ஒரு மனிதனின் உண்மையான அடையாளம் அவனுடைய செயல்களில் இருக்கிறதா, அல்லது உலகத்தின் முன் அவன் அணிந்துகொள்ளும் முகமூடியிலா?
சட்டத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டியவர்களும் குற்ற உலகத்தை ஆள்பவர்களும் ஒரே அளவுக்கு ரகசியங்களையும் துரோகங்களையும் சுமந்துகொண்டிருந்தால், நேர்மைக்கும் குற்றத்திற்கும் இடையிலான எல்லையை எப்படிப் பிரித்தறிவது?
இத்தகைய சிக்கலான கேள்விகளை ஒரு பரபரப்பான குற்றவியல் கதைக்குள் பொதிந்து, மனிதர்களின் இரட்டை முகங்களையும் அதிகாரத்தின் இருண்ட பக்கங்களையும் ஆராயும் திரைப்படம்தான் மார்ட்டின் ஸ்கோர்செஸியின் தி டிபார்ட்டட் The Departed 2006.
அமெரிக்காவின் பாஸ்டன் நகரைப் பின்னணியாகக் கொண்ட இந்தத் திரைப்படம், ஐரிஷ் குற்றக் கும்பல்களின் உலகத்தையும் காவல்துறையின் உள்கட்டமைப்பையும் இணைத்து, இரு தரப்புகளிலும் நிலவும் அதிகாரப் போட்டியை ஆராய்கிறது.
குற்ற உலகம் என்பது சட்டத்திற்கு வெளியே இயங்கும் தனி அமைப்பு மட்டுமல்ல; சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தும் அமைப்புகளுடனும் அதற்கு நெருக்கமான தொடர்புகளைக் கொண்டிருக்க முடியும் என்பதைத் திரைப்படத்தின் அடிப்படைக் கருப்பொருள் உணர்த்துகிறது.
இதனால் காவல்துறை, குற்றவாளிகள், உளவுத்துறை, அரசாங்க அமைப்புகள் ஆகியவற்றின் மீதான நம்பிக்கை குறித்த கேள்விகள் இயல்பாகவே நமக்கு எழுகின்றன.
ஹாங்காங் திரைப்படமான இன்ஃபெர்னல் அஃபேர்ஸ் (2002) திரைப்படத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும், வில்லியம் மோனஹனின் திரைக்கதை அமெரிக்கச் சமூகப் பின்னணிக்கும் பாஸ்டன் நகரத்தின் ஐரிஷ் குற்ற உலகத்திற்கும் ஏற்ற வகையில் கதையின் அணுகுமுறையை மாற்றியமைக்கிறது.
குறிப்பாக, உண்மையான அடையாளம், விசுவாசம், துரோகம், அதிகாரம் ஆகியவற்றை மையப்படுத்திய அதன் கட்டமைப்பு, வழக்கமான காவல்துறைத் திரைப்படங்களிலிருந்து இதனை வேறுபடுத்துகிறது.
திரைப்படம் முழுவதும் பார்வையாளரின் கவனத்தை ஈர்க்கும் வகையில் தகவல்கள் திட்டமிட்டுக் கையாளப்படுகின்றன. யாரை நம்புவது, யாருடைய நோக்கம் உண்மையானது என்ற கேள்விகள் பார்வையாளரின் மனதில் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கின்றன.
மார்ட்டின் ஸ்கார்சேஸியின் இயக்கத்தில் காணப்படும் முக்கியமான சிறப்பு, வன்முறையை வெறும் பரபரப்புக்கான கருவியாகப் பயன்படுத்தாமல், கதாபாத்திரங்களின் உலகத்தையும் அவர்களின் மனநிலையையும் வெளிப்படுத்தும் மொழியாக மாற்றியிருப்பதுதான்.
குற்றவாளிகளின் உலகில் நிலவும் அதிகாரம், அச்சம், விசுவாசம், துரோகம் ஆகியவை அவர்களுடைய உரையாடல்களிலும் உடல்மொழியிலும் செயல்பாடுகளிலும் வெளிப்படுகின்றன.
காவல்துறையின் அதிகாரப்பூர்வ உலகத்திலும் இதற்கு மாறான அமைதியான நேர்மை நிலவுவதில்லை என்பதை இயக்குநர் நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறார். இதனால் நல்லவர்கள், கெட்டவர்கள் என்ற எளிய இரு பிரிவுகளுக்குள் மனிதர்களை அடைத்துவிட முடியாத சிக்கலான உலகம் உருவாகிறது.
ஃபிராங்க் கோஸ்டெல்லோ (ஜாக் நிக்கல்சன்) என்ற குற்றக் கும்பல் தலைவன் திரைப்படத்தின் மிக முக்கியமான கதாபாத்திரங்களில் ஒருவன்.
அவனுடைய அதிகாரமும் ஆளுமையும் மற்றவர்களிடம் ஏற்படுத்தும் தாக்கமும் நடிப்பின் மூலம் வலுவாக வெளிப்படுகின்றன.
அச்சுறுத்தலையும் நகைச்சுவையையும் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுத்தக்கூடிய அவனுடைய தனித்துவமான அணுகுமுறை, கதாபாத்திரத்தை வழக்கமான குற்றவாளி என்ற வரையறைக்குள் சுருக்கிவிடாமல் தனித்தன்மையுடன் நிலைநிறுத்துகிறது.
அவனுடைய உலகத்தில் அதிகாரம் என்பது வெறும் பணத்தாலும் ஆயுதங்களாலும் கிடைப்பதல்ல; மனிதர்களின் பலவீனங்களை அறிந்து அவற்றைக் கட்டுப்படுத்தும் திறனாலும் உருவாகிறது.
பில்லி கோஸ்டிகன் (லியோனார்டோ டிகாப்ரியோ), கொலின் சல்லிவன் (மாட் டேமன்) ஆகிய இரு கதாபாத்திரங்களின் நடிப்பும் திரைப்படத்தின் மையமான பலத்தை உருவாக்குகின்றன.
இருவரும் வெளிப்படுத்தும் உடல் மொழி, முகபாவனைகள், மன அழுத்தம் ஆகியவற்றில் வேறுபாடுகள் காணப்படுகின்றன.
குறிப்பாக, உளவியல் ரீதியான நெருக்கடிகளை வெளிப்படுத்துவதில் டிகாப்ரியோவின் நடிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. அதே நேரத்தில், அமைதியான முகத்துக்குப் பின்னால் பல அடுக்குகளைக் கொண்ட மனநிலையை வெளிப்படுத்தும் டேமனின் நடிப்பும் கதையின் பதற்றத்தைத் தக்கவைக்கிறது.
இந்த இரு நடிப்புகளும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக அமைந்து, திரைப்படத்தின் அடிப்படையான உளவியல் முரண்பாட்டை வலுப்படுத்துகின்றன.
சீன் டிக்னம் (மார்க் வால்பெர்க்), ஆலிவர் குயினன் (மார்ட்டின் ஷீன்), ஆர்னால்ட் ஃபிரெஞ்சி பிரெஞ்ச் (ரே வின்ஸ்டோன்), மடோலின் மேடன் (வேரா ஃபார்மிகா) உள்ளிட்ட துணைக் கதாபாத்திரங்களும் திரைப்படத்தின் உலகத்தை முழுமையாக்குகின்றன.
குறிப்பாக டிக்னமுடைய கடுமையான பேச்சும் நேரடியான அணுகுமுறையும், காவல்துறையின் உள்புறத்தில் நிலவும் அதிகார உறவுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.
