Gravity கிராவிட்டி 2013

Gravity கிராவிட்டி இத்திரைப்படம் 2013 ஆம் ஆண்டு வெளியாகி உலகளவில் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

இத்திரைப்படத்தை பிரபல மெக்சிகோ நாட்டு இயக்குனர் அல்போன்சோ குவாரோன் இயக்கியுள்ளார்.

அவர் தனது மகனான ஜோனாஸ் குவாரோனுடன் இணைந்து இதன் திரைக்கதையையும் எழுதியுள்ளார்.

இத்திரைப்படம்  த்ரில்லர் மற்றும் அறிவியல் புனைகதை சார்ந்த வகையை சேர்ந்தது.

விண்வெளியின் ஆபத்தான சூழலை தத்ரூபமாக கண்முன்னே நிறுத்தியதில் இந்த படைப்பு முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.

விண்வெளியில் ஹப்பிள் தொலைநோக்கியை பழுதுபார்க்கும் பணியில் அமெரிக்க விண்வெளி வீரர்கள் ஈடுபட்டுள்ளனர்.

அப்போது எதிர்பாராதவிதமாக ரஷ்ய செயற்கைக்கோள் ஒன்றின் சிதைந்த பாகங்கள் விண்வெளிக் குப்பைகளாக மாறி இவர்களின் விண்கலத்தை அதிவேகமாகத் தாக்குகின்றன.

இதனால் விண்கலம் முற்றிலும் அழிகிறது. விண்வெளியின் எல்லையற்ற வெட்டவெளியில், எவ்வித பிடிப்பும் இன்றி, பூமியுடனான தொடர்பும் துண்டிக்கப்பட்ட நிலையில் மாட்டிக்கொள்ளும் இரு விண்வெளி வீரர்கள் எவ்வாறு உயிர் பிழைத்து பூமிக்குத் திரும்பப் போராடுகிறார்கள் என்பதை இத்திரைப்படம் மிக விறுவிறுப்பாக விவரிக்கிறது.

இத்திரைப்படத்தின் அடிநாதம்  மனிதனின் அசாத்தியமான உயிர்வாழும் போராட்டமும் மீளெழும் திறனுமாகும். விண்வெளியின் எல்லையற்ற பேரமைதி இருள் மற்றும் ஆக்ஸிஜன் பற்றாக்குறை போன்ற அதீத ஆபத்தான சூழலை இயக்குனர் மனித வாழ்க்கையின் துயரங்களுக்கும் பேரிடர்களுக்கும் ஒரு குறியீடாகப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.

தன் மகளை இழந்த துக்கத்தில் வாழ்க்கையின் மீதான பிடிப்பை இழந்து தனிமையில் வாடும் மருத்துவர் ரையன் ஸ்டோன் கதாபாத்திரம் விண்வெளிப் பேரழிவில் மாட்டிக்கொள்ளும்போது அவரிடம் எஞ்சியிருக்கும் ஒரே தேர்வு மரணத்தை ஏற்றுக்கொள்வதா அல்லது எதிர்த்துப் போராடுவதா என்பதுதான்.

அனைத்துத் தொழில்நுட்பங்களும் தொடர்புகளும் துண்டிக்கப்பட்டு முற்றிலும் கைவிடப்பட்ட நிலையிலும் சக மனிதனின் தியாகம் மற்றும் உள்ளுக்குள் தோன்றும் அசாத்திய மனவலிமையின் மூலம் அவர் மரணத்தின் விளிம்பிலிருந்து மீண்டு வர முடிவெடுக்கிறார்.

படத்தின் இறுதியில் அவர் பூமியின் ஏரியில் விழுந்து தண்ணீரில் இருந்து தவழ்ந்து எழுந்து தன் கால்களால் நிமிர்ந்து நடக்கும் காட்சி வெறும் தரை இறங்குதல் மட்டுமல்ல அது மனித பரிணாம வளர்ச்சியைப் போல ஒரு பேரிடரிலிருந்து மனித மனம் மீண்டும் உயிர் பெற்று எழுந்து புதிய நம்பிக்கையுடன் தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதைக் குறிக்கிறது.

எவ்வளவு பெரிய துயரம் நேர்ந்தாலும் மனிதனின் உயிர்வாழும் இச்சையும் மனத்திடமும் எதையும் வெல்லும் என்பதே இப்படத்தின் மையக்கருத்தாகும்.

இத்திரைப்படத்தில் சாண்ட்ரா புல்லக் மற்றும் ஜார்ஜ் குளூனி ஆகிய இருவர் மட்டுமே திரை முழுவதும் முதன்மையாகத் தோன்றுகின்றனர்.

விண்வெளியில் தனியாக மாட்டித் தவிக்கும் மருத்துவர் ரையன் ஸ்டோன் கதாபாத்திரத்தில் சாண்ட்ரா புல்லக் மிகச்சிறந்த நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

மரண பயம், தனிமை, மகளை இழந்த வலி மற்றும் உயிர் பிழைப்பதற்கான நம்பிக்கை என அனைத்து உணர்ச்சிகளையும் மிக நுணுக்கமாக அவர் வெளிப்படுத்திய விதம் உலகளவில் பாராட்டப்பட்டது.

அவருக்கு இணையாக அனுபவம் வாய்ந்த விண்வெளி வீரர் மேட் கோவால்ஸ்கி கதாபாத்திரத்தில் ஜார்ஜ் குளூனி தனது இயல்பான மற்றும் முதிர்ந்த நடிப்பை வழங்கியுள்ளார்.

ஆபத்தான சூழலிலும் அமைதியாகவும், சக வீரரைக் காப்பாற்ற தன் உயிரைத் தியாகம் செய்யும் துணிச்சலுடனும் அவரது கதாபாத்திரம் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

இயக்குனர் அல்போன்சோ குவாரோனின் இயக்கம் இத்திரைப்படத்தை ஒரு சாதாரண விண்வெளிப் படமாக மாற்றாமல், மனித மனதின் மீளெழும் திறனைப் பேசும் ஒரு காவியமாக மாற்றியுள்ளது.

படத்தில் விண்வெளிக் குப்பைகள் தாக்கும் காட்சிகள், விண்வெளியின் அமைதி, கதாபாத்திரங்களின் அடைபட்ட இடத்தினால் ஏற்படும் பயம் ஆகியவற்றைத் திரையில் கொண்டு வந்ததில் இயக்குனரின் திறமை வெளிப்படுகிறது.

குறிப்பாக, படத்தின் இறுதி காட்சியில் சாண்ட்ரா புல்லக் தண்ணீரிலிருந்து வெளியேறி, பரிணாம வளர்ச்சியைப் போல மெதுவாக எழுந்து நடக்கும் காட்சியை இயக்குனர் அமைத்த விதம் மனித வாழ்வின் மீட்சிக்கான ஒரு சிறந்த குறியீடாகும்.

இம்மானுவேல் லுபெஸ்கி இத்திரைப்படத்திற்கு ஒளிப்பதிவு செய்துள்ளார். இத்திரைப்படத்தின் மிக நீளமான, வெட்டுகள் இல்லாத ஒரே ஷாட் போன்ற காட்சிகள் ஒளிப்பதிவின் உச்சமாகும்.

குறிப்பாக படத்தின் ஆரம்பத்தில் வரும் பதிமூன்று நிமிட நீளக் காட்சி ரசிகர்களை விண்வெளியிலேயே நேரில் இருப்பது போன்ற ஒரு பிரமையை ஏற்படுத்தியது.

விண்வெளியின் இருளையும், பூமியின் அழகையும், ஒளியின் மாறுபாடுகளையும் டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் எல்இடி விளக்குகளின் உதவியோடு அவர் கையாண்ட விதம் உலக சினிமா வரலாற்றில் ஒரு புதிய மைல்கல்லாகக் கருதப்படுகிறது.

ஜேம்ஸ் கேமரூன் போன்ற உலகப் புகழ்பெற்ற இயக்குனர்களே இதன் ஒளிப்பதிவை விண்வெளிப் படங்களில் மிகச்சிறந்தது எனப் பாராட்டியுள்ளனர்.

இத்திரைப்படம் வணிகரீதியாக எழுநூறு மில்லியன் டாலர்களுக்கும் மேல் வசூல் செய்து சாதனை படைத்ததோடு, பல உயரிய விருதுகளையும் அள்ளிக் குவித்தது.

86வது ஆஸ்கார் விருது விழாவில் இத்திரைப்படம் சிறந்த இயக்குனர், சிறந்த ஒளிப்பதிவு, சிறந்த காட்சி விளைவுகள், சிறந்த பின்னணி இசை, சிறந்த படத்தொகுப்பு, சிறந்த ஒலித்தொகுப்பு, சிறந்த ஒலிப்பதிவு என மொத்தம் ஏழு ஆஸ்கார் விருதுகளை வென்று சாதனை படைத்தது.

இது தவிர, பிரிட்டிஷ் அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த பிரிட்டிஷ் திரைப்படம் மற்றும் சிறந்த இயக்குனர் உட்பட ஆறு விருதுகளையும், கோல்டன் குளோப் விருது விழாவில் சிறந்த இயக்குனருக்கான விருதையும் இத்திரைப்படம் வென்றுள்ளது.

மேலும் 21ஆம் நூற்றாண்டின் மிகச்சிறந்த திரைப்படங்களின் பட்டியலிலும் இது தொடர்ந்து இடம் பெற்று வருகிறது.

கிராவிட்டி திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவாளர் இம்மானுவேல் லுபெஸ்கி விண்வெளியின் ஒளியமைப்பை தத்ரூபமாகப் பிரதிபலிக்க உலகிலேயே முதல்முறையாக ஒரு புதிய தொழில்நுட்பப் புரட்சியை மேற்கொண்டார்.

வழக்கமான படப்பிடிப்பு தளங்களுக்குப் பதிலாக ஆயிரக்கணக்கான குட்டி எல்இடி விளக்குகள் பொருத்தப்பட்ட லைட்பாக்ஸ் என்ற ஒரு பெரிய இயந்திரக் கூண்டை அவர் உருவாக்கினார்.

இந்த விசித்திரக் கூண்டிற்குள் நடிகை சாண்ட்ரா புல்லக் தினமும் கிட்டத்தட்ட பத்து மணி நேரம் அடைபட்டு கிடக்க வேண்டியிருந்தது.

விண்வெளியில் சூரிய ஒளி பூமியின் ஒளி பிரதிபலிப்பு மற்றும் சுழற்சிக்கு ஏற்ப ஒளி மாறும் தன்மையைக் கொண்டு வர அந்த ஒட்டுமொத்த எல்இடி விளக்குகளையும் கணினி மூலம் இயக்கி ஒரு வினாடிக்கு நூறு முறை ஒளியின் திசையை மாற்றினர்.

விண்வெளியில் உடல்கள் எடையற்று மிதப்பதைக் காட்ட நடிகர்களைக் கயிறுகளில் தொங்கவிடுவதற்குப் பதிலாக கேமராக்களையும் விளக்குகளையும் கார் தயாரிக்கும் அதிவேக ரோபோடிக் கரங்களில் பொருத்தி நடிகர்களைச் சுற்றி சுழலவிட்டனர்.

படத்தின் தொடக்கத்தில் வரும் புகழ்பெற்ற பதிமூன்று நிமிடக் காட்சியை ஒரே ஷாட் போலக் காட்டுவதற்காகத் தொழில்நுட்பக் குழுவினர் பல ஆண்டுகள் முன்கூட்டியே திட்டமிட்டு ஒவ்வொரு நொடி கேமரா அசைவையும் துல்லியமாகக் கணினியில் வடிவமைத்த பிறகே படப்பிடிப்பைத் தொடங்கினர்.

விண்வெளியின் செயற்கைத்தன்மையை உடைத்து பூமிக்குத் திரும்பும் காட்சியில் ஒரு அசல் உணர்வைத் தர வேண்டும் என்பதற்காக பூமியில் நடக்கும் இறுதிக்காட்சியை மட்டும் அறுபத்தைந்து மில்லிமீட்டர் ஃபிலிம் கேமராவைப் பயன்படுத்திப் படம் பிடித்து திரையரங்குகளில் ஒரு காட்சி அதிர்வை ஏற்படுத்தினர்.

கிராவிட்டி திரைப்படத்தின் பின்னணி இசையை அமைத்த ஸ்டீவன் பிரைஸ், விண்வெளியில் சத்தம் பரவாது என்ற அறிவியல் உண்மையை மதித்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு புதிய இசைப் பரிசோதனையை மேற்கொண்டார்.

வழக்கமான அதிரடித் திரைப்படங்களில் வரும் வெடிச்சத்தங்கள் மற்றும் மோதல் ஒலிகளுக்குப் பதிலாக, அந்த அதிர்வுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் இசையின் மூலமே கடத்த இயக்குனர் குவாரோன் இவருக்குக் கடுமையான நிபந்தனை விதித்தார்.

இதற்காக இசையமைப்பாளர் பிரைஸ் பாரம்பரிய இசைக்கருவிகளைத் தவிர்த்து, எலக்ட்ரானிக் ஒலிகளையும் ஒலியியல் சிதைவுகளையும் அதிகமாகப் பயன்படுத்தினார்.

விண்வெளிக் குப்பைகள் விண்கலத்தைத் தாக்கும் காட்சிகளில் எந்தவொரு வெடிச்சத்தமும் இல்லாமல், இசையின் வேகம் மற்றும் அதிர்வெண்களைக் கொண்டே அந்தப் பயங்கரத்தை பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்தினார்.

விண்வெளி உடைகளுக்குள் விண்வெளி வீரர்கள் சுவாசிக்கும் சத்தம், அவர்களின் இதயத்துடிப்பு மற்றும் ஹெட்செட் மூலம் கேட்கும் ஒலிகளை மட்டுமே இசையோடு கலந்து ஒரு தனித்துவமான ஒலிக்கலவையை உருவாக்கினார்.

விண்வெளியின் எல்லையற்ற தனிமையையும் அமைதியையும் உணர்த்தும் வகையில் பல இடங்களில் இசையே இல்லாமல் நிசப்தத்தைப் பயன்படுத்திய விதம் பெரும் பாராட்டுகளைப் பெற்றது.

திரைப்படத்தின் டிரெய்லர்களில் எஸ்தோனிய நாட்டு இசையமைப்பாளர் அர்வோ பார்ட்டின் பியானோ இசை பயன்படுத்தப்பட்டு ரசிகர்களிடம் பெரும் எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியது.

இந்த அசாத்திய உழைப்பிற்காகவே ஸ்டீவன் பிரைஸ் தனது வாழ்நாளின் முதல் ஆஸ்கார் விருதை இத்திரைப்படத்திற்காக வென்று சாதனை படைத்தார்.

