‘(டி)ஜாங்கோ அன்செயின்ட்’ 2012ஆம் ஆண்டு வெளியான அமெரிக்கத் திரைப்படம். இது கருப்பின போராட்ட வரலாற்றுப் பின்னணியைக் கொண்ட பழிவாங்கும் மேற்கத்தியத் திரைப்படமாக மிளிர்கிறது.
இத்திரைப்படத்தை எழுதி இயக்கியவர் குவென்டின் டரான்டினோ. அமெரிக்காவின் அடிமைத்தன வரலாற்றையும், மேற்கத்தியத் திரைப்படங்களின் பாணியையும் இணைத்து அவர் இப்படத்தை உருவாக்கினார்.
அமெரிக்காவில் அடிமைத்தனம் நிலவிய காலத்தைப் பின்னணியாகக் கொண்டு, சுதந்திரத்திற்காகப் போராடும் ஒரு மனிதனின் பயணமே இப்படத்தின் மையக் கருப்பொருள். மனைவியிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்ட அடிமையான டிஜாங்கோ, தனது சுதந்திரத்தையும் மனைவியையும் மீட்டெடுக்க மேற்கொள்ளும் போராட்டமே கதையின் உயிர்நாடி.
மனிதனை மனிதனின் உடைமையாகக் கருதும் கொடூரமான மனநிலைக்கு எதிராக மனிதக் கண்ணியத்தை நிலைநிறுத்துவதே இப்படத்தின் அடிப்படை நோக்கம். அடிமைத்தனம் என்பது உடலை மட்டும் கட்டுப்படுத்தும் சங்கிலி அல்ல; அது மனிதனின் சுதந்திரம், அடையாளம், நம்பிக்கை ஆகியவற்றை அழிக்கும் அதிகார அமைப்பு என்பதை படம் வெளிப்படுத்துகிறது.
அநீதிக்கு எதிரான போராட்டம், தனிப்பட்ட பழிவாங்குதலாகத் தொடங்கி, அடக்குமுறைக்கு எதிரான எதிர்ப்பாக விரிவடைகிறது. டிஜாங்கோவின் மாற்றம், அடிமையாக வாழ நிர்பந்திக்கப்பட்ட ஒருவன் தன் வாழ்க்கையின் உரிமையை மீண்டும் தன் கைகளில் எடுத்துக்கொள்வதைக் குறிக்கிறது.
இனவெறி, அதிகார வெறி, மனிதர்களைச் சொத்தாகக் கருதும் கொடூரம் ஆகியவற்றை இப்படம் கடுமையாகச் சாடுகிறது. அதே நேரத்தில், அடக்குமுறையைத் தாங்கிக்கொண்டு அதற்கு ஒத்துழைக்கும் மனநிலையும் எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
இறுதியில், இப்படத்தின் கருப்பொருள் பழிவாங்குதல் மட்டுமல்ல; பறிக்கப்பட்ட சுதந்திரத்தை மீட்டெடுத்தல், மனிதக் கண்ணியத்தை நிலைநாட்டுதல், அநீதிக்கு எதிராக எழுதல் என்பவையே அதன் ஆழமான மையமாகின்றன.
இப்படத்தின் மூலக்கதை, செர்ஜியோ கொர்புச்சி இயக்கத்தில் 1966ஆம் ஆண்டு வெளியான ‘டிஜாங்கோ’ என்ற இத்தாலிய மேற்கத்தியத் திரைப்படத்திலிருந்து முக்கியமான தாக்கத்தைப் பெற்றது. ஆனால் ‘டிஜாங்கோ அன்செயின்ட்’ அதன் நேரடி மறுஉருவாக்கம் அல்ல.
1966ஆம் ஆண்டு வெளியான ‘டிஜாங்கோ’ திரைப்படத்தின் மூலக்கதை மற்றும் திரைக்கதையை செர்ஜியோ கொர்புச்சி, பிராங்கோ அர்கல்லி ஆகியோர் உருவாக்கினர். அந்தத் திரைப்படத்தில் பிராங்கோ நேரோ டிஜாங்கோவாக நடித்திருந்தார். அவரே ‘டிஜாங்கோ அன்செயின்ட்’ திரைப்படத்திலும் சிறப்புத் தோற்றத்தில் தோன்றுகிறார் என்பது சுவாரஸ்யமான ஒற்றுமை.
இப்படத்தின் மூலக்கதை உருவாக்கம் குவென்டின் டரான்டினோவின் தனித்துவமான சிந்தனையில் உருவானது.
