"2020 ஆம் ஆண்டு வெளியான டூ டிஸ்டண்ட் ஸ்ட்ரேஞ்சர்ஸ் "
டிராவோன் ஃப்ரீ எழுதி மார்ட்டின் டெஸ்மண்ட் ரோ இயக்கிய விறுவிறுப்பான அமெரிக்க குறும்படம். சமகால அமெரிக்க சமூகத்தின் மிகமுக்கியமான அரசியல் சிக்கலை ஒரு கற்பனை கலந்த காலப்பயண (டைம்லூப் )திரைக்கதையின் வழியாக உரக்கப் பேசுகிறது.
ஒரு கறுப்பின இளைஞன் தனது வீட்டிற்குச் செல்ல முயலும்போது எதிர்கொள்ளும் காவல்துறை அத்துமீறல்களையும் அதனால் ஏற்படும் மரணத்தையும் ஒரு காலச் சுழற்சிக்குள் சிக்கிய நிகழ்வாக இக்கதை விவரிக்கிறது.
இந்த அறிமுகம் பார்வையாளர்களை ஒரு தார்மீகக் கேள்விக்கு முன்னால் நிறுத்துகிறது.
இதற்கு முன்பாக காலச் சுழற்சி அடிப்படையிலான கதைகள் பல வந்திருந்தாலும் சமூக நீதி மற்றும் நிறவெறிக்கு எதிரான ஆயுதமாக இக்கருத்தைப் பயன்படுத்தியதில் இப்படம் தனித்துவம் பெறுகிறது.
உலகளாவிய மனித உரிமை மீறல்களைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு கண்ணாடியாகவும் அதிகார வர்க்கத்தின் அடக்குமுறையைத் தோலுரித்துக் காட்டும் படைப்பாகவும் இது சர்வதேச கவனத்தை ஈர்த்தது.
இது வெறும் முப்பது நிமிடக் குறும்படமாக மட்டும் நின்றுவிடாமல் ஒட்டுமொத்த கறுப்பின மக்களின் அச்சத்தையும் அவர்களின் அன்றாடப் போராட்டத்தையும் மிக நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்துள்ளது.
காலவெளி பயணத்தில் ஒவ்வொரு முறை அந்த இளைஞன் கொல்லப்படும்போதும் அது வெறும் மரணமாக அன்றி ஒரு இனத்தின் மீதான நீடித்த ஒடுக்குமுறையாக சித்திரிக்கப்படுகிறது.
இயக்குநரின் புத்திசாலித்தனமான திரைக்கதை அமைப்பு பார்வையாளர்களை உணர்வுப்பூர்வமாகப் பாதிக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.
ட்ராவன் ஃப்ரீ மற்றும் மார்ட்டின் டெஸ்மண்ட் ரோ ஆகிய இருவரும் இணைந்து இப்படத்தை இயக்கியுள்ளனர்.
இவர்கள் ஒரு சிக்கலான அரசியல் பொருண்மையை மிக எளிமையாகவும் அதேசமயம் ஆழமாகவும் காட்சிப்படுத்தியுள்ளனர்.
வன்முறையை நேரடியாகக் காட்டுவதை விட அது உருவாக்கும் மன உளைச்சலைத் திரையில் கடத்துவதில் இவர்களின் இயக்கம் பெரும் வெற்றி கண்டுள்ளது.
நியூயார்க் நகரின் வீதிகள் மற்றும் ஒரு சிறிய அடுக்குமாடி குடியிருப்பு ஆகியவற்றிற்குள் கதை நகர்கிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் ஜெசிகா யங் மிகக் குறைவான ஒளியமைப்பிலும் பகல் நேரக் காட்சிகளிலும் ஒரு பதற்றமான சூழலைத் தக்கவைத்துள்ளார்.
எடிட்டிங் மற்றும் காட்சிகளின் கோணங்கள் அந்த காலச் சுழற்சியின் அலுப்பையும் பயத்தையும் மிகச்சரியாகப் பிரதிபலிக்கின்றன.
இப்படம் நவம்பர் 20 2020 அன்று முதலில் வெளியிடப்பட்டது. பின்னர் இதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்த நெட்ஃபிக்ஸ் நிறுவனம் இதன் விநியோக உரிமையைப் பெற்று ஏப்ரல் 9 2021 அன்று உலக அளவில் ஸ்ட்ரீமிங் செய்தது.