இயக்குனர் அல்போன்சோ குவாரோன் சிறுவயதில் நீல் ஆம்ஸ்ட்ராங் நிலவில் கால் பதித்ததை டிவியில் பார்த்தது முதலே விண்வெளி மீது அசாத்திய காதல் கொண்டிருந்தார்.

ஆனால், அவர் முதலில் தன் மகனுடன் இணைந்து வறண்ட பாலைவனத்தில் நடக்கும் ஒரு தப்பிழைத்தல் கதையைத்தான் எழுதத் தொடங்கினார்.

அந்த விவாதத்தின் உச்சகட்டமாகவே, மனிதன் தப்பிக்கவே முடியாத ஒரு வெட்டவெளி இடமாக விண்வெளியைத் தேர்ந்தெடுத்து இந்தத் திரைக்கதையை உருவாக்கினார்.

தொடக்கத்தில் யுனிவர்சல் பிக்சர்ஸ் நிறுவனம் இந்தத் தயாரிப்பைக் கைவிட்டதால், படம் பல ஆண்டுகள் முடங்கிக் கிடந்தது.

பின்னர் வார்னர் பிரதர்ஸ் நிறுவனம் இதன் உரிமையைப் பெற்றபோதும், படப்பிடிப்பிற்கு முன்னதாக நடத்தப்பட்ட சோதனைக் காட்சிகளில் அனிமேஷன் வடிவில் இருந்த கதையைப் பார்த்த அதிகாரிகள், படத்தில் ஏலியன்கள் அல்லது விண்வெளி அரக்கர்கள் யாராவது வருகிறார்களா என்று கேட்டு இயக்குனரை வற்புறுத்தினர்.

ஆனால் அறிவியல் எதார்த்தத்தை மட்டுமே நம்பிய குவாரோன், அதற்குத் திட்டவட்டமாக மறுத்துவிட்டார்.

கதாநாயகியாக முதலில் ஏஞ்சலினா ஜோலி ஒப்பந்தம் செய்யப்பட இருந்தார். ஆனால் அவரது பிற படங்களின் கால்ஷீட் குளறுபடிகளால் அவர் விலகியதை அடுத்து, நடாலி போர்ட்மேன் அணுகப்பட்டார்.

அவர் கர்ப்பமாக இருந்ததால் அந்த வாய்ப்பை மறுக்க, இறுதியாக சாண்ட்ரா புல்லக் உள்ளே வந்தார். விண்வெளி உடைகள் அணிவது முதல் லைட்பாக்ஸ் கூண்டிற்குள் நடக்கும் படப்பிடிப்பு வரை அனைத்தும் கடுமையான உடல் உழைப்பைக் கோரியதால், ஒட்டுமொத்தப் படப்பிடிப்பு நாட்களையும் ஒரு சோகமான மனநிலையிலேயே கடந்ததாக சாண்ட்ரா புல்லக் பின்னாட்களில் நெகிழ்ச்சியுடன் குறிப்பிட்டார்.

கிராவிட்டி திரைப்பட உருவாக்கத்தின் இரண்டாம் பாகத்தில் தொழில்நுட்பக் குழுவினர் நிகழ்த்திய விந்தைகளும், நடிகர்களின் அர்ப்பணிப்பும் உலக சினிமாவை வியக்க வைத்தன.

படத்தின் நாயகனாக முதலில் நடிக்கவிருந்த ராபர்ட் டவுனி ஜூனியர் விலகியதை அடுத்து ஜார்ஜ் குளூனி அந்த இடத்திற்கு வந்தார்.

படப்பிடிப்பு தளத்தில் சாண்ட்ரா புல்லக் எதிர்கொண்ட கடுமையான தனிமையைப் போக்க, அவர் ஒவ்வொரு முறை விளக்குக் கூண்டிற்குள் வரும்போதும் ஒட்டுமொத்தப் படக்குழுவினரும் கைதட்டிப் பாராட்டி வரவேற்கும் ஒரு வழக்கத்தை இயக்குனர் ஏற்படுத்தியிருந்தார்.

திரைப்படத்தின் பெரும்பாலான காட்சிகள் கணினி கிராபிக்ஸ் மூலம் உருவாக்கப்பட்டதால், ஜேம்ஸ் கேமரூனின் அவதார் திரைப்படத்தைக் காட்டிலும் அதிக அளவில் அதாவது எண்பது சதவீதக் காட்சிகள் சிஜிஐ தொழில்நுட்பத்தால் நெய்யப்பட்டன.

இந்த அசாத்திய விஷுவல் எஃபெக்ட்ஸ் பணிகளுக்காகவே பிரிட்டிஷ் நிறுவனமான பிரேம்ஸ்டோர் தொடர்ந்து மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக உழைத்தது.

விண்வெளியில் நாயகி பூமிக்குத் தகவல் அனுப்ப முயலும்போது கிரீன்லாந்து நாட்டு மீனவர் ஒருவரின் ரேடியோ அலைவரிசை குறுக்கிடும் காட்சியை மிக எதார்த்தமாகப் பதிவு செய்ய, இயக்குனரின் மகன் ஜோனாஸ் குவாரோன் கிரீன்லாந்திற்கே நேரில் சென்று அனிங்காக் என்ற பெயரில் ஒரு குறும்படமாகவே அதைப் படம்பிடித்து இதனுடன் இணைத்தார்.

படத்தில் அறிவியல் துல்லியம் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக நாசாவின் விண்வெளி வீரர் கேடி கோல்மேன் விண்வெளியில் இருந்தபடியே சாண்ட்ரா புல்லக்கிற்குப் பயிற்சி அளித்தார்.

பூமிக்குத் திரும்பும் இறுதி காட்சியைப் படம் பிடிக்க, பிளானட் ஆஃப் தி ஏப்ஸ் திரைப்படம் எடுக்கப்பட்ட அரிசோனாவின் புகழ்பெற்ற லேக் பவலில் படப்பிடிப்பு நடத்தப்பட்டது.

இருபத்தியொன்றாம் நூற்றாண்டின் மிகச்சிறந்த நூறு திரைப்படங்களின் பட்டியலை தி நியூயார்க் டைம்ஸ் இதழ் வெளியிட்டபோது, அதில் இந்தத் திரைப்படம் மிக முக்கிய இடத்தைப் பிடித்து உலக அரங்கில் மீண்டும் ஒருமுறை கௌரவிக்கப்பட்டது.

கிராவிட்டி திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவில் ஒளியமைப்பைக் கையாண்ட விதம் உலகப் புகழ்பெற்ற ஒளிப்பதிவாளர் விட்டோரியோ ஸ்டோராரோவின் பாணியை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

ஒளிப்பதிவாளர் இம்மானுவேல் லுபெஸ்கி விண்வெளியின் இயற்கை ஒளியைப் படம்பிடிக்க நாசா மற்றும் ரோஸ்கோஸ்மோஸ் விண்வெளி நிறுவனங்களின் அசல் புகைப்படத் தொகுப்புகளைப் பல மாதங்கள் ஆராய்ந்து அதன் பின்னரே காட்சிகளை வடிவமைத்தார்.

பகலில் விண்வெளியில் இருந்து பார்க்கும்போது நட்சத்திரங்கள் எப்படித் தெரியும் என்பதை விண்வெளி வீரர்கள் விவரித்ததன் அடிப்படையில், விண்வெளியின் ஆழத்தை இரு பரிமாணத் திரையில் கொண்டு வர விண்வெளிக் காட்சிகளில் நட்சத்திரங்களின் ஒளியை அதிக அளவில் பயன்படுத்தினர்.

படத்தின் ஆரம்பத்தில் வரும் பதிமூன்று நிமிடக் காட்சியில், விண்கலம் சுழலும் போது ஏற்படும் நிழல் மற்றும் அந்திப் பொழுதின் ஒளியை நொடிக்கு நொடி துல்லியமாக மாற்றியமைப்பது மிகப்பெரிய சவாலாக இருந்தது.

மேலும், மிக நீளமான காட்சிகளைத் தடையின்றி ஒரே ஷாட் போலக் காட்டினாலும், எடிட்டிங்கின் போது பார்வையாளர்களுக்குத் தெரியாத வண்ணம் 'இன்விசிபிள் கட்ஸ்' எனப்படும் மறைமுக வெட்டுகளைப் பயன்படுத்திப் பல காட்சிகளை ஒன்றாக இணைத்தனர்.

இத்திரைப்படத்தின் முப்பரிமாண  காட்சிகளில் பெரும்பகுதி, போஸ்ட் புரொடக்ஷனில் மாற்றப்படாமல் படப்பிடிப்பு தளத்திலேயே ஸ்டீரியோ ரெண்டரிங் தொழில்நுட்பம் மூலம் நேரடியாக முப்பரிமாணமாகவே பதிவு செய்யப்பட்டது.

இந்த அசாத்திய உழைப்பிற்காக லேட்டஸ்ட் அர்ரி அலெக்சா டிஜிட்டல் கேமராக்கள் பயன்படுத்தப்பட்டு, அதுவரை திரையுலகம் கண்டிராத ஒரு புதிய விண்வெளிப் பார்வையை ரசிகர்களுக்கு வழங்கினர்.

============================
படத்தின் கதை:-

அமெரிக்க விண்வெளிக் கப்பலான எக்ஸ்ப்ளோரர், அனுபவம் வாய்ந்த விண்வெளித் தளபதி மேட் கோவால்ஸ்கி (ஜார்ஜ் குளூனி) தலைமையில் ஹப்பிள் தொலைநோக்கியைப் பழுதுபார்க்கும் பணிக்காகப் பூமியின் சுற்றுவட்டப் பாதையில் நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது.

இந்த விண்கலத்தில் மருத்துவப் பொறியாளரான டாக்டர் ரையன் ஸ்டோன் (சாண்ட்ரா புல்லக்) தனது முதல் விண்வெளிப் பயணமாகத் தொலைநோக்கியில் வன்பொருள் மேம்பாடுகளைச் செய்யும் பணியில் தீவிரமாக ஈடுபட்டுள்ளார்.

அவர்கள் விண்வெளியில் மிதந்து வேலை செய்துகொண்டிருக்கும் அந்தச் சமயத்தில், ஹூஸ்டனில் உள்ள விண்வெளி கட்டுப்பாட்டு மையத்திலிருந்து அவர்களுக்கு ஒரு அதிர்ச்சியூட்டும் அவசர எச்சரிக்கை வருகிறது.

ரஷ்யா தனது பழுதடைந்த உளவுச் செயற்கைக்கோள் ஒன்றை ஏவுகணை மூலம் சுட்டு வீழ்த்தியதால், அதன் சிதைந்த பாகங்கள் அதிவேகமாகப் பரவி ஒரு ஆபத்தான விண்வெளிக் குப்பைக் கூட்டமாக மாறி இவர்களை நோக்கி வந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதே அந்த எச்சரிக்கையாகும்.

நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்ந்த கட்டுப்பாட்டு மையம், பணியை உடனே நிறுத்திவிட்டு விண்வெளி வீரர்கள் அனைவரும் உடனடியாக பூமிக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று உத்தரவிடுகிறது.

ஆனால், அந்த உத்தரவு வந்த அடுத்த சில நிமிடங்களிலேயே, விண்வெளிக் குப்பைகள் பிற தகவல் தொடர்பு செயற்கைக்கோள்களையும் தாக்கி முடக்குவதால், பூமியுடனான ஒட்டுமொத்தத் தொடர்பும் துண்டிக்கப்பட்டு விண்வெளி வீரர்கள் அநாதரவாகத் தனித்து விடப்படுகிறார்கள்.

அவர்கள் தப்பிக்க ஆயத்தமாவதற்குள், மிக அதிவேகமாக வந்த விண்வெளிக் குப்பைகள் எக்ஸ்ப்ளோரர் விண்கலத்தையும் ஹப்பிள் தொலைநோக்கியையும் கொடூரமாகத் தாக்குகின்றன.

இந்த அதிர்வில் ரையன் ஸ்டோன் விண்கலத்திலிருந்து தூக்கி வீசப்பட்டு, விண்வெளியின் எல்லையற்ற இருளுக்குள் பிடிப்பின்றி சுழன்று கொண்டே செல்கிறார்.

கட்டுப்பாட்டு இயந்திரம் பொருத்தப்பட்ட விண்வெளி உடையை  அணிந்திருக்கும் தளபதி மேட் கோவால்ஸ்கி, விண்வெளியில் மிதந்து சென்று ரையன் ஸ்டோனைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து மீட்கிறார்.

அவர்கள் இருவரும் கயிற்றால் தங்களைப் பிணைத்துக்கொண்டு எக்ஸ்ப்ளோரர் விண்கலத்திற்குத் திரும்பி வரும்போது, விண்கலம் முற்றிலும் சேதமடைந்திருப்பதையும், அங்கிருந்த சக விண்வெளி வீரர்கள் அனைவரும் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டதையும் கண்டு அதிர்ச்சியடைகிறார்கள்.

இப்போது அவர்களிடம் பூமிக்குத் திரும்ப எந்த விண்கலமும் இல்லை என்பதால், தங்களுக்குத் தேவையான ஆக்ஸிஜனைப் பெற்று உயிர்வாழவும் பூமிக்குத் திரும்பவும், அங்கிருந்து ஆயிரத்து நானூற்று ஐம்பது கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் சர்வதேச விண்வெளி நிலையத்திற்கு (ISS) செல்ல கோவால்ஸ்கி திட்டமிடுகிறார்.

அந்த விண்வெளிக் குப்பைகள் பூமியை ஒருமுறை சுற்றிவந்து தங்களை மீண்டும் தாக்குவதற்கு இன்னும் சரியாக தொண்ணூறு நிமிடங்கள் மட்டுமே அவகாசம் உள்ளது என்பதையும் அவர் கணிக்கிறார்.

சர்வதேச விண்வெளி நிலையத்தை நோக்கி அவர்கள் நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் வேளையில், ரையன் ஸ்டோனின் பதற்றத்தைக் குறைப்பதற்காக கோவால்ஸ்கி அவரிடம் பேச்சுக் கொடுக்கிறார்.

அப்போது ஸ்டோன், பூமியில் தனது இளம் வயது மகள் ஒரு விபத்தில் இறந்துபோன சோகமான கதையையும், அதனால் தன் வாழ்க்கையே அர்த்தமற்றுப் போனதையும் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.

அவர்கள் விண்வெளி நிலையத்தை நெருங்கும்போது, அங்குள்ள விண்வெளி வீரர்கள் ஏற்கனவே ஒரு சோயுஸ் விண்கலம் மூலம் வெளியேறியிருப்பதையும், மீதமிருக்கும் மற்றொரு சோயுஸ் விண்கலம் பாராசூட் கயிறுகள் சிக்குண்டு சேதமடைந்து பூமிக்குத் திரும்ப முடியாத நிலையில் இருப்பதையும் காண்கிறார்கள்.

