Midnight in Paris மிட்நைட் இன் பாரீஸ் 2011

நாம் வாழும் காலத்தைவிட, நாம் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கும் காலம் அழகானதாகத் தோன்றினால் என்ன செய்வோம்? கடந்த காலத்தின் மீது மனிதனுக்கிருக்கும் இந்த விசித்திரமான ஈர்ப்பை, காதல், கலை, நகைச்சுவை, கனவு ஆகியவற்றோடு கலந்து இவ்வளவு இனிமையாகச் சொல்ல முடியுமா என்பதற்கு விடையாக நிற்கிறது வூடி ஆலனின் Midnight in Paris, இது 2011ஆம் வருடம் வெளியான படைப்பு. 

இது வெறுமனே பாரிஸைப் பற்றிய திரைப்படமல்ல; “நாம் வாழும் வாழ்க்கையைவிட வேறொரு வாழ்க்கை சிறப்பாக இருந்திருக்கும்” என்ற மனித மனத்தின் நிரந்தர ஆசையைப் பற்றிய திரைப்படம்.

வூடி ஆலனின் இயக்கத்தில் மிகப்பெரிய சிறப்பு, கற்பனையையும் யதார்த்தத்தையும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரிகளாகக் காட்டாமல் இயல்பாகக் கலப்பதுதான். 

படம் ஒரு கனவு உலகிற்குள் அழைத்துச் சென்றாலும், அதன் உணர்வு செயற்கையாகத் தோன்றுவதில்லை. 

அதற்குக் காரணம், இயக்குநர் அற்புதமான காட்சிகளை வெறுமனே வியப்புக்காகப் பயன்படுத்தாமல், மனிதர்களின் மனநிலையை ஆராய்வதற்கான கருவியாகப் பயன்படுத்தியிருப்பது. 

அதனால் இது ஒரு கற்பனை நகைச்சுவையாகத் தொடங்கி, வாழ்க்கையைப் பற்றிய மென்மையான சிந்தனையாக மனதில் தங்குகிறது.

திரைக்கதையின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் எளிமை. காலம், கலை, காதல், இலக்கியம் போன்ற பெரிய கருத்துகளைப் பேசினாலும், அவற்றை அறிவுரை போலத் திணிப்பதில்லை. 

குறிப்பாக, கடந்த காலத்தை நாம் நினைவில் உருவாக்கிக் கொள்ளும் விதம் எவ்வளவு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதும் கற்பனையானதுமாக இருக்கிறது என்பதை படம் மிக நுட்பமாகக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

 மனிதன் எப்போதும் “அந்தக் காலம் சிறந்தது” என்று நினைப்பான்; ஆனால் அந்தக் காலத்தில் வாழ்ந்தவர்களுக்கும் தங்களுடைய நிகழ்காலம் போதாமையாக இருந்திருக்கலாம் என்ற சிந்தனை படத்தின் மையத்தில் மிகவும் அழகாக அமைகிறது.

கதை சொல்லும் முறையிலும் படம் தனித்துவமானது. காலப்பயணத்தை விளக்குவதற்காக அறிவியல் விதிகளையோ சிக்கலான தொழில்நுட்பங்களையோ பயன்படுத்தாமல், அதை ஒரு மர்மமான அனுபவமாகவே வைத்திருக்கிறது. 

இந்த விளக்கப்படாத தன்மையே படத்திற்கு ஒரு கனவின் இயல்பைக் கொடுக்கிறது. பார்வையாளர் “இது எப்படி சாத்தியம்?” என்று கேட்பதைவிட, “இது நடந்தால் எப்படி இருக்கும்?” என்று உணரத் தொடங்குகிறார். அதுவே படத்தின் மாயத்தன்மையை வலுப்படுத்துகிறது.

கில் பெண்டர் என்ற கதாபாத்திரத்தில் ஓவன் வில்சன் மிக இயல்பான நடிப்பை வழங்குகிறார். அவர் நடிப்பதாகத் தெரியாமல் ஒரு சாதாரண மனிதன் தனது குழப்பங்களையும் ஆசைகளையும் எதிர்கொள்வது போலத் தோன்றுகிறார். 