செர்ஜியோ கொர்புச்சியின் மேற்கத்தியத் திரைப்படங்களின் தாக்கத்தையும், அமெரிக்க அடிமைத்தனத்தின் இருண்ட வரலாற்றையும் இணைத்து, வழக்கமான வரலாற்றுத் திரைப்படமாக அல்லாமல் பழிவாங்கும் மேற்கத்தியக் கதையாக வடிவமைத்தார்.
1966ஆம் ஆண்டு வெளியான செர்ஜியோ கொர்புச்சியின் ‘டிஜாங்கோ’ திரைப்படம், 1975ஆம் ஆண்டு வெளியான ‘மாண்டிங்கோ’ திரைப்படம், 1968ஆம் ஆண்டு வெளியான ‘தி கிரேட் சைலன்ஸ்’ ஆகியவை கதையின் உருவாக்கத்தில் முக்கியத் தாக்கம் செலுத்தின.
திரைக்கதை ஆக்கத்தையும் குவென்டின் டரான்டினோவே மேற்கொண்டார். நீண்ட உரையாடல்கள், திடீர் வன்முறை, கருப்பு நகைச்சுவை, கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் மோதல்கள், எதிர்பாராத திருப்பங்கள் ஆகியவற்றை ஒன்றிணைத்து, அடிமைத்தனத்தின் கொடுமையைப் பழிவாங்கும் கதையின் வழியாகச் சொன்னார். இந்தத் திரைக்கதைக்காக அவர் சிறந்த அசல் திரைக்கதைக்கான ஆஸ்கர் அகாடமி விருதையும் பெற்றார்.
நடிப்பில் ஜேமி ஃபாக்ஸ் டிஜாங்கோவாக அமைதியான கோபத்தையும், சுதந்திரத்திற்கான தீவிர வேட்கையையும் மிகச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தினார்.
கிறிஸ்டோஃப் வால்ட்ஸ் டாக்டர் கிங் ஷுல்ட்ஸாக அறிவு, நகைச்சுவை, மனிதநேயம் ஆகியவற்றை இணைத்த தனித்துவமான நடிப்பை வழங்கினார்.
லியோனார்டோ டிகாப்ரியோ கால்வின் கேண்டியாகக் கொடூரமான அதிகாரத்தையும் நாகரிகமான தோற்றத்துக்குள் மறைந்திருக்கும் இனவெறியையும் வெளிப்படுத்தினார்.
சாமுவேல் எல். ஜாக்சன் ஸ்டீபனாக அதிகார அமைப்புக்குள் வாழும் சிக்கலான மனநிலையை மிகத் தீவிரமாகப் பதிவு செய்தார்.
கிறிஸ்டோஃப் வால்ட்ஸின் நடிப்பு குறிப்பாகப் பெரும் பாராட்டைப் பெற்றது. அவர் துணை நடிகருக்கான அகாடமி விருது, கோல்டன் குளோப் விருது, பிரிட்டிஷ் அகாதமி திரைப்பட விருது ஆகியவற்றைப் பெற்றார்.
இயக்கத்தில் குவென்டின் டரான்டினோ தனது வழக்கமான பாணியை வரலாற்று வன்முறையுடன் இணைத்துள்ளார்.
நீண்ட உரையாடல்களில் பதற்றத்தை உருவாக்கி, திடீரென வெடிக்கும் வன்முறையின் மூலம் காட்சிகளுக்கு அதிர்ச்சியையும் வேகத்தையும் அளிக்கிறார்.
குறிப்பாக கேண்டியின் மாளிகையில் நடைபெறும் விருந்து, ஷுல்ட்ஸின் முடிவு, இறுதியில் டிஜாங்கோ மேற்கொள்ளும் பழிவாங்கல் ஆகியவை அவரது இயக்கத் திறனின் முக்கிய எடுத்துக்காட்டுகளாக நிற்கின்றன.
ஒளிப்பதிவை ராபர்ட் ரிச்சர்ட்சன் மேற்கொண்டார். அமெரிக்க தெற்கின் பரந்த நிலப்பரப்பு, பனிப்பொழிவு நிறைந்த காட்சிகள், தோட்ட மாளிகைகளின் ஆடம்பரம், அடிமைகளின் கொடுமையான வாழ்க்கை ஆகியவற்றை ஒளி, நிழல், நிறம் மற்றும் பரந்த காட்சியமைப்புகளின் மூலம் வலிமையாகப் பதிவு செய்துள்ளார். இதற்காக சிறந்த ஒளிப்பதிவுக்கான அகாடமி விருதுக்கு அவர் பரிந்துரைக்கப்பட்டார்.