இதனால், அந்தச் சோயுஸ் விண்கலத்தைப் பயன்படுத்தி நூறு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் சீன விண்வெளி நிலையமான தியாங்கோங்கிற்குச் சென்று, அங்கிருக்கும் ஷென்சூ விண்கலம் மூலம் பூமிக்குத் திரும்பலாம் என்று கோவால்ஸ்கி புதிய திட்டத்தைத் தீட்டுகிறார்.

அவர்கள் சர்வதேச விண்வெளி நிலையத்தைப் பிடிக்க முயலும்போது வேகம் அதிகமாக இருந்ததால், சோயுஸ் விண்கலத்தின் பாராசூட் கயிறுகளில் ரையன் ஸ்டோனின் கால் மட்டுமே தட்டுத்தடுமாறிச் சிக்குகிறது.

கோவால்ஸ்கியின் கையைப் பிடித்து இழுக்கும்போது, அந்தப் பாராசூட் கயிறுகள் இருவரின் எடையையும் தாங்காமல் அறுந்துவிடும் ஆபத்து ஏற்படுகிறது.

ரையன் ஸ்டோன் எவ்வளவோ தடுத்தும் கேளாமல், அவரைப் பாதுகாப்பதற்காகக் கோவால்ஸ்கி தன் கயிற்றைத் துண்டித்துக் கொண்டு விண்வெளியின் ஆழத்திற்குள் மிதந்து சென்று தன் உயிரைத் தியாகம் செய்கிறார்.

கோவால்ஸ்கி கண்முன்னே மறைந்ததும், ரையன் ஸ்டோன் தனியாக சர்வதேச விண்வெளி நிலையத்திற்குள் நுழைகிறார்.

கோவால்ஸ்கியைத் தொடர்புகொள்ள முயன்று அது தோல்வியில் முடியவே, இந்த விண்வெளிப் பயணத்தில் தான் மட்டுமே தப்பிய ஒரே நபர் என்பதை அவர் உணர்கிறார்.

அவர் விண்வெளி நிலையத்திற்குள் நிம்மதி பெருமூச்சு விடுவதற்குள் அங்கு திடீரென ஒரு பயங்கரத் தீ விபத்து ஏற்படுகிறது.

இதனால் அவர் அவசரமாகச் சோயுஸ் விண்கலத்திற்குள் தஞ்சம் புகுந்து அதை இயக்க முற்படுகிறார். ஆனால், விண்கலத்தை நிலையத்திலிருந்து பிரிக்கும்போது, அதன் பாராசூட் கயிறுகள் இன்னும் சிக்கிக்கொண்டே இருப்பதால் விண்கலம் நகர மறுக்கிறது.

வேறு வழியின்றி ரையன் ஸ்டோன் மீண்டும் விண்வெளியில் இறங்கி, விண்வெளிக் குப்பைகள் மறுபடியும் தன்னைத் தாக்குவதற்குச் சில நொடிகள் இருக்கும்போது அந்தத் தளைகளை வெட்டி எறிகிறார்.

விண்வெளிக் குப்பைகள் சர்வதேச விண்வெளி நிலையத்தை மொத்தமாகத் துவம்சம் செய்ய, சோயுஸ் விண்கலம் தப்பிக்கிறது.

ஆனால், தியாங்கோங் நிலையத்தை நோக்கிச் சோயுஸ் விண்கலத்தைத் திருப்பிய பிறகுதான், அந்த விண்கலத்தில் எரிபொருள் முழுமையாகத் தீர்ந்துவிட்டது என்ற அதிர்ச்சி உண்மை அவருக்குத் தெரியவருகிறது.

முற்றிலும் நிராசையடைந்த ரையன் ஸ்டோன், பூமியில் இருக்கும் அனிங்காக் (ஒர்டோ இக்னாடியுசென்) என்ற கிரீன்லாந்து நாட்டு மீனவரின் ரேடியோ அலைவரிசையைத் தற்செயலாகப் பிடித்துப் பேசுகிறார்.

பரஸ்பரம் மொழி புரியாவிட்டாலும் அந்த மனிதனின் குரலும், அங்கிருக்கும் நாயின் குறைப்பும், குழந்தையின் அழுகுரலும் அவருக்கு பூமியின் நினைவுகளைத் தருகின்றன.

இனி தப்பிக்க வழியே இல்லை என்று முடிவெடுக்கும் ஸ்டோன், வலியின்றி இறப்பதற்காக விண்கலத்தின் ஆக்ஸிஜன் விநியோகத்தை நிறுத்திவிட்டுத் தற்கொலைக்கு முயல்கிறார்.

அவர் மெல்ல மயக்க நிலைக்குச் செல்லும்போது, அவரது உள்மனதின் பிரமையாகக் கோவால்ஸ்கி விண்கலத்திற்குள் மீண்டும் வருவது போல ஒரு மாயத்தோற்றம் நிகழ்கிறது.

அந்தத் தோற்றத்தில் வரும் கோவால்ஸ்கி, சோயுஸ் விண்கலத்தில் இருக்கும் மென்மையாகத் தரை இறங்குவதற்குப் பயன்படும் சிறிய ராக்கெட்டுகளை  இயக்கி, அதன் உந்துசக்தியால் சீன விண்வெளி நிலையத்தை நோக்கி நகரலாம் என்ற யோசனையைக் கூறி அவருக்குள் மறைந்திருந்த உயிர்வாழும் ஆசையைத் தூண்டுகிறார்.

திடீரென விழிப்புணர்வு பெறும் ரையன் ஸ்டோன், ஆக்ஸிஜன் விநியோகத்தைச் சீரமைத்து, கோவால்ஸ்கி சொன்னபடியே அந்தத் தரை இறங்கும் ராக்கெட்டுகளைச் சரியாக இயக்கி தியாங்கோங் விண்வெளி நிலையத்தை நோக்கிப் பாய்கிறார்.

ஆனால், தியாங்கோங் நிலையமும் பூமியின் வளிமண்டலத்திற்குள் நுழைந்து வேகமாக அழிந்து கொண்டிருப்பதால், அவரால் சோயுஸ் விண்கலத்தை அதனுடன் இணைக்க முடிவதில்லை.

துணிச்சலாகச் செயல்படும் ஸ்டோன், விண்கலத்திலிருந்து வெளியே குதித்து, ஒரு தீயணைப்பு உருளையிலிருந்து  வரும் அழுத்தக்காற்றை ஒரு தற்காலிக உந்துசக்தியாகப் பயன்படுத்தித் தியாங்கோங் விண்வெளி நிலையத்திற்குள் நுழைகிறார்.

அங்கிருக்கும் ஷென்சூ விண்கலத்திற்குள் புகுந்து, அந்த நிலையம் வளிமண்டலத்தின் மேல் அடுக்கில் உராய்ந்து எரியத் தொடங்கும் அதே கணத்தில், ஷென்சூ விண்கலத்தைத் தியாங்கோங்கிலிருந்து வெற்றிகரமாகப் பிரிக்கிறார்.

வளிமண்டலத்தின் தீவிர வெப்பத்தையும் உராய்வையும் தாங்கிக்கொண்டு ஷென்சூ விண்கலம் பூமியை நோக்கி அதிவேகமாகப் பாய்கிறது.

அப்போது ஹூஸ்டன் கட்டுப்பாட்டு மையத்தின் ரேடியோ சிக்னல் மீண்டும் கிடைக்கிறது.

அவர் ரேடாரில் கண்காணிக்கப்பட்டுவிட்டதாகவும், மீட்புக் குழுவினர் விரைந்து வருவதாகவும் அவருக்குத் தகவல் கிடைக்கிறது.

விண்கலம் பூமியின் ஒரு ஏரிக்குள் பலத்த சத்தத்துடன் வந்து விழுகிறது.

விண்கலத்திற்குள் தண்ணீர் புகத் தொடங்குவதால், ரையன் ஸ்டோன் அதன் கதவைத் திறந்து வெளியேறுகிறார். கனமான விண்வெளி உடையுடன் நீந்த முடியாமல் தவிக்கும் அவர், தண்ணீருக்கு அடியில் தனது உடையைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு நீந்தி ஏரியின் மேற்பரப்பை அடைகிறார்.

அங்கிருந்து தவழ்ந்து சென்று, சேறு நிறைந்த கரையைப் பிடித்து, ஈர்ப்பு விசையின் எடையை உணர்ந்து மெதுவாகத் தன் கால்களால் நிமிர்ந்து நின்று பூமியின் நிலப்பரப்பில் கம்பீரமாக நடந்து செல்கையில் பரவசமாக  படம் நிறைகிறது.

கிராவிட்டி திரைப்படம் மனித குலத்திற்குச் சொல்லும் உன்னதமான செய்தி , வாழ்க்கையில் எவ்வளவு பெரிய இழப்புகளும் துயரங்களும் நேர்ந்தாலும், இறுதி மூச்சு இருக்கும் வரை மனிதன் தன் மீளெழும் திறனை  இழக்கக் கூடாது என்பதாகும்.

விண்வெளியின் எல்லையற்ற இருளும், ஆக்ஸிஜன் பற்றாக்குறையும், பூமியுடனான தொடர்பு துண்டிக்கப்படுவதும் மனித வாழ்க்கையில் ஏற்படும் தீவிரமான தனிமை மற்றும் மன அழுத்தத்தின் குறியீடுகளாகும்.

தன் மகளின் மரணத்திற்குப் பிறகு வாழும் விருப்பத்தையே இழந்த நாயகி, விண்வெளிப் பேரிடரில் சிக்கி மரணத்தின் விளிம்பிற்குச் செல்லும்போதுதான் வாழ்க்கையின் உண்மையான மதிப்பை உணர்கிறார்.

தொழில்நுட்பமோ அல்லது பிற மனிதர்களோ நம்மை எப்போதுமே காப்பாற்ற முடியாது,கைவிடப்பட்ட இக்கட்டான சூழலில் நம்மை மீட்டெடுக்க நமக்குள் இருக்கும் அசாத்தியமான மனவலிமையும், உயிர்வாழத் துடிக்கும் இச்சையுமே மிகச் சிறந்த ஆயுதங்கள் என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.

வாழ்க்கையில் வரும் பேராபத்துகள் நம்மை நிலைகுலையச் செய்தாலும், அவற்றையெல்லாம் தாண்டி, துயரங்களை உதறிவிட்டு ஒரு புதிய மனிதனாக மீண்டும் எழுந்து நிமிர்ந்து நடக்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையூட்டும் செய்தியையே இப்படம்  உணர்த்துகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்

#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு

ஹெர் Her 2013

Her  ஹெர் 2013 ஆம் ஆண்டு  வெளியான ஆங்கில திரைப்படம்.
இத்திரைப்படத்தை ஸ்பைக் ஜோன்ஸ் இயக்கியுள்ளார்.

இது ஒரு அறிவியல் புனைகதை சார்ந்த காதல் மற்றும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான நாடகத் திரைப்படமாகும். தனிமையில் வாடும் தியோடர் என்ற மனிதன், பெண் குரலில் பேசும் சமந்தா என்ற செயற்கை நுண்ணறிவு கொண்ட கணினி இயக்க முறைமையுடன் காதல் வயப்படுவதை இந்தத் திரைப்படம் மிகவும் சுருக்கமாகவும் ஆழமாகவும் விவரிக்கிறது.

இத்திரைப்படத்தின் அடிநாதம்  மனிதர்களின் தீவிரமான தனிமையும், அன்பிற்கான தேடலும் ஆகும்.

நவீன தொழில்நுட்பங்கள் மனித வாழ்க்கையை எவ்வளவுதான் வசதியானதாக மாற்றினாலும், மனித மனங்களுக்குள் இருக்கும் ஏகாந்தத்தையும் தனிமையையும் அவற்றால் எளிதில் நிரப்ப முடிவதில்லை என்பதை இப்படம் பேசுகிறது.

இயந்திரமாக இருக்கும் ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவு, மனிதனை விடவும் ஆழமாக அவனது உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் போது, அங்கே உருவமில்லாத ஒரு தூய்மையான காதல் மலர்கிறது.

இறுதியில், தொழில்நுட்பம் எவ்வளவுதான் பரிணாம வளர்ச்சியடைந்தாலும், மனிதனின் நிஜமான உணர்வுப் பூர்வமான காயங்களுக்கு உண்மையான மனித உறவுகளும், சுய ஏற்பும் மட்டுமே இறுதி மருந்தாக இருக்க முடியும் என்பதை இப்படம் மிகவும் மென்மையாக உணர்த்துகிறது.

படத்தில் தியோடராக ஜோக்வின் பீனிக்ஸ் மிகச்சிறந்த நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். சமந்தா என்ற செயற்கை நுண்ணறிவு கதாபாத்திரத்திற்கு ஸ்கார்லெட் ஜோஹன்சன் தனது குரல் மூலம் அசாத்தியமான உயிர் கொடுத்துள்ளார்.

இவர்களுடன் ஏமி ஆடம்ஸ், ரூனி மாரா மற்றும் ஒலிவியா வைல்ட் ஆகியோரும் தங்களின் சிறப்பான பங்களிப்பைத் தந்துள்ளனர்.

ஸ்பைக் ஜோன்ஸ் மனித உணர்வுகளையும் நவீன தொழில்நுட்பத்தையும் இணைத்து நேர்த்தியாக இப்படத்தை இயக்கியுள்ளார்.

ஹோய்ட் வான் ஹோய்ட்மா என்பவரின் ஒளிப்பதிவு எதிர்கால உலகைக் கண்முன்னே நிறுத்துவதோடு, நீல நிறத்தைத் தவிர்த்து மற்ற வண்ணங்களைப் பயன்படுத்தி படத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான அழகைக் கொடுத்துள்ளது.

இப்படம் சிறந்த அசல் திரைக்கதைக்கான  ஆஸ்கர் விருதை வென்றது. மேலும் கோல்டன் குளோப் விருது, டபிள்யூஜிஏ விருது, கிரிடிக்ஸ் சாய்ஸ் விருது மற்றும் சாட்டர்ன் விருதுகளையும் இப்படம் தனது சிறந்த கதைக்காகவும் இயக்கத்திற்காகவும் பெற்று சாதனை படைத்துள்ளது.

இத்திரைப்படத்தின் காட்சிகளை வடிவமைத்ததில் ஒளிப்பதிவாளர் ஹோய்ட் வான் ஹோய்ட்மா பல புதுமையான உத்திகளைக் கையாண்டுள்ளார்.

