ஆமி Amy ஆங்கில ஆவணப்படம் 2015 ஆம் ஆண்டு வெளியானது.
இயக்குனர் ஆசிப் கபாடியா இந்த ஆவணப்படத்தை இயக்கியுள்ளார்.
இப்படம் புகழ்பெற்ற ஆங்கில பாடகி மற்றும் பாடலாசிரியர் ஆமி வைன்ஹவுஸின் வாழ்க்கை வரலாறு, அவரது இசைப் பயணம், உலகளாவிய புகழ் மற்றும் அவர் சந்தித்த போதைப்பொருள் பழக்கவழக்கப் போராட்டங்கள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டு, அவரது துயரமான மரணம் வரையிலான நிகழ்வுகளை மிக நெருக்கமாக விவரிக்கும் ஒரு சுருக்கமான அறிமுகத்தை நமக்கு வழங்குகிறது.
ஆமி ஆவணப்படத்தின் அடிநாதம் உலகப் புகழ்பெற்ற ஒரு அசாத்திய இசை மேதையின் தனித்துவமான திறமைக்கும், அவரைச் சுற்றியிருந்த மனிதர்களின் சுயநலத்திற்கும் இடையே நடந்த ஒரு மாபெரும் துயரப் போராட்டமாகும்.
ஆமி வைன்ஹவுஸின் பூர்வீகம் மற்றும் அவரது குடும்பப் பின்னணி, லண்டனில் குடியேறிய யூத பாரம்பரியத்துடன் ஆழமான தொடர்புடையதாகும்.
அவரது முன்னோர்கள் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், அதாவது 1890 ஆம் ஆண்டு வாக்கில், ரஷ்யாவிலிருந்து லண்டனுக்குக் குடிபெயர்ந்த யூத வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆவர்.
ஆமியின் கொள்ளுத் தாத்தாவான ஹாரிஸ் வைன்ஹவுஸ் தனது குடும்பத்துடன் லண்டனின் கிழக்குப்பகுதியில் குடியேறி, அங்கு தையல் தொழில் செய்து வாழ்ந்து வந்தார்.
இந்த கிழக்கு லண்டன் பகுதிதான் அக்காலத்தில் புலம்பெயர்ந்த பல ஏழை யூதக் குடும்பங்களின் புகலிடமாக விளங்கியது.
அதன் பின்னர், ஆமியின் தாத்தா பெஞ்சமின் வைன்ஹவுஸ் மற்றும் பாட்டி சிந்தியா வைன்ஹவுஸ் ஆகியோரின் காலத்தில், அவர்களது குடும்பம் லண்டனின் புறநகர்ப் பகுதியான சவுத்கேட் என்ற இடத்திற்கு இடம் பெயர்ந்தது. இங்குதான் ஆமியின் தந்தை மிட்செல் வைன்ஹவுஸ் பிறந்தார்.
1983 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 14 அன்று ஆமி வைன்ஹவுஸ் லண்டனில் பிறந்தபோது, அவரது குடும்பம் ஒரு நடுத்தர வர்க்க யூதக் குடும்பமாகவே வாழ்ந்து வந்தது.
ஆமியின் பூர்வீகத்தில் இசையோடு இருந்த பிணைப்பும் மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. அவரது தாய்வழி மாமாக்கள் பலர் தொழில்முறை ஜாஸ் இசைக்கலைஞர்களாக இருந்தனர்.
குறிப்பாக, அவரது தந்தைவழி பாட்டியான சிந்தியா, ஆமியின் வாழ்க்கையிலும் அவரது இசைத் தேடலிலும் மிக முக்கியப் பங்காற்றினார். சிந்தியா தனது இளமைக்காலத்தில் புகழ்பெற்ற ஆங்கில ஜாஸ் சாக்ஸாஃபோன் கலைஞர் ரோனி ஸ்காட் என்பவருடன் பழகியவர்.
இந்த குடும்பப் பின்னணியும், பாட்டி சிந்தியா ஆமியின் சிறுவயதில் அவருக்குள் விதைத்த ஜாஸ் இசையின் தாக்கமுமே, பின்னாளில் ஆமியை ஒரு உலகத்தரம் வாய்ந்த ஜாஸ் மற்றும் சோல் இசை மேதையாக மாற்றுவதற்கான அடித்தளமாக அமைந்தது.
ஆமி வைன்ஹவுஸ் இறக்கும் போது அவருக்கு 27 வயது.
