2012ஆம் ஆண்டு ஷான் கிறிஸ்டென்சன் இயக்கி, எழுதி, நடித்த Curfew, வெறும் 19 நிமிடங்களில் வாழ்க்கையின் இருண்ட விளிம்பிலிருந்து மனித உறவு ஒருவரை எவ்வாறு மீட்டெடுக்க முடியும் என்பதைச் சொல்லும் ஆழமான குறும்படம்.
தற்கொலைக்குத் தயாராகும் ரிச்சியின் வாழ்க்கையில், பல ஆண்டுகளாகப் பிரிந்திருக்கும் சகோதரி மேகியின் திடீர் தொலைபேசி அழைப்பு ஒரு திருப்புமுனையாகிறது.
தன் சிறுமி மகள் சோபியாவை அந்த இரவுக்கு கவனித்துக்கொள்ளுமாறு அவள் கேட்க, ரிச்சியின் முடிவு தற்காலிகமாக நிறுத்தப்படுகிறது.
சோபியாவைச் சந்திக்கும் ரிச்சி (ஷான் கிறிஸ்டென்சன்), அவளுக்கு முற்றிலும் அந்நியமானவன் போல இருக்கிறான்.
குழந்தைக்கும் அவன்மீது எந்தப் பாசமும் இல்லை. இருந்தாலும், சிறுவயதில் தான் வரைந்த ஸ்பைரல் ஸ்கெட்ச் புக்கில் கதாநாயகிக்கு “சோபியா” என்று பெயரிட்டிருந்ததை ரிச்சி நினைவுகூர்கிறான்.
அந்தப் பெயரையே தன் சகோதரி மகளுக்கு வைத்திருப்பது தற்செயலா என்ற அவனுடைய கேள்வி, குடும்ப உறவுகளுக்குள் மறைந்து கிடக்கும் பழைய பாசத்தை மெதுவாக வெளிக்கொணர்கிறது.
ரிச்சி, சோபியாவைத் தான் முன்பு வாழ்ந்த பழைய, பாழடைந்த கட்டிடத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறான்.
அங்கு அவன் சிறுவயதில் வரைந்த ஸ்பைரல் ஸ்கெட்ச் பேட்களை தேடி எடுத்துக் காட்ட முயல்கிறான். ஆனால் அந்தச் சூழல் சோபியாவை பயமுறுத்துகிறது.
அவள் வீட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று வற்புறுத்துகிறாள். ரிச்சி அவளுடைய அச்சத்தைப் புரிந்துகொண்டு மன்னிப்புக் கேட்டு அவளை மீண்டும் அழைத்துச் செல்கிறான்.
இந்தச் சிறிய நிகழ்வே இருவருக்கிடையிலான தொலைவை உடைக்கும் முதல் படியாகிறது.
பின்னர் ஸ்னோபௌலிங் அரங்கில் இருவரும் சேர்ந்து நேரம் செலவிடும்போது, சோபியாவின் அணுகுமுறை மாறுகிறது.
அவள் ரிச்சியிடம் அவன் வாழ்க்கையைப் பற்றி கேட்கத் தொடங்குகிறாள். குழந்தையின் இயல்பான ஆர்வம், பல ஆண்டுகளாகத் தன்னைச் சுற்றி கட்டியிருந்த ரிச்சியின் மனச்சுவரை மெதுவாக உடைக்கிறது.
அவன் ஏன் இத்தனை காலம் அவளைப் பார்க்கவில்லை என்பதையும் சோபியா அறிந்துகொள்கிறாள்.
குழந்தையாக இருந்தபோது அவளை கவனித்துக்கொண்டபோது தவறுதலாகத் கீழே தவறவிட்டு தலையில் அடிபட்ட சம்பவம்தான் குடும்பத்திலிருந்து அவனை விலக்கி வைத்திருப்பதற்கான காரணம் என்பதை ரிச்சி வெளிப்படுத்துகிறான்.
அந்தத் துயரமான சம்பவத்தையே சோபியா குழந்தைத்தனமான நகைச்சுவையுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறாள்.
அவளுக்குப் பிடித்த பாடல் ஒலிக்கத் தொடங்கியதும், அரங்கில் இருந்தவர்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் ஆடுவது போல ஒரு விசித்திரமான காட்சியும் உருவாகிறது.
ஆனால் ரிச்சி மட்டும் அந்த மகிழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ள முடியாமல் நிற்கிறான். சோபியா அவனையும் ஆடச் சொல்லி அவன் கையை இழுக்கிறாள்.
அப்போது அவனுடைய கையில் இருந்த சட்டை விலகி, அவன் தற்கொலை செய்ய முயன்றதற்கான காயம் வெளிப்படுகிறது.
அந்தக் கணத்தில் முன்பு நிலவிய விளையாட்டுத்தனமான சூழல் உடைந்து, ரிச்சியின் உண்மையான மனநிலை சோபியாவுக்கு தெரியவருகிறது.
சோபியாவை வீட்டில் விட்டுச் செல்லும் போது, சமையலறை மேசையில் கிடக்கும் தடையுத்தரவை ரிச்சி பார்க்கிறான்.
தன்னைத் தாக்குதல் மற்றும் தொந்தரவு செய்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்ட அந்த ஆவணம், குடும்பத்திலிருந்து அவன் எவ்வளவு தூரம் தள்ளப்பட்டிருக்கிறான் என்பதை உணர்த்துகிறது.
