ஒரு மனிதன் இயற்கையின் எல்லையற்ற அமைதிக்கு மத்தியில், உலகின் பிற பகுதிகளிலிருந்து முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்டு வாழ நேர்ந்தால், அவனுடைய உண்மையான குணம் எவ்வாறு வெளிப்படும்?
நாகரிக வாழ்க்கையின் பாதுகாப்புகளும் சமூக உறவுகளும் இல்லாத சூழலில் மனித மனம் எத்தகைய மாற்றங்களைச் சந்திக்கும்?
இத்தகைய கேள்விகளை மையமாகக் கொண்டு உருவாகியிருக்கும் ரஷ்யத் திரைப்படம் அலெக்ஸி போபோக்ரெப்ஸ்கியின் இயக்கத்தில் வெளிவந்துள்ள ‘ஹவ் ஐ எண்டெட் திஸ் சம்மர்’How I Ended This Summer 2010.
ரஷ்யாவின் தொலைதூர ஆர்க்டிக் பகுதியில் அமைந்துள்ள தனிமையான வானிலை ஆய்வு நிலையமே திரைப்படத்தின் மையச் சூழல்.
அங்கு பணிபுரியும் இரு தலைமுறைகளைச் சேர்ந்த மனிதர்களின் உலகக் கண்ணோட்டங்களும் வாழ்க்கை அணுகுமுறைகளும் முற்றிலும் மாறுபட்டவை.
இந்தச் சூழலை வெறுமனே ஒரு பின்னணியாகப் பயன்படுத்தாமல், மனிதர்களின் மனநிலையையும் உறவுகளையும் தீர்மானிக்கும் முக்கியமான சக்தியாக இயக்குநர் வடிவமைத்திருக்கிறார்.
பரந்த நிலப்பரப்பு, கடுமையான காலநிலை, மனித நடமாட்டமற்ற பகுதிகள் ஆகியவை திரைப்படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான அனுபவத்தில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.
இயக்குநரின் மிக முக்கியமான கலைத்தேர்வு, கதையை இளைய தலைமுறையைச் சேர்ந்த பாவெல் (கிரிகோரி டோப்ரிகின்) என்ற கதாபாத்திரத்தின் பார்வைக்கு நெருக்கமாக அமைத்திருப்பதாகும்.
இதன் மூலம் பார்வையாளர்கள் அந்தத் தனிமையான உலகத்தை ஒரு புதிய அனுபவத்துடன் அணுக முடிகிறது. மறுபுறம், அனுபவம் வாய்ந்த புவி இயற்பியலாளரான செர்கெய் (செர்கெய் புஸ்கெபாலிஸ்) என்ற கதாபாத்திரத்தின் வழியாக நீண்டகால அனுபவம், ஒழுக்கம், பொறுப்புணர்வு மற்றும் பாரம்பரிய வாழ்க்கை முறையின் முக்கியத்துவம் வெளிப்படுகின்றன.
இந்த இரு மனிதர்களின் குணாதிசய வேறுபாடுகளே திரைப்படத்தின் உளவியல் அடித்தளமாக அமைகின்றன.
திரைக்கதையின் தனித்துவம் அதன் மட்டுருத்தபடுத்தப்பட்ட கதை சொல்லும் முறையில் இருக்கிறது. அதிகமான கதாபாத்திரங்களையோ பல்வேறு இடங்களையோ சார்ந்திராமல், இரண்டு மனிதர்களின் உலகத்தைச் சுற்றியே திரைப்படம் தனது கவனத்தைக் குவிக்கிறது.
இதனால் சிறிய உரையாடல்களும் அன்றாடச் செயல்பாடுகளும் கூட அதிகமான அர்த்தத்தைப் பெறுகின்றன. மனிதர்களுக்கு இடையிலான தொடர்புகளில் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படாத உணர்வுகள், மனப்பதற்றங்கள், புரிதல் வேறுபாடுகள் ஆகியவற்றை இயக்குநர் நுட்பமாக அணுகுகிறார்.
பார்வையாளர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் விளக்கிக் கூறுவதற்குப் பதிலாக, காட்சிகளின் வழியாகவே உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்யும் அணுகுமுறை படத்தின் கலைத்தன்மையை உயர்த்துகிறது.
இரு நடிகர்களின் நடிப்பும் இந்தத் திரைப்படத்தின் முக்கியமான பலமாகும். இளைய கதாபாத்திரத்தின் மனநிலை, அனுபவமின்மை, தயக்கம் மற்றும் தனிமையான சூழலுக்கு எதிரான மனிதப் போராட்டம் ஆகியவற்றை கிரிகோரி டோப்ரிகின் இயல்பான உடல்மொழியிலும் முகபாவனைகளிலும் வெளிப்படுத்துகிறார்.