அவர் ஆல்கஹால் நச்சுத்தன்மையால் மரணமடைந்தார்.
அவரது அசாத்திய இசைத் திறமையால் உலகப் புகழின் உச்சிக்குச் சென்ற போதிலும், அவரால் புகழின் வெளிச்சத்தையும், தொடர்ச்சியான ஊடகங்களின் அத்துமீறல்களையும், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் ஏமாற்றங்களையும் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.
இதனால் அவர் கடுமையான மன அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகி, போதைப்பொருள் மற்றும் மதுப் பழக்கத்திற்கு அடிமையானார்.
2011 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 23 அன்று, வட லண்டனின் கேம்டன் பகுதியில் உள்ள அவரது வீட்டில், அதிகப்படியான மது அருந்தியதன் காரணமாக ஏற்பட்ட நச்சுத்தன்மையால் அவர் உயிரற்ற நிலையில் கண்டெடுக்கப்பட்டார்.
இசைத்துறையில் ஜான்னி காஷ், ஜிமி ஹெண்ட்ரிக்ஸ், ஜானிஸ் ஜோப்ளின், ஜிம் மோரிசன் மற்றும் கர்ட் கோபேன் போன்ற பல உலகப் புகழ்பெற்ற சாதனை இசைக்கலைஞர்கள் தங்களின் 27 வது வயதிலேயே மரணமடைந்த வரிசையில், ஆமி வைன்ஹவுஸின் மரணமும் இணைந்து கொண்டது ஒரு பெரும் சோகமாகும் இது இசை உலகில் '27 Club' என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது.
இப்படம் ஆமி வைன்ஹவுஸ் என்ற ஒரு இளம் பெண்ணின் அசல் இசை ஞானத்தையும், அதே சமயம் புகழின் உச்சத்தில் அவர் சந்தித்த தனிமையையும் மிக ஆழமாக விவரிக்கிறது.
தன் மனதிற்கு நெருக்கமானவர்களிடம் இருந்து உண்மையான அன்பையும் நிம்மதியையும் மட்டுமே எதிர்பார்த்த ஆமிக்கு, ஏமாற்றமும் துரோகமுமே மிஞ்சின.
அவரது தந்தை, கணவர், மேலாளர்கள் மற்றும் இசை நிறுவனங்கள் என அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் அவரது மன மற்றும் உடல்நிலையைக் கவனித்து அவரைக் காப்பாற்றுவதை விட, அவரை ஒரு பணம் ஈட்டும் இயந்திரமாகவே பார்த்தனர்.
அவர் போதைப்பொருள் மற்றும் மன அழுத்தப் பிடியில் சிக்கித் தவித்தபோது, அவரது பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தி கச்சேரிகளுக்குச் செல்லும்படி வற்புறுத்திய சுயநலப் போக்கை இப்படம் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது.
மேலும், ஆமியின் உலகப் புகழ்பெற்ற பாடல்கள் அனைத்தும் வெறும் கற்பனை வரிகள் அல்ல, அவை அவரது நிஜ வாழ்க்கையின் வலிகள், ஏமாற்றங்கள் மற்றும் காதலின் தோல்விகளால் உருவானவை என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.
இதனுடன், ஒரு கலைஞன் அழியும் போது அதை ஒரு வேடிக்கையாகப் பார்த்து ரசித்த இரக்கமற்ற ஊடகங்கள் மற்றும் ரசிகர்களின் கூட்டுப் பொறுப்பற்ற தன்மையையும் இப்படம் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒட்டுமொத்த உலகமே கொண்டாடிய ஒரு மாபெரும் இசை ஆளுமை, தனக்கு நெருக்கமானவர்களின் பேராசையாலும், புகழின் வெளிச்சத்திற்குப் பின்னால் இருந்த இருளாலும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சிதைக்கப்பட்டு, இறுதியில் தனிமையில் மரணத்தைத் தழுவிய ஒரு பெண்ணின் இதயத்தை உலுக்கும் கூட்டுப் பேரழிவே இந்த ஆவணப்படத்தின் உண்மையான அடிநாதம் ஆகும்.
இந்த ஆவணப்படத்தில் ஆமி வைன்ஹவுஸின் அசல் வீடியோ காட்சிகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளதால் அவரே முதன்மையாக இதில் தோன்றுகிறார்.
