மனிதன் வாழ்க்கையின் உண்மையை மற்றொருவரிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்ள முடியுமா? அல்லது அதைத் தானே வாழ்ந்து, தவறி, தேடி, அனுபவித்து மட்டுமே கண்டுபிடிக்க முடியுமா?
இந்தக் கேள்வியைப் பெரிய தத்துவப் பிரசங்கமாக அல்லாமல், அமைதியான காட்சிகளாலும் மனிதர்களின் முகங்களாலும் இயற்கையின் ஓசையாலும் உணரச் செய்ய முயல்கிறது 1972-ஆம் ஆண்டு வெளியான சித்தார்த்தா.
ஹெர்மன் ஹெஸ்ஸேயின் புகழ்பெற்ற நாவலைத் தழுவி கான்ராட் ரூக்ஸ் இயக்கிய இந்த இந்திய–அமெரிக்கத் திரைப்படம், வழக்கமான ஆன்மிகத் திரைப்படம் போல பார்வையாளருக்கு பதில்களை வழங்குவதில்லை.
மாறாக, சில கேள்விகளை நம் மனதுக்குள் விட்டுவிட்டு, அவற்றுடன் நம்மையே பயணிக்கச் செய்கிறது.
இந்தப் படத்தின் மிகப் பெரிய தனித்துவம் அதன் அணுகுமுறையில்தான் இருக்கிறது. ஆன்மிகம், சுயதேடல், வாழ்க்கையின் அர்த்தம் போன்ற மிகப் பெரிய விஷயங்களைப் பேசும்போது திரைப்படங்கள் பெரும்பாலும் நீண்ட உரையாடல்களையும் விளக்கங்களையும் நம்பும். ஆனால் சித்தார்த்தா அதைவிட நுணுக்கமான திரைப்பட மொழியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது.
மனிதன் தன்னைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சி என்பது ஒரு நேரான பாதை அல்ல என்ற உணர்வை, படம் அதன் காட்சியமைப்பிலும் மெதுவான ஓட்டத்திலும் உருவாக்குகிறது.
இதனால் இது ஒரு சம்பவத்தைப் பார்க்கும் அனுபவத்தைவிட, ஒரு மனநிலைக்குள் நுழையும் அனுபவமாக மாறுகிறது.
கான்ராட் ரூக்ஸின் இயக்கத்தில் அவசரம் இல்லை. பார்வையாளரை ஒரு குறிப்பிட்ட முடிவுக்குத் தள்ளுவதற்குப் பதிலாக, காட்சிகளுக்குள் தங்குவதற்கான நேரத்தை அவர் வழங்குகிறார்.
இதுவே படத்தின் பலமும் சிலருக்கு அதன் சவாலும். வேகமான திருப்பங்களையும் தொடர்ந்து நிகழும் பரபரப்பையும் எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு இந்த மெதுவான நடை பொறுமையைச் சோதிக்கலாம்.
ஆனால் அமைதியான காட்சிகளின் வழியாக ஒரு மனிதனின் உள்ளார்ந்த தேடலை உணர விரும்புபவர்களுக்கு இதே மெதுவான நடை படத்தின் முக்கியமான கலைத்தன்மையாகத் தெரியும்.
ஷஷி கபூரின் நடிப்பு இந்த அணுகுமுறைக்கு மிகவும் பொருத்தமானது. சித்தார்த்தா அதிகமாகப் பேசும் கதாபாத்திரமாக உருவாக்கப்படவில்லை.
அவனுடைய முகபாவனைகள், அமைதி, பார்வை, உடல் மொழி ஆகியவை அவனுக்குள் நடைபெறும் தேடலை வெளிப்படுத்துகின்றன.
குறிப்பாக ஒரு மனிதன் தன்னைப் பற்றிய உறுதியான நம்பிக்கைகளுக்கும் அனுபவத்தின் மூலம் உருவாகும் புதிய உணர்வுகளுக்கும் இடையில் நிற்கும் மனநிலையை அவர் இயல்பாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
இதனால் நடிப்பு செயற்கையான தத்துவ நாடகமாகத் தெரியாமல் மனித அனுபவமாகத் தோன்றுகிறது.
சிமி கரேவால் கமலாவாக வருவது படத்தின் மற்றொரு முக்கியமான அம்சம். அவருடைய கதாபாத்திரம் வெறும் காதல் சார்ந்த பாத்திரமாக மட்டும் பயன்படுத்தப்படாமல், மனித ஆசை, அழகு, உலக வாழ்க்கை போன்ற பல அடுக்குகளைத் தொடும் வகையில் படத்தின் ஆன்மிகப் பயணத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது.
ரமேஷ் ஷர்மாவின் கோவிந்தாவும் சித்தார்த்தாவுக்கு மாறுபட்ட ஒரு ஆன்மிகப் பார்வையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.
இதனால் கதாபாத்திரங்கள் வெறும் கதை நகர்த்தும் கருவிகளாக இல்லாமல், வாழ்க்கையை அணுகும் வெவ்வேறு வழிகளாகத் தோன்றுகின்றனர்.