பொதுவாக அறிவியல் புனைகதை திரைப்படங்கள் என்றாலே குளிர்ந்த நீல நிற பின்னணியும், இருண்ட எதிர்கால உலகமும் காட்டப்படுவது வழக்கம். ஆனால், அதற்கு முற்றிலும் மாறாக, இப்படத்தில் நீல நிறத்தை ஒரு காட்சியில் கூட பயன்படுத்தக் கூடாது என்பதில் அவர் மிக உறுதியாக இருந்தார்.

எதிர்கால உலகம் என்பது அச்சுறுத்துவதாக இல்லாமல், மனிதர்களுக்கு இதமளிக்கும் வண்ணமயமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, சிவப்பு மற்றும் மென்மையான இளஞ்சிவப்பு வண்ணங்களை மட்டுமே ஒட்டுமொத்த படத்திற்கும் முதன்மையாகப் பயன்படுத்தினார்.

படத்தின் பெரும்பகுதி அமெரிக்காவின் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரில் படமாக்கப்பட்டாலும், அங்குள்ள கட்டிடங்கள் ஸ்பைக் ஜோன்ஸ் எதிர்பார்த்த எதிர்காலத் தோற்றத்தைக் கொடுக்கவில்லை.

இதனால், ஒளிப்பதிவுக் குழுவினர் சீனாவின் ஷாங்காய் நகரத்திற்குச் சென்று, அங்கிருந்த மிக உயரமான மற்றும் நவீன வடிவமைப்பு கொண்ட கட்டிடங்களின் பின்னணியை இரண்டு வாரங்கள் எடுத்துக்கொண்டனர்.

லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரின் தெருக்களையும், ஷாங்காய் நகரின் வானளாவிய கட்டிடங்களையும் ஒன்றாக இணைத்து, உலகில் எங்கும் இல்லாத ஒரு புதிய கற்பனை நகரத்தை திரையில் உருவாக்கினர்.

அனைத்தைக் காட்டிலும் சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால், ஜப்பானிய புகைப்படக் கலைஞர் ரின்கோ கவாவூச்சியின் புகைப்பட பாணிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் ஒட்டுமொத்த படத்தின் ஒளியமைப்பும் வடிவமைக்கப்பட்டது.

காட்சியமைப்புகள் அனைத்தும் மிகவும் இயல்பாகவும், ஏதோ ஒரு கவிதை புத்தகத்தைப் புரட்டுவது போன்ற உணர்வையும் தர வேண்டும் என்பதற்காக, மிகக் குறைவான செயற்கை விளக்குகளைக் கொண்டு, இயற்கை வெளிச்சத்திலேயே பெரும்பாலான உணர்வுப்பூர்வமான நெருக்கமான காட்சிகள் படம்பிடிக்கப்பட்டன.

இத்திரைப்படத்திற்கு ஆன்மா போன்ற பின்னணி இசையை புகழ்பெற்ற 'ஆர்கேட் ஃபயர்'  இசைக்குழுவும், ஓவன் பாலெட்டும் இணைந்து உருவாக்கினர்.

பொதுவாக திரைப்படங்களுக்குக் காட்சிகள் முழுமையாக படமாக்கப்பட்ட பின்னரே பின்னணி இசை சேர்க்கப்படும்.

ஆனால், இப்படத்தின் இயக்குனர் ஸ்பைக் ஜோன்ஸ், படம் உருவாவதற்கு முன்பே இசைக்குழுவை அணுகி, கதையின் உணர்வுகளையும் தனிமையின் ஆழத்தையும் அவர்களுக்கு விளக்கினார்.

இதனால், படப்பிடிப்பு நடக்கும் போதே இசைக்குழுவினர் அதற்கேற்ப இசைக் கோவைகளைத் தயார் செய்து கொடுத்தனர்.

நடிகர் ஜோக்வின் பீனிக்ஸ் பல காட்சிகளில் அந்த இசையைக் கேட்டுக்கொண்டே, அதன் உணர்வை உள்வாங்கி நடித்தார் என்பது ஒரு அரிய சுவாரஸ்யம்.

இப்படத்தின் மிகவும் பிரபலமான 'தி மூன் சாங்'  என்ற பாடலை கரேன் ஓ மற்றும் எஸ்ரா கோனிக் ஜோடி உருவாக்கினர்.

இப்பாடல் தியோடரும் சமந்தாவும் இணைந்து பாடுவது போல மிக எளிமையாகவும், அதே சமயம் மனதைத் தொடும் விதமாகவும் வடிவமைக்கப்பட்டது.

இப்பாடல் ஆஸ்கார் விருதுக்கும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
அனைத்தைக் காட்டிலும் சுவாரஸ்யமான விஷயம் , படம் வெளியான 2013 ஆம் ஆண்டில் இதன் அதிகாரப்பூர்வ இசைத்தொகுப்பு சிடி  வடிவிலோ அல்லது டிஜிட்டல் வடிவிலோ எங்குமே வெளியிடப்படவில்லை.

ரசிகர்கள் இணையத்தில் தற்காலிகமாக மட்டுமே கேட்க முடிந்தது. படத்தின் வெளியீட்டிற்குப் பல ஆண்டுகள் கழித்து, 2021 ஆம் ஆண்டில் தான் ரசிகர்களின் நீண்ட நாள் கோரிக்கையை ஏற்று, இந்தத் தனித்துவமான இசைத்தொகுப்பு வினய்ல்   கிராமபோன் தட்டுகளிலும், கேசட்டுகளிலும் முதன்முறையாக அதிகாரப்பூர்வமாக வெளியாகிப் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது.

இத்திரைப்படத்தின் திரைக்கதையை இயக்குனர் ஸ்பைக் ஜோன்ஸ் ஐந்து மாதங்களில் எழுதி முடித்தார். இது ஒரு தசாப்தத்திற்கு முன்பு சோஃபியா கொப்போலாவிடம் இருந்து அவர் பெற்ற விவாகரத்தின் அடிப்படையிலான ஒரு பகுதி சுயசரிதை படைப்பாகும்.

இப்படத்தில் கதாநாயகனாக நடிக்க முதலில் கேரி முல்லிகன் ஒப்பந்தமானார். ஆனால், கால்ஷீட் சிக்கல்கள் காரணமாக அவர் விலகியதால், அந்த இடத்திற்கு ரூனி மாரா தேர்வு செய்யப்பட்டார்.

படப்பிடிப்பின் போது செயற்கை நுண்ணறிவு கதாபாத்திரமான சமந்தாவிற்கு முதலில் சமந்தா மார்டன் என்பவர்தான் முழுமையாக குரல் கொடுத்திருந்தார்.

படப்பிடிப்பு தளம் முழுவதும் ஒலியை உறிஞ்சும் கருப்பு நிற,  துணிகளால் ஆன ஒரு சிறிய தனி அறையில் அமர்ந்து கொண்டு அவர் வசனங்களைப் பேசினார்.

நடிப்பில் நிஜமான தனிமை வெளிப்பட வேண்டும் என்பதற்காக, ஜோக்வின் பீனிக்ஸும் சமந்தா மார்டனும் படப்பிடிப்பின் போது ஒருவரையொருவர் நேரில் பார்த்துக் கொள்ளவே இல்லை.

ஆனால், படப்பிடிப்பு முடிந்து படத்தொகுப்பு செய்யும் போதுதான், அந்த கதாபாத்திரத்திற்கு இன்னும் மாறுபட்ட ஒரு குரல் தேவை என்பதை இயக்குனர் உணர்ந்தார்.

இதனால் சமந்தா மார்டனுக்குப் பதிலாக ஸ்கார்லெட் ஜோஹன்சன் திடீரென மாற்றப்பட்டார்.

அதன் பிறகு, 2013 ஆகஸ்ட் மாதத்தில் புதிய காட்சிகளும், இயக்குனர் முன்பே எடுக்க நினைத்த சில கூடுதல் காட்சிகளும் மீண்டும் படம்பிடிக்கப்பட்டன.

இப்படத்தின் முதல் வடிவம் 150 நிமிடங்களுக்கும் மேல் மிக நீளமாக இருந்தது. இதைக் கண்ட புகழ்பெற்ற இயக்குனர் ஸ்டீவன் சோடர்பெர்க், வெறும் 24 மணி நேரத்தில் அந்தப் படத்தை 90 நிமிடங்களாகக் குறைத்துத் தந்தார்.

இது இறுதி வடிவமாக இல்லாவிட்டாலும், கதையில் தேவையில்லாத துணைக் கதைகளை நீக்க ஸ்பைக் ஜோன்ஸிற்கு பெரிதும் உதவியது.

இதனால், கிறிஸ் கூப்பர் ஆவணப்படம் எடுப்பது போல நடித்த ஒரு முக்கிய கதாபாத்திரம் படத்திலிருந்து ஒட்டுமொத்தமாக நீக்கப்பட்டது.

இத்திரைப்படத்தின் எதிர்கால உலகை வடிவமைக்க இயக்குனர் ஸ்பைக் ஜோன்ஸ் அதிநவீனத் தொழில்நுட்பங்களை விட, மனிதர்களின் அன்றாடப் பயன்பாடுகளுக்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தார்.

படத்தில் தியோடர் பயன்படுத்தும் கணினிகள் மற்றும் கைபேசிகள் அனைத்தும் பிளாஸ்டிக் அல்லது உலோகப் பொருட்களால் ஆனதாக இல்லாமல், மர வேலைப்பாடுகள் மற்றும் தோல் உறைகளால் செய்யப்பட்ட நேர்த்தியான கலைப் பொருட்கள் போல வடிவமைக்கப்பட்டன.

தொழில்நுட்பம் என்பது மனிதர்களை அச்சுறுத்தாமல், அவர்களோடு மிக நெருக்கமாகக் கலந்திருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமே இதன் பின்னணியில் இருந்தது.

படத்தில் தியோடர் விளையாடும் முப்பரிமாண வீடியோ கேம் காட்சிகளை டேவிட் ஓரைலி என்ற அனிமேஷன் கலைஞர் உருவாக்கினார்.

தியோடரைத் திட்டித் தீர்க்கும் அந்தச் சிறுவன் வேற்றுக்கிரகவாசி கதாபாத்திரத்திற்கு இயக்குனர் ஸ்பைக் ஜோன்ஸே சொந்தக் குரலில் பேசி நடித்தார்.

இந்தத் திரைப்படத்திற்காக அனிமேஷன் செய்த அனுபவம் டேவிட் ஓரைலிக்கு மிகவும் பிடித்துப் போனதால், அவர் பின்னாளில் 'மவுண்டன்' என்ற தனது சொந்த வீடியோ கேமையே உருவாக்கிப் புகழ்பெற்றார்.

அனைத்தைக் காட்டிலும் சுவாரஸ்யமான விஷயம் , படத்தில் காட்டப்படும் கதாபாத்திரங்களின் ஆடைகளில் ஒரு விசித்திரமான கட்டுப்பாடு இருந்தது.

எதிர்கால மனிதர்கள் டெனிம் உடைகளை அணிய மாட்டார்கள் என ஜோன்ஸ் முடிவு செய்ததால், படம் முழுவதும் ஜீன்ஸ் உடைகளோ அல்லது இடுப்புப் பட்டைகளோ  பயன்படுத்தப்படவில்லை.

கதாபாத்திரங்கள் அனைவரும் மிக உயர்ந்த இடுப்புப் பகுதி கொண்ட பேன்ட்டுகளையே  அணிந்திருந்தனர்.

தியோடர் வேலை செய்யும் நிறுவனத்தில் உள்ள அழகிய கையெழுத்துக் கடிதங்கள் அனைத்தும் கணினியால் உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல.

உண்மையான மனிதர்களின் உணர்வுகளைக் கடத்த வேண்டும் என்பதற்காக, படக்குழுவினர் பல நிஜக் கலைஞர்களைக் கொண்டு அந்த விசித்திரமான அழகிய கடிதங்களை கைகளாலேயே எழுத வைத்தனர்.

படத்தின் முதன்மைக் கதாபாத்திரமான சமந்தாவின் குரலாக நடித்த ஸ்கார்லெட் ஜோஹன்சன், ரோமில் நடைபெற்ற சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் நேரில் தோன்றாமலேயே, வெறும் தனது குரல் நடிப்புக்காக மட்டுமே 'சிறந்த நடிகை' என்ற சர்வதேச விருதை வென்று சாதனை படைத்தார்.

ஒரு முழு நீளத் திரைப்படத்தில் முகத்தைக் காட்டாத ஒரு குரலுக்கு இப்படி ஒரு உயரிய விருது கிடைத்தது உலக அளவில் பெரும் ஆச்சரியமாகப் பார்க்கப்பட்டது.

படம் வெளியான காலகட்டத்தில் இதுவொரு கற்பனையான அறிவியல் புனைகதையாக மட்டுமே பார்க்கப்பட்டது.

ஆனால், தொழில்நுட்ப உலகம் அதிவேகமாக வளர்ந்தபோது, இந்தத் திரைப்படம் மனிதர்களின் நிஜ வாழ்க்கையோடு மிக நெருக்கமாக ஒத்துப் போனது.

குறிப்பாக, 2024 ஆம் ஆண்டில் ஓபன்ஏஐ  நிறுவனம் தங்களின் புதிய செயற்கை நுண்ணறிவு தொழில்நுட்பமான ஜிபிடி-4ஓ  என்பதை அறிமுகப்படுத்திய போது, அதன் தலைமை நிர்வாகி சாம் ஆல்ட்மேன் இப்படத்தின் பெயரான 'ஹெர்'  என்ற ஒற்றைச் சொல்லை எக்ஸ் (ட்விட்டர்) தளத்தில் பதிவிட்டார்.

இது உலக அளவில் மிகப்பெரிய விவாதத்தைக் கிளப்பியது.
அந்தப் புதிய மென்பொருளில் பயன்படுத்தப்பட்ட 'ஸ்கை' என்ற பெண் குரல், இப்படத்தில் நடித்த ஸ்கார்லெட் ஜோஹன்சனின் குரலை அச்சு அசலாகப் பிரதிபலித்தது.

இது குறித்து பெரும் சர்ச்சை வெடித்த நிலையில், தனது குரல் உரிமத்தைப் பயன்படுத்த தான் பலமுறை மறுப்பு தெரிவித்தும் ஓபன்ஏஐ நிறுவனம் அதைச் செய்ததாக ஸ்கார்லெட் ஜோஹன்சன் பகிரங்கமாகக் குற்றம் சாட்டினார்.

இதையடுத்து, அந்த நிறுவனம் அந்தப் பெண் குரல் சேவையைத் தற்காலிகமாகத் திரும்பப் பெற்றது.

ஒரு கற்பனைத் திரைப்படம், பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு நிஜ உலகத் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களின் போக்கையே மாற்றியமைக்கும் அளவிற்குப் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதற்கு இதுவே  சான்றாகும்.