இவருடன் அவரது தந்தை மிட்செல் வைன்ஹவுஸ், தாய் ஜானிஸ் வைன்ஹவுஸ், கணவர் பிளேக் ஃபீல்டர் மற்றும் டோனி பென்னட், மார்க் ரான்சன் போன்ற இசைத்துறையைச் சேர்ந்த பல முக்கிய நபர்களும் தங்களின் நேர்காணல்கள் மற்றும் ஆவணக் காட்சிகள் மூலம் பங்களித்துள்ளனர்.
ஆசிப் கபாடியாவின் நேர்த்தியான இயக்கம் 100 க்கும் மேற்பட்ட நேர்காணல்களைத் தொகுத்து, இதுவரை பார்த்திராத ஆமியின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை வீடியோக்களை ஒரு அழகான கதையாக மாற்றியமைத்துள்ளது.
மேட் கர்டிஸ் இத்திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவை கவனித்துள்ளார். அவர் ஆமியின் சிறுவயது வீடியோக்கள், கச்சேரிகள் மற்றும் பாப்பராசிகளின் நிழற்படக் காட்சிகளை மிக நேர்த்தியாகக் கோர்த்து படத்தின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான கதைக்களத்திற்கு வலு சேர்த்துள்ளார்.
இப்படம் விமர்சகர்களிடம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்று பல சர்வதேச விருதுகளைக் குவித்தது.
குறிப்பாக 88 வது அகாடமி ஆஸ்கர் விருதுகளில் சிறந்த ஆவணப்படத்திற்கான விருதை வென்றது.
மேலும் பிரிட்டிஷ் அகாடமி திரைப்பட விருதுகளில் (BAFTA) சிறந்த ஆவணப்பட விருதையும், கிராமி விருதுகளில் சிறந்த இசைப் படத்திற்கான விருதையும், ஐரோப்பிய திரைப்பட விருதுகளில் சிறந்த ஆவணப்பட விருதையும் பெற்று சாதனை படைத்தது.
இயக்குனர் ஆசிப் கபாடியா மற்றும் அவரது குழுவினர் இந்த ஆவணப்படத்திற்காகப் புதிய காட்சிகளை கேமரா மூலம் படமாக்குவதைக் குறைத்துக்கொண்டு, ஆமியின் நெருங்கிய நண்பர்களிடம் முடங்கிக் கிடந்த அரிய ஆவணக் காணொளிகளைத் திரட்டுவதிலேயே முழு கவனத்தையும் செலுத்தினர்.
ஆரம்பத்தில் ஆமியின் மரணத்தால் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியிலும், ஊடகங்களின் மீதிருந்த கோபத்திலும் இருந்த அவரது நண்பர்கள், தங்கள் வசம் இருந்த தனிப்பட்ட வீடியோக்களைத் தர முற்றிலுமாக மறுத்துவிட்டனர்.
அவர்களைச் சமாதானப்படுத்தி, நம்பிக்கையை ஏற்படுத்த இயக்குனர் குழுவிற்குப் பல மாதங்கள் பிடித்தன. இந்த நீண்ட முயற்சிக்குப் பின், ஆமியின் சிறுவயது தோழிகளான ஜூலியட் மற்றும் லாரன் ஆகியோர் தங்களின் மொபைல் போன்கள் மற்றும் வீட்டு கேமராக்களில் பதிவு செய்திருந்த, உலகமே பார்த்திராத ஆமியின் அசல் பக்கங்களை ஒளிப்பதிவுக் கோப்புகளாகக் கொடுத்தனர்.
இப்படத்தின் எடிட்டிங் மற்றும் ஒளிப்பதிவு உருவாக்கத்தில் மிக விசித்திரமான ஒரு சவால் இருந்தது. சேகரிக்கப்பட்ட காட்சிகளில் பெரும்பாலானவை தொழில்முறை கேமராக்களில் எடுக்கப்பட்டவை அல்ல, அவை 90-களின் இறுதியில் மற்றும் 2000-களின் தொடக்கத்தில் சாதாரண ஹோம் வீடியோ கேமராக்கள், தரம் குறைந்த வெப்கேம்கள் மற்றும் ஆரம்பகால மொபைல் போன்களில் தற்செயலாகப் பதிவு செய்யப்பட்டவை.