இந்தப் படத்தின் உண்மையான காட்சி அதிசயம் ஸ்வென் நிக்விஸ்டின் ஒளிப்பதிவில் இருக்கிறது.
இயற்கை ஒளியைப் பயன்படுத்தும் அவரது அணுகுமுறை, வடஇந்தியாவின் ஆறுகள், காடுகள், நிலப்பரப்புகள், பழமையான கட்டிடங்கள் ஆகியவற்றை வெறும் பின்னணியாக அல்லாமல் திரைப்படத்தின் உயிருள்ள பகுதியாக மாற்றுகிறது.
ஒளி, நிழல், நீர், மரங்கள், மனிதர்கள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று கலந்து செல்லும் விதம் படத்திற்கு ஓவியம் போன்ற தோற்றத்தை அளிக்கிறது.
ஆனால் அந்த அழகு வெறும் அலங்காரமாக நின்றுவிடாமல், படத்தின் அமைதியான மனநிலையை உருவாக்குகிறது.
ரிஷிகேஷ், பரத்பூரின் அரண்மனைகள் மற்றும் தோட்டங்கள், டீக் அரண்மனை வளாகம், கேவலதேவ் பறவைகள் சரணாலயம் போன்ற உண்மையான இடங்களில் படமாக்கப்பட்டிருப்பது அதன் காட்சிகளுக்கு செயற்கைத்தன்மை இல்லாத தன்மையைத் தருகிறது.
பண்டைய இந்தியாவை ஒரு அரங்கில் உருவாக்கியதுபோல அல்லாமல், அந்த நிலப்பரப்புக்குள்ளேயே கேமரா சென்று நிற்பது போன்ற உணர்வு கிடைக்கிறது. இதனால் காலப்பின்னணி பார்வையாளருக்கு விளக்கப்படுவதில்லை; காட்சிகளின் வழியாகவே உணரப்படுகிறது.
ஆடை வடிவமைப்பிலும் இதே கவனம் தெரிகிறது. பானு அதையா வரலாற்றுப் பின்னணியை ஆராய்ந்து உருவாக்கிய ஆடைகளும் அணிகலன்களும் கதாபாத்திரங்களை அந்தக் காலத்திற்குள் இயல்பாக நிறுத்துகின்றன.
காட்சியமைப்பு, அரண்மனைச் சூழல்கள், இயற்கை நிலப்பரப்புகள், ஆடைகள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பொருந்துவதால், படம் ஒரு காலப்பயண அனுபவத்தை உருவாக்குகிறது.
ஹேமந்த் குமாரின் இசையும் இந்தத் திரைப்படத்தின் அமைதியான இயல்புக்கு முக்கியமான துணையாக இருக்கிறது.
இந்திய இசையை அவர் இசையமைத்து பாடியுள்ளார். படத்தின் இசை பார்வையாளரை வலுக்கட்டாயமாக உணர்ச்சிவசப்படுத்த முயலவில்லை; மாறாக காட்சிகளின் ஆன்மிகத் தன்மையை மெதுவாக ஆழப்படுத்துகிறது.
பழைய வங்காளப் பாடல்களும் திரைப்படத்துக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக இசை காட்சிகளின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தாமல், அவற்றின் உணர்வை விரிவாக்குவது குறிப்பிடத்தக்கது.
படத்தின் ஒலி வடிவமைப்பிலும் இயற்கைக்கு முக்கிய இடம் கிடைக்கிறது. ஆற்றின் ஓசை போன்ற இயற்கைச் சத்தங்கள் வெறும் பின்னணி ஒலிகளாகத் தெரியாமல், படத்தின் சிந்தனை உலகத்தின் ஒரு பகுதியாக உணரப்படுகின்றன.
இதுவே சித்தார்த்தாவை வசனங்களால் மட்டுமே தத்துவத்தை விளக்கும் திரைப்படமாக மாறாமல் காப்பாற்றுகிறது.
திரைக்கதையின் தனிச்சிறப்பு, ஆன்மிகத் தேடலை ஒரே ஒரு கோட்பாட்டின் வெற்றியாகக் காட்டாமல் இருப்பதுதான்.
அறிவு, துறவு, ஆசை, செல்வம், அன்பு, தனிமை, அனுபவம் போன்ற மனித வாழ்க்கையின் பல்வேறு பரிமாணங்களைப் பற்றி சிந்திக்கத் தூண்டும் வகையில் திரைப்படம் அமைந்துள்ளது.
இங்கே எந்த ஒரு வாழ்க்கை முறையும் உடனடியாக இறுதி உண்மை என்று அறிவிக்கப்படுவதில்லை. அதனால் பார்வையாளரும் கதாபாத்திரத்தைப் போலவே கேள்விகளுக்குள் பயணிக்க வேண்டியிருக்கிறது.
இந்தப் படத்தின் மனிதநேயப் பார்வையும் அதிலிருந்து பிரிக்க முடியாதது. ஆன்மிகத்தை உலக வாழ்க்கைக்கு எதிரான ஒன்றாக மட்டும் படம் பார்க்கவில்லை.
