ஒரு மனிதன் உலகம் மறந்துவிடக்கூடாது என்று நினைக்கும் ஒரு துயரத்தை வாழ்நாள் முழுவதும் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தால், அந்தக் குரலுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மனிதனை நாம் உண்மையில் எவ்வளவு அறிந்திருக்கிறோம்?
எலை வீஸல்: சோல் ஆன் ஃபயர்Elie Wiesel: Soul on Fire
அந்தக் கேள்வியிலிருந்தே தனது பார்வையை விரிக்கிறது. ஹோலோகாஸ்ட் பற்றிய வரலாற்றுத் தகவல்களை மட்டும் மீண்டும் சொல்லும் ஆவணப்படமாக இல்லாமல், அந்த வரலாற்றின் சாட்சியாகவும் மனித உரிமைகளுக்கான வலிமையான குரலாகவும் மாறிய எலை வீஸலை மனிதராகப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறது.
அதனால் இந்தப் படம் ஒரு வரலாற்றுப் பதிவைப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வை மட்டும் தராமல், ஒரு மனிதனின் உள்ளார்ந்த உலகுக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்லும் அனுபவமாக மாறுகிறது.
இயக்குநர் ஓரென் ருடாவ்ஸ்கியின் அணுகுமுறையின் மிகப்பெரிய சிறப்பு, உலகம் அறிந்திருக்கும் பொதுவாழ்க்கை மனிதரின் உருவத்துக்குப் பின்னால் இருக்கும் தனிப்பட்ட மனிதனைத் தேடுவதில்தான் இருக்கிறது.
எலை வீஸலின் குடும்பத்தினரிடமும் தனிப்பட்ட ஆவணங்களிடமும் கிடைத்த தனித்துவமான அணுகலைப் பயன்படுத்தி, அவருடைய ஆர்வங்கள், மனக்குழப்பங்கள், நம்பிக்கைகள் மற்றும் வாழ்நாள் முழுவதும் அவரை இயக்கிய கேள்விகளை ஆராய்கிறது.
இதனால் எலை வீஸல் ஒரு சில வரலாற்றுச் சொற்களால் வரையறுக்கப்பட்ட மனிதராக இல்லாமல், தொடர்ந்து கேள்வி கேட்கும் சிந்தனையாளராக நமக்கு அறிமுகமாகிறார்.
இந்தப் படத்தின் கதை சொல்லும் முறை பதில்களைத் திணிப்பதைவிட கேள்விகளுக்கு இடமளிப்பதில் தனித்துவம் பெறுகிறது.
எலை வீஸலின் சிந்தனையில் “இதுதான் பதில்” என்ற முடிவைக் காட்டிலும், “இந்தக் கேள்வியை நாம் தொடர்ந்து கேட்க வேண்டாமா?” என்ற அணுகுமுறையே முக்கியமானதாக இருக்கிறது.
குறிப்பாக கடவுள், மனிதநேயம், தீமை, நினைவு, பொறுப்பு போன்ற மிகக் கடினமான விஷயங்களை எளிதான விளக்கங்களுக்குள் அடைத்துவிடாமல் திறந்த கேள்விகளாக வைத்திருப்பது படத்தின் சிந்தனை ஆழத்தை அதிகரிக்கிறது.
எலை வீஸலை ஒரு புகழ்பெற்ற பொது மனிதராக மட்டும் காட்டாமல், சிகெட்டிலிருந்து வந்த ஒரு எளிய கதைசொல்லியாக அவர் தன்னை எவ்வாறு பார்த்துக்கொள்கிறார் என்பதையும் படம் கவனத்தில் கொள்கிறது.
இந்த அணுகுமுறை மிகவும் முக்கியமானது. ஏனெனில் அவரது குரலின் வலிமை புகழிலிருந்து வரவில்லை; நினைவுகளை மறக்காமல் வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற ஆழமான பொறுப்புணர்விலிருந்து வருகிறது.
தனிப்பட்ட நினைவு எவ்வாறு ஒரு சமூகத்தின் நினைவாகவும், பின்னர் மனிதகுலத்தின் பொறுப்பாகவும் மாறுகிறது என்பதை படம் ஆராய்கிறது.
ஓரென் ருடாவ்ஸ்கிக்கு வரலாற்றை தனிப்பட்ட குடும்பக் கதைகளின் வழியாக அணுகும் நீண்ட அனுபவம் இருக்கிறது.
அவரது முந்தைய ஆவணப்படப் பணிகளிலும் கடந்த காலத்தையும் குடும்ப நினைவுகளையும் இணைக்கும் அணுகுமுறை காணப்படுகிறது.