இசையில் ஒரே இசையமைப்பாளரின் புதிய பின்னணி இசையை மட்டும் சார்ந்திருக்காமல், பல்வேறு காலகட்டங்களின் பாடல்களையும் இசைத்துணுக்குகளையும் குவென்டின் டரான்டினோ தேர்ந்தெடுத்து பயன்படுத்தினார்.
எனியோ மொரிக்கோனியின் இசைத்துணுக்குகள், ரிக் ராஸ், ஜான் லெஜண்ட், அந்தோனி ஹாமில்டன், எலைனா பாய்ண்டன் உள்ளிட்டோரின் பாடல்கள் படத்தின் மனநிலையை உருவாக்குகின்றன.
குறிப்பாக 1966ஆம் ஆண்டு வெளியான ‘டிஜாங்கோ’ திரைப்படத்தின் புகழ்பெற்ற இசைத்தீம் மீண்டும் பயன்படுத்தப்பட்டது.
இப்படம் மொத்தமாக 58 முக்கிய விருதுகளை வென்றது; மேலும் 158 விருதுகளுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
கோல்டன் குளோப் விருதுகளில் ஐந்து பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டு இரண்டு விருதுகளை வென்றது; கிறிஸ்டோஃப் வால்ட்ஸ் சிறந்த துணை நடிகராகவும், குவென்டின் டரான்டினோ சிறந்த திரைக்கதைக்காகவும் விருது பெற்றனர்.
பிரிட்டிஷ் அகாடமி திரைப்பட விருதுகளிலும் ஐந்து பிரிவுகளில் இப்படம் பரிந்துரைக்கப்பட்டது; கிறிஸ்டோஃப் வால்ட்ஸ் துணை நடிகருக்கான விருதையும், குவென்டின் டரான்டினோ அசல் திரைக்கதைக்கான விருதையும் வென்றனர்.
இவ்வாறு கதை, திரைக்கதை, நடிப்பு, இயக்கம், ஒளிப்பதிவு, இசைத்தேர்வு என ஒவ்வொரு கலைத்துறையையும் தனித்துவமாக இணைத்து, அடிமைத்தனத்தின் கொடுமையைப் பழிவாங்கும் மேற்கத்தியக் காவியமாக மாற்றியதே இப்படத்தின் மிகப்பெரிய கலைச் சாதனையாகும்.
============================
படத்தின் கதை:-
1858ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவின் டெக்சாஸ் மாநிலத்தில், கால்களில் இரும்புச் சங்கிலிகளுடன் பல கறுப்பின அடிமைகள் இரவு நேரத்தில் நடந்து அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள்.
அவர்களை ஸ்பெக் சகோதரர்களான ஏஸ் மற்றும் டிக்கி விற்பனைக்காக அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.
அந்த அடிமைகளில் ஒருவன் டிஜாங்கோ. மனைவி ப்ரூம்ஹில்டாவிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டு வேறு இடத்திற்கு விற்கப்பட்ட அவன், தன் வாழ்க்கையை இழந்த மனிதனைப் போல அமைதியாக நடந்து செல்கிறான்.
அந்த நேரத்தில் குதிரையில் ஒருவர் அவர்களை நோக்கி வருகிறார். அவர் டாக்டர் கிங் ஷுல்ட்ஸ் (கிறிஸ்டோஃப் வால்ட்ஸ்). ஜெர்மனியைச் சேர்ந்த முன்னாள் பல் மருத்துவரான அவர், இப்போது குற்றவாளிகளைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து அவர்களை உயிரோடு அல்லது இறந்த நிலையில் பிடித்துக் கொடுத்து பரிசுத் தொகை பெறும் பவுண்டி ஹண்டிங் வேட்டைக்காரராக இருக்கிறார்.
அடிமைகளை அழைத்துச் செல்லும் ஸ்பெக் சகோதரர்களை அவர் நிறுத்தி, டிஜாங்கோவைத் தனக்கு விற்கும்படி கேட்கிறார்.
ஆனால் ஷுல்ட்ஸின் உண்மையான நோக்கம் டிஜாங்கோவை அடிமையாக வாங்குவது அல்ல. ப்ரிட்டில் சகோதரர்கள் என்ற மூன்று குற்றவாளிகளைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் அவர், அவர்களை அடையாளம் காணக்கூடிய ஒருவரைத் தேடுகிறார்.