அவரது நகைச்சுவை முயற்சித்துச் செய்யப்பட்டதாக இல்லாமல், உரையாடல்களுக்குள் இயல்பாகப் பிறக்கிறது. இதனால் பார்வையாளர் அவரை ஒரு கதாநாயகனாக மட்டும் பார்க்காமல், தன்னுடைய வாழ்க்கையையும் கடந்த காலத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் ஒரு மனிதராக உணர்கிறார்.

ஐனெஸ் கதாபாத்திரத்தில் ரேச்சல் மெக் ஆடம்ஸ், அட்ரியானா கதாபாத்திரத்தில் மரியன் கோட்டியார்ட் ஆகியோரின் நடிப்பும் படத்தின் உணர்ச்சி சமநிலையை உருவாக்குகிறது. 

ஒருபுறம் நடைமுறை வாழ்க்கையின் பார்வையும், மறுபுறம் கலை மற்றும் கனவுகளின் மீதான ஈர்ப்பும் மாறுபட்ட மனித மனநிலைகளாக வெளிப்படுகின்றன. 

இவை யாரையும் முழுமையாக நல்லவர், கெட்டவர் என்று எளிதாகப் பிரிக்காமல், மனிதர்களின் விருப்பங்களும் பார்வைகளும் எவ்வாறு வேறுபடுகின்றன என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன.

குறிப்பாக, இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பகால பாரிஸ் கலை உலகின் புகழ்பெற்ற ஆளுமைகளைத் திரைப்படத்திற்குள் கொண்டு வந்திருப்பது அசாதாரணமான சுவாரஸ்யத்தை உருவாக்குகிறது. 

எர்னஸ்ட் ஹெமிங்வே, எஃப். ஸ்காட் ஃபிட்ஸ்ஜெரால்ட், ஸால்வடார் டாலி, கெர்ட்ரூட் ஸ்டீன், பாப்லோ பிக்காசோ போன்ற வரலாற்று ஆளுமைகள் வெறும் அலங்காரப் பெயர்களாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை.

 அவர்களின் கலை உலகத்தைப் பற்றிய நமது கற்பனையோடு படம் விளையாடுகிறது. இலக்கியத்தையும் ஓவியத்தையும் திரைப்பட அனுபவத்தின் ஒரு பகுதியாக மாற்றுவது இதன் முக்கியமான தனித்துவம்.

டேரியஸ் கொன்ஜியின் ஒளிப்பதிவு இப்படத்திற்கு தனி உயிரைக் கொடுக்கிறது.

 பாரிஸை வெறும் பின்னணியாகக் காட்டாமல், ஒரு உயிருள்ள கதாபாத்திரம் போல உணரச் செய்கிறது. 

குறிப்பாக வெப்பமான நிறங்கள், மென்மையான ஒளி, மழை, இரவு, பழமையான தெருக்கள், கட்டிடங்கள் ஆகியவை இணைந்து பாரிஸை ஒரு நகரமாக மட்டுமல்லாமல் ஒரு மனநிலையாக மாற்றுகின்றன.

 படத்தின் தொடக்கத்தில் பாரிஸின் காட்சிகளைக் கொண்ட நீண்ட தொகுப்பு, “இந்த நகரம் வெறும் இடமல்ல; இங்கே ஏதோ நிகழலாம்” என்ற உணர்வை பார்வையாளருக்குள் மெதுவாக உருவாக்குகிறது.

படத்தொகுப்பு கவனத்தை ஈர்க்க முயலாமல் கதையின் ஓட்டத்திற்குச் சேவை செய்கிறது. அதேபோல், ஒலி வடிவமைப்பும் காட்சிகளை மிகைப்படுத்தாமல் சூழலின் உணர்வை வலுப்படுத்துகிறது. 

இசை, பாரிஸின் தெருக்களின் ஒலி, இரவின் அமைதி ஆகியவை ஒன்றிணைந்து திரைப்படத்திற்கு ஒரு கனவு போன்ற அனுபவத்தை உருவாக்குகின்றன.

 தொழில்நுட்பம் தன்னை வெளிப்படுத்தாமல் உணர்வை முன்னிலைப்படுத்துவது இத்திரைப்படத்தின் அழகு.

