தி சோஸியல் நெட்வொர்க் The Social Network 2010

ஒரு மனிதன் உலகம் முழுவதும் கோடிக்கணக்கான நண்பர்களை இணைக்கும் ஒரு சமூக வலைத்தளத்தை உருவாக்க முடியும்; ஆனால் அதே நேரத்தில், அவனுடைய சொந்த உறவுகளையும் மனிதர்களுடனான நெருக்கத்தையும் இழக்க முடியுமா?

 இந்த முரண்பாடுதான் தி சோஷியல் நெட்வொர்க் திரைப்படத்தை ஒரு தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தின் தோற்றத்தைப் பற்றிய சாதாரண வாழ்க்கை வரலாற்றுப் படமாக இல்லாமல், நட்பு, விசுவாசம், பொறாமை, அதிகாரம், பணம், அறிவு, சமூக அந்தஸ்து ஆகியவற்றை ஆராயும் நவீன மனிதர்களின் கதையாக உயர்த்துகிறது.

 தொழில்நுட்பத்தின் வேகம் எவ்வளவு பிரமிப்பை ஏற்படுத்துகிறதோ, அதற்குள் இருக்கும் மனித உணர்வுகள் அதைவிட அதிகமான பதற்றத்தை உருவாக்குகின்றன.

இயக்குநர் டேவிட் ஃபின்ச்சர், மிகப்பெரிய தொழில்நுட்பப் புரட்சியை வெளிப்படையான பிரம்மாண்டக் காட்சிகளால் காட்டுவதற்குப் பதிலாக, மனிதர்களின் முகங்கள், உரையாடல்கள், அமைதிகள் மற்றும் உறவுகளின் நுணுக்கங்கள் வழியாக அணுகுகிறார். 

இதனால் கணினி, இணையம், நிரலாக்கம் போன்ற தொழில்நுட்ப விஷயங்கள் கதையின் மையமாக இருந்தாலும், படம் தொழில்நுட்பத்தைப் பற்றியதாகத் தோன்றுவதில்லை;

 தொழில்நுட்பத்தை உருவாக்கும் மனிதர்களைப் பற்றியதாகவே உணரப்படுகிறது. அதுவே இதன் மிகப்பெரிய சிறப்பு.

ஆரோன் சோர்க்கினின் திரைக்கதை இந்தப் படத்தின் முதுகெலும்பு. வேகமான உரையாடல்கள், கூர்மையான பதில்கள், அறிவாற்றல் மோதல்கள், ஒரே விஷயத்தைப் பற்றிய மாறுபட்ட பார்வைகள் ஆகியவற்றை அவர் மிகத் துல்லியமாகக் கட்டமைக்கிறார்.

 உரையாடல்கள் வெறும் தகவலைச் சொல்லுவதற்காக இல்லை; ஒவ்வொரு மனிதரின் சிந்தனை முறை, அகங்காரம், பாதுகாப்பின்மை, ஆசை, அதிகார உணர்வு ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் கருவியாக மாறுகின்றன. 

சாதாரணமாக தொழில்நுட்பம் சார்ந்த விஷயங்கள் சலிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடியவை; ஆனால் இங்கே அவை மனித உறவுகளின் பதற்றத்துடன் இணைக்கப்படுவதால் மிகவும் உயிரோட்டமாகின்றன.

திரைக்கதையின் இன்னொரு தனித்துவம் அதன் கதை சொல்லும் அமைப்பு. ஒரே உண்மையை நேரடியாக அறிவிப்பதற்குப் பதிலாக, வெவ்வேறு மனிதர்களின் பார்வைகள் மற்றும் நினைவுகளுக்குள் பார்வையாளரை அழைத்துச் செல்லும் வகையில் படம் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

 இதனால் பார்வையாளர் ஒரு சம்பவத்தை மட்டும் கேட்பவராக இல்லாமல், உண்மை எங்கே இருக்கிறது என்பதைத் தானாக மதிப்பிட வேண்டிய ஒருவராக மாறுகிறார். 

இந்த அணுகுமுறை திரைப்படத்திற்கு ஒரு விசாரணைத் தன்மையையும் அறிவார்ந்த பரபரப்பையும் வழங்குகிறது.

மார்க் ஜுக்கர்பெர்க் கதாபாத்திரத்தில் ஜெஸ்ஸி ஐசன்பெர்க் அளிக்கும் நடிப்பு படத்தின் முக்கியமான பலங்களில் ஒன்று. அவர் கதாபாத்திரத்தை வழக்கமான கதாநாயகனாக மாற்ற முயற்சிக்கவில்லை.

 முகபாவனைகள், பேசும் வேகம், பார்வை, உடல் மொழி ஆகியவற்றின் மூலம் உள்ளுக்குள் பல அடுக்குகள் கொண்ட ஒருவரை உருவாக்குகிறார். 

எட்வர்டோ சேவரின் கதாபாத்திரத்தில் ஆண்ட்ரூ கார்ஃபீல்டின் நடிப்பு இதற்கு ஒரு வலுவான எதிரொலியை உருவாக்குகிறது. 

அவருடைய நடிப்பில் நட்பு, நம்பிக்கை, உணர்ச்சி மற்றும் மனிதத் தொடர்பு ஆகியவை மிகவும் இயல்பாக வெளிப்படுகின்றன.

சீன் பார்க்கர் கதாபாத்திரத்தில் ஜஸ்டின் டிம்பர்லேக் தோன்றும் விதமும் குறிப்பிடத்தக்கது. தன்னம்பிக்கை, கவர்ச்சி, ஆற்றல் ஆகியவற்றுடன் அவர் உருவாக்கும் திரை இருப்பு படத்தின் அதிகாரச் சமன்பாடுகளுக்கு வேறொரு பரிமாணத்தைத் தருகிறது.

 கேமரன் மற்றும் டைலர் விங்கிள்வாஸ் ஆகிய இரட்டை கதாபாத்திரங்களில் ஆர்மி ஹாமரின் நடிப்பும் தொழில்நுட்ப ரீதியாகவே சிறப்பானது. 

ஒரே நடிகர் இரு வேடங்களில் தோன்றுவதற்காக உடல் இரட்டையர் மற்றும் டிஜிட்டல் முக இணைப்பு போன்ற முறைகள் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பது அந்தக் காலகட்டத்தின் குறிப்பிடத்தக்க காட்சித் தொழில்நுட்ப முயற்சியாகும்.

ஜெஃப் க்ரோனன்வெத்தின் ஒளிப்பதிவு திரைப்படத்தின் குளிர்ச்சியான அறிவுசார் சூழலை மிகச் சிறப்பாக உருவாக்குகிறது. காட்சிகள் வெறும் அழகுக்காக அமைக்கப்படவில்லை;

 கதாபாத்திரங்களின் மனநிலை மற்றும் அவர்களைச் சூழ்ந்திருக்கும் அதிகார உணர்வை வலுப்படுத்துகின்றன.

 ஹார்வர்டின் கல்விச் சூழல், அலுவலகங்கள், அறைகள், இரவு நேர நகரக் காட்சிகள், தொழில்நுட்ப உலகின் உட்புற இடங்கள் ஆகியவை ஒவ்வொன்றும் தனித்துவமான மனநிலையை உருவாக்குகின்றன. 

படத்தின் காட்சித் தோற்றம் நவீனமானதாக இருந்தாலும், அதில் ஒரு கட்டுப்படுத்தப்பட்ட குளிர்ச்சியும் பதற்றமும் நிலைத்திருக்கிறது.

படத்தொகுப்பு திரைப்படத்தின் வேகத்திற்கு மிக முக்கியமான பங்களிப்பைச் செய்கிறது. ஆங்கஸ் வால் மற்றும் கிர்க் பாக்ஸ்டர் ஆகியோரின் தொகுப்பு வேகமான உரையாடல்களையும் பல அடுக்குகளைக் கொண்ட கதை அமைப்பையும் குழப்பமில்லாமல் இணைக்கிறது. 

தகவல்கள் அதிகமாக இருந்தாலும் படம் பார்வையாளரைத் தொலைத்துவிடுவதில்லை. காட்சிகளுக்கிடையேயான துல்லியமான மாற்றங்கள், உரையாடல்களின் வேகம் மற்றும் பதற்றத்தை மெதுவாக உயர்த்தும் தொகுப்பு ஆகியவை திரைப்படத்தை தொடர்ந்து கவனிக்க வைக்கின்றன.

 இதற்காகப் பெற்ற சிறந்த படத்தொகுப்புக்கான அகாடமி விருது இந்தத் தொழில்நுட்பத் திறமைக்கு வலுவான அங்கீகாரம்.

டிரென்ட் ரெஸ்னர் மற்றும் அட்டிகஸ் ராஸ் அமைத்த இசை திரைப்படத்தின் தனி அடையாளமாக மாறுகிறது.

 இசை காட்சிகளை வெறுமனே அலங்கரிப்பதில்லை; திரைக்குள் இருக்கும் பதற்றத்தை மெதுவாக அதிகரிக்கும் உளவியல் சக்தியாகச் செயல்படுகிறது. சில நேரங்களில் உரையாடல்களைவிட இசையே காட்சியின் உணர்ச்சியை பார்வையாளருக்குக் கடத்துகிறது. 

அதன் குளிர்ச்சியான, மின்னணு தன்மை திரைப்படத்தின் தொழில்நுட்ப உலகத்துடன் இயல்பாகப் பொருந்துகிறது.

ஒலியமைப்பும் காட்சியமைப்பும் சேர்ந்து ஒரு தனித்த திரைப்பட மொழியை உருவாக்குகின்றன. கணினி உலகம் என்று தனியாக ஒரு செயற்கை உலகத்தை உருவாக்காமல், கல்வி நிறுவனங்கள், மாணவர் வாழ்க்கை, தொழில்முனைவோர் சூழல், நகர வாழ்க்கை ஆகியவற்றுக்குள் தொழில்நுட்பப் புரட்சியை இயல்பாகப் பதிக்கிறது.

 ஆடை வடிவமைப்பும் இதே அணுகுமுறையைப் பின்பற்றுகிறது. கதாபாத்திரங்களின் உடைகள் அவர்களின் சமூக நிலை, வயது, சூழல் மற்றும் தனிப்பட்ட குணநலன்களை மிகைப்படுத்தாமல் வெளிப்படுத்துகின்றன.

2000-களின் தொடக்ககால இணைய உலகம் இந்தப் படத்தின் முக்கியமான காலப்பின்னணி. சமூக வலைத்தளங்கள் இன்று போல மனித வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் ஆக்கிரமிக்காத காலத்தில், இணையம் இன்னும் வேகமாக மாறிக்கொண்டிருந்த ஒரு புதிய உலகமாக இருந்த சூழலை திரைப்படம் உணர்த்துகிறது.

 அந்த மாற்றத்தின் நடுவில் உருவாகும் புதிய தலைமுறை அறிவு, படைப்பாற்றல் மற்றும் தொழில்முனைவு ஆகியவற்றை படம் கவனிக்கிறது. 

அதே நேரத்தில், புதிய உலகத்தை உருவாக்கும் திறனுக்கும் மனிதர்களுடன் அதை பகிர்ந்து கொள்வதற்கான திறனுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டையும் சிந்திக்க வைக்கிறது.

இந்த திரைப்படத்தின் மனிதநேயப் பார்வை மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. இது வெற்றியை வெறும் பணம் அல்லது புகழ் என்ற அளவுகோலில் பார்க்கவில்லை. அறிவாற்றல் ஒருவரை உயரத்திற்கு அழைத்துச் செல்லலாம்; 
ஆனால் உறவுகளை உருவாக்கும் திறன் அதே அளவுக்கு முக்கியமா என்ற கேள்வியை படம் பார்வையாளருக்குள் விட்டுச் செல்கிறது. 

நட்பு என்பது நம்பிக்கையா, கூட்டாண்மையா, பயன்பாடா? ஒரு யோசனைக்கு உரிமை யாருக்கு? வெற்றியைப் பகிர்ந்துகொள்வதில் எல்லை எங்கே? அதிகாரம் அதிகரிக்கும்போது மனித உறவுகள் எவ்வாறு மாறுகின்றன? போன்ற கேள்விகள் திரைப்படத்தின் அடிஒழுக்காக தொடர்ந்து இயங்குகின்றன.

இயக்குநரின் அணுகுமுறையில் மிக முக்கியமான அம்சம், யாரையும் முழுமையான நல்லவராகவோ கெட்டவராகவோ எளிமைப்படுத்தாமல் இருப்பது.

 அறிவாளி, நண்பன், தொழில்முனைவோர், போட்டியாளர், வழக்கறிஞர் என ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய பார்வை மற்றும் நோக்கங்களுடன் நிற்கின்றனர்.

 இதனால் பார்வையாளர் ஒருவரை மட்டும் ஆதரிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் சிக்குவதில்லை. 

மாறாக, மனிதர்களின் முடிவுகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அதிகாரம், ஆசை, அச்சம் மற்றும் அங்கீகாரத் தேவை ஆகியவற்றைப் பற்றி சிந்திக்கிறார்.

படத்தின் தொழில்நுட்பத் தரமும் அதன் கருப்பொருளுடன் நேரடியாக இணைகிறது.

 டிஜிட்டல் கேமரா பயன்பாடு, டிஜிட்டல் இரட்டை உருவாக்கம், துல்லியமான படத்தொகுப்பு, மின்னணு இசை, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஒளியமைப்பு ஆகியவை அனைத்தும் சேர்ந்து 21ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் உருவான புதிய உலகத்திற்கு ஏற்ற திரைப்பட மொழியை உருவாக்குகின்றன.

 அதனால் படம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தைப் பதிவு செய்தாலும், அதன் காட்சியமைப்பு பழமையாகத் தெரியாமல் தொடர்ந்து நவீனமாக உணரப்படுகிறது.

விமர்சகர்களின் வரவேற்பும் இதன் தரத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது. திரைப்படம் பரவலான விமர்சனப் பாராட்டைப் பெற்றதுடன், மெட்டாக்ரிட்டிக்கில் 100-க்கு 95 மதிப்பெண்ணையும், ராட்டன் டொமேட்டோஸில் 96 சதவீத ஆதரவையும் பெற்றதாகத் தரப்பட்ட தகவல்கள் குறிப்பிடுகின்றன. 

2010-ஆம் ஆண்டின் சிறந்த திரைப்படங்களின் பல விமர்சகர் பட்டியல்களில் இடம்பெற்றதுடன், பல பட்டியல்களில் முதலிடத்தையும் பெற்றது.

 பின்னர் 21ஆம் நூற்றாண்டின் சிறந்த திரைப்படங்களைப் பற்றிய பல பட்டியல்களிலும் தொடர்ந்து உயர்ந்த இடம் பெற்றிருப்பது, இதன் தாக்கம் ஒரு காலகட்டத்துக்குள் மட்டுப்படவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது.

ஆஸ்கர் அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த தழுவல் திரைக்கதை, சிறந்த அசல் இசை, சிறந்த படத்தொகுப்பு ஆகிய மூன்று விருதுகளை வென்றது.

 கோல்டன் குளோப் விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த திரைக்கதை, சிறந்த அசல் இசை உள்ளிட்ட முக்கிய விருதுகளைப் பெற்றது.

 2024-ஆம் ஆண்டு அமெரிக்க தேசிய திரைப்படப் பதிவகத்தில் கலாசார, வரலாற்று அல்லது அழகியல் முக்கியத்துவம் கொண்ட படமாகப் பாதுகாப்பதற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதும் அதன் நீண்டகால முக்கியத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

தி சோஷியல் நெட்வொர்க் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம் என்பதற்குக் காரணம் அது உலகின் மிகப் பெரிய சமூக வலைத்தளங்களில் ஒன்றின் பின்னணியைப் பற்றி பேசுகிறது என்பதிலேயே இல்லை. மனிதர்களை இணைப்பதற்காக உருவாக்கப்படும் தொழில்நுட்பம், அதை உருவாக்கும் மனிதர்களின் உறவுகளைப் பற்றிய கேள்விகளையும் எழுப்புகிறது என்பதுதான் அதன் அடி நாதம்.

 வேகமான திரைக்கதை, கூர்மையான உரையாடல்கள், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஒளிப்பதிவு, சிறந்த நடிப்பு, பதற்றத்தை உருவாக்கும் இசை, நுணுக்கமான படத்தொகுப்பு ஆகியவை ஒன்றாக இணைந்து அறிவுக்கும் உணர்ச்சிக்கும் சமமான இடம் கொடுக்கும் திரைப்படத்தை உருவாக்குகின்றன.

 படம் முடிந்த பிறகு தொழில்நுட்ப வெற்றியை மட்டும் நினைக்காமல், வெற்றி பெறும் மனிதன் எதைப் பெறுகிறான், எதை இழக்கிறான், மனிதர்களை இணைக்கும் உலகை உருவாக்குபவன் தன்னுடைய மனிதத் தொடர்புகளை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறான் என்ற கேள்விகள் தொக்கி நிற்கிறது. அதுவே இந்தப் படம் தரும் நீடித்த தாக்கம்.

===============================
படத்தின் கதை:-

2003 அக்டோபர் 28 அன்று கதை துவங்குகிறது, ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் இரண்டாம் ஆண்டு படிக்கும் 19 வயதான மார்க் ஸக்கர்பெர்க் (ஜெஸ்ஸி ஐசன்பெர்க்), தனது காதலியான எரிகா ஆல்பிரைட் (ரூனி மாரா) உடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.

 அந்த உரையாடல் சூடான வாக்குவாதமாக மாறுகிறது. எரிகா, மார்க்கை விட்டு அங்கே பிரிகிறாள். 

அவள் தன்னைப் பற்றி வைத்திருக்கும் கருத்தும், தன்னை நிராகரித்த விதமும் மார்க்கை மிகக் கடுமையாகப் பாதிக்கிறது. 

கோபத்துடனும் மனக்கசப்புடனும் தங்குமிடத்துக்குத் திரும்பும் மார்க், எரிகாவைப் பற்றி அவமதிக்கும் வகையில் தனது இணையப் பதிவேட்டில் குறிப்பு எழுதுகிறான். 

அந்த மனநிலையிலேயே அவனுடைய கணினித் திறமையைப் பயன்படுத்தி ஒரு புதிய சமூக ஊடக இணையதளத்தையும் உருவாக்கத் தொடங்குகிறான்.

ஹார்வர்ட் மாணவர்களின் விடுதிகளில் தரவகத்தில் மாணவர்களின் புகைப்படங்களை உள்ளடக்கிய முகப்புத்தகங்கள் இருப்பதை மார்க் அறிந்திருக்கிறான்.

 அவற்றை இணையத்திலிருந்து பெறுவதற்காக ஹார்வர்டின் கணினி அமைப்புகளில் ஊடுருவி, பெண் மாணவர்களின் புகைப்படங்களை கவனமாக சேகரிக்கிறான். 

அவற்றை வைத்து “ஃபேஸ்மாஷ்” என்ற இணையதளத்தை துரிதமாக உருவாக்குகிறான். 

அந்தத் தளத்தில் இரண்டு பெண் மாணவிகளின் புகைப்படங்கள் காட்டப்படுகின்றன; அவற்றில் யார் அதிகம் கவர்ச்சியாக இருக்கிறார்கள் என்பதை இணையத்தைப் பயன்படுத்துபவர்கள் தேர்ந்தெடுத்து வாக்களிக்க முடிகிறது.

 மாணவர்களிடையே இந்த அவல பிரசித்தி பெற்ற தளம் வேகமாகப் பரவுகிறது. ஒரே நேரத்தில் அதிகமானவர்கள் அதைப் பயன்படுத்துவதால் ஹார்வர்டின் கணினி தரவு  வலையமைப்பின் சில பகுதிகளே பாதிக்கப்படுகின்றன. 

இதன் காரணமாக மார்க் தண்டனைக்கு உள்ளாகி, ஆறு மாத கல்வி கண்காணிப்பில் வைக்கப்படுகிறான்.

ஆனால் ஃபேஸ்மாஷ் ஏற்படுத்திய பரபரப்பு மார்க்கின் பெயரை ஹார்வர்டில் பரப்புகிறது. 

குறிப்பாக, கேமரன் விங்கிள்வாஸ் மற்றும் டைலர் விங்கிள்வாஸ் (ஆர்மி ஹாமர்) என்ற இரட்டையர்களும், அவர்களுடைய தொழில் கூட்டாளியான திவ்யா நரேந்திரா (மேக்ஸ் மிங்கெல்லா) என்பவரும் மார்க்கை கூர்ந்து கவனிக்கிறார்கள். 

அவர்கள் ஹார்வர்ட் மாணவர்களுக்காக மட்டும் இயங்கும் ஒரு சமூக இணையதளத்தை உருவாக்கும் திட்டத்தில் ஏற்கனவே இருக்கிறார்கள்.

 அந்தத் திட்டத்திற்கு “ஹார்வர்ட் கனெக்ஷன்” என்று பெயர் கூட வைத்திருக்கிறார்கள். ஹார்வர்ட் மாணவர்கள் ஒருவரையொருவர் அறிந்துகொள்ளவும், குறிப்பாக காதல் தொடர்புகளை உருவாக்கவும் உதவும் இணையதளமாக அதை உருவாக்க அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். 

மார்க்கின் திறமையைப் பார்த்த அவர்கள், அந்த இணையதளத்தை உருவாக்கும் பணியில் தங்களுடன் சேருமாறு அவனையும் அழைக்கிறார்கள்.

மார்க் அந்தத் திட்டத்தில் வேலை செய்ய ஒப்புக்கொள்வது போல நடந்து கொள்கிறான். ஆனால் அதே நேரத்தில், ஹார்வர்ட் மாணவர்களுக்கு மட்டும் அல்லாமல், ஐவி லீக் என்ற உலகின் பெருமைமிகு பல்கலைக்கழகங்களின் மாணவர்களுக்கே உரிய ஒரு சமூக வலைத்தளத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற தனக்கென ஒரு யோசனை அவனுக்குள் உருவாகிறது.