மனிதனின் ஆசைகளையும் தவறுகளையும் அனுபவங்களையும் அவனுடைய தேடலிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்காமல் அணுகுகிறது.
அதனால் படம் மதத்தைப் பற்றிய ஒரு விளக்கமாக மட்டுமல்லாமல், மனிதன் தன்னை அறிந்துகொள்ள முயலும் விதத்தைப் பற்றிய படைப்பாகவும் நிற்கிறது.
அதே நேரத்தில், திரைப்படத்தின் காட்சியழகு சில சமயங்களில் கதாபாத்திரங்களின் உணர்ச்சிகளைவிட முன்னணிக்கு வந்துவிடுகிறது என்ற விமர்சனத்துக்கும் இடமுண்டு.
உலக சினிமா விமர்சகர்கள் படத்தின் காட்சியழகையும் நிக்விஸ்டின் ஒளிப்பதிவையும் பெரிதும் பாராட்டியபோதும், அதன் அழகியல் கவனம் கதாபாத்திரங்களையும் அவர்களின் உணர்ச்சிகளையும் சற்று தொலைவில் வைத்திருப்பதாகக் கருதினார்கள்.
படத்தின் காட்சி நேர்த்தியைப் பாராட்டியபோதும், அதன் மிகுந்த வடிவமைப்பு கதையின் இயல்பான மண் வாசனையையும் உணர்ச்சித் தன்மையையும் ஓரளவு குறைப்பதாகக் குறிப்பிட்டனர்.
மறுபுறம், பல விமர்சகர்கள் இயற்கை ஒளி மற்றும் ஒளிப்பதிவின் அழகையே படத்தின் நீடித்த ஈர்ப்புக்கான முக்கிய காரணமாகக் கண்டனர்.
திரைப்படத்தின் வரவேற்பும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கவில்லை. அமெரிக்காவில் வெளியானபோது விமர்சகர்களிடையே கலவையான கருத்துகள் இருந்தன.
பின்னர் நீண்ட காலம் விநியோகத்திலிருந்து விலகியிருந்த இந்தப் படம் 2002-ஆம் ஆண்டு மீட்டமைக்கப்பட்ட வடிவில் மீண்டும் திரையிடப்பட்டது.
அந்த மறுவெளியீடு நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றது. மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 100-க்கு 80 என்ற எடையிடப்பட்ட மதிப்பெண்ணைப் பெற்றது; ராட்டன் டொமேட்டோஸில் 20 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 60 சதவீத ஆதரவைப் பெற்றிருந்தது. குறிப்பாக மீட்டமைக்கப்பட்ட காட்சித் தரம் படத்தின் பழைய அழகை மீண்டும் பார்வையாளர்களிடம் கொண்டு சென்றது.
இந்தியாவில் படத்தின் சில காட்சிகள் பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தின. சிமி கரேவாலின் நிர்வாணக் காட்சி காரணமாக இந்தியத் தணிக்கை அமைப்புடன் படத்திற்கு சிக்கல்கள் ஏற்பட்டன;
இந்திய வெளியீட்டில் வெட்டுகளும் செய்யப்பட்டன. அந்தக் காலகட்டத்தில் இந்தியத் திரைப்படங்களில் முத்தக் காட்சிகளுக்குக்கூட கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் இருந்த சூழலில், இந்தப் படத்தின் வெளிப்படையான நிர்வாண காட்சிகள் இயல்பாகவே பெரிய விவாதத்தை ஏற்படுத்தின.
அந்த சர்ச்சை படத்தின் கலை நோக்கத்தைவிட தனியாக ஒரு சமூக நிகழ்வாக மாறியது.
சித்தார்த்தா அனைவருக்கும் எளிதாகப் பிடித்துவிடும் திரைப்படம் அல்ல. இது வேகமான பொழுதுபோக்கை வழங்குவதில்லை; பார்வையாளரிடம் பொறுமையையும் கவனத்தையும் கோருகிறது.
ஆனால் அமைதியான திரைப்படங்களின் சக்தியை ரசிப்பவர்களுக்கு இதன் அனுபவம் மிகவும் வித்தியாசமானதாக இருக்கலாம்.
ஸ்வென் நிக்விஸ்டின் ஒளிப்பதிவு, வடஇந்தியாவின் இயற்கை மற்றும் கட்டிடக் காட்சிகள், ஷஷி கபூரின் மிதமான நடிப்பு, ஹேமந்த் குமாரின் இசை, கான்ராட் ரூக்ஸின் அவசரமற்ற இயக்கம் ஆகியவை ஒன்றாக இணைந்து, வழக்கமான கதை சொல்லும் முறையிலிருந்து வேறுபட்ட திரைப்பட அனுபவத்தை உருவாக்குகின்றன.
ஒரு திரைப்படம் முடிந்த பிறகும் பார்வையாளரின் மனதில் ஒரு கேள்வி மட்டும் நீண்ட நேரம் தங்கிவிட்டால், அது அந்தப் படத்தின் வெற்றியாக இருக்கும்.
