ஸ்டீவ் மெக்குயின் இத்திரைப்படத்தை இயக்கியுள்ளார்.
இது சுயசரிதை வரலாற்று நாடகத் திரைப்படம் (Biographical Historical Drama).
அமெரிக்காவின் வாஷிங்டன் நகரில் சுதந்திரமாக வாழ்ந்து வந்த சாலமன் நார்தப் என்ற ஆப்பிரிக்க அமெரிக்க இசைக்கலைஞர், இருவரால் ஏமாற்றப்பட்டு கடத்தப்படுவதில் இருந்து கதை தொடங்குகிறது.
அடிமையாக விற்கப்படும் அவர், லூசியானா மாகாணத்தில் உள்ள பண்ணைகளில் 12 ஆண்டுகள் சித்திரவதைகளையும் கொடுமைகளையும் அனுபவித்து, பின்னர் தனது சுதந்திரத்தை எவ்வாறு மீட்கிறார் என்பதை இத்திரைப்படம் மிக உருக்கமாக விவரிக்கிறது.
இத்திரைப்படத்தின் அடிநாதம் மனித சுதந்திரத்தின் விலைமதிப்பற்ற தன்மையும், எத்தகைய கொடுமையான சூழலிலும் அழியாத மனித மனதின் உயிர்வாழும் போராட்டமும் ஆகும்.
ஒரு மனிதனின் அடிப்படை உரிமைகளும் அவனது அடையாளமும் வலுக்கட்டாயமாகப் பறிக்கப்பட்டு, அவன் ஒரு வெறும் பண்டமாக மாற்றப்படும்போது ஏற்படும் ஆன்மாவின் வலியை இப்படம் பேசுகிறது.
அதிகார வர்க்கத்தின் சாடிச மனப்பான்மை, மதத்தின் பெயரால் நடத்தப்படும் வன்முறைகள் மற்றும் சக மனிதனை அடிமையாக நடத்தும் சித்திரவதைகளுக்கு மத்தியிலும், சாலமன் நார்தப் தனது சுயமரியாதையையும், தான் ஒரு சுதந்திர மனிதன் என்ற நம்பிக்கையையும் கைவிடாமல் வைத்திருக்கிறார்.
எத்தனையோ இழப்புகளையும், துரோகங்களையும், மரண விளிம்பு நிலைகளையும் கடந்தும், தன் குடும்பத்தினரை மீண்டும் சந்திக்க வேண்டும் என்ற அவனது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையே கதையின் மையப்புள்ளியாக விளங்குகிறது.
சுருக்கமாகக் கூறின், மனிதநேயமற்ற ஒரு சமூகக் கட்டமைப்பிற்கு எதிராக, ஒரு மனிதனின் சகிப்புத்தன்மையும் அவனது சுதந்திரத்திற்கான வேட்கையும் வெல்வதே இத்திரைப்படத்தின் அடிநாதம்.
சாலமன் நார்தப் எழுதிய உண்மை வரலாற்றுத் தொகுப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு இப்படம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
சாலமன் நார்தப் கதாபாத்திரத்தில் சிவெட்டெல் எஜியோஃபோர் மிகச்சிறந்த நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
மேலும் மைக்கேல் பாஸ்பெண்டர், லுபிடா நியாங்கோ, பெனடிக்ட் கம்பெர்பாட்ச் மற்றும் பிராட் பிட் ஆகியோர் தங்களது எதார்த்தமான நடிப்பால் கதாபாத்திரங்களுக்கு உயிர் கொடுத்துள்ளனர்.
இயக்குனர் ஸ்டீவ் மெக்குயின், அடிமைத்தனத்தின் கோர முகத்தையும் மனித சித்திரவதைகளையும் எவ்வித சமரசமும் இன்றி மிக ஆழமாகவும் நேர்த்தியாகவும் இயக்கியுள்ளார்.
சீன் பாபிட் என்பவரின் ஒளிப்பதிவு இப்படத்திற்கு மிகப்பெரிய பலமாக அமைந்துள்ளது.
35 மிமீ பிலிமில், அகலத்திரை வடிவத்தில் பண்ணைகளின் இயற்கை அழகையும், அதற்குள் நடக்கும் கொடூரங்களையும் கவித்துவமாகவும் அதே சமயம் அதிர்ச்சியூட்டும் வகையிலும் தனது கேமராவில் கடத்தியுள்ளார்.
இத்திரைப்படம் ஒன்பது அகாடமி விருதுகளுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டு, மிகச்சிறந்த திரைப்படம், மிகச்சிறந்த தழுவப்பட்ட திரைக்கதை மற்றும் லுபிடா நியாங்கோவிற்கான மிகச்சிறந்த துணை நடிகை என மூன்று ஆஸ்கார் விருதுகளை வென்றது.
மேலும், கோல்டன் குளோப் விருதுகளில் மிகச்சிறந்த வரலாற்று நாடகத் திரைப்படத்திற்கான விருதையும், பாஃப்டா (BAFTA) விருதுகளில் மிகச்சிறந்த திரைப்படம் மற்றும் சிவெட்டெல் எஜியோஃபோருக்கான மிகச்சிறந்த நடிகர் விருதையும் பெற்று உலகளவில் பாராட்டைப் பெற்றது.
இப்படத்தின் காட்சிகளை மிக எளிமையாகவும் அதே சமயம் ஆழமாகவும் படம்பிடிக்க, அவர்கள் 1986 ஆம் ஆண்டு வெளியான டவ்ன் பை லா என்ற திரைப்படத்தின் எளிமையான காட்சி அமைப்பை முதன்மை உத்வேகமாக எடுத்துக்கொண்டனர்.