டிஜாங்கோ அவர்களிடம் முன்பு வேலை செய்திருப்பதால், அந்த மூன்று சகோதரர்களையும் அடையாளம் காண முடியும் என்பதை ஷுல்ட்ஸ் அறிந்துகொள்கிறார்.
ஏஸ் ஸ்பெக் துப்பாக்கியால் ஷுல்ட்ஸை மிரட்ட முயன்றதும், ஷுல்ட்ஸ் அவனை உடனடியாகச் சுட்டுக் கொல்கிறார்.
தப்பிச் செல்ல முயலும் டிக்கியின் முடிவை மற்ற அடிமைகளிடம் விட்டுவிட்டு, டிஜாங்கோவைத் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்கிறார்.
டிஜாங்கோவுக்கு ஷுல்ட்ஸ் ஒரு ஒப்பந்தத்தை முன்வைக்கிறார். ப்ரிட்டில் சகோதரர்களைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க உதவினால், அவரை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிப்பதாகச் சொல்கிறார்.
டிஜாங்கோ சம்மதிக்கிறான். அந்த நிமிடத்திலிருந்து அவன் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய மாற்றம் தொடங்குகிறது.
அவன் முதன்முறையாக சங்கிலியில்லாமல் சுதந்திரமாக நடக்கிறான்.
இருவரும் பயணிக்கும்போது, ஷுல்ட்ஸ் தன்னைப் பற்றி டிஜாங்கோவிடம் விளக்குகிறார். தான் ஒரு பரிசுத் தொகை வேட்டைக்காரர் என்றும், குற்றவாளிகளைக் கண்டுபிடித்து அவர்களைச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்துவதே தனது தொழில் என்றும் கூறுகிறார்.
ஒரு சிறிய நகரத்தில் உண்மையான காவல்துறை அதிகாரியாக நடித்து வந்த வில்லார்ட் பெக் என்ற குற்றவாளியைக் கண்டுபிடிக்கிறார்.
அவனைச் சுட்டுக் கொன்று, அவனுக்காக வழங்கப்பட்ட பரிசுத் தொகையைப் பெறுகிறார். இதன் மூலம் டிஜாங்கோ, ஷுல்ட்ஸின் தொழில் எப்படிப்பட்டது என்பதை நேரில் பார்க்கிறான்.
பின்னர் அவர்கள் ப்ரிட்டில் சகோதரர்களைத் தேடி ஒரு தோட்டத்திற்குச் செல்கிறார்கள்.
அங்கு அவர்கள் அடிமைகளை கொடூரமாக நடத்தும் மேற்பார்வையாளர்களாக இருக்கிறார்கள்.
டிஜாங்கோ அவர்களை அடையாளம் காண்கிறான். ஒருவரைச் சுட்டுக் கொல்கிறான். மற்றொருவரை கடுமையாக பழிவாங்கி தண்டித்து பின்னர் கொல்கிறான்.
மூன்றாவது சகோதரனை ஷுல்ட்ஸ் சுட்டுக் கொல்கிறார். இதன் மூலம் டிஜாங்கோ, பயந்து நடுங்கும் அடிமையிலிருந்து துப்பாக்கியைத் தன் கையில் எடுத்துப் போராடக்கூடிய மனிதனாக மாறத் தொடங்குகிறான்.
ப்ரிட்டில் சகோதரர்களைக் கொன்றதற்காக அந்தத் தோட்டத்தின் உரிமையாளர் பழிவாங்கும் நோக்கில் ஒரு குழுவினரை அனுப்புகிறார்.
அவர்கள் ஷுல்ட்ஸையும் டிஜாங்கோவையும் கொல்லத் திட்டமிடுகிறார்கள். ஆனால் ஷுல்ட்ஸ் சட்டப்படி வழங்கப்பட்ட பிடியாணையை அவர்களிடம் காட்டி நிலைமையைத் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருகிறார்.
பின்னர் அந்தக் குழுவினரையே இருவரும் எதிர்த்து அழிக்கிறார்கள்.
இதற்குப் பிறகு டிஜாங்கோ ஷுல்ட்ஸுடன் தொடர்ந்து பயணம் செய்கிறான்.
குளிர்காலம் முழுவதும் அவருடன் இருந்து குற்றவாளிகளைத் தேடிப் பிடிக்கிறான்.
ஷுல்ட்ஸ் அவனுக்கு துப்பாக்கி சுடுவது, குதிரை ஓட்டுவது, குற்றவாளிகளை அடையாளம் காண்பது, சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொள்வது போன்றவற்றைக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்.
