ஒரு விலங்கைக் கொடூரமானது என்று தீர்மானிப்பது எளிது. ஆனால், அந்த விலங்கைப் பிடித்து அடைத்து வைக்கும் மனிதர்களின் கொடூரத்தை யார் கேள்வி கேட்பது?
அதிகாரமும் வலிமையும் கொண்டவர்கள் பலவீனமான உயிர்களிடம் நடந்துகொள்ளும் விதத்தையும், சுதந்திரத்தின் உண்மையான மதிப்பையும் குழந்தையின் பார்வையில் அணுகும் குறும் அனிமேஷன் திரைப்படம் சூஸி டெம்பிள்டனின் பீட்டர்& தி வுலஃப் Peter & the Wolf (2006).
ரஷ்யாவின் அடர்ந்த காடுகளின் விளிம்பில், உயரமான வேலியால் சூழப்பட்ட ஒரு குடிசையில் தனது எரிச்சலான தாத்தாவுடன் வாழ்கிறான் பதினொரு வயது சிறுவன் பீட்டர்.
ஊர்க்காரர்களின் கேலிக்கும் துன்புறுத்தலுக்கும் ஆளாகும் அவனுக்கு, வீட்டின் வேலிக்குள் கிடைக்கும் வாழ்க்கை இன்னொரு சிறையாகவே இருக்கிறது.
காட்டுக்குள் செல்ல வேண்டும் என்ற அவனது விருப்பத்திற்குத் தாத்தா தடையாக இருக்கிறார். இதனால் இயற்கையோடு இணைந்து வாழ விரும்பும் சிறுவனுக்கும், பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் அவனைக் கட்டுப்படுத்தும் பெரியவருக்கும் இடையே ஒரு மௌனமான முரண்பாடு உருவாகிறது.
தோட்டத்தில் அவனுடன் விளையாடும் வாத்தும், உடைந்த இறக்கையுடன் வந்து சேரும் காகமும் அவனுடைய உலகத்தை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கின்றன.
ஒரு நாள் தாத்தா தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது, அவருக்குத் தெரியாமல் வாயிற்கதவின் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு நண்பர்களுடன் காட்டுக்குள் செல்கிறான்.
அங்கே காகம் மீண்டும் பறக்க பலூனையும் கயிற்றையும் பயன்படுத்தி உதவுகிறான். உறைந்த ஏரியில் அனைவரும் சறுக்கி விளையாடும்போது, காகத்தைப் பிடிக்க முயலும் பருமனான பூனை பனிக்கட்டியை உடைத்துக்கொண்டு தண்ணீருக்குள் விழுகிறது.
இந்தச் சிறிய சம்பவங்களிலேயே விலங்குகளின் இயல்புகளையும் அவற்றுக்கிடையிலான உறவுகளையும் தனித்துவமாக வெளிப்படுத்துகிறது திரைக்கதை.
பீட்டர் காட்டுக்குள் சென்றிருப்பதை அறியும் தாத்தா, துப்பாக்கியுடன் வந்து அவனைப் பிடித்து வீட்டுக்குள் அழைத்துச் சென்று மீண்டும் வேலிக்குள் அடைக்கிறார்.
ஆனால், காட்டின் விளிம்பில் ஓநாய் தோன்றியதும் அந்தப் பாதுகாப்பான உலகம் ஆபத்தானதாக மாறுகிறது. மரத்தில் ஏறித் தப்பிக்கும் பூனையால், ஓநாயின் பிடியில் சிக்கும் வாத்தைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை.
தனது நண்பனை விழுங்கிய ஓநாயை எதிர்கொள்ளும் பீட்டர், ஒரு கனமான வலையைப் பயன்படுத்தி அதைப் பிடிக்கிறான்.
அதற்கிடையில் வரும் இரண்டு வேட்டைக்காரர்கள் ஓநாயைச் சுட முயன்று தவறுதலாகப் பூனையைத் தாக்குகின்றனர்.
பின்னர் பீட்டரின் தாத்தாவும் ஓநாயைக் கொல்லத் தயாராகும்போது, சிறுவன் அவரைத் தடுத்து வேறொரு திட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான்.
இங்கேதான் திரைப்படத்தின் அணுகுமுறை வழக்கமான சாகசக் கதையிலிருந்து விலகத் தொடங்குகிறது. ஓநாயைப் பிடித்த வெற்றியைப் பீட்டர் பெற்றிருந்தாலும், ஊரில் அந்தச் சாதனைக்கான அங்கீகாரம் அவனுக்குக் கிடைப்பதில்லை.