சோல் ஆன் ஃபயர் அந்த அனுபவத்தை ஒரு மிகப் பொதுவான வரலாற்று நபரின் நெருக்கமான உருவப்படமாக மாற்றுகிறது.
இதனால் படம் தொலைவில் நின்று ஒருவரைப் பற்றி பேசுவதில்லை; அவரை அறிந்த குடும்பத்தினரின் நினைவுகளையும் தனிப்பட்ட ஆவணங்களையும் வழியாக மனிதரின் நெருக்கத்தை உருவாக்குகிறது.
படத்தின் மிக முக்கியமான கருப்பொருள் நினைவுதான். ஒரு வரலாற்றுச் சம்பவத்தை நினைவில் வைத்திருப்பது என்பது வெறும் தேதிகளையும் பெயர்களையும் மனப்பாடம் செய்வது அல்ல;
மனிதர்கள் அனுபவித்த துயரத்தை மறக்காமல் இருப்பதும், அந்த நினைவிலிருந்து இன்றைய உலகிற்கான பொறுப்பை உருவாக்குவதும்தான் என்ற பார்வையை படம் முன்வைக்கிறது.
அதனால் ஹோலோகாஸ்ட் என்பது கடந்த காலத்தின் மூடிய அத்தியாயமாக மட்டும் இல்லாமல், இன்றைய உலகில் அதிகாரவாதம், வெறுப்பு, பலவீனமான சமூகங்கள் மற்றும் மனித உரிமைகள் குறித்து சிந்திக்க வைக்கும் பின்னணியாகவும் அமைகிறது.
இந்தப் படத்தின் தனித்துவம் எலை வீஸலின் வாழ்க்கையைப் பெருமைப்படுத்துவதில் மட்டும் இல்லை; அவருக்குள் இருந்த முரண்பாடுகளையும் கேள்விகளையும் மறைக்காமல் அணுகுவதில்தான் இருக்கிறது.
ஒரு மனிதன் உலகத்தின் முன் வலிமையான குரலாகத் தோன்றினாலும், அவனுக்குள் பதிலில்லாத கேள்விகள் இருக்கலாம். அந்த முரண்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்வதே படத்தை ஒரு சாதாரண வாழ்க்கை வரலாற்று ஆவணப்படத்திலிருந்து சற்று உயர்த்துகிறது.
தொழில்நுட்ப அம்சங்களைப் பற்றிய விரிவான தகவல்கள் மூலத் தரவில் வழங்கப்படவில்லை என்பதால், ஒளிப்பதிவு, இசை, படத்தொகுப்பு அல்லது கலை இயக்கம் குறித்து ஆதாரமில்லாத பாராட்டுகளைச் சேர்ப்பது பொருத்தமல்ல.
ஆனால் குடும்ப மற்றும் தனிப்பட்ட ஆவணங்களை மையமாகக் கொண்ட அணுகுமுறை படத்தின் காட்சிமொழிக்கு ஒரு நெருக்கமான தன்மையை வழங்குகிறது என்பது அதன் வடிவமைப்பிலிருந்து தெளிவாகிறது.
பொதுவெளியில் அறியப்பட்ட ஒரு மனிதனை தனிப்பட்ட நினைவுகளின் வழியாக அணுகுவது, பார்வையாளருக்கும் அந்த மனிதருக்கும் இடையிலான தூரத்தைக் குறைக்கிறது.
ஆங்கிலம், பிரெஞ்சு, ஜெர்மன் ஆகிய மொழிகள் இடம்பெறும் இந்த 2024ஆம் ஆண்டின் அமெரிக்க ஆவணப்படம் 90 நிமிடங்கள் நீளமானது.
இதன் இயக்குநர், எழுத்தாளர், தயாரிப்பாளர் என ஒரே படைப்பாற்றல் மையமாக ஓரென் ருடாவ்ஸ்கி செயல்படுகிறார்.
இது அவருடைய முந்தைய வரலாற்று ஆவணப்பட அனுபவத்துடன் இயல்பாகத் தொடரும் படைப்பாகவும் அமைகிறது.
பொதுவெளியில் மிகப் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய ஒருவரின் தனிப்பட்ட உருவப்படத்தை உருவாக்குவது இதன் மைய முயற்சியாகத் தெரிகிறது.
படத்திற்குக் கிடைத்த வரவேற்பும் குறிப்பிடத்தக்கது. ஸ்போகேன் யூதத் திரைப்பட விழா, ரோசெஸ்டர் யூதத் திரைப்பட விழா, பிட்ஸ்பர்க் யூதத் திரைப்பட விழா ஆகியவற்றில் பார்வையாளர் விருதுகள் கிடைத்துள்ளன.