டிஜாங்கோவிடம் இயல்பாகவே நல்ல துப்பாக்கிச் சுடும் திறன் இருப்பதை அவர் கண்டறிகிறார்.
ஷுல்ட்ஸுக்கு டிஜாங்கோ மீது வெறும் தொழில் சார்ந்த அக்கறை மட்டும் இல்லை. தன்னால் சுதந்திரம் பெற்ற முதல் அடிமை டிஜாங்கோ என்பதால், அவனைப் பாதுகாப்பது தனது பொறுப்பு என்று நினைக்கிறார்.
அதே நேரத்தில் டிஜாங்கோவின் மனதில் ஒரே ஒரு நோக்கம் மட்டும் உள்ளது. அவன் தனது மனைவி ப்ரூம்ஹில்டாவை மீண்டும் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்பதே அது.
டிஜாங்கோ தனது முதல் பரிசுத் தொகையைத் தானாகப் பெற்று, அந்தக் குற்றவாளியின் அறிவிப்புத் தாளை நினைவுச் சின்னமாக வைத்துக்கொள்கிறான்.
அது அவனுக்கு அதிர்ஷ்டத்தைக் கொடுக்கும் பொருளாக மாறுகிறது. இனி அவன் வெறும் முன்னாள் அடிமை அல்ல.
பயிற்சி பெற்ற துப்பாக்கி வீரனாகவும், குற்றவாளிகளை வேட்டையாடும் ஷுல்ட்ஸின் கூட்டாளியாகவும் மாறிவிட்டான்.
அவர்கள் மிசிசிப்பி பகுதிக்குச் செல்லும்போது, ஷுல்ட்ஸ் ப்ரூம்ஹில்டா யாரிடம் இருக்கிறாள் என்பதைக் கண்டறிகிறார்.
அவள் கால்வின் கேண்டி (லியோனார்டோ டிகாப்ரியோ) என்ற பணக்காரரும் கொடூரமான தோட்ட உரிமையாளருமான ஒருவனின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறாள்.
அவனுடைய பெரிய தோட்டத்தின் பெயர் கேண்டிலேண்ட். அங்கு நூற்றுக்கணக்கான அடிமைகள் மனிதாபிமானமற்ற முறையில் நடத்தப்படுகிறார்கள்.
கால்வின் கேண்டி வெளிப்படையாக நாகரிகமான, பணக்கார, கவர்ச்சியான மனிதனைப் போலத் தோன்றுகிறான்.
ஆனால் அவனுக்குள் அடிமைகளை மனிதர்களாகவே கருதாத கொடூரமான மனநிலை இருக்கிறது. அவனுடைய தோட்டத்தில் அடிமைகளைப் பயன்படுத்தி நடத்தப்படும் கொடூரமான சண்டைகளும் நடைபெறுகின்றன.
வலிமையான அடிமைகளை ஒருவருக்கு ஒருவர் எதிராகப் போராடச் செய்து, மனித உயிரையே பொழுதுபோக்காக மாற்றுகிறான்.
ப்ரூம்ஹில்டாவை நேரடியாக விலைக்கு வாங்கச் சென்றால் கேண்டி சந்தேகப்படுவான் தரமாட்டான் என்று ஷுல்ட்ஸ் புரிந்துகொள்கிறார்.
எனவே இருவரும் ஒரு திட்டம் போடுகிறார்கள். டிஜாங்கோ ஒரு பணக்கார அடிமை வாங்குபவரைப் போல நடிக்க வேண்டும்.
ஷுல்ட்ஸ் அவனுடைய மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் ஆலோசகராகவும் நடிக்க வேண்டும்.
முதலில் கேண்டியின் வலிமையான சண்டை அடிமைகளில் ஒருவரை வாங்குவதில் ஆர்வம் காட்டி, அதன் பிறகு ப்ரூம்ஹில்டாவை தனியாக வாங்க வேண்டும் என்பதே இவர்கள் தீட்டிய திட்டம்.
இருவரும் கேண்டியைச் சந்திக்கிறார்கள். கேண்டி அவர்களைத் தனது தோட்டத்திற்கு அழைக்கிறான்.
அங்கு ப்ரூம்ஹில்டாவைப் பார்க்கும் டிஜாங்கோவுக்கு தனது மனைவி உயிருடன் இருப்பது உறுதியாகிறது.
பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அவளை நேரில் பார்க்கும் அந்த நிமிடம் அவனுக்கு மிகுந்த உணர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால் தன் உணர்ச்சியை வெளிக்காட்டினால் திட்டம் தோல்வியடையும் என்பதால் அவன் தன்னை அடக்கிக்கொள்கிறான்.