 இதைப் பற்றி தனது நண்பரும் அறைத் தோழருமான எட்வார்டோ சவெரினிடம் (ஆண்ட்ரூ கார்ஃபீல்ட்) பேசுகிறான். 

எடுவார்டோ மார்க்கின் நெருங்கிய நண்பராக இருக்கிறான்; மேலும் புதிய திட்டத்தில் நிதி மற்றும் வணிகப் பொறுப்புகளை ஏற்கத் தயாராக இருக்கிறான். 

மார்க் உருவாக்க விரும்பும் இணையதளத்திற்கு “தி ஃபேஸ்புக்” என்று பெயரும் வைக்கப்படுகிறது. 

எட்வார்டோ அதன் நிதிப் பொறுப்பை ஏற்று, ஆரம்ப முதலீடாக 1,000 டாலர்களை வழங்குகிறான். அந்தப் பணத்தைப் பயன்படுத்தி மார்க் இணையதளத்தை உருவாக்கத் தொடங்குகிறான்.

மார்க் தனது புதிய தளத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, விங்கிள்வாஸ் இரட்டையர்களும் திவ்யா நரேந்திராவும் தங்களுக்காகவே அவன் வேலை செய்கிறான் என்று நம்புகிறார்கள். 

ஆனால் மார்க் அவர்களுடைய திட்டத்தைத் தொடர்ந்து செயல்படுத்தாமல் காலம் தாழ்த்திக்கொண்டே இருக்கிறான். 

அதே சமயம், அவன் தனது சொந்த சமூக வலைத்தளத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறான்.

 “தி ஃபேஸ்புக்” தொடங்கியதும் அது ஹார்வர்ட் மாணவர்களிடையே மிக வேகமாக பிரபலமாகிறது. 

இதை அறிந்த விங்கிள்வாஸ் இரட்டையர்களும் திவ்யா நரேந்திராவும் கடும் கோபமடைகிறார்கள்.

 தங்களுடைய யோசனையை மார்க் பயன்படுத்திக் கொண்டதாகவும், ஹார்வர்ட் கனெக்ஷனை உருவாக்கும் பணியில் தங்களுடன் சேர்வதாகக் கூறி தங்களை ஏமாற்றியதாகவும் அவர்கள் கருதுகிறார்கள்.

இந்தப் பிரச்சினையை அவர்கள் ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத் தலைவர் லாரி சம்மர்ஸிடம் எடுத்துச் செல்கிறார்கள். 

ஆனால் அவர் இந்த விவகாரத்தில் தண்டனை நடவடிக்கை எடுப்பதில் ஆர்வம் காட்டவில்லை. 

தி ஃபேஸ்புக் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டிய அளவுக்கு அது முக்கியமான விஷயம் அல்ல என்பதுபோல் அவர்களின் புகாரை அலட்சியமாகக் கையாள்கிறார். 

இதனால் விங்கிள்வாஸ் இரட்டையர்களுக்கும் நரேந்திராவுக்கும் பிரச்சினை முடிவடைவதில்லை.

இதற்கிடையில் தி ஃபேஸ்புக் ஹார்வர்டைத் தாண்டி வளரத் தொடங்குகிறது. 

மார்க் அதை யேல், கொலம்பியா, ஸ்டான்ஃபோர்டு போன்ற இதர பெருமைமிகு பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் விரிவுபடுத்துகிறான்.

 இணையதளத்தின் பயனாளர்கள் தொடர்ந்து அதிகரிக்கிறார்கள். 

மார்க்கும் எட்வார்டோவும் புதிய வாய்ப்புகளை எதிர்கொள்கிறார்கள். 

அந்த நேரத்தில் எட்வார்டோவுடன் காதல் தொடர்பில் இருக்கும் கிறிஸ்டி லீ (பிரெண்டா சாங்) என்ற மாணவி, மார்க்கையும் எடுவார்டோவையும் சந்திக்கிறாள். 

அவர்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் சமூக வலைத்தளத்தைப் பற்றி அறிந்த கிறிஸ்டி, அவர்களிடம் “Facebook me.” என்று கூறுகிறாள். அந்த கவர்ச்சியான சொற்றொடர் மார்க்குக்கும் எட்வார்டோவுக்கும் பிடித்துப் போகிறது.

கிறிஸ்டியின் ஏற்பாட்டின் மூலம் அவர்கள் நாப்ஸ்டர் நிறுவனத்தின் இணை நிறுவனரான சீன் பார்க்கரை (ஜஸ்டின் டிம்பர்லேக்) சந்திக்கிறார்கள். 

தொழில்நுட்ப உலகில் அனுபவமுள்ள சீன், தி ஃபேஸ்புக்கின் எதிர்காலத்தை மிகப்பெரிய அளவில் கற்பனை செய்கிறான். 

அது வெறும் கல்லூரி மாணவர்களுக்கான இணையதளமாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்றும், எதிர்காலத்தில் பில்லியன் டாலர் மதிப்புள்ள நிறுவனமாக மாறக்கூடிய திறன் அதற்கு இருப்பதாகவும் அவன் மார்க்கிடம் ஆரூடம் கூறுகிறான். 

இந்தப் பார்வை மார்க்கை மிகவும் கவர்கிறது. எட்வார்டோவுக்கு சீன் சொல்வது பிடிக்கவில்லை. 

அவன் சீனை அதிகப்படியான சந்தேகமும் மாயையான எண்ணங்களும் கொண்ட மனிதராகப் பார்க்கிறான்.

 ஆனால் சீன் கூறும் ஒரு விஷயம் மட்டும் எட்வார்டோவுக்கும் ஏற்றதாக இருக்கிறது: “தி ஃபேஸ்புக்” என்ற பெயரில் உள்ள “தி”யை நீக்கி, நிறுவனத்திற்கு “ஃபேஸ்புக்” என்று பெயர் வைக்க வேண்டும் என்பதுதான் அது.

சீனின் ஆலோசனையால் மார்க் நிறுவனத்தை கலிஃபோர்னியாவின் பாலோ ஆல்டோவுக்கு மாற்ற முடிவு செய்கிறான். 

எட்வார்டோ நிறுவனத்தின் நிதிப் பொறுப்பில் இருந்தாலும், அந்த நேரத்தில் நியூயார்க்கில் இருந்து வணிக வளர்ச்சிப் பணிகளை கவனிக்க முடிவு செய்கிறான்.

 புதிய சூழ்நிலையில் மார்க்கும் சீனும் ஃபேஸ்புக்கின் வளர்ச்சியில் மேலும் நெருக்கமாக இணைந்து செயல்படத் தொடங்குகிறார்கள்.

 எட்வார்டோவுக்கும் மார்க்குக்கும் இடையிலான ஆரம்பகால நெருக்கம் இப்போது மாறத் தொடங்குகிறது. 

எட்வார்டோ கிறிஸ்டியுடனான தனது உறவையும் முறித்துக்கொள்கிறான்.

ஃபேஸ்புக் தொடர்ந்து விரிவடைகிறது. மார்க்கைச் சுற்றியுள்ள தொழில் உலகில் சீனின் செல்வாக்கும் அதிகரிக்கிறது. 

சீன் மார்க்கைப் பெரிய அளவில் சிந்திக்கத் தூண்டுகிறான்; நிறுவனத்தை வேகமாக வளர்க்கும் வழிகளைத் தேடுகிறான். 

இதற்கிடையில் விங்கிள்வாஸ் இரட்டையர்களும் நரேந்திராவும் தங்களுடைய குற்றச்சாட்டை மறக்கவில்லை. 

2004-ஆம் ஆண்டில் ஹார்வர்டுக்காக ஹென்லி ராயல் ரெகாட்டா படகு துடுப்பு இடும் போட்டியில் பங்கேற்கும் கேமரனும் டைலரும், நெதர்லாந்தின் ஹாலண்டியா ரோய்க்ளப் அணியிடம் மிகக் குறைந்த வித்தியாசத்தில் தோல்வியடைகிறார்கள்.

அந்தத் தோல்விக்குப் பிறகு அவர்கள் ஃபேஸ்புக்கின் வளர்ச்சியைப் பற்றி அறிகிறார்கள். 

குறிப்பாக, சீனின் வழியாக ஃபேஸ்புக் ஐரோப்பாவிற்கும் விரிவடைந்து, ஆக்ஸ்ஃபோர்ட், கேம்பிரிட்ஜ், லண்டன் ஸ்கூல் ஆஃப் எகனாமிக்ஸ் போன்ற உலகின் பெருமைமிகு கல்வி நிறுவனங்களிலும் சென்றிருப்பதை அவர்கள் தெரிந்துகொள்கிறார்கள்.

 இதனால் தங்களுடைய யோசனை திருடப்பட்டதாக அவர்கள் கருதுவது மேலும் வலுப்பெறுகிறது. 

இறுதியில், அறிவுசார் சொத்து திருட்டு தொடர்பாக ஃபேஸ்புக் மீது வழக்குத் தொடர அவர்கள் முடிவு செய்கிறார்கள்.

அதே சமயம், எட்வார்டோவுக்கும் சீனுக்கும் இடையிலான கருத்து வேறுபாடு தீவிரமாகிறது.

 ஃபேஸ்புக்கில் சீன் எடுக்கும் முடிவுகள் எட்வார்டோவுக்கு ஏற்றதாக இல்லை.

 நிறுவனத்தின் வளர்ச்சியைப் பற்றிய அணுகுமுறையில் இருவருக்கும் வேறுபாடு ஏற்படுகிறது. 

இதன் விளைவாக எட்வார்டோ நிறுவனத்தின் வங்கிக் கணக்கை முடக்குகிறான்.

 ஆனால் மார்க் மற்றும் சீன் நிறுவனம் ஒரு முக்கியமான பெரும் முதலீட்டை பெற்றிருப்பதைத் தெரிவிக்கிறார்கள். 

முதலீட்டாளர் பீட்டர் தியேல் (வாலஸ் லாங்கம்) ஃபேஸ்புக்கில் 500,000 டாலர்களை முதலீடு செய்ய ஒப்புக்கொண்டிருப்பதை மார்க் தெரிவிக்கிறான்.

 இதனால் எட்வார்டோ வங்கிக் கணக்கை முடக்கிய நடவடிக்கையைத் தளர்த்துகிறான்.

புதிய முதலீடு கிடைத்த பிறகு நிறுவனம் மேலும் விரிவடைகிறது. 

ஃபேஸ்புக்கின் புதிய தலைமையகம் சான் பிரான்சிஸ்கோவில் அமைக்கப்படுகிறது.

 எட்வார்டோ ஒரு வணிகக் கூட்டத்திற்கும், ஃபேஸ்புக்கின் பத்து லட்சமாவது பயனாளரை கொண்டாடும் நிகழ்ச்சிக்கும் வருமாறு அழைக்கப்படுகிறான்.

 இதை சாதாரண நிறுவனக் கூட்டமாக நினைத்து அவன் அங்கு வருகிறான். 

ஆனால் அங்கே அவனுக்கு முற்றிலும் வேறொரு உண்மை தெரியவருகிறது.

புதிய முதலீட்டு ஒப்பந்தத்தின் மூலம் ஃபேஸ்புக்கில் எட்வார்டோவின் பங்கு 34 சதவீதத்திலிருந்து வெறும் 0.03 சதவீதமாகக் குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 

மற்ற உரிமையாளர்களின் பங்குகள் அதே முறையில் குறைக்கப்படவில்லை.

 இதனால், நிறுவனத்தை ஆரம்பிக்க மார்க்குடன் இணைந்து பணமும் உழைப்பும் வழங்கிய எட்வார்டோ, தன்னுடைய உரிமையில் பெரும்பகுதியை இழந்துவிட்டதை உணர்கிறான்.

 அதுமட்டுமல்லாமல், நிறுவனத்தின் இணை நிறுவுநர் மற்றும் நிதித் தலைவராக இருந்த அவனுடைய பெயரும் நிறுவனத்தின் அதிகாரப்பூர்வப் பட்டியலில் இருந்து நீக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இந்த உண்மையை அறிந்ததும் எட்வார்டோ கடும் கோபமடைகிறான். மார்க்கையும் சீனையும் நேரடியாக எதிர்கொள்கிறான். 

தன்னை ஏமாற்றிவிட்டதாகக் குற்றம்சாட்டுகிறான். இனி இந்த விவகாரத்தை சட்டரீதியாக எதிர்கொள்ளப் போவதாகவும் வழக்குத் தொடரப் போவதாகவும் கூறுகிறான். 

அப்போது பாதுகாப்புப் பணியாளர்கள் வந்து எடுவார்டோவை கட்டிடத்திலிருந்து வெளியேற்றுகிறார்கள். 

இதன் மூலம் மார்க்குக்கும் எட்வார்டோவுக்கும் இடையிலிருந்த நட்பும கூட்டுத் தொழில் உறவும் முற்றிலும் உடைந்து போகிறது.

சில காலத்திற்குப் பிறகு, ஒரு மில்லியன் பயனாளர்களை எட்டியதை முன்னிட்டு நடைபெறும் விருந்தில் சீனும் கலந்து கொள்கிறான். 

ஆனால் அங்கே அவன் ஒரு சிறுமியுடன் போதைப்பொருள் வைத்திருந்த குற்றச்சாட்டில் கைது செய்யப்படுகிறான்.

 இந்தச் சூழ்நிலையில் சீன், பிரச்சினைக்கு எட்வார்டோ தான் காரணம் என்று குற்றம் சுமத்த முயல்கிறான். 

ஆனால் இதுவரை சீனின் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கையை மார்க் இழக்கிறான். இறுதியில் சீனிடமிருந்தும் விலகுகிறான்.

இதற்கிடையில் மார்க்கின் வழக்கறிஞர் குழுவில் பணிபுரியும் இளம் வழக்கறிஞர் மரிலின் டெல்பி (ரஷிதா ஜோன்ஸ்), எட்வார்டோ தொடர்ந்த வழக்கை நீதிமன்றத்தில் முழுமையாக எதிர்கொள்வதைவிட சமரசம் செய்வதே சிறந்தது என்று மார்க்கிடம் விளக்குகிறாள்.

 காரணம், ஃபேஸ்புக் உருவான விதம், மார்க்கின் செயல்கள், நண்பனான எட்வார்டோவிடம் அவன் நடந்து கொண்ட விதம் போன்ற விவரங்கள் நீதிமன்றத்தில் வெளிப்பட்டால், நடுவர் குழுவின் முன் மார்க்குக்கு நல்ல ஆதரவு கிடைக்காது என்று அவள் கூறுகிறாள். 

அதனால் எட்வார்டோவுடன் வழக்கை நீதிமன்றத்திற்கு வெளியே சமரசம் செய்வதற்கான முடிவு எடுக்கப்படுகிறது.

மார்க் ஒருபுறம் விங்கிள்வாஸ் இரட்டையர்களின் வழக்கையும், மறுபுறம் எட்வார்டோவின் வழக்கையும் எதிர்கொண்டுகொண்டிருக்கிறான். 

திரைப்படத்தின் கதை முழுவதும் இந்த இரண்டு வழக்குகளுக்கான வாக்குமூல விசாரணைகளும், அதற்கு இடையில் கடந்த காலத்தில் நடந்த நிகழ்வுகளும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்தே செல்கின்றன.

 ஒரே சம்பவத்தைப் பற்றி மார்க், எட்வார்டோ, விங்கிள்வாஸ் இரட்டையர்கள் மற்றும் நரேந்திரா ஆகியோரின் பார்வைகள் வேறுபடுகின்றன.

 இதனால் ஃபேஸ்புக் உருவான உண்மையான கதை எது என்பதைக் காட்டிலும், அந்த உருவாக்கத்தின் பின்னால் ஏற்பட்ட உறவுகள், குற்றச்சாட்டுகள் மற்றும் வழக்குகளே இக்கதையின் மையமாகின்றன.

இறுதியில் மார்க் தனியாக அமர்ந்திருக்கிறான். ஃபேஸ்புக்கின் மூலம் உலகம் முழுவதும் கோடிக்கணக்கான மக்களை இணைக்கும் நிறுவனத்தை உருவாக்கியிருந்தாலும், அவன் ஆரம்பத்தில் நெருக்கமாக இருந்த எட்வார்டோவுடனான நட்பு முறிந்துவிட்டது;

 விங்கிள்வாஸ் இரட்டையர்களுடன் சட்டப் பிரச்சினையில் சிக்கியிருக்கிறான்; 

சீனுடனான உறவும் முடிந்துவிட்டது. அவன் தனியாக அமர்ந்து எரிகா ஆல்பிரைட்டின் ஃபேஸ்புக் பக்கத்தைத் திறக்கிறான். 

அவளுக்கு நட்பு கோரிக்கை அனுப்புகிறான். பின்னர் அந்தப் பக்கம் நட்பு ஏற்கப்படுகிறதா என்று மீண்டும் மீண்டும் திறந்து பார்க்கிறான். 

உலகம் முழுவதையும் இணைக்கும் சமூக வலைத்தளத்தை உருவாக்கிய மனிதன், தனது கடந்தகாலத்தில் தன்னைவிட்டு விலகிய ஒரே ஒருவரிடமிருந்து ஒரு நட்பு கோரிக்கை ஏற்கப்படுமா என்று தனியாகக் காத்திருக்கும் நிலையில் இக்கதை முடிகிறது.

இறுதியில் வரும் தகவலின்படி, விங்கிள்வாஸ் இரட்டையர்களும் நரேந்திராவும் தொடர்ந்த வழக்கும், எடுவார்டோ தொடர்ந்த வழக்கும் நீதிமன்றத்திற்கு வெளியே சமரசம் செய்யப்பட்டுவிடுகின்றன.

 ஃபேஸ்புக் மிகப்பெரிய நிறுவனமாக ஓங்கி தழைத்து வளர்கிறது. மார்க் உலகின் மிக இளம் கோடீஸ்வரராகிறார்.

 ஆனால் கதையின் கடைசி காட்சி, அந்த மிகப்பெரிய வெற்றியின் நடுவிலும் மார்க் தனியாக அமர்ந்து எரிகாவின் நட்பு ஏற்பை எதிர்பார்த்து காத்துக் கொண்டிருப்பதுடன் நிறைவடைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு

மணிச்சித்திரத்தாழு Manichitrathazhu 1993


மனித மனதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத தருணங்களில், நாம் முதலில் நம்புவது அறிவியலையா, அச்சத்தையா, அல்லது தலைமுறைகள் சொல்லிவந்த நம்பிக்கைகளையா? 

இந்தக் கேள்வியை நேரடியாகக் கேட்காமல், பார்வையாளரின் மனதுக்குள்ளேயே அந்தக் கேள்வியை எழுப்புகிறது மணிச்சித்ரத்தாழு. 

1993-ல் வெளியான இந்த மலையாளத் திரைப்படம், திகில் என்ற சொல்லை வெறும் பயமுறுத்தலுக்கான கருவியாகப் பயன்படுத்தாமல், உளவியல், மனித மனம், குடும்ப உறவுகள், பாரம்பரிய நம்பிக்கைகள் ஆகியவற்றை ஒன்றுக்கொன்று எதிரெதிராக நிறுத்திப் பார்க்கும் தனித்துவமான படைப்பாக அமைந்திருக்கிறது.

ஃபாசிலின் இயக்கத்தின் மிகப்பெரிய பலம், பார்வையாளருக்கு எல்லாவற்றையும் உடனடியாக விளக்கிவிடாமல், ஒரு மர்மமான மனநிலைக்குள் அவர்களை அழைத்துச் செல்வது. 

படம் எந்த ஒரு வகைமைக்குள்ளும் முழுமையாக அடங்கிவிடுவதில்லை. 

திகில், உளவியல், குடும்ப உணர்வு, நகைச்சுவை, பண்பாடு ஆகியவை ஒன்றுடன் ஒன்று கலக்கின்றன. குறிப்பாக அச்சத்தை உருவாக்குவதில் அதிகப்படியான வன்முறையையோ திடீர் அதிர்ச்சிகளையோ மட்டுமே நம்பாமல், சூழல், ஒலி, மௌனம், பார்வை, எதிர்பார்ப்பு ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்துவது படத்தின் திரைப்பட மொழிக்கு வலிமை சேர்க்கிறது.

மதுமுட்டத்தின் திரைக்கதை இந்தப் படத்தின் இன்னொரு முக்கியமான தூண். 

கதையை வெறும் மர்மத்தை அவிழ்க்கும் புதிராக மட்டும் அணுகாமல், மனித மனத்தின் சிக்கல்களை மையப்படுத்தும் வகையில் அதன் அடுக்குகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.

 பார்வையாளருக்கு ஒரு விஷயம் உண்மையா, நம்பிக்கையா, மனதின் விளைவா என்ற கேள்வி எழும் வகையில் திரைக்கதை தனது தகவல்களை அளவோடு கையாள்கிறது. 

இதனால் படம் பார்க்கும் அனுபவம், “அடுத்து என்ன?” என்ற ஆர்வத்தோடு மட்டுமல்லாமல், “நாம் எதை உண்மை என்று நம்புகிறோம்?” என்ற சிந்தனையுடனும் நகர்கிறது.

கங்கா (ஷோபனா) திரைப்படத்தின் உணர்ச்சி மையமாகத் திகழ்கிறார். அந்தக் கதாபாத்திரத்தை வெறும் பயப்படும் பெண்ணாகவோ மர்மத்தின் ஒரு பகுதியாகவோ வடிவமைக்காமல், மனதின் பல்வேறு அடுக்குகளைத் தாங்கும் சிக்கலான மனிதராக உருவாக்கியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 

நகுலன் (சுரேஷ் கோபி) குடும்ப உறவு, நம்பிக்கை, அன்பு ஆகியவற்றின் வழியாக கதையின் மனிதத் தன்மையைத் தாங்குகிறார். 

டாக்டர் சன்னி ஜோசப் (மோகன்லால்) வரும்போது திரைப்படத்தின் அணுகுமுறையே வேறொரு பரிமாணத்தைப் பெறுகிறது. அறிவாற்றலும் நகைச்சுவை உணர்வும் கலந்த அவரது தனித்துவமான குணவடிவம் படத்தின் மனநிலையை சமநிலைப்படுத்துகிறது.