அலெக் பால்ட்வின், அந்தோனி ஆண்டர்சன் உள்ளிட்ட நடிகர்களின் பங்களிப்பும் கதாபாத்திரங்களுக்கிடையிலான உறவுகளை நம்பகத்தன்மையுடன் உருவாக்க உதவுகிறது.
எந்த கதாபாத்திரமும் வெறும் பின்னணி அலங்காரமாகத் தோன்றாத வகையில் நடிகர்கள் தங்களுக்குரிய இடத்தைப் பெறுகின்றனர்.
மைக்கேல் பால்ஹாஸின் ஒளிப்பதிவு பாஸ்டன் நகரத்தின் சூழலையும் குற்ற உலகத்தின் இறுக்கத்தையும் காட்சிகளின் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறது.
நகரத்தின் தெருக்கள், அலுவலகங்கள், உட்புற இடங்கள் என ஒவ்வொரு சூழலும் கதையின் மனநிலைக்கு ஏற்ற காட்சியமைப்பைப் பெறுகின்றன. காட்சிகளின் அமைப்பில் காணப்படும் இருண்ட தன்மையும் பதற்றத்தை உருவாக்கும் ஒளிப்பதிவும், கதாபாத்திரங்கள் வாழும் உலகத்தின் நிச்சயமற்ற தன்மையை உணர்த்துகின்றன.
பாஸ்டனில் படமாக்கப்பட்ட காட்சிகளுடன் நியூயார்க்கில் உருவாக்கப்பட்ட உட்புறக் காட்சிகளும் இணைந்து, திரைப்படத்தின் ஒட்டுமொத்தச் சூழலை உருவாக்குகின்றன.
தெல்மா ஷூன்மேக்கரின் படத்தொகுப்பு திரைப்படத்தின் வேகத்தையும் பதற்றத்தையும் கட்டுப்படுத்துவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.
பல கதாபாத்திரங்களின் தனித்தனி உலகங்களையும் அவற்றுக்கிடையிலான தொடர்புகளையும் குழப்பமின்றி இணைப்பது எளிதான பணியல்ல. ஆனால் காட்சிகளின் தொடர்ச்சியும் அவற்றுக்கிடையிலான மாற்றங்களும் பார்வையாளரைத் தொடர்ந்து கவனத்துடன் வைத்திருக்கின்றன.
தேவையான இடங்களில் வேகமான படத்தொகுப்பும், சில தருணங்களில் நீடிக்கும் காட்சிகளும் ஒன்றுக்கொன்று சமநிலையாக அமைந்து திரைப்படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான அழுத்தத்தை அதிகரிக்கின்றன.
ஹோவர்ட் ஷோரின் இசையமைப்பும் திரைப்படத்தின் தனித்துவமான சூழலுக்கு வலு சேர்க்கிறது. கிதார் இசையை மையமாகக் கொண்ட பின்னணி இசை, கதையின் ஆபத்தான தன்மையையும் பதற்றத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
இதனை இயக்குநர் ஒரு ஆபத்தான நடனத்துக்கு ஒப்பிட்டிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ராக், நாட்டுப்புற இசை, பாப் இசை ஆகியவற்றின் கலவையைக் கொண்ட பாடல்களும் திரைப்படத்தின் நகர்ப்புற மற்றும் கலாசாரப் பின்னணியுடன் பொருந்துகின்றன.
குறிப்பாக டிராப்கிக் மர்ஃபீஸ் குழுவின் ஐயம் ஷிப்பிங் அப் டு பாஸ்டன் பாடல், திரைப்படத்தின் இசை அடையாளத்துடன் நெருக்கமாக இணைந்துள்ளது.
டோனிசெட்டியின் லூசியா டி லாமர்மூர் இசைக்கோவையும் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பது, குற்ற உலகத்தின் காட்சிகளுக்கு எதிர்பாராத இசைச் சூழலை உருவாக்குகிறது.
திரைப்படத்தின் முக்கியமான கருப்பொருள்களில் ஒன்று அடையாளம். ஒருவர் யார் என்பதை அவருடைய வெளிப்புறத் தோற்றத்தைக் கொண்டோ, பதவியைக் கொண்டோ, அவர் சார்ந்திருக்கும் அமைப்பைக் கொண்டோ தீர்மானிக்க முடியுமா என்ற கேள்வியைப் படம் எழுப்புகிறது.
மனிதர்கள் தங்களுடைய உண்மையான மனநிலையை மறைத்து, சூழலுக்கு ஏற்ப வெவ்வேறு முகங்களை அணிந்துகொண்டு வாழ வேண்டிய நிலை உருவாகும்போது, அவர்களுடைய தனிப்பட்ட அடையாளம் எவ்வாறு பாதிக்கப்படுகிறது என்பதையும் ஆராய்கிறது. இதன் உளவியல் பரிமாணம் திரைப்படத்திற்கு கூடுதல் ஆழத்தை வழங்குகிறது.
மற்றொரு முக்கியமான அம்சம் விசுவாசம் மற்றும் துரோகம் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான உறவு. ஒருவரிடம் விசுவாசமாக இருப்பது என்பது அவருடைய செயல்களை ஏற்றுக்கொள்வதா, அல்லது அவருடைய நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்வதா என்ற கேள்வி இங்கே முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
மனிதர்கள் தாங்கள் சார்ந்திருக்கும் அமைப்புகளுக்காகச் செயல்படும்போது, தனிப்பட்ட மனசாட்சி எத்தகைய இடத்தைப் பெறுகிறது என்பதையும் திரைப்படம் ஆராய்கிறது.
இதனுடன் கத்தோலிக்க மதப் பின்னணியுடன் தொடர்புடைய குற்றவுணர்வும் மனித மனத்தின் அறநெறிச் சிக்கல்களும் இணைகின்றன.
இயக்குநர் பயன்படுத்தியுள்ள சில காட்சிக் குறியீடுகளும் கவனிக்கத்தக்கவை. குறிப்பாக ஆங்கில எழுத்தான எக்ஸ் வடிவம் பல்வேறு காட்சிகளில் மீண்டும் இடம்பெறுகிறது.
ஹோவர்ட் ஹாக்ஸின் ஸ்கார்ஃபேஸ் (1932) திரைப்படத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட காட்சிக் குறியீட்டு உத்தியுடன் இதற்குத் தொடர்பு உள்ளது.
இந்தக் குறியீடு மரணத்தை முன்கூட்டியே உணர்த்தும் காட்சிமொழியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
அதேபோல் இறுதிப்பகுதியில் இடம்பெறும் எலி, திரைப்படம் முழுவதும் நிலவும் சந்தேகம் மற்றும் உளவாளி குறித்த தேடலின் குறியீடாக அமைந்துள்ளது.
அதை ஒரு நேரடியான காட்சிப் பொருளாக மட்டும் பார்க்காமல், நம்பிக்கையின்மையின் அடையாளமாகவும் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
இத்தகைய காட்சிக் குறியீடுகள் திரைப்படத்தின் வெளிப்படையான கதைக்கு அப்பால் இன்னொரு பொருள் அடுக்கை உருவாக்குகின்றன.
தி டிபார்ட்டட் வெளியானபோது விமர்சன ரீதியிலும் வணிக ரீதியிலும் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது.
சுமார் ஒன்பது கோடி அமெரிக்க டாலர் தயாரிப்புச் செலவில் உருவான திரைப்படம், உலகம் முழுவதும் 291.5 மில்லியன் டாலர் வசூலித்தது.