அதற்குள் காயங்களுடன் திரும்பும் மேகி, உதவியதற்காக ரிச்சிக்கு நன்றி கூறினாலும், அவன் மீண்டும் அங்கிருந்து வெளியேற வேண்டும் என்கிறாள்.
தன் மகளுக்கு இனி “போலி முன்மாதிரிகள்” வேண்டாம் என்பதே அவளுடைய நிலைப்பாடு.
ஆனால் ரிச்சி, தன் சகோதரியிடம் தன்னுடைய மனதில் இருந்த உண்மையை முதல் முறையாகச் சொல்கிறான்.
சிறுவயதில் அவளை எவ்வளவு உயர்வாக மதித்தான் என்பதையும், இன்றும் அவளை அப்படியே பார்க்கிறான் என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறான்.
அவனுடைய வாழ்க்கை சிதைந்திருந்தாலும், சகோதரியிடம் இருந்த அந்த மரியாதையும் பாசமும் இன்னும் அழியவில்லை.
இந்தச் சில வார்த்தைகள், இருவருக்கிடையே பல ஆண்டுகளாக உறைந்திருந்த உணர்ச்சியை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டு வருகின்றன.
ரிச்சி மீண்டும் தன் வீட்டிற்குத் திரும்புகிறான். ஆரம்பத்தில் தற்கொலை செய்யத் திட்டமிட்டிருந்த அதே குளியலறை, அதே குளியல் தொட்டி, அதே இருண்ட தனிமை அவனை மீண்டும் எதிர்கொள்கிறது.
அவன் தொடங்கியதைத் தொடர முயல்கிறான். ஆனால் இந்த முறை தொலைபேசி ஒலிக்கிறது. மறுமுனையில் மேகி. முதல் அழைப்பைப் போல அவசரமான உதவி வேண்டுகோள் அல்ல.
இந்த முறை அவளுடைய குரலில் ஒரு மாற்றம் இருக்கிறது. உறவு முற்றிலும் சரியாகிவிட்டது என்று படம் சொல்லவில்லை; ஆனால் கதவு மீண்டும் திறக்கப்பட்டுவிட்டது என்ற நம்பிக்கையைத் தருகிறது.
இக்குறும்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம், தற்கொலை எண்ணம் போன்ற தீவிரமான கருவை வெறும் இருண்ட சோகக் கதையாக மாற்றாமல், ஒரு குழந்தையின் இயல்பான அன்பு, ஆர்வம், நகைச்சுவை ஆகியவற்றின் வழியாக மனிதனின் உயிர்வாழும் விருப்பத்தை மீட்டெடுப்பதில்தான் இருக்கிறது.
சோபியா ரிச்சியை “காப்பாற்றும்” நபராக அல்ல; அவன் இன்னும் மனிதர்களுடன் இணைந்திருக்க முடியும் என்பதை அவனுக்கே உணர்த்தும் கண்ணாடியாக செயல்படுகிறாள்.
ஷான் கிறிஸ்டென்சனின் நடிப்பில் ரிச்சியின் உடைந்த மனநிலை, வெளிப்படுத்த முடியாத குற்றவுணர்வு, தனிமை, சகோதரியிடம் இருக்கும் பாசம் ஆகியவை மிக நுட்பமாக வெளிப்படுகின்றன.
ஃபாத்திமா பிட்செக், சோபியாவாக குழந்தைத்தனமான இயல்பையும் கூர்மையான கவனிப்பையும் அற்புதமாக இணைக்கிறார்.
டேனியல் காட்ஸின் ஒளிப்பதிவு இரவின் இருண்ட நகரத்தையும் கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் இருளையும் ஒன்றாகப் பதிவு செய்கிறது; டேரன் மோர்ஸின் இசை அந்த உணர்ச்சிகளை வலியுறுத்தாமல் மெதுவாகத் துணை நிற்கிறது.
2012 முதல் பல சர்வதேச திரைப்பட விழாக்களில் இக்குறும்படம் தொடர்ந்து பாராட்டைப் பெற்றது. சிறந்த குறும்படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த நடிகர், சிறந்த நடிகை, சிறந்த திரைக்கதை, நடுவர் விருது, பார்வையாளர் விருது உள்ளிட்ட பல பிரிவுகளில் விருதுகளை வென்றது.
அதன் உச்சமாக 2013ஆம் ஆண்டு 85வது ஆஸ்கர் அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த நேரடி நடிப்பு குறும்படத்திற்கான ஆஸ்கர் விருதை வென்றது.
பின்னர் இதே கதைக்களம் விரிவுபடுத்தப்பட்டு Before I Disappear என்ற முழுநீளத் திரைப்படமாகவும் உருவானது.
இக்குறும்படம் இறுதியில் சொல்லும் செய்தி மிக எளிமையானது; ஒருவரை மரணத்தின் விளிம்பிலிருந்து மீட்பதற்கு எப்போதும் பெரிய தீர்வு தேவைப்படாது.
சில நேரங்களில் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு, ஒரு குழந்தையின் கேள்வி, பகிர்ந்துகொண்ட சில மணி நேரங்கள், அல்லது “நீ இன்னும் எனக்கு முக்கியமானவன்” என்று சொல்லப்படாத ஒரு உணர்வே போதுமானதாக இருக்கலாம்.
இருளில் தொடங்கி முழுமையான வெளிச்சத்தில் முடிவதற்குப் பதிலாக, மீண்டும் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வரக்கூடிய அளவுக்கு நம்பிக்கையை உயிரோடு விட்டுச் செல்வதுதான் இக்குடும்பத்தின் மிகப்பெரிய வெற்றி.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