இதன் மூலமாக இப்படம் பல கோடி மக்களைச் சென்றடைந்தது.
நனிப்பில் ஜோய்படாஸ் மற்றும் ஆண்ட்ரூ ஹோவர்ட் ஆகிய இருவரும் அபாரமான பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளனர்.
கார்ட்டர் ஜேம்ஸாக நடித்த ஜோய்படாஸ் தனது தவிப்பையும் நம்பிக்கையையும் மிக இயல்பாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். காவல்துறை அதிகாரியாக நடித்த ஆண்ட்ரூ ஹோவர்ட் ஒரு அதிகாரத் தோரணையையும் குரூரத்தையும் தனது உடல் மொழியின் மூலம் சிறப்பாகக் கொண்டுவந்துள்ளார்.
ஜேம்ஸ் போய்சர் இப்படத்திற்கு இசை அமைத்துள்ளார். படத்தின் இறுதியில் ஒலிக்கும் இசை மற்றும் பாடல்கள் சொல்லப்படாத பல வலிகளைப் பார்வையாளர்களின் மனதில் கடத்துகின்றன.
அமைதியும் திடீர் சத்தங்களும் படத்தின் விறுவிறுப்பைக் கூட்டுகின்றன.
இத்திரைப்படம் 93வது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த நேரடி குறும்படத்திற்கான ஆஸ்கார் விருதை வென்றது. நெட்ஃபிக்ஸ் நிறுவனத்திற்கு இந்தப் பிரிவில் கிடைத்த முதல் ஆஸ்கார் விருது இதுவாகும்.
இது தவிர ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கத் திரைப்பட விமர்சகர்கள் சங்கத்தின் விருதினையும் இப்படம் தட்டிச் சென்றது.
இத்திரைப்படத்தின் அடிநாதம் அதிகார வர்க்கத்தால் ஒடுக்கப்படும் ஒரு இனத்தின் மாறாத வலியும், முடிவில்லா போராட்டமுமாகும்.
ஒரு கறுப்பின மனிதன் எவ்வளவுதான் விழிப்புணர்வுடன் இருந்தாலும், சட்டத்திற்கு உட்பட்டு நடந்துகொண்டாலும் அல்லது அதிகாரிகளுடன் சமரசம் பேச முயன்றாலும், நிறவெறி எனும் கட்டமைப்பு அவனை ஒரு குற்றவாளியாகவே பார்க்கிறது என்பதை இக்கதை ஆணித்தரமாகச் சொல்கிறது.
காலச் சுழற்சி என்பது இங்கு வெறும் திரைக்கதை உத்தி மட்டுமல்ல, அது தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் நீதியற்ற மரணங்களின் குறியீடாகும்.
எத்தனை முறை விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டாலும், மீண்டும் மீண்டும் அதே வன்முறை அரங்கேறுவதையும், அந்தச் சுழற்சியிலிருந்து தப்பிக்க முடியாத எதார்த்தத்தையும் இப்படம் உணர்த்துகிறது.
இறுதியில், எவ்வளவு தடைகள் வந்தாலும் நீதிக்கான தனது பயணத்தை அந்த இளைஞன் மீண்டும் தொடங்குவது, அடக்குமுறைக்கு எதிரான தளராத மனித மனத்தின் உறுதியை வெளிப்படுத்துகிறது.
கதையின் நாயகன் கார்ட்டர் ஜேம்ஸ் அணிந்திருக்கும் ஆடையில் பல கறுப்பின மேதைகளின் பெயர்கள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. இது அந்த கதாபாத்திரம் தனது அடையாளத்தின் மீது கொண்டுள்ள பெருமையை நுட்பமாக உணர்த்துகிறது.
படத்தின் இறுதியில் வரும் பட்டியலில் காவல்துறையினரால் கொல்லப்பட்ட உண்மையான நபர்களின் பெயர்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. இது கற்பனை கதைக்கும் நிஜ உலக துயரத்திற்கும் இடையிலான பாலமாக அமைகிறது.
படத்தின் இறுதிக் காட்சியில் தரையில் படரும் ரத்தக் கறை ஆப்பிரிக்க கண்டத்தின் வரைபட வடிவில் உருவாவதாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது.
இது உலகளாவிய அளவில் கறுப்பின மக்கள் எதிர்கொள்ளும் ஒடுக்குமுறையின் குறியீடாக வடிவமைக்கப்பட்டது.