வெவ்வேறு வடிவங்களிலும், மிகக் குறைந்த தரத்திலும் இருந்த அந்த வீடியோக்களை, தியேட்டரில் திரையிடும் நவீன பிக் ஸ்கிரீன் தரத்திற்கு மாற்றுவது தொழில்நுட்ப ரீதியாகப் பெரும் சவாலாக இருந்தது.
ஒளிப்பதிவுக் குழுவினர் அந்தத் தரம் குறைந்த காட்சிகளின் அசல் தன்மையும், அதில் இருந்த எதார்த்தமான உணர்வும் கெட்டுவிடாமல், நவீன டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம் மூலம் திரையரங்கு வடிவத்திற்கு மெருகூட்டிப் பயன்படுத்தினர்.
மற்றொரு சுவாரஸ்யமான விஷயம், இப்படத்திற்காக நடத்தப்பட்ட 100-க்கும் மேற்பட்ட நேர்காணல்களின் போது கேமராக்கள் எதுவும் பயன்படுத்தப்படவில்லை.
நேர்காணல் கொடுப்பவர்கள் கேமராவைப் பார்த்தால் பயந்துவிடுவார்கள் அல்லது எதார்த்தமாகப் பேச மாட்டார்கள் என்பதால், இயக்குனர் அவர்களின் குரல்களை மட்டுமே பதிவு செய்தார். அந்த ஆடியோ பதிவுகளுக்குப் பொருத்தமாக, ஏற்கனவே சேகரித்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஆமியின் பழைய வீடியோ துண்டுகளையும், புகைப்படங்களையும் கோர்த்து ஒட்டுமொத்தப் படத்தையும் ஒரு நேரடி டாக்குமெண்டரி போலக் காட்சிப்படுத்தினர்.
குறிப்பாக, பாப்பராசி எனப்படும் ஊடக நிழற்படக் கலைஞர்கள் ஆமியைச் சூழ்ந்து கொண்டு இரக்கமின்றி கேமராக்களை மின்னச் செய்யும் காட்சிகளில், திரையில் தோன்றும் ஒளியின் அதிர்வுகளும், கேமராக்களின் தொடர் சத்தங்களும் பார்ப்பவர்களுக்கே ஒருவித அச்சுறுத்தலையும், ஆமி அந்த நொடியில் உணர்ந்த அதே மன அழுத்தத்தையும் கடத்தும் விதமாக மிக நேர்த்தியாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது இதன் உருவாக்கத்தின் தனிச்சிறப்பாகும்.
இப்படத்தின் இசையமைப்பாளர் அந்தோனியோ பின்டோ, இப்படத்திற்காகப் புதிய பாடல்களை உருவாக்குவதை விடுத்து, ஆமியின் குரல் மற்றும் அவர் எழுதிய வரிகளுக்குள் மறைந்திருந்த உணர்வுகளுக்கு உயிர் கொடுப்பதையே தனது முக்கிய நோக்கமாகக் கொண்டார்.
இதற்காக ஆமி தனது வாழ்நாளில் பதிவு செய்த, ஆனால் அவரது இசை ஆல்பங்களில் வெளியாகாமல் முடங்கிப் போயிருந்த பல அரிய ஆடியோ டிராக்குகள் தூசி தட்டப்பட்டன. குறிப்பாக, ஆமிக்கு 16 வயது இருக்கும்போது 'தேசிய இளைஞர் ஜாஸ் இசைக்குழுவில்' (National Youth Jazz Orchestra) பாடிய 'மூன் ரிவர்' (Moon River) என்ற பாடலின் அரிய நேரடிப் பதிவு மற்றும் அவர் சொந்தமாக எழுதி வைத்திருந்த 'டிடாச்மென்ட்' (Detachment) போன்ற பாடல்களின் மூலப் பதிவுகள் மிக ரகசியமான காப்பகங்களில் இருந்து கண்டெடுக்கப்பட்டு இதில் பயன்படுத்தப்பட்டன.
இசை உருவாக்கத்தின் போது தொழில்நுட்ப ரீதியாக மிக சுவாரஸ்யமான சவால் ஒன்று எழுந்தது. கண்டெடுக்கப்பட்ட பல அரிய ஆடியோ கோப்புகள் மிக சாதாரணமான ஸ்டுடியோக்களிலும், வீட்டுப் பதிவுக்கருவிகளிலும் எவ்வித தொழில்நுட்ப மெருகூட்டலும் இன்றிப் பதிவு செய்யப்பட்டவை.