தாத்தா அதன் பெருமையைத் தனதாக்கிக்கொள்கிறார். அதே நேரத்தில், முன்பு பீட்டரைத் துன்புறுத்திய சிறுவர்கள் கூண்டுக்குள் இருக்கும் ஓநாயையும் துப்பாக்கியால் மிரட்டுகின்றனர்.
வலிமையற்ற நிலையில் இருக்கும் ஒரு உயிரைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களின் அதிகார மனப்பான்மை வெளிப்படுகிறது.
ஓநாயின் சோகமான பார்வையை எதிர்கொள்ளும் பீட்டர், மனிதர்களின் இந்த அணுகுமுறையால் மனமாற்றம் அடைகிறான். கூண்டைத் திறந்து அதை மீண்டும் காட்டுக்குள் அனுப்புகிறான்.
ஓநாய் வாத்தை விழுங்கியிருந்தாலும், அதன் வயிற்றுக்குள் இருந்து வாத்தின் குரல் தொடர்ந்து கேட்பது கதையின் இறுதியில் ஒரு சிறிய நம்பிக்கையையும் உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கிறது.
செர்கெய் புரோகோஃபியெவ் 1936ஆம் ஆண்டு உருவாக்கிய இந்த இசைவடிவக்கதையை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்தத் திரைப்படம், அதன் வழக்கமான முடிவையும் மாற்றியமைக்கிறது.
அசல் கதையில் ஓநாய் உயிரியல் பூங்காவுக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. ஆனால், இங்கே அதன் முடிவு சுதந்திரத்தை நோக்கித் திரும்புகிறது.
இந்த மாற்றம் வெறும் கதையின் முடிவை மாற்றுவதற்கான முயற்சியல்ல; மனிதன் இயற்கையின் மீது செலுத்தும் அதிகாரத்தையும், விலங்குகளைத் தனது விருப்பத்திற்கு ஏற்ப கட்டுப்படுத்தும் மனநிலையையும் கேள்விக்குள்ளாக்கும் படைப்புத் தேர்வு.
திரைப்படத்தின் மிக முக்கியமான தனிச்சிறப்பு அதன் மௌனம். இதில் உரையாடல்களோ கதை சொல்லும் அறிவிப்பாளரோ கிடையாது. கதாபாத்திரங்களின் முகபாவங்கள், உடல் அசைவுகள், சுற்றுப்புறச் சூழல், இசை ஆகியவற்றின் வழியாகவே முழுக் கதையும் நகர்கிறது.
இதனால் பார்வையாளர்கள் கதாபாத்திரங்கள் பேசும் வார்த்தைகளை எதிர்பார்க்காமல், அவர்களின் செயல்களையும் உணர்ச்சிகளையும் கவனிக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.
புரோகோஃபியெவின் இசை வெறுமனே பின்னணியில் ஒலிப்பதில்லை; காட்சிகளின் உணர்ச்சி நிலைக்கும் நிகழ்வுகளின் நகர்வுக்கும் இணையாகச் செயல்படுகிறது.
மார்க் ஸ்டீபன்சன் தலைமையில் பில்ஹார்மோனியா இசைக்குழு புதியதாகப் பதிவு செய்த இசை, திரைப்படத்தின் காட்சியமைப்புடன் நெருக்கமாகப் பொருந்துகிறது.
குறிப்பாக ஆபத்து நெருங்கும் தருணங்களிலும், பீட்டரின் தனிமை வெளிப்படும் காட்சிகளிலும் இசையின் பங்கு முக்கியமானது.
சூஸி டெம்பிள்டன் இயக்கத்திலும் திரைக்கதை அமைப்பிலும் இந்த மௌன மொழியைச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.
மனிதர்களின் குணத்தை அவர்கள் பேசும் வசனங்களால் விளக்காமல், மற்ற உயிர்களிடம் நடந்துகொள்ளும் முறையின் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
பீட்டரின் தாத்தா பாதுகாப்பைப் பற்றிக் கவலைப்படுபவராக இருந்தாலும், சிறுவனின் விருப்பங்களைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறுகிறார்.
வேட்டைக்காரர்களும் ஊர்க்காரர்களும் வலிமையற்றவர்களிடம் காட்டும் அணுகுமுறை அவர்களின் குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இதற்கு மாறாக, பீட்டர் தனது அனுபவங்களின் வழியாக இரக்கத்தையும் சுதந்திரத்தின் மதிப்பையும் புரிந்துகொள்கிறான்.
இந்தப் படம் உருவாக்கப்பட்ட விதமும் அதன் காட்சியுலகிற்கு முக்கியமானது. நார்வே, போலந்து, பிரிட்டன் ஆகிய நாடுகளின் கூட்டுத் தயாரிப்பாக உருவான இப்படத்தின் அனிமேஷன் அசைவூட்டப் பணிகள் போலந்தின் லோட்ஸ் நகரிலுள்ள Se-ma-for ஸ்டுடியோவில் நடைபெற்றன.