அதன் இயக்கம், நடிப்பு, திரைக்கதை, படத்தொகுப்பு ஆகியவை பரவலாகப் பாராட்டப்பட்டன. ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 285 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 91 சதவீத ஆதரவையும், மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 100-க்கு 85 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றது. பார்வையாளர்களிடமும் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றது.
2007ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற 79வது ஆஸ்கர் விருது விழாவில் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த தழுவல் திரைக்கதை, சிறந்த படத்தொகுப்பு ஆகிய நான்கு விருதுகளை வென்றது.
இந்த விருதுகள் மார்ட்டின் ஸ்கார்சேஸியின் நீண்டகாலத் திரைப்படப் பயணத்தில் முக்கியமான அங்கீகாரமாக அமைந்தன.
மேலும், 64வது கோல்டன் குளோப் விருதுகளில் சிறந்த இயக்குநருக்கான விருதையும் பெற்றது. பல்வேறு திரைப்பட விமர்சகர்களின் 2006ஆம் ஆண்டுக்கான சிறந்த திரைப்படப் பட்டியல்களிலும் இடம்பெற்றது.
தி டிபார்ட்டட் ஒரு குற்றவியல் திரில்லர் என்ற வகையைத் தாண்டி, மனித அடையாளம், அதிகாரம், அறநெறி, நம்பிக்கை ஆகியவற்றின் சிக்கலான உறவுகளை ஆராயும் படைப்பாகத் திகழ்கிறது.
அதன் வலுவான நடிகர் குழு, கட்டுக்கோப்பான திரைக்கதை, துல்லியமான படத்தொகுப்பு, தனித்துவமான இசை, குறியீடுகள் நிறைந்த காட்சிமொழி ஆகியவை ஒன்றிணைந்து முழுமையான திரைப்பட அனுபவத்தை உருவாக்குகின்றன.
பார்வையாளரை வெறும் பரபரப்பில் ஆழ்த்திவிட்டு விலகாமல், மனிதர்களின் உண்மையான முகம் எது, அதிகாரத்தின் பின்னால் மறைந்திருப்பது என்ன, நம்பிக்கை என்ற உறவு எவ்வளவு பலவீனமானது என்ற கேள்விகளுடன் சிந்திக்க வைக்கும் தன்மை இதன் மிகப்பெரிய சிறப்பு.
================================
படத்தின் கதை:-
1980-களில் அமெரிக்காவின் பாஸ்டன் நகரில், தெற்கு பாஸ்டன் பகுதியில், ஃபிராங்க் கோஸ்டெல்லோ (ஜாக் நிக்கல்சன்) என்ற ஐரிஷ் வம்சாவளியைச் சேர்ந்த மிகப்பெரிய குற்றக் கும்பல் தலைவன் தனது ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தி வருகிறான்.
அவனுடைய குற்றச் செயல்கள், ஆட்கள் பலம், காவல்துறையுடனான தொடர்புகள் என அனைத்தும் அவனைச் சட்டத்தின் பிடியிலிருந்து தொடர்ந்து தப்பிக்கச் செய்கின்றன.
அவன் தனது குற்றச் சாம்ராஜ்யத்தை விரிவுபடுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், காவல்துறையின் நடவடிக்கைகளையும் முன்கூட்டியே தெரிந்துகொள்ளும் வகையில் ஒரு ரகசியத் திட்டத்தையும் வைத்திருக்கிறான்.
அந்தத் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக, சிறுவயதிலிருந்தே கொலின் சல்லிவன் (மாட் டேமன்) என்பவனைத் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வளர்க்கிறான்.
அவனுக்குக் கல்வி, வாழ்க்கை முன்னேற்றம், காவல்துறையில் உயர்ந்த நிலையை அடைவதற்கான வாய்ப்பு என அனைத்தையும் உருவாக்கிக் கொடுக்கிறான்.
ஆனால் இதற்குப் பின்னால் ஒரு முக்கியமான நோக்கம் இருக்கிறது. சல்லிவன் காவல்துறையில் அதிகாரியாகச் சேர்ந்து, அதன் ரகசியங்களைத் திருடி கோஸ்டெல்லோவிடம் தெரிவிக்க வேண்டும் என்பதே அந்த நோக்கம்.
காலப்போக்கில் கோஸ்டெல்லோவின் திட்டம் வெற்றி பெறுகிறது. சல்லிவன் மாசசூசெட்ஸ் மாநிலக் காவல்துறையில் சேர்ந்து, அதன் சிறப்புப் புலனாய்வுப் பிரிவில் பணியாற்றும் அளவுக்கு முன்னேறுகிறான்.
வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் அவன் நேர்மையான காவல்துறை அதிகாரி. ஆனால் உண்மையில் அவன் கோஸ்டெல்லோவின் ரகசிய உளவாளி.
இதற்கிடையில், காவல்துறையும் கோஸ்டெல்லோவின் குற்றக் கும்பலை முற்றிலும் ஒழிக்கத் திட்டமிடுகிறது.
இந்த நடவடிக்கையை முன்னெடுக்கும் கேப்டன் ஆலிவர் குயினன் (மார்ட்டின் ஷீன்), சார்ஜென்ட் சீன் டிக்னம் (மார்க் வால்பெர்க்) ஆகியோர், காவல் பயிற்சிப் பள்ளியில் புதிதாகச் சேர்ந்த பில்லி கோஸ்டிகன் (லியோனார்டோ டிகாப்ரியோ) என்பவனைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்.
பில்லி ஒரு சாதாரண காவல்துறை அதிகாரியாகப் பணியாற்றுவதற்குப் பதிலாக, கோஸ்டெல்லோவின் கும்பலுக்குள் ரகசியமாக ஊடுருவிச் செயல்பட வேண்டும் என்பதே அவர்களுடைய திட்டம்.
பில்லியின் குடும்பப் பின்னணியும், அவனுடைய வாழ்க்கைச் சூழலும் இந்தப் பணிக்குத் தேவையானவை என்று காவல்துறை கருதுகிறது.
அவன் குற்றவாளிகளுடன் தொடர்புடைய பின்னணியைக் கொண்டிருப்பதால், கோஸ்டெல்லோவின் ஆட்களிடையே ஒருவனாகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள முடியும் என்று நம்பப்படுகிறது.
இதற்காக அவன் காவல்துறையில் தனது உண்மையான அடையாளத்தை மறைத்துக்கொண்டு, ஒரு குற்றவாளியைப் போலச் சிறைத்தண்டனையையும் அனுபவிக்கிறான்.
சிறையில் இருந்தபோதும், வெளியே வந்த பிறகும் பல்வேறு குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடுவதன் மூலம், கோஸ்டெல்லோவின் கவனத்தைத் தன் பக்கம் ஈர்க்கிறான்.
பில்லியின் நடவடிக்கைகளை உன்னிப்பாகக் கவனிக்கும் கோஸ்டெல்லோ, அவனைத் தனது கும்பலில் சேர்த்துக்கொள்கிறான்.
இதன் மூலம் பில்லி எதிர்பார்த்தபடி கோஸ்டெல்லோவின் நம்பிக்கையைப் பெறுகிறான். ஆனால் அந்த நம்பிக்கையைப் பெறுவதற்காக அவன் தொடர்ந்து குற்றச் செயல்களில் ஈடுபட வேண்டியிருக்கிறது.
கொலைகள், வன்முறை, மிரட்டல்கள் போன்ற ஆபத்தான செயல்கள் நிறைந்த கோஸ்டெல்லோவின் உலகத்துக்குள் அவன் முழுமையாக நுழைகிறான்.