படமாக்கத்தின் போது நியூயார்க் நகரின் வீதிகளில் உண்மையான பொதுமக்களின் நடமாட்டத்திற்கு இடையிலேயே பல காட்சிகள் படமாக்கப்பட்டன.
திரைக்கதையை எழுதிய ட்ராவன் ஃப்ரீ வெறும் ஐந்து நாட்களில் இதன் முழு வடிவத்தையும் எழுதி முடித்தார்.
ஜார்ஜ் பிளாய்ட் மரணத்திற்குப் பிறகு ஏற்பட்ட சமூக கொந்தளிப்பே இவரை இக்கதையை எழுதத் தூண்டியது.
ஒரு குறும்படமாக இருந்தபோதிலும் இதன் கருப்பொருள் ஏற்படுத்திய தாக்கம் காரணமாக சீன் கோம்ஸ் போன்ற முன்னணி உலகப் புகழ்பெற்ற கலைஞர்கள் இப்படத்தின் தயாரிப்பில் இணைந்து கொண்டனர்.
இந்தத் திரைப்படம் ஆஸ்கார் விருதை வென்றபோது மேடையில் பேசிய ட்ராவன் ஃப்ரீ அமெரிக்காவில் நாள்தோறும் காவல்துறையினரால் கொல்லப்படும் நபர்களின் புள்ளிவிவரங்களைக் கூறி அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்தார்.
இப்படத்தின் தலைப்பு ஜேம்ஸ் பால்ட்வின் என்ற புகழ்பெற்ற எழுத்தாளரின் சிந்தனைகளைத் தழுவி வைக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது.
இத்திரைப்படம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலச் சுழற்சியை மையமாகக் கொண்டிருந்தாலும் அதன் படப்பிடிப்பு மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே நிறைவடைந்தது.
ஆஸ்கார் விருது வழங்கும் விழாவிற்குச் சென்றபோது இயக்குநர் ட்ராவன் ஃப்ரீ தனது கோட்டின் உட்புறத்தில் காவல்துறையினரால் கொல்லப்பட்டவர்களின் பெயர்களைத் தையல் வேலைப்பாடாகப் பொறித்திருந்தார்.
இது விருது மேடையிலும் படத்தின் கருத்தைப் பிரதிபலிக்கும் செயலாக அமைந்தது. படத்தின் முக்கியக் கதாபாத்திரமான கார்ட்டர் ஜேம்ஸ் ஒரு கிராபிக் டிசைனராகக் காட்டப்படுவது தற்செயலானது அல்ல.
அவர் ஒரு படைப்பாற்றல் மிக்க மென்மையான மனிதர் என்பதை நிலைநிறுத்தவே அந்தத் தொழில் தேர்வு செய்யப்பட்டது.
படத்தின் தொடக்கத்தில் வரும் காலச் சுழற்சி காட்சிகள் ஒவ்வொன்றிலும் சிறிய மாற்றங்கள் இருக்கும். குறிப்பாக ஒரு காட்சியில் சுவரில் இருக்கும் கடிகாரத்தின் முட்கள் மற்றும் அறையில் உள்ள பொருட்களின் அமைப்பு அந்த இளைஞனின் மனநிலையைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் மாற்றியமைக்கப்பட்டன.
படத்தில் வில்லனாக வரும் காவல்துறை அதிகாரியின் பெயர் மெர்க் என்பது மெர்சினரி அதாவது கூலிப்படை என்ற சொல்லின் சுருக்கமாகக் கருதப்படுகிறது.
ஜோய்படாஸ் ஒரு புகழ்பெற்ற ராப் இசைக்கலைஞர் என்பதால் அவரது உடல்மொழி மற்றும் வசன உச்சரிப்பு தெருவோரக் காட்சிகளில் மிக எதார்த்தமாக அமைந்தது.
படத்தின் மொத்த நீளம் முப்பத்திரண்டு நிமிடங்கள் மட்டுமே என்றாலும் இதன் தாக்கத்தால் அமெரிக்கப் பள்ளிகளில் நிறவெறி குறித்த விவாதங்களுக்கு இப்படம் ஒரு பாடமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.