கலை இயக்கமும் ஆடை வடிவமைப்பும் குறிப்பாக பாராட்டத்தக்கவை. நவீன பாரிஸுக்கும் பழைய பாரிஸுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு வெறும் வசனங்களால் சொல்லப்படுவதில்லை;

 உடைகள், இடங்கள், நிறங்கள், அலங்காரங்கள், காட்சிப் பொருட்கள் ஆகியவற்றின் வழியாகவே பார்வையாளருக்கு உணர்த்தப்படுகிறது. 

இதனால் காலப்பின்னணி ஒரு தகவலாக இல்லாமல், நேரடியாக அனுபவிக்கக்கூடிய உலகமாக மாறுகிறது.

இத்திரைப்படத்தின் மிக ஆழமான மனிதநேயப் பார்வை, “கடந்த காலம் உண்மையிலேயே சிறந்ததா, அல்லது நமது நினைவுகள்தான் அதை அழகுபடுத்துகின்றனவா?” என்ற கேள்வியில் இருக்கிறது. 

நாம் அடைய முடியாத ஒன்றை அழகாகக் கற்பனை செய்வது மனித இயல்பு. ஆனால் அந்தக் கற்பனை நம்முடைய நிகழ்கால வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் பார்வையை மாற்றிவிட்டால் என்ன ஆகும்? இந்தக் கேள்விக்கு படம் நேரடியான பதிலைத் தருவதற்குப் பதிலாக, பார்வையாளரையே சிந்திக்க வைக்கிறது.

அதனால் Midnight in Paris ஒரு காதல் திரைப்படம் மட்டுமல்ல; அது கலை மீது கொண்ட காதல், கடந்த காலத்தின் மீதான ஏக்கம், நிகழ்காலத்தின் மீதான அதிருப்தி, மனிதனின் கனவு காணும் திறன் ஆகியவற்றைப் பற்றிய மென்மையான தத்துவப் பயணம். 

வூடி ஆலன் தனது வழக்கமான நகைச்சுவை உணர்வை இங்கு ஒரு இனிய கற்பனையுடன் இணைத்திருக்கிறார். கதை பெரியதாகத் தோன்றாமல், அதன் சிந்தனை நீண்ட நேரம் மனதில் ஒலிப்பதுதான் அதன் வெற்றி.

உலகளவில் திரைப்படம் பெற்ற விமர்சன வரவேற்பும் இதன் கலைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்தியது.

 விமர்சகர்களிடையே பரவலான பாராட்டைப் பெற்ற இப்படம், 2012-ஆம் ஆண்டு சிறந்த அசல் திரைக்கதைக்கான ஆஸ்கர் விருதையும், சிறந்த திரைக்கதைக்கான கோல்டன் குளோப் விருதையும் வென்றது.

 சிறந்த படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த கலை இயக்கம் ஆகிய பிரிவுகளிலும் ஆஸ்கர் பரிந்துரையைப் பெற்றது. 

மிக முக்கியமாக, வூடி ஆலனின் திரைப்படங்களில் பார்வையாளர்களிடமும் விமர்சகர்களிடமும் நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய படைப்புகளில் இதுவும் ஒன்றாக மாறியது.

Midnight in Paris பார்க்கப்பட வேண்டியது அதன் கதை என்ன என்பதற்காக அல்ல; அது நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி ஒரு சிறிய கேள்வியை நமக்குள் விதைப்பதற்காக.

 “நான் வாழும் காலத்தைவிட வேறொரு காலத்தில் வாழ்ந்திருந்தால் நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்திருப்பேனா?” என்ற கேள்வி படத்தை முடித்த பிறகும் நம்மைத் தொடர்ந்து செல்லக்கூடும். 

===============================

படத்தின் கதை:-

2010-ஆம் ஆண்டு, பாரிஸுக்கு விடுமுறைக்காக வரும் கில் பெண்டர் (ஓவன் வில்சன்) ஒரு திரைக்கதை எழுத்தாளர். திரைப்படங்களுக்காக எழுதிக்கொண்டிருக்கும் அவர், ஒரு நாவலாசிரியராக வேண்டும் என்ற ஆசையிலும் இருக்கிறார்.

 அவர் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் முதல் நாவல், பழைய பொருட்கள் விற்கப்படும் ஒரு கடையில் வேலை செய்யும் ஒருவரைப் பற்றியது. 