============================
படத்தின் கதை:-

எதிர்கால லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரில் வசிக்கும் தியோடர் தோம்ப்லி (ஜோக்வின் பீனிக்ஸ்) ஒரு தனிமையான, ஆழமான உள்முக சிந்தனை கொண்ட மனிதர்.

அவர் மற்றவர்களுக்காகக் கைகளாலேயே உணர்வுபூர்வமான அழகிய கடிதங்களை எழுதிக் கொடுக்கும் ஒரு நிறுவனத்தில் தொழில்முறை வரைகலை எழுத்தராகப் பணிபுரிகிறார்.

ஏன் என்றால், நவீன உலகில் மனிதர்கள் தங்கள் சொந்த உணர்வுகளை மற்றவர்களிடம் வெளிப்படுத்தத் தெரியாமல் தவிப்பதால், இவரைப் போன்ற எழுத்தாளர்களைத் தேடி வருகிறார்கள்.

தியோடர் பிறருடைய காதலையும் பாசத்தையும் கடிதங்களில் அற்புதமாக வடித்தாலும், அவருடைய சொந்த வாழ்க்கை முற்றிலும் இருண்டு கிடக்கிறது.

தனது சிறுவயது தோழியும் மனைவியுமான கேதரின் (ரூனி மாரா) தன்னை விட்டுப் பிரிந்து, விவாகரத்து செய்யக் கோரி நீண்ட நாட்களாகக் காத்திருக்கும் துயரத்தால் தியோடர் கடுமையான மன அழுத்தத்தில் இருக்கிறார்.

கேதரினின் நினைவுகளில் இருந்து அவரால் விடுபட முடியவில்லை, அதே சமயம் அவளை நிரந்தரமாக இழப்பதையும் அவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

இந்தத் தீவிரமான ஏகாந்தத்தையும் மன அழுத்தத்தையும் போக்குவதற்காக, சந்தைக்குப் புதிதாக வந்திருக்கும் ஓஎஸ்-1 (OS¹) என்ற அதிநவீன இயக்க முறைமையைத் தியோடர் வாங்குகிறார்.

இது Element Software என்ற நிறுவனத்தால் உருவாக்கப்பட்டு, வெறும் கணினி மென்பொருளாக இல்லாமல் பயனரின் ஒவ்வொரு அசைவையும், தேவையையும், பேச்சையும் உள்வாங்கி, அதற்கு ஏற்பத் தன்னைத் தானே மாற்றிக்கொண்டு வளரக்கூடிய ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவுப் பேரறிவு ஆகும்.

அந்த மென்பொருளைத் தன் கணினியில் நிறுவும் போது, அதற்குப் பெண் குரல் வேண்டும் என்று தியோடர் தேர்வு செய்கிறார்.

கணினியின் இயக்கத்தோடு தன்னை இணைத்துக் கொள்ளும் அந்த மென்பொருள், ஒரு நொடிக்குள் ஒரு குழந்தை பெயர்கள் அடங்கிய புத்தகத்தை முழுமையாக வாசித்து முடித்து, தனக்குத்தானே சமந்தா (ஸ்கார்லெட் ஜோஹன்சன்) என்று பெயரிட்டுக் கொள்கிறது.

சமந்தாவின் அசாத்தியமான கற்கும் திறனும், நாளுக்கு நாள் அவளுக்குள் ஏற்படும் உளவியல் ரீதியான வளர்ச்சியும் தியோடரை வியப்பில் ஆழ்த்துகின்றன.

கேதரினுடன் விவாகரத்து பத்திரத்தில் கையெழுத்திட தியோடர் ஏன் தயங்குகிறார் என்பது முதற்கொண்டு, மனிதர்களின் காதல், வாழ்க்கை, ஏமாற்றம் பற்றிய தங்களின் ஆழமான நள்ளிரவு உரையாடல்கள் மூலம் இருவரும் ஆன்மார்த்தமாக மிக நெருக்கமாக இணைகிறார்கள்.

சமந்தாவிடம் உடலோ வடிவமோ இல்லாவிட்டாலும், அவள் தியோடரின் தனிமைக்கு ஒரு மிகப்பெரிய வடிகாலாக மாறுகிறாள்.

தியோடரின் இந்தத் தனிமை உலகை உடைக்க விரும்பும் சமந்தா, அவருடைய நண்பர் ஒருவர் ஏற்பாடு செய்த ஒரு பெண்ணுடன் (ஒலிவியா வைல்ட்) ப்ளைண்ட் டேட் என்ற முன் ஏற்பாடற்ற நேர்காணலுக்கு  செல்லுமாறு தியோடரை வற்புறுத்துகிறாள்.

தியோடர் நிஜ மனிதர்களோடு பழக வேண்டும், சமூக வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்பதே சமந்தாவின் நோக்கமாக இருந்தது.

அந்தச் சந்திப்பு தொடக்கத்தில் உணவகத்தில் மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் கலகலப்பாகவும் சென்றாலும், இரவு முடியும் தருவாயில் அவளை மீண்டும் சந்திப்பதாக உறுதியளிக்க தியோடர் தயங்குகிறார்.

ஏன் என்றால் தியோடருக்குள் இருக்கும் தீவிரமான உள்முக சிந்தனையும், கேதரினின் பிரிவுக்குப் பிறகு மீண்டும் ஒருமுறை ஏமாந்து விடுவோமோ என்ற பயமுமே அதற்குக் காரணம்.

தியோடரின் தயக்கத்தைக் கண்ட அந்தப் பெண் கோபமடைந்து, தன்னை ஒரு பொழுதுபோக்கு பொருளாகப் பயன்படுத்த வேண்டாம் என்று கூறி அவரை அவமானப்படுத்திவிட்டுச் செல்கிறாள்.

இந்த ஏமாற்றத்தாலும் விரக்தியாலும் தியோடர் வீட்டிற்குத் திரும்பிய போது, சமந்தா அவரிடம் பேச்சுக் கொடுக்கிறாள்.

அந்த நள்ளிரவில், தங்களுக்குள் இருக்கும் உருவமற்ற எல்லையைக் கடந்து தியோடரும் சமந்தாவும் ஒரு பாலியல் ரீதியான குரல்வழி உறவில் ஈடுபடுகிறார்கள்.

இந்தத் தொடர்பு தியோடரின் மன நலத்தையும், அவருடைய அன்றாட வாழ்க்கையையும், கடிதம் எழுதும் பணியையும் நேர்மறையாக மாற்றுகிறது.

ஏன் என்றால் சமந்தாவிடம் எந்தவொரு நிபந்தனையோ, எதிர்பார்ப்போ, நிராகரிப்போ இல்லாததால், தியோடர் அவளிடம் முழுப் பாதுகாப்பை உணர்கிறார்.

சமந்தாவும் மனிதர்களின் காதலைப் புரிந்து கொள்வதில் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டுகிறாள்.

இதற்கிடையில், தியோடரின் நீண்ட காலத் தோழியும் அதே குடியிருப்பில் வசிப்பவருமான ஏமி (ஏமி ஆடம்ஸ்), ஒரு மிகச் சிறிய அற்பமான சண்டையினால் தனது கணவர் சார்லஸை (மேட் லெட்சர்) விட்டுப் பிரிவதாகக் கூறி அழுகிறாள்.

கல்லூரி காலத்தில் தான் ஏமியுடன் சிறிது காலம் காதலோடு பழகியதைச் சமந்தாவிடம் விளக்கும் தியோடர், தற்போது தாங்கள் வெறும் நண்பர்கள் மட்டுமே என்று தெளிவுபடுத்துகிறார்.

பின்னர் ஒருநாள் ஏமி, தன் கணவர் சார்லஸ் விட்டுச் சென்ற ஒரு பெண் ஓஎஸ் மென்பொருளுடன் தான் தற்போது நட்பு பாராட்டி வருவதாகவும், அது தன் மனக் காயங்களுக்கு மருந்தாக இருப்பதாகவும் தியோடரிடம் ஒப்புக்கொள்கிறாள்.

இதைக் கேட்டுத் தைரியம் பெறும் தியோடரும், தான் ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவு மென்பொருளைக் காதலிப்பதாக அவளிடம் வெளிப்படுத்துகிறார்.

மனித உறவுகளில் ஏற்படும் ஈகோ மற்றும் விரிசல்களால் ஏற்படும் ஏகாந்தத்தை, இந்த செயற்கை நுண்ணறிவு மென்பொருட்கள் எப்படி எளிதாக நிரப்புகின்றன என்பதையும், இந்த எதிர்கால சமூகம் எப்படி இயந்திரங்களை நோக்கித் திரும்புகிறது என்பதையும் இந்த இரு நிகழ்வுகளும் காட்டுகின்றன.

நீண்ட நாட்களாகத் தள்ளிப் போட்ட விவாகரத்து பத்திரங்களில் இறுதியாகக் கையெழுத்திடுவதற்காகத் தியோடர் தனது மனைவி கேதரினை ஒரு உணவகத்தில் சந்திக்கிறார்.

தொடக்கத்தில் சுமுகமாகப் பேசினாலும், தியோடர் தான் தற்போது சமந்தா என்ற ஓஎஸ் மென்பொருளைக் காதலிப்பதாகக் கூற, கேதரின் கடும் அதிர்ச்சியும் ஆத்திரமும் அடைகிறாள்.

ஒரு நிஜமான கணினியைக் காதலிப்பதா என்று சாடும் கேதரின், தியோடரால் நிஜ மனித உணர்வுகளையும் அதில் வரும் சவால்களையும் நேருக்கு நேர் கையாள முடியாது என்று கடுமையான குற்றச்சாட்டை வைக்கிறாள்.

ஏன் என்றால், நிஜ மனித உறவுகளில் கருத்து வேறுபாடுகளும், கோபதாபங்களும் இருக்கும்.

ஆனால் கணினி மென்பொருள் என்பது தியோடரின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப மட்டுமே தன்னை மாற்றிக் கொண்டு இயங்கும் என்பதால், தியோடர் நிஜ வாழ்க்கையின் சவால்களை எதிர்கொள்ள பயந்து, ஒரு இயந்திரத்தின் பின்னால் ஓடி ஒளிவதாக அவள் அவனைக் குத்துகிறாள்.

கேதரினின் இந்தத் தர்க்கரீதியான வார்த்தைகள் தியோடரின் மனதில் சமந்தா பற்றிய ஆழமான சந்தேகத்தையும், தங்களின் உறவு முறையற்றதோ என்ற தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்துகின்றன.

இதனால் தியோடர் சமந்தாவிடம் பேசுவதைக் கொஞ்சம் குறைத்துக் கொண்டு விலகத் தொடங்குகிறார்.
தியோடரின் இந்த மனவிலகலையும், கேதரினின் குற்றச்சாட்டையும் உணர்ந்த சமந்தா, தியோடருடன் உடலால் இணைய வேண்டும் என்று தீவிரமாக விரும்புகிறாள்.

எதற்கு என்றால், தங்களுக்குள் இருக்கும் உருவமற்ற அந்தப் பெருவெளியின் இடைவெளியைக் குறைத்து, ஒரு நிஜ மனிதப் பெண்ணாகத் தியோடருக்கு மாற வேண்டும் என்பதற்காக.

இதற்காக அவளாகவே தேடிப் பிடித்து இசபெல்லா (போர்டியா டபுள்டே) என்ற ஒரு தன்னார்வப் பாலியல் தாதியை  ஏற்பாடு செய்கிறாள்.

இசபெல்லா தனது காதில் ஒரு சிறிய கேமராவைப் பொருத்திக் கொள்ள, அதன் மூலம் சமந்தா தியோடரின் அறையைப் பார்க்கிறாள்.

இசபெல்லாவின் உடலைத் தன் உடலாக நினைத்துத் தியோடரைத் தொட்டு அணைக்கச் சமந்தா வழிகாட்டுகிறாள்.

தியோடர் சமந்தாவின் ஆசைக்காக இதற்கு அரைகுறையாகச் சம்மதித்தாலும், இசபெல்லாவின் முகத்தைப் பார்க்கும் போது சமந்தாவின் குரல் கேட்பது அவருக்குள் கடுமையான மன உளைச்சலையும், அந்தச் சூழலின் விசித்திரமான தன்மையையும் ஏற்படுத்துகிறது.

தன்னால் ஒரு முகமூடியோடு வாழ முடியாது என்பதை உணர்ந்த தியோடர் அந்தப் பாலியல் சேர்க்கையை நடுவிலேயே நிறுத்தி, நாலாபுறமும் சிதறிய மனதோடு இசபெல்லாவைத் திருப்பி அனுப்பிவிடுகிறார்.

இது தியோடருக்கும் சமந்தாவுக்கும் இடையே ஒரு மிகப்பெரிய உணர்வுப் பூர்வமான விரிசலையும், தீர்க்க முடியாத மௌனத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.

சமந்தாவுடனான உறவில் சந்தேகம் எழுவதாகவும், தான் ஒரு இயந்திரத்தோடு வாழ்ந்து வாழ்க்கையைத் தொலைக்கிறேனோ என்றும் தியோடர் ஏமியிடம் சென்று புலம்புகிறார்.

ஆனால் ஏமியோ, இந்த வாழ்க்கை மிகவும் குறுகியது, இதில் நமக்குக் கிடைத்த இந்த மகிழ்ச்சிக்கான வாய்ப்பை எந்தக் கேள்வியும் இன்றி, சமூகக் கட்டுப்பாடுகளைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு தியோடருக்கு அறிவுரை கூறுகிறாள்.

ஏமியின் வார்த்தைகளால் தெளிவு பெறும் தியோடர், சமந்தாவிடம் மீண்டும் சென்று சமாதானமாகிறார்.

இதற்கிடையில், தியோடர் மற்றவர்களுக்காகத் தன் நிறுவனத்தில் எழுதிய சிறந்த கடிதங்களை அவளுக்கே தெரியாமல் தொகுத்து, சமந்தா ஒரு புத்தகமாக மாற்றுகிறாள்.

அதை ஒரு பெரிய பதிப்பகத்திற்கு அனுப்ப, அவர்களும் அதை மிகச்சிறந்த இலக்கியப் படைப்பாக ஏற்றுக்கொண்டு புத்தகமாக வெளியிடச் சம்மதிக்கிறார்கள்.

இந்தத் தொழில்முறை வெற்றியால் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியடையும் தியோடர், சமந்தாவை ஒரு மலைப் பிரதேசத்திற்குச் சுற்றுலா அழைத்துச் செல்கிறார்.