குறிப்பாக நடிப்பில் ஷோபனாவின் பங்களிப்பு தனியாகக் குறிப்பிடப்பட வேண்டியது. ஒரே கதாபாத்திரத்தின் பல்வேறு மனநிலைகளை உடல் மொழி, கண்கள், குரல், முகபாவனை ஆகியவற்றின் நுணுக்கமான மாற்றங்களால் வெளிப்படுத்துகிறார். 

இந்த நடிப்பு ஏன் தேசிய அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்டது என்பதை படம் பார்க்கும்போது புரிந்துகொள்ள முடியும்.

 அவருக்கு வழங்கப்பட்ட தேசிய திரைப்பட விருது சிறந்த நடிகைக்கானது என்பதும் இதன் நடிப்புத் தரத்திற்கு முக்கியமான சான்றாகிறது. 

மோகன்லால் தனது வழக்கமான நட்சத்திரப் பிம்பத்தை மட்டுமே முன்னிறுத்தாமல், கதையின் மனநிலைக்கேற்ற நகைச்சுவை கலந்த தனித்துவமான நடிப்பை வழங்குகிறார். 

சுரேஷ் கோபியும் பாத்திரத்திற்குத் தேவையான நம்பகத்தன்மையை உருவாக்குகிறார். 

துணைக் கதாபாத்திரங்களில் திலகன், நெடுமுடி வேணு, இன்னசன்ட், கே.பி.ஏ.சி. லலிதா,கணேஷ்குமார் உள்ளிட்டோரின் பங்களிப்பும் படத்தின் குடும்பச் சூழலை இயல்பாக்குகிறது.

ஒளிப்பதிவு திரைப்படத்தின் மர்ம உணர்வை உருவாக்குவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. வேணுவின் முதன்மை ஒளிப்பதிவுடன் ஆனந்தக்குட்டனும் சன்னி ஜோசப்பும் இணைந்து பணியாற்றியுள்ளனர்.

 பழமையான அரண்மனை  வீட்டின் நீண்ட வழித்தடங்கள், மூடிய இடங்கள், இருண்ட பகுதிகள், பாரம்பரிய கட்டிடத்தின் அமைப்பு ஆகியவை வெறும் பின்னணியாக இல்லாமல் திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிச் சூழலாகவே மாறுகின்றன. 

குறிப்பாக வெளிச்சமும் இருளும் பயன்படுத்தப்படும் விதம், பார்வையாளரின் பார்வையை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தாமல், அவர்களின் கற்பனைக்கும் இடம் விடுகிறது.

படத்தொகுப்பு டி.ஆர். சேகரால் கையாளப்பட்டுள்ளது. காட்சிகளுக்கு இடையிலான வேகம், தகவல்களை மறைத்து வைக்கும் முறை, அமைதியான தருணங்களுக்கும் பதற்றமான தருணங்களுக்கும் இடையே உருவாக்கப்படும் சமநிலை ஆகியவை படத்தின் மர்மத்தைப் பாதுகாக்கின்றன. 

இந்த வகையான திரைப்படத்தில் படத்தொகுப்பின் சிறப்பு அதிகமாகத் தெரியாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் அதுவே அதன் வெற்றி. பார்வையாளர் காட்சியின் தொழில்நுட்ப அமைப்பை கவனிக்காமல் அதன் மனநிலைக்குள் மூழ்கிவிடுகிறார்.

கலை இயக்கமும் இந்த அனுபவத்தின் அடித்தளமாக இருக்கிறது. பாரம்பரிய கேரளத் தரவாட்டின் தோற்றம், அதன் கட்டிட அமைப்பு, அலங்காரங்கள், மூடப்பட்ட பகுதிகள், பழமையான பொருட்கள் ஆகியவை காலப்பின்னணியை உணரச் செய்கின்றன. 

படத்தில் பயன்படுத்தப்படும் நாகவல்லியின் ஓவியமும் குறிப்பிடத்தக்க காட்சிச் சின்னமாகிறது. கலைஞர் ஆர். மாதவன் அதை நேரடி மாதிரி இல்லாமல் வரைந்திருக்கிறார். இதுபோன்ற காட்சிப் பொருட்கள் படத்தின் உலகத்தை நம்பத்தகுந்ததாக மாற்றுகின்றன.

ஆடை வடிவமைப்பிலும் திரைப்படம் தனது பண்பாட்டு சூழலை விட்டுவிடுவதில்லை.

 குறிப்பாக சேலைகள் மற்றும் பாரம்பரிய உடைகள் கதாபாத்திரங்களின் சமூகச் சூழலையும் கால உணர்வையும் வலுப்படுத்துகின்றன. 

ஷோபனா அணிந்த ஒரு பாடல் காட்சிச் சேலை பின்னாளில் “நாகவல்லி சேலை” என்ற பெயரில் கேரளத்தில்  பிரபலமானது என்பது அந்தக் காட்சியமைப்பு ஏற்படுத்திய பண்பாட்டு தாக்கத்திற்கு ஓர் உதாரணம்.

இசையில் எம்.ஜி. ராதாகிருஷ்ணனின் பாடல்கள் படத்தின் தனித்துவமான அழகியலுடன் இணைகின்றன.

 பிச்சு திருமலா, மதுமுட்டம் ஆகியோர் மலையாளப் பாடல் வரிகளை எழுதியுள்ளனர்;

 ஒருமுறை வந்து பார்ப்பாயா ? என்ற தமிழில் வரும் முத்திரைப் பாடல் வரிகளுக்கு வாலி அவர்கள் பங்களித்துள்ளார்.

 கே.ஜே. யேசுதாஸ், கே.எஸ். சித்ரா, ஜி. வேணுகோபால், சுஜாதா மோகன் மற்றும் எம்.ஜி. ராதாகிருஷ்ணன் ஆகியோர் பாடல்களைப் பாடியுள்ளனர்.

 “பழந்தமிழ் பாட்டிழையும்”, “வருவானில்லாருமீ”, “ஒரு முறை வந்து”, “பலவட்டம் பூக்காலம்” போன்ற புதுக்கவிதைத்துவமான பாடல்கள் படத்தின் இசை நினைவில் நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கச் செய்தவை.

 குறிப்பாக “ஒரு முறை வந்து” பாடலின் காட்சியமைப்பு பத்மநாபபுரம் அரண்மனையின் வரலாற்றுச் சூழலோடு இணைவது பார்வை மற்றும் இசையை ஒரே அனுபவமாக்குகிறது.

ஜான்சன் மாஸ்டரின் பின்னணி இசை, படத்தின் மற்றொரு முக்கியமான குரல். பாடல்கள் இல்லாத இடங்களிலும் இசை சூழலை உருவாக்குகிறது.

 அதேபோல் ஒலியமைப்பு, குறிப்பாக அமைதியையும் தொலைவில் கேட்கும் ஒலிகளையும் பயன்படுத்தும் விதம், காட்சியைப் பார்க்கும் அனுபவத்தை விட அதை உணரும் அனுபவமாக மாற்றுகிறது.

 திகில் திரைப்படத்தில் “காட்டப்படாதது” எவ்வளவு முக்கியமோ, “கேட்கப்படாத அமைதி”யும் அதே அளவு முக்கியம் என்பதை படம் உணர்த்துகிறது.

திரைப்படத்தின் காலப்பின்னணி அதன் தனித்துவத்தை மேலும் அதிகரிக்கிறது. 

கேரளத்தின் பாரம்பரிய குடும்ப அமைப்பு, தரவாடு கலாசாரம், நாட்டுப்புற நம்பிக்கைகள், தாந்திரிக மரபுகள், தென்னிந்திய வரலாற்றுச் சூழல் ஆகியவை நவீன உளவியல் பார்வையுடன் இணைக்கப்படுகின்றன.

 இதனால் பழைய நம்பிக்கைகளையும் நவீன அறிவியலையும் எளிதாக நல்லது–கெட்டது என்று பிரிக்காமல், மனிதர்கள் ஏன் குறிப்பிட்ட நம்பிக்கைகளை உருவாக்குகிறார்கள் என்பதைக் குறித்து சிந்திக்க வைக்கும் படைப்பாக இது அமைகிறது.

இதன் மனிதநேயப் பார்வைதான் மணிச்சித்ரத்தாழுவை சாதாரண திகில் படத்திலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது. 

மனநலப் பிரச்சினைகளை மூடநம்பிக்கையின் மொழியில் மட்டும் அணுகாமல், அறிவியல் மற்றும் உளவியல் பார்வையின் அவசியத்தை முன்வைப்பது அந்தக் கால இந்திய சினிமாவில் குறிப்பிடத்தக்க அணுகுமுறையாக இருந்தது.

 அதே நேரத்தில் குடும்ப அன்பு, நட்பு, பயம், நம்பிக்கை, மன அழுத்தம் போன்ற மனித உணர்வுகளையும் படம் முக்கியத்துவத்துடன் அணுகுகிறது. 

அறிவியலை முன்வைப்பதற்காக மனிதர்களின் பண்பாட்டு நம்பிக்கைகளை கேலி செய்யாமல் இருப்பதும் அதன் முதிர்ச்சியான அணுகுமுறை.

திரைப்படத்தின் தயாரிப்பு முறையும் தனித்துவமானது. ஃபாசிலுடன் சிபி மலயில், பிரியதர்ஷன், சித்திக்–லால் ஆகியோர் இரண்டாம் அணிப் படப்பிடிப்பு இயக்குநர்களாக ஒரே காலகட்டத்தில் மின்னல் வேகத்தில் பணியாற்றியுள்ளனர். 

இதனால் மிகப்பெரிய அளவில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட படப்பிடிப்பு நடைபெற்றது. பத்மநாபபுரம் அரண்மனை, திருப்பூணித்துறை ஹில் பேலஸ் போன்ற வரலாற்றுச் சூழல்கள் படத்தின் காட்சியமைப்புக்கு இயற்கையான பெருமையை அளிக்கின்றன; 

சென்னையில் அமைந்திருந்த எஸ்.எஸ். வாசனின் வீட்டில் முக்கியமான அறைச் சூழல் உருவாக்கப்பட்டது என்பதும் தயாரிப்பின் சுவாரஸ்யமான அம்சம்.

வெளியீட்டுக்குப் பிறகு திரைப்படம் பெற்ற வரவேற்பு அதன் நிலைத்தன்மையை நிரூபிக்கிறது. 

1993 டிசம்பர் 25 அன்று வெளியான படம் மிகப்பெரிய வணிக வெற்றியைப் பெற்று, பல திரையரங்குகளில் நீண்ட நாட்கள் ஓடியது. 

தேசிய திரைப்பட விருதுகளில் சிறந்த பொழுதுபோக்கு வழங்கும் பிரபலத் திரைப்படத்திற்கான விருதையும், ஷோபனாவுக்கு சிறந்த நடிகைக்கான விருதையும் பெற்றது. 

கேரள மாநில திரைப்பட விருதுகளிலும் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த நடிகை, சிறந்த ஒப்பனைக் கலைஞர் உள்ளிட்ட பிரிவுகளில் அங்கீகாரம் பெற்றது. 

காலம் கடந்தும் தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்புகளில் தொடர்ந்து அதிக வரவேற்பைப் பெறுவதும்,எத்தனை மலினமான நகல்கள் வெளிவந்தாலும்  மலையாளிகளின் பண்பாட்டு நினைவகத்தின் இப்படைப்பெ ஒரு பகுதியாக மாறியிருப்பதும் அதன் தாக்கத்தின் அளவை காட்டுகின்றன.

இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய சிறப்பு, பயத்தை மட்டும் உருவாக்காமல் பயத்தின் பின்னால் இருக்கும் மனித மனதைப் பற்றி சிந்திக்க வைப்பது. 

பழைய வீடு, மர்மமான சூழல், இசை, ஒலி, நடிப்பு, காட்சியமைப்பு ஆகிய அனைத்தும் சேர்ந்து பார்வையாளரின் மனதில் ஒரு தனி உலகை உருவாக்குகின்றன. 

அதில் என்ன உண்மை, என்ன நம்பிக்கை, என்ன மனதின் உருவாக்கம் என்ற கேள்விகளுக்கான பதிலைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, அந்தக் கேள்விகளையே அனுபவிக்கச் செய்கிறது மணிச்சித்ரத்தாழு.

 இது ஒரு பழைய திகில் திரைப்படம் என்பதற்காக மட்டும் பார்க்க வேண்டிய படம் அல்ல; இந்திய சினிமாவில் திகில், உளவியல், பண்பாடு, அறிவியல் ஆகியவற்றை இவ்வளவு இயல்பாக ஒன்றிணைக்க முடியுமா என்பதை நேரடியாக அனுபவிக்க வேண்டிய திரைப்படம்.

===============================
படத்தின் கதை:-

மதம்பள்ளி குடும்பத்தின் பழமையான மூதாதையர் மாளிகை கேரளாவில் உள்ளது.

 அந்த வீட்டைப் பற்றி பல ஆண்டுகளாக ஒரு பயங்கரமான கதை நிலவுகிறது. சுமார் 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அந்தக் குடும்பத்தின் சக்திவாய்ந்த ஆளுமையான சங்கரன் தம்பி, தஞ்சாவூருக்குச் சென்றபோது அங்கிருந்த நாகவல்லி என்ற நடனக் கலைஞரிடம் மயங்குகிறான். 

அவளைத் தன்னுடன் மதம்பள்ளி மாளிகைக்கு அழைத்து வருகிறான். 

ஆனால் நாகவல்லியின் மனம் சங்கரன் தம்பியிடம் இல்லை. அவள் மற்றொரு நடனக் கலைஞரான ராமநாதனை ரகசியமாகக் காதலிக்கிறாள்.

 ராமநாதனும் அவளுடன் தொடர்பைத் தொடர்வதற்காக மாளிகைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு குடிலில் தங்குகிறான்.

நாகவல்லிக்கும் ராமநாதனுக்கும் இடையிலான இந்த ரகசியக் காதலை சங்கரன் தம்பி கண்டுபிடிக்கிறான்.

 ஆத்திரமடைந்த அவன் இருவரையும் கொடூரமாக எண்ணெய் ஊற்றி  எரித்து  கொலை செய்கிறான். 

அந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகு, நாகவல்லியின் பழிவாங்கும் ஆவி மாளிகையின் தெற்குப் பகுதியில் உள்ள ஒரு அறைக்குள் சிக்கியிருப்பதாகவும், அந்த அறையே “தெக்கினி” என்றும் மக்கள் நம்பத் தொடங்குகிறார்கள். 

அந்த அறை எப்போதும் பூட்டியே வைக்கப்படுகிறது. இதனால் மதம்பள்ளி மாளிகை பேய் நடமாடும் இடமாகப் புகழ் பெறுகிறது.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, நகுலனும் (சுரேஷ் கோபி) அவனது மனைவி கங்காவும் (ஷோபனா) விடுமுறைக்காக நகுலனின் பூர்வீகமான கேரளக் கிராமத்திற்குச் செல்ல முடிவு செய்கிறார்கள். 

குடும்பத்தின் மூத்தவர்கள் மதம்பள்ளி மாளிகையில் தங்க வேண்டாம் என்று கடுமையாக எச்சரிக்கிறார்கள். 

அந்த வீட்டைப் பற்றிய பழைய அச்சங்களும் நாகவல்லியின் கதையும் அவர்களுக்குத் தெரியும். 

ஆனால் நகுலன் அந்த எச்சரிக்கைகளைப் பொருட்படுத்தாமல், தனது பூர்வீக வீட்டிலேயே தங்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறான். 

அவனைத் தனியாக அனுப்ப குடும்பத்தினர் தயங்குவதால், உறவினர்களும் அவர்களுடன் அந்த மாளிகைக்குச் செல்கிறார்கள்.

மதம்பள்ளி மாளிகைக்கு வந்ததும், குடும்பத்தினருக்கு தெக்கினி அறையைப் பற்றி மீண்டும் தெளிவாக எச்சரிக்கை விடுக்கப்படுகிறது. 

அந்த அறை மிகவும் பாதுகாப்பாகப் பூட்டப்பட்டிருக்கிறது. அதைத் திறக்கக் கூடாது என்பதே குடும்பத்தின் நீண்டகால நம்பிக்கை. 

ஆனால் கங்கா இயல்பிலேயே ஆர்வமும் கேள்வி கேட்கும் மனப்பான்மையும் கொண்டவள். பேய், ஆவி போன்றவற்றை அவள் மூடநம்பிக்கையாகவே பார்க்கிறாள். 

எனவே தேக்கினி அறையைப் பற்றிய எச்சரிக்கை அவளது ஆர்வத்தை மேலும் அதிகரிக்கிறது.

கங்கா, நகுலனின் உறவினரான அல்லியுடன் நெருக்கமாகிறாள். தெக்கினி அறையைத் திறந்து பார்த்துவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் கங்காவுக்கு ஏற்படுகிறது. 

அதற்காக அல்லியின் உதவியுடன் அறையின் சாவியை ரகசியமாகப் பெறுகிறாள்.

 இருவரும் சேர்ந்து அந்தத் தடைசெய்யப்பட்ட அறையைத் திறக்கிறார்கள். 

அந்த அறை திறக்கப்பட்டதுடன், குடும்பத்தின் அமைதியான வாழ்க்கை அச்சமூட்டும் சம்பவங்களால் பாதிக்கப்படத் தொடங்குகிறது.

வீட்டில் விளக்க முடியாத பல நிகழ்வுகள் நடக்கின்றன. சிலருக்கு உருவங்கள் தோன்றுகின்றன. 

வீட்டிலுள்ள பொருட்கள் எந்தத் தெளிவான காரணமும் இல்லாமல் உடைந்து சிதறுகின்றன. 

கங்காவின் சேலையிலும் மர்மமான முறையில் தீப்பிடிக்கிறது. 

குடும்பத்தினர் இந்தச் சம்பவங்களால் பயப்படுகிறார்கள்.

 பிரச்சினையைத் தீர்க்க பாரம்பரிய முறையில் சுத்திகரிப்பு சடங்குகளும் பூஜைகளும் நடத்தப்படுகின்றன.

 ஆனால் அவற்றாலும் வீட்டில் நிலவும் அச்சமும் குழப்பமும் அடங்கவில்லை.

கங்காவின் மனநிலையில் ஏற்கெனவே இருந்த சில சோகமான தன்மைகளும், தொடர்ந்து நிகழும் இந்த விசித்திரமான சம்பவங்களும் குடும்பத்தினரின் சந்தேகத்தை வேறு திசைக்குக் கொண்டு செல்கின்றன. 

நகுலனின் மற்றொரு உறவினரான ஸ்ரீதேவிக்குள் நாகவல்லியின் தீய ஆவி புகுந்திருக்கலாம் என்று அவர்கள் சந்தேகிக்கத் தொடங்குகிறார்கள். 

இதனால் குடும்பத்தினரிடையே பயமும் குழப்பமும் அதிகரிக்கிறது.

நகுலன் நிலைமையைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டு தனது நெருங்கிய நண்பரான டாக்டர் சன்னி ஜோசப்பை (மோகன்லால்) அழைக்கிறான்.

 அமெரிக்காவில் பணியாற்றும் சன்னி திறமையான மனநல மருத்துவர் மட்டுமல்லாமல், சற்றே விசித்திரமான குணமும் நகைச்சுவை உணர்வும் கொண்டவராக இருக்கிறார்.

 மதம்பள்ளிக்கு வந்தவுடன் அவர் அங்கு நடக்கும் விசித்திரமான சம்பவங்களை நேரில் எதிர்கொள்கிறார். 

அல்லி ஆபத்தான முறையில் தாக்கப்படுவதும் அவரை அதிர்ச்சியடையச் செய்கிறது.

ஒரு நள்ளிரவில், முன்பு மீண்டும் பூட்டப்பட்ட தெக்கினி அறைக்குள் இருந்து ஒரு பெண் தமிழில் பாடி ஆடும் சத்தம் கேட்கிறது. 

இதைத் தொடர்ந்து சன்னி அந்த மர்மமான இருப்புடன் நேரடியாக உரையாட முயல்கிறார்.

 அதற்காக அவர் வரலாற்றில் கூறப்படும் சங்கரன் தம்பியின் குரல் மற்றும் தன்மையை ஏற்றுக்கொண்டு வேடம் பூண்டு அந்த மறைமுகமான பெண்ணிடம் பேசுகிறார். 

அதற்கு அந்தப் பெண் தன்னை நாகவல்லி என்று அடையாளப்படுத்துகிறாள்.

 தன்னை கொன்ற சங்கரன் தம்பியைப் பழிவாங்கப் போவதாகவும், வரவிருக்கும் துர்காஷ்டமி இரவில் அவனது தலையை வெட்டப் போவதாகவும் அவள் சபதம் செய்கிறாள்.

இந்த மர்மத்தைப் புரிந்துகொள்ள சன்னி அருகிலுள்ள ஈவூர் கிராமத்துக்குச் சென்று தகவல்களைத் தேடுகிறார்.

 நாகவல்லி மற்றும் சங்கரன் தம்பியைச் சுற்றியுள்ள பழைய சம்பவங்களைப் பற்றி ஆராய்கிறார். 

இதற்கிடையில் நகுலனுக்கு வழங்கப்படும் தேநீரில் யாரோ விஷம் கலக்க முயற்சி செய்கிறார்கள். 

அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு சன்னி அனைவரின் முன்னிலையிலும் இதற்கு ஸ்ரீதேவியே காரணம் என்று கூறுகிறான். 

அவளை அவளது அறைக்குள் அடைத்து வைக்கிறான். இதனால் ஸ்ரீதேவியைப் பற்றிய குடும்பத்தினரின் சந்தேகம் மேலும் வலுப்பெறுகிறது.

துர்காஷ்டமிக்கு முந்தைய இரவில் நிலைமை மிகவும் தீவிரமாகிறது. 