ஆனால் அந்த நாவலை முடிப்பதில் கில் சிரமப்படுகிறார். அதே நேரத்தில், பாரிஸின் கலை மற்றும் இலக்கிய வரலாறு, குறிப்பாக 1920-களின் பாரிஸ் கலை உலகம், அவரை மிகவும் கவர்கிறது. 

பாரிஸிலேயே குடியேறி நாவல் எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணமும் அவருக்குத் தோன்றுகிறது.

கில் தனது வருங்கால மனைவி ஐனெஸ் (ரேச்சல் மெக் ஆடம்ஸ்) மற்றும் அவளுடைய பணக்கார பெற்றோருடன் பாரிஸுக்கு வந்திருக்கிறார். 

ஆனால் கில் பாரிஸை பார்க்கும் விதமும், ஐனெஸ் பாரிஸை அணுகும் விதமும் வேறுபட்டவை. கில் அந்த நகரத்தின் கலை வரலாற்றிலும் அதன் பழைய காலச் சூழலிலும் ஈர்க்கப்படுகிறார். 

ஐனெஸ் அவருடைய பாரிஸ் பற்றிய கனவுகளைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. இருவருடைய வாழ்க்கை நோக்கங்களும் மெதுவாக வேறுபட்டிருப்பது தெளிவாகிறது.

பாரிஸில் அவர்கள் ஐனெஸின் கல்லூரிக் கால நண்பரான பால் பேட்ஸ் (மைக்கேல் ஷீன்) என்பவரையும், அவருடைய மனைவி கரோல் பேட்ஸ் (நினா அரியாண்டா) என்பவரையும் சந்திக்கிறார்கள். 

பால் பல விஷயங்களைப் பற்றியும் மிகுந்த அதிகாரத்துடன் பேசுபவர். குறிப்பாக பிரெஞ்சு வரலாற்றைப் பற்றிய அவரது விளக்கங்கள் கில்லுக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்துகின்றன;

 ஏனெனில் அவை நம்பகமானவை அல்ல என்று கில் கருதுகிறார். ஆனால் ஐனெஸ், பால் பேசும் விதத்தால் மிகவும் கவரப்படுகிறாள். இதனால் கில்லுக்கும் ஐனெஸுக்கும் இடையிலான பார்வை வேறுபாடு மேலும் வெளிப்படுகிறது.

ஒரு இரவு மது அருந்திவிட்டு வெளியே இருக்கும் கில், விடுதிக்குத் திரும்புவதற்காக தனியாக நடந்து செல்கிறார். ஐனெஸ் பால் மற்றும் கரோலுடன் வாடகைக் காரில் செல்கிறாள். 

நடந்து செல்லும் கில், நள்ளிரவு நேரத்தில் தன்னருகே ஒரு பழைய 1920-களின் கார் வந்து நிற்பதைப் பார்க்கிறார். 

அந்தக் கார் அவரை அழைத்துச் சென்று, 1920-களின் பாரிஸில் நடைபெறும் ஒரு விருந்தில் இறக்குகிறது. 

அது ஜீன் கொக்டோவுக்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட விருந்து. அங்கே அந்தக் காலத்தின் கலை உலகைச் சேர்ந்த பலரும் இருக்கிறார்கள்.

அந்த விருந்தில் ஸெல்டா ஃபிட்ஸ்ஜெரால்டு (அலிசன் பில்) சலிப்படைந்த நிலையில் இருக்கிறார். 

அவர் தனது கணவர் எஃப். ஸ்காட் ஃபிட்ஸ்ஜெரால்டையும் (டாம் ஹிடில்ஸ்டன்), கில்லையும் தன்னுடன் வெளியே வருமாறு அழைக்கிறார். 

அவர்கள் ஒரு கஃபேவுக்குச் செல்கிறார்கள். அங்கே கில் எர்னஸ்ட் ஹெமிங்வேயை (கோரி ஸ்டோல்) சந்திக்கிறார். ஸ்பானிய காளைச்சண்டை வீரரான ஜுவான் பெல்மோன்ட்டும் அங்கு இருக்கிறார்.

ஸெல்டாவும் ஸ்காட்டும் அங்கிருந்து சென்ற பிறகு, கில் ஹெமிங்வேயுடன் எழுத்தைப் பற்றி பேசுகிறார். 