ப்ரூம்ஹில்டா ஜெர்மன் மொழியைப் பேசத் தெரிந்தவள். இதை ஷுல்ட்ஸ் பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்.
அவளுடைய மொழித் திறமையால் கவரப்பட்டதாகக் காட்டிக்கொண்டு, அவளை வாங்குவதிலும் ஆர்வம் காட்டுகிறார்.
வெளியில் பார்க்கும்போது இது ஒரு சாதாரண வியாபாரப் பேச்சாகத் தோன்றினாலும், அதன் பின்னால் ப்ரூம்ஹில்டாவை மீட்கும் திட்டம் நடக்கிறது.
ஆனால் கேண்டியின் வீட்டில் வேலை செய்யும் ஸ்டீபன் (சாமுவேல் எல். ஜாக்சன்) மிகவும் புத்திசாலி.
டிஜாங்கோவும் ப்ரூம்ஹில்டாவும் ஒருவரை ஒருவர் அறிந்தவர்கள் என்பதை அவன் நுட்பமாக கவனித்துவிடுகிறான்.
டிஜாங்கோ உண்மையில் ஒரு சாதாரண அடிமை தரகன் அல்ல என்பதையும், சண்டை அடிமையை வாங்குவது வெறும் நாடகம் என்பதையும் அவன் மெல்ல புரிந்துகொள்கிறான்.
ஸ்டீபன் இதை கேண்டியிடம் ரகசியமாகச் சொல்கிறான். தன்னை ஒரு கறுப்பின மனிதன் ஏமாற்றியிருப்பதை உணர்ந்த கேண்டி கோபமடைகிறான்.
ஆனால் வெளிப்படையாக அந்தக் கோபத்தை உடனடியாகக் காட்டாமல், தனது இனவெறி சிந்தனையைப் பெருமையாக விளக்கத் தொடங்குகிறான்.
மனிதர்களின் தலை வடிவத்தை வைத்து அவர்களின் அறிவையும் இயல்பையும் தீர்மானிக்க முடியும் என்ற போலியான அறிவியல் கருத்தை முன்வைத்து, கறுப்பின மக்கள் தாழ்ந்தவர்கள் என்பதை உணவு மேஜையில் கருப்பின ஆண் மண்டை ஓட்டை வைத்து இவர்களுக்கு நிரூபிக்க முயல்கிறான்.
நிலைமை மெதுவாக ஆபத்தானதாக மாறுகிறது. கேண்டி ப்ரூம்ஹில்டாவைத் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதை உணர்த்தி, டிஜாங்கோவும் ஷுல்ட்ஸும் தப்பிச் செல்ல முடியாதபடி செய்கிறான்.
இறுதியில் ப்ரூம்ஹில்டாவை மட்டும் வாங்குவதற்கான மிகப்பெரும் பணத்தை முழுமையாகக் கொடுத்தாலும், ஒரு விஷயத்தை கேண்டி வற்புறுத்துகிறான். ஒப்பந்தத்தை முடிக்க அவனுடன் கைகுலுக்க வேண்டும் என்று ஷுல்ட்ஸிடம் கேட்கிறான்.
ஷுல்ட்ஸுக்கு அந்தக் கைகுலுக்கல் வெறும் வணிகச் செயல் அல்ல. தன் கண்முன்னே ஒரு பெண்ணைச் சொத்தாக விற்பனை செய்யும் மனிதனுடன் மரியாதையுடன் கைகுலுக்க வேண்டிய நிலை அவனை உள்ளுக்குள் கொதிக்கச் செய்கிறது.
இறுதியில் அவனால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.உள்ளங்கை மணிக்கட்டின் கஃபில் மறைத்து வைத்திருந்த சிறிய துப்பாக்கியை எடுத்து கேண்டியைச் நொடியில் சுட்டுக் கொல்கிறார்.
அந்த ஒரு துப்பாக்கிச் சூடு அங்கே அனைத்தையுமே மாற்றிவிடுகிறது. கேண்டியின் பாதுகாவலன் உடனடியாக ஷுல்ட்ஸைச் சுட்டுக் கொல்கிறான்.
தன் நண்பரும் ஆசானுமான ஷுல்ட்ஸ் தன் கண்முன்னே இறந்ததைப் பார்த்த டிஜாங்கோ, அவனுடைய துப்பாக்கியை எடுத்துக்கொண்டு போராடுகிறான்.