லூசியானா மாகாணத்தின் இயற்கை எழில் கொஞ்சும் அழகை எவ்வித வண்ணக் குறைப்பும் (Desaturation) செய்யாமல், அதன் அசல் வண்ணங்களோடு அப்படியே படம்பிடிக்க முடிவு செய்தனர்.
இயற்கை அழகிற்கு நடுவே நடக்கும் கொடூரங்களை இன்னும் அழுத்தமாக பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்தவே இந்த உத்தியைக் கையாண்டனர்.
படப்பிடிப்பு தளத்தில் ஒரு காட்சியை நகர்த்தாமல் நீண்ட நேரம் அப்படியே வைக்கும் நீண்ட அசைவற்ற ஷாட் (Long Stationary Take) முறையை மிகத் துணிச்சலாகப் பயன்படுத்தினர்.
குறிப்பாக, சாலமன் நார்தப் கால்விரல்களால் தரையைத் தொட்டபடி தூக்கில் தொங்கும் காட்சியை, கேமராவை மிகத் தூரத்திலேயே நிறுத்தி, பின்னணியில் மற்ற அடிமைகள் தங்களின் அன்றாட வேலைகளைச் செய்வதை மங்கலாகப் (Shallow depth of focus) படம்பிடித்தனர்.
அந்தச் சூழலின் பயத்தையும், நேரத்தின் நீளத்தையும் பார்வையாளர்கள் தங்களின் கழுத்தில் உணரும் வகையில் இந்த காட்சி வடிவமைப்பு திட்டமிடப்பட்டது.
வன்முறைக் காட்சிகளைப் படம்பிடிக்கும்போது எடிட்டிங் கத்தரி மூலம் காட்சியைத் துண்டிக்கக் கூடாது என்பதில் ஒளிப்பதிவாளரும் இயக்குனரும் உறுதியாக இருந்தனர்.
கட் என்ற வார்த்தை வரும்போதே பார்வையாளர்கள் இது சினிமா என்பதை உணர்ந்து நிம்மதி அடைந்துவிடுவார்கள் என்பதால், பட்ஸியை சாலமன் சாட்டையால் அடிக்கும் மிகக் கொடூரமான காட்சியை எடிட்டிங் துண்டுகளே இல்லாமல் ஒரே ஷாட்டில் கையில் ஏந்தும் கேமரா மூலம் உக்கிரமாகப் படம்பிடித்தனர்.
இரவு நேரக் காட்சிகளில் மின்விளக்குகளைத் தவிர்த்து, ஸ்டான்லி குப்ரிக்கின் பேரி லிண்டன் திரைப்பட பாணியில் வெறும் மெழுகுவர்த்தி மற்றும் விளக்குகளின் இயற்கை ஒளியை மட்டுமே நம்பி, 35 மிமீ பிலிமின் திறனை முழுமையாகப் பயன்படுத்திப் படமாக்கினர்.
அனைத்திற்கும் மேலாக, சாலமன் காட்டை நோக்கி ஓடி தப்பிக்க முயலும்போது, வழியில் இருவர் மரத்தில் தூக்கிலிடப்பட்டிருக்கும் ஒரு காட்சி வரும்.
ஒளிப்பதிவாளர் சீன் பாபிட் படப்பிடிப்பிற்காக ஒரு மரத்தைத் தேர்வு செய்தபோது, அந்த இடத்தின் உரிமையாளர் கடந்த காலத்தில் உண்மையில் அந்த மரத்தில்தான் அடிமைகள் தூக்கிலிடப்பட்டனர் என்ற அதிர்ச்சித் தகவலைக் கூறினார்.
அதன் அருகிலேயே அவர்களின் கல்லறைகளும் மறைந்திருந்தன. அதே மரத்தைப் பயன்படுத்தி அந்த காட்சியைப் படமாக்கியது ஒட்டுமொத்த படக்குழுவினருக்கும் நடிகர்களுக்கும் ஒருவித அமானுஷ்யமான, உணர்வுப்பூர்வமான நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
சாலமனின் முகத்தை மிக நெருக்கமாகக் காட்டும் இறுதிக் காட்சியில், அவர் கேமராவை நோக்கி ஒரு நொடி பார்க்கும் அந்தப் பார்வையின் தீவிரம், கேமராவுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த ஒளிப்பதிவாளர் சீன் பாபிட்டின் நெஞ்சில் ஒரு பலத்த அடியைப் போல இறங்கி, அவரை அழ வைத்தது இப்படத்தின் உருவாக்கத்தில் மறக்க முடியாத ஒரு சுவாரஸ்யமாகும்.
இத்திரைப்படத்தின் இசையமைப்பாளர் ஹான்ஸ் ஜிம்மர், இயக்குனர் ஸ்டீவ் மெக்குயினுடன் இணைந்து பணியாற்றிய விதம் மற்றும் படத்தின் பின்னணி இசை உருவான விதம் பல சுவாரஸ்யங்கள் நிறைந்தது.
ஸ்டீவ் மெக்குயின் தொடக்கத்தில் இப்படத்திற்கு ஒரு முழுமையான பாரம்பரிய ஹாலிவுட் இசை வடிவத்தை விரும்பவில்லை.
அடிமைத்தனத்தின் கொடுமைகளையும், சாலமனின் தனிமையையும் வெறும் சோக இசையாக மாற்றாமல், மனதை உலுக்கும் ஒரு தனித்துவமான ஒலியை உருவாக்க ஹான்ஸ் ஜிம்மருக்கு முழு சுதந்திரம் அளித்தார்.
ஜிம்மர், அடிமைகள் வயல்களில் வேலை செய்யும்போது பாடும் அடிமைப் பாடல்களின் (Slave Spirituals) தாளத்தையும், அவர்களின் குரல்களையும் உன்னிப்பாகக் கவனித்து, அதையே படத்தின் முக்கிய இசைக்கருவியாக மாற்றினார்.