சித்தார்த்தா அத்தகைய அனுபவத்தை உருவாக்கும் படைப்பு. இது என்ன பதிலைச் சொல்லப் போகிறது என்பதற்காக அல்ல; வாழ்க்கை, அறிவு, அனுபவம், ஆசை, அமைதி, சுயதேடல் ஆகியவற்றைப் பற்றி நாமே என்ன நினைக்கிறோம் என்பதை மீண்டும் கேட்க வைப்பதற்காகப் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம்.
===============================
படத்தின் கதை:-
பண்டைய இந்தியாவில் செல்வமும் மரியாதையும் கொண்ட பிராமணக் குடும்பத்தில் சித்தார்த்தா (ஷஷி கபூர்) என்ற இளைஞன் வாழ்கிறான்.
அறிவும் ஆழ்ந்த சிந்தனையும் கொண்ட அவனுக்கு, குடும்பம் கற்றுத்தரும் மதச் சடங்குகளும் வழக்கமான ஆன்மிகப் பயிற்சிகளும் மட்டும் வாழ்க்கையின் உண்மையான அர்த்தத்தைத் தரவில்லை என்ற எண்ணம் உருவாகிறது.
வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கம் என்ன, மனிதன் தன்னைப் பற்றிய முழுமையான உண்மையை எப்படிக் கண்டறிவது, ஆன்மிக விடுதலையை எப்படிப் பெறுவது என்பதற்கான பதிலைப் பிறரிடமிருந்து கேட்டு அறிந்துகொள்வதைவிட, தானே அனுபவித்து அறிய வேண்டும் என்று அவன் விரும்புகிறான்.
அதனால் வசதியான குடும்ப வாழ்க்கையைத் துறந்து துறவியாக வாழ முடிவு செய்கிறான்.
சித்தார்த்தாவின் நெருங்கிய நண்பனான கோவிந்தா (ரமேஷ் ஷர்மா) அவனுடன் சேர்ந்து வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறான்.
இருவரும் சமணத் துறவிகளுடன் இணைந்து கடுமையான துறவற வாழ்க்கையைத் தொடங்குகிறார்கள்.
உணவைத் தவிர்த்து நீண்ட நேரம் உண்ணாவிரதம் இருக்கிறார்கள். உடைமைகள் எதுவும் இல்லாமல் வீடின்றி அலைந்து திரிகிறார்கள்.
உடலின் ஆசைகளையும் தேவைகளையும் அடக்குவதற்காகக் கடுமையாகத் தவம் செய்கிறார்கள்.
சித்தார்த்தா தீவிரமாகத் தியானித்து, உடலையும் மனதையும் வென்று தன்னுடைய உண்மையான இயல்பை அறிந்துகொள்ள முயல்கிறான்.
ஆனால் இந்தக் கடுமையான துறவற வாழ்க்கையாலும் அவன் தேடும் முழுமையான உண்மை அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை.
அதனால் சித்தார்த்தாவும் கோவிந்தாவும் வேறு வழியைத் தேடிப் புறப்படுகிறார்கள். அப்போது அவர்கள் ஞானம் பெற்ற கவுதம புத்தரை நேரில் சந்திக்கிறார்கள்.
புத்தரின் போதனைகளையும் அவரது வாழ்க்கையையும் இருவரும் கவனிக்கிறார்கள்.
வாழ்க்கையின் துன்பம், அதற்கான காரணம், அதிலிருந்து விடுபடும் வழி ஆகியவற்றைப் பற்றி புத்தர் ஆழமான ஞானத்தைப் போதிக்கிறார்.
அந்தப் போதனைகள் கோவிந்தாவை மிகவும் கவர்கின்றன. புத்தரின் வழியே தான் தேடும் ஆன்மிகப் பாதை என்று அவன் முடிவு செய்கிறான். எனவே புத்தரின் சீடர்களுடன் சேர்ந்து அந்த ஒழுக்கத்தின் கீழ் வாழத் தொடங்குகிறான்.
ஆனால் சித்தார்த்தா அந்த முடிவை ஏற்கவில்லை. புத்தரின் ஞானத்தை அவன் மறுக்கவில்லை. மாறாக, புத்தர் கண்டறிந்த உண்மை உண்மையானதாக இருந்தாலும், அதை ஒருவர் மற்றொருவருக்குக் கற்றுக்கொடுத்து முழுமையாகப் பெறச் செய்ய முடியாது என்று அவன் கருதுகிறான்.
பிறர் அனுபவித்த ஞானத்தை அறிந்துகொள்வது வேறு; அதே உண்மையைத் தானே அனுபவித்து அறிந்துகொள்வது வேறு என்று அவன் பார்க்கிறான்.
ஒரு ஆசிரியரின் போதனையைப் பின்பற்றுவதால் தன் சொந்த தேடல் நிறைவடையாது என்று முடிவு செய்கிறான். இதனால் கோவிந்தாவிடமிருந்து பிரிந்து, தனியாகத் தனது தேடலைத் தொடர்கிறான்.