சில பதிவுகளில் ஆமியின் குரலோடு சேர்த்து பின்னணியில் இருந்த தேவையற்ற சத்தங்களும் கலந்திருந்தன. இசையமைப்புக் குழுவினர் நவீன ஒலியியல் தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தி, அந்தப் பின்னணி இரைச்சல்களை மட்டும் நீக்கி, ஆமியின் அசல் குரலின் கணீர்த் தன்மையைப் பிரித்தெடுத்தனர்.
அந்த அசல் குரலுக்குப் பொருத்தமாக, புதிய லைவ் ஆர்கெஸ்ட்ரா இசையை மிக நுட்பமாகப் பின்னணியில் இணைத்து, தியேட்டரில் கேட்கும் உலகத்தரம் வாய்ந்த இசை வடிவமாக மாற்றியமைத்தனர்.
ஆமியின் புகழ்பெற்ற 'பேக் டு பிளாக்' ஆல்பத்தின் உருவாக்கக் காட்சிகளை இசையமைப்பாளர் பயன்படுத்திய விதம் அற்புதம். பிரபல தயாரிப்பாளர் மார்க் ரான்சன் முன்னிலையில், 2006 ஆம் ஆண்டு ஆமி ஸ்டுடியோ மைக்ரோஃபோன் முன் நின்று எவ்வித இசைக் கருவிகளின் துணையுமின்றி வெறும் குரலால் மட்டுமே பாடும் அசல் ஆடியோ இப்படத்தில் அப்படியே பயன்படுத்தப்பட்டது.
எந்தவொரு மிக்ஸிங்கும் இல்லாத அந்த ஒற்றைக் குரலில் இருந்த வலியும் காதலும் ஒட்டுமொத்தப் படத்தொகுப்புக் குழுவையும் உருக வைத்தது.
ஆமி தனது மரணத்திற்குச் சில மாதங்களுக்கு முன்பு, தனது வாழ்நாளின் பெரும் முன்மாதிரியாகக் கருதிய உலகப் புகழ்பெற்ற இசை மேதை டோனி பென்னட்டுடன் இணைந்து 'பாடி அண்ட் சோல்' என்ற டூயட் பாடலைப் பதிவு செய்தார். அதுவே ஆமியின் இறுதிப் பதிவாக மாறியது.
அந்த ஸ்டுடியோ பதிவின் போது, ஆமி தன் திறமை மீது நம்பிக்கை இழந்து பதற்றமடைந்ததும், டோனி பென்னட் அவரை ஒரு தந்தை போல அரவணைத்து, ஆறுதல் கூறிப் பாட வைத்த அந்த நெகிழ்ச்சியான தருணத்தின் அசல் ஒலிக்கோப்பும், பின்டோவின் உருக்கமான பின்னணி இசையும் இணைந்து படத்தின் இறுதிப் பகுதியை மிகக் கனத்த இசைப் பயணமாக மாற்றியது இதன் உருவாக்கத்தின் தனித்துவமாகும்.
===========================
ஆவணப்படத்தின் உள்ளடக்கம்:-
இந்த ஆவணப்படம் 2011 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 23 அன்று வட லண்டனின் கேம்டன் பகுதியில் உள்ள தனது வீட்டில் 27 வயதில் ஆல்கஹால் நச்சுத்தன்மையால் இறந்து கிடந்த பாடகி மற்றும் பாடலாசிரியர் ஆமி வைன்ஹவுஸின் வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்டு தொடங்குகிறது.
படம் 1998 ஆம் ஆண்டில் எடுக்கப்பட்ட ஒரு வீட்டு உபயோக வீடியோவிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது, அதில் 14 வயதான ஆமி வைன்ஹவுஸ் லண்டனின் சவுத்கேட் என்ற இடத்தில் உள்ள தனது பொதுவான தோழியான லாரன் கில்பர்ட் (லாரன் கில்பர்ட்) என்பவரின் பிறந்தநாள் விழாவில், தனது நீண்டகால தோழியான ஜூலியட் ஆஷ்பி (ஜூலியட் ஆஷ்பி) என்பவருடன் இணைந்து பாடுகிறார்.
அங்கிருந்து தொடங்கும் இந்த ஆவணப்படம், அந்த பாடகியின் வாழ்க்கையை அவரது ஆரம்பகால குழந்தைப்பருவம் முதற்கொண்டு காலவரிசைப்படி நேர்த்தியாகக் காட்டுகிறது.