கேண்டியின் ஆட்களுடன் கடுமையான துப்பாக்கிச் சண்டை நடக்கிறது. பலர் கொல்லப்படுகிறார்கள். ஆனால் இறுதியில் ப்ரூம்ஹில்டா துப்பாக்கி முனையில் பிடிக்கப்பட்டதால், டிஜாங்கோ சரணடைய வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
அடுத்த நாள் டிஜாங்கோவைச் சங்கிலியிட்டு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். அவனை ஒரு சுரங்கத்திற்குக் கொண்டு சென்று வாழ்நாள் முழுவதும் கடுமையான உழைப்பில் ஈடுபடுத்தப் போவதாகச் சொல்கிறார்கள்.
அவன் மீண்டும் அடிமையாக மாறியிருப்பது போலத் தோன்றுகிறது. ஆனால் இப்போது அவன் பழைய டிஜாங்கோ அல்ல.
அவனிடம் துப்பாக்கியும் இருக்கிறது, அறிவும் இருக்கிறது, அனுபவமும் இருக்கிறது.
அவனை அழைத்துச் செல்லும் ஆஸ்திரேலியர்களிடம், தான் உண்மையில் ஒரு பரிசுத் தொகை வேட்டைக்காரன் என்பதை நிரூபிக்கிறான்.
தனது முதல் வெற்றியின் அறிவிப்புத் தாளைக் காட்டுகிறான்.
கேண்டிலேண்டில் இன்னும் பல குற்றவாளிகள் இருப்பதாகவும், அவர்களைப் பிடித்தால் பெரிய தொகை கிடைக்கும் என்றும் அவர்களை ஆசைகாட்டி நம்பவைக்கிறான்.
அவனுடைய பேச்சை நம்பிய அவர்கள் டிஜாங்கோவின் சங்கிலியை அவிழ்த்து, ஒரு துப்பாக்கியையும் கொடுக்கிறார்கள்.
அவர்களிடமிருந்து தப்பிக்க இதுவே அவனுக்குத் தேவையான வாய்ப்பு. துப்பாக்கியைப் பெற்றவுடன் அவர்களையே சுட்டுக் கொன்று, குதிரையை எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் கேண்டிலேண்டை நோக்கிப் புறப்படுகிறான்.
வழியில், முன்பு ஒரு அடிமையை வேட்டைநாய்களால் கடிக்கவிட்டு கிழித்துக் கொன்ற கேண்டியின் ஆட்களை அவன் சந்திக்கிறான்.
அந்தக் கொடுமையை அவன் மறக்கவில்லை. அவர்களைக் கொன்று பழிவாங்குகிறான். இனி கேண்டிலேண்டில் இருந்து யாரும் தன்னைத் தேடி வர முடியாதபடி அவர்களை அழித்துவிட்டு, தனது அடுத்த திட்டத்தைத் தொடங்குகிறான்.
அங்கே ஷுல்ட்ஸ் உடல் அனைதையாக கிடக்க அவருடைய உடைக்குள் இருந்த ப்ரூம்ஹில்டாவின் சுதந்திர ஆவணங்களை டிஜாங்கோ எடுத்துக்கொள்கிறான்.
அவை அவனுக்கு மிகவும் முக்கியமானவை. ஏனெனில் அவன் தனது நண்பனின் உடலிலிருந்து எடுத்துச் செல்லும் பொருள் வெறும் காகிதம் அல்ல; ஷுல்ட்ஸ் நிறைவேற்ற முடியாமல் போன வாக்குறுதியைத் தானே நிறைவேற்ற வேண்டிய பொறுப்பு.
டிஜாங்கோ மீண்டும் கேண்டிலேண்டுக்குள் நுழைகிறான். அங்கு கேண்டியின் இறுதிச்சடங்குக்காக பலர் திரும்பி வந்திருக்கிறார்கள்.
அந்தக் கூட்டத்தின் நடுவே அவன் அமைதியாகச் செயல்படுகிறான். கேண்டியின் மீதமுள்ள ஆட்களை ஒவ்வொருவராக எதிர்த்து வீழ்த்துகிறான்.
அவனுடைய நயவஞ்சக இன்செஸ்ட் விதவை சகோதரி லாராவையும் கொல்கிறான்.
அதன்பிறகு கேண்டிலேண்டில் இருக்கும் அடிமைகளில் சிலரை விடுவிக்கிறான்.
ஸ்டீபனை அவன் உயிருடன் விட்டுவிடுகிறான். ஆனால் அவனை முழுமையாகத் தண்டிக்காமல் செல்லவும் இல்லை. அவன் கால்களில் சுட்டு, நடக்க முடியாத முட நிலையில் அவனை விட்டுச் செல்கிறான்.