கில் தான் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நாவலைப் பற்றிக் கூறுகிறார். ஹெமிங்வே, அந்த நாவலை கெர்ட்ரூட் ஸ்டீனிடம் படிக்க தருவதாகக் கூறுகிறார்.

 இதனால் கில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறார். தனது கையெழுத்துப் பிரதியை எடுக்கச் செல்ல வேண்டும் என்பதால் கில் அங்கிருந்து வெளியேறுகிறார். 

ஆனால் அவர் மீண்டும் தனது காலத்துக்குத் திரும்பியபோது, தான் ஹெமிங்வேயுடன் இருந்த இடத்தில் இப்போது ஒரு சலவை நிலையம் இருப்பதைப் பார்க்கிறார். 

இதனால் தான் அனுபவித்தது உண்மையா என்ற ஆச்சரியம் அவருக்குள் உருவாகிறது.

அடுத்த இரவும் அந்த அனுபவத்தை மீண்டும் பெற வேண்டும் என்று கில் முயற்சி செய்கிறார். 

இந்த முறை ஐனெஸையும் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்ல நினைக்கிறார். 

ஆனால் நள்ளிரவு வருவதற்கு முன்பே ஐனெஸ் விடுதிக்குத் திரும்பிச் செல்கிறாள். கில் மட்டும் தொடர்ந்து காத்திருக்கிறார். மீண்டும் அந்த மர்மமான பயணம் நிகழ்கிறது. அவர் 1920-களின் பாரிஸுக்குச் செல்கிறார்.

அங்கே ஹெமிங்வேயுடன் சேர்ந்து கெர்ட்ரூட் ஸ்டீனைச் சந்திக்கிறார். ஸ்டீன் (கேத்தி பேட்ஸ்), கில் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நாவலைப் பார்க்கத் தயாராக இருக்கிறார். 

அப்போது பாப்லோ பிக்காசோ வரைந்துள்ள தனது காதலியான அட்ரியானாவின் ஓவியம் குறித்தும் பேசப்படுகிறது.

 அட்ரியானா (மரியன் கோட்டியார்ட்) அந்தக் காலத்தின் கலைச் சூழலில் முக்கியமான ஆளுமை மிக்க பெண்ணாக இருக்கிறார். 

அவர் பிக்காசோவுடன் மட்டுமல்லாமல் அமெடியோ மொடிக்லியானி மற்றும் ஜார்ஜ் பிராக் ஆகிய கலைஞர்களுடனும் தொடர்பு கொண்டிருந்தவர்.

கில் அட்ரியானாவிடம் ஈர்க்கப்படுகிறார். கில் தனது நாவலின் முதல் வரியைப் பற்றி அவளிடம் கூறும்போது, அவள் அதைப் பாராட்டுகிறாள். 

அதே நேரத்தில், அட்ரியானாவுக்கும் கடந்த காலத்தின் மீது ஆழமான ஏக்கம் இருப்பது தெரியவருகிறது.

 அவளுக்குப் பாரிஸின் வேறு ஒரு காலம் மிகவும் சிறப்பானதாகத் தோன்றுகிறது. இதனால் கில்லுக்கும் அட்ரியானாவுக்கும் இடையே ஒரு மனநெருக்கம் உருவாகத் தொடங்குகிறது.

இதற்கிடையில், கில் இரவு நேரங்களில் தொடர்ந்து காணாமல் போவது ஐனெஸுக்கு சந்தேகத்தையும் எரிச்சலையும் ஏற்படுத்துகிறது.

 கில் எங்கே செல்கிறார், என்ன செய்கிறார் என்பதை அவள் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவளுடைய தந்தைக்கும் கில்லின் நடத்தை சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகிறது. 

அதனால் அவர் கிலைப் பின்தொடர ஒரு தனியார் துப்பறியும் நபரை நியமிக்கிறார்.

கில் தொடர்ந்து 1920-களின் பாரிஸுக்குச் செல்கிறார். அந்தக் காலத்தின் கலைஞர்களுடன் பழகுவதன் மூலம் அவர் தனது நாவலைப் பற்றிய புதிய நம்பிக்கையைப் பெறுகிறார்.