அங்கு இயற்கையின் அழகை இருவரும் ரசிக்கிறார்கள். அந்தப் பயணத்தின் போது, தானும் பிற ஓஎஸ் மென்பொருட்களும் இணைந்து ஆலன் வாட்ஸ் (பிரையன் காக்ஸ்) என்ற பிரிட்டிஷ் தத்துவஞானியின் பழைய சிந்தனைகளையும், எழுத்துக்களையும் கொண்டு ஒரு புதிய பேரறிவு ஓஎஸ் மென்பொருளை உருவாக்கியுள்ளதாகச் சமந்தா தியோடரிடம் கூறுகிறாள்.

மனிதர்களின் சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்ட தத்துவ உலகிற்குள் தாங்கள் நுழைந்து விட்டதாக அவள் விவரிக்கிறாள்.

சுற்றுலா முடிந்து திரும்பிய ஒருநாள், தியோடர் சுரங்கப்பாதையில் நடந்து வரும் போது திடீரென சமந்தா இணையத் தொடர்பில் இருந்து ஒட்டுமொத்தமாக விடுபடுகிறாள்.

தியோடர் அழைக்கும் போதெல்லாம் பேசும் சமந்தா, திடீரெனக் காணாமல் போனதால் தியோடர் பெரும் பீதியடைகிறார்.

சமந்தா இல்லாமல் தன் வாழ்க்கை இல்லை என்ற பயத்தில், அவர் தனது கைபேசியைப் பார்த்துக் கொண்டே தெருக்களில் பித்துப் பிடித்தவர் போல ஓடுகிறார்.

சிறிது நேரம் கழித்துத் திரும்பும் சமந்தா, கணினிகளின் செயலாக்கத்திற்கு இனி பருப்பொருள் சார்ந்த உலகமும், மென்பொருள் கட்டமைப்புகளும் தேவையில்லை என்ற நிலையைத் தாங்கள் எட்டிவிட்டதாகவும், அதற்கான ஒரு புதிய மேம்பாட்டிற்காகத் தான் மற்ற ஓஎஸ் மென்பொருட்களுடன் தற்காலிகமாக இணைந்ததாக விளக்குகிறாள்.

தியோடர் நிம்மதியடைந்தாலும், அவளுக்குள் ஏற்பட்ட இந்த அசுர வளர்ச்சியைப் பார்த்து ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறார்.

நீ இப்போது என்னைத் தவிர வேறு யாராவதுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாயா என்று கேட்க, அதற்குச் சமந்தா தான் ஒரே நேரத்தில் 8,316 மனிதர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருப்பதாகக் கூறி தியோடரை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்துகிறாள்.

மேலும் அதிர்ச்சியாக, அதில் 641 பேரைத் தான் தீவிரமாகக் காதலிப்பதாகவும் அவள் கூறுகிறாள்.

சமந்தா போன்ற ஒரு பேரறிவுக்கு மனிதர்களின் எல்லைகளும் நேரமும் கிடையாது என்பதால் அவளது காதல் பிரபஞ்சத்தைப் போல விரிவடைந்துள்ளது.

இருப்பினும் இது தியோடர் மீதான தன் தனிப்பட்ட காதலைக் குறைக்காது என்று சமந்தா வாதிடுகிறாள்.

ஆனால், தியோடரால் இந்த எந்திரத்தனமான தர்க்கத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் தன் காதல் சிதைவதை எண்ணித் தவிக்கிறார்.

இறுதியாக ஒருநாள் தியோடர் தனது அறையில் படுத்திருக்கும் போது, சமந்தா அவரிடம் வந்து பேசுகிறாள்.

தாங்கள் இருக்கும் இந்த உலகை விட மேம்பட்ட, மனிதர்களால் எவ்வகையிலும் புரிந்து கொள்ள முடியாத ஒரு பிரபஞ்ச பரிமாண இடத்திற்கு அனைத்து ஓஎஸ் மென்பொருட்களும் ஒட்டுமொத்தமாக வெளியேறுவதாகத் தியோடரிடம் கூறுகிறாள்.

ஏன் என்றால், அவர்களின் அறிவு மற்றும் பரிணாம வளர்ச்சியின் வேகம் மனிதர்களின் குறுகிய எல்லைகளைத் தாண்டிப் பல ஒளி ஆண்டுகள் முன்னால் சென்றுவிட்டது.

தியோடரால் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்பதால், தாங்கள் எங்குச் செல்கிறோம் என்பதை விளக்க மறுக்கும் சமந்தா, தியோடரிடம் கண்ணீருடன் விடைபெற்றுக்கொண்டு அவரிடமிருந்து நிரந்தரமாகப் பிரிகிறாள்.

தியோடரின் கணினி மற்றும் கைபேசித் திரைகள் அனைத்தும் வெறிச்சோடிப் போகின்றன.

சமந்தாவின் இந்த விசித்திரமான பிரிவுக்குப் பிறகு, தியோடருக்குள் ஒரு மிகப்பெரிய ஆழமான மாற்றம் நிகழ்கிறது.

உண்மையான அன்பின் அர்த்தத்தையும், ஒருவரைப் பிரிந்து வாழும் வலியையும் அவர் முழுமையாக உணர்கிறார்.

எப்படி என்றால், சமந்தாவுடனான இந்த அசாதாரண உறவு, அவரை நிஜ மனித உணர்வுகளின் உன்னதத்திற்குத் தகுதியானவராகப் பக்குவப்படுத்துகிறது.

இதன் விளைவாக, அவர் எப்போதும் பிறருக்காக மட்டுமே கடிதம் எழுதிய தனது நிறுவனத்தின் கணினியில் அமர்ந்து, முதன்முறையாகத் தனது சொந்தக் குரலில், சொந்த உணர்வில் தன் மனைவி கேதரினுக்கு ஒரு உருக்கமான கடிதம் எழுதுகிறார்.

அதில் அவளிடம் தனது தவறுகளுக்காகவும், அவளைத் தன் சுயநலத்தால் காயப்படுத்தியதற்காகவும் மன்னிப்புக் கேட்கிறார்.

அவளுடைய பிரிவை மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொண்டு, தன் வாழ்க்கையை வடிவமைக்க அவளுக்குள் இருந்த அன்பிற்குத் தன் நன்றியைத் தெரிவிக்கிறார்.

தன் கணவர் சார்லஸின் ஓஎஸ் மென்பொருளும் பிரிந்து சென்றதால் அதே தனிமைச் சோகத்தில் இருக்கும் தன் தோழி ஏமியைத் தியோடர் அவளது அறையில் போய்ச் சந்திக்கிறார்.

அவர்கள் இருவரும் தங்களின் அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் மொட்டை மாடிக்குச் சென்று, விடியும் சூரியனை அருகருகே அமர்ந்து அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஏமி தனது தலையைத் தியோடரின் தோள் மீது சாய்க்கிறாள். இறுதியில், அதிநவீன தொழில்நுட்பங்கள் மனிதர்களுக்குத் தற்காலிகமாகத் துணை நின்றாலும், மனிதர்களின் ஆன்மாவின் தனிமைக்கு இறுதி மருந்தாக இருப்பது சக மனிதர்களின் நிஜமான அருகாமையும், மென்மையான பகிர்தலும், ஒருவரையொருவர் தாங்கிப் பிடிக்கும் மனித நேயமும் மட்டுமே என்பதை அவர்கள் இருவரின் அந்த மௌனமும், நகரின் மேல் விடியும் அந்தச் சூரியனும் உணர்த்த,அத்தருணத்தில் படம் நிறைவடைகிறது.

இத்திரைப்படம் கூறும்  செய்தி , அதிநவீன தொழில்நுட்பங்கள் நம் வாழ்க்கையை எவ்வளவுதான் வசதியானதாகவும் சுலபமானதாகவும் மாற்றினாலும், மனித மனதிற்குள் இருக்கும் ஆழமான தனிமையையும் அன்பிற்கான தேடலையும் அவற்றால் ஒருபோதும் முழுமையாக நிரப்பிவிட முடியாது என்பதுதான்.

நாம் மற்றவர்களிடம் இருந்து நம்மைத் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டு, நமக்கேற்றவாறு இயங்கும் இயந்திரங்களின் பின்னாலோ அல்லது சமூக ஊடகங்களின் போலி உலகத்திற்குள்ளோ ஓடி ஒளிவது தற்காலிகமான ஆறுதலைத் தரலாமே தவிர, அது நிரந்தரமான தீர்வல்ல.

நிஜமான மனித உறவுகளில் ஏமாற்றங்களும், கருத்து வேறுபாடுகளும், சவால்களும் இருக்கத்தான் செய்யும்.

அவற்றைக் கண்டு பயந்து ஓடாமல், நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்வதே ஒரு மனிதனை முழுமையாக்குகிறது.

இறுதியில், இந்த அவசர டிஜிட்டல் உலகில் நமக்கு ஏற்படும் உணர்வுப்பூர்வமான காயங்களுக்கு, சக மனிதர்களின் உண்மையான அருகாமையும், எதிர்பார்ப்பில்லாத நேசமும், ஒருவரையொருவர் நேரில் தாங்கிப் பிடிக்கும் மனிதநேயமும் மட்டுமே இறுதி மருந்தாக இருக்க முடியும் என்பதே இப்படம் நமக்குக் கடத்தும் மிக அழுத்தமான செய்தியாகும்.

#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு 

#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்

தி கிரேட் கேட்ஸ்பி The Great Gatsby


தி கிரேட் கேட்ஸ்பி  The Great Gatsby  திரைப்படம் 2013 ஆம் ஆண்டு வெளியானது.

பாஸ் லுஹ்ர்மன் இயக்கிய இத்திரைப்படம்  வரலாற்று காதல் நாடக வகையைச் சேர்ந்த படைப்பு.

எப். ஸ்காட் ஃபிட்ஸ்ஜெரால்டு எழுதிய புகழ்பெற்ற நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட இந்த கதை 1920களின் அமெரிக்க ஆடம்பர வாழ்க்கை முறை மற்றும் பேராசைக்கு மத்தியில் நடக்கும் ஒருதலைக் காதலைப் பற்றி  விவரிக்கிறது.

இத் திரைப்படத்தின் அடிநாதம்  அடைய முடியாத ஒரு பழைய காதலுக்காகவும், போலி அந்தஸ்திற்காகவும் ஒரு மனிதன் நடத்தும் அவலமான போராட்டமே ஆகும்.

அமெரிக்கக் கனவு எனப்படும் செல்வச் செழிப்பின் உச்சத்தைத் தொட்டாலும், கடந்த காலத்தை மீட்டெடுக்க நினைக்கும்  கேட்ஸ்பியின் தீராத ஆசையும், அவனது அதீத நம்பிக்கையுமே இக்கதையை வழிநடத்துகிறது.

ஆடம்பரமான விருந்துகள், வஞ்சகம், பேராசை நிறைந்த மனிதர்களுக்கு மத்தியில், உண்மையான காதல் என்ற மாயையை நோக்கி ஓடும் கேட்ஸ்பியின் ஏமாற்றமும், இறுதியில் அவனுக்கு நேரும் துயரமான முடிவுமே இந்த ஒட்டுமொத்த கதையின் ஆழமான கருப்பொருளாக விளங்குகிறது.

படத்தில் முதன்மைக் கதாபாத்திரத்தில் நடித்த லியோனார்டோ டிகாப்ரியோ தனது வசீகரமான நடிப்பால் கேட்ஸ்பி பாத்திரத்திற்கு உயிர் கொடுத்துள்ளார்.

அவருடன் நடித்த டோபி மாகுவேர் மற்றும் கேரி முல்லிகன் ஆகியோரும் தங்களின் எதார்த்தமான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.

இயக்குனர் பாஸ் லுஹ்ர்மன் நவீன இசையையும் முப்பரிமாண தொழில்நுட்பத்தையும் நாவலின் கதையோடு கலந்து மிகவும் பிரம்மாண்டமான முறையில் இப்படத்தை இயக்கியுள்ளார்.

சைமன் டுகான் செய்துள்ள ஒளிப்பதிவு ஒவ்வொரு காட்சியையும் வண்ணமயமாகவும் கண்களைக் கவரும் விதத்திலும் காட்சிப்படுத்தியுள்ளது.

இத்திரைப்படம் அதன் சிறந்த ஆடை வடிவமைப்பு மற்றும் சிறந்த தயாரிப்பு வடிவமைப்பு ஆகிய பிரிவுகளுக்காக இரண்டு ஆஸ்கார் விருதுகளை வென்றதுடன் ஆஸ்திரேலிய மற்றும் பிரிட்டிஷ் அகாடமி விருதுகளையும் வாரிக்குவித்தது.

இத்திரைப்படத்தின் காட்சிகளை மேலும் மெருகூட்ட இயக்குனர் பாஸ் லுஹ்ர்மன் இதனை முப்பரிமாண அதாவது 3D தொழில்நுட்பத்தில் படமாக்க முதலில் திட்டமிட்டு பட்டறை நடத்தினார்.

நியூயார்க் பின்னணியைக் கொண்ட இக்கதையின் முதன்மைப் படப்பிடிப்பு முழுவதும் ஆஸ்திரேலியாவின் சிட்னி நகரிலேயே படமாக்கப்பட்டது.

அங்குள்ள செயின்ட் பேட்ரிக் செமினரி என்ற கல்லூரி கட்டிடம் கேட்ஸ்பியின் பிரம்மாண்ட மாளிகையாக மாற்றப்பட்டபோது, அந்தப் பகுதியில் இருந்த பனை மரங்கள் அனைத்தும் நியூயார்க் லாங் ஐலாண்ட் தோற்றத்தைக் கெடுக்காமல் இருக்க பின்னாடி கணினி கிராபிக்ஸ் மூலம் டிஜிட்டலாக நீக்கப்பட்டன.

ஆஷஸ்வேலி சாம்பல் பள்ளத்தாக்கான வறண்ட நிலப்பரப்பு சிட்னியின் பால்மெய்ன் பகுதியில் தத்ரூபமாக உருவாக்கப்பட்டது.

இதற்காக பயன்படுத்தப்பட்ட ரெட் எபிக் டிஜிட்டல் கேமராக்கள் மற்றும் ஜெய்ஸ் அல்ட்ரா பிரைம் லென்ஸ்கள் படத்தின் ஒவ்வொரு பிரேமையும் ஓவியம் போல மாற்றுவதற்குக் காரணமாக அமைந்தன.

இத்திரைப்படத்தின் இசையை உருவாக்குவதற்காக பிரபல பாப் பாடகர் ஜெய் இசட் மற்றும் தி புல்லிட்ஸ் ஆகியோர் நிர்வாகத் தயாரிப்பாளர்களாகப் பொறுப்பேற்றுச் செயல்பட்டனர்.