மனிதக் குரல்களின் அலறல்களையும், முனகல்களையும் இசையின் பின்னணியில் நுட்பமாகப் பயன்படுத்தி ஒருவித அமானுஷ்யமான பயத்தை உருவாக்கினார்.
படத்தின் மிக முக்கியமான ஆன்மாவாக விளங்கும் வயலின் இசை, திரையில் நிஜமாகவே ஒலிக்க வேண்டும் என்பதில் படக்குழு உறுதியாக இருந்தது.
இதற்காகப் புகழ்பெற்ற வயலின் கலைஞர் டிம் ஃபைன் மற்றும் இசையமைப்பாளர் நிக்கோலஸ் பிரிட்டெல் ஆகியோர் இணைந்து, 19-ஆம் நூற்றாண்டின் அசல் அமெரிக்க நாட்டுப்புற இசை வடிவங்களை தீவிரமாக ஆராய்ச்சி செய்து வடிவமைத்தனர்.
சாலமன் நார்தப் கதாபாத்திரத்தில் நடித்த சிவெட்டெல் எஜியோஃபோர், அதற்கு முன் வயலின் வாசிக்கத் தெரியாதவர். ஆனால், திரையில் அது அசல் நகர்வுகளோடு இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, படப்பிடிப்பிற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்பே வயலின் வாசிக்கக் கற்றுக்கொண்டார்.
திரையில் அவர் வாசிக்கும் உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிகளின் பின்னணியில் டிம் ஃபைனின் வயலின் ஒலியை ஹான்ஸ் ஜிம்மர் கச்சிதமாகப் பொருத்தினார்.
குறிப்பாக, சாலமன் தனது வயலினை உடைக்கும் காட்சியில், இசை வெறும் சோகமாக இல்லாமல், அவரது ஒட்டுமொத்த நம்பிக்கையும், 12 ஆண்டு கால வலியும் சிதறுவதைக் காட்டும் வகையில் ஒரு வெடிச்சத்தத்தைப் போன்ற தீவிரமான வயலின் இசையை ஜிம்மர் பயன்படுத்தினார்.
மேலும், படத்தின் இறுதிப் பாடலான "ரோல், ஜோர்டான், ரோல்" என்ற பாடல் பதிவு செய்யப்பட்ட விதம் மிகவும் உணர்வுப்பூர்வமானது.
படப்பிடிப்பு தளத்தில் நூற்றுக்கணக்கான துணை நடிகர்கள் நிஜமாகவே அந்தப் பாடலை ஒன்றாகப் பாடியபோது ஏற்பட்ட அதிர்வும், ஆப்பிரிக்க-அமெரிக்கர்களின் வரலாறும் ஒட்டுமொத்த இசைக்குழுவையும் உலுக்கியது.
பின்னர், பிரபல பாப் கலைஞர் ஜான் லெஜண்ட் இந்த பாடலை நவீன வடிவத்தில் மறுபதிவு செய்தபோது, ஹான்ஸ் ஜிம்மர் அதன் ஆன்மா மாறாமல் தனது ஆர்க்கெஸ்ட்ரா இசையோடு இணைத்தது இப்படத்தின் இசை உருவாக்கத்தில் ஒரு மைல்கல்லாகும்.
இயக்குனர் ஸ்டீவ் மெக்குயின் அமெரிக்க அடிமை முறையைப் பற்றி ஒரு படம் எடுக்க வேண்டும் என்று நீண்ட நாட்களாகத் திட்டமிட்டு, அதற்கான சரியான கதை கிடைக்காமல் தவித்து வந்தார்.
அப்போது அவருடைய வாழ்க்கைத்துணை பிளான்கா ஸ்டிக்டர் என்பவர்தான் சாலமன் நார்தப்பின் சுயசரிதை புத்தகத்தைக் கண்டறிந்து அவரிடம் கொடுத்தார்.
அதைப் படித்த மாத்திரத்திலேயே, இது ஆன் ஃபிராங்கின் டைரியை விட 97 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே எழுதப்பட்ட ஒரு மிக முக்கியமான வரலாற்றுப் பதிவு என்பதை உணர்ந்து, உடனடியாகத் திரைக்கதையாக மாற்றும் பணியில் இறங்கினார்.
சாலமன் கதாபாத்திரத்திற்கு ஆள் தேடியபோது, மெக்குயினுக்கு ஹாலிவுட்டின் புகழ்பெற்ற நடிகர் சிட்னி போயிட்டியரின் கம்பீரமும் கண்ணியமும் கொண்ட ஒரு முகம் தேவைப்பட்டது.
லண்டனில் சிவெட்டெல் எஜியோஃபோரைச் சந்தித்தபோது, அவரிடம் அந்த அசல் தன்மையைக் கண்டு உடனடியாகத் தேர்வு செய்தார்.
ஆனால், எஜியோஃபோர் இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க, கனமான கதாபாத்திரத்தைத் தன்னால் சரியாகச் செய்ய முடியுமா என்ற பயத்தில் தொடக்கத்தில் நடிக்கத் தயங்கினார்.
பின்னர் மெக்குயின் கொடுத்த தைரியத்தில்தான் ஒப்புக்கொண்டார்.
படப்பிடிப்பு முழுவதும் 2012-ஆம் ஆண்டின் மிகக் கடுமையான கோட காலத்தில், லூசியானாவின் வரலாற்றுப் புகழ்பெற்ற பண்ணை நிலங்களில் நடைபெற்றது.
அங்கு நிலவிய 100 டிகிரிக்கும் அதிகமான வெப்பமும், அதிக ஈரப்பதமும் ஒட்டுமொத்த படக்குழுவையும் சோதித்தது. ஆனால், இந்த நிஜமான தட்பவெப்பநிலை நடிகர்களுக்குப் போலித்தனம் இல்லாத, உண்மையான சோர்வையும் வலியையும் முகத்தில் கொண்டுவர உதவியது.