அவன் பயணத்தில் ஒரு ஆற்றை அடைகிறான். அந்த ஆற்றைக் கடக்க அவனுக்கு ஒரு படகோட்டி உதவுகிறான்.
சித்தார்த்தாவிடம் அந்தப் படகோட்டிக்குக் கொடுக்கப் பணம் இல்லை. இருந்தாலும் படகோட்டி அவனை ஆற்றின் மறுகரைக்குக் கொண்டு செல்கிறான்.
அதற்கான பணத்தைச் செலுத்த முடியாத சித்தார்த்தாவிடம், ஒருநாள் அவன் திரும்பி வந்து வேறு ஏதோ ஒரு விதத்தில் தன்னை ஈடுசெய்வான் என்று அந்தப் படகோட்டி கூறுகிறான்.
சித்தார்த்தா அங்கிருந்து நகர வாழ்க்கையை நோக்கிப் பயணிக்கிறான்.
நகரத்தை அடைந்தபோது, அவன் இதுவரை பார்த்திராத அளவுக்கு அழகான பெண்ணைச் சந்திக்கிறான். அவள் கமலா (சிமி கரேவால்), நகரத்தில் புகழ்பெற்ற கன்னிகை.
சித்தார்த்தாவின் தோற்றத்தையும் அவனுடைய புத்திசாலித்தனமான பேச்சையும் கமலா கவனிக்கிறாள்.
அவனிடம் ஈர்ப்பு ஏற்பட்டாலும், அவளுடைய அன்பையும் காதல் கலையையும் பெறுவதற்கு அவன் செல்வந்தனாக இருக்க வேண்டும் என்று தெளிவாகக் கூறுகிறாள்.
துறவியாக இருந்தபோது பொருள், செல்வம், உலக இன்பம் ஆகியவற்றை வெறுத்த சித்தார்த்தா, இப்போது கமலாவை அடைவதற்காக அவள் கூறிய நிபந்தனையை ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
கமலா அவனை நகரத்தின் செல்வந்த வணிகரான காமசுவாமியிடம் (பின்சூ கபூர்) அனுப்புகிறாள். அங்கு வேலை செய்யும்போது தன்னை ஒரு சாதாரண பணியாளராக அல்ல, சமமான நிலையில் நடத்த வேண்டும் என்று சித்தார்த்தா வலியுறுத்துகிறான்.
காமசுவாமி அவனைத் தன்னுடைய வணிகத்தில் சேர்த்துக்கொள்கிறான். வணிகத்தில் சித்தார்த்தாவுக்கு முன் அனுபவம் இல்லாவிட்டாலும், அவனுடைய அமைதியான மனநிலையும் பொறுமையும் அவனுக்குப் பெரிய பலமாக அமைகின்றன.
வணிகத்தில் ஏதாவது பிரச்சினை ஏற்பட்டால் காமசுவாமி பதற்றத்துடனும் கோபத்துடனும் நடந்துகொள்கிறான்.
ஆனால் சித்தார்த்தா தன் பழைய துறவற வாழ்க்கையில் கற்றுக்கொண்ட அமைதியை இழக்காமல் சூழ்நிலைகளை எதிர்கொள்கிறான். இதனால் அவன் வணிகத்தில் விரைவாக முன்னேறி செல்வந்தனாக மாறுகிறான்.
செல்வம் கிடைத்ததும் சித்தார்த்தாவின் வாழ்க்கை முற்றிலும் மாறுகிறது.
அவன் கமலாவின் காதலனாகவும் ஆகிறான். அவளிடமிருந்து காதலின் கலையைக் கற்றுக்கொள்கிறான்.
ஒருகாலத்தில் உடைமைகள் இல்லாமல் அலைந்த துறவியாக இருந்தவன், இப்போது பொருளாதார வசதிகளும் செல்வமும் கொண்ட மனிதனாக மாறுகிறான்.
முன்பு வெறுத்திருந்த உலக வாழ்க்கையின் இன்பங்களான செல்வம், வசதி, காதல், உணவு, ஆடம்பரம் ஆகியவற்றில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்கிறான்.
ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல அந்த வாழ்க்கை அவனுக்குள் ஒரு வெறுமையை உருவாக்குகிறது.
செல்வமும் இன்பமும் கிடைத்திருந்தாலும் அவன் தேடும் ஆன்மிக நிறைவு கிடைக்கவில்லை. அவனுடைய வாழ்க்கை சூதாட்டம், ஆசை, பொருள் சேர்த்தல் போன்ற முடிவில்லாத சுழற்சியில் சிக்கிக்கொள்கிறது.
ஒருகாலத்தில் மனதை அடக்க முயன்றவன், இப்போது ஆசைகளால் தன்னைத் தானே இழந்துவிட்டதை உணர்கிறான்.
உலக இன்பங்களை அனுபவித்தபோதும் உள்ளுக்குள் அவனுக்குத் திருப்தி ஏற்படவில்லை. இறுதியில் தான் வாழும் வாழ்க்கையின் மீது வெறுப்பும் சலிப்பும் ஏற்படுகிறது.