மாஸ்கோ யூதத் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த ஆவணப்பட விருதும், யாட் வாஷெமில் ஹோலோகாஸ்ட் தொடர்பான திரைப்படத்திற்கான டாக் அவிவ் விருதும், மியாமி யூதத் திரைப்பட விழாவில் டாக் அவிவ் டார்ச்பேரர் நடுவர் விருதும் பெற்றுள்ளது.
ஹாம்ப்டன்ஸ் சர்வதேச திரைப்பட விழா மற்றும் நியூயார்க் யூதத் திரைப்பட விழாவிலும் திரையிடப்பட்டுள்ளது.
இத்தகைய வரவேற்பு, படம் எடுத்துக்கொள்ளும் மனிதநேயப் பார்வை குறிப்பிட்ட சமூகத்துக்குள் மட்டுமல்லாமல் பரந்த பார்வையாளர்களிடமும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
எலை வீஸல்: சோல் ஆன் ஃபயர் பார்க்க வேண்டிய முக்கியமான காரணம், அது ஒரு புகழ்பெற்ற மனிதரைப் பற்றிய தகவல்களைச் சேகரித்து வைக்கும் ஆவணப்படமாக மட்டும் நிற்காமல், நினைவு என்றால் என்ன, சாட்சி என்பதன் பொறுப்பு என்ன, மனித உரிமைகளுக்காக ஒருவர் ஏன் தனது குரலை வாழ்நாள் முழுவதும் பயன்படுத்த வேண்டும், மிகக் கடினமான கேள்விகளுக்கு பதில் இல்லாதபோதும் அவற்றை ஏன் கேட்க வேண்டும் என்பவற்றை நம்மிடம் விட்டுச் செல்கிறது.
===============================
படத்தின் கதை:-
எலை வீஸல் தனது வாழ்க்கையின் ஆரம்ப ஆண்டுகளை ருமேனியாவின் டிரான்சில்வேனியா பகுதியில் உள்ள சிகெட் என்ற சிறிய நகரில் வாழ்கிறான்.
அங்கு அவன் ஒரு பக்தியுள்ள யூதச் சிறுவனாக வளர்கிறான். பன்னிரண்டு வயதிலேயே தால்மூத் எனப்படும் யூத சமய நூல்களைக் கற்கிறான்.
இரவு நேரங்களில் ஜெப ஆலயத்துக்குச் சென்று, அழிந்து போன ஆலயத்தை நினைத்து அழும் அளவுக்கு அவனது சமய நம்பிக்கை ஆழமாக இருக்கிறது.
அவன் வாழும் யூதச் சமூகம் அப்போது ஒப்பீட்டளவில் அமைதியாக இருக்கிறது. ஆனால் அந்த அமைதிக்குள் நாஜிகளின் அச்சுறுத்தல் படிப்படியாக நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
1944-ல் ஜெர்மானிய இராணுவம் சிகெட்டுக்குள் நுழைகிறது. இதன் விளைவாக அங்குள்ள யூதர்களின் இயல்பான வாழ்க்கை முற்றிலும் சிதைக்கப்படுகிறது.
அவர்கள் முதலில் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட பகுதிகளான யூதக் குடியிருப்புகளுக்குள் அடைக்கப்படுகிறார்கள்.
பின்னர் அங்கிருந்த மக்களை வலுக்கட்டாயமாக கால்நடைகளை ஏற்றிச் செல்லும் ரயில் பெட்டிகளில் ஏற்றுகிறார்கள்.
அந்த ரயில் எங்கு செல்கிறது என்பதையே அவர்கள் அறியவில்லை. அவர்கள் அறியாத அந்த இடத்தின் பெயர் ஆஷ்விட்ஸ்.
ரயில் ஆஷ்விட்ஸை அடைந்தவுடன் எலைசரின் வாழ்க்கை ஒரே கணத்தில் மாறுகிறது.
அவன் தாய் மற்றும் இளைய சகோதரியிடமிருந்து பிரிக்கப்படுகிறான். அந்தப் பிரிவுக்குப் பிறகு அவர்களை அவன் மீண்டும் ஒருபோதும் பார்க்க முடியவில்லை.
அவனது குடும்பத்தில் அவனுக்கும் அவனது தந்தைக்கும் மட்டுமே உயிருடன் இருக்க வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.
அந்த நிமிடத்திலிருந்து அவர்கள் இருவரும் ஒன்றாகவே இந்த கொடூரமான சூழலை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறார்கள்.