ஒவ்வொரு நாளும் தனது உண்மையான அடையாளத்தை மறைத்துக்கொண்டு வாழ வேண்டிய கட்டாயம் அவனுக்கு ஏற்படுகிறது.
ஒரு பக்கம் குற்றவாளிகளின் நம்பிக்கையை இழக்கக்கூடாது; மறுபக்கம் காவல்துறையின் ரகசியப் பணியையும் தொடர்ந்து நிறைவேற்ற வேண்டும்.
இந்த இரட்டை வாழ்க்கை அவனுடைய மனநிலையைப் பெரிதும் பாதிக்கிறது. தொடர்ந்து அச்சத்திலும் மன அழுத்தத்திலும் வாழ்வதால் அவனுடைய மனநலமும் மோசமடையத் தொடங்குகிறது.
பில்லியின் மனநிலை பாதிக்கப்படுவதை அறியும் குயினனும் டிக்னமும், அவனை இந்தப் பணியிலிருந்து உடனடியாக விலக்க முடியாத நிலையைச் சந்திக்கிறார்கள்.
கோஸ்டெல்லோவின் கும்பலுக்குள் அவன் ஏற்கெனவே நம்பிக்கையைப் பெற்றுவிட்டதால், இப்போது பணியை நிறுத்தினால் இதுவரை மேற்கொண்ட முயற்சிகள் அனைத்தும் வீணாகிவிடும்.
அதோடு பில்லியின் உயிருக்கும் ஆபத்து ஏற்படலாம். எனவே இருவரும் அவனிடம் தொடர்ந்து பொறுமையாக இருக்கும்படி வலியுறுத்தி, பணியை முடிக்கும் வரை ரகசியமாகச் செயல்படுமாறு சமாதானப்படுத்துகிறார்கள்.
இதற்கிடையில், காவல்துறைக்குள் இருக்கும் கோஸ்டெல்லோவின் உளவாளியான சல்லிவன் தனது அதிகாரப்பூர்வப் பணியில் தொடர்ந்து முன்னேறுகிறான்.
அவன் சிறப்புப் புலனாய்வுப் பிரிவில் பணியாற்றுவதால், காவல்துறையின் ரகசிய நடவடிக்கைகள், விசாரணைத் திட்டங்கள், குற்றவாளிகளைக் கைது செய்வதற்கான ஏற்பாடுகள் போன்ற தகவல்கள் அவனுக்குக் கிடைக்கின்றன.
அவற்றை உடனுக்குடன் கோஸ்டெல்லோவிடம் தெரிவித்து, அவனுடைய குற்றச் செயல்கள் காவல்துறையின் பிடியில் சிக்காமல் பாதுகாக்கிறான்.
இந்தக் காலகட்டத்தில் சல்லிவன், காவல்துறை உளவியல் ஆலோசகரான டாக்டர் மடோலின் மேடன் (வேரா ஃபார்மிகா) என்பவளுடன் காதல் உறவைத் தொடங்குகிறான்.
மடோலின் காவல்துறையினரின் மனநலப் பிரச்சினைகளைப் பரிசோதித்து ஆலோசனை வழங்குபவள். பில்லி ரகசியப் பணியில் ஈடுபட்டிருப்பதால், அவனுடைய மனநிலை பாதிக்கப்பட்டிருப்பதைக் கருத்தில் கொண்டு, நீதிமன்ற உத்தரவின்படி அவனுக்கும் மடோலினிடம் சிகிச்சை பெற வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
இதனால் மடோலினுக்கு சல்லிவனுடனும் பில்லியுடனும் தனித்தனியாகத் தொடர்பு உருவாகிறது. சல்லிவனுடனான காதல் உறவு ஒருபுறம் வளர்ந்துகொண்டிருக்க, பில்லியுடனான ஆலோசனைச் சந்திப்புகள் அவனுடைய மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள அவளுக்கு வாய்ப்பளிக்கின்றன.
பின்னர் பில்லிக்கும் மடோலினுக்கும் இடையே காதல் உறவு உருவாகி, இருவரும் ரகசியமாகத் தொடர்பு வைத்துக்கொள்கிறார்கள்.
ஒரு கட்டத்தில், கோஸ்டெல்லோ திருடப்பட்ட மைக்ரோசிப் நுண்செயலிகளைச் சீனக் குற்றவாளிகளுக்கு விற்பனை செய்யத் திட்டமிடுகிறான் என்பதைப் பில்லி தெரிந்துகொள்கிறான்.
இந்தச் சட்டவிரோத விற்பனை நடைபெறவிருப்பதை உடனடியாக மாசசூசெட்ஸ் மாநிலக் காவல்துறைக்குத் தெரிவிக்கிறான்.
கோஸ்டெல்லோவின் ஆட்களைப் பிடிப்பதற்காகக் காவல்துறை ஒரு ரகசியத் தாக்குதல் நடவடிக்கையைத் திட்டமிடுகிறது.
ஆனால் காவல்துறைக்குள் இருக்கும் சல்லிவன் இந்தத் திட்டத்தை முன்கூட்டியே தெரிந்துகொள்கிறான். அவன் உடனடியாக அந்தத் தகவலைக் கோஸ்டெல்லோவிடம் தெரிவிக்கிறான்.
இதனால் காவல்துறையின் நடவடிக்கை தோல்வியடைகிறது. கோஸ்டெல்லோவின் ஆட்களைப் பிடிக்க முடியாமல் போகிறது. இந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகு கோஸ்டெல்லோவுக்கும் காவல்துறைக்கும் தங்களுடைய அமைப்புக்குள் யாரோ ஒருவர் எதிர்தரப்புக்குத் தகவல்களை வழங்கிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பது தெளிவாகிறது.
காவல்துறையினர் தங்களுடைய ரகசியத் தகவல்கள் கசிவதற்குக் காரணமான உளவாளியைக் கண்டுபிடிக்க முயல்கிறார்கள்.
அதே நேரத்தில் கோஸ்டெல்லோவும் தனது கும்பலுக்குள் காவல்துறையின் உளவாளி யார் என்பதை அறிய முயற்சிக்கிறான்.
இவ்வாறு இரு தரப்பினரும் தங்களுக்குள் இருக்கும் எதிரியின் அடையாளத்தைக் கண்டுபிடிக்கத் தீவிரமாகச் செயல்படத் தொடங்குகிறார்கள்.
உண்மையில், இந்த இரு தரப்பினருக்குள்ளும் தலா ஒருவர் எதிரியின் அமைப்புக்குள் ஊடுருவியிருக்கிறார்கள். ஆனால் ஒருவரைப் பற்றி மற்றொருவருக்குத் தெரியாது.
இதற்கிடையில், பில்லியும் குயினனும் கோஸ்டெல்லோவின் பின்னணியைப் பற்றி மேலும் விசாரிக்கிறார்கள். அப்போது அவர்களுக்கு ஒரு அதிர்ச்சிகரமான உண்மை தெரியவருகிறது.
கோஸ்டெல்லோ வெறும் சாதாரணக் குற்றவாளி மட்டுமல்ல; அவன் அமெரிக்கக் கூட்டாட்சி புலனாய்வு அமைப்பான எஃப்.பி.ஐ.யின் பாதுகாக்கப்பட்ட தகவலாளியாகவும் செயல்பட்டு வருகிறான்.
அதாவது, அவன் தனது குற்றக் கும்பலை நடத்திக்கொண்டே, எஃப்.பி.ஐ.க்கு மற்ற குற்றவாளிகள் பற்றிய தகவல்களையும் வழங்குகிறான்.