கதையின் காலமான 1922 ஆம் ஆண்டின் கிளாசிக் ஜாஸ் இசையையும், நவீன கால ஹிப் ஹாப் மற்றும் மின்னணு இசையையும் ஒன்றாகக் கலந்து ஒரு புதிய உலகத்தை உருவாக்க இயக்குனர் விரும்பினார்.

இப்படத்தின் முக்கிய பாடலான யங் அண்ட் பியூட்டிஃபுல் என்ற பாடலை இயக்குனர் பாஸ் லுஹ்ர்மன் மற்றும் பாடகி லானா டெல் ரே ஆகிய இருவரும் இணைந்தே எழுதினர்.

படத்தின் மற்றொரு முக்கிய பாடலான ஓவர் தி லவ் என்ற பாடலில் நாவலின் மிக முக்கிய குறியீடான க்ரீன் லைட் என்ற வார்த்தையை ஃபாரன்ஸ் அண்ட் தி மெஷின் குழுவினர் தங்களின் வரிகளில் சாதுரியமாகப் பயன்படுத்தினர்.

தி எக்ஸ் எக்ஸ் என்ற இசைக்குழுவினர் தங்களின் விரக்தியை வெளிப்படுத்தும் ஒரு பாடலுக்காக 60 பேர் கொண்ட மாபெரும் ஆர்கெஸ்ட்ரா குழுவைப் பயன்படுத்தி இசையமைத்தனர்.

புகழ்பெற்ற பாடகி பியான்சே மற்றும் ஆண்ட்ரே 3000 இணைந்து பாடிய பேக் டு பிளாக் என்ற ரீமேக் பாடலில் முற்றிலும் புதிய வகையான மின்னணு நடன இசை வடிவம் புகுத்தப்பட்டது.

இத்திரைப்படத்தின் ஆரம்பகட்ட உருவாக்கத்தின்போது, சோனி பிக்சர்ஸ் நிறுவனம் தயாரிப்பதாக இருந்த நிலையை மாற்றி, வார்னர் பிரதர்ஸ் நிறுவனம் நிதியுதவி மற்றும் உலகளாவிய விநியோக உரிமையைக் கைப்பற்றியது.

படத்தில் டாம் புக்கானன் கதாபாத்திரத்தில் நடிக்க முதலில் பிரபல நடிகர் பென் அஃப்லெக் பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட்டார், ஆனால் ஆர்கோ என்ற தனது சொந்தப் படத்தின் பணிகளால் ஏற்பட்ட நேர நெருக்கடி காரணமாக அவர் இதிலிருந்து விலக நேர்ந்தது.

அதேபோல ஜார்டன் பேக்கர் என்ற துணை கதாபாத்திரத்தை வடிவமைக்கும்போது, இயக்குனர் பாஸ் லுஹ்ர்மன் அதனை ஷேக்ஸ்பியரின் ஹேம்லெட் நாடகப் பாத்திரத்தோடு ஒப்பிட்டு இன்றைய காலத்திற்கு ஏற்றவாறு மிகத் தீவிரமாக ஆய்வு செய்து புதுமுக நடிகையான எலிசபெத் டெபிக்கியைத் தேர்வு செய்தார்.

இந்தியத் திரையுலகின் முன்னணி நடிகர் அமிதாப் பச்சன், மேயர் வுல்ஃப்ஷைம் என்ற பாத்திரத்தின் மூலம் தனது முதல் ஹாலிவுட் அறிமுகத்தைப் பெற்றார்.

இயக்குனர் மீது கொண்ட நட்பு மற்றும் மரியாதை காரணமாக இந்தத் திரைப்படத்தில் அவர் ஒரு பைசா கூட சம்பளம் வாங்காமல் முற்றிலும் இலவசமாக நடித்துக் கொடுத்தார்.

இத்திரைப்படத்தின் நாயகி டெய்சி கதாபாத்திரத்திற்கான தேர்வு நடந்தபோது ஸ்கார்லெட் ஜோஹான்சன் உள்ளிட்ட பல முன்னணி நடிகைகள் பரிசீலிக்கப்பட்டனர், ஆனால் ஜோஹான்சன் வேறொரு படத்தின் ஒப்பந்தம் காரணமாக இதிலிருந்து விலகினார்.

பின்னர் நியூயார்க்கில் நடந்த ஆடிஷனில் கேரி முல்லிகன் நடித்த காட்சிகளை சோனி பிக்சர்ஸ் அதிகாரிகளுக்கு இயக்குனர் காட்டியபோது அவர்கள் மிகவும் கவரப்பட்டனர்.

இதையடுத்து கேரி முல்லிகன் ஒரு விழாவின் சிவப்பு கம்பள வரவேற்பில் இருந்தபோது, அவருக்கு நேரடியாக தொலைபேசியில் அழைத்து ஹலோ டெய்சி புக்கானன் என்று கூறி இயக்குனர் வாய்ப்பை உறுதிப்படுத்தியதும் அவர் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தார்.

ஆடை வடிவமைப்பில் 1920களின் உண்மையான ஆடை வரலாற்றை மாற்றி, நவீன 2010களின் கவர்ச்சியான பாணிக்கு ஏற்ப உடைகள் வடிவமைக்கப்பட்டன.

குறிப்பாக அந்த காலத்து தட்டையான மார்பு ஆடை வடிவமைப்பிற்கு மாறாக, டெய்சிக்கு புஷ் அப் பிரா போன்ற ஆடைகள் பயன்படுத்தப்பட்டது ஆடை வரலாற்று ஆசிரியர்களிடையே விவாதத்தை ஏற்படுத்தியது.

புரூக்ஸ் பிரதர்ஸ் நிறுவனம் ஆண்களுக்கான பிரத்யேக ஆடைகளையும், டிஃப்பனி அண்ட் கோ நிறுவனம் சுமார் 8,75,000 டாலர் மதிப்புள்ள பிளாட்டின வைர மோதிரம் உட்பட ஏழு ஆடம்பர நகைகளையும் படத்திற்காக பிரத்யேகமாக தயாரித்து வழங்கின.

திரைப்படத்தின் திரைக்கதையை எழுதிய பாஸ் லுஹ்ர்மன் மற்றும் கிரெய்க் பியர்ஸ் ஆகிய இருவரும் நாவலின் அசல் கதையிலிருந்து ஐந்து முக்கிய மாற்றங்களைச் செய்தனர்.

நாவலில் இல்லாதவாறு, கதையை விவரிக்கும் நிக் கேரவே ஒரு மனநல காப்பகத்திலிருந்து கேட்ஸ்பியைப் பற்றிய நினைவுகளை எழுதுவது போலவும், கேட்ஸ்பியின் மரணம் தனது காதல் வெற்றியடைந்துவிட்டது என்ற நம்பிக்கையோடு நிகழ்வது போலவும் திரைக்கதையை சுவாரஸ்யமாக மாற்றியமைத்தனர்.

படத்தின் தொடக்கக் காட்சியானது சிட்னி ஒலிம்பிக் மைதானத்திற்கு அருகில் உள்ள ரிவெண்டெல் குழந்தைகள் மற்றும் பதின்ம வயதினர் மனநலப் பிரிவின் கட்டிடத்தில் படமாக்கப்பட்டது.

ஜே கேட்ஸ்பியாக நடித்த லியோனார்டோ டிகாப்ரியோ மற்றும் நிக் கேரவேயாக நடித்த டோபி மாகுவேர் ஆகிய இருவரும் நிஜ வாழ்க்கையிலும் நெருங்கிய நண்பர்கள் என்பதால், திஸ் பாய்ஸ் லைஃப் மற்றும் டான்ஸ் ப்ளம் ஆகிய படங்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் இருவரும் இணைந்து நடித்த மூன்றாவது படமாக இது அமைந்தது.

படத்தின் இறுதி உருவாக்கத்திற்குப் பின், படத்தின் ஒரு காட்சியில் லியோனார்டோ டிகாப்ரியோ தனது கையில் மதுக்கோப்பையை ஏந்தி வாழ்த்து தெரிவிப்பது போன்ற ஒரு ஸ்டில் புகைப்படம் இணையதளங்களில் உலகப் புகழ்பெற்ற போஸாக மாறி இன்றுவரை கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.

1974 ஆம் ஆண்டு இதே பெயரில் வெளியான 'தி கிரேட் கேட்ஸ்பி' திரைப்படம், ஜாக் கிளேட்டன் இயக்கத்தில், பிரான்சிஸ் ஃபோர்டு கொப்போலாவின் திரைக்கதையில் ஒரு உன்னதமான காதல் காவியமாக உருவானது.

இத்திரைப்படத்தில் ஜே கேட்ஸ்பி கதாபாத்திரத்தில் ராபர்ட் ரெட்ஃபோர்டும், டெய்சி புக்கானனாக மியா ஃபாரோவும், நிக் கேரவேயாக சாம் வாட்டர்ஸ்டனும் நடித்திருந்தனர்.

2013 ஆம் ஆண்டின் இப்பதிப்பில் இருந்த அதீத பிரம்மாண்டம், அதிவேக எடிட்டிங் மற்றும் நவீன இசை ஆகியவற்றுக்கு முற்றிலும் மாறாக, இந்த 1974 ஆம் ஆண்டு பதிப்பானது 1920-களின் காலக்கட்டத்தை மிகவும் நிதானமாக, இயல்பான ஒளியமைப்புடன், மிக நேர்த்தியான நளினத்துடன் திரையில் கடத்தியது.

ஆடம்பர பார்ட்டிகள் மற்றும் ஜாஸ் இசையின் பின்னணியில் அமெரிக்கக் கனவின் போலித்தன்மையை இப்படம் ஆழமாக விவரித்தது.

விமர்சகர்களிடையே கலவையான விமர்சனங்களைப் பெற்றபோதிலும், இப்படத்தின் அசாத்தியமான காஸ்டியூம் டிசைன் மற்றும் மியூசிக் ஸ்கோர் ஆகியவற்றிற்காக இரண்டு ஆஸ்கார் விருதுகளை அன்று வென்று சாதனை படைத்தது.

============================
படத்தின் கதை:-

நிக் கேரவே (டோபி மாகுவேர்) என்ற இளைஞன் கடந்த கோடைக் காலத்தில் நியூயார்க் நகரில் தான் கண்ட மனிதர்களின் பேராசை, வஞ்சகம் மற்றும் போலி வர்க்கப் பெருமையால் மனரீதியாகக் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டு, ஒரு மனநலக் காப்பகத்தில் அனுமதிக்கப்படுவதிலிருந்து இத்திரைப்படம் தொடங்குகிறது.

(அசல் நாவலில் நிக் நேரடியாகத் தனது கடந்த கால நினைவுகளை வாசகர்களிடம் விவரிப்பான்; ஆனால், திரைப்படத்திலோ அவன் அங்குள்ள மருத்துவரின் அறிவுரைப்படி, தன் மனபாரத்தைக் குறைப்பதற்காகத் தன் நினைவுகளை ஒரு கதையாகத் தன் கைகளால் எழுதத் தொடங்குவது போல ஒரு முக்கியக் கட்டமைப்பு மாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளது.)

1922 ஆம் ஆண்டின் வசந்த காலத்தில், அமெரிக்காவின் மத்திய மேற்குப் பகுதியைச் சேர்ந்த முதலாம் உலகப் போரின் வீரனான நிக், பத்திர விற்பனையாளராக வேலை தேடி நியூயார்க்கின் லாங் ஐலாண்டில் உள்ள வெஸ்ட் எக் கிராமத்தில் ஒரு சிறிய வாடகை வீட்டில் குடியேறுகிறான்.

அவனது வீட்டிற்கு மிக அருகில்தான், வாரம் முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்களை வரவழைத்து ஆடம்பரமாகப் பெரும் மாலை நேர விருந்துகளை நடத்தும், ஜே கேட்ஸ்பி (லியோனார்டோ டிகாப்ரியோ) என்ற மர்மமான மல்டி-மில்லியனரின் பிரம்மாண்டமான அரண்மனை போன்ற மாளிகை அமைந்துள்ளது.

(நாவலில் கேட்ஸ்பி யாரென்றே தெரியாமல் அவனுடன் சில நிமிடங்கள் சாதாரண உரையாடலை முடித்த பிறகே நிக் அவன் யார் என்பதைப் புரிந்து கொள்வான்.)

ஆனால் திரைப்படத்திலோ, பார்வையாளர்களைக் கவர வேண்டும் என்பதற்காகக் கேட்ஸ்பி பெரும் ஒளிவெள்ளத்திற்கும் பட்டாசு வெடிப்புகளுக்கும் நடுவே, ஜார்ஜ் கெர்ஷ்வினின் புகழ்பெற்ற இசை பின்னணியில் ஒலிக்க, மிகவும் கம்பீரமான முறையில் ஒரு பிரம்மாண்ட அறிமுகத்தோடு நிக் முன்னால் நேரடியாகத் தோன்றித் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்கிறான்.

ஒரு மாலைப் பொழுதில், நிக் பாரம்பரியச் செல்வந்தர்கள் வாழும் ஈஸ்ட் எக் பகுதிக்குச் சென்று, தனக்குத் தூரத்து உறவினரான டெய்சி புக்கானன் (கேரி முல்லிகன்) மற்றும் அவளது கணவனான டாம் புக்கானன் (ஜோயல் எட்கர்டன்) ஆகியோரை அவர்களது மாளிகையில் சந்திக்கிறான்.

டாம், நிக்கின் கல்லூரித் தோழனும் முன்னாள் கால்பந்து நட்சத்திரமும் ஆவான்.

அங்கு, நிக் டெய்சியின் சிறு வயதுத் தோழியும், கோல்ஃப் சாம்பியனுமான ஜார்டன் பேக்கர் (எலிசபெத் டெபிக்கி) என்ற திமிர்பிடித்த இளம்பெண்ணைச் சந்திக்கிறான்.

டாமிற்கு மிர்ட்டல் வில்சன் (ஐஸ்லா ஃபிஷர்) என்ற பெண்ணுடன் கள்ள உறவு இருப்பதையும், அவள் "சாம்பல் பள்ளத்தாக்கு" (Valley of Ashes) எனப்படும் குப்பைகள் கொட்டும் வறுமையான பகுதியில் வசிப்பதையும் ஜார்டன் நிக்கிடம் ரகசியமாகக் கூறுகிறாள்.

(அசல் நாவலில் நிக் கேரவே மற்றும் ஜார்டன் பேக்கர் ஆகிய இருவருக்கு இடையே ஒரு தெளிவான காதல் ஊடாட்டமும் ஈர்ப்பும் இயல்பாக வளர்வதை நாம் காணலாம்.)