அனுபவம் நிறைந்த மனிதராக வரும் செர்கெய் புஸ்கெபாலிஸ், மிதமான வெளிப்பாடுகளின் மூலமே தனது கதாபாத்திரத்தின் ஆளுமையை உணர்த்துகிறார்.
இருவருக்கும் இடையிலான நடிப்பு வேறுபாடு, தலைமுறை இடைவெளியை வெறும் வயது சார்ந்த வேறுபாடாகக் காட்டாமல், வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் விதத்தில் உள்ள ஆழமான முரண்பாடாக மாற்றுகிறது.
இருவரின் நடிப்புக்கும் பெர்லின் சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த நடிகருக்கான வெள்ளிக் கரடி விருது வழங்கப்பட்டது.
ஒளிப்பதிவாளர் பாவெல் கோஸ்டோமரோவின் பங்களிப்பு திரைப்படத்தின் அடையாளத்தைத் தீர்மானிக்கும் முக்கியமான அம்சமாகும்.
ஆர்க்டிக் நிலப்பரப்பின் பிரம்மாண்டத்தையும் அதன் கடுமையான இயல்பையும் அழகுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்தாமல், அதன் உண்மையான தன்மையுடன் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்.
பனியால் சூழப்பட்ட கடல், மூடுபனி நிறைந்த பள்ளத்தாக்குகள், கரடுமுரடான பாறைகள், ஆபத்தான மலைச்சரிவுகள் என ஒவ்வொரு நிலப்பரப்பும் தனித்துவமான காட்சியனுபவத்தை வழங்குகின்றன.
இயற்கையின் அழகை ரசிக்கச் செய்யும் அதே நேரத்தில், அதன் முன்னால் மனிதன் எவ்வளவு சிறியவன் என்பதையும் உணர்த்துகிறது இந்த ஒளிப்பதிவு. இதற்காக அவருக்குப் பெர்லின் திரைப்பட விழாவில் சிறப்பான கலைப் பங்களிப்புக்கான வெள்ளிக் கரடி விருது கிடைத்தது.
இந்தத் திரைப்படத்தின் உருவாக்கத்தில் உண்மையான இடத்தைப் பயன்படுத்தியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
ரஷ்யாவின் சுகோட்கா பகுதியில், சுக்கி கடற்கரையோரம் அமைந்துள்ள வால்கர்காய் துருவ வானிலை ஆய்வு நிலையமே படப்பிடிப்பின் முக்கிய இடமாக இருந்தது.
உலகின் எல்லையில் இருப்பதைப் போன்ற உணர்வைத் தரும் அந்தப் பகுதியின் இயற்கைச் சூழலுடன் திரைப்படம் முழுமையாக ஒன்றிணைய வேண்டும் என்பதே இயக்குநரின் நோக்கமாக இருந்தது.
படப்பிடிப்பு நடைபெற்ற கோடைக்காலத்தில்கூட சராசரி வெப்பநிலை ஐந்து டிகிரி செல்சியஸாக இருந்தது.
கடல் பனியால் மூடப்பட்டிருந்த சூழலில் தொடங்கிய படப்பிடிப்பின் இறுதிக் கட்டத்தில் பனிப்பொழிவும் புதிய பனிப்படலங்களும் உருவாகின. இயற்கையின் இந்த மாற்றங்கள் திரைப்படத்தின் காட்சியமைப்புக்கு உண்மைத்தன்மையை வழங்குகின்றன.
கதாபாத்திரங்கள் அணியும் ஆடைகளை அணிந்து, அவர்கள் வாழும் முறையையும் அன்றாடப் பணிகளையும் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதில் இயக்குநர் கவனம் செலுத்தியிருக்கிறார்.
இதன் மூலம் நடிப்பில் செயற்கைத்தன்மையைக் குறைத்து, அந்தச் சூழலுக்குள் வாழும் மனிதர்களின் இயல்பான உடல்மொழியையும் செயல்பாடுகளையும் வெளிப்படுத்த முயன்றிருக்கிறார்.
இந்தத் திரைப்படத்தின் மற்றொரு குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், காலத்தைப் பற்றிய அதன் அணுகுமுறை. ஒரு புறம் 1935ஆம் ஆண்டு முதல் தொடர்ந்து இயங்கி வரும் ஆய்வு நிலையத்தின் வரலாற்று மரபு இருக்கிறது.
மறுபுறம் நவீனத் தொழில்நுட்பத்தைச் சார்ந்த புதிய தலைமுறையின் வாழ்க்கை முறை இருக்கிறது. இவற்றுக்கு இடையிலான வேறுபாடு, மனிதர்களின் அனுபவங்களுக்கும் காலத்தைப் பற்றிய அவர்களுடைய புரிதலுக்கும் இடையிலான முரண்பாடாக விரிவடைகிறது. தனிமையான சூழலில் வரலாற்றின் தொடர்ச்சியும் நிகழ்காலத்தின் வேகமும் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று தொடர்புகொள்கின்றன என்பதைத் திரைப்படம் ஆராய்கிறது.