அல்லியின் வருங்கால கணவரான மகாதேவன், கங்காவைத் தொந்தரவு செய்வது போன்ற ஒரு குழப்பமான சூழல் உருவாகிறது.

 மகாதேவன் தான் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை என்று கடுமையாக மறுக்கிறான். இந்தச் சம்பவத்தையும், இதுவரை கிடைத்த மருத்துவ மற்றும் மனநல அறிகுறிகளையும் ஒன்றாகப் பார்த்த சன்னிக்கு உண்மையான பிரச்சினை புரிகிறது.

கங்கா கடுமையான தனிமனிதப் பிளவு மனநிலையில் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறாள் என்பதை சன்னி கண்டறிகிறான்.

 சிறுவயதிலிருந்தே நாட்டுப்புறக் கதைகள் மற்றும் அவற்றின் மீது அவளுக்கு இருந்த ஆழமான ஈடுபாடு, மதம்பள்ளி மாளிகையின் அச்சமூட்டும் சூழல் ஆகியவை அவளது மனத்தில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. 

அதன் விளைவாக நாகவல்லியின் தன்மையை அவளது மனம் தன்னுள் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது.

இந்த மாற்றப்பட்ட மனநிலையில் கங்கா தன்னை கங்காவாக உணர்வதில்லை; நாகவல்லியின் மனநிலையை ஏற்றுக்கொள்கிறாள். அவளது பார்வையில் மகாதேவன், தன்னுடைய பழைய காதலனான ராமநாதனாகத் தோன்றுகிறான்.

 அதேபோல் அவளது கணவன் நகுலன், நாகவல்லியை கொன்ற சங்கரன் தம்பியாக அவளது மனதில் மாறுகிறான். 

அதனால் துர்காஷ்டமி இரவில் நகுலனை சங்கரன் தம்பி என்று நினைத்து கொல்ல வேண்டும் என்ற ஆபத்தான எண்ணம் அவளது மனத்தில் உருவாகியுள்ளது என்பதை சன்னி புரிந்துகொள்கிறான்.

சன்னி இந்த உண்மையை ஸ்ரீதேவியிடம் தெரிவிக்கிறான். ஸ்ரீதேவியும் அவனுக்கு உதவ சம்மதிக்கிறாள். 

ஆனால் குடும்பத்தின் மூத்தவர்கள் இன்னும் இதை மனநோயின் விளைவாகப் பார்க்கவில்லை. 

அவர்கள் பிரச்சினைக்கு பாரம்பரியமான வழியில் தீர்வு காண முடிவு செய்து, புகழ்பெற்ற தாந்திரிக நிபுணரான புள்ளாட்டுப்பரம்பு பிரம்மதத்தன் நம்பூதிரிப்பாட்டை அழைக்கிறார்கள்.

அதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த நம்பூதிரிப்பாட்டுக்கும் சன்னிக்கும் பழைய அறிமுகம் இருக்கிறது. எனவே சன்னியின் மருத்துவ அணுகுமுறையை நிராகரிக்காமல், தனது பாரம்பரியச் சடங்குகளுக்குள் அதனை இணைத்து கங்காவை காப்பாற்ற உதவ அவர் சம்மதிக்கிறார். 

இருவரும் சேர்ந்து துர்காஷ்டமி இரவுக்கான திட்டத்தை உருவாக்குகிறார்கள்.

துர்காஷ்டமி இரவு வருகிறது. அந்த நேரத்தில் கங்கா முழுமையாக நாகவல்லியின் மனநிலைக்குள் மூழ்குகிறாள்.

 மகாதேவனை ராமநாதன் என்று நம்பி, அவனைப் பின்தொடர்ந்து நம்பூதிரிப்பாடு ஏற்பாடு செய்திருந்த சடங்கு நடைபெறும் இடத்துக்குச் செல்கிறாள்.

 அங்கு நாகவல்லியின் மனநிலையுடன் நம்பூதிரிப்பாடு பேசுகிறார். 

அவளுடைய பழிவாங்கும் எண்ணத்தைத் தடுக்காமல், சங்கரன் தம்பியின் தலையை வெட்டிக் கொள்வதற்கு வாய்ப்பு தருவதாகக் கூறுகிறார். 

ஆனால் அதற்குப் பதிலாக நாகவல்லி கங்காவின் உடலை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்று நிபந்தனை வைக்கிறார்.

நாகவல்லி ஏற்றுக்கொள்ளும் வகையில் சடங்கு தொடர்கிறது. நகுலன் சங்கரன் தம்பியாக அவளுக்கு முன்னால் கொண்டு வரப்படுகிறான். 

கங்காவின் கையில் வாள் கொடுக்கப்படுகிறது. அவள் நகுலனை உண்மையான சங்கரன் தம்பியாகவே பார்க்கிறாள். வாளை உயர்த்தி அவனைத் தாக்கத் தயாராகிறாள்.

அந்தத் தருணத்தில் நம்பூதிரிப்பாடு அடர்த்தியான புகையையும் புனிதச் சாம்பலையும் கங்காவின் முகத்தில் வீசுகிறார். 

அதனால் அவளது கண்கள் தற்காலிகமாக மறைக்கப்படுகின்றன. இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி சன்னி வேகமாக ஒரு நெம்புகோலைத் திருப்புகிறான்.

 அதன் மூலம் நகுலன் இருக்கும் இடத்தில், நகுலனைப் போலவே தோற்றமளிக்கும் வைக்கோல் பொம்மை கொண்டுவரப்படுகிறது.

பார்வை மறைந்திருக்கும் கங்கா, தன் முன்னால் இருப்பது நகுலன் அல்ல என்பதை அறிய முடியாமல், நாகவல்லியின் கொந்தளிப்பில் அந்த உருவத்தின் மீது வாளால் மீண்டும் மீண்டும் வெறியுடன் தாக்குகிறாள்.

 அவள் அந்த வைக்கோல் பொம்மையைத் துண்டு துண்டாக வெட்டுகிறாள். தான் பழிவாங்க வேண்டிய சங்கரன் தம்பியை கொன்றுவிட்டதாக நாகவல்லியின் மனநிலை முழுமையாக நம்புகிறது.

 இதனால் அவளுடைய பழிவாங்கும் நோக்கம் நிறைவேறியதாக மனம் ஏற்றுக்கொள்கிறது. 

அதன் விளைவாக நாகவல்லியின் மனநிலை கங்காவின் உடலிலிருந்து நிரந்தரமாக விலகுகிறது.

ஆபத்து நீங்கிய பிறகு, சன்னி கங்காவின் அடிப்படை மனநலப் பிரச்சினைக்கு தேவையான உளவியல் சிகிச்சையை அளிக்கிறார். 

அவளது மனத்தில் ஏற்பட்ட பிளவைச் சரிசெய்து, மீண்டும் இயல்பான வாழ்க்கைக்குத் திரும்புவதற்கு உதவுகிறார்.

 குடும்பமும் இந்தச் சிக்கலிலிருந்து மீண்டு ஒன்றுபட்ட நிலையில் இருக்கிறது. கங்காவும் நகுலனும் பாதுகாப்பாகத் தங்கள் வாழ்க்கைக்குத் திரும்பத் தயாராகிறார்கள்.

குடும்பத்தினர் அனைவரும் கங்காவையும் நகுலனையும் அன்புடன் வழியனுப்புகிறார்கள்.

 மதம்பள்ளியில் நிலவிய அச்சமும் குழப்பமும் முடிவுக்கு வருகிறது. 

அமெரிக்காவுக்குப் புறப்படுவதற்கு முன் சன்னி ஸ்ரீதேவியிடம் திருமணத்தை விரும்புவதை ஒரு தனித்துவமான முறையில் தெரிவிக்கிறார். 

ஸ்ரீதேவியும் அதற்கு மகிழ்ச்சியுடன் சம்மதிக்கிறாள். இதனுடன் மதம்பள்ளி மாளிகையைச் சூழ்ந்திருந்த நாகவல்லியின் மர்மமும், கங்காவின் மனதில் உருவான ஆபத்தான மாற்றமும் முடிவுக்கு வந்து, கதாபாத்திரங்கள் தங்கள் இயல்பான வாழ்க்கைக்குத் திரும்புகையில் படம் நிறைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்மலையாளம்க்ளாஸிக்

பஞ்சவடி பாலம் Panchavadi Paalam 1984

ஒரு பாலம் கட்டப்படுவதற்கு முன் அது எத்தனை பேரின் கனவுகளையும் அரசியலையும் ஆசைகளையும் சுமக்கிறது?ஊழலுக்கு தீனிபோடுகிறது?

 கட்டப்பட்ட பிறகு அது  பாலமாகத்தான் இருக்கிறதா?மக்களுக்கு  பயனுள்ளதாக இருக்கிறதா?

 1984-ல் வெளியான கே. ஜி. ஜார்ஜின் பஞ்சவடி பாலம் இந்தக் கேள்விகளை நேரடியாகக் கேட்காமல், அரசியல் நையாண்டியின் கூர்மையான மொழியில் பார்வையாளருக்குள் எழுப்பும் திரைப்படம். 

வெறும் அரசியல்வாதிகளை கேலி செய்யும் நகைச்சுவைப் படமாக இதை அணுகிவிட்டால், அதன் உண்மையான தனித்துவத்தைத் தவறவிட நேரிடும். 

பொதுவாழ்க்கை, அதிகாரம், பதவி, ஊழல், தனிப்பட்ட பெருமை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று கலந்துவிடும்போது உருவாகும் அபத்தத்தை மிக எளிமையாகவும் அதே நேரத்தில் மிகக் கடுமையாகவும் இந்தப் படம் அணுகுகிறது.

கே. ஜி. ஜார்ஜின் இயக்கத்தின் மிகப்பெரிய சிறப்பு, அவர் அரசியல் நையாண்டியைப் பிரசங்கமாக மாற்றாமல் இருப்பதுதான்.

 பார்வையாளரிடம் “இது தவறு” என்று நேரடியாகச் சொல்லுவதற்குப் பதிலாக, மனிதர்களின் செயல்பாடுகளையும் அதிகாரத்தின் இயல்பையும் பார்த்து அவர்களே சிரிக்கவும் சிந்திக்கவும் இடமளிக்கிறார்.

 அதனால் படத்தின் நகைச்சுவை மேலோட்டமான கேலியாகத் தோன்றாமல், சமூகத்தின் செயல்பாடுகளைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடியாக மாறுகிறது. 

அரசியல்வாதிகள் மட்டுமல்லாமல், அதிகாரத்தைச் சுற்றி இயங்கும் மனிதர்களின் மனநிலையும் இந்த நையாண்டிக்குள் வருகிறது.

திரைக்கதை அமைப்பிலும் இந்தக் கட்டுப்பாடு தெரிகிறது. வேலூர் கிருஷ்ணன்குட்டியின் பாலம் அபகடத்தில் என்ற கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட திரைக்கதையில், அரசியல் சூழலை மிகைப்படுத்தியும் அதே நேரத்தில் நம்பத்தகுந்ததாகவும் காட்டும் அணுகுமுறை இருக்கிறது. 

கற்பனையான சூழல் என்ற உணர்வு இருந்தாலும், அதில் வெளிப்படும் மனிதர்களின் ஆசை, பதவி மீதான பற்றுதல், அரசியல் கணக்கு, அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தும் மனோபாவம் ஆகியவை மிகவும் பரிச்சயமானவையாகத் தோன்றுகின்றன. அதுவே நையாண்டிக்கு வலிமை தருகிறது.

துஷாசன குருப்பு (பரத் கோபி), சிகண்டி பிள்ளை (நெடுமுடி வேணு), ஈசாக் தரகன் (திலகன்) போன்ற கதாபாத்திரங்கள் வெறும் தனிநபர்களாக மட்டும் வடிவமைக்கப்படவில்லை.

 ஒவ்வொருவரின் பெயரும், நடையும், பேச்சும், அரசியல் அணுகுமுறையும் படத்தின் நையாண்டித் தன்மையை மேலும் கூர்மையாக்குகின்றன.

 புராணப் பெயர்களை சாதாரண அரசியல் சூழலுடன் இணைத்திருப்பதும் படத்தின் நகைச்சுவை மொழியின் தனித்துவமான பகுதியாகிறது.

 கதாபாத்திரங்கள் மிகைப்படுத்தப்பட்டவர்களாகத் தோன்றினாலும், அவர்கள் வெளிப்படுத்தும் மனித குணங்கள் முற்றிலும் நிஜமானவை என்பதால் நகைச்சுவைக்குள் ஒரு சிறிய அசௌகரியமும் உருவாகிறது.

நடிப்பில், பரத் கோபி தலைமையிலான நடிகர் குழு இந்த நையாண்டியின் நுணுக்கத்தை மிகச் சிறப்பாகத் தாங்குகிறது. 

ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் தனித்துவமான உடல்மொழி, பேச்சு நடை, முகபாவனை ஆகியவற்றுடன் உருவாகிறது.

 நெடுமுடி வேணுவின் சிகண்டி பிள்ளை கதாபாத்திரத்தில் காணப்படும் சூழ்ச்சி கலந்த நகைச்சுவையும், திலகனின் ஈசாக் தரகனில் காணப்படும் அரசியல் எதிர்வினையும்,  அரசியல்வாதியின் மனைவி பேராசைக்காரி ஸ்ரீவித்யா சுகுமாரி, ஜகதி ஸ்ரீகுமார், ஸ்ரீனிவாசன் உள்ளிட்டோரின் பங்களிப்பும் படத்தின் உலகத்தை உயிரோட்டமாக்குகின்றன.

 இங்கே நகைச்சுவை தனித்தனி வசனங்களில் மட்டும் இல்லை; நடிகர்கள் கதாபாத்திரங்களாக வாழும் விதத்திலேயே அது உருவாகிறது.

ஒளிப்பதிவில் ஷாஜி என். கருணின் பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. அரசியல் நையாண்டி என்பதால் எல்லாவற்றையும் வசனங்களால் விளக்க வேண்டிய அவசியத்தை திரைப்படம் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

 காட்சிகளின் அமைப்பு, மனிதர்கள் இருக்கும் விதம், பொதுவிடங்களின் தோற்றம் ஆகியவற்றின் வழியாகவே அந்த உலகம் பார்வையாளருக்கு அறிமுகமாகிறது. 

இதனால் திரைப்படம் ஒரு மேடை நாடகத்தைப் போல வெறும் உரையாடல்களின் தொகுப்பாக மாறாமல், தனக்கென ஒரு காட்சிமொழியை உருவாக்குகிறது.

எம். என். அப்புவின் படத்தொகுப்பும் இந்த நையாண்டியின் ஓட்டத்திற்கு துணைபுரிகிறது. 

நகைச்சுவை காட்சிகளுக்கு இடையில் தேவையற்ற நீட்டிப்பு இல்லாமல், காட்சிகளின் தாக்கத்தைத் தக்கவைக்கும் வேகம் படத்திற்கு இருக்கிறது. அதே நேரத்தில் கதை சொல்லும் வேகம் வெறும் சிரிப்பைத் தொடர்ந்து உருவாக்குவதற்காக மட்டும் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை.

 ஒரு காட்சியின் அபத்தம் பார்வையாளருக்குள் பதிய வேண்டிய அளவுக்கு இடமும் கொடுக்கப்படுகிறது.

எம். பி. ஸ்ரீனிவாசனின் இசையும் சவ்வாலூர் கிருஷ்ணன்குட்டியின் பாடல்வரிகளும் திரைப்படத்தின் காலச்சூழலுக்கும் நையாண்டி உணர்வுக்கும் பொருந்துகின்றன. 

இசை காட்சிகளை வெறுமனே அலங்கரிப்பதற்காக பயன்படுத்தப்படாமல், படத்தின் ஒட்டுமொத்த மனநிலைக்கு துணை செய்கிறது. ஒலியும் காட்சியும் ஒன்றாகச் செயல்படுவதால் திரைப்படத்தின் அரசியல் நகைச்சுவைக்கு தனியான தாளம் கிடைக்கிறது.

கலை இயக்கம், உடைகள், கிராமப்புறச் சூழல் ஆகியவையும் படத்தின் உலகத்தை நம்பத்தகுந்ததாக உருவாக்குகின்றன. 

இவை கண்கவர் அலங்காரமாக முன்னிலைப்படுத்தப்படுவதில்லை. 

கதாபாத்திரங்கள் வாழும் சமூகச் சூழலை இயல்பாக உருவாக்குவதற்கான கருவிகளாகவே செயல்படுகின்றன. 

இதுவே திரைப்படத்தின் நையாண்டியை மேலும் நிஜமானதாக உணரச் செய்கிறது.

1984-ம் ஆண்டின் கேரள அரசியல் மற்றும் சமூகச் சூழலைப் பின்னணியாகக் கொண்டிருந்தாலும், திரைப்படத்தின் பார்வை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்துக்குள் அடைந்து போகவில்லை.

 அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கான போட்டி, பொதுப்பணிகளில் அரசியல் தலையீடு, தனிப்பட்ட புகழுக்கான ஆசை, அதிகாரத்தைச் சுற்றி உருவாகும் நலன்கள் போன்றவை எந்தக் காலத்திலும் பொருந்தக்கூடிய மனித நடத்தைகளாக இருப்பதால், படம் பழையதாகத் தோன்றுவதில்லை. இதுவே அதன் நீண்ட ஆயுளுக்கான முக்கிய காரணங்களில் ஒன்று.

திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய தனித்துவம், அது சிரிக்க வைக்கும் காட்சிகளுக்குள் சங்கடமான உண்மைகளை மறைத்து வைப்பதுதான்.

 பார்வையாளர் ஒரு தருணத்தில் சிரிக்கிறார்; அதே விஷயத்தைப் பற்றி சிறிது நேரம் யோசிக்கும்போது அந்தச் சிரிப்புக்குள் இருக்கும் கசப்பு புரிகிறது. 

நல்ல அரசியல் நையாண்டி செய்ய வேண்டியது இதுதான். அது கோபமாகப் பேசாமல் கோபத்தை உருவாக்க வேண்டும்; அறிவுரை வழங்காமல் கேள்விகளை எழுப்ப வேண்டும்.

இன்றும் பஞ்சவடி பாலம் கேரளப் பொதுவாழ்வில் அரசியல் ஊழல், நிர்வாக அலட்சியம் மற்றும் அபத்தமான பொதுக்கட்டமைப்புத் திட்டங்களுக்கு ஒரு கலாச்சார உவமையாகப் பயன்படுத்தப்படுவது, திரைப்படத்தின் தாக்கம் அதன் வெளியீட்டு காலத்தைத் தாண்டிச் சென்றிருப்பதைக் காட்டுகிறது. 

குறிப்பாக பாலங்கள் மற்றும் மேம்பாலங்கள் தொடர்பான ஊழல் அல்லது கட்டுமானக் குறைபாடுகள் பற்றிய பொது விவாதங்களில் “பஞ்சவடி பாலம்” என்ற பெயர் ஒரு குறியீடாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

மலையாளத் திரைப்பட வரலாற்றில் மிகச் சிறந்த அரசியல் நையாண்டிப் படங்களில் ஒன்றாக இது கருதப்படுகிறது என்பதும், மலையாளத் திரையுலகில் இந்த வகை திரைப்படங்களுக்கு முன்னோடியாக அமைந்த படங்களில் ஒன்றாகப் பார்க்கப்படுகிறது என்பதும் அதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகின்றன.

பஞ்சவடி பாலம் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம் என்பதற்குக் காரணம் அதன் நகைச்சுவை மட்டும் அல்ல. சிரித்துக்கொண்டே ஒரு சமூகத்தின் அரசியல் மனநிலையைப் பார்க்கச் செய்யும் திறன்தான் அதன் உண்மையான பலம். 

இந்தப் படத்தின் மனிதர்களையும் அவர்களின் அரசியல் உலகத்தையும் எந்தவித முன் எதிர்பார்ப்புமின்றி நேரில் அனுபவிப்பதே சிறந்தது. நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் உருவான ஒரு திரைப்படம் இன்றும் பொருத்தமாகத் தோன்றுகிறது என்றால், அது காலம் மாறவில்லை என்பதற்காக மட்டுமல்ல; மனிதர்களின் அதிகார ஆசையும் அரசியலின் அபத்தங்களும் எவ்வளவு ஆழமாகப் பதிந்திருக்கின்றன என்பதை  மிகத் துல்லியமாக இப்படைப்பு புரிந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதற்காகவும் தான்.

===============================
படத்தின் கதை:-

ஐராவதிக்குழி என்ற கற்பனை  கிராமத்தில் துஷாசன குருப்பு (பரத் கோபி) ஊர் தலைவராக இருக்கிறார். பதவி இருக்கிறது, அரசியல் செல்வாக்கு இருக்கிறது; ஆனால் அதைவிட முக்கியமாக, தனது பெயர் எப்படியாவது ஒரு பெரிய பொதுப்பணியுடன் சேர்ந்து வர வேண்டும் என்ற ஆசையும் இருக்கிறது. 

கிராமத்தில் ஏற்கெனவே ஒரு பாலம் நன்றாகவே பயன்பாட்டில் இருக்கிறது. 

மக்கள் அதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் மக்களுக்கு அது போதுமானதாக இருந்தாலும், துஷாசன குருப்புவுக்கு அது போதவில்லை.

 ஏனென்றால் அந்தப் பாலம் அவருடைய பெயரைச் சொல்லவில்லை. ஆகவே நன்றாக இருக்கும் பாலத்தை இடித்துவிட்டு, புதிய பாலம் ஒன்றைக் கட்டினால் எப்படி இருக்கும் என்று அவர் யோசிக்கிறார்.

இந்த உயர்ந்த எண்ணத்துக்கு துணையாக இருப்பவர் சிகண்டி பிள்ளை (நெடுமுடி வேணு). துஷாசன குருப்புவின் வலதுகரமான அவர், நேரான வழியில் செல்வதைவிட வளைந்து செல்வதில்தான் அரசியலின் சுவை இருப்பதாக நினைப்பவர். 