அவரது இசை வாழ்க்கை எவ்வாறு மலர்ந்தது, அவரது முதல் ஆல்பமான பிராங்க் (2003) மற்றும் அவரது இரண்டாவது மற்றும் இறுதி ஆல்பமான பேக் டு பிளாக் (2006) ஆகியவற்றின் மூலம் அவர் அடைந்த வணிக ரீதியான வெற்றிகள் ஆகியவற்றை படம் விரிவாக விவரிக்கிறது.
அத்தோடு நின்றுவிடாமல், அவரது சிக்கலான உறவுகள், சுய தீங்கு விளைவித்துக்கொள்ளும் பழக்கம், புலிமியா என்ற உணவு முறைக் கோளாறு, ஊடகங்களின் சர்ச்சைக்குரிய அத்துமீறிய கவனிப்பு மற்றும் போதைப்பொருள் மற்றும் ஆல்கஹால் பழக்கத்திற்கு அடிமையானதால் ஏற்பட்ட அவரது வீழ்ச்சி ஆகியவற்றை அவரது மரணம் வரை படம் பின்தொடர்கிறது.
படம் முழுவதும் ஆமி வைன்ஹவுஸ் தனது ஆரம்பகால இசைத் தாக்கங்கள் பற்றியும், புகழ், காதல், மன அழுத்தம், குடும்பம் மற்றும் தனது இசை வாழ்க்கை பற்றி தான் என்ன நினைத்தார் என்பது குறித்தும் பேசுவது இடம்பெற்றுள்ளது.
இயக்குனர் கபாடியா, ஆமி வைன்ஹவுஸின் நண்பர்கள் மற்றும் குடும்பத்தினருடன் 100 க்கும் மேற்பட்ட நேர்காணல்களை நடத்தி, இந்த நட்சத்திரத்தின் வாழ்க்கையைச் சுற்றியுள்ள ஒரு கதையை உருவாக்கியுள்ளார், இது அந்த பாடகியின் சொந்த வார்த்தைகளில் அமைந்த கதையாக விளம்பரப்படுத்தப்பட்டது.
ஆமி வைன்ஹவுஸ் இறப்பதற்கு முந்தைய ஆண்டுகளில் பதிவு செய்த, இதுவரை யாரும் பார்த்திராத விரிவான காப்பகக் காட்சிகளையும், கேட்டிராத பாடல்களையும் இத்திரைப்படம் நமக்குக் காட்டுகிறது.
இப்படத்தில் இடம்பெற்றுள்ள கேட்டிராத பாடல்கள் அனைத்தும் அரிதான நேரடி இசை அமர்வுகளிலிருந்து பெறப்பட்டவை ஆகும்,
அவற்றில் ஸ்ட்ராங்கர் டேன் மீ, இன் மை பெட், வாட் இஸ் இட் அபௌட் மென் மற்றும் டோனி ஹாதவேயின் வேர் ஸ்டில் பிரண்ட்ஸ் ஆகிய பாடல்கள் அடங்கும்.
மேலும் ஆமி வைன்ஹவுஸ் 2000 ஆம் ஆண்டில் தனது 16 வயதில் நேஷனல் யூத் ஜாஸ் ஆர்கெஸ்ட்ராவில் இருந்தபோது பாடிய ஜானி மெர்சரின் மூன் ரிவர் பாடலின் அட்டைப்பட பதிப்பும், அவர் எழுதிய ஆனால் இதுவரை யாரும் கேட்டிராத டிடாச்மென்ட் மற்றும் யூ ஆல்வேஸ் ஹர்ட் தி ஒன்ஸ் யூ லவ் போன்ற பாடல்களும் இதில் அடங்கியுள்ளன.
ஆமி வைன்ஹவுஸ் 2001 ஜனவரியில் தனது நண்பரான டைலர் ஜேம்ஸ் (டைலர் ஜேம்ஸ்) என்பவருடன் ஒரு வாடகைக் காரில் செல்லும்போதும், சுற்றுப்பயணங்களுக்காக வாகனம் ஓட்டிச் செல்லும்போதும் வீடியோ எடுக்கப்பட்ட காட்சிகள் மற்றும் 2005 ஆகஸ்டில் ஸ்பெயினின் மஜோர்காவில் அவரது நீண்டகால தோழியான லாரன் கில்பர்ட்டின் விடுமுறைக்கால டேப்பில் பதிவான காட்சிகள் போன்ற பல அரிய காப்பகக் காணொளிகள் இதில் உள்ளன.