திரைப்படத்திற்கு டிமிட்ரி கத்தானோவ் இசை அமைத்துள்ளார். ஒளிப்பதிவும் இயற்கைச் சூழலும் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டுள்ள இந்தப் படைப்பில், இசை அதன் ஒட்டுமொத்த உணர்வுப்பூர்வமான அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறது.
படத்தொகுப்பை இவான் லெபெதேவ் மேற்கொண்டுள்ளார். காலவரிசைக்கு நெருக்கமாகப் படப்பிடிப்பு நடத்தப்பட்டிருப்பதும், ஒரே இடத்தில் இரண்டு கதாபாத்திரங்களை மையமாகக் கொண்ட கதை அமைப்பும் திரைப்படத்தின் காட்சித் தொடர்ச்சிக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன.
இயக்குநர் அலெக்ஸி போபோக்ரெப்ஸ்கியின் தனிப்பட்ட ஆர்வமும் இந்தப் படைப்பின் உருவாக்கத்தில் முக்கியப் பங்கு வகித்திருக்கிறது. சிறுவயதிலிருந்தே துருவப் பயணிகளின் நாட்குறிப்புகளைப் படிப்பதில் அவருக்கு ஆர்வம் இருந்துள்ளது.
காலம் மற்றும் இடத்தின் பிரம்மாண்டத்தை மனிதர்கள் எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பது அவரைத் தொடர்ந்து ஈர்த்திருக்கிறது. முழுமையான தனிமையில் வாழ்ந்து பணிபுரியும் இரண்டு மனிதர்களைப் பற்றிய கதை அவரது மனதில் பல ஆண்டுகளாக உருவாகி வந்துள்ளது.
முந்தைய இரண்டு முழுநீளத் திரைப்படங்களை முடித்த பிறகே, இந்தக் கடினமான படைப்பை உருவாக்குவதற்கான தயார்நிலை தனக்கு ஏற்பட்டதாக அவர் தெரிவித்துள்ளார். அந்த நீண்டகாலச் சிந்தனையின் விளைவாகவே இயற்கையையும் மனித உளவியலையும் இணைக்கும் இந்தத் திரைப்படம் உருவாகியுள்ளது.
லண்டன் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த திரைப்படத்திற்கான விருதையும், சிகாகோ சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் தங்க ஹியூகோ விருதையும் பெற்றது. 2011ஆம் ஆண்டு ரஷ்யாவின் கோல்டன் ஈகிள் விருதுகளில் சிறந்த திரைக்கதை, சிறந்த ஒளிப்பதிவு, சிறந்த திரைப்படம் ஆகிய பிரிவுகளிலும் வெற்றி பெற்றது.
மேலும், ரஷ்யத் திரைப்பட விமர்சகர்கள் சங்கத்தின் சிறந்த ஒளிப்பதிவு மற்றும் சிறந்த நடிகர் விருதுகளையும் பெற்றது. இவ்விருதுகள் திரைப்படத்தின் நடிப்பு, திரைக்கதை மற்றும் ஒளிப்பதிவுக்குக் கிடைத்த சர்வதேச அங்கீகாரத்தை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.
இத்திரைப்படம் வழக்கமான பொழுதுபோக்குக் கதையாடலை எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு மாறுபட்ட அனுபவத்தை வழங்கக்கூடியது. இயற்கையின் பிரம்மாண்டம், மனிதத் தனிமை, தலைமுறை இடைவெளி, தொழில்நுட்ப மாற்றம், மனித உறவுகளின் சிக்கல் ஆகியவற்றை ஒரே களத்தில் இணைத்திருப்பதே இதன் தனித்துவம்.
இரண்டு நடிகர்களின் வலுவான நடிப்பும் உண்மையான ஆர்க்டிக் நிலப்பரப்பில் படமாக்கப்பட்ட காட்சிகளும் இதன் அனுபவத்தை ஆழப்படுத்துகின்றன.
குறிப்பாக, மனிதர்கள் தங்களுடைய வழக்கமான சமூகச் சூழலிலிருந்து விலகி வாழும்போது அவர்களின் எண்ணங்களும் உறவுகளும் எவ்வாறு வெளிப்படுகின்றன என்பதை ஆராய விரும்பும் பார்வையாளர்களுக்கு இது குறிப்பிடத்தக்க திரைப்படம்.
இயற்கையின் அமைதிக்குள் மனித மனத்தின் சிக்கலான ஒலிகளைக் கேட்கச் செய்யும் இந்தப் படைப்பு, திரையில் காணும் காட்சிகளைக் கடந்தும் நீண்ட நேரம் சிந்திக்க வைக்கும் அனுபவத்தை வழங்குகிறது.