அந்த நிலையில் சித்தார்த்தா நகரத்தையும் செல்வத்தையும் கமலாவையும் விட்டு வெளியேறுகிறான்.
மீண்டும் அந்த ஆற்றின் கரைக்குத் திரும்புகிறான். இப்போது அவன் மனம் மிகுந்த விரக்தியில் இருக்கிறது.
தான் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கும், தன் தேடலுக்கும் எந்த அர்த்தமும் இல்லை என்று எண்ணி, தன்னுடைய வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ளும் அளவுக்கு அவன் தளர்ந்துபோகிறான்.
அந்த ஆற்றின் அருகே தற்கொலை செய்யும் எண்ணத்துடன் இருக்கும்போது, அவன் ஆழ்ந்த தியானம் போன்ற உறக்கத்தில் விழுகிறான்.
அந்த நிலையில் அவனுக்குள் புனிதமான “ஓம்” என்ற ஒலி எழுகிறது. அந்த உள்மன அனுபவம் அவனை மீண்டும் விழிப்புணர்வுக்குக் கொண்டுவருகிறது.
அவன் தன் வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ளாமல் மீண்டும் உயிருடன் எழுகிறான்.
அடுத்த நாள் அங்கே அவனுக்கு எதிர்பாராத விதமாக கோவிந்தா மீண்டும் காணக் கிடைக்கிறான். இப்போது கோவிந்தா புத்தரின் வழியைப் பின்பற்றும் ஓர் அலைந்து திரியும் புத்த துறவியாக இருக்கிறான்.
அவன் சித்தார்த்தாவை உடனடியாக அடையாளம் காணவில்லை. இருவரும் சிறிது நேரம் மீண்டும் சந்தித்துப் பேசுகிறார்கள். பின்னர் அவர்கள் தங்கள் தங்கள் வழியில் பிரிகிறார்கள்.
சித்தார்த்தா அந்த ஆற்றின் அருகிலேயே தன் வாழ்க்கையைத் தொடர முடிவு செய்கிறான்.
அந்த ஆற்றின் படகோட்டியாக இருக்கும் வயதான வசுதேவா (சூல் வெல்லானி) என்பவருடன் சேர்ந்து வாழத் தொடங்குகிறான்.
வசுதேவா எளிமையான வாழ்க்கை வாழும் மனிதன். ஆனால் அவனிடம் ஆழமான ஆன்மிகப் புரிதல் இருக்கிறது.
அவன் ஆற்றை வெறும் நீரோட்டமாகப் பார்க்கவில்லை. ஆற்றில் எண்ணற்ற குரல்களும் வாழ்க்கையின் பல செய்திகளும் இருப்பதாக அவன் நம்புகிறான்.
ஒருவர் அமைதியாகக் கேட்கத் தயாராக இருந்தால், ஆறு அவருக்குப் பல விஷயங்களைக் கற்றுத்தரும் என்று வசுதேவா சித்தார்த்தாவிடம் உணர்த்துகிறான்.
சித்தார்த்தா வசுதேவாவுடன் அந்த எளிய வாழ்க்கையில் தங்குகிறான். நகரத்தின் செல்வமும் ஆடம்பரமும் இல்லாமல், ஆற்றைக் கடக்க வருபவர்களுக்கு உதவி செய்து, அதன் ஓசையைக் கேட்டு வாழ்கிறான்.
அவன் மீண்டும் தன் உள்ளத்தை நோக்கித் திரும்பத் தொடங்குகிறான். முன்பு துறவறத்தில் தேடியதும், பின்னர் உலக இன்பங்களில் தேடியதும், இப்போது ஆற்றின் அமைதியிலும் இயற்கையின் ஓட்டத்திலும் அவனுக்கு புதிய விதத்தில் புரியத் தொடங்குகிறது.
பல ஆண்டுகள் கடக்கின்றன. அந்த நேரத்தில் கமலா புத்தரின் போதனைகளை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறாள்.
புத்தர் இறக்கும் நிலையில் இருப்பதாக அறிந்த அவள், அவரைச் சந்திப்பதற்காகப் பயணம் செய்கிறாள்.
அவளுடன் அவளுடைய சிறுவயது மகனும் இருக்கிறான். அந்தப் பயணத்தின் போது அவர்கள் சித்தார்த்தா வாழும் ஆற்றின் அருகே வருகிறார்கள். அங்கே கமலாவை ஒரு விஷப்பாம்பு கடிக்கிறது.
காயமடைந்த கமலாவைப் பார்க்கும் சித்தார்த்தா, அவள் தன்னுடைய பழைய காதலியான கமலா என்பதை அடையாளம் காண்கிறான்.
கமலாவும் அவனை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறாள். அப்போது அவள் தன்னுடன் வந்த சிறுவன் சித்தார்த்தாவின் சொந்த மகன் என்பதை அவனிடம் தெரிவிக்கிறாள்.
விஷப்பாம்பின் கடியால் கமலா இறந்துவிடுகிறாள். திடீரென தன் வாழ்க்கையில் தோன்றிய மகனை சித்தார்த்தா தன்னுடன் வைத்துக்கொண்டு வளர்க்க முயல்கிறான்.