அடிமைகளின் பேச்சுவழக்கு மற்றும் பண்ணை முதலாளிகளின் 1840-களின் உச்சரிப்பைக் கொண்டுவர மைக்கேல் பஸ்டர் என்ற புகழ்பெற்ற டயலெக்ட் கோச் நியமிக்கப்பட்டார்.
அவர் நடிகர்களுக்குப் பயிற்சி அளித்த விதம் அலாதியானது. கென்ய நாட்டைச் சேர்ந்த லுபிடா நியாங்கோ, ஏல் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்த அமெரிக்க ஆங்கில உச்சரிப்பைக் கொண்டவர்.
அவர் தனது அசல் குரலை முற்றிலும் மாற்றி, அந்த காலத்து லூசியானா அடிமைப் பெண்ணின் குரலாக மாற்றிக் காட்டியது இயக்குனரையே வியப்பில் ஆழ்த்தியது.
படப்பிடிப்பின்போது மைக்கேல் பாஸ்பெண்டர் நடித்த எட்வின் எப்ஸ் என்ற கொடூரமான பண்ணை முதலாளி கதாபாத்திரம் மிகவும் அச்சுறுத்தலாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது.
பாஸ்பெண்டர் எப்போதுமே கதாபாத்திரத்திற்குள் தீவிரமாக வாழக்கூடியவர். பட்ஸியை மிகக் கொடூரமாகச் சாட்டையால் அடிக்கும் ஒரு காட்சியைப் படமாக்கி முடித்தவுடன், அந்த கதாபாத்திரத்தின் கொடூரத் தன்மையைத் தாங்க முடியாமல், பாஸ்பெண்டர் படப்பிடிப்பு தளத்திலேயே மயங்கி விழுந்தார்.
அதேபோல், பிராட் பிட் இப்படத்தைத் தயாரித்தது மட்டுமின்றி, சாலமனுக்கு உதவும் சாமுவேல் பாஸ் என்ற தச்சர் கதாபாத்திரத்திலும் நடித்தார்.
அவர் படப்பிடிப்பு தளத்திற்கு வரும்போதெல்லாம், அங்கு நிலவிய தீவிரமான, சோகமான சூழலை மாற்றி, மற்ற நடிகர்களுக்குப் பேராதரவாகவும், அவர்களின் மன அழுத்தத்தைக் குறைக்கும் ஒரு உந்துசக்தியாகவும் திகழ்ந்தார் .
படப்பிடிப்பின்போது வரலாற்று ரீதியான துல்லியத்தைக் கொண்டுவர ஆடை வடிவமைப்பாளர் பாட்ரிசியா நோரிஸ் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் அபாரமானவை.
அவர் படப்பிடிப்பு நடந்த மூன்று வெவ்வேறு பண்ணை நிலங்களின் மண்ணை நேரடியாகச் சேகரித்து, அந்தந்த மண்ணின் நிறத்திற்கு ஏற்ப அடிமைகளின் ஆடைகளுக்கு வண்ணம் தீட்டினார்.
1840-களின் வியர்வையும் அழுக்கும் ஆடைகளில் நிஜமாகவே படிந்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, ஆடைகளைத் துவைக்காமல் அப்படியே பயன்படுத்தியதோடு, பண்ணை முதலாளிகளின் வர்க்க மாற்றத்தைக் காட்ட கிட்டத்தட்ட 1000 ஆடைகளை மிகக் குறுகிய காலத்தில் கைகளால் தைத்து உருவாக்கினார்.
படப்பிடிப்பு தளத்தில் நிலவிய தீவிரமான மன அழுத்தத்தைக் கையாள இயக்குனர் ஸ்டீவ் மெக்குயின் ஒரு வித்தியாசமான உத்தியைக் கையாண்டார்.
கடுமையான வன்முறைக் காட்சிகள் மற்றும் உணர்வுப்பூர்வமாக உடைந்துபோகும் காட்சிகளைப் படமாக்கி முடித்தவுடன், நடிகர்களின் மனநிலையை மீட்டெடுக்க ஒட்டுமொத்த படக்குழுவினரையும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டு வட்டமாக நிற்க வைப்பார் அல்லது அனைவரையும் கட்டிப்பிடிக்கச் சொல்வார்.
இது நடிகர்கள் தங்களின் நிஜக் கதாபாத்திரங்களின் சோகத்திலிருந்து வெளிவர உதவியது.
படத்தில் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமையும் பிராட் பிட்டின் வருகைக் காட்சி நிஜமான பண்ணை நிலத்தில் உள்ள 'எட்வின் எப்ஸ்' இல்லத்தில் படமாக்கப்பட்டது.
சாலமனும் சாமுவேல் பாஸும் இணைந்து கட்டிய அந்த அசல் மர வீடு, பின்னாட்களில் அலெக்சாண்ட்ரியாவில் உள்ள லூசியானா மாநில பல்கலைக்கழக வளாகத்திற்கு மாற்றப்பட்டிருந்தது.
படக்குழுவினர் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அந்த அசல் இடத்திற்கே சென்று பிராட் பிட் மற்றும் சிவெட்டெல் எஜியோஃபோர் சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகளைப் படமாக்கியது அவர்களுக்குள் ஒரு புதிய ஆன்மாவை விதைத்தது.
படம் வெளியாகி உலகளாவிய பாராட்டைப் பெற்ற அதே வேளையில், திரைக்குப் பின்னால் இயக்குனர் ஸ்டீவ் மெக்குயினுக்கும் திரைக்கதை ஆசிரியர் ஜான் ரிட்லிக்கும் இடையே ஒரு பனிப்போர் வெடித்தது.