=====================================
படத்தின் கதை:-
கதை, ரஷ்யாவின் தொலைதூர ஆர்க்டிக் பகுதியில் அமைந்துள்ள தனிமையான வானிலை ஆய்வு நிலையத்தில் தொடங்குகிறது. மனித நடமாட்டம் மிகக் குறைவான அந்தப் பகுதியில், சுற்றிலும் பனியால் சூழப்பட்ட கடலும் கரடுமுரடான நிலப்பரப்பும் காணப்படுகின்றன.
அங்கு வெளியுலகத் தொடர்பு மிகவும் குறைவாக இருப்பதால், அன்றாட வாழ்க்கையே தனிமையிலும் கட்டுப்பாடுகளுடனும் நடைபெறுகிறது.
அந்த ஆய்வு நிலையத்தில் கோடைக்காலப் பயிற்சிக்காக வந்திருப்பவர் வானிலை ஆய்வுத் துறை மாணவரான பாவெல் டானிலோவ் (கிரிகோரி டோப்ரிகின்).
அவருடன் அங்கு தங்கிப் பணிபுரிபவர் அனுபவம் வாய்ந்த வயதான புவி இயற்பியலாளர் செர்கெய் குலிபின் (செர்கெய் புஸ்கெபாலிஸ்). இருவரும் வெவ்வேறு தலைமுறைகளைச் சேர்ந்தவர்கள்.
பாவெல் இளமையானவர்; நவீனக் கணினித் தொழில்நுட்பத்தை அதிகம் நம்புபவர். செர்கெய் நீண்டகால அனுபவம் கொண்டவர்; பாரம்பரியமான முறைகளில் பணிகளைச் செய்வதில் உறுதியானவர்.
அந்த ஆய்வு நிலையத்தில் இருவருக்கும் ஒரே முக்கியமான பொறுப்பு உள்ளது. ஒவ்வொரு நான்கு மணி நேரத்திற்கும் ஒருமுறை வானிலை மற்றும் கடல் அலைகள் தொடர்பான புள்ளிவிவரங்களைச் சேகரிக்க வேண்டும்.
பின்னர் அந்தத் தகவல்களை வானிலை ஆய்வு மையத்துக்கு வானொலி மூலம் அனுப்ப வேண்டும். இந்தப் பணி தொடர்ந்து நடைபெற வேண்டியது அவசியம். பல ஆண்டுகளாக அந்த நிலையத்தில் சேகரிக்கப்பட்டு வரும் தகவல்களின் தொடர்ச்சியைப் பாதுகாப்பதும் அவர்களுடைய பொறுப்பாகும்.
ஒரு நாள் செர்கெய், யாரிடமும் அனுமதி பெறாமல் சில நாட்கள் மீன்பிடிக்கப் படகில் வெளியே செல்கிறார். அந்த நேரத்தில் ஆய்வு நிலையத்தில் பாவெல் மட்டுமே தனியாக இருக்கிறார்.
அப்போது வானிலை ஆய்வு மையத்திலிருந்து வானொலி மூலம் தொடர்புகொள்ளும் அதிகாரி, செர்கெய்யுடன் அவசரமாகப் பேச வேண்டும் என்று கேட்கிறார்.
ஆனால் செர்கெய் அங்கு இல்லாததால், பாவெல் அவரிடம் உண்மையைச் சொல்லாமல் பல்வேறு காரணங்களைக் கூறித் தவிர்க்கிறார்.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, வானொலி நிலையத்திலிருந்து பாவெலுக்கு அதிர்ச்சியூட்டும் செய்தி தெரிவிக்கப்படுகிறது.
செர்கெய்யின் மனைவியும் இளம் மகனும் ஒரு விபத்தில் படுகாயமடைந்துள்ளதாக அவரிடம் கூறப்படுகிறது. உண்மையில் அவர்கள் உயிரிழந்துவிட்டார்கள் என்பது அந்தச் செய்தியின் தன்மையிலிருந்து புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
ஆனால் இந்தக் கடுமையான உண்மையை செர்கெய்யிடம் எப்படித் தெரிவிப்பது என்று பாவெல் குழப்பமடைகிறார்.
மேலும், அவர்களைக் கூட்டிச் செல்வதற்காக ‘அகாடமிக் ஒப்ருசேவ்’ என்ற கப்பல் வரவிருப்பதாகவும் பாவெலிடம் தெரிவிக்கப்படுகிறது. இந்தச் செய்தியை அறிந்த பிறகு பாவெல் மன அமைதியை இழக்கிறார்.
செர்கெய்யின் குடும்பத்தினருக்கு நேர்ந்த துயரத்தை அவரிடம் தெரிவிக்க வேண்டிய பொறுப்பு தன்னிடம் இருப்பதை உணர்ந்தாலும், அதை எப்படிச் சொல்வது என்று தெரியாமல் தவிக்கிறார்.