இதன் காரணமாக அவனுக்கு அந்த அமைப்பின் பாதுகாப்பும் கிடைக்கிறது. அவன் மீது சட்ட நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டாலும், இந்த ரகசியத் தொடர்பு அவனுக்குப் பாதுகாப்பாக அமைகிறது.
இந்த உண்மை பில்லிக்கும் குயினனுக்கும் கோஸ்டெல்லோவின் அதிகாரத்தின் பின்னால் இருக்கும் மற்றொரு ரகசியத்தைப் புரியவைக்கிறது.
கோஸ்டெல்லோவைப் பிடிப்பது மட்டுமே போதாது; அவனுக்குப் பின்னால் இருக்கும் பாதுகாப்பு அமைப்பையும் வெளிக்கொணர வேண்டியிருக்கிறது.
இந்தச் சூழலில் பில்லி, மடோலினுடனான தனது உறவையும் தொடர்கிறான். அவனுடைய மனநிலை ஏற்கெனவே பாதிக்கப்பட்டிருப்பதோடு, தனது உண்மையான அடையாளத்தை யாரிடமும் வெளிப்படுத்த முடியாத நிலையும் அவனைத் தொடர்ந்து துன்புறுத்துகிறது.
ஆனாலும் கோஸ்டெல்லோவின் கும்பலுக்குள் இருந்து தகவல்களைச் சேகரிக்கும் பணியை அவன் நிறுத்தவில்லை.
ஒருநாள் பில்லி, கோஸ்டெல்லோவை ரகசியமாகப் பின்தொடர்கிறான். அப்போது கோஸ்டெல்லோ தனது கும்பலைச் சேர்ந்தவர்களைப் பற்றிய தகவல்களைச் சல்லிவனிடம் வழங்குவதை அவன் பார்க்கிறான்.
இதன் மூலம் கோஸ்டெல்லோவுக்கும் காவல்துறைக்குள் இருக்கும் ஒருவருக்கும் ரகசியத் தொடர்பு இருப்பதைப் புரிந்துகொள்கிறான். ஆனால் அந்த நபர் யார் என்பதை அவனால் அடையாளம் காண முடியவில்லை.
அதே நேரத்தில் சல்லிவனும் யாரோ ஒருவர் தன்னைப் பின்தொடர்வதை உணர்கிறான். பின்தொடர்பவர் யார் என்பதை அறிய முயற்சிக்கும் அவன், பதற்றத்தில் ஒரு வழிப்போக்கரைத் தவறுதலாகக் கத்தியால் குத்திவிடுகிறான்.
பின்னர் அங்கிருந்து தப்பிச் செல்கிறான். பில்லி தன்னைப் பின்தொடர்ந்திருக்கிறான் என்பதை அவன் உணர்ந்தாலும், அவனுடைய அடையாளம் இன்னும் சல்லிவனுக்குத் தெரியவில்லை.
இதற்கிடையில், சல்லிவன் தனது சக காவல்துறை அதிகாரிகளிடம் பொய்யான தகவல்களைக் கூறி, குயினனை ரகசியமாகக் கண்காணிக்க ஏற்பாடு செய்கிறான்.
இதன் மூலம் குயினன் யாரைச் சந்திக்கிறார், அவருடைய நடவடிக்கைகள் என்ன என்பதை அறிய முயற்சிக்கிறான்.
குயினன் தனது ரகசிய உளவாளியைச் சந்தித்து வருவதை சல்லிவன் கண்டுபிடிக்கிறான். அந்த உளவாளி பில்லிதான் என்பதை அவன் உறுதிப்படுத்திக் கொள்கிறான். உடனடியாக இந்தத் தகவலைக் கோஸ்டெல்லோவின் கும்பலுக்குத் தெரிவிக்கிறான்.
தனது அடையாளம் வெளிப்பட்டுவிட்டால் உயிர் பிழைப்பதே கடினம் என்பதை உணரும் பில்லி, மிகவும் அச்சமடைகிறான். தனது ரகசியப் பணி முடிவுக்கு வந்துவிட்டதாகக் கருதி, குயினனைச் சந்தித்து நடவடிக்கையை நிறுத்திவிடலாம் என்று தெரிவிக்கிறான்.
ஆனால் குயினன் அவனைப் பாதுகாப்பதே தனது முதன்மையான பொறுப்பு என்று கருதுகிறார். பில்லியை அந்த இடத்திலிருந்து தப்பிச் செல்ல உதவுகிறார். அவனை வெளியேறச் செய்துவிட்டு, தானே அங்கே தங்குகிறார்.
ஆனால் சல்லிவன் ஏற்கெனவே தகவல் தெரிவித்திருந்ததால், கோஸ்டெல்லோவின் ஆட்கள் அந்தக் கட்டிடத்திற்கு வந்து சேர்கிறார்கள்.
அவர்கள் குயினனைப் பிடித்துக்கொண்டு, கட்டிடத்தின் மேல்தளத்திலிருந்து கீழே தூக்கி வீசிக் கொலை செய்கிறார்கள். பில்லியைப் பாதுகாக்க முயன்ற குயினன் இவ்வாறு கொல்லப்படுவது காவல்துறைக்கு மிகப்பெரிய இழப்பாகிறது.
குயினன் கொல்லப்பட்டதைத் தொடர்ந்து காவல்துறையினருக்கும் கோஸ்டெல்லோவின் ஆட்களுக்கும் இடையே துப்பாக்கிச் சண்டை ஏற்படுகிறது.
அந்தச் சண்டையில் கோஸ்டெல்லோவின் ஆட்களில் ஒருவனான திமோத்தி டெலஹன்ட் (மார்க் ரோல்ஸ்டன்) படுகாயமடைகிறான். அவன் உயிரிழப்பதற்கு முன்பு பில்லியைப் பார்த்து, அவன் காவல்துறையின் ரகசிய உளவாளி என்பதைத் தனக்குத் தெரியும் என்று கூறுகிறான்.
இதனால் பில்லியின் ரகசிய அடையாளம் கோஸ்டெல்லோவின் கும்பலுக்குள் ஏற்கெனவே சந்தேகத்துக்குள்ளாகியிருந்தது உறுதியாகிறது. இதைச் சொல்லிவிட்டு டெலஹன்ட் இறந்துவிடுகிறான்.
குயினனின் கொலைக்குப் பிறகு, சல்லிவனிடம் கடுமையாகக் கேள்வி எழுப்பும் டிக்னம், அவன் எஃப்.பி.ஐ.யுடன் இணைந்து ஏதோ ரகசிய நடவடிக்கையில் ஈடுபடுகிறானா என்று சந்தேகிக்கிறான்.
இதனால் சல்லிவனுடன் கடுமையான மோதல் ஏற்படுகிறது. இந்த மோதலைத் தொடர்ந்து டிக்னம் பணியிலிருந்து இடைநீக்கம் செய்யப்படுகிறான்.
இதற்கிடையில், துப்பாக்கிச் சண்டையில் இறந்த டெலஹன்ட் பற்றிய செய்தி ஊடகங்களில் வெளியாகிறது. அவன் பாஸ்டன் காவல்துறையின் ரகசிய அதிகாரியாகப் பணியாற்றியவன் என்றும், கோஸ்டெல்லோவின் கும்பலுக்குள் ஊடுருவியிருந்தவன் என்றும் செய்தி தெரிவிக்கிறது.
இதனால் அவன்தான் காவல்துறையின் உண்மையான உளவாளியாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்று ஒரு தோற்றம் உருவாகிறது.