படத்தின் திரைக்கதையில் தனக்கும் கூட்டுப் பங்கு வேண்டும் என்று மெக்குயின் கோரினார். ஆனால், ஜான் ரிட்லி அதற்கு மறுப்புத் தெரிவித்து தயாரிப்பு நிறுவனத்தின் ஆதரவைப் பெற்றார்.
ஆஸ்கார் மேடையில் இருவருக்கும் விருது கிடைத்தபோதும், அவர்கள் தங்களின் ஏற்புரையில் ஒருவருக்கொருவர் நன்றி கூறிக் கொள்ளாமல் மேடையை விட்டு நகர்ந்தது ஹாலிவுட் வட்டாரத்தில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்திய ஒரு கசப்பான உண்மையாகும்.
படம் தயாரானதும் திரையரங்குகளில் வெளியிடுவதற்கு முன்பு நடத்தப்பட்ட சில ரகசிய சோதனைக் காட்சிகளில் பார்வையாளர்கள் படத்தை உறைந்துபோய்ப் பார்த்தனர்.
அவர்களின் அதீத வரவேற்பைக் கண்ட தயாரிப்பு நிறுவனம், திட்டமிட்டிருந்த வெளியீட்டுத் தேதியை மாற்றி, மிக விரைவாகவே திரைக்குக் கொண்டுவர முடிவு செய்தது. படம் வெளியானபோது அதன் வன்முறை கலந்த அசல் தன்மை காரணமாக வணிக ரீதியாகப் பெருமளவில் வெற்றி பெறுமா என்ற சந்தேகம் ஹாலிவுட் விநியோகஸ்தர்களிடம் இருந்தது.
ஆனால், கன்யே வெஸ்ட் மற்றும் ஷான் காம்ப்ஸ் போன்ற உலகப் புகழ்பெற்ற ஆப்பிரிக்க-அமெரிக்கக் கலைஞர்கள் தங்களின் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில், தாராளமாக இப்படத்திற்குத் தார்மீக ஆதரவை வழங்கி, தங்களின் ரசிகர்களைப் பார்க்கத் தூண்டினர்.
இந்த இலவச விளம்பரம் படத்தின் பாக்ஸ் ஆபீஸ் வெற்றியைப் பன்மடங்கு உயர்த்தியது.
ஆஸ்கார் விருது வரலாற்றில் இப்படம் ஒரு மாபெரும் மைல்கல்லாக மாறியது. இயக்குனர் ஸ்டீவ் மெக்குயின் சிறந்த திரைப்படத்திற்கான ஆஸ்கார் விருதைப் பெற்றபோது, அந்த விருதைப் பெறும் முதல் கருப்பினத் தயாரிப்பாளர் மற்றும் கருப்பின இயக்குனர் என்ற வரலாற்றுச் சாதனையைப் படைத்தார்.
ஆஸ்கார் மேடையில் முதல் படத்திலேயே சிறந்த துணை நடிகைக்கான விருதை வென்ற லுபிடா நியாங்கோ, தனது ஏற்புரையை நிகழ்த்தியபோது அரங்கமே எழுந்து நின்று கைதட்டியது உணர்வுப்பூர்வமான ஒரு சுவாரஸ்யமாகும்.
படத்தின் நம்பகத்தன்மையை ஆராய்ந்த வரலாற்று அறிஞர்கள், இத்திரைப்படம் 88 சதவீதத்திற்கும் மேல் நிஜ வரலாற்றுத் துல்லியத்தைக் கொண்டுள்ளது என்று சான்றளித்தனர்.
2023 ஆம் ஆண்டில், அமெரிக்க நாடாளுமன்ற நூலகம் இப்படத்தின் கலாச்சார மற்றும் அழகியல் முக்கியத்துவத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, தேசிய திரைப்படப் பதிவேட்டில் (National Film Registry) இதைப் பாதுகாப்பிற்காக இணைத்தது. படம் வெளிவந்து பல ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும், 2025 ஆம் ஆண்டில் நியூயார்க் டைம்ஸ் இதழ் உலகெங்கிலும் உள்ள 500-க்கும் மேற்பட்ட திரைப்பட இயக்குனர்களிடம் நடத்திய ஒரு மாபெரும் கருத்துக்கணிப்பில், 21-ஆம் நூற்றாண்டின் சிறந்த 100 திரைப்படங்களின் பட்டியலில் இப்படம் மிக உன்னதமான இடத்தைப் பிடித்து, இன்றும் உலக சினிமா வரலாற்றில் தவிர்க்க முடியாத ஒரு காவியமாக நிலைத்து நிற்கிறது.
============================
படத்தின் கதை:-
1841 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்காவின் நியூயார்க் மாநிலத்தில் உள்ள சரடோகா ஸ்பிரிங்ஸ் பகுதியில் சாலமன் நார்தப் (சிவெட்டெல் எஜியோஃபோர்) என்ற ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கர் தனது மனைவி ஆன் நார்தப் (கெல்சி ஸ்காட்) மற்றும் இரு குழந்தைகளுடன் ஒரு சுதந்திர மனிதனாக, மிகக் கௌரவமான வயலின் இசைக்கலைஞராக வாழ்ந்து வருகிறார்.
இவரது திறமையைக் கண்டு மெரில் பிரவுன் (ஸ்கூட் மெக்னைரி), ஆப்ராம் ஹாமில்டன் (டாரன் கில்லாம்) என்ற இரு வெள்ளை இன மனிதர்கள் இவரை அணுகி, வாஷிங்டன் டி.சி.யில் ஒரு குறுகிய கால இசை நிகழ்ச்சிக்காக நல்ல சம்பளத்திற்குத் தற்காலிகமாக வேலைக்கு அழைக்கிறார்கள்.