இந்த மன உளைச்சல் காரணமாக இரவில் அவரால் நிம்மதியாகத் தூங்க முடியவில்லை. தூங்கினாலும் சரியான நேரத்தில் எழுந்திருக்க முடியாமல் அதிக நேரம் உறங்கிவிடுகிறார்.
இதனால் ஒவ்வொரு நான்கு மணி நேரத்திற்கும் செய்ய வேண்டிய வானிலை மற்றும் கடல் அலைகள் தொடர்பான அளவீடுகள் பதிவு செய்யப்படாமல் போகின்றன.
ஆய்வு நிலையத்தின் முக்கியமான பணியில் இடைவெளி ஏற்பட்டுவிட்டதை உணர்ந்த பாவெல், அந்தத் தவறை மறைப்பதற்காகப் பதிவேட்டில் உண்மையான அளவீடுகளுக்குப் பதிலாகத் தன்னிச்சையாகக் கற்பனை செய்த எண்களை அவசரமாக எழுதிவிடுகிறார்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு செர்கெய் மீன்பிடித்துவிட்டு மீன்களுடன் ஆய்வு நிலையத்திற்குத் திரும்புகிறார். அவர் பிடித்துவந்த மீன்களில் டிரவுட் வகை மீன்களும் இருக்கின்றன.
அவற்றைப் பற்றிப் பேசும்போது, தனது மனைவி கர்ப்பமாக இருந்த காலத்தில் உப்பில் ஊறவைத்த டிரவுட் மீன் சாப்பிட மிகவும் விரும்பியதாகச் செர்கெய் நினைவுகூருகிறார்.
தனது குடும்பத்தைப் பற்றிய இந்த இயல்பான உரையாடலைக் கேட்கும் பாவெல், அவரிடம் விபத்துச் செய்தியைத் தெரிவிக்க முயற்சி செய்கிறார்.
ஆனால் செர்கெய் அவரைப் பேசவிடாமல் இடைமறித்து, மீனை எவ்வாறு சரியாகச் சுத்தம் செய்து அதன் சதையைப் பிரித்தெடுப்பது என்பதைச் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்.
பின்னர் ஆய்வு நிலையத்தின் பதிவேடுகளைப் பார்க்கும் செர்கெய், பாவெல் எழுதியுள்ள அளவீடுகள் தவறானவை என்பதை உடனடியாகக் கண்டுபிடிக்கிறார்.
உண்மையான அளவீடுகளைச் சேகரிக்காமல், கற்பனையான எண்களைப் பதிவு செய்திருப்பதை அறிந்ததும் அவர் கடும் கோபமடைகிறார்.
1935ஆம் ஆண்டு முதல் அந்த வானிலை ஆய்வு நிலையத்தில் தொடர்ந்து பணிகள் நடைபெற்று வருவதாகவும், இத்தனை ஆண்டுகளாக அங்கு பணியாற்றிய யாருமே வெறுமனே சோம்பேறித்தனத்தால் அளவீடுகளைப் போலியாகப் பதிவு செய்ததில்லை என்றும் செர்கெய் ஆத்திரத்துடன் கூறுகிறார்.
பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து சேகரிக்கப்பட்டு வந்த தரவுகளின் நம்பகத்தன்மையைப் பாவெலின் பொறுப்பற்ற செயல் பாதித்துவிட்டதாக அவர் கருதுகிறார். இதனால் அந்த நிலையத்தில் நடைபெற்றுவரும் பணிகளின் மதிப்பே வீணாகிவிட்டதாகக் குற்றம் சாட்டுகிறார்.
மேலும், பாவெல் ஆர்க்டிக் பகுதியில் உண்மையாகப் பணிபுரிய வந்தவர் கிடையாது என்றும், சுற்றுலாப் பயணியைப் போல அங்கு வந்திருப்பவர் என்றும் கேலி செய்கிறார்.
தனது பயிற்சிக்காகவும், ‘ஹவ் ஐ எண்டெட் திஸ் சம்மர்’ என்ற தலைப்பில் ஒரு பயனற்ற பயணக்கட்டுரையை எழுதுவதற்காகவும் மட்டுமே பாவெல் அங்கு வந்திருப்பதாகக் குற்றம் சாட்டுகிறார்.
பொதுவாக மாணவர்கள் கோடை விடுமுறையை எப்படிக் கழித்தார்கள் என்பதைப் பற்றிக் கட்டுரை எழுதும் வழக்கமான தலைப்பை நினைவூட்டும் வகையில் அவர் அந்தப் பெயரைப் பயன்படுத்துகிறார்.
செர்கெய்யின் கோபம் பாவெலை மிகவும் அச்சமடையச் செய்கிறது. அவரிடம் தனது மனைவியும் மகனும் உயிரிழந்துவிட்ட செய்தியைச் சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்திருந்த பாவெல், இப்போது அந்தத் தகவலைத் தெரிவிக்கத் தயங்குகிறார்.