ஆனால் கோஸ்டெல்லோ இந்தச் செய்தியை நம்புவதில்லை. உண்மையான உளவாளியைப் பாதுகாப்பதற்காகவே டெலஹன்ட் பற்றிய தகவல் வெளியிடப்பட்டிருக்கலாம் என்று சந்தேகிக்கிறான்.
இந்தச் சூழலில் சல்லிவன், கோஸ்டெல்லோவின் கும்பலை முழுமையாக ஒழிக்க காவல்துறையைப் பயன்படுத்த முடிவு செய்கிறான்.
கோஸ்டெல்லோவின் ஆட்களைப் பின்தொடருமாறு மாநிலக் காவல்துறைக்கு உத்தரவிடுகிறான். இதன் விளைவாக காவல்துறையினர் கோஸ்டெல்லோவின் குழுவைத் தாக்குகிறார்கள்.
இரு தரப்பினருக்கும் இடையே கடுமையான துப்பாக்கிச் சண்டை ஏற்படுகிறது. அந்த மோதலில் கோஸ்டெல்லோவின் கும்பலைச் சேர்ந்த பெரும்பாலானவர்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள்.
இந்தத் தாக்குதலுக்குப் பிறகு காயமடைந்த நிலையில் இருக்கும் கோஸ்டெல்லோவைச் சல்லிவன் நேரில் சந்திக்கிறான்.
அப்போது கோஸ்டெல்லோ தான் எஃப்.பி.ஐ.யின் தகவலாளியாகச் செயல்பட்டு வந்ததை ஒப்புக்கொள்கிறான்.
இதைக் கேட்ட சல்லிவன், கோஸ்டெல்லோவைச் சுட்டுக் கொல்கிறான். இதன் மூலம் தனது ரகசியப் பணியை முடித்துவிட்டதாக அவன் கருதுகிறான்.
கோஸ்டெல்லோவின் குற்றச் சாம்ராஜ்யமும் முடிவுக்கு வருகிறது.
கோஸ்டெல்லோவின் கும்பலில் தனது ரகசியப் பணியை முடித்த பில்லி, இனி தனது உண்மையான அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தலாம் என்று முடிவு செய்கிறான்.
நேரடியாகச் சல்லிவனைச் சந்தித்து, தான் காவல்துறையின் ரகசிய அதிகாரி என்பதைத் தெரிவிக்கிறான். ஆனால் அப்போது சல்லிவனின் மேசையில் கோஸ்டெல்லோவுக்குச் சொந்தமான ஒரு உறை இருப்பதைப் பார்க்கிறான்.
அந்த உறை அங்கே இருப்பதற்கான காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயலும் பில்லிக்கு, கோஸ்டெல்லோவும் சல்லிவனும் வைத்திருந்த ரகசியத் தொடர்பு நினைவுக்கு வருகிறது.
அப்போது பில்லிக்கு உண்மை தெளிவாகிறது. காவல்துறைக்குள் இருக்கும் கோஸ்டெல்லோவின் உளவாளி வேறு யாருமல்ல; சல்லிவன்தான்.
இத்தனை காலமாகத் தான் தேடிக்கொண்டிருந்த எதிரி சல்லிவன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் பில்லி, அங்கிருந்து உடனடியாகத் தப்பிச் செல்கிறான். பில்லி உண்மையைக் கண்டுபிடித்துவிட்டான் என்பதை உணரும் சல்லிவனும் அவனைத் தடுக்க முயற்சிக்கிறான்.
பில்லியின் உண்மையான அடையாளம் காவல்துறையின் ஆவணங்களில் இருந்து தெரியவந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, சல்லிவன் அவனுடைய காவல்துறைப் பதிவுகளை அழித்துவிடுகிறான்.
இதன் மூலம் பில்லி ஒரு காவல்துறை அதிகாரி என்பதற்கான அதிகாரப்பூர்வ ஆதாரங்களை இல்லாமல் செய்ய முயற்சிக்கிறான்.
இப்போது பில்லி உயிருடன் இருந்தாலும், அவனுடைய அடையாளத்தை நிரூபிப்பது மிகவும் கடினமாகிவிடுகிறது.
ஆனால் பில்லி தன்னிடம் இருக்கும் ஆதாரத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான ஏற்பாட்டைச் செய்கிறான். சல்லிவனுக்கும் கோஸ்டெல்லோவுக்கும் இடையே நடந்த குற்றத்தை வெளிப்படுத்தக்கூடிய தகவல்கள் அடங்கிய ஒரு உறையை மடோலினிடம் கொடுத்துவைக்கிறான்.
அந்த உறையில் சல்லிவன் கோஸ்டெல்லோவுடன் தொலைபேசியில் பேசிய குற்றத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒலிப்பதிவு இருக்கிறது. இந்த ஆதாரம் கிடைத்தால் சல்லிவனின் உண்மையான முகத்தை வெளிக்கொணர முடியும்.
இதற்கிடையில், குயினன் கொல்லப்பட்ட கட்டிடத்தின் மேல்தளத்தில் பில்லியும் சல்லிவனும் மீண்டும் சந்திக்க ஏற்பாடு செய்கிறார்கள்.
அதே இடத்தில்தான் முன்பு கோஸ்டெல்லோவின் ஆட்கள் குயினனைத் தூக்கி வீசிக் கொலை செய்திருந்தார்கள். இப்போது அந்த இடம் இருவருக்குமிடையிலான இறுதி மோதலுக்கான இடமாக மாறுகிறது.
அங்கே வரும் பில்லி, சல்லிவனைக் கைது செய்கிறான். சல்லிவனைத் துப்பாக்கி முனையில் நிறுத்தி, அவனுக்கும் கோஸ்டெல்லோவுக்கும் இடையிலான ரகசியத் தொடர்பை நிரூபிக்கும் ஆதாரம் தன்னிடம் இருப்பதாகத் தெரிவிக்கிறான்.
அந்த நேரத்தில் பில்லியுடன் காவல் பயிற்சிப் பள்ளியில் படித்த சக அதிகாரியான பிரவுன் (ஆண்டனி ஆண்டர்சன்) அங்கே வந்து சேர்கிறான். சல்லிவனைத் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் பில்லி, அவனுடைய குற்றத்தை நிரூபிக்கும் ஆதாரங்கள் இருப்பதாக பிரவுனிடமும் தெரிவிக்கிறான்.
இதற்குப் பிறகு மூவரும் கட்டிடத்தின் மின்தூக்கி வழியாகக் கீழ்த்தளத்திற்குச் செல்கிறார்கள். ஆனால் கீழே செல்லும் இந்தப் பயணம் பில்லிக்கு மரணப் பயணமாக மாறுகிறது. கீழ்த்தளத்தை அடைந்ததும், மற்றொரு காவல்துறை அதிகாரியான பாரிகன் (ஜேம்ஸ் பேட்ஜ் டேல்) திடீரெனப் பில்லியைச் சுட்டுக் கொல்கிறான்.
பாரிகன் சாதாரண காவல்துறை அதிகாரி அல்ல. அவனும் கோஸ்டெல்லோவின் உளவாளிகளில் ஒருவன். சல்லிவனைப் போலவே காவல்துறைக்குள் ஊடுருவி, கோஸ்டெல்லோவுக்காக ரகசியத் தகவல்களைச் சேகரித்து வந்தவன்.
இதன் மூலம் காவல்துறைக்குள் கோஸ்டெல்லோவின் உளவாளி ஒருவன் மட்டுமல்ல, இன்னொருவனும் இருந்தது தெரியவருகிறது.
பில்லி சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதும், பிரவுன் என்பவன் பாரிகனை எதிர்கொள்கிறான். ஆனால் பாரிகன் அவனையும் சுட்டுக் காயப்படுத்துகிறான்.