குருப்புவின் ஆசையை நிறைவேற்றுவதற்காக ஏற்கெனவே இருக்கும் பாலத்தை இடிக்கும் திட்டம் உருவாகிறது.

 பயன்பாட்டில் இருக்கும் பாலத்தை ஏன் இடிக்க வேண்டும் என்ற கேள்வி எழுந்தாலும், அரசியலில் ஒரு கேள்விக்கு பதில் தேவைப்படுமா? புதிய பாலம் கட்ட வேண்டும் என்பதே பதிலாகி விடுகிறது.

ஆனால் இந்தத் திட்டத்தை எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ஈசாக் தரகன் (திலகன்) அப்படியே விட்டுவிடவில்லை. 

துஷாசன குருப்புவின் திட்டத்தைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்பதுடன், அதே வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி கிராமத் தலைவர் பதவியையும் கைப்பற்ற வேண்டும் என்ற அரசியல் கணக்கும் அவரிடம் இருக்கிறது. 

இதனால் பாலம் என்பது இனி மக்கள் ஆற்றைக் கடக்கப் பயன்படும் சாதாரணப் பொருள் அல்ல; ஆளும் கட்சிக்கும் எதிர்க்கட்சிக்கும் இடையிலான அதிகாரப் போட்டியின் பாலமாகவும் மாறுகிறது.

இறுதியில் இரு தரப்பினரும் ஊழல் செய்து  பணம் சம்பாதிப்பதில்  சமரசத்துக்கு வருகின்றனர்,கை கோர்க்கின்றனர். 

ஏற்கெனவே இருக்கும் பாலத்தைப் பற்றி இனி கவலைப்பட வேண்டாம்; புதிய பாலத்தை வெகு தொலைவில் வேறு இடத்தில் கட்டிவிடலாம் என்று முடிவு செய்கிறார்கள்.

 ஆனால் அங்கே பாலம் கட்டிவிட்டால் மக்கள் எப்படி செல்வார்கள்? அதற்கும் அரசியல் ஒரு அழகான தீர்வைக் கண்டுபிடிக்கிறது. 

பாலம் இருக்கும் இடத்துக்குச் செல்ல புதிய சாலையும் கட்ட வேண்டும். ஆகவே ஒரு பாலத்துடன் சேர்த்து ஒரு சாலையும் கிடைக்கிறது.

 மக்கள் கேட்டார்களா என்பது வேறு விஷயம்; ஆனால் பொதுப்பணி கிடைத்துவிட்டதே என்பதுதான் முக்கியம்.

அதன்பின் பாலத்துக்கான ஒப்பந்தம் ஒருவருக்கும், சாலைக்கான ஒப்பந்தம் இன்னொருவருக்கும் வழங்கப்படுகிறது.

 இருவரும் உள்ளூர் ஒப்பந்தக்காரர்கள். இதில் ஒருவர் ஆளும் கட்சியின் ஆதரவாளர்; மற்றொருவர் எதிர்க்கட்சியின் ஆதரவாளர்.

 இப்போது அரசியலிலும் சமநிலை, ஒப்பந்தங்களிலும் சமநிலை. பாலம் ஒரு தரப்புக்கு, சாலை இன்னொரு தரப்புக்கு. அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கக்கூடிய வகையில் பொதுப்பணியும் அரசியலும் ஒன்றுக்கொன்று கைகோர்க்கின்றன.

புதிய பாலம் ஒருவழியாக கட்டி முடிகிறது. அதைத் திறந்து வைக்கும் நாளும் சாதாரண நாளாக இருக்க முடியாது. 

அதே நாளில் துஷாசன குருப்புவின் மகளின் திருமணமும் நடைபெறுகிறது. அதுவும் யாருடன் தெரியுமா? அந்தப் பாலத்தைக் கட்டிய ஒப்பந்தக்காரருடன்தான். 

ஆகவே ஒரே நாளில் திருமணமும் பாலத் திறப்பும் நடைபெறுகின்றன. அரசியல்வாதிக்கு குடும்ப நிகழ்ச்சியும் பொதுப்பணியும் ஒன்றாக வந்தால் அதைவிடச் சிறந்த ஏற்பாடு வேறு என்ன இருக்க முடியும்?

திருமணத்துக்கு ஏராளமானவர்கள் வருகிறார்கள். பொதுப்பணித்துறை அமைச்சரும் வருகிறார்.

 இப்போது பாலத்துக்கு அதிகாரப்பூர்வமான முக்கியத்துவமும் கிடைத்துவிட்டது.

 திருமணத்துக்கு வந்தவர்கள் புதிய பாலத்தின் மீது நடந்து செல்கிறார்கள். ஒருவருக்குப் பிறகு ஒருவர் அல்ல; பலரும் ஒன்றாக அதன்மீது செல்கிறார்கள். அப்போதுதான் அந்தப் பாலம் தனது திறனை வெளிப்படுத்துகிறது.

அது மக்களை மறுகரைக்கு அழைத்துச் செல்வதற்குப் பதிலாக, அவர்களுடன் சேர்ந்து கீழே விழுகிறது. 

மக்கள் நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே பாலம் இடிந்து விழுகிறது. அந்த விபத்தில் உடல் ஊனமுற்ற காத்தவராயன் (ஸ்ரீனிவாசன்) உயிரிழக்கிறார். 

இத்தனை ஏற்பாடுகளுக்கும், அரசியல் கணக்குகளுக்கும், ஒப்பந்தங்களுக்கும், திறப்பு விழாவுக்கும் முடிவில் கிடைப்பது ஒரு உடைந்த பாலமும் ஒரு உயிரிழப்பும்.

கதை முடியும் நேரத்தில், பின்னணியில் அந்த உடைந்த பாலம் கிடக்கிறது. ஒருவருடைய பெயரை கல்வெட்டில்  பதிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில் தொடங்கிய திட்டம், ஏற்கெனவே நன்றாக இருந்த பாலத்தைத் தாண்டி, புதிய பாலம், புதிய சாலை, புதிய ஒப்பந்தங்கள், அரசியல் சமரசங்கள், திருமண விழா, அமைச்சரின் வருகை என பெரிதாக வளர்கிறது.

 இறுதியில் அந்தப் பாலத்தின் மீது மக்கள் நடக்கத் தொடங்கியவுடனேயே அது இடிந்து விழுகிறது; காத்தவராயன் உயிரிழக்கிறார். இவ்வளவு பெரிய ஏற்பாட்டின் இறுதிப் பயனாக, அங்கே நிற்க வேண்டிய பாலத்திற்குப் பதிலாக, உடைந்த பாலமே மிஞ்சுகையில் படம் நிறைகிறது.

கே. ஜி. ஜார்ஜின் தொடர் வெற்றிகளான யவனிகா (1982), லேகாயுடே மரணம் ஒரு ஃப்ளாஷ்பேக் (1983), ஆதமின்டே வாரியெல்லு (1984) ஆகியவற்றுக்குப் பிறகு, அவர் அரசியல் நையாண்டியைத் தேர்ந்தெடுத்து உருவாக்கிய படமே பஞ்சவடி பாலம். இது மலையாளத்தின் ஆரம்பகால முக்கிய அரசியல் நையாண்டிப் படங்களில் ஒன்று.

வேலூர் கிருஷ்ணன்குட்டியின் பாலம் அபகடத்தில் படைப்பைத் தழுவி, கே. ஜி. ஜார்ஜ் மற்றும் கேலிச்சித்திரக் கலைஞர் ஏசுதாசன் இணைந்து திரைக்கதை அமைத்தனர். அதனால் படத்தின் நகைச்சுவையில் கேலி, நையாண்டி, கூர்மையான சமூகக் கவனிப்பு ஆகியவை ஒன்றாகக் கலந்துள்ளன.

படத்திற்காகவே ஒரு உண்மையான பாலம் கட்டப்பட்டது. இதனால் பஞ்சவடி பாலம் கே. ஜி. ஜார்ஜின் அதிக செலவில் உருவான படமாக அமைந்தது.

படத்தின் முக்கியக் காட்சிக்காக கட்டப்பட்ட தற்காலிகப் பாலம் மிகவும் வலிமையாக இருந்ததால், திட்டமிட்டபடி தானாக இடியவில்லை. எனவே கலை இயக்குநரும் குழுவினரும் அதை நேரடியாக வெட்டி உடைத்தனர். பாலம் இடியும் காட்சி ஐந்து கேமராக்களில் பதிவு செய்யப்பட்டது.

அரசியல் ஊழல், நிர்வாக அலட்சியம், அபத்தமான பொதுப்பணித் திட்டங்கள் ஆகியவற்றைக் குறிக்கும் நையாண்டி உவமையாக “பஞ்சவடி பாலம்” என்ற பெயர் பின்னாளில் கேரளப் பொதுவாழ்வில் நிலைத்தது.

ஒரு நையாண்டிப் படத்துக்காக உண்மையிலேயே பாலம் கட்டி, அதைத் திரைப்படத்துக்காகவே உடைத்தது — இதுவே பஞ்சவடி பாலத்தின் தயாரிப்பு வரலாற்றில் நறுக்கென நினைவில் நிற்கும் மிகப்பெரிய சுவாரஸ்யம்.

#கீதப்ப்ரியன்மலையாளம்க்ளாஸிக்

தூரே தூரே ஒரு கூடு கூட்டம் Doore Doore oru koodu koottam 1986

ஒரு பள்ளி என்பது வெறும் பாடப்புத்தகங்களையும் வகுப்பறைகளையும் கொண்ட கட்டிடம் மட்டும்தானா?

 குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை உருவாக்க வேண்டிய கல்வி அமைப்பே அதன் அடிப்படை நோக்கத்திலிருந்து விலகிவிட்டால் என்ன ஆகும்?

 இந்தக் கேள்விகளை நேரடியாகப் பிரசங்கிக்காமல், மிக இயல்பான நகைச்சுவையுடனும் கூர்மையான சமூகப் பார்வையுடனும் முன்வைக்கும் திரைப்படம் தான் 1986-ஆம் ஆண்டு வெளியான "தூரே தூரே ஒரு கூடு கூட்டம்". 

சிபி மலயில் இயக்கத்தில், சீனிவாசன் திரைக்கதையில் உருவான இந்தப் படம், கல்வி அமைப்பை மையமாகக் கொண்ட சமூக நையாண்டியை மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையோடு இணைத்து வழங்குகிறது.

திரைப்படத்தின் மிகப் பெரிய பலம், சமூகப் பிரச்சினையை ஒரு கனமான பிரசங்கமாக மாற்றாமல், வாழ்க்கையின் இயல்பான முரண்பாடுகளுக்குள் வைத்துப் பார்ப்பதுதான்.

 1980களின் கேரளச் சமூகப் பின்னணியில் கல்வி, வேலை, தகுதி, நிர்வாகம், பணம், பொறுப்பு போன்ற கருத்துகள் ஒன்றோடொன்று மோதும் விதத்தைப் படம் சிந்திக்க வைக்கிறது. 

கல்வி என்பது மதிப்பெண்கள் அல்லது சான்றிதழ்கள் மட்டுமல்ல; அதன் பின்னால் மனிதர்களின் எதிர்பார்ப்புகளும் குழந்தைகளின் எதிர்காலமும் இருக்கின்றன என்பதை படம் நுட்பமாக உணர்த்துகிறது.

சிபி மலயிலின் இயக்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்கது அதன் கட்டுப்பாடான அணுகுமுறை.

 காட்சிகளை வெறும் நகைச்சுவைக்காகப் பயன்படுத்தாமல், நகைச்சுவையின் பின்னால் இருக்கும் சமூக அபத்தத்தை பார்வையாளரே உணரும்படி செய்கிறார்.

 இதனால் சிரிப்பும் சிந்தனையும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரான அனுபவங்களாக இல்லாமல், ஒரே காட்சிக்குள் இணைந்து செயல்படுகின்றன.

 இந்தத் தொனி திரைப்படத்துக்கு தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறது.

சீனிவாசனின் திரைக்கதை இந்தப் படத்தின் முக்கியமான தூண்களில் ஒன்று. 

கல்வி அமைப்பைப் பற்றிய விமர்சனத்தை பெரிய கோஷங்களாக முன்வைக்காமல், சாதாரண மனிதர்களின் உலகத்துக்குள் கொண்டு வருவது அதன் சிறப்பு.

 நிர்வாகம், ஆசிரியர் பணி, வேலைவாய்ப்பு, தகுதி போன்ற விஷயங்கள் வெறும் கருத்துகளாக இல்லாமல் சமூகத்தின் அன்றாட நடைமுறைகளோடு தொடர்புடையவையாகத் தோன்றுகின்றன. 

அதனால் பல ஆண்டுகளுக்கு முன் உருவான திரைப்படமாக இருந்தாலும், அது எழுப்பும் கேள்விகள் காலத்தால் முற்றிலும் பழமையானதாகிவிடவில்லை.

திவாகரன் (மோகன்லால்) என்ற மையக் கதாபாத்திரத்தில் மோகன்லால் வழங்கும் நடிப்பு, திரைப்படத்தின் மனிதநேயத் தன்மையை வலுப்படுத்துகிறது.

 அவருடைய நடிப்பில் மிகைப்படுத்தப்பட்ட வீரத்தன்மையை விட, சாதாரண மனிதனின் இயல்பும் மனநிலைகளும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. 

நானு மாஷ் (ஜகதி ஸ்ரீகுமார்), குஞ்ஞன் நாயர் (நெடுமுடி வேணு), கோயா (மாமுக்கோயா), கல்யாணிக்குட்டி (சுகுமாரி), விஜயன் மாஷ் (சீனிவாசன்) உள்ளிட்ட பாத்திரங்கள் திரைப்படத்தின் உலகத்தை உயிரோட்டமாக்குகின்றன.

 ஒவ்வொருவரும் கதையை முன்னெடுக்கும் கருவிகளாக மட்டுமல்லாமல், அந்தச் சமூகச் சூழலின் வெவ்வேறு முகங்களாகத் தோன்றுகின்றனர்.

ஒளிப்பதிவாளர் எஸ். குமாரின் பணியும் படத்தின் யதார்த்த உணர்வுக்கு துணைபுரிகிறது. காட்சிகள் அழகுக்காக மட்டுமே அமைக்கப்படாமல், திரைப்படம் பேசும் சமூக உலகத்தை நம்பத்தகுந்ததாக உணரச் செய்கின்றன. 

அதேபோல் வி. பி. கிருஷ்ணனின் படத்தொகுப்பு காட்சிகளின் நகைச்சுவைத் தாளத்தையும் சமூகக் கருத்தின் ஓட்டத்தையும் சமநிலைப்படுத்துகிறது.

 தேவையற்ற அலங்காரங்களை விட காட்சியின் உள்ளடக்கத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஷ்யாமின் இசை, சுனக்கர ராமன்குட்டியின் பாடல் வரிகளுடன் இணைந்து திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிச் சூழலை உருவாக்குகிறது.

 குறிப்பாக இசை காட்சிகளை மூடிமறைக்கும் அளவுக்கு முன்னிலைப்படாமல், கதாபாத்திரங்களின் உலகத்தோடு இயல்பாகக் கலக்கிறது. 

ஒலியமைப்பும் காட்சியமைப்பும் சேர்ந்து திரைப்படத்தின் காலப்பின்னணியை உணர்த்துகின்றன. 

இதனால் 1980களின் கேரளச் சூழல் வெறும் பின்னணியாக இல்லாமல், திரைப்படத்தின் தன்மையின் ஒரு பகுதியாகவே மாறுகிறது.

கலை இயக்கம், ஆடைத் தேர்வு, பள்ளிச் சூழல் உள்ளிட்ட காட்சியமைப்பு அம்சங்கள் திரைப்படத்தின் யதார்த்தத்தன்மையை அதிகரிக்கின்றன. 

இவை தனித்தனியாக கவனத்தை ஈர்க்க முயலாமல், கதாபாத்திரங்கள் வாழும் உலகத்தை இயல்பாக உருவாக்குகின்றன. 

இதுவே படத்தின் காட்சிமொழிக்கு ஒரு ஆவணப்படத் தன்மையையும் வாழ்க்கைக்கு நெருக்கமான உணர்வையும் வழங்குகிறது.

இந்தப் படத்தின் முக்கியமான தனித்துவம் அதன் நையாண்டி. சிரிக்க வைக்கும் ஒரு சூழ்நிலையின் பின்னால் இருக்கும் சமூக முரண்பாட்டை உணரச் செய்வதே அதன் பலம்.

 குறிப்பாக கல்வி போன்ற புனிதமானதாகக் கருதப்படும் துறையிலும் மனிதர்களின் பேராசை, அலட்சியம், வாய்ப்புக்காகத் தேடும் மனநிலை போன்றவை எவ்வாறு இடம் பெறுகின்றன என்பதை படம் சிந்திக்க வைக்கிறது.

 ஆனால் யாரையும் எளிதாக நல்லவர், கெட்டவர் என்று பிரித்துவிடாமல், அமைப்பின் குறைகளுக்குள் சிக்கிய மனிதர்களைப் பார்க்கிறது.

அதனால்தான் தூரே தூரே ஒரு கூடு கூட்டம் வெறும் நகைச்சுவைத் திரைப்படமாக நினைவில் நிற்கவில்லை. 

கல்வி அமைப்பு எதற்காக இருக்க வேண்டும், ஆசிரியரின் பொறுப்பு என்ன, தகுதி என்றால் என்ன, ஒரு நிறுவனத்தின் உண்மையான மதிப்பு எதில் இருக்கிறது போன்ற அடிப்படை கேள்விகளை அது பார்வையாளருக்குள் எழுப்புகிறது. 

தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும் சமூக அமைப்பையும் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது என்பதையும் படம் உணர்த்துகிறது.

இந்தத் திரைப்படத்தின் சமூக முக்கியத்துவத்துக்கு அதிகாரப்பூர்வமான அங்கீகாரமும் கிடைத்துள்ளது. இது தேசிய திரைப்பட விருதில் பிற சமூகப் பிரச்சினைகள் குறித்த சிறந்த திரைப்படத்துக்கான விருதைப் பெற்றுள்ளது. 

அந்த விருது, திரைப்படம் வெறும் பொழுதுபோக்கு நையாண்டியாக இல்லாமல், சமூக அக்கறையுடன் உருவாக்கப்பட்ட படைப்பாகவும் மதிப்பிடப்பட்டிருப்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது.

பல தசாப்தங்களுக்கு முன் உருவான ஒரு திரைப்படம், இன்றும் கல்வி மற்றும் சமூக அமைப்பைப் பற்றி சிந்திக்கத் தூண்டுமானால், அதன் மையக் கருத்து காலத்தைக் கடந்துவிட்டது என்பதே அதற்கான மிகப்பெரிய சான்று.

 தூரே தூரே ஒரு கூடு கூட்டம் பார்வையாளருக்கு ஒரு கதையை மட்டும் வழங்க விரும்புவதில்லை; 

சிரிப்புக்குப் பின்னால் ஒரு கேள்வியையும், அன்றாட வாழ்க்கைக்குப் பின்னால் ஒரு சமூகப் பார்வையையும் வைத்துச் செல்கிறது.

  இந்தப் படத்தைப் பார்ப்பது முக்கியம்—திரையில் விரியும் உலகத்தை ரசித்தபடியே, அந்த உலகம் நம்முடைய சமூகத்தைப் பற்றி என்ன சொல்கிறது என்பதையும் நாமே கண்டறிய முடியும்.

===============================
படத்தின் கதை:-

கேரளாவில் 1980களிலிருந்து 1990கள் வரையிலான காலகட்டத்தில் நிலவிய கல்வி அமைப்பின் பின்னணியில் கதை தொடங்குகிறது.

 திவாகரன் (மோகன்லால்) நல்ல வேலை கிடைக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்துடன் இருக்கிறான், ஆசிரியர் பணி தான் அன்று நல்ல பாதுகாப்பான பணி. 

ஆனால் ஆசிரியர் பணிக்குத் தேவையான உண்மையான தகுதி அவனிடம் இல்லை.

 அதனால் மைசூர் ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனத்திலிருந்து போலிச் சான்றிதழைப் பெற்றுக்கொண்டு, அந்தச் சான்றிதழின் அடிப்படையில் அரசு உதவி பெறும் கீழ்நிலைத் தொடக்கப் பள்ளியில் ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்கிறான்.

திவாகரன் பணியில் சேரும் பள்ளியை அச்சுதன் நம்பியார் (கே.பி.ஏ.சி. சன்னி) என்ற மேலாளர் நடத்துகிறார். 

அந்தப் பள்ளி மிகவும் மோசமான நிலையில் இருக்கிறது. கூரைக்காக ஓலை வேயப்பட்ட அந்தப் பள்ளிக் கட்டிடம் போதிய வசதிகள் இல்லாமல் சீர்குலைந்த நிலையில் காணப்படுகிறது. 

குழந்தைகள் கல்வி கற்கும் இடமாக இருக்க வேண்டிய பள்ளியின் நிலைமை மிகவும் பரிதாபகரமாக உள்ளது.

அந்தப் பள்ளிக்கு வரும் குழந்தைகளின் நிலையும் கல்வியின் உண்மையான நோக்கம் எவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

 குழந்தைகளில் பலர் பாடம் கற்க வேண்டும் என்பதற்காக மட்டும் பள்ளிக்கு வருவதில்லை; அங்கு வழங்கப்படும் சத்துமாவு மற்றும் பால் உணவுக்காகவே பள்ளிக்கு வருகின்றனர். 

இதனால் அவர்களின் கல்வித் தேவையும் அடிப்படை வாழ்க்கைத் தேவையும் ஒன்றோடொன்று கலந்துவிடுகின்றன.

பள்ளியில் பணிபுரியும் ஆசிரியர்களின் அணுகுமுறையும் இதற்கு மாறுபட்டதாக இல்லை. 