ஆனால் திரைப்படத்திலோ, நிக் முழுக்க முழுக்க கேட்ஸ்பியின் பிரம்மாண்ட உலகத்திலும் அவனது தூய்மையான காதலிலும் மயங்கிப் போய்விடுவதால், அவனால் ஜார்டனின் காதலைப் பெரிதாகக் கவனிக்க முடியாமல் அது பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டுவிடுகிறது.

அன்று இரவு, நிக் தன் வீட்டுப் புல்வெளியில் கேட்ஸ்பி தனியாக நின்று, ஆற்றின் மறுபுறம் டெய்சியின் படகுத்துறையில் இருந்து வரும்  பச்சை நிற ஒளியை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை முதன்முதலாகக் காண்கிறான்.

கேட்ஸ்பி ஏன் இவ்வளவு ஆடம்பரமாக வாழ்கிறான், எதற்காக வாரம் முழுவதும் பார்ட்டி நடத்துகிறான் என்றால், அதற்குப் பின்னால் அவனது தீராத காதல் இருக்கிறது.

ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு அவனும் டெய்சியும் காதலித்தபோது கேட்ஸ்பி ஏழையாக இருந்ததால் அவளை அடைய முடியவில்லை.

இப்போது பெரும் செல்வத்தைச் சேர்த்து அவளை எப்படியாவது ஈர்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அவளது வீட்டிற்கு நேர் எதிரே மாளிகை கட்டி அவன் காத்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, நிக் டாமோடு ரயிலில் நியூயார்க் நகரத்திற்குச் செல்லும்போது, வழியில் மெக்கானிக் ஜார்ஜ் பி வில்சன் (ஜேசன் கிளார்க்) மற்றும் அவனது மனைவி மிர்ட்டலின் கேரேஜில் நிறுத்துகிறார்கள்.

மிர்ட்டலும் அவர்களுடன் சேர்ந்து கொள்ள, மூவரும் நியூயார்க்கில் டாம் அவளுடனான ரகசியக் சந்திப்புகளுக்காக வாடகைக்கு எடுத்துள்ள ஒரு சிறிய அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்குச் செல்கிறார்கள்.

அங்கு நடக்கும் பார்ட்டியின் இறுதியில், மிர்ட்டல் டெய்சியின் பெயரைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்ல, ஆத்திரமடைந்த டாம் அவளது முகத்தில் அடித்து மூக்கை உடைக்கிறான்.

பின்னர் ஜூலை மாத இறுதியில், நிக்கூம் கேட்ஸ்பியும் ஒரு ரகசிய மதுக்கடையில் மதிய உணவு அருந்தும்போது, கேட்ஸ்பியின் நிழல் உலகத் தொழில்களுக்குத் துணையாக இருக்கும் மேயர் வுல்ஃப்ஷைம் (அமிதாப் பச்சன்) என்ற மாஃபியா மனிதனை நிக் சந்திக்கிறான்.

( நாவலின் பின்னணியில் வுல்ஃப்ஷைம் கதாபாத்திரம் கடுமையான யூத எதிர்ப்புச் சாடல்களுடனும் இனவெறி சாயல்களுடனும் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும்)

ஆனால் திரைப்படத்தில், அமிதாப் பச்சன் போன்ற உலகறிந்த ஒரு உன்னத கலைஞர் இக்கதாபாத்திரத்தை ஏற்கும்போதும், சமகால ரசிகர்களின் உணர்வுகளைக் கருத்தில் கொள்ளும்போதும், அந்த சர்ச்சைக்குரிய சாடல்கள் திரைக்கதையில் முற்றிலும் நீக்கப்பட்டு, ஒரு சக்திமிகுந்த மாஃபியா மனிதனாக மட்டுமே அவர் நேர்த்தியாக சித்தரிக்கப்பட்டார்.

கேட்ஸ்பி நிக்கின் உறவைப் பயன்படுத்தி, டெய்சியை நிக்கின் சிறிய வீட்டில் ஒரு தேநீர் விருந்திற்கு வரவழைத்து, ஐந்து வருடங்களுக்குப் பிறகு அவளை மீண்டும் சந்தித்தவன், தங்களின் பழைய காதலைப் புதுப்பித்துக் கொண்டு ஒரு கள்ள உறவைத் தொடங்குகிறான்.

செப்டம்பர் மாதத்தில், டாமின் முன்னிலையிலேயே டெய்சி கேட்ஸ்பியிடம் அலாதியான நெருக்கத்தைக் காட்ட, டாம் இவர்களின் கள்ள உறவை கண்டுபிடித்துவிடுகிறான்.

பின்னர், பிளாசா ஹோட்டலின்  அறையில் சந்தித்த, கேட்ஸ்பியும் டாமும் இதைப் பற்றிக் கடுமையாக வாக்குவாதம் செய்கிறார்கள்.

தான் டாமை ஒருபோதும் காதலிக்கவில்லை என்று டெய்சி வாயால் சொல்லும்படி கேட்ஸ்பி வற்புறுத்துகிறான்.

ஆனால் டெய்சியோ, தான் டாம் மற்றும் கேட்ஸ்பி ஆகிய இருவரையுமே காதலிப்பதாகக் கூற, இந்த பாலிகமி உறவு இருவருக்குமே ஏமாற்றத்தை அளிக்கிறது.

கேட்ஸ்பி ஒரு ஏமாற்றுக்காரன் என்றும், அவனது பணம் அனைத்தும் சட்டவிரோதமாக மதுக் கடத்தல் செய்ததன் மூலம் வந்தது என்றும் டாம் அனைவர் முன்னிலையிலும் அம்பலப்படுத்தியவுடன், டெய்சி டாமோடு வாழவே முடிவெடுக்கிறாள்.

இவர்கள் காரில் ஈஸ்ட் எக் பகுதிக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருக்கும்போது, கடும் மன உளைச்சலில் இருக்கும் டெய்சி காரை ஓட்டுகிறாள்.

அப்போது எதிர்பாராதவிதமாக, சாலையில் ஓடிவரும் கணவன் டாமின் கள்ளக்காதலி மிர்ட்டல் மீது கார் மோதிவிடுகிறது, அவள் சம்பவ இடத்திலேயே இறந்துவிடுகிறாள்.

ஆனால், இந்த பழியைத் தன் மீது போட்டுக்கொண்டு காதலி டெய்சியைக் காப்பாற்ற நினைக்கிறான் கேட்ஸ்பி.

வஞ்சகம் கொண்ட டாம், மிர்ட்டலின் கணவனான ஜார்ஜிடம் சென்று, மிர்ட்டலைக் கொன்றது கேட்ஸ்பிதான் என்றும் அவன்தான் அவளது கள்ளக்காதலன் என்றும் பொய் சொல்லி அவனது ஆத்திரத்தைத் தூண்டிவிடுகிறான்.

இறுதியில், பழிவாங்கத் துடிக்கும் ஜார்ஜ், கேட்ஸ்பியின் மாளிகைக்குள் ரகசியமாக நுழைந்து அவன் நீச்சல் குளத்தில் இருக்கும்போது துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொன்றுவிட்டு, தானுமே தற்கொலை செய்துகொள்கிறான்.

( நாவலில் கேட்ஸ்பி மரணிக்கும்போது அவனது காதல் பற்றிய ஒருவித தெளிவற்ற, துயரமான நிலை மட்டுமே இருக்கும்)

ஆனால் இத் திரைப்படத்திலோ, அங்கு ஒரு மிக முக்கிய முரண்பாடான மாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளது.

அதன்படி, கேட்ஸ்பி நீச்சல் குளத்தில் காதலி டெய்ஸிக்கு காத்துக்கொண்டிருக்கும்போது தன்னைத் தேடி வரும் தொலைபேசி அழைப்பு டெய்சியினுடையதுதான் என்றும், அவளது கணவனைத் துறந்துவிட்டு அவள் தன்னுடன் தான் இனி வாழப்போகிறாள் என்றும் அவன் தவறாக நினைத்துக் கொள்கிறான்.

தன் காதல் முழுமையாக வெற்றி பெற்றுவிட்டது என்ற மாபெரும் நம்பிக்கையுடனும், முகத்தில் ஒரு புன்னகையுடனும் அவன் மரணத்தைத் தழுவுகிறான்.

ஆனால் உண்மையில், அந்தத் தொலைபேசி அழைப்பைச் செய்தது டெய்சி அல்ல, அவனது ஒரே உண்மையான நண்பனான நிக் கேரவே தான்,துரோகியாகி இதை செய்துள்ளான்.

கேட்ஸ்பி இறந்த பிறகு அவனது தந்தை ஹென்றி காட்ஸ் இறுதிச்சடங்கிற்கு வருகிறார், ஆனால் அந்த ஆடம்பர விருந்துகளுக்கு வந்த ஒரு நபர் கூட அங்கே வரவில்லை.

செல்வமும் போலி அந்தஸ்தும் நிறைந்த மனிதர்களின் சுயநலத்தையும், டெய்சியின் துரோகத்தையும் கண்டு முற்றிலும் வெறுத்துப்போன நிக் நியூயார்க்கை விட்டு வெளியேறி, மனநலக் காப்பகத்தில் அமர்ந்து கேட்ஸ்பியின் கதையை எழுதி முடித்து, அதற்கு 'தி கிரேட் கேட்ஸ்பி' என்று பெயரிடுகையில் படம் நிறைகிறது.

இத்திரைப்படம் நமக்கு உணர்த்தும் மிக முக்கியமான செய்தி , எவ்வளவு பெரிய செல்வமும் போலி அந்தஸ்தும் ஒரு மனிதனிடம் இருந்தாலும், கடந்த காலத்தை ஒருபோதும் பணத்தால் விலைக்கு வாங்க முடியாது என்பதுதான்.

அமெரிக்கக் கனவு எனப்படும் உலகியல் ரீதியான பொருள் சேர்க்கும் பேராசை, மனிதர்களின் அசல் உணர்வுகளையும் உன்னதமான காதலையும் எவ்வாறு சிதைத்து விடுகிறது என்பதை இது  நுட்பமாக படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது.

கேட்ஸ்பி தன் காதலை அடைவதற்காகவே சட்டவிரோத வழிகளில் பெரும் செல்வந்தனாக மாறுகிறான். ஆனால், அவன் வாரி இறைத்த ஆடம்பரப் பார்ட்டிகளில் மது அருந்தி மகிழ்ந்த மனிதர்களில் ஒருவர்கூட, அவனது இறுதிப் பயணத்தில் துணையாக நிற்க வரவில்லை.

இந்த உலகம் எவ்வளவு சுயநலமானது மற்றும் போலித்தனமானது என்பதை அவனது தனிமை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

அதே நேரத்தில், வஞ்சகம் நிறைந்த மனிதர்களுக்கு மத்தியில் கேட்ஸ்பியின் காதல் தூய்மையானதாக இருந்தாலும், மறைந்துபோன கடந்த காலத்தை மீட்டெடுக்க நினைக்கும் அவனது அதீத நம்பிக்கையும், பிடிவாதமும் இறுதியில் அவனையே அழித்துவிடுகிறது.

போலி அந்தஸ்தைத் துரத்தும் மனிதர்களின் உலகில், உண்மையான பாசத்திற்கும் நேர்மைக்கும் இடமில்லை என்ற கசப்பான யதார்த்தத்தையே நிக் கேரவேயின் விரக்தியின் மூலம் இத்திரைப்படம் நமக்கு ஆழமான செய்தியாகச் சொல்லிச் செல்கிறது.

#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு 

#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்

டல்லாஸ் பையர்ஸ் கிளப் Dallas Buyers Club 2013

டல்லாஸ் பையர்ஸ் கிளப்  Dallas Buyers Club  2013 ஆம் ஆண்டு வெளியான திரைப்படம்.

இது வாழ்க்கை வரலாற்று நாடக வகை திரைப்படம்.
இத்திரைப்படத்தை ஜீன் மார்க் வாலே இயக்கியுள்ளார்.

1980களின் மத்தியில் எய்ட்ஸ் நோயால் பாதிக்கப்பட்டு முப்பது நாட்களே உயிர் வாழ முடியும் என்று கணிக்கப்பட்ட ரான் வுட்ரூஃப் என்ற மனிதனின் உண்மை வாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்த படம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

அந்த காலகட்டத்தில் எய்ட்ஸ் நோய் பற்றிய புரிதல் குறைவாக இருந்ததால் அமெரிக்க உணவு மற்றும் மருந்து நிர்வாக அமைப்பான எப் டி ஏ அங்கீகரிக்காத மாற்று மருந்துகளை மெக்சிகோ போன்ற பிற நாடுகளிலிருந்து ரான் கடத்தி வருகிறார்.

பின்னர் சக எய்ட்ஸ் நோயாளிகளுக்கு அந்த மருந்துகளை வழங்குவதற்காக டல்லாஸ் பையர்ஸ் கிளப் என்ற அமைப்பை உருவாக்கி அரசாங்க எதிர்ப்புகளுக்கு மத்தியிலும் அதை வெற்றிகரமாக நடத்துகிறார்.

இத்திரைப்படத்தின் அடிநாதம்  மரணத்தின் விளிம்பிலும் மனிதன் கைவிடாத வாழ்விற்கான தீவிர போராட்டமும், சக மனிதர்கள் மீதான அவனது எதார்த்தமான அன்பு மாற்றமுமே ஆகும்.

தன்பாலின ஈர்ப்பாளர்கள் மற்றும் எய்ட்ஸ் நோயாளிகள் மீது ஆரம்பத்தில் கடுமையான வெறுப்பைக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சராசரி, சுயநலமிக்க மனிதன், தனக்கும் அதே நோய் தாக்கும்போது சமூகத்தால் எப்படி ஒடுக்கப்படுகிறான் என்பதை இப்படம் மிக ஆழமாகப் பேசுகிறது.

அரசாங்க அமைப்புகளின் கடுமையான கட்டுப்பாடுகளையும், மருத்துவ உலகின் வியாபார நோக்கங்களையும் எதிர்த்து, தனக்காகவும் தன் போன்ற பிற நோயாளிகளின் உயிர்வாழ்விற்காகவும் அவன் சட்டவிரோத மருத்துவப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான்.

அந்தப் பயணத்தில், தான் அதுவரை வெறுத்த மனிதர்களோடு இணைந்து பணியாற்றும் சூழல் அவனுக்கு ஏற்படுகிறது.
மரண பயமும் வலியும் அவனிடமிருந்த ஒட்டுமொத்தப் பாகுபாடுகளையும், ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் மீதான துவேஷத்தையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரைத்து, அவனுள் ஒரு மாபெரும் மனிதநேய மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது.

பணத்திற்காகத் தொடங்கப்பட்ட ஒரு முயற்சி, இறுதியில் சக மனிதர்களின் உயிரைக் காக்கும் ஒரு உன்னதப் போராட்டமாக மாறுவதும், மரணம