அப்போது சல்லிவன் தனது துப்பாக்கியை எடுத்து பாரிகனைச் சுட்டுக் கொல்கிறான். இதனால் அந்த இடத்தில் நடந்த சம்பவங்களின் வெளிப்புறத் தோற்றம் முற்றிலும் மாறிவிடுகிறது.
பில்லியையும் பிரவுனையும் கொன்ற பாரிகன்தான் கோஸ்டெல்லோவின் ஒரே உளவாளி என்றும், அவனுடைய குற்றச் செயல்களைத் தடுக்கவே சல்லிவன் அவனைச் சுட்டுக் கொன்றான் என்றும் நம்ப வைக்க முடிகிறது.
உண்மையில், பில்லி கண்டுபிடித்த சல்லிவனின் ரகசியம் இப்போது வெளிப்படாமல் போகிறது.
பில்லியும் பிரவுனும் உயிரிழந்துவிட்டதால், சல்லிவனுக்கு எதிராக நேரடியாகச் சாட்சி சொல்லக்கூடியவர்கள் இல்லாமல் போகிறார்கள்.
பாரிகனும் கொல்லப்பட்டுவிட்டதால், கோஸ்டெல்லோவின் மற்றொரு உளவாளி பற்றிய உண்மையும் மறைக்கப்படுகிறது.
இதற்குப் பிறகு சல்லிவன், பில்லி கோஸ்டிகனின் மரணத்திற்குப் பிந்தைய காவல்துறைப் பாராட்டுக்காக அவனைப் பரிந்துரைக்கிறான்.
வெளிப்படையாகப் பார்த்தால், கடமைக்காக உயிர்தியாகம் செய்த ஒரு காவல்துறை அதிகாரிக்கு உரிய மரியாதையை அளிக்கிறான் என்ற தோற்றத்தை உருவாக்குகிறான்.
ஆனால் உண்மையில், பில்லியின் மரணத்திற்குக் காரணமான தனது குற்றத்தை மறைத்துக்கொண்டு, தன்னை நேர்மையான அதிகாரியாக நிலைநிறுத்திக்கொள்ள முயற்சிக்கிறான்.
பில்லியின் இறுதிச் சடங்கு நடைபெறுகிறது. அந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு கர்ப்பிணியாக இருக்கும் மடோலின், சல்லிவனை விட்டுப் பிரிந்து செல்கிறாள்.
பில்லி கொடுத்திருந்த உறையில் இருந்த ஒலிப்பதிவைக் கேட்டதன் மூலம், சல்லிவன் கோஸ்டெல்லோவுடன் வைத்திருந்த ரகசியத் தொடர்பையும் அவனுடைய உண்மையான அடையாளத்தையும் அவள் அறிந்துகொண்டிருக்கிறாள்.
இதனால் சல்லிவனுடன் தொடர்ந்து வாழ முடியாது என்று முடிவு செய்து அவனை விட்டு விலகுகிறாள்.
இவ்வாறு அனைவரிடமும் தனது உண்மையான முகத்தை மறைத்துக்கொண்டு வாழ்ந்த சல்லிவன், வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் தனது குற்றங்கள் அனைத்திலிருந்தும் தப்பித்துவிட்டதாகத் தோன்றும் நிலையில், தனது வீட்டுக்குத் திரும்புகிறான்.
ஆனால் அவன் வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும், அங்கே டிக்னம் காத்திருப்பதைக் காண்கிறான்.
குயினனின் மரணத்திற்குப் பிறகு சல்லிவனுடன் மோதலில் ஈடுபட்டு பணியிலிருந்து இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டிருந்த டிக்னம், இப்போது அவனுடைய வீட்டுக்குள் வந்திருக்கிறான்.
சல்லிவன் தன்னைச் சுற்றியிருந்த அனைத்து ஆதாரங்களையும் அழித்து, பில்லியையும் பிரவுனையும் கொல்லச் செய்ததன் மூலம் உண்மையிலிருந்து தப்பித்துவிட்டதாக நினைத்திருந்தாலும், டிக்னம் அவனைத் தண்டிக்க முடிவு செய்திருக்கிறான்.
டிக்னம் சல்லிவனைத் துப்பாக்கியால் தலையில் சுட்டுக் கொல்கிறான். பின்னர் அங்கிருந்து வெளியேறிச் செல்கிறான்.
சல்லிவனின் மரணத்துடன் கதை முடிவடைகிறது. கோஸ்டெல்லோவின் கும்பலுக்குள் காவல்துறையின் உளவாளியாகப் பணியாற்றிய பில்லி உயிரிழந்துவிட்டான்.
காவல்துறைக்குள் கோஸ்டெல்லோவுக்காகச் செயல்பட்ட சல்லிவனும் இறுதியில் கொல்லப்படுகிறான்.
இரு தரப்பினருக்குள்ளும் ஊடுருவியிருந்த உளவாளிகளின் விளையாட்டு, பல உயிர்களைப் பலிகொண்டு, கடைசியில் இருவரின் மரணத்துடன் முடிவுக்கு வருகிறது.
சில திரைப்படங்களைப் பார்க்கும்போது, அவற்றுக்கிடையே ஏதோ ஒரு வியப்பூட்டும் ஒற்றுமை இருப்பதை உணர முடியும். அவை ஒன்றையொன்று தழுவியிருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. வெவ்வேறு காலகட்டங்களில், வெவ்வேறு மொழிகளில், வெவ்வேறு எழுத்தாளர்களின் கற்பனையில் ஒரே மாதிரியான கதை அமைப்பும், கதாபாத்திர முரண்களும், எதிர்பாராத திரைக்கதைச் சூழல்களும் தனித்தனியாக உருவாகியிருக்கலாம். மார்ட்டின் ஸ்கோர்செஸியின் தி டிபார்ட்டட் (2006) திரைப்படத்தையும், சலீம்–ஜாவேத் எழுதிய டான் (1978) திரைப்படத்தையும் அருகருகே வைத்துப் பார்க்கும்போது அத்தகைய வியப்பான ஒற்றுமை ஒன்று வெளிப்படுகிறது.
இரண்டு திரைப்படங்களின் மையத்திலும் இருப்பது குற்ற உலகத்துக்கும் காவல்துறைக்கும் இடையே நடைபெறும் ஓர் அடையாள விளையாட்டு. குற்றவாளிகளின் உலகத்துக்குள் காவல்துறையைச் சேர்ந்த ஒருவர் ரகசியமாக நுழைகிறார். அதே நேரத்தில், காவல்துறையின் அமைப்புக்குள்ளேயே குற்ற உலகத்துடன் தொடர்புடைய ஒருவர் இடம்பிடிக்கிறார். இருவரும் தாங்கள் இருக்கும் இடத்தில் தங்களுடைய உண்மையான அடையாளத்தை மறைத்துக்கொண்டு வாழ வேண்டியிருக்கிறது. வெளிப்பார்வைக்கு அவர்கள் அந்தந்த அமைப்பின் நம்பிக்கைக்குரிய உறுப்பினர்கள். ஆனால் உள்ளுக்குள் அவர்கள் வேறு நோக்கத்துடன் செயல்படுகிறார்கள். இந்த முரண்பாடுதான் இரு திரைப்படங்களிலும் கதையின் சுவாரஸ்யத்தைத் தாங்கி நிற்கிறது.