பணத் தேவைக்காக சாலமனும் அவர்களுடன் செல்கிறார். ஆனால் ஒரு நாள் இரவு, அந்த இரு ஏமாற்றுக்காரர்களும் சாலமனுக்கு மதுவில் மயக்க மருந்து கொடுத்து, அவரைத் தங்களின் சுயலாபத்திற்காகக் கடத்தி, ஜேம்ஸ் எச். பிர்ச் (கிறிஸ்டோபர் பெர்ரி) என்ற கொடூரமான அடிமை வியாபாரியின் சிறைக்கூடத்திற்குக் கொண்டு போய் விற்றுவிடுகிறார்கள்.
மறுநாள் காலை விழித்துப் பார்க்கும் சாலமன் தான் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைகிறார்.
தான் ஒரு சுதந்திர மனிதன் என்றும், நியூயார்க்கில் தனக்குக் குடும்பம் இருக்கிறது என்றும் அவர் உரக்கக் கத்திக் கூறுகிறார்.
ஆனால், அதை ஏற்க மறுக்கும் பிர்ச், சாலமனை ஒரு மரக்கட்டையால் மிகக் கொடூரமாக அடித்துத் துன்புறுத்துகிறார்.
அடிமைத்தனத்தை அவரிடம் வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்க முயல்கிறார். அதன் பிறகு அவர் எபினேசர் ராட்பர்ன் (பில் கேம்ப்), கிளெமன்ஸ் ரே (கிறிஸ் சாக்), ராபர்ட் (மைக்கேல் கென்னத் வில்லியம்ஸ்) போன்ற பிற கைதிகளுடன் சேர்த்து நியூ லூசியானாவை நோக்கி ஒரு அடிமைக் கப்பலில் ஏற்றி அனுப்பப்படுகிறார்.
அந்தக் கப்பலில் சக அடிமைகள் சாலமனிடம், இந்தத் தென்னகப் பகுதியில் உயிர் பிழைக்க வேண்டுமானால் நீ சுதந்திர மனிதன் என்ற உண்மையை மறைத்து, அவர்கள் சொல்வதற்கெல்லாம் அடிபணிந்து போக வேண்டும் என்று அறிவுரை கூறுகிறார்கள்.
நியூ ஆர்லியன்ஸ் நகரை வந்தடைந்ததும், தியோபிலஸ் பிரீமேன் (பால் ஜியாமட்டி) என்ற அடிமைத் தரகர், சாலமனுக்குப் 'பிளாட்' என்ற புதிய போலிப் பெயரைச் சூட்டி, அவர் ஜார்ஜியாவில் இருந்து தப்பி ஓடிய ஒரு அடிமை என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.
அதே சந்தையில் எலிசா (அடெபெரோ ஒடுயே) என்ற தாய் தன் குழந்தைகளிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாகப் பிரிக்கப்பட்டு விற்கப்படும் கொடூரமும் நிகழ்கிறது.
அங்கு சாலமனை வில்லியம் ஃபோர்ட் (பெனடிக்ட் கம்பெர்பாட்ச்) என்ற பண்ணை அதிபர் விலைக்கு வாங்குகிறார்.
வில்லியம் ஃபோர்ட் இயற்கையிலேயே ஓரளவு இரக்க குணம் கொண்டவராக இருக்கிறார்.
சாலமனின் இசைத் திறமையைக் கண்டு அவருக்கு ஒரு வயலினையும் பரிசாக வழங்குகிறார்.
மேலும், பொறியியல் நுணுக்கங்களைப் பயன்படுத்தி ஆற்றில் மரங்களை எளிதாகக் கடத்தும் ஒரு புதிய வழியைச் சாலமன் கண்டுபிடித்துக் கொடுப்பதால், ஃபோர்டுக்கு அவர் மீது தனிப்பட்ட மதிப்பும் ஏற்படுகிறது.
ஆனால், அதே பண்ணையில் பணிபுரியும் ஜான் டிபீட்ஸ் (பால் டானோ) என்ற தச்சன், சாலமனின் அறிவாற்றலைக் கண்டு பொறாமை கொண்டு, அவரைத் தொடர்ந்து வம்புக்கு இழுக்கிறான்.
ஒரு நாள் சச்சரவு முற்றும்போது, டிபீட்ஸ் சாட்டையால் சாலமனை அடிக்க முற்படுகிறான்.
ஆனால், சாலமன் தற்காப்பிற்காகத் துணிச்சலுடன் அவனிடமிருந்து சாட்டையைப் பறித்து, டிபீட்ஸையே திருப்பி அடிக்கிறார்.
இதனால் அவமானம் அடைந்த டிபீட்ஸ், தனது ஆட்களுடன் சேர்ந்து சாலமனைப் பிடித்து, ஒரு மரத்தில் தூக்கிலிடுகிறான்.
சாலமனின் கால்விரல்கள் மட்டும் தரையில் லேசாகத் தொட்டுக் கொண்டிருக்கும் நிலையில் அவர் மரணப் போராட்டம் நடத்துகிறார்.
பண்ணையின் மேற்பார்வையாளர் சாபின் (ஜே. டி. எவர்மோர்) அங்கு வந்து, ஃபோர்டின் சொத்தான சாலமனை டிபீட்ஸ் கொல்லக் கூடாது என்று துப்பாக்கியைக் காட்டித் தடுத்துவிட்டுச் செல்கிறார்.
ஆனால், தூக்கில் தொங்கும் சாலமனை யாரும் கீழே இறக்க முற்படாமல், மற்ற அடிமைகள் தங்களின் வேலையைத் தொடர்கிறார்கள்.