முகாமில் எலைசரும் அவனது தந்தையும் உயிர் பிழைப்பதற்காக ஒவ்வொரு நாளும் போராடுகிறார்கள்.
அங்கு கைதிகளின் உடல் வலிமையையும் வேலை செய்யும் திறனையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு தொடர்ந்து தேர்வுகள் நடத்தப்படுகின்றன.
உணவு மிகவும் குறைவாக இருப்பதால் அவர்கள் பட்டினியால் வாடுகிறார்கள். நாஜி எஸ்.எஸ். அதிகாரிகளின் கொடுமையையும் எதிர்கொள்கிறார்கள்.
அதுமட்டுமல்லாமல், சிறைக்குள் அதிகாரம் பெற்ற சில கைதிகளாக இருக்கும் காவலர்களிடமிருந்தும் கொடுமை வருகிறது.
உயிர் பிழைப்பதற்கான போராட்டம் மனிதர்களின் இயல்பான உறவுகளையும் மாற்றுகிறது.
எலைசர் தனது கண்முன்னே மனிதர்கள் அனுபவிக்கும் சொல்ல முடியாத கொடுமைகளைப் பார்க்கிறான். சிறு குழந்தைகள் கூட எரியூட்டும் அடுப்புகளுக்குள் வீசப்படுவதை அவன் காண்கிறான்.
உணவுக்காக மனிதர்கள் கொல்லப்படுவதையும் பார்க்கிறான். உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளும் அவசரத்தில் ஒரு மகன் தனது சொந்த தந்தையையே கைவிடும் நிலையும் அவன் கண்முன் நிகழ்கிறது.
இதுபோன்ற ஒவ்வொரு சம்பவமும் அவன் சிறுவயதில் நம்பியிருந்த உலகத்தை உள்ளிருந்து உடைத்துக்கொண்டே செல்கிறது.
இதன் மிகப்பெரிய விளைவு எலைசரின் கடவுள் நம்பிக்கையில் ஏற்படுகிறது. சிறுவயதில் கடவுளை ஆழமாக நம்பிய அவனால், இப்போது தன்னைச் சுற்றி நடக்கும் கொடுமைகளை அந்த நம்பிக்கையுடன் இணைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை.
இத்தனை துன்பங்கள் நடக்கும்போது கடவுள் ஏன் அமைதியாக இருக்கிறார் என்ற கேள்வி அவனுக்குள் எழுகிறது.
தனது மக்களும், மனிதர்களும் இவ்வளவு கொடுமையை அனுபவிக்கும்போது கடவுள் ஏன் அவர்களைக் காப்பாற்றவில்லை என்பதை அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
இதனால் அவனது சமய நம்பிக்கை கடுமையான நெருக்கடிக்குள் சிக்குகிறது. அவன் வளர்ந்த உலகம் இருளால் மூடப்பட்டதுபோல அவனது உள்ளமும் இருளால் நிரம்புகிறது.
இந்தச் சூழலில் எலைசருக்கும் அவனது தந்தைக்கும் இடையிலான உறவு இன்னும் முக்கியமாகிறது.
குடும்பத்தில் அவர்களிருவரே ஒருவருக்கொருவர் மீதமிருக்கிறார்கள் என்பதால், ஒருவரை ஒருவர் பற்றிக்கொண்டு உயிர் பிழைக்க முயல்கிறார்கள்.
தந்தை எலைசருக்கு மனவலிமையாக இருக்கிறார்; அதே நேரத்தில் தந்தை பலவீனமடையும் ஒவ்வொரு தருணமும் எலைசருக்கு கூடுதல் சுமையாக மாறுகிறது.
ஏனெனில் தந்தையை விட்டுவிட்டு தனியாக உயிர் பிழைத்துவிடலாம் என்ற எண்ணம் சில நேரங்களில் அவனுக்குள் தோன்றுகிறது.
அந்த எண்ணமே அவனுக்குள் குற்ற உணர்வை உருவாக்குகிறது. தந்தையின் மீது அன்பும், தன்னை உயிருடன் வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயமும் அவனுக்குள் மோதுகின்றன.
பின்னர் முகாமில் நிலைமை மேலும் மோசமடைகிறது. எலைசரும் அவனது தந்தையும் மரணத்தை நோக்கிச் செல்லும் நடைப்பயணத்தில் தள்ளப்படுகிறார்கள்.
கடும் குளிரிலும், பசியிலும், உடல் பலவீனத்திலும் அவர்கள் தொடர்ந்து செல்ல வேண்டியிருக்கிறது.