செர்கெய்யின் கடுமையான கோபத்தைக் கண்டதால், அவரிடம் பேசுவதற்கான துணிச்சலை இழக்கிறார்.
இதற்கிடையில், இருவருக்கும் இடையிலான உறவு மேலும் பதற்றமடையும் வகையில் செர்கெய் ஒரு பழைய சம்பவத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறார். இதேபோன்ற தனிமையான சூழலில் பணிபுரிந்த இரண்டு புவி இயற்பியலாளர்களுக்கு இடையே ஏற்பட்ட கடுமையான கருத்து வேறுபாடு காரணமாக, அவர்களில் ஒருவர் மற்றொருவரைக் கொன்றதாகக் கூறப்படும் சம்பவத்தை அவர் விவரிக்கிறார்.
தனிமையில் நீண்டகாலம் ஒன்றாக வாழ்ந்து பணிபுரிவதால் மனிதர்களுக்கு இடையே எத்தகைய ஆபத்தான மோதல்கள் உருவாகலாம் என்பதை உணர்த்தும் வகையில் அந்தக் கதையைச் சொல்கிறார். இதைக் கேட்கும் பாவெலின் அச்சம் மேலும் அதிகரிக்கிறது.
ஒரு கட்டத்தில் செர்கெய் மீண்டும் அதிகமான மீன்களைப் பிடிப்பதற்காக வெளியே செல்கிறார். அவர் இல்லாத நேரத்தில் வானொலி மூலம் பாவெலுக்கு மற்றொரு தகவல் கிடைக்கிறது.
அவர்களை அழைத்துச் செல்ல வரவேண்டிய ‘அகாடமிக் ஒப்ருசேவ்’ கப்பல் கடலில் ஏற்பட்ட பனிப்படலத்தில் சிக்கிக்கொண்டதாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது.
எனவே கப்பல் உடனடியாக அங்கு வர முடியாத நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. ஆனால் வானிலை மேலும் மோசமடைவதற்கு முன்பாக ஒரு ஹெலிகாப்டர் வந்து அவர்களை அழைத்துச் செல்லும் என்று கூறப்படுகிறது.
இந்தத் தகவலை அறிந்த பாவெல், ஹெலிகாப்டருக்கு வழிகாட்டுவதற்காக துப்பாக்கியை எடுத்துக்கொண்டு அருகிலுள்ள கடல் நீர்ப்பரப்பை நோக்கிச் செல்கிறார்.
ஹெலிகாப்டர் வரும்போது அதன் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காக எச்சரிக்கைத் தீப்பந்தத்தையும் பற்றவைக்கிறார். ஆனால் அப்பகுதி முழுவதும் அடர்ந்த மூடுபனி சூழ்ந்திருப்பதால், ஹெலிகாப்டர் விமானியால் அந்தத் தீப்பந்தத்தைக் காண முடியவில்லை. இதனால் ஹெலிகாப்டர் அவரைக் கவனிக்காமல் அங்கிருந்து பறந்து சென்றுவிடுகிறது.
ஹெலிகாப்டர் சென்ற பிறகு அப்பகுதியில் பனிக்கரடியின் காலடித் தடங்களைப் பாவெல் கவனிக்கிறார். சிறிது தொலைவில் ஒரு பெரிய வெள்ளை உருவத்தையும் பார்க்கிறார்.
அது ஒரு துருவக் கரடி என்பதை உணர்ந்ததும் அங்கிருந்து தப்பிக்க முயற்சி செய்கிறார். ஆனால் கரடி அவரைத் துரத்தத் தொடங்குகிறது. உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளப் பாவெல் வேகமாக ஓடுகிறார். அப்போது செங்குத்தான மலைச்சரிவில் கீழிறங்க முயற்சிக்கும்போது தடுமாறி விழுகிறார்.
பின்னர் பாவெல் செர்கெய்யின் படகில் விழித்தெழுகிறார். அவர் எப்படிப் படகிற்கு வந்தார் என்பது குறித்த விவரங்கள் கதையில் விளக்கப்படவில்லை. படகிலிருந்து இருவரும் கரையை அடைந்து இறங்கியதும், செர்கெய்யிடம் முக்கியமான ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டும் என்று பாவெல் மீண்டும் முயற்சி செய்கிறார்.
இம்முறை தயக்கத்தை விட்டுவிட்டு, செர்கெய்யின் மனைவியும் மகனும் இறந்துவிட்டார்கள் என்ற உண்மையை நேரடியாகச் சொல்லிவிடுகிறார்.
இந்தச் செய்தியைக் கேட்ட செர்கெய் உடனடியாகப் பாவெலை நோக்கி வருகிறார். ஏற்கெனவே காயமடைந்திருந்த பாவெலின் காலால் சரியாக நடக்க முடியவில்லை.