பல மணி நேரத் தவிப்பிற்குப் பிறகு அங்கு வரும் வில்லியம் ஃபோர்ட், சாலமனைத் தூக்கிலிருந்து வெட்டிப் பாதுகாப்பாக இறக்குகிறார்.
சாலமன் கண்ணீருடன் ஃபோர்டிடம் தான் ஒரு சுதந்திர மனிதன் என்ற உண்மையை உரைக்கிறார்.
ஆனால், ஃபோர்டோ தனக்கு இருக்கும் கடன்களை அடைப்பதற்காக, சாலமனை எட்வின் எப்ஸ் (மைக்கேல் பாஸ்பெண்டர்) என்ற மற்றொரு பண்ணை முதலாளியிடம் விற்றுவிடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று கூறிவிடுகிறார்.
எட்வின் எப்ஸ் மிகவும் கொடூரமான, சாடிச மனப்பான்மை கொண்ட, குடிகார பண்ணை முதலாளி ஆவார்.
அவர் பைபிளின் வசனங்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி, அடிமைகளைத் தண்டிப்பது தனது கடமை என்று நம்புகிறார்.
அவரது பண்ணையிலேயே மிக அதிகமாகப் பருத்தி பறிக்கும் திறமை கொண்டவளாக பட்ஸி (லுபிடா நியாங்கோ) என்ற அடிமைப் பெண் இருக்கிறாள்.
எப்ஸ் அவளைத் தொடர்ந்து பாலியல் ரீதியாகத் துன்புறுத்துகிறார். இதனால் எப்ஸின் மனைவியான மேரி எப்ஸ் (சாரா பால்சன்) பட்ஸி மீது கடுமையான பொறாமை கொண்டு, அவளை மிகக் கொடூரமாக வதைக்கிறார்.
இதற்கிடையில், மிஸ்ட்ரஸ் ஹாரியட் ஷா (ஆல்ஃப்ரே வூடார்ட்) என்ற முன்னாள் அடிமைப் பெண், ஒரு வெள்ளை இனப் பண்ணை அதிபரைத் திருமணம் செய்து கொண்டு சொகுசாக வாழ்வதையும் சாலமன் காண்கிறார்.
ஒரு கட்டத்தில், எப்ஸின் பண்ணையில் உள்ள பருத்திகளைப் புழுக்கள் தாக்கி அழிப்பதால், முதலீட்டை மீட்கத் தனது அடிமைகளைப் பக்கத்து பண்ணையான ஜட்ஜ் டர்னர் (பையன் பாட்) என்பவரிடம் எப்ஸ் தற்காலிகமாகக் குத்தகைக்கு விடுகிறார்.
அங்கு டர்னர் சாலமனின் வயலின் திறமையைப் பாராட்டி, ஒரு விழாவில் வாசிக்க அனுமதிப்பதோடு, அதற்குரிய ஊதியத்தையும் சாலமனே வைத்துக் கொள்ள அனுமதிக்கிறார்.
மீண்டும் எப்ஸின் பண்ணைக்குத் திரும்பும் சாலமன், அங்கு வரும் ஆர்ம்ஸ்பி (காரெட் டில்லாஹண்ட்) என்ற ஏழை வெள்ளை இனக் கூலித் தொழிலாளியிடம், தான் டர்னர் பண்ணையில் சம்பாதித்த பணத்தைக் கொடுத்து, நியூயார்க்கில் உள்ள தனது நண்பர்களுக்கு ஒரு கடிதத்தை அஞ்சல் செய்யுமாறு ரகசியமாக வேண்டுகோள் விடுக்கிறார்.
ஆனால், ஆர்ம்ஸ்பி பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு சாலமனைக் காட்டிக் கொடுக்கிறான்.
அன்றிரவே எப்ஸ் துப்பாக்கியுடன் வந்து சாலமனை மிரட்டுகிறான்.
சாலமன் தனது சமயோசித புத்தியால், ஆர்ம்ஸ்பி பணம் பறிப்பதற்காகப் பொய் சொல்கிறான் என்று எப்ஸை நம்ப வைக்கிறார்.
பின்னர், ஆபத்தைத் தவிர்க்கத் தான் கஷ்டப்பட்டு எழுதிய அந்தக் கடிதத்தை அழுதுகொண்டே தீயிலிட்டு எரிக்கிறார்.
இதற்கிடையில், பட்ஸி தனக்குக் குளிப்பதற்கான சோப்பு கிடைக்காததால், பக்கத்து பண்ணைக்குச் சென்று சோப்பு வாங்கி வருகிறாள்.
இதை அறிந்து ஆத்திரமடையும் எப்ஸ், அவளைக் கட்டி வைத்துச் சாட்டையால் அடிக்கத் தொடங்குகிறார்.
பிறகு அந்தச் சாட்டையைச் சாலமனிடம் கொடுத்து, அவளையே அடிக்க உத்தரவிடுகிறார்.
சாலமன் மன வேதனையுடன் பட்ஸியை லேசாக அடிக்க, கோபமடையும் எப்ஸ், இன்னும் பலமாக அடிக்குமாறு சாலமனை மிரட்டுகிறார்.
இறுதியில் எப்ஸே சாட்டையைப் பறித்து, பட்ஸியின் முதுகுத் தோல் கிழியும் அளவிற்கு அவளை மரணப் படுக்கையில் தள்ளுகிறான்.
இந்த மனிதநேயமற்ற கொடூரத்தைக் கண்டு மனமுடையும் சாலமன், தனக்கு எஞ்சியிருந்த ஒரே ஆறுதலான வயலினைக் காலால் மிதித்து உடைத்துத் தனது ஆத்திரத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.
சில காலத்திற்குப் பிறகு, பண்ணையில் ஒரு புதிய பூங்காவை மாடத்தை அமைப்பதற்காக சாமுவேல் பாஸ் (பிராட் பிட்) என்ற கனடா நாட்டைச் சேர்ந்த தச்சர் அங்கு வருகிறார்.