உயிருடன் இருப்பதே மிகப்பெரிய போராட்டமாக மாறுகிறது. இந்தப் பயணம் இறுதியில் அவர்களை புசன்வால்டு முகாமை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது.
அங்கு சென்ற பிறகும் தந்தையின் உடல்நிலை தொடர்ந்து மோசமடைகிறது.
எலைசர் தன்னால் முடிந்தவரை அவரை காப்பாற்ற முயல்கிறான். ஆனால் முகாமின் கொடுமையான சூழல், பசி, நோய், உடல் சோர்வு ஆகியவற்றால் தந்தை மேலும் பலவீனமடைகிறார்.
இறுதியில் விடுதலை நிகழ்வதற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்பாகவே எலைசரின் தந்தை உயிரிழக்கிறார். இதனால் குடும்பத்தில் எலைசருக்கு மீதமிருந்த கடைசி நெருக்கமான உறவும் முடிவுக்கு வருகிறது.
தந்தையின் மரணம் எலைசரின் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய வெற்றிடத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
அவரை காப்பாற்ற முடியவில்லை என்ற குற்ற உணர்வும், தந்தை உயிருடன் இருந்தபோது தனக்குள் தோன்றிய சுயநல எண்ணங்களின் நினைவும் அவனைத் தொடர்ந்து துன்புறுத்துகின்றன.
தனது தாய், சகோதரி, குடும்பம், குழந்தைப் பருவ நம்பிக்கைகள் என அவன் அறிந்திருந்த உலகம் ஏற்கெனவே அழிந்துவிட்டது; இப்போது தந்தையையும் இழந்துவிடுகிறான்.
பின்னர் முகாம் விடுவிக்கப்படுகிறது. எலைசர் அந்தக் கொடூரமான உலகத்திலிருந்து உயிருடன் வெளியே வருகிறான்.
ஆனால் அவன் முகாமுக்குள் சென்றபோதைய அதே சிறுவனாக வெளியே வரவில்லை.
அவனது குடும்பமும், குழந்தைப் பருவமும், கடவுள் குறித்த பழைய நம்பிக்கையும், மனிதர்களைப் பற்றிய அவனது முன்னைய பார்வையும் அந்த அனுபவங்களால் ஆழமாக மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன.
அவன் உயிர் பிழைத்தவன் மட்டுமல்ல; தான் பார்த்தவற்றுக்கு சாட்சியாக மாறுகிறான்.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, எலை வீஸல் தனது அனுபவங்களை ஒரு கதையாகச் சொல்லத் தொடங்குகிறான்.
தன் வாழ்க்கையில் நடந்ததை மறந்துவிடக் கூடாது என்பதும், உலகமே அதை மறந்துவிடக் கூடாது என்பதும் அவனுக்கு முக்கியமாகிறது.
அதனால் தான் அவன் தன்னை ஒரு பெரிய வரலாற்று நபராக அல்ல, சிகெட்டிலிருந்து வந்த ஒரு எளிய கதைசொல்லியாகக் கருதுகிறான். தனது அனுபவத்தின் வழியாக எழும் கேள்விகளுக்கு எளிதான பதில்களைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, அந்தக் கேள்விகளையே உயிருடன் வைத்திருக்க வேண்டும் என்று அவன் நம்புகிறான்.
அந்த அனுபவத்திலிருந்து அவனது வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு கேள்வி தொடர்ந்து வருகிறது:
மனிதர்கள் இப்படிப்பட்ட கொடுமையை எப்படி அனுபவித்தார்கள், அதை உலகம் எப்படி அனுமதித்தது, மீண்டும் அது நிகழாமல் இருப்பதற்கு நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? இந்தக் கேள்விகளுடனேயே எலை வீஸலின் வாழ்க்கைப் பயணம் தனிப்பட்ட துயரத்திலிருந்து உலகளாவிய மனித உரிமைக் குரலாக விரிகிறது.
தன் மக்களின் அழிவைக் கண்ட சிறுவனாகத் தொடங்கிய அவனது பயணம், மனிதகுலம் மறந்துவிடக்கூடாத ஒரு சாட்சியாக அவனை உலகின் முன் நிறுத்துகிறது.
அவன் மீண்டும் மீண்டும் தனது கதையைச் சொல்வதன் காரணமும் இதுதான்—அந்தத் துயரமான வரலாறு மறக்கப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகதான்.
#கீதப்ப்ரியன்க்ளாஸிக்
#கீதப்ப்ரியன்உலகசினிமா