ஒளிப்பதிவில் பயன்படுத்தப்பட்ட குறிப்பிட்ட வண்ணக் கலவைகள் ஒருவிதமான அடைக்கப்பட்ட உணர்வை அதாவது கிளாஸ்ட்ரோபோபிக் சூழலைத் தரவல்ல அனாமார்பிக் லென்ஸ்கள் மூலம் படமாக்கப்பட்டன.
படத்தின் இறுதியில் ஒலிக்கும் புரூஸ் ஹார்ன்ஸ்பியின் இசை ஒரு முக்கியமான அரசியல் செய்தியைத் தாங்கி நிற்கிறது.
இந்த இசை எண்பதுகளின் பிற்பகுதியில் மிகவும் பிரபலமானது என்பதால் பல தசாப்தங்களாகியும் கறுப்பின மக்களின் நிலை மாறவில்லை என்பதை அது சுட்டிக்காட்டுகிறது.
இப்படத்தின் படப்பிடிப்பு கோவிட் பெருந்தொற்று காலத்தின் கடுமையான கட்டுப்பாடுகளுக்கு மத்தியிலேயே மிக ரகசியமாகத் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டது.
இத்திரைக்கதை உருவாவதற்கு முன்பு இது ஒரு நாவலாக எழுதப்பட வேண்டிய கருவாக இருந்தது குறிப்பிடத்தக்கது.
படத்தின் கதை:-
நியூயார்க் நகரில் கிராபிக் டிசைனராக வேலை செய்யும் கார்ட்டர் ஜேம்ஸ் (ஜோயு பேடாஸ்) ஒரு நாள் காலை தனது காதலி பெர்ரி (சாரியா சிமோன்) வீட்டிலிருந்து கிளம்புகிறார்.
வீட்டில் தனியாக இருக்கும் தனது நாய்க்கு உணவு கொடுக்க வேண்டும் என்ற அவசரத்தில் அவர் வெளியே வருகிறார்.
ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக அவர் ஒரு விசித்திரமான கால சுழற்சியில் (Time Loop) மாட்டிக்கொள்கிறார்.
அந்தச் சுழற்சியில் ஒவ்வொரு முறையும் மெர்க் (ஆண்ட்ரூ ஹோவர்ட்) என்ற வெள்ளைக்கார போலீஸ் அதிகாரி கார்ட்டரை சொல்லிவைத்தது போல வழிமறிக்கிறார்.
கார்ட்டர் கஞ்சா புகைக்கிறாரா என்று சந்தேகிக்கும் அந்த அதிகாரி அவரது பையை சோதனை செய்ய முயல்கிறார்.
இதில் ஏற்படும் வாக்குவாதம் அல்லது மோதலில் ஒவ்வொரு முறையும் கார்ட்டர் அந்த போலீஸ்காரரால் கொல்லப்படுகிறார்.
அவர் இறந்த அடுத்த நொடியே மீண்டும் பெர்ரியின் படுக்கையிலேயே உயிர் பெற்று எழுகிறார்.
மீண்டும் அதே காலை நேரம் மீண்டும் அதே போலீஸ் அதிகாரி என கார்ட்டர் ஒரு முடிவில்லாத மரணப் போராட்டத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறார்.
ஒருமுறை கார்ட்டர் வீட்டை விட்டு வெளியே வராமல் பெர்ரியின் அறையிலேயே தங்கியிருக்கிறார்.
அப்போது பெர்ரியின் வீட்டு கதவு எண் தலைகீழாகத் தொங்குவதால் குழப்பமடைந்த அதிரடிப்படை போலீசார் இதுதான் குற்றவாளி இருக்கும் இடம் எனத் தவறாக நினைத்து உள்ளே புகுந்து கார்ட்டரைச் சுட்டுக் கொல்கிறார்கள்.
இப்படி 99 முறை விதவிதமாக மரணத்தைச் சந்தித்த பிறகு கார்ட்டர் ஒரு முடிவுக்கு வருகிறார்.
இந்த முறை மெர்க்கிடம் தெளிவாக பேச முடிவெடுத்த கார்ட்டர் தனக்கு நடக்கும் கால சுழற்சியைப் பற்றி விளக்குகிறார்.
சுற்றி நடப்பவற்றை முன்கூட்டியே சொல்லி மெர்க்கை நம்ப வைக்கிறார். தன்னை பத்திரமாக வீட்டில் இறக்கி விடுமாறு அவரிடம் கேட்கிறார்.