பாஸ், மனிதர்களை அடிமைகளாக நடத்துவது மிகப்பெரிய பாவம் என்றும், கடவுளின் பார்வைக்கு அனைவரும் சமம் என்றும் எப்ஸுடன் தைரியமாக வாதிடுகிறார்.
பாஸின் நேர்மையான குணத்தைக் கண்ட சாலமன், அவரிடம் தனது அசல் அடையாளத்தையும், தான் கடத்தப்பட்ட கதையையும் ரகசியமாகக் கூறுகிறார்.
மேலும், நியூயார்க்கில் உள்ள தனது நண்பர்களுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதித் தருமாறும், அதை அனுப்பி வைக்குமாறும் உதவி கேட்கிறார்.
பாஸும் தனது உயிருக்கு ஆபத்து நேரிடும் என்று தெரிந்தும் சாலமனுக்கு உதவச் சம்மதிக்கிறார்.
ஒரு நாள் பண்ணையில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்போது, உள்ளூர் ஷெரிப் (ஜே ஹியூக்லி) மற்றும் மிஸ்டர் பார்ஷல் (ராப் ஸ்டெய்ன்பெர்க்) என்ற இருவர் குதிரையில் அங்கு வருகிறார்கள்.
அதில் இருக்கும் மிஸ்டர் பார்ஷல், நியூயார்க்கில் சாலமனை நன்றாக அறிந்த கடைக்காரர் ஆவார்.
சாலமனின் பெயரை அவர் சொல்லி அழைக்க, சாலமன் ஓடிச் சென்று அவரை நெகிழ்ச்சியோடு கட்டிப்பிடித்துக் கொள்கிறார்.
எப்ஸ் சட்டப்பூர்வமாகத் தடுத்து நிறுத்த முயன்றபோதிலும், ஷெரிப் சாலமனின் சுதந்திரத்திற்கான ஆதாரங்களைக் காட்டி அவரை மீட்கிறார்.
சாலமன் கண்ணீருடன் பட்ஸியிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு, அந்தப் பண்ணையை விட்டுத் தனது சுதந்திர உலகிற்குப் புறப்படுகிறார்.
இறுதியாக, 12 ஆண்டுகள் அடிமைத் தளையிலிருந்து விடுபட்ட சாலமன் நார்தப் தனது சொந்த ஊரான நியூயார்க்கிற்குத் திரும்புகிறார்.
அங்கு தனது மனைவி, வளர்ந்து திருமணமாகி நிற்கும் மகள் மற்றும் மகனைச் சந்தித்துக் கட்டிப்பிடித்து அழுகிறார்.
அவரது மகள் தனது தந்தையின் நினைவாகத் தன் குழந்தைக்குச் 'சாலமன் நார்தப் ஸ்டாண்டன்' என்று பெயரிட்டுள்ளார்.
தனது நீண்ட நாள் பிரிவிற்காகக் குடும்பத்தினரிடம் சாலமன் மன்னிப்புக் கேட்க, அவர்கள் அவரை அன்போடு அரவணைத்துக் கொள்வதோடு இத்திரைப்படத்தின் கதை நிறைவடைகிறது.
அதன் பின் திரையில் தோன்றும் குறிப்புகள், சாலமன் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்காகக் கடத்தல்காரர்கள் மீது வழக்குத் தொடர்ந்ததையும், ஆனால் கருப்பினத்தவர் வெள்ளை இனத்தவருக்கு எதிராக நீதிமன்றத்தில் சாட்சி சொல்ல முடியாது என்ற சட்டத்தால் அந்த வழக்குகள் தோல்வியடைந்ததையும், பின்னர் அவர் அடிமை முறைக்கு எதிரான இயக்கங்களில் தீவிரமாகப் பங்கேற்றுத் தனது வாழ்க்கை வரலாற்றைப் புத்தகமாக எழுதினார் என்பதையும் விவரிக்கின்றன.
இத்திரைப்படம் உலகிற்குச் சொல்லும் மிக முக்கியமான செய்தி , மனித சுதந்திரம் என்பது எவராலும், எந்தக் காரணத்திற்காகவும் பறிக்கப்படக் கூடாத மிக உன்னதமான பிறப்புரிமை என்பதாகும்.
ஒரு மனிதனை மற்றொரு மனிதன் தனக்குரிய பண்டமாகவோ அல்லது சொத்தாகவோ கருதும் அடிமை முறை, மனித குல வரலாற்றின் மிகக் கொடூரமான கறை என்பதை இப்படம் உரக்கச் சொல்கிறது.
அதிகாரமும் பணமும் இருக்கும்போது சக மனிதனைச் சித்திரவதை செய்யும் மிருகத்தனம் மனிதர்களுக்குள் எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதையும், அதற்கு மதத்தையும் சட்டத்தையும் எப்படித் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள் என்பதையும் இப்படம் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.
அதே சமயம், எவ்வளவு பெரிய அடக்குமுறைகளும், கொடுமைகளும் சூழவிருந்தாலும், ஒரு மனிதன் தன் மீதான நம்பிக்கையையும், சுயமரியாதையையும், சுதந்திரத்திற்கான வேட்கையையும் இறுதிவரை கைவிடக் கூடாது என்ற உன்னத வாழ்வியல் பாடத்தையும் இப்படம் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.
இழைக்கப்படும் அநீதிகளுக்கு எதிராக மௌனமாக இருப்பதும் ஒரு குற்றமே என்ற செய்தியோடு, சக மனிதனை மனிதநேயத்துடன் நடத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை இப்படம் உலகிற்கு மிக ஆழமாக வலியுறுத்துகிறது.
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