ஆனால் அந்தச் சிறுவன் தந்தையின் எளிமையான வாழ்க்கையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
அவன் செல்வமும் வசதியும் நிறைந்த வாழ்க்கையிலிருந்து வருகிறான். ஆற்றங்கரையில் சாதாரணமாக வாழ்வதும், சித்தார்த்தாவின் கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்படுவதும் அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை.
அவன் கோபத்துடனும் எதிர்ப்புடனும் நடந்துகொள்கிறான். சித்தார்த்தா அவனைத் தன் அருகில் வைத்துக்கொள்ளவும், அவனுக்கு நல்ல வாழ்க்கை கொடுக்கவும் முயல்கிறான். ஆனால் சிறுவனின் மனம் அந்த வாழ்க்கையில் நிலைக்கவில்லை.
ஒருநாள் அந்தச் சிறுவன் சித்தார்த்தாவை விட்டுத் தப்பித்து ஓடுகிறான்.
மகன் ஓடிப்போனதை அறிந்த சித்தார்த்தா அவனைத் தொடர்ந்து சென்று மீண்டும் அழைத்து வர வேண்டும் என்று தீவிரமாக நினைக்கிறான்.
அவன் மகனை இழக்க விரும்பவில்லை. ஆனால் வசுதேவா அவனைத் தடுக்கிறான். சித்தார்த்தா தன் இளமைக்காலத்தில் தன் குடும்பத்தையும் பழைய வாழ்க்கையையும் விட்டுவிட்டு தனக்கென ஒரு பாதையைத் தேடிச் சென்றதை வாசுதேவா நினைவூட்டுகிறான்.
ஒரு மனிதன் தன் வாழ்க்கையின் பாதையைத் தானே கண்டுபிடிக்க வேண்டும்; அதுபோல இந்தச் சிறுவனும் தன் பாதையைத் தானே கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்பதை சித்தார்த்தா புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.
மகனை இழந்த துயரத்தையும், அவனைத் தடுக்க முடியாத வேதனையையும் சித்தார்த்தா அனுபவிக்கிறான்.
ஆனால் அந்தத் துயரத்திலிருந்து தப்பிக்காமல் அதை அனுபவித்தபடியே ஆற்றின் அருகே வாசுதேவாவுடன் இருக்கிறான்.
இருவரும் ஆற்றின் குரலைக் கேட்கிறார்கள். அப்போது சித்தார்த்தாவுக்கு வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஓர் ஆழமான உணர்வு ஏற்படுகிறது.
காலம் என்பது மனிதன் நினைப்பது போலத் தனித்தனி பகுதிகளாகப் பிரிந்த ஒன்று அல்ல என்பதை அவன் புரிந்துகொள்கிறான்.
கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என்று பிரிப்பது மனித மனத்தின் ஒரு வழக்கம் மட்டுமே; உண்மையில் அனைத்தும் ஒரே முழுமையான ஓட்டத்தின் பகுதிகள் என்பதை அவன் உணர்கிறான்.
அவன் தன் வாழ்க்கையில் அனுபவித்த அனைத்தையும் ஒரே முழுமையின் பகுதிகளாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறான்.
துறவறம், காதல், செல்வம், ஆசை, வீழ்ச்சி, வெறுப்பு, தற்கொலைக்கான எண்ணம், மீட்பு, ஆற்றங்கரை வாழ்க்கை, கமலாவின் மரணம், மகனை இழந்த துயரம் என அவன் அனுபவித்த ஒவ்வொரு நிலையுமே தனித்தனியான சம்பவங்கள் அல்ல; அவை அனைத்தும் அவனை அவன் தேடும் உண்மைக்குக் கொண்டு வரும் வாழ்க்கையின் தொடர்ச்சியான அனுபவங்கள் என்பதை உணர்கிறான்.
துன்பத்தையும் இன்பத்தையும் எதிர்மறையான இரு தனி உலகங்களாகப் பார்க்காமல், அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருக்கும் இயற்கையின் சுழற்சியின் பகுதிகள் என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறான்.
சித்தார்த்தாவின் உள்ளத்தில் அந்த உணர்வு முழுமையடையும்போது, வாசுதேவா தன் பணி முடிந்துவிட்டதாக உணர்கிறான்.
இத்தனை காலம் சித்தார்த்தாவுடன் இருந்து ஆற்றின் குரலைக் கேட்கச் செய்த வாசுதேவா, இனி தன் இருப்பு தேவையில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறான்.
அவன் காட்டுக்குள் சென்று மறைகிறான். சித்தார்த்தா மீண்டும் தனியாக இருந்தாலும், இப்போது அவன் தனிமையில் வெறுமை இல்லை. தன் வாழ்க்கையின் முழுமையையும் ஏற்றுக்கொண்டு அமைதியாகவும் நிறைவாகவும் ஆற்றங்கரையில் வாழ்கிறான்.