மெர்க்கும் கார்ட்டரைத் தனது போலீஸ் காரில் ஏற்றி அவர் வீட்டு வாசலில் கொண்டு வந்து விடுகிறார்.
இருவரும் கைகுலுக்கிக் கொள்கிறார்கள். எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்று கார்ட்டர் நிம்மதியாகத் திரும்பும்போது மெர்க் திடீரென கைதட்டுகிறார்.
உன்னுடைய நடிப்பு மிகச்சிறப்பு என்று கூறும் மெர்க் தனக்கும் இந்த பழைய சுழற்சிகள் அனைத்தும் நினைவிருப்பதாகக் கூறி கார்ட்டரை முதுகில் சுடுகிறார்.
கார்ட்டர் ரத்த வெள்ளத்தில் சாயும்போது அந்த ரத்தம் ஆப்பிரிக்க கண்டத்தின் வடிவில் தரையில் படருகிறது.
நாளை சந்திப்போம் என்று மெர்க் குரூரமாகச் சொல்லிவிட்டுச் செல்கிறார்.
கார்ட்டர் மீண்டும் பெர்ரியின் படுக்கையில் கண் விழிக்கிறார். எத்தனை முறை கொல்லப்பட்டாலும் சமூக நீதியை நோக்கிய தனது பயணம் ஓயாது என்பது போல கார்ட்டர் மீண்டும் தன் வீட்டிற்குச் செல்லத் தயாராகிறார்.
படத்தின் இறுதியில் காவல்துறையினரால் கொல்லப்பட்ட பல கருப்பின மக்களின் பெயர்கள் திரையில் காட்டப்படுகின்றன.
இந்தப் படம் சொல்ல வரும் செய்தி மிகவும் ஆழமானது. இது வெறும் ஒரு டைம் லூப் கதை மட்டுமல்ல, அமெரிக்க சமூகத்தில் நிலவும் ஒரு கசப்பான உண்மையை உரக்கச் சொல்கிறது.
கருப்பின மக்கள் எவ்வளவுதான் சட்டத்திற்கு உட்பட்டு நடந்தாலும், எவ்வளவு கண்ணியமாகப் பேசினாலும், ஏதோ ஒரு காரணத்தைச் சொல்லி அவர்கள் அதிகார வர்க்கத்தால் (போலீஸ்) குறிவைக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை இந்தப் படம் காட்டுகிறது. கார்ட்டர் 99 முறை விதவிதமாக முயற்சி செய்தும், இறுதியில் அந்த அதிகாரி அவனைச் சுட்டுக் கொல்வது இதைத்தான் உணர்த்துகிறது.
அதிகாரத்தின் குரூரம்
காவல்துறை அதிகாரி மெர்க்கிற்கு அந்தச் சுழற்சி நினைவிருப்பதுதான் கதையின் பெரிய திருப்பம்.
அதாவது, ஒரு மனிதன் மீண்டும் மீண்டும் துன்பப்படுவதைக் கண்டும் இரக்கம் காட்டாமல், அதை ஒரு விளையாட்டாகப் பார்த்து ரசிக்கும் அதிகார மமதையை அந்த அதிகாரி பிரதிபலிக்கிறார்.
எத்தனை முறை கொல்லப்பட்டாலும், கார்ட்டர் மீண்டும் எழுந்து தனது வீட்டிற்குச் செல்லத் தயாராவார். இது கருப்பின மக்கள் தங்கள் உரிமைக்காகவும், உயிர் பிழைப்பதற்காகவும் அன்றாடம் நடத்தும் முடிவில்லாத போராட்டத்தைக் குறிக்கிறது. "நாங்கள் சோர்ந்து போக மாட்டோம்" என்பதே இதன் குறியீடு.
கார்ட்டர் சுடப்பட்டு விழும்போது அவரது ரத்தம் ஆப்பிரிக்க கண்டத்தின் வடிவில் படர்வது மிக முக்கியமான காட்சி. இது உலகெங்கிலும் உள்ள கருப்பின மக்களின் வரலாற்று ரீதியான துயரத்தையும், அவர்களின் வேர்களையும் நினைவூட்டுகிறது.
நிறவெறி என்பது ஒரு தீராத சுழற்சி போலத் தொடர்கிறது என்றும், அதை உடைக்கத் தொடர்ந்து போராட வேண்டியுள்ளது என்றும் இந்தப் படம் எச்சரிக்கிறது.