அவர்கள் குழந்தைகளின் கல்வி அல்லது பள்ளியின் வசதிகள் குறித்து அக்கறை காட்டுவதற்குப் பதிலாக, தங்களுக்குக் கிடைக்கும் நல்ல சம்பளத்தையே முக்கியமாகக் கருதுகின்றனர்.

 இதனால் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை உருவாக்க வேண்டிய பள்ளி, ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் இடையே உண்மையான கல்விச் சூழலை உருவாக்க முடியாத நிலையில் இருக்கிறது.

இந்தப் பள்ளியின் நிர்வாகத்தை நடத்தும் அச்சுதன் நம்பியார், பள்ளியை கல்வி நிறுவனமாகக் காட்டிலும் பணம் சம்பாதிக்கும் ஒரு வழியாகப் பயன்படுத்துகிறான். 

அரசு வழங்கும் நிதியுதவிகளை வளைத்து பெறுவதும், ஆசிரியர் நியமனங்கள் மூலம் பணம் சம்பாதிப்பதும் அவனுடைய முக்கிய நோக்கங்களாக இருக்கின்றன. 

பள்ளியின் கட்டிடம் எப்படியிருக்கிறது, குழந்தைகளுக்கு என்ன வசதிகள் கிடைக்கின்றன என்பதைக் காட்டிலும், பள்ளியின் மூலம் கிடைக்கும் பொருளாதாரப் பயனே அவனுக்கு முக்கியமாகிறது.

இந்தச் சூழலில்தான் திவாகரன் ஆசிரியராக தனது பணியைத் தொடர்கிறான். 

அவனுடைய ஆசிரியர் பணிக்கான அடிப்படைச் சான்றிதழே போலியானது என்பதால், அவன் ஏற்கனவே ஒரு தவறான முடிவின் அடிப்படையில் இந்தப் பணிக்குள் வந்திருக்கிறான்.

 அவனுடைய தந்தையான கோவிந்தன்குட்டி மாஷ் (குஞ்ஞாண்டி) விதைத்த குற்ற உணர்வு, திவாகரனின் மனதில் பின்னர் ஆழமாக உருவெடுக்கத் தொடங்குகிறது.

பள்ளியின் மோசமான நிலைமை தொடர்ந்து நீடிக்கிறது. கல்விக்காக இருக்க வேண்டிய கட்டிடம் குழந்தைகளுக்கே ஆபத்தான அளவுக்கு சீர்குலைந்த நிலையில் இருக்கிறது. 

இந்தச் சூழலின் மிகக் கொடூரமான விளைவாக, அந்தப் பழுதடைந்த பள்ளிக் கட்டிடம் காரணமாக இடிந்து விழுந்து மூன்று மாணவர்கள் உயிரிழக்கின்றனர்.

 குழந்தைகளைப் பாதுகாத்து கல்வி வழங்க வேண்டிய பள்ளியே அவர்களின் உயிரிழப்புக்குக் காரணமாகிறது.

இந்தச் சம்பவம் திவாகரனின் மனநிலையில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

 ஏற்கெனவே அவனுடைய தந்தையால் விதைக்கப்பட்டிருந்த போலி சான்றிதழ் குற்ற உணர்வு, மூன்று மாணவர்களின் மரணத்தால் தீவிரமடைகிறது.

 தான் போலிச் சான்றிதழைப் பயன்படுத்தி ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்திருப்பதையும், தன்னைச் சுற்றியுள்ள கல்வி அமைப்பின் மோசமான நிலைமையையும் அவன் உணர்கிறான். 

தன் செயலின் தவறை அவன் இனி தவிர்க்க முடியாத நிலைக்கு வருகிறான்.

இதன் விளைவாக திவாகரன் தனது போலிச் சான்றிதழைப் பயன்படுத்திய குற்றத்திற்காக காவல்துறையிடம் சரணடைகிறான். 

நல்ல வேலை கிடைக்க வேண்டும் என்ற ஆசையால் தொடங்கிய அவனுடைய தவறான பாதை, பள்ளியின் சீரழிவையும் மாணவர்களின் உயிரிழப்பையும் எதிர்கொண்ட பிறகு, தன்னுடைய குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு சட்டத்தின் முன் நிற்கும் முடிவில் முடிகிறது,
 இதுவே திவாகரனின் கதையின் இறுதி நிலையாக அமைந்து திருந்திய மனிதனாக சிறை செல்கையில் படம் நிறைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்மலையாளம்க்ளாஸிக்

பரதம் Bharatham 1991

ஒரு குடும்பத்தின் இசை மரபு வெறும் பாடல்களாலும் ராகங்களாலும் மட்டும் தொடர்கிறதா? 

அல்லது அதற்குள் அன்பு, மரியாதை, போட்டி, பெருமை, பொறுப்பு, தியாகம் போன்ற மனித உணர்வுகளும் கலந்திருக்கிறதா? 

இந்தக் கேள்வியை மிக நுட்பமாக எழுப்பும் திரைப்படம்தான் 1991-ஆம் ஆண்டு வெளியான பரதம். 

ஏ.கே. லோகிததாஸ் எழுத்தில் சிபி மலையில் இயக்கிய இந்த மலையாளத் திரைப்படம், இசையை வெறும் பின்னணியாகப் பயன்படுத்தாமல், மனிதர்களின் உள்ளுணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் முக்கியமான திரைப்பட மொழியாக மாற்றுகிறது.

கர்நாடக இசை மரபைக் கொண்ட ஒரு குடும்பத்தை மையமாகக் கொண்ட இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம், இசைக்கும் குடும்ப உறவுகளுக்கும் இடையிலான நெருக்கத்தை இயல்பாக உருவாக்குவதில்தான் இருக்கிறது. 

இசை இங்கு மேடையில் பாடப்படும் கலை மட்டுமல்ல; அது தலைமுறைகளைக் கடந்து செல்லும் ஒரு மரபு, தனிமனித அடையாளம், குடும்பப் பெருமை, அன்பு ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையதாகக் கையாளப்படுகிறது. 

அதனால் இசையைப் பற்றிய ஆழமான அறிவு இல்லாத பார்வையாளருக்கும் படம் உணர்வுபூர்வமாக நெருக்கமாகிறது.

கோபிநாதன் என்ற கதாபாத்திரத்தை மோகன்லால் மிகுந்த கட்டுப்பாட்டுடன்  உருவாக்குகிறார். 

அவருடைய நடிப்பில் பெரிய வசனங்களைவிட முகபாவனைகள், பார்வைகள், அமைதியான எதிர்வினைகள் ஆகியவை அதிகமாகப் பேசுகின்றன. 

இசையுடன் தொடர்புடைய காட்சிகளில் அவரது உடல்மொழியும் முகபாவனைகளும் கதாபாத்திரத்தின் உள்ளார்ந்த உலகத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.

 குறிப்பாக ஒரு கலைஞனின் திறமை, குடும்ப உறவு, தனிப்பட்ட உணர்வு ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று மோதக்கூடிய சூழலை நடிப்பின் நுணுக்கங்களால் உணர்த்தும் திறன் அவரது நடிப்பில் தெரிகிறது. 

இதற்காகவே அவருடைய நடிப்பு தேசிய அளவில் சிறந்த நடிகருக்கான விருதைப் பெற்றிருப்பது இந்தப் படத்தின் நடிப்புத் தரத்திற்கு முக்கியமான அங்கீகாரமாக அமைகிறது.

ராமநாதன் என்ற கதாபாத்திரத்தில் நெடுமுடி வேணுவின் நடிப்பு படத்திற்கு இன்னொரு ஆழமான பரிமாணத்தை வழங்குகிறது.

 சிறந்த கர்நாடக இசைப் பாடகராக மட்டுமல்லாமல், பல அடுக்குகளைக் கொண்ட மனிதராக அந்தக் கதாபாத்திரத்தை அவர் கையாள்கிறார். 

இசை தொடர்பான காட்சிகளில் அவருடைய இயல்பான நடத்தை, கலைஞனின் தன்னம்பிக்கையையும் தனித்துவத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. 

குடும்ப உறவுகளுடன் தொடர்புடைய காட்சிகளில் அதே கதாபாத்திரத்தின் உணர்ச்சிப் பரிமாணங்கள் வேறுபட்ட முறையில் வெளிப்படுகின்றன.

 இந்த நடிப்புக்காக அவருக்கு கேரள மாநில திரைப்பட விருதுகளில் சிறப்பு நடுவர் விருது கிடைத்திருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

தேவி என்ற கதாபாத்திரத்தில் ஊர்வசி, ரமணி என்ற கதாபாத்திரத்தில் லட்சுமி ஆகியோரின் நடிப்பும் குடும்பச் சூழலுக்கு இயல்பான தன்மையை அளிக்கிறது.

 குறிப்பாக பெண்கள் வெறும் கதையை நகர்த்துவதற்கான பாத்திரங்களாக இல்லாமல், குடும்பத்தின் உணர்ச்சிச் சூழலுடன் இணைந்த மனிதர்களாக வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது. 

தேவியின் கதாபாத்திரத்தில் இருக்கும் உணர்ச்சிப் பக்குவத்தை ஊர்வசி இயல்பாக வெளிப்படுத்துகிறார்; 

இதற்காக அவருக்கு கேரள மாநில திரைப்பட விருதுகளில் சிறந்த நடிகைக்கான விருதும் கிடைத்துள்ளது.

ஏ.கே. லோகிததாஸின் திரைக்கதையின் தனிச்சிறப்பு, மிகப்பெரிய சம்பவங்களைக் காட்டிலும் மனிதர்களின் உள் உணர்வுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதாகும். குடும்பம், கலை, தனிப்பட்ட ஆசை, உறவுகளின் நுணுக்கம், பொறுப்பு ஆகியவை தனித்தனி விஷயங்களாகத் தோன்றினாலும் அவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் விதத்தை திரைக்கதை உருவாக்குகிறது.

 இதனால் திரைப்படம் ஒரு சாதாரண இசைக் குடும்பக் கதையாகத் தங்காமல், மனித மனத்தின் நுணுக்கங்களை ஆராயும் நாடகமாக உயர்கிறது.

சிபி மலையின் இயக்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்கது அவருடைய கட்டுப்பாடு. உணர்ச்சியை வலுக்கட்டாயமாக பார்வையாளரிடம் திணிக்காமல், காட்சிகளின் இயல்பான ஓட்டத்தின் வழியாக அதை உருவாக்குகிறார். 

இசை நிகழ்ச்சிகள் வெறும் அலங்காரக் காட்சிகளாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் இடங்களாக மாறுகின்றன.

 இதனால் மேடையில் ஒலிக்கும் இசைக்கும் கதாபாத்திரங்களின் உள்ளத்தில் நிகழும் உணர்வுகளுக்கும் ஒரு நெருக்கமான தொடர்பு உருவாகிறது.

இந்தப் படத்தின் இசை அதன் தனித்துவமான அடையாளங்களில் ஒன்று. ரவீந்திரன் மாஸ்டர் அமைத்த பாடல்கள் பெரும்பாலும் கர்நாடக மற்றும் அரைக் கர்நாடக இசை அடிப்படையில் அமைந்துள்ளன. 

கைத்தப்ரம் தாமோதரன் நம்பூதிரி எழுதிய பாடல்வரிகளுடன் இணையும் இந்த இசை, திரைப்படத்தின் சூழலுக்கு வெறும் இனிமையை மட்டும் வழங்காமல் அதன் கலைப் பின்னணியையே உருவாக்குகிறது. 

பாடல்களில் நாட்டை, மேளகர்த்தா மரபைச் சார்ந்த ராகங்கள், தோடி, ஆரபி, கனடா, சங்கராபரணம், சுபபந்துவராளி, ஹம்சத்வனி போன்ற ராகங்களின் பயன்பாடு காணப்படுகிறது.

“கோபாங்கனே” பாடலில் கே.ஜே. ஏசுதாஸ் மற்றும் கே.எஸ். சித்ராவின் குரல்கள் இணைகின்றன. நாட்டை ராகத்தின் அடிப்படையுடன் உருவாக்கப்பட்ட இந்தப் பாடலில் ஜோக் ராகத்தின் சாயலும் உள்ளது. 

தியாகராஜரின் “ஜகதானந்த காரக” கீர்த்தனையின் இசைத் துணுக்குகளும் இதன் இடையிசைகளில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இதனால் திரைப்படப் பாடலுக்கும் பாரம்பரிய கர்நாடக இசைக்கும் இடையே இயல்பான பாலம் உருவாகிறது.

“ராஜமாதங்கி” அல்லது “த்வனி பிரசாதம்” பல ராகங்கள் இணையும் ராகமாலிகையாக இப்பாடல் அமைந்துள்ளது.

 மாயாமாளவகௌள, தோடி, ஆரபி, கனடா ஆகிய ராகங்களின் பயன்பாடு அதற்கு இசைச் செழுமையை வழங்குகிறது. 

எம். பாலமுரளிகிருஷ்ணா, கே.ஜே. ஏசுதாஸ், கே.எஸ். சித்ரா ஆகியோரின் குரல்கள் இதில் இடம்பெறுகின்றன.

 “ரகுவம்சபதே” சங்கராபரணம் ராகத்தில் அமைந்துள்ளது;

 “ராமகதா கானலயம்” சுபபந்துவராளி ராகத்தின் உணர்ச்சிப் பரப்பைப் பயன்படுத்துகிறது; 

“ஸ்ரீ விநாயகம்” ஹம்சத்வனி ராகத்தில் அமைந்துள்ளது. இவை அனைத்தும் சேர்ந்து படத்தின் இசை உலகத்தை உருவாக்குகின்றன.

“ராமகதா கானலயம்” பாடலுக்காக கே.ஜே. ஏசுதாஸுக்கு சிறந்த ஆண் பின்னணிப் பாடகருக்கான தேசிய திரைப்பட விருது கிடைத்தது. 

ரவீந்திரன் மாஸ்டர்  இசைக்கும் தேசிய அளவில் சிறப்பு குறிப்பிடல் கிடைத்தது.

 பாடல்களின் இசை அமைப்பிலும், அவற்றைச் சூழலுடன் இணைக்கும் முறையிலும் படம் காட்டும் கவனம், அதன் இசை ஏன் இன்றும் தனித்துவமாக நினைவுகூரப்படுகிறது என்பதை விளக்குகிறது.

படத்தின் பின்னணி இசையை ஜான்சன் மாஸ்டர் அமைத்துள்ளார். பாடல்களுக்கும் பின்னணி இசைக்கும் தனித்தனி இசையமைப்பாளர்கள் இருந்தாலும், இரண்டும் திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிச் சூழலுடன் ஒத்திசைவாகச் செயல்படுகின்றன. 

இசை அதிகமாகக் காட்சியை ஆக்கிரமிக்காமல், காட்சியின் உணர்வை வலுப்படுத்தும் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படுவது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஒளிப்பதிவை ஆனந்தக்குட்டன் மேற்கொண்டுள்ளார். குடும்பச் சூழல், இசை நிகழ்ச்சிகள், கதாபாத்திரங்களின் நெருக்கமான தருணங்கள் ஆகியவற்றை இயல்பாகப் பதிவு செய்யும் காட்சியமைப்பு படத்தின் உணர்வை வலுப்படுத்துகிறது.

 திரைப்படத்தின் காட்சிகள் மிகையான அலங்காரத்தை நாடாமல் கதாபாத்திரங்களின் உலகத்திற்குள் பார்வையாளரை அழைத்துச் செல்கின்றன. 
எல். பூமிநாதனின் படத்தொகுப்பும் இந்த இயல்பான ஓட்டத்திற்கு துணைபுரிகிறது.

1991-ஆம் ஆண்டின் மலையாளத் திரைப்படச் சூழலில் உருவான பரதம், இசை மையப்படுத்தப்பட்ட திரைப்படம் என்ற எல்லைக்குள் சிக்கிக் கொள்ளாமல், குடும்ப உறவுகளையும் மனித உணர்வுகளையும் கலைக்கான பார்வையுடன் அணுகுகிறது.

 இதன் தலைப்பே இராமாயணத்தில் பரதனின் பார்வையை நினைவூட்டும் வகையில் அமைந்திருக்கிறது.

 மூத்த சகோதரரின் இல்லாமையில் குடும்பப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளும் இளைய சகோதரரின் நிலைப்பாட்டை மைய உணர்வாகக் கொண்டிருப்பதால், தலைப்புக்கும் படத்தின் மைய அணுகுமுறைக்கும் ஆழமான தொடர்பு உருவாகிறது.

இந்த திரைப்படத்தின் முக்கியமான சாதனைகளில் ஒன்று அதன் நடிப்புக்கும் இசைக்கும் கிடைத்த ஒருங்கிணைந்த அங்கீகாரம்.

 சிறந்த நடிகர், சிறந்த ஆண் பின்னணிப் பாடகர், இசைக்கான சிறப்பு குறிப்பிடல் என மூன்று தேசிய திரைப்பட விருதுகள் கிடைத்துள்ளன. 

கேரள மாநில திரைப்பட விருதுகளில் சிறந்த நடிகர், சிறந்த நடிகை, சிறந்த இசையமைப்பாளர், சிறப்பு நடுவர் விருது உள்ளிட்ட அங்கீகாரங்களும் கிடைத்துள்ளன. 

தென்னிந்திய பிலிம்பேர் விருதுகளில் சிறந்த இயக்குநர் மற்றும் சிறந்த இசையமைப்பாளர் விருதுகளும் கிடைத்துள்ளன. 

கேரள திரைப்பட விமர்சகர்கள் சங்க விருதுகளில் சிறந்த படம், இயக்குநர், நடிகர், திரைக்கதை, ஒளிப்பதிவு, இசையமைப்பு, பின்னணிப் பாடகர் உள்ளிட்ட பல பிரிவுகளில் அங்கீகாரம் பெற்றுள்ளது.

திரையரங்குகளிலும் படம் குறிப்பிடத்தக்க வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது; 125 நாட்கள் ஓடியது. மேலும் 2013-ஆம் ஆண்டு இந்திய சினிமாவின் நூற்றாண்டை முன்னிட்டு ஃபோர்ப்ஸ் இந்தியா வெளியிட்ட இந்திய சினிமாவின் 25 சிறந்த நடிப்புகளின் பட்டியலில் கோபிநாதனாக மோகன்லாலின் நடிப்பும் இடம்பெற்றுள்ளது. 

இது ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தின் வெற்றியைத் தாண்டி, அந்த நடிப்பு நீண்டகாலமாக நினைவுகூரப்பட்டிருப்பதற்கான முக்கியமான அங்கீகாரமாகும்.

பரதம் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படமாக இருப்பதற்குக் காரணம்  இசை, நடிப்பு, குடும்ப உணர்வு ஆகிய மூன்றும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து எவ்வாறு ஒரு ஆழமான திரைப்பட அனுபவத்தை உருவாக்குகின்றன என்பதை நேரடியாக உணர்வதில்தான் இருக்கிறது. 

கர்நாடக இசையை நன்கு அறிந்தவர்களுக்கு அதன் ராகங்களும் பாடல் அமைப்புகளும் தனி இன்பத்தைத் தரும்; 

கர்நாடக இசை அறிவு இல்லாதவர்களுக்கும் அதன் மனித உணர்வுகள் எளிதில் சென்றடையும். அதனால்தான் மூன்று தசாப்தங்களைக் கடந்தும் பரதம் ஒரு இசைத் திரைப்படமாக மட்டுமல்லாமல், சிறந்த நடிப்பு மற்றும் நுட்பமான மனிதநேய அணுகுமுறையைக் கொண்ட படைப்பாகவும் பார்க்கத் தூண்டும் படமாக நிற்கிறது.

===============================
படத்தின் கதை:-

கல்லூர் கோபிநாதன் என்கிற கோபி (மோகன்லால்) கர்நாடக இசை மரபைக் கொண்ட குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். அவரும் சிறந்த பாடகராக இருக்கிறார். அவருடைய மூத்த சகோதரர் கல்லூர் ராமநாதன் என்கிற ராமன் (நெடுமுடி வேணு) சிறந்த பாடகர் மட்டுமல்லாமல், கோபியின் குருவாகவும் முன்மாதிரியாகவும் இருக்கிறார்.

 ராமன் ரமணியை (லட்சுமி) திருமணம் செய்து வாழ்கிறார். அவர்களுக்கு அப்பு என்ற மகன் இருக்கிறான். 

ரமணியின் சகோதரி தேவி (ஊர்வசி) கோபியை காதலிக்கிறார். இசைத் திறமையாலும் சமூகத்தில் பெற்றிருக்கும் மரியாதையாலும் ராமன் குடும்பத்திலும் சுற்றத்திலும் முக்கியமானவராகத் திகழ்கிறார்.

ஆனால் அண்ணன் ராமனுக்கு மதுப்பழக்கம் ஏற்படுகிறது. குடும்பத்தினர் பலமுறை அந்தப் பழக்கத்திலிருந்து அவரை மீட்க முயற்சி செய்கிறார்கள்.

 ஒவ்வொரு முறையும் இனி குடிக்கமாட்டேன் என்று அவர் குடும்பத்தினரிடம் உறுதி அளிக்கிறார். ஆனால் அந்த உறுதியை அவரால் காப்பாற்ற முடியாமல் மீண்டும் மதுவுக்கு அடிமையாகிறார்.

ஒருநாள் ராமன் ஒரு இசை நிகழ்ச்சியில் பாடுவதற்குச் செல்கிறார். ஆனால் அவர் மதுபோதையில் இருப்பதால் மேடையில் பாட முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது. 

அந்தச் சூழலில் கோபி அவருக்குப் பதிலாக மேடையேறி பாடஸ்ரீ விநாயகர் நாமாம்யஹம் என்ற கடினமான பாடலை தொடர்ந்து எடுத்து பாட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. 

அப்போது இதுவரை ராமனின் புகழுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த கோபியின் இசைத்திறமை முழுமையாக வெளிப்படுகிறது. 