மேலும் ஜொனாதன் ராஸ் (ஜொனாதன் ராஸ்), டிம் காஷ் (டிம் காஷ்) ஆகியோருடன் அவர் நடத்திய பல்வேறு நேர்காணல்களும், 2004 இல் அவர் தனது முதல் ஆல்பத்தை விளம்பரப்படுத்தியபோது பாடகி டிடோவைப் பற்றிப் பேசிய ஒரு வேடிக்கையான வீடியோவும் இதில் காட்டப்படுகின்றன.
2008 ஆம் ஆண்டில் லண்டனில் இருந்து கிராமி விருதுகள் வழங்கும் விழாவில் ஆமி வைன்ஹவுஸ் நேரடியாகப் பாடி, ஆண்டின் சிறந்த சாதனைக்கான விருதை வென்ற நிகழ்வும் இந்த ஆவணப்படத்தில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.
ஆமி வைன்ஹவுஸ் தனது முன்னாள் கணவரான பிளேக் ஃபீல்டர்-சிவில் என்பவருடன் இருக்கும் காட்சிகள், அவரது பல்வேறு இசை நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் 2003 பிப்ரவரியில் ஐலேண்ட் ரெக்கார்ட்ஸ் நிறுவனத்தில் ஐ ஹர்ட் லவ் இஸ் பிளைண்ட் பாடலைப் பாடி அவர் கொடுத்த ஆடிஷன் காட்சிகள் ஆகியவை இதில் இடம் பெற்றுள்ளன.
மேலும் 2006 மார்ச்சில் அவர் தனது இரண்டாவது ஆல்பத்தைப் பதிவு செய்த காட்சிகளும், அவரது மரணத்திற்கு முன்பு அவரது கடைசிப் பதிவாக 2011 மார்ச்சில் டோனி பென்னட் என்பவருடன் இணைந்து பாடிப் பதிவு செய்த பாடி அண்ட் சோல் என்ற டூயட் பாடலின் காட்சிகளும் இதில் உள்ளன.
அவர் இறப்பதற்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு செர்பியாவின் பெல்கிரேடில் நடத்திய குளறுபடிகள் நிறைந்த கடைசி இசை நிகழ்ச்சியின் சில காட்சிகளும் இதில் காட்டப்படுகின்றன.
இத்திரைப்படத்தின் இறுதிக்கட்ட காட்சிகள், ஆமியின் நீண்டகால தோழியான ஜூலியட் ஆஷ்பி, ஆமி வைன்ஹவுஸுடன் தான் பேசிய கடைசி தொலைபேசி அழைப்பைப் பற்றிப் பேசுவதோடு முடிகிறது.
அதன் தொடர்ச்சியாக, ஆமி வைன்ஹவுஸ் இறந்த பிறகு அவரது உடல் அவரது வீட்டிலிருந்து வெளியே கொண்டு வரப்படும் காட்சிகளும் காட்டப்படுகின்றன.
அப்போது டோனி பென்னட், ஒரு மனிதன் நீண்ட காலம் வாழ்ந்தால் வாழ்க்கை அவனுக்கு எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதை உண்மையில் கற்றுக் கொடுக்கிறது என்று கூறுகிறார்.
அதன் பிறகு மூன்று நாட்களுக்குப் பின் வட லண்டனில் உள்ள எட்க்வேர்பரி மற்றும் கோல்டர்ஸ் கிரீன் தகன மைதானத்தில் நடைபெற்ற ஆமி வைன்ஹவுஸின் இறுதிச் சடங்கின் காட்சிகள் திரையில் வருகின்றன.
படத்தின் நிறைவுப் பகுதிகள், அந்தோனியோ பின்டோவின் ஆமி ஃபாரெவர் என்ற இசை அமைப்போடு, ஆமி வைன்ஹவுஸின் ஆரம்பகால வருடங்கள் முதல் அவரது மரணம் வரையிலான வீடியோ காட்சிகளைக் காட்டி படத்தை நிறைவு செய்கின்றன.