டான் திரைப்படத்தில், அமிதாப் பச்சன் ஏற்று நடித்திருக்கும் இரட்டை அடையாளக் கதாபாத்திர அமைப்பு இந்தக் கற்பனையின் முக்கியமான அம்சமாகிறது. டானின் தோற்றத்தை ஒத்த ஒரு சாதாரண மனிதன், அவனுடைய இடத்தை ஏற்றுக்கொண்டு குற்றக் கூட்டத்துக்குள் நுழைகிறான். அவன் உண்மையில் யார் என்பது பார்வையாளர்களுக்குத் தெரியும்; ஆனால் அவனைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் அவனை டான் என்றே நம்புகிறார்கள். அந்த நம்பிக்கையைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு, குற்ற உலகத்தின் ரகசியங்களை அறிந்துகொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் அவனுக்கு ஏற்படுகிறது. ஒரு சாதாரண மனிதன், ஒரு பயங்கரமான குற்றவாளியின் அடையாளத்தைச் சுமந்துகொண்டு வாழ்வது எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பதிலிருந்து திரைக்கதையின் பதற்றம் உருவாகிறது. அமிதாப் பச்சனின் நடிப்பில் இந்த இரட்டை அடையாள முரண்பாடு மேலும் சுவாரஸ்யம் பெறுகிறது.
தி டிபார்ட்டட் திரைப்படத்தில் இதே அடையாள முரண்பாடு இன்னும் சிக்கலான வடிவத்தைப் பெறுகிறது. பில்லி கோஸ்டிகன் குற்றக் கும்பலுக்குள் காவல்துறையின் ரகசிய உளவாளியாகச் செயல்படுகிறான். கொலின் சல்லிவன் காவல்துறைக்குள் குற்றக் கும்பலின் ரகசியத் தகவல்களைச் சேகரிப்பவனாக இருக்கிறான். இங்கே இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் எதிரான திசைகளில் பயணிக்கிறார்கள். ஆனால் இருவருடைய வாழ்க்கையிலும் பொதுவான பிரச்சினை ஒன்றுதான்: தாங்கள் உண்மையில் யார் என்பதை யாரும் அறிந்துவிடக் கூடாது. ஒருவருடைய ரகசியம் இன்னொருவருக்குத் தெரியவரும் தருணம், இருவருடைய வாழ்க்கையையும் தலைகீழாக மாற்றக்கூடியது.
இரு படங்களிலும் வியப்பூட்டும் இன்னொரு அம்சம், அடையாளத்தை மறைப்பதற்காக ஒருவர் ஏற்றுக்கொள்ளும் புதிய வாழ்க்கை அவருடைய உண்மையான வாழ்க்கையையே விழுங்கத் தொடங்குவதுதான். டான் படத்தில் அமிதாப் பச்சன் ஏற்று நடித்திருக்கும் சாதாரண மனிதன், டானின் அடையாளத்தில் தொடர்ந்து வாழும்போது அந்த வேடத்தின் ஆபத்துகளுக்குள் சிக்கிக்கொள்கிறான். தி டிபார்ட்டட் படத்தில் பில்லியும் கொலினும் தங்களுடைய போலி அடையாளங்களுக்குள் நீண்ட காலம் வாழ்வதால், அவர்களுடைய மனநிலையும் உறவுகளும் பாதிக்கப்படுகின்றன. ஒருவன் குற்றவாளியாக நடிக்கிறான்; இன்னொருவன் காவல்துறை அதிகாரியாக நடிக்கிறான். ஆனால் அந்த நடிப்பு இருவருக்கும் வெறும் வெளிப்புற வேடமாக மட்டும் இருப்பதில்லை. அது அவர்களுடைய வாழ்வின் மையமாக மாறிவிடுகிறது.
இன்னொரு சுவாரஸ்யமான ஒற்றுமை, இந்த ரகசியங்களைச் சுற்றியிருக்கும் நம்பிக்கையின் நுட்பமான தன்மை. யாரை நம்புவது, யாரிடம் உண்மையைச் சொல்வது, யார் தன்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டுவிட்டார்கள், யார் தன்னுடைய ரகசியத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளப் போகிறார்கள் என்ற கேள்விகள் இரு படங்களிலும் தொடர்ந்து எழுகின்றன. ஒரு சிறிய தகவல் கசிந்தால்கூட உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படக்கூடிய சூழலில் கதாபாத்திரங்கள் வாழ்கிறார்கள். இதனால் சாதாரண உரையாடல்கள்கூட சந்தேகத்தையும் பதற்றத்தையும் உருவாக்குகின்றன.
இருப்பினும், இந்த ஒற்றுமைகளுக்குள் இரண்டு படங்களும் தங்களுக்கே உரிய தனித்துவத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்கின்றன. டான் படத்தில் ஒரே மாதிரியான தோற்றத்தைக் கொண்ட இருவரின் அடையாளக் குழப்பம் முக்கியமான திரைக்கதை உத்தியாகிறது. தி டிபார்ட்டட் படத்தில் அத்தகைய தோற்ற ஒற்றுமை கிடையாது; இரண்டு வெவ்வேறு மனிதர்கள் எதிரெதிர் அமைப்புகளுக்குள் ரகசியமாகச் செயல்படுகிறார்கள். டான் ஆள்மாறாட்டம், சாகசம், மர்மம் ஆகியவற்றின் வழியாகச் செல்கிறது. தி டிபார்ட்டட் அதேபோன்ற அடிப்படை முரண்பாட்டை இன்னும் இருண்ட உளவியல் தளத்திலும், அதிகாரம் மற்றும் துரோகம் நிறைந்த குற்ற உலகச் சூழலிலும் விரிவுபடுத்துகிறது.
1978ஆம் ஆண்டில் இந்தி சினிமாவில் சலீம்–ஜாவேத் கற்பனை செய்த கதையமைப்பையும், 2006ஆம் ஆண்டில் ஹாலிவுட்டில் உருவான இந்தப் படத்தின் கதையமைப்பையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது வியக்காமல் இருக்க முடியாது. வெவ்வேறு மொழிகள், வெவ்வேறு கலாச்சாரங்கள், வெவ்வேறு திரைப்பட மரபுகள், கிட்டத்தட்ட மூன்று தசாப்த கால இடைவெளி — ஆனாலும் குற்ற உலகத்துக்குள் காவல்துறை உளவாளி, காவல்துறைக்குள் குற்ற உலகத்தின் உளவாளி, இரட்டை அடையாளங்களின் ஆபத்து, நம்பிக்கையின் துரோகம், உண்மை வெளிப்படும் தருணத்துக்கான பதற்றம் என இத்தனை அம்சங்கள் ஒன்றுக்கொன்று நெருக்கமாக அமைந்திருப்பது உண்மையிலேயே ஆச்சரியமானது.
இது யாருடைய கற்பனை யாரிடமிருந்து வந்தது என்ற விவாதத்தைவிட, ஒரே மாதிரியான கதைக் கற்பனை வெவ்வேறு காலங்களில் வெவ்வேறு படைப்பாளிகளின் மனதில் எவ்வாறு தனித்தனியாக உருவெடுக்க முடியும் என்பதைக் காட்டும் சுவாரஸ்யமான திரை அனுபவம். சில நேரங்களில் சினிமாவின் மிகப்பெரிய ஆச்சரியம், ஒரு படைப்பு இன்னொரு படைப்பை நினைவூட்டுவதில் இல்லை; ஒருவருக்கொருவர் தொடர்பே இல்லாத படைப்பாளிகள், ஒரே மாதிரியான கற்பனைப் பாதையில் பயணித்திருப்பதில்தான் இருக்கிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்மூன்றாம்நூறு
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்க்ளோப்