அவர் பாடியதும் மக்கள் பெரிதும் ரசித்து அவருக்கு உடனடியாக மிகுந்த வரவேற்பை அளிக்கிறார்கள். “ஸ்ரீ விநாயகம்” பாடலின் காட்சியில், ராமனின் புகழால் மறைந்திருந்த கோபியின் திறமை தனியாக வெளிப்படுவதாக அந்த நிகழ்வு அமைகிறது.

இந்த வெற்றி ராமனுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லை. மாறாக, தனது தம்பி தன்னைவிடப் பெரிய வரவேற்பைப் பெறுவதை அவர் அவமானமாகவே எடுத்துக்கொள்கிறார். 

இதனால் கோபியிடம் அவர் வெறுப்பை வளர்த்துக்கொள்கிறார். அதே சமயம் மதுப்பழக்கத்திலிருந்து மீண்டு மீண்டும் தனது பழைய நிலையை அடைய வேண்டும் என்று அவர் தீவிரமாக முயற்சி செய்கிறார்.

அவருடைய மனநிலையை மேலும் பாதிக்கும் வகையில் திருவையாறு  தியாகராஜ ஆராதனை நிகழ்ச்சி வருகிறது. அதில் பாடுவதற்கு ஏற்பாட்டாளர்கள் ராமனைத் தேர்வு செய்யாமல் கோபியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். 

இதனால் ராமனின் மனம் மேலும் உடைந்து கோபம் அதிகரிக்கிறது. தனது காரணமாக அண்ணனுக்கு தொடர்ந்து வேதனை ஏற்படுவதை உணரும் கோபி,
மங்கலம் பாடி இனி தான் பாடுவதையே நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறார்.

கோபி எடுத்த இந்த முடிவு ராமனை சிந்திக்க வைக்கிறது. தன்னுடைய பொறாமையாலும் கோபத்தாலும் தம்பியின் திறமையை அடக்க முயன்றுவிட்டதை அவர் உணர்கிறார். 

கோபி தன்னுடைய இடத்தைப் பறிக்க முயற்சி செய்யவில்லை என்பதும், மாறாக அண்ணனின் மனதைப் பாதுகாப்பதற்காகவே பாடுவதிலிருந்து விலகத் தயாராகிறார் என்பதும் அவருக்குப் புரிகிறது. 

தனது தவறை உணர்ந்த ராமன், தியாகராஜ ஆராதனையில் கோபி பாட வேண்டும் என்று அவரிடம் கேட்டுக்கொள்கிறார். அதனால் கோபி மீண்டும் பாடுவதற்கு சம்மதிக்கிறார்.

தியாகராஜ ஆராதனை நாளில் கோபி மேடையில் பாடுகிறார். ராமனும் அந்த நிகழ்ச்சிக்கு வருகிறார். 

ஆனால் அவர் மீண்டும் மதுபோதையில்தான் இருக்கிறார். இருந்தாலும் இந்த முறை தனது தம்பியின் இசையை பொறாமையுடன் பார்க்காமல், கோபியின் திறமையை மனதார ரசிக்கிறார். நிகழ்ச்சியின் நடுவில் அவர் மேடைக்கு வருகிறார்.

தன்னுடைய குடும்பத்தின் இசை மரபைக் குறிக்கும் மூதாதையர்  அணிகலனை அவர்  கழற்றுகிறார். பின்னர் அதை கோபியின் கழுத்தில் அணிவிக்கிறார். 

இதன் மூலம் தங்களது குடும்பத்தின் இசை மரபை இனி கோபி தொடர்ந்து எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதை அவர் சபைக்கு வெளிப்படுத்துகிறார்.

 அந்தப் பொறுப்பைத் தம்பியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு அவர் மேடையை விட்டு புதுமனிதனாக வெளியேறுகிறார்.

அதன் பின்னர் ராமனுக்கு ஒரு முக்கியமான ஆசை உருவாகிறது. மதுப்பழக்கத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபட்டு, மீண்டும் இசை வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்றும், ஒருநாள் கோபியுடன் சேர்ந்து ஒரு இசை நிகழ்ச்சியில் பாட வேண்டும் என்றும் அவர் விரும்புகிறார்.

 இந்த எண்ணத்துடன் அவர் ஒரு புனித யாத்திரைக்குப் புறப்படுகிறார். ஆனால் அந்தப் பயணத்திலிருந்து அவர் மீண்டும் குடும்பத்திற்குத் திரும்புவதில்லை.

ராமன் விபத்தில் இறந்துவிட்டதாக கோபிக்கு  தகவல் கிடைக்கிறது. ஆனால் அந்த நேரத்தில் குடும்பத்தில் பேச முடியாத நிலையில் இருக்கும் சகோதரி ராதாவின் திருமணம் நடைபெற உள்ளது.

 ராமனின் மரணச் செய்தி இப்போது வெளியில் தெரிந்தால் அந்தத் திருமணம் பாதிக்கப்படலாம் என்று கோபி கருதுகிறார். 

அதனால் ராமன் இறந்துவிட்ட உண்மையை குடும்பத்தினரிடமிருந்து மறைக்கிறார். இந்த உண்மையை முறைப்பெண் தேவி மட்டும் அறிந்திருக்கிறார்.

அண்ணனின் மரணத்தை அறிந்திருந்தும் அதை வெளிப்படுத்த முடியாமல் கோபி மிகுந்த மனவேதனையுடன் குடும்பத்தின் பொறுப்புகளைத் தொடர்ந்து ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

 ராமனை இழந்த துயரத்தை வெளிப்படையாகக் காட்ட முடியாத நிலையில் அவர் இருக்கிறார். 

அதே நேரத்தில் குடும்பத்தின் வாழ்க்கை சீராகத் தொடர வேண்டும் என்பதற்காக உண்மையை தனக்குள் அடக்கிக்கொள்கிறார். 

தேவியின் ஆதரவு அவருக்கு அந்தக் காலத்தில் முக்கியமான துணையாக இருக்கிறது.

ஆனால் ராமனின் மரணத்தை நிரந்தரமாக மறைக்க முடியவில்லை. இறுதியில் குடும்பத்தினருக்கு அவர் இறந்துவிட்ட உண்மை தெரியவருகிறது. 

அதோடு, ராமனின் மரணத்தை கோபி முன்பே அறிந்திருந்தும் குடும்பத்தினரிடம் மறைத்திருக்கிறார் என்பதும் தெரியவருகிறது. 

இதனால் குடும்பத்தினர் கோபியிடம் வேதனையுடனும் கோபத்துடனும் எதிர்வினையாற்றுகிறார்கள்.

 அண்ணனின் மரணத்தை மறைத்த குற்றச்சாட்டை கோபி எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.

கோபியின் மனவேதனை இந்த நிலையில் உச்சத்தை அடைகிறது. ஆனால் இறுதியில் அவர் உண்மையை ஏன் மறைத்தார் என்பதை குடும்பத்தினர் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

 ராமனின் மரணச் செய்தியால் ராதாவின் திருமணம் பாதிக்கப்படக்கூடாது என்பதற்காகவும், குடும்பத்தை அந்த நேரத்தில் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதற்காகவுமே அவர் உண்மையை மறைத்தார் என்பதை அவர்கள் உணர்கிறார்கள். 

இதனால் கோபியின் நோக்கம் தவறானது அல்ல என்பதை குடும்பத்தினர் இறுதியில் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

இறுதியில் ராமன் விட்டுச் சென்ற இசை மரபை கோபி அடுத்த தலைமுறைக்கு வழங்கத் தொடங்குகிறார். 

ராமனின் மகன் அப்புவைத் தனது அருகில் அமர வைத்து அவருக்கு இசைப் பயிற்சி அளிக்கிறார். 

ஒருகாலத்தில் தனது அண்ணனிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட இசையையும், அவர் தன்னிடம் ஒப்படைத்த குடும்பத்தின் இசைப் பாரம்பரியத்தையும் இப்போது கோபி அப்புவிடம் தொடர்ந்து வழங்குகிறார். 

ராமன் இல்லாவிட்டாலும், அவர் விட்டுச் சென்ற இசை மரபு கோபியின் வழியாக அடுத்த தலைமுறைக்குச் செல்கிறது. அந்தக் காட்சியிலேயே கதை நிறைவடைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்மலையாளம்க்ளாஸிக்

My Italian Secret: The Forgotten Heroes. மை இத்தாலியன் சீக்ரெட்: தி ஃபார்காட்டன் ஹீரோஸ்.2012

ஒரு நாட்டின் வரலாற்றில் மிகப்பெரிய மனிதநேயச் செயல்கள் எப்போதும் மேடைகளிலும் நினைவுச் சின்னங்களிலும் பதிவு செய்யப்படுகிறதா? 

சில நேரங்களில், அவை எந்தப் புகழையும் எதிர்பார்க்காத சாதாரண மனிதர்களின் அமைதியான துணிச்சலுக்குள் மறைந்து கிடக்கின்றன. 

அந்த மறைக்கப்பட்ட மனிதநேயத்தைத் தேடிப் பயணிக்கும் ஆவணப்படம்தான் ஓரன் ஜேக்கபி இயக்கிய My Italian Secret: The Forgotten Heroes. மை இத்தாலியன் சீக்ரெட்: தி ஃபார்காட்டன் ஹீரோஸ்.

 இரண்டாம் உலகப் போரின் கொடூரமான காலப்பின்னணியை எடுத்துக்கொண்டாலும், இது வெறும் போர் வரலாற்றைச் சொல்லும் திரைப்படமாக நின்றுவிடாமல், அச்சத்தின் மத்தியில் மனிதன் எதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான் என்ற ஆழமான கேள்வியை முன்வைக்கிறது.

இந்தப் படத்தின் மிகப் பெரிய தனித்துவம் அதன் பார்வையில்தான் இருக்கிறது. வரலாற்றின் மிகக் கொடூரமான காலகட்டத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, பெரும் அரசியல் தலைவர்களையும் போர்க்களங்களையும் மையப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, உயிரைக் காப்பாற்ற முன்வந்த மனிதர்களின் நினைவுகளையும் அனுபவங்களையும் முன்னிறுத்துகிறது. 

வயது முதிர்ந்த நிலையில் இத்தாலிக்குத் திரும்பும் யூத உயிர் பிழைத்தவர்களின் நினைவுகள், அவர்களுக்கு ஒருகாலத்தில் அச்சத்தையும் துயரத்தையும் ஏற்படுத்திய இடங்களுடன் மீண்டும் அவர்களை எதிர்கொள்ளச் செய்கின்றன. 

இதனால் வரலாறு என்பது புத்தகத்தில் படிக்கப்படும் தொலைதூரச் சம்பவமல்ல; மனிதர்களின் நினைவுகளில் இன்னும் உயிருடன் இருக்கும் அனுபவம் என்ற உணர்வு உருவாகிறது.

இயக்குநர் ஓரன் ஜேக்கபி, ஆவணப்படத்தை ஒரே கோணத்தில் நகர்த்தாமல் பல்வேறு குரல்களையும் நினைவுகளையும் ஒன்றிணைக்கிறார். 

இசபெல்லா ரோசெல்லினியின் குரல் படத்திற்கு ஒரு அமைதியான, சிந்தனைமிக்க தன்மையை வழங்குகிறது.

 காப்பகக் காட்சிகள், நேர்காணல்கள் மற்றும் நாடகமயமாக மீளுருவாக்கப்பட்ட காட்சிகள் இணைந்து கடந்த காலத்தை பார்வையாளருக்கு அருகில் கொண்டு வருகின்றன.

 குறிப்பாக, உண்மையான மனிதர்களின் சாட்சியங்களுடன் காட்சிப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றுத் தகவல்கள் சேரும்போது, ஒரு காலகட்டத்தின் மனிதநேய பரிமாணம் தெளிவாக உணரப்படுகிறது.

இந்த ஆவணப்படத்தின் மைய ஆளுமையாக இடம்பெறும் ஜினோ பார்தாலி (ராபர்ட் லோஜியா குரல்) என்ற சைக்கிள் வீரர், திரைப்படத்தின் தனித்துவமான மனிதநேயப் பார்வைக்கு முக்கியமான எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கிறார். 

விளையாட்டு உலகில் புகழ்பெற்ற ஒருவரின் வாழ்க்கையை வெறும் விளையாட்டு சாதனைகளின் வழியாக அணுகாமல், புகழ், அதிகாரம், அரசியல் அழுத்தம் ஆகியவற்றுக்கு நடுவே தனிமனித மனசாட்சி எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதைக் கேட்கிறது படம். 

அவரைப் பற்றிய காப்பகப் பதிவுகளும், அவருடைய மகன் ஆண்ட்ரியாவுடனான நேர்காணலும், வரலாற்றுப் பாத்திரத்தை ஒரு தொலைதூரச் சிலையாக அல்லாமல் மனிதராக உணரச் செய்கின்றன.

அதேபோல், ரோமில் உள்ள ஃபதேபெனெஃப்ராட்டெல்லி மருத்துவமனையுடன் தொடர்புடைய டாக்டர் ஜியோவானி போர்ரோமியோவின் பங்கு, மனிதநேயம் எந்த அளவுக்கு படைப்பாற்றலுடனும் துணிச்சலுடனும் செயல்பட முடியும் என்பதை உணர்த்தும் வகையில் படத்தில் இடம்பெறுகிறது. 

மத நிறுவனங்களுடன் தொடர்புடைய பலரும் ஆபத்தான சூழ்நிலைகளில் மனித உயிர்களைப் பாதுகாக்க முனைந்ததை ஆவணப்படம் நினைவூட்டுகிறது. 

இதன் மூலம், நல்லது மற்றும் தீமை என்ற எளிய இரு முனைகளுக்குள் வரலாற்றை அடைத்து விடாமல், தனிமனிதத் தேர்வுகளின் முக்கியத்துவத்தை படம் வலியுறுத்துகிறது.

திரைப்படத்தின் கதையாடல் முறை பாரம்பரியமான ஆவணப்பட வடிவத்தையும் தனிப்பட்ட நினைவுகளையும் இணைக்கிறது. உயிர் பிழைத்தவர்களின் நேர்காணல்கள் வெறும் வரலாற்றுத் தகவல்களாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை; 

அவை நினைவு, பயம், இழப்பு, நன்றியுணர்வு போன்ற மனித உணர்வுகளுக்கான கதவுகளாக அமைகின்றன. இதனால், பார்வையாளர் ஒரு சம்பவத்தை அறிந்துகொள்வதைவிட, அந்தக் காலத்தை அனுபவித்த மனிதர்களின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறார்.

ஒளிப்பதிவிலும் படத்தொகுப்பிலும் காப்பகப் பொருட்களுக்கும் புதிய காட்சிகளுக்கும் இடையே உருவாக்கப்படும் தொடர்பு குறிப்பிடத்தக்கது. 

கடந்த காலத்தின் உண்மையான பதிவுகளும் நாடகமயமாக மீளுருவாக்கப்பட்ட காட்சிகளும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக அமைகின்றன. இதனால் வரலாற்றுச் சூழல் காட்சிப்பூர்வமாக உயிர்ப்படுகிறது. 

 ஒரு குழந்தையின் நினைவு, ஒரு குடும்பத்தின் அனுபவம், ஒரு மறக்கப்பட்ட உதவி, ஒரு மனிதனின் அமைதியான துணிச்சல்—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து வரலாற்றின் அதிகாரப்பூர்வப் பதிவுகளுக்கு அப்பால் இருக்கும் ஒரு உலகத்தைத் திறக்கின்றன.

திரைப்படத்தின் தலைப்பில் இடம்பெறும் “மறக்கப்பட்ட ஹீரோக்கள்” என்ற கருத்தே இதன் மைய உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது.

 வீரத்திற்குத் தேவையானது எப்போதும் ஆயுதமோ பதக்கமோ புகழோ அல்ல; சில நேரங்களில் ஆபத்தை அறிந்தபடியே இன்னொருவரின் உயிரை முக்கியமாகக் கருதும் மனசாட்சிதான் உண்மையான வீரத்தின் அளவுகோல் என்பதை படம் சிந்திக்க வைக்கிறது.

 குறிப்பாக, யூதர்களைக் காப்பாற்ற இத்தாலியர்களும் கத்தோலிக்க மதகுருமார்களும் மேற்கொண்ட முயற்சிகளை நினைவுபடுத்துவதன் மூலம், வரலாற்றின் இருண்ட காலத்திலும் மனிதநேயம் முற்றிலும் அழிந்துவிடவில்லை என்பதை திரைப்படம் வலியுறுத்துகிறது.

இசபெல்லா ரோசெல்லினியின் விவரிப்பு குரலும் ராபர்ட் லோஜியாவின் பார்தாலி தொடர்பான குரல் வடிவமும் படத்தின் நினைவுச் சாயலை வலுப்படுத்துகின்றன.

 அதேவேளை, உண்மையான உயிர் பிழைத்தவர்களும் மீட்பாளர்களின் குடும்பத்தினரும் பேசும் தருணங்களே படத்தின் உணர்ச்சிச் சக்திக்கு முக்கிய ஆதாரமாக அமைகின்றன.

 நடிப்பு மையமாக இருக்கும் புனைகதைத் திரைப்படத்தைப் போல இங்கு நடிகர்களின் செயல்பாடு முக்கியமல்ல; உண்மையான மனிதர்களின் முகங்களும் குரல்களும் தாமே திரைப்படத்தின் உணர்ச்சி மொழியாக மாறுகின்றன.

உலகளாவிய அளவில், ஹாலிவுட் ரிப்போர்டர் இதை நெகிழ்ச்சியூட்டும் மற்றும் ஹாலோகாஸ்ட் தொடர்பான ஆவணப்படங்களின் தொகுப்பில் மதிப்புமிக்க சேர்க்கை எனப் பாராட்டியது.

 லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் டைம்ஸ், காப்பகக் காட்சிகள், மீளுருவாக்கங்கள் மற்றும் குடும்பத்தினருடனான நேர்காணல்கள் பயனுள்ள முறையில் இணைக்கப்பட்டுள்ளதாகக் குறிப்பிட்டது. 

இது மிகத் துல்லியமான வரலாற்று காலவரிசையை உருவாக்குவதைவிட, மறைந்து போகும் நினைவுகளை மீட்டெடுப்பதில் அதிக அக்கறை கொண்ட படைப்பு.

2014-ல் வெளியான இந்த 92 நிமிட ஆவணப்படம், இரண்டாம் உலகப் போரின் வரலாற்றை மட்டுமல்ல, மனிதநேயத்தின் வரலாற்றையும் நினைவுபடுத்துகிறது.

 குறிப்பாக, அதிகாரத்துக்கு எதிராக தனிமனித மனசாட்சி எவ்வாறு நிற்க முடியும், அச்சம் நிறைந்த சூழலில் பிறருக்காக ஆபத்தை ஏற்றுக்கொள்வது என்றால் என்ன, ஒரு சமூகத்தின் நினைவில் வீரர்கள் எவ்வாறு மறைந்து போகிறார்கள் போன்ற கேள்விகளை பார்வையாளருக்குள் விதைக்கிறது.

மை இத்தாலியன் சீக்ரெட்: தி ஃபார்காட்டன் ஹீரோஸ் பார்க்கப்பட வேண்டிய திரைப்படம் என்பதற்குக் காரணம் அதன் வரலாற்றுப் பின்னணி மட்டுமல்ல. மனிதநேயம் என்பது பெரிய வார்த்தைகளில் அல்ல, ஆபத்தான தருணங்களில் எடுக்கப்படும் தனிப்பட்ட முடிவுகளில் வெளிப்படுகிறது என்பதை நினைவூட்டுவதுதான் இதன் உண்மையான பலம்.

 வரலாற்றில் பெயர் பதியாமல் போனவர்களின் துணிச்சலையும், உயிர் பிழைத்தவர்களின் நினைவுகளையும் ஒரே திரையில் இணைக்கும் இந்த ஆவணப்படம் முடிந்த பிறகும் ஒரு கேள்வியை மனதில் விட்டுச் செல்கிறது: 

மிகவும் இருண்ட காலத்திலும், இன்னொருவருக்காக மனிதனாக இருப்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் துணிச்சல் நம்முள் இருக்கிறதா?

==============================
ஆவணபடத்தின் உள்ளடக்கம்:-

இரண்டாம் உலகப் போரின்போது இத்தாலியில் நாஜிப் படைகளின் அச்சுறுத்தல் அதிகரிக்கிறது. குறிப்பாக 1943-ல் ஜெர்மனி இத்தாலியை ஆக்கிரமித்த பிறகு, அந்நாட்டில் வாழும் யூதர்கள் கடுமையான ஆபத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள்.

 கைது, துரத்தல், பிரிவு மற்றும் உயிரிழப்பு ஆகிய அச்சங்களுக்கிடையில், பல யூதக் குடும்பங்கள் தங்களுடைய அடையாளத்தை மறைத்து உயிர் பிழைக்க வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறார்கள். 

இந்தச் சூழலில், சில சாதாரண இத்தாலியர்களும் முக்கியமான சமூகப் பிரமுகர்களும் தங்கள் உயிரையே ஆபத்தில் வைத்து யூதர்களைக் காப்பாற்ற முன்வருகிறார்கள்.

பல ஆண்டுகள் கழித்து, அந்தக் காலத்தில் உயிர் பிழைத்த யூதர்கள் முதுமைப் பருவத்தில் மீண்டும் இத்தாலிக்குத் திரும்புகிறார்கள். 

அவர்கள் சிறுவயதில் பயத்துடன் மறைந்திருந்த இடங்களையும், தங்களுடைய குடும்பத்தினரிடமிருந்து பிரிந்திருந்த சூழல்களையும், உயிருடன் தப்பிப்போவதற்காக அனுபவித்த அச்சங்களையும் நினைவுகூர்கிறார்கள். 

அவர்கள் பார்த்த இடங்கள் இப்போது மாறியிருந்தாலும், அந்த இடங்களுடன் இணைந்திருந்த பழைய நினைவுகள் அவர்களுக்குள் உயிருடன் இருக்கின்றன.