செர்கெய் தன்னைத் தாக்க வருகிறார் என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்ளும் பாவெல், நிலைதடுமாறிக் கீழே விழுகிறார். அச்சத்தில் தனது துப்பாக்கியை எடுத்துச் செர்கெய்யை நோக்கிச் சுடுகிறார். ஆனால் குண்டு அவரைத் தாக்காமல் தவறிவிடுகிறது.
இதையடுத்து பாவெல் அங்கிருந்து ஓடத் தொடங்குகிறார். செர்கெய் கீழே கிடந்த துப்பாக்கியை எடுத்துப் பாவெலை நோக்கிச் சுடுகிறார்.
பின்னர் தொடர்ந்து வானத்தை நோக்கியும் துப்பாக்கியால் சுடுகிறார். இந்தச் சம்பவத்தால் இருவருக்கும் இடையிலான உறவு முற்றிலும் பகைமையான நிலையை அடைகிறது.
செர்கெய்யிடம் இருந்து தப்பித்த பாவெல், கைவிடப்பட்ட பழைய குடில் ஒன்றில் தஞ்சமடைகிறார். அங்கு தனியாகத் தங்கியிருக்கும் அவர், ஒருநாள் தூக்கத்திலிருந்து விழித்தபோது வெளியே செர்கெய்யின் நடமாட்டத்தைக் கேட்கிறார்.
செர்கெய் குடிலுக்கு வெளியே நிற்பதை உணர்ந்ததும், அவருக்குப் பயந்து ஒளிந்துகொள்கிறார். செர்கெய் தன்னுடன் பேச விரும்புவதாகக் கூறுகிறார். ஆனால் பாவெல் அவரை நம்பாமல் மறைந்திருக்கிறார்.
அப்போது துப்பாக்கியை எடுத்துக்கொண்டு வந்திருக்கும் செர்கெய், குடிசைக்குள் இருக்கும் பாவெலின் நடமாட்டத்தைக் கவனிக்கிறார்.
பாவெல் ஏதோ ஒரு பொருளை மிதிக்கும்போது பெரிய சத்தத்துடன் அது உடைகிறது. அந்தச் சத்தத்தைத் தன்னை நோக்கிப் பாவெல் துப்பாக்கியால் சுட்டதாகச் செர்கெய் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்.
இதனால் அவர் தனது துப்பாக்கியால் சுடுகிறார். செர்கெய் தன்னைத் தாக்குவதாக நினைக்கும் பாவெல் அங்கிருந்து மீண்டும் ஓடிவிடுகிறார்.
தொடர்ந்து மறைந்து வாழ்வதால் பாவெலுக்குத் தேவையான உணவும் வெப்பமும் கிடைக்காமல் போகின்றன. கடுமையான குளிரிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக, அங்குள்ள பழைய கதிரியக்க வெப்ப மின்னாக்கி ஒன்றின் அருகில் அமர்ந்து வெப்பம் பெற முயற்சி செய்கிறார்.
ஆனால் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அந்தச் சாதனம் கதிர்வீச்சை வெளியிடுகிறது என்பதையும், அதன் அருகில் இருப்பதால் தான் கதிர்வீச்சுக்கு ஆளாகக்கூடும் என்பதையும் உணர்கிறார். உடனே அங்கிருந்து விலகுகிறார்.
பாவெல் பசியால் மிகவும் சிரமப்படுகிறார். உணவு தேவைப்படுவதால், செர்கெய் இல்லாத நேரத்தில் அவர் தங்கியிருக்கும் குடிசைக்குள் ரகசியமாக நுழைகிறார்.
அங்கிருந்து வெளியுலகில் உள்ள முக்கிய வானிலை ஆய்வு நிலையத்தைத் தொடர்புகொண்டு உதவி கேட்க முயற்சி செய்கிறார்.
ஆனால் அவரால் யாருடனும் தொடர்புகொள்ள முடியவில்லை. இதனால் வெளியுலகின் உதவியைப் பெறுவதற்கான அவரது முயற்சி தோல்வியடைகிறது.
பசி மேலும் அதிகரிக்கவே, செர்கெய் வைத்திருக்கும் மீன்களைத் திருடிச் சாப்பிடுகிறார். செர்கெய்யின் மீது உள்ள பயமும் கோபமும் விரக்தியும் அவருக்குள் அதிகரிக்கின்றன.
அவர் செர்கெய்யை நோக்கிக் கத்துகிறார்; அவரைத் திட்டுகிறார்; தனது கோபத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.
இதற்கிடையில், கதிரியக்க வெப்ப மின்னாக்கியிலிருந்து வெளிப்படும் கதிர்வீச்சால் மீன்கள் மாசுபடக்கூடும் என்பதைப் பாவெல் பயன்படுத்திக்கொள்ளத் திட்டமிடுகிறார்.
மீன்களை அந்தக் கதிரியக்கச் சாதனத்தின் மீது தொங்கவிட்டு வைக்கிறார். இதன் மூலம் அவை கதிர்வீச்சால் பாதிக்கப்படுகின்றன.