காலம் மேலும் செல்கிறது. சித்தார்த்தா முதிர்ந்த வயதை அடைகிறான். ஒருநாள் கோவிந்தாவுக்கு ஞானம் பெற்ற ஒரு படகோட்டி பற்றிய செய்தி கிடைக்கிறது.
அந்தப் படகோட்டி சித்தார்த்தாதான் என்பதை அறியாமல், அவனைச் சந்திக்க கோவிந்தா ஆற்றங்கரைக்கு வருகிறான்.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இருவரும் மீண்டும் நேருக்கு நேர் சந்திக்கிறார்கள். முதுமை சித்தார்த்தாவின் தோற்றத்தை மாற்றியிருப்பதால், கோவிந்தா முதலில் அவனைத் தன் சிறுவயது நண்பன் என்று அடையாளம் காணவில்லை. ஆனால் பின்னர் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் அறிந்துகொள்கிறார்கள்.
கோவிந்தா, சித்தார்த்தாவிடம் அவன் இப்போது அறிந்திருக்கும் ஞானத்தைப் பற்றி சொல்லும்படி கேட்கிறான்.
சித்தார்த்தா ஒரு உண்மையை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு நிற்பது முழுமையான உண்மையை வெளிப்படுத்தாது என்று அவனிடம் கூறுகிறான்.
ஒரு கருத்து உண்மையாக இருக்கும்போது, அதற்கு எதிரானதாகத் தோன்றும் மற்றொரு கருத்திலும் அதற்குரிய உண்மை இருக்கக்கூடும்.
மனிதர்கள் மொழியின் வரம்புகளாலும் காலத்தைப் பிரித்துப் பார்க்கும் பழக்கத்தாலும் ஒரு விஷயத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவில் மட்டும் உண்மை என்று கருதிவிடுகிறார்கள்.
ஆனால் உலகின் முழுமையை அந்த ஒரு கருத்துக்குள் அடக்கிவிட முடியாது என்று அவன் கூறுகிறான்.
இயற்கையில் உள்ள அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருப்பதால், ஒவ்வொரு பொருளிலும் அதற்கு எதிரானதாகத் தோன்றும் இன்னொரு நிலைக்கான வாய்ப்பும் இருக்கிறது என்று சித்தார்த்தா விளக்குகிறான்.
வாழ்க்கை நேராக ஒரே திசையில் செல்லும் பாதை அல்ல; அது மீண்டும் மீண்டும் ஒன்றோடொன்று இணையும் சுழற்சி போன்றது.
அதனால் உலகத்தை அதன் ஒரு பகுதியை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு புரிந்துகொள்ளாமல், அதன் முழுமையையும் ஏற்றுக்கொண்டு நேசிக்க வேண்டும் என்று அவன் கோவிந்தாவிடம் கூறுகிறான்.
சித்தார்த்தா தன்னிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளுக்கு ஒரு புதிய போதனையை உருவாக்கிக் கொடுக்கவில்லை.
ஏனெனில் அவன் வாழ்க்கை முழுவதும் பிறரிடமிருந்து பதிலைப் பெறுவதற்குப் பதிலாகத் தானே அனுபவித்து உண்மையை அடைகிறான்.
எனவே உலகின் முழுமையை உணர்ந்து, அதில் உள்ள எல்லாவற்றையும் அன்புடன் ஏற்றுக்கொள்வதே அவன் அடைந்த புரிதலாக இருக்கிறது.
இறுதியில் சித்தார்த்தா கோவிந்தாவிடம் தன் நெற்றியில் முத்தமிடும்படி கேட்கிறான்.
குழப்பத்துடனும் ஆச்சரியத்துடனும் இருக்கும் கோவிந்தா அவ்வாறே செய்கிறான்.
அந்தத் தருணத்தில் கோவிந்தாவுக்கும் ஓர் ஆழமான ஆன்மிக அனுபவம் ஏற்படுகிறது. காலத்தின் எல்லைகள் கரைந்துபோனதுபோலவும், தனித்தனியாகத் தோன்றிய அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று இணைந்த ஒரே முழுமையாக இருப்பதுபோலவும் அவனுக்குக் காட்சிகள் தோன்றுகின்றன.
சித்தார்த்தா ஆற்றின் அருகே வசுதேவாவுடன் இருந்தபோது அனுபவித்த அதே காலமற்ற முழுமையின் உணர்வை கோவிந்தாவும் அனுபவிக்கிறான்.
அந்த அனுபவத்திற்குப் பிறகு கோவிந்தா தன் பழைய நண்பனின் உண்மையான ஞானத்தை உணர்கிறான்.
அவன் சித்தார்த்தாவின் முன் தலைவணங்குகிறான். சித்தார்த்தா அவனை நோக்கி அமைதியாகவும் ஒளிரும் புன்னகையுடனும் இருக்கிறான்.
தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தேடிய உண்மையைத் தானே அனுபவித்து அறிந்த மனிதனாக, அவன் ஆற்றங்கரையில் அமைதியுடனும் நிறைவுடனும் இருக்கும் தருணத்தில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்இங்லிஷ்க்ளாஸிக்க்
#கீதப்ப்ரியன்க்ளாஸிக்