ஆமி ஆவணப்படம் உலகிற்குச் சொல்லும் செய்தி, வெறும் ஒரு தனிமனிதக் கலைஞரின் வீழ்ச்சியைப் பற்றியது மட்டுமல்ல,அது நவீன சமூகத்தின் கூட்டு மனசாட்சியையும், ஊடகங்களின் இரக்கமற்ற தன்மையையும், புகழின் பின்னால் இருக்கும் இருண்ட பக்கங்களையும் தோலுரித்துக் காட்டும் ஒரு எச்சரிக்கை மணியாகும்.
கலையும் கலைஞனும் கொண்டாடப்பட வேண்டியவர்கள், ஆனால் அவர்கள் சுரண்டப்படக் கூடாது என்ற மிக அழுத்தமான செய்தியை இப்படம் கூறுகிறது.
ஆமி வைன்ஹவுஸ் என்ற ஒரு அபாரமான இசை மேதை, தன் மனதிலிருந்த வலிகளையும் காதலையும் மட்டுமே இசையாக மாற்றத் தெரிந்த ஒரு எதார்த்தமான பெண்ணாக இருந்தார்.
அவருக்குத் தேவைப்பட்டதெல்லாம் நிம்மதியும், உண்மையான அன்பும் மட்டுமே. ஆனால், ஒட்டுமொத்த உலகமும், அவரைச் சுற்றியிருந்த நெருங்கிய மனிதர்களும் அவரை ஒரு 'பணம் ஈட்டும் இயந்திரமாகவே' பார்த்தனர்.
ஒரு கலைஞன் மனரீதியாகவும் உடல்ரீதியாகவும் சிதைந்து போகும்போது, அவனது திறமையை முதலீடாக வைத்துப் பணம் பார்க்க நினைக்கும் வணிகச் சூதாட்டம், இறுதியில் அந்தக் கலைஞனின் உயிரையே குடித்துவிடும் என்பதை ஆமியின் வாழ்க்கை நமக்கு உணர்த்துகிறது.
இதோடு, நவீன ஊடகங்கள் மற்றும் பாப்பராசிகளின் இரக்கமற்ற அத்துமீறல்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் ஆபத்தை இப்படம் மிகத் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
ஒரு மனிதனின் தனிப்பட்ட பலவீனங்களையும், மன அழுத்தங்களையும், போதைப்பொருள் பழக்கத்தையும் தங்களின் ஊடக வணிகத்திற்காக உலகிற்கு வேடிக்கைப் பொருளாகக் காட்டியவர்களின் முகத்திரையை இப்படம் கிழிக்கிறது.
கேமராக்களின் மின்னல் வெளிச்சங்களுக்கு நடுவே ஒரு இளம் பெண் தனியாக நின்று கதறியபோது, அதை ஒரு மனிதனாக நின்று தடுக்காமல், தங்களின் கேமராக்களில் செய்தியாகப் பதிவு செய்ய மட்டுமே துடித்த ஊடகங்களின் செயல், ஒரு மெல்லிய இதயத்தைக் கொண்ட கலைஞரை எப்படி மரணத்தின் விளிம்பிற்குத் தள்ளும் என்பதை இப்படம் உலகிற்குச் சொல்லும் செய்தியாக முன்வைக்கிறது.
ஒரு கலைஞனின் வீழ்ச்சிக்கு ரசிகர்களாகிய நாமும், ஒட்டுமொத்தச் சமூகமுமே ஒரு வகையில் கூட்டுப் பொறுப்பாளிகள் என்ற கசப்பான உண்மையை இப்படம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
திரைக்குப் பின்னால் ஒரு மனிதர் அனுபவிக்கும் வலிகளைப் புரிந்து கொள்ளாமல், அவரது புகழை மட்டுமே கொண்டாடுவதும், அவரது வீழ்ச்சியைச் சமூக வலைத்தளங்களிலும் ஊடகங்களிலும் ஒரு சுவாரஸ்யமான செய்தியாகப் படித்து ரசிப்பதும் எவ்வளவு பெரிய கூட்டுப் பாவம் என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், "ஒரு கலைஞனுக்கு அவனது அசாத்திய திறமையே சாபமாக மாறிவிடக் கூடாது.
புகழின் வெளிச்சத்தை விட ஒரு மனிதனின் மன ஆரோக்கியமும், அவனுக்குக் கிடைக்கும் உண்மையான பாசமும் தான் மிக முக்கியம்" என்ற உன்னதமான, அதே இதயத்தை உலுக்கும் செய்தியையே இந்த ஆவணப்படம் ஒட்டுமொத்த உலகிற்கும் உரக்கச் சொல்கிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