ஏற்கனவே டிஜாங்கோ கேண்டியின் மாளிகைக்குள் வெடிகுண்டுகளை வைத்திருக்கிறான்.
ப்ரூம்ஹில்டாவை அழைத்துக்கொண்டு குதிரையில் வெளியேறிய பிறகு, தொலைவில் நின்றபடி அந்த மாளிகையை திரிக்கு தீ மூட்டி வெடிக்கச் செய்கிறான்.
கேண்டியின் அதிகாரம், செல்வம், அடிமைத்தனத்தின் சின்னமாக இருந்த அந்தப் பெரிய மாளிகை கண்முன்னே சிதறுகிறது. அதனுடன் ஸ்டீபனின் வாழ்க்கையும் முடிவுக்கு வருகிறது.
இறுதியில் டிஜாங்கோவும் ப்ரூம்ஹில்டாவும் இரு குதிரைகளில் ஏறி ஒன்றாகப் புறப்படுகிறார்கள்.
பல ஆண்டுகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட கணவனும் மனைவியும் மீண்டும் இணைகிறார்கள்.
டிஜாங்கோ தனது சுதந்திரத்தை மட்டும் மீட்டெடுக்கவில்லை; தனது மனைவியையும் மீட்டு, தன்னை அடிமைப்படுத்திய உலகத்தின் மீது வெற்றியைப் பெற்றிருக்கிறான்.
இது ஒரு அடிமை தனது எஜமானனைப் பழிவாங்கும் கதை மட்டுமல்ல. சங்கிலியால் கட்டப்பட்ட மனிதன் எப்படி சுதந்திரமான மனிதனாக மாறுகிறான் என்பதன் கதை.
பயத்தால் அமைதியாக இருந்தவன் எப்படி தன் உரிமைக்குரலைக் கண்டுபிடிக்கிறான் என்பதன் கதை.
தனது வாழ்க்கையின் உரிமையை வேறு யாரிடமும் விட்டுவைக்காமல், அதைத் தானே மீண்டும் கைப்பற்றும் மனிதனின் கதை.
இறுதியில் டிஜாங்கோவின் பயணம், அடிமைத்தனத்தின் இருளிலிருந்து சுதந்திரத்தின் வெளிச்சத்தை நோக்கிச் செல்லும் ஒரு மனிதனின் முழுமையான விடுதலைப் பயணமாக நிறைவடைகிறது.
இந்தப் படம் உலகிற்கு சொல்லும் செய்தி மிகத் தெளிவானது: மனிதனை ஒருபோதும் மற்றொரு மனிதனின் உடைமையாக மாற்ற முடியாது. சட்டம் அனுமதித்தாலும் அடிமைத்தனம் நீதியாகாது. சுதந்திரமும் மனிதக் கண்ணியமும் ஒவ்வொரு மனிதனின் பிறப்புரிமைகள்.
இனம், நிறம், பிறப்பு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மனிதர்களை உயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர் எனப் பிரிப்பது அநீதியின் வேராகிறது. அதிகாரமும் செல்வமும் இனவெறியுடன் இணையும்போது, அது மனிதர்களை மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் மனசாட்சியையும் சிதைக்கிறது.
அடக்குமுறை எவ்வளவு வலிமையானதாக இருந்தாலும், சுதந்திரத்திற்கான மனிதனின் வேட்கையை நிரந்தரமாக அடக்க முடியாது. டிஜாங்கோவின் பயணம், பறிக்கப்பட்ட சுதந்திரத்தையும் கண்ணியத்தையும் மீட்டெடுக்கும் மனிதப் போராட்டத்தின் குறியீடாகிறது.
அநீதியைப் பார்த்தும் அமைதியாக இருப்பது, அநீதிக்கு மறைமுகமாகத் துணைநிற்பதற்குச் சமம். ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் உரிமைக்காகக் குரல் கொடுப்பதும், அநீதிக்கு எதிராக நிற்பதும் ஒவ்வொரு மனிதனின் கடமை என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.
மனிதனை மனிதனாக மதிக்காத எந்த அதிகார அமைப்பும் நிரந்தரமாக நிலைத்திருக்க முடியாது. சுதந்திரம், சமத்துவம், மனிதக் கண்ணியம் ஆகியவற்றை மறுக்கும் எந்த உலகத்திற்கும் எதிரான எச்சரிக்கையாகவே இப்படம் நிற்கிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