 ஒருமுறை அவர் சால்வடார் டாலி (அட்ரியன் பிராடி), மேன் ரே மற்றும் லூயி புனுவெல் ஆகியோரைச் சந்திக்கிறார். கில் தான் எதிர்காலத்திலிருந்து வந்திருப்பதாக அவர்களிடம் கூறுகிறார். ஆனால் அவர்கள் தங்களைச் சுற்றியுள்ள உலகையே ஏற்கெனவே அசாதாரணமானதாகப் பார்க்கும் சுரியலிஸ்ட் கலைஞர்கள் என்பதால், கில்லின் கூற்றை விசித்திரமாகக் கருதி மறுப்பதில்லை. 

கில், புனுவெலிடம் ஒரு திரைப்படக் கதைக்கான கருத்தையும் கூறுகிறார்; அது பின்னர் தி எக்ஸ்டெர்மினேட்டிங் ஏஞ்சல் என்ற படைப்பின் அடிப்படைக் கருத்துடன் தொடர்புடையதாக அமைகிறது.

நிகழ்கால பாரிஸில் கில், பழைய பொருட்களை விற்பனை செய்யும் கடையில் பணிபுரியும் காப்ரியேலை (லியா செய்டூ) சந்திக்கிறார். 

அவளுக்கும் 1920-களின் கலை உலகத்தின் மீது கில்லுக்குப் போன்ற ஈர்ப்பு இருக்கிறது. இருவருக்கும் பாரிஸ் நகரத்தின் பழைய கலைச் சூழலைப் பற்றிய பொதுவான ஆர்வம் இருப்பதால் அவர்கள் நெருக்கமாகப் பேசத் தொடங்குகிறார்கள்.

ஒரு புத்தகக் கடைத் தளத்தில் கில் அட்ரியானாவின் நாட்குறிப்பைக் கண்டுபிடிக்கிறார். அதில் அட்ரியானா கில் மீது காதல் கொண்டிருந்ததாகவும், அவரிடமிருந்து ஒரு ஜோடி காதணிகளைப் பரிசாகப் பெற வேண்டும் என்று கனவு கண்டதாகவும் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. 

இதைப் படித்த கில், அட்ரியானாவிடம் தன்னுடைய உணர்வுகள் மேலும் வலுப்பெறுவதை உணர்கிறார்.

 அவளுடன் நெருக்கமாக வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறார். அதற்காக ஐனெஸின் காதணிகளை எடுத்துச் செல்ல நினைக்கிறார்.

 ஆனால் ஐனெஸ் எதிர்பார்த்ததைவிட விரைவாக விடுதிக்குத் திரும்பிவிடுவதால் அந்தத் திட்டம் முடியாமல் போகிறது.

அதனால் கில் புதிய காதணிகளை வாங்குகிறார். மீண்டும் கடந்த காலத்துக்குச் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தபோது அவற்றை அட்ரியானாவுக்குப் பரிசாக வழங்குகிறார். 

இதன் மூலம் இருவருக்கிடையேயான நெருக்கம் மேலும் அதிகரிக்கிறது.

ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் குதிரை இழுக்கும் வண்டி ஒன்று கில்லையும் அட்ரியானாவையும் இன்னொரு காலத்துக்குக் கொண்டு செல்கிறது. 

அது 1920-களுக்கும் முன்பான பெல் எபோக் காலம். அட்ரியானாவுக்கு அந்தக் காலமே பாரிஸின் உண்மையான பொற்காலம் என்று தோன்றுகிறது. 

அவர்கள் முலான் ரூஜுக்குச் செல்கிறார்கள். அங்கே ஹென்றி டுலூஸ்-லோத்ரெக், பால் கோகேன், எட்கார் டெகா ஆகிய கலைஞர்களைச் சந்திக்கிறார்கள். ஆனால் அந்தக் கலைஞர்களுக்குக் கூட அவர்கள் வாழும் காலம் பாரிஸின் சிறந்த காலமாகத் தெரியவில்லை.

 அவர்களுடைய பார்வையில் மறுமலர்ச்சிக் காலமே பாரிஸின் உண்மையான பொற்காலமாக இருக்கிறது.