2006 பிப்ரவரி முதல் ஆகஸ்ட் வரை படப்பிடிப்பு மற்றும் பொம்மை அசைவூட்டப் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. மாரெக் ஸ்க்ரோபெக்கியின் காட்சியமைப்பு, கதையின் குளிர்ச்சியான சூழலையும் கதாபாத்திரங்களின் உலகத்தையும் உருவாக்க உதவுகிறது.
ஹக் கார்டன் மற்றும் மிகோலாய் யாரோஷெவிச் ஆகியோரின் ஒளிப்பதிவுப் பங்களிப்பும், பொம்மைகளின் அசைவுகளை உயிருள்ள மனிதர்களின் செயல்பாடுகளைப் போல உணரச் செய்யும் தொழில்நுட்ப உழைப்பும் குறிப்பிடத்தக்கவை.
பின்னர் ஒஸ்லோவிலுள்ள Storm Studios-இல் டிஜிட்டல் பிந்தைய பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இரண்டு மில்லியன் பவுண்டுகள் செலவில் உருவான இந்த 33 நிமிடப் படம், குறைந்த நேரத்திற்குள் ஒரு முழுமையான உணர்ச்சிப் பயணத்தை உருவாக்குகிறது.
2006 செப்டம்பர் 23 அன்று வெளியான இப்படத்தின் முதல் நேரடி இசை நிகழ்ச்சி அதே ஆண்டு செப்டம்பர் 29 அன்று லண்டனின் ராயல் ஆல்பர்ட் ஹாலில் பில்ஹார்மோனியா இசைக்குழுவின் துணையுடன் நடைபெற்றது.
பின்னர் பிரிட்டன், ஹாங்காங், ஆஸ்திரேலியா உள்ளிட்ட இடங்களில் நேரடி இசையுடன் திரையிடப்பட்டது.
2007 ஜூலை 25 அன்று அமெரிக்காவில் பிலடெல்பியா இசைக்குழுவின் நேரடி இசையுடன் நடைபெற்ற திரையிடலை சுமார் ஒன்பதாயிரம் பேர் பார்வையிட்டனர். 2008 மார்ச் 26 அன்று அமெரிக்காவின் PBS தொலைக்காட்சியிலும் ஒளிபரப்பானது.
விமர்சகர்களிடமும் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்ற இப்படம், இசையையும் அசைவூட்டத்தையும் இயல்பாக இணைத்த விதத்திற்காகப் பாராட்டப்பட்டது.
2007 ஆம் ஆண்டு அன்னெசி சர்வதேச அனிமேஷன் திரைப்பட விழாவில் கிராண்ட் பிரிக்ஸ் மற்றும் பார்வையாளர் விருதுகளை வென்றது.
அதே ஆண்டில் ரோஸ் டி'ஓர் விழாவில் கலை நிகழ்ச்சிகளுக்கான கோல்டன் ரோஸ் விருதையும், கார்ட்டூன்ஸ் ஆன் தி பே விழாவில் சிறந்த ஐரோப்பிய நிகழ்ச்சிக்கான புல்சினெல்லா விருதையும் பெற்றது.
2008 ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் அனிமேஷன் விருதையும் வென்றது. இவற்றின் உச்சமாக, 80வது அகாடமி விருது விழாவில் சிறந்த அனிமேஷன் குறும்படத்திற்கான ஆஸ்கர் விருதைப் பெற்றது.
குழந்தைகளுக்கான நீதிக்கதை என்ற எளிய வடிவத்திற்குள் அதிகாரம், அடக்குமுறை, அங்கீகாரத்திற்கான ஏக்கம், இரக்கம், சுதந்திரம் ஆகிய பல அடுக்குகளை இணைத்திருப்பதே இப்படத்தின் முக்கியமான சாதனை.
ஓநாய் என்றாலே தீமை, மனிதன் என்றாலே நாகரிகம் என்ற வழக்கமான எதிர்மறையைத் தலைகீழாக மாற்றி, விலங்கின் கண்களிலும் மனிதனின் செயல்களிலும் அறத்தின் அளவுகோலைத் தேடுகிறது.
வசனங்கள் இல்லாமலேயே பார்வையாளர்களின் மனதில் நீண்ட நேரம் உரையாடும் இந்தக் குறும்படம், அனிமேஷன் திரைப்படம் என்பது குழந்தைகளை மகிழ்விக்கும் ஒரு பொழுதுபோக்கு வடிவம் மட்டுமல்ல என்பதை அழுத்தமாக நிரூபிக்கிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்மூன்றாம்நூறு
#கீதப்ப்ரியன்குறும்படம்