 ஒருகாலத்தில் தங்களுடைய வாழ்க்கையின் மிகக் கொடூரமான அனுபவங்களுக்குச் சாட்சியாக இருந்த இடங்களை மீண்டும் பார்ப்பதன் மூலம், அவர்கள் கடந்த காலத்தை நினைவுகூர்கிறார்கள்.

இந்த மீட்புப் பணிகளில் பல்வேறு இத்தாலியர்கள் பங்கேற்கிறார்கள். அவர்களில் ரோமன் கத்தோலிக்க மதகுருமார்களும் இருக்கிறார்கள். 

நாஜிப் படைகளிடம் சிக்காமல் யூதர்களை மறைத்து வைத்திருப்பது மிகப்பெரிய ஆபத்தான செயல் என்பதால், அவர்களுக்கு உதவியவர்கள் தங்களுடைய உயிரையும் குடும்பத்தினரின் பாதுகாப்பையும் ஆபத்தில் விடுகிறார்கள். 

இந்த மனிதர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவராக சைக்கிள் பந்தய வீரர் ஜினோ பார்தாலி (ராபர்ட் லோஜியா) இடம்பெறுகிறார்.

ஜினோ பார்தாலி அப்போது இத்தாலியின் புகழ்பெற்ற சைக்கிள் வீரராக இருக்கிறார். இத்தாலிய சர்வாதிகாரி பெனிட்டோ முசோலினி, பார்தாலியை பாசிசக் கொள்கைகளுக்கு ஏற்ற இத்தாலியரின் முன்மாதிரியாகக் கருதுகிறார். 

ஆனால் பார்தாலி பாசிசத்தை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை; குறிப்பாக யூதர்களுக்கு எதிரான பாகுபாட்டுக் கொள்கைகளையும் எதிர்க்கிறார். 

இதனால், வெளிப்படையாக ஒரு புகழ்பெற்ற விளையாட்டு வீரராக அறியப்பட்டிருந்தாலும், போர்க்காலத்தில் அவர் வேறு ஒரு ஆபத்தான பணியிலும் ஈடுபடுகிறார்.

புளோரன்ஸ் நகரின் பேராயர் எலியா டல்லா கோஸ்டாவின் வேண்டுகோளின்படி பார்தாலி யூதர்களுக்கு உதவும் ரகசியப் பணியில் ஈடுபடுகிறார். 

அவர் சைக்கிளில் இத்தாலியின் பல பகுதிகளுக்குச் செல்கிறார். வெளிப்படையாகப் பார்க்கும்போது, அவர் போட்டிகளுக்கான பயிற்சிக்காகச் சைக்கிளில் தினமும் 200 மைல்கள  பயணம் செய்வதாகத் தோன்றுகிறது. 

அந்தப் பயணத்தை மறைப்பாகப் பயன்படுத்தி, மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த யூதர்களுக்குத் தேவையான போலி பாஸ்போர்ட் உருவாக்கத்துக்கு புகைப்படம் உள்ளிட்ட ஆவணங்களை எடுத்துச் செல்கிறார். 

இவ்வாறு சைக்கிள் பயிற்சி என்ற பெயரில் மேற்கொள்ளும் பயணங்கள், உண்மையில் உயிர் ஆபத்தில் இருக்கும் மனிதர்களுக்கு உதவும் ரகசியப் பணியாக மாறுகின்றன.

இந்தச் செயல்பாடுகள் பார்தாலிக்கே மட்டுமல்ல, அவருடைய குடும்பத்தினருக்கும் ஆபத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

 அவர் பிடிபட்டால் ஏற்படக்கூடிய விளைவுகள் அவருடைய சொந்த உயிரை மட்டுமல்ல, அவருடைய குடும்பத்தின் பாதுகாப்பையும் பாதிக்கக்கூடியதாக இருக்கிறது.

 இருந்தாலும் அவர் இந்த உதவியைத் தொடர்கிறார். போருக்குப் பிறகும் பார்தாலி தனது போர்க்காலச் செயல்களைப் பற்றி பேசுவதில்லை. 

தனது குடும்பத்தினரிடம்கூட அந்தச் செயல்களை வெளிப்படுத்தாமல் இருக்கிறார். வாழ்க்கையின் இறுதிக்காலத்தில் மட்டுமே அவர் அவற்றைப் பற்றி பேசத் தொடங்குகிறார்.

பார்தாலி உதவிய குடும்பங்களில் ஒன்றாக ஜார்ஜியோ கோல்டன்பெர்க்கின் குடும்பமும் இடம்பெறுகிறது.

 ஜார்ஜியோ கோல்டன்பெர்க் தனது குடும்பம் போர்க்காலத்தில் அனுபவித்தவற்றைப் பற்றி பேசுகிறார். 

இதன் மூலம், பார்தாலியின் ரகசிய உதவி வெறும் ஆவணங்களில் பதிவான செயல் அல்ல; உண்மையான குடும்பங்களின் உயிர் பிழைப்புடன் நேரடியாகத் தொடர்புடையது என்பது வெளிப்படுகிறது.

ரோமில், டைபர் தீவில் அமைந்துள்ள கத்தோலிக்க ஃபதேபெனெஃப்ராட்டெல்லி மருத்துவமனையிலும் யூதர்களைக் காப்பாற்றுவதற்கான வேறு ஒரு முயற்சி நடைபெறுகிறது. 

அந்த மருத்துவமனையின் நிர்வாகியாக இருக்கும் டாக்டர் ஜியோவானி போர்ரோமியோ, யூதர்களை மறைத்து வைப்பதற்காக ஒரு தனிப்பட்ட வார்டை ஏற்படுத்துகிறார். 

நாஜிப் படையினர் அந்த இடத்தைத் தேடாமல் இருப்பதற்காக, அங்கு அனுமதிக்கப்பட்டவர்கள் உயிருக்கு ஆபத்தான தொற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்று கூறப்படுகிறது. 

நோய் தொற்றும் என்ற அச்சம் ஏற்படுவதால், நாஜிப் படையினர் அந்த வார்டுக்குள் நுழையாமல் இருப்பார்கள் என்ற நோக்கத்திலேயே இந்த ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது. 

இவ்வாறு ஒரு மருத்துவமனையே ஆபத்தில் இருக்கும் மனிதர்களுக்கு பாதுகாப்பான மறைவிடமாக மாற்றப்படுகிறது.

இந்தப் பின்னணியில் சார்லட் ஹாப்ட்மேனின் நினைவும் இடம்பெறுகிறது. முதிய வயதை அடைந்திருக்கும் சார்லட், சிறுமியாக இருந்தபோது தனது பெற்றோருடன் நாஜிகளிடமிருந்து தப்பித்து வாழ வேண்டிய சூழலை அனுபவித்தவர். 

அவர்களின் மீட்புப் பயணத்தில் கலாப்ரியா (Calabria), வெனிஸ் மற்றும் மார்கே ஆகிய இத்தாலியப் பகுதிகள் தொடர்புடையவையாக இருக்கின்றன. 

மார்கே பகுதியில் அவர்கள் மறைந்து வாழ்வதற்கு ஒரு முழு கிராமமே உதவுகிறது. ஜெர்மன் படைகளால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் ஏற்படக்கூடிய ஆபத்து தெரிந்திருந்தும், அந்தக் கிராம மக்கள் அவர்களுக்குத் தங்குமிடம் வழங்குவதில் ஒன்றிணைகிறார்கள்.

இவ்வாறு ஒரே ஒரு மனிதரின் உதவியை மட்டும் மையப்படுத்தாமல், பல்வேறு இத்தாலியர்களின் செயல்கள் ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன. 

சிலர் வீடுகளில் யூதர்களை மறைத்து வைக்கிறார்கள்; சிலர் மத நிறுவனங்களின் பாதுகாப்பைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்; 

சிலர் தங்கள் தொழில் அல்லது சமூக நிலையை மறைப்பாகப் பயன்படுத்தி உதவுகிறார்கள். இவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் நாஜிப் படைகளிடம் சிக்கினால் கடுமையான ஆபத்து இருக்கிறது. 

இருந்தபோதிலும், தங்களிடம் பாதுகாப்புக்காக வந்தவர்களின் உயிரைக் காப்பாற்ற அவர்கள் முயற்சி செய்கிறார்கள்.

இந்த மீட்புச் செயல்களின் பரவலான விளைவாக, இரண்டாம் உலகப் போரின்போது இத்தாலியில் வாழ்ந்த யூதர்களில் சுமார் எண்பது சதவீதம் பேர் உயிர் பிழைக்க முடிந்ததாகத் படம் குறிப்பிடுகிறது.

 பார்தாலி மட்டும் நூற்றுக்கணக்கான அல்லது ஆயிரக்கணக்கான யூதர்களுக்கும் பாசிச எதிர்ப்புப் போராளிகளுக்கும் உதவியதாகக் கூறப்படுகிறது.

பார்தாலியின் போர்க்காலச் செயல்களுக்கு அவருடைய வாழ்க்கைக்காலத்தின் இறுதிப் பகுதியில் மட்டுமே வெளிப்படையான அங்கீகாரம் கிடைக்கத் தொடங்குகிறது.

 2013-ல், இரண்டாம் உலகப் போரின்போது யூதர்களுக்கு உதவியதற்காக யாத் வாஷெம் அமைப்பு அவரை The righteous among the nations “நாடுகளிடையே நீதிமான்கள்” என்ற கௌரவத்துக்கு தேர்ந்தெடுக்கிறது. 

இதன் மூலம் பல ஆண்டுகள் ரகசியமாகவே இருந்த அவரது போர்க்கால உதவி அதிகாரப்பூர்வமான வரலாற்று அங்கீகாரத்தைப் பெறுகிறது.

திரைப்படம் இந்த வரலாற்றை உயிர் பிழைத்தவர்களின் நினைவுகள், அவர்களுடைய குடும்பங்களின் சாட்சியங்கள், மீட்பாளர்களின் உறவினர்களுடனான நேர்காணல்கள், பழைய காப்பகக் காட்சிகள் மற்றும் நாடகமயமாக மீளுருவாக்கப்பட்ட காட்சிகள் ஆகியவற்றின் மூலம் பதிவு செய்கிறது. 

இசபெல்லா ரோசெல்லினி திரைப்படத்தை விவரிக்கிறார்; பார்தாலியின் வார்த்தைகள் ராபர்ட் லோஜியாவின் குரலில் ஒலிக்கின்றன. பார்தாலியின் மகன் ஆண்ட்ரியாவும் தனது தந்தையைப் பற்றிப் பேசுகிறார்.

இவ்வாறு திரைப்படம், நாஜி ஆக்கிரமிப்பின் கீழ் அச்சத்துடன் வாழ்ந்த இத்தாலிய யூதர்களின் அனுபவங்களையும், அவர்களை மறைத்து காப்பாற்றிய இத்தாலியர்களின் துணிச்சலையும் ஒன்றாகப் பதிவு செய்கிறது. 

ஒருபுறம் உயிர் பிழைத்தவர்கள் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தங்கள் கடந்த காலத்தை நினைவுகூர்கிறார்கள்; மறுபுறம், அவர்களுக்கு உதவியவர்களின் செயல்கள் அவர்களுடைய குடும்பத்தினரின் நினைவுகள் மற்றும் காப்பகப் பதிவுகள் மூலம் மீண்டும் வெளிச்சத்துக்கு வருகின்றன. 

குறிப்பாக ஜினோ பார்தாலி, டாக்டர் ஜியோவானி போர்ரோமியோ, சார்லட் ஹாப்ட்மேனின் குடும்பத்துக்கு உதவியவர்கள் மற்றும் பல பெயரற்ற இத்தாலியர்கள் ஆகியோரின் செயல்கள், போர்க்கால இத்தாலியில் நடந்த மீட்பு முயற்சிகளின் பல்வேறு வடிவங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன.

போருக்குப் பிறகு பல ஆண்டுகள் பேசப்படாமல் இருந்த இந்தச் செயல்கள், உயிர் பிழைத்தவர்களின் நினைவுகளாலும் அவர்களுடைய குடும்பங்களின் சாட்சியங்களாலும் மீண்டும் பதிவு செய்யப்படுகின்றன.

 தங்கள் உயிரையும் குடும்பத்தின் பாதுகாப்பையும் ஆபத்தில் வைத்து மற்றவர்களைப் பாதுகாத்தவர்களின் செயல்கள் வரலாற்றில் மறைந்து போகாமல் இருக்க, அந்த நினைவுகள் திரைப்படத்தின் வழியாக ஒன்றிணைக்கப்படுகின்றன.

 அந்த வகையில், போர்க்காலத்தில் உயிர் பிழைத்தவர்களையும் அவர்களை காப்பாற்றியவர்களையும் இணைக்கும் நினைவுப் பதிவாக இந்தக் கதை நிறைவடைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்ஆவணப்படம்
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

குறிச்சொற்கள் வைத்து தேடிப்படிக்க

சமூகம் (383) தமிழ் சினிமா (257) உலக சினிமாபார்வை (234) ஆஸ்கர் (157) கமல்ஹாசன் (130) மலையாளம் (89) சென்னை (82) கட்டிடக்கலை (80) கட்டுமானம் (73) ஹேராம் (54) வாஸ்து (47) கே.பாலசந்தர் (46) கலை (45) இசைஞானி (44) ஆன்மீகம் (39) உலக சினிமா (38) ஃப்ராடு (33) சினிமா (33) தமிழ்சினிமா (25) ஓவியம் (22) விமர்சனம் (22) மனையடி சாஸ்திரம் (21) இலக்கியம் (17) உலக சினிமா பார்வை (17) இசை (15) சினிமா விமர்சனம் (15) மோகன்லால் (15) திரைப்படம் (12) ரஜினிகாந்த் (12) அரசியல் (11) ஒளிப்பதிவு (11) அஞ்சலி (10) கோயன் பிரதர்ஸ் (10) பாலிவுட் (10) மோசடி (10) விருமாண்டி (10) சுஜாதா (9) இந்தியா (8) சத்யஜித் ரே (8) சரிதா (8) சுகுமாரன் (8) பாலு மகேந்திரா (8) மகாநதி (8) ஸ்ரீவித்யா (8) அயல் சினிமா (7) எம்ஜியார் (7) சிவாஜி கணேசன் (7) சீன வாஸ்து (7) ஆக்கம் (6) உலகசினிமா பார்வை (6) நடிப்பு (6) நட்பு (6) நூல் அறிமுகம் (6) மதுரை (6) அமீரகம் (5) கவிஞர் கண்ணதாசன் (5) சிபி மலயில் (5) திலகன் (5) தேவர் மகன் (5) நகைச்சுவை (5) பாரதிராஜா (5) மம்மூட்டி (5) மோகன் லால் (5) மோடி (5) இனப்படுகொலை (4) இளையராஜா (4) ஐவி சஸி (4) சுஹாசினி (4) ஜெயலலிதா (4) டார்க் ஹ்யூமர் (4) தமிழ் (4) நகர வடிவமைப்பு (4) நடிகர் திலகம் (4) நடைபயிற்சி (4) நவாஸுதீன் சித்திக்கி (4) பத்மராஜன் (4) பப்பேட்டா (4) பம்மல் (4) பரதன் (4) பரத்கோபி (4) பெங்காலி சினிமா (4) மீரா நாயர் (4) லாரி பேக்கர் (4) விருட்ச சாஸ்திரம் (4) ஆரோக்கியம் (3) எழுத்தாளர் (3) எழுத்தாளர் சுஜாதா (3) கவிதாலயா (3) சரத்பாபு (3) சிவகுமார் (3) ஜெயராம் (3) தாஸேட்டா (3) திருநீர்மலை (3) திரைவிமர்சனம் (3) துபாய் (3) தெலுங்கு சினிமா (3) நாயகன் (3) நெடுமுடிவேணு (3) பாரதியார் (3) புத்தக விமர்சனம் (3) மம்முட்டி (3) மரண தண்டனை (3) மலேசியா வாசுதேவன் (3) யேசுதாஸ் (3) ராஜேஷ் கண்ணா (3) லோஹிததாஸ் (3) வாகனம் (3) ஷோபா (3) ஸ்ரீதர் (3) ஸ்ரீதேவி (3) ஃப்ரென்சு சினிமா (2) அம்மா (2) ஆஸ்திரிய சினிமா (2) இனவெறி (2) இரானிய சினிமா (2) உலகம் (2) எம் எஸ் வி (2) ஏ.பி.நாகராஜன் (2) சத்யன் அந்திக்காடு (2) சமூக சேவை (2) சிந்தனை (2) சிறுகதை (2) சேரன் (2) ஜி.நாகராஜன் (2) ஜெயசூர்யா (2) ஜெயன் (2) டார்க்ஹ்யூமர் (2) திரை விமர்சனம் (2) தெலுங்கு (2) நாகராஜ் மஞ்சுளே (2) நிலம் (2) நுவார் (2) பக்தி இலக்கியம் (2) பாலகுமாரன் (2) பிஜேபி (2) பெட்ரோல் (2) மகாகவி (2) மகேந்திரன் (2) மதுவிலக்கு (2) ராஜா ரவிவர்மா (2) ராஜ்கபூர் (2) ரித்விக் கட்டக் (2) ருத்ரையா (2) ரோமன் பொலன்ஸ்கி (2) லதா மங்கேஷ்கர் (2) லோஹி (2) விஜயகாந்த் (2) விஜய்காந்த் (2) வித்யாசாகர் (2) வைரமுத்து (2) ஷோபனா (2) ஹிந்தி (2) ஹெல்மெட் (2) ஹேமமாலினி (2) A.K.லோஹிததாஸ் (1) ஆஸ்திரேலிய சினிமா (1) இன அழிப்பு (1) இன்ஸெஸ்ட் (1) இயக்குனர் சிகரம் (1) இஸரேலிய சினிமா (1) இஸ்ரேல் (1) எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி (1) எஸ்.எஸ்.வாசன் (1) எஸ்.பி.முத்துராமன் (1) ஏ.வின்செண்ட் (1) கங்கை அமரன் (1) கட்டுமானக்கலை (1) கட்டுரை (1) கதை (1) கம்யூனிஸ்ட் (1) கலை இயக்கம் (1) கே.ஜே.ஜேசுதாஸ் (1) கௌரவக் கொலை (1) க்வெண்டின் (1) சங்கராடி (1) சசி கபூர் (1) சந்தோஷ் சிவன் (1) சரிதா தேவி (1) சஷி கபூர் (1) சாதிவெறி (1) சாய்பு (1) சி.சு.செல்லப்பா (1) சிக்கனம் (1) சிரிப்பு (1) சிறுவர் சினிமா (1) சில்க் (1) சில்ஹவுட் (1) சிவாஜி (1) சீமா பிஸ்வாஸ் (1) ஜானகி (1) ஜிகிலோ (1) ஜீனத் அமன் (1) ஜூஹிசாவ்லா (1) ஜெஃப்ரி ரஷ் (1) ஜெயபாரதி (1) ஜெயப்ரதா (1) ஜேவியர் பர்டம் (1) டாக்மி 95 (1) டார்க் காமெடி (1) தஞ்சை பெரிய கோவில் (1) தண்டனை (1) துருக்கி சினிமா (1) தூக்கு தண்டனை (1) தெரு நாய் (1) நடிகர் நாசர் (1) நன்றி (1) நவீன இலக்கியம் (1) நாஜி (1) நார்வே சினிமா (1) நியோ நுவார் (1) நீதி (1) ப.சிங்காரம் (1) பஞ்சு அருணாச்சலம் (1) படுகொலை (1) பதேர் பாஞ்சாலி (1) பரதம் (1) பல்லாவரம் சந்தை (1) பான் நலின் (1) பாஸ்கர குரூப்பு (1) பாஸ்போர்ட் (1) பிசி ஸ்ரீராம் (1) பிஜு மேனன் (1) பீடோஃபீல் (1) புலமைப்பித்தன் (1) பூ அறிவோம் (1) பூஜா பட் (1) பூர்ணம் விஸ்வநாதன் (1) பூலான் தேவி (1) பெல்ஜிய சினிமா (1) பேசும்படம் (1) பேட்டி (1) பேரழிவு (1) போபால் (1) போர்வெல் மரணம் (1) போலந்து சினிமா (1) போலீஸ் (1) மக்கள் உயிர் (1) மஞ்சுளா (1) மன ஊனம் (1) மனமுறிவு (1) மரகதமணி (1) மராத்திய சினிமா (1) மருதகாசி (1) மருதம் (1) மறுமணம் (1) மிருகவதை (1) முகநூல் (1) மெயின் ஸ்ட்ரீம் சினிமா (1) மோனிகா பெலுச்சி (1) மௌசமி சேட்டர்ஜி (1) யூதர்கள் (1) ரகுவரன் (1) ரவீந்திரன் மாஷே (1) ராகுல் (1) ராகுல் போஸ் (1) ராஜாரவிவர்மா (1) ராஜீவ் (1) ராஜ்கிரண் (1) ராமச்சந்திர பாபு (1) ராவுத்தர் (1) ராஹுல் போஸ் (1) ரிச்சர்ட் அட்டன்போரோ (1) ரிதுபர்ன கோஷ் (1) ரிஷிகபூர் (1) ருமானியா (1) ரோமன் பொலஸ்கி (1) ரோமுலஸ் விட்டேகர் (1) லஞ்சம். (1) லாக்டவுன் (1) லூயி.ஐ.கான் (1) லூயிகான் (1) லைசென்ஸ்ராஜ் (1) வாணிஜெயராம் (1) வி.குமார் (1) விசாகப்பட்டினம் (1) விடுமுறை (1) விபத்து (1) விமான விபத்து (1) விம் வாண்டர்ஸ் (1) வீ.ஆர்.கிருஷ்ணயர் (1) வூடி ஹாரல்சன் (1) வேணு (1) வைக்கம் முகமது பஷீர் (1) ஷாஜி கருண் (1) ஷார்ஜா (1) ஷிண்ட்லர்ஸ் லிஸ்ட் (1) ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க் (1) ஸ்ரீப்ரியா (1) ஹிட்லர் (1) ஹேமா சவுத்ரி (1)