பின்னர் செர்கெய்யின் குடிசைக்குள் மீண்டும் ரகசியமாகச் சென்று, அவர் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்த மீன்களை எடுத்துவிட்டு, அதற்குப் பதிலாகக் கதிர்வீச்சால் மாசுபட்ட மீன்களை அங்கு வைத்துவிடுகிறார்.
இதற்கிடையில் ஒருநாள் இரவு செர்கெய் குடிசையின் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்க்கும்போது, மிகவும் அலங்கோலமான தோற்றத்துடன் பாவெல் வெளியே நிற்பதைக் காண்கிறார்.
அவரைப் பார்த்ததும் செர்கெய் கையசைத்து உள்ளே வரும்படி அழைக்கிறார். தன்னுடன் வந்து மீன் சாப்பிடலாம் என்றும் கூறுகிறார்.
அப்போது செர்கெய் ஒரு முக்கியமான செய்தியையும் தெரிவிக்கிறார். பனிப்படலத்தில் சிக்கியிருந்த ‘அகாடமிக் ஒப்ருசேவ்’ கப்பல் தற்போது அந்தத் தடையைக் கடந்து வந்துவிட்டதாகவும், இன்னும் மூன்று நாட்களில் அங்கு வந்து சேரும் என்றும் கூறுகிறார்.
இதனால் இருவரும் விரைவில் அந்தத் தனிமையான இடத்திலிருந்து வெளியேற முடியும் என்ற நிலை உருவாகிறது.
ஆனால் பாவெல் அப்போது ஒரு முக்கியமான உண்மையை ஒப்புக்கொள்கிறார். செர்கெய் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும் மீன்கள் கதிர்வீச்சால் மாசுபடுத்தப்பட்டவை என்று தெரிவிக்கிறார்.
இதைக் கேட்டதும் செர்கெய் அதிர்ச்சியடைகிறார். தான் ஏற்கெனவே சாப்பிட்ட மீன்கள் நச்சுத்தன்மை கொண்டிருக்கக்கூடும் என்பதை உணர்ந்த அவர், உடனடியாக வெளியே சென்று வாந்தி எடுத்து அவற்றை வெளியேற்ற முயற்சி செய்கிறார்.
பின்னர் செர்கெய் மீண்டும் பாவெலிடம் திரும்பி வருகிறார். நடந்தவற்றைப் பற்றி யாரிடமும் எதுவும் தெரிவிக்க வேண்டியதில்லை என்று மட்டும் கூறுகிறார்.
இந்தச் சம்பவத்தை வெளியில் சொல்லாமல் இருவரும் ரகசியமாக வைத்துக்கொள்ளலாம் என்பதே அவரது வார்த்தைகளின் பொருளாக இருக்கிறது.
மூன்று நாட்கள் கழிகின்றன. பனிப்பரப்பைக் கடந்து வருவதாகக் கூறப்பட்ட ‘அகாடமிக் ஒப்ருசேவ்’ கப்பல் இறுதியாக அந்தப் பகுதிக்கு வந்து சேர்கிறது.
இருவரையும் அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய கப்பல் வந்துவிட்ட நிலையில், செர்கெய் தான் அந்தத் தீவை விட்டுச் செல்லப்போவதில்லை என்று பாவெலிடம் தெரிவிக்கிறார். அங்கேயே தொடர்ந்து தங்குவதற்குத் திட்டமிட்டிருப்பதாகக் கூறுகிறார்.
செர்கெய்யின் இந்த முடிவை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத பாவெல், அங்கு நடந்த சம்பவங்களை மற்றவர்களிடம் உடனே தெரிவிப்பதாக மிரட்டுகிறார்.
செர்கெய் மருத்துவ உதவியைப் பெற வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்த மிரட்டலை முன்வைக்கிறார். கதிர்வீச்சால் மாசுபட்ட மீன்களைச் சாப்பிட்டிருப்பதால் அவருக்கு மருத்துவப் பரிசோதனையும் சிகிச்சையும் தேவைப்படலாம் என்று பாவெல் கருதுகிறார்.
ஆனால் செர்கெய் பாவெலைப் பிடித்துக்கொள்கிறார். பின்னர் அவரைக் கட்டியணைத்தபடி, தான் அந்தத் தீவில் தனியாகத் தங்கியிருக்க வேண்டிய அவசியம் இருப்பதாகக் கூறுகிறார்.
இந்த அணைப்பு, அவர்களுக்கிடையே இதுவரை நிலவிய கோபம், அச்சம், நம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றுக்கு மத்தியில் நிகழ்கிறது.
இருவருக்கும் இடையிலான உணர்ச்சிகரமான இத்தருணத்தில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்சில்வர்பியர்
#கீதப்ப்ரியன்ரஷ்யன்கில்ட்
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்ஈகிள்