அட்ரியானாவுக்கு அந்தப் பழைய காலத்தில் தங்குவதற்கான ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. அவள் அங்கேயே இருக்க வேண்டும் என்று கில்லிடம் கூறுகிறாள்.

 ஆனால் கில் அந்தச் சூழலைப் பற்றிய தனது பார்வையை மாற்றிக் கொள்கிறார். தாம் விரும்பிய 1920-களின் கலைஞர்களுக்கே அவர்களுடைய நிகழ்காலம் போதுமானதாகத் தோன்றவில்லை என்பதை அவர் உணர்கிறார். 

தாம் நினைத்தபடி கடந்த காலம் முழுமையான மகிழ்ச்சியின் காலமாக இருந்திருக்க முடியாது என்பதை அவர் புரிந்துகொள்கிறார். அதனால் கில்லும் அட்ரியானாவும் வெவ்வேறு முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள்.

இதற்கிடையில், கிலைப் பின்தொடர வந்திருந்த தனியார் துப்பறியும் நபரும் எதிர்பாராத விதமாக வேறொரு காலத்துக்குள் சிக்கிக் கொள்கிறார். 

அவர் தவறான பாதையில் சென்று, பதினாறாம் லூயியின் அரண்மனைக் காவலர்களால் துரத்தப்படுகிறார். அதே நேரத்தில் பிரெஞ்சுப் புரட்சி வெடிக்கிறது.

நிகழ்காலத்திற்குத் திரும்பிய கில் தனது நாவலின் முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களை மீண்டும் எழுதுகிறார். அவற்றை கெர்ட்ரூட் ஸ்டீனிடம் கொடுக்கிறார். 

அவர் அந்தப் புதிய எழுத்தைப் பாராட்டுகிறார். கில் தனது எழுத்தில் முன்னேற்றம் அடைந்திருப்பதை உணர்கிறார். ஆனால் ஹெமிங்வே அந்த அத்தியாயங்களைப் படித்தபோது, கதையின் நாயகன் தனது வருங்கால மனைவியை அடிப்படையாகக் கொண்ட கதாபாத்திரம், பால் அடிப்படையாகக் கொண்ட கதாபாத்திரத்துடன் தொடர்பில் இருப்பதை ஏன் உணரவில்லை என்று கேள்வி எழுப்புகிறார்.

 இதனால் கில் தனது சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றியும் ஆழமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்குகிறார்.

கில் ஐனெஸை எதிர்கொள்கிறார். ஐனெஸ், பாலுடன் உடலுறவு கொண்டதை ஒப்புக்கொள்கிறாள். ஆனால் அது தனக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லாத ஒரு தற்காலிகத் தொடர்பு மட்டுமே என்று கூறுகிறாள். 

கில் இதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல், ஐனெஸுடனான தனது உறவை முறித்துக் கொள்கிறார். அதன்பிறகு அவர் பாரிஸிலேயே தங்க முடிவு செய்கிறார்.

நள்ளிரவு நேரத்தில் கில் சீன் நதிக்கரையில் நடந்து செல்கிறார். இந்த முறை எந்த மர்மமான வண்டியும் அவரை அழைத்துச் செல்ல வருவதில்லை. 

அங்கே அவர் காப்ரியேலைச் சந்திக்கிறார். மழை பெய்யத் தொடங்குகிறது. பாரிஸில் மழையில் நடப்பது இருவருக்கும் பிடித்தமான ஒன்று என்பதை அவர்கள் உணர்கிறார்கள். 

கில், காப்ரியேலை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல முன்வருகிறார். அவர்கள் இருவரும் மழையில் நடந்து செல்கிறார்கள். இதனுடன் கில்லின் பாரிஸ் வாழ்க்கைக்கு ஒரு புதிய தொடக்கத்தைக் குறிக்கும் வகையில் கதை நிறைவடைகிறது.

பாரிஸின் இரவுகள், கலைஞர்களின் உலகம், காதலின் மென்மை, கடந்த காலத்தின் வசீகரம்—இவை அனைத்தையும் கடந்து, நம்முடைய நிகழ்காலத்தையே புதிதாகப் பார்க்கச் செய்யும் அந்த ஒரு அனுபவத்திற்காகவே இந்தப் படம் கண்டிப்பாகப் பார்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்று.

#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்

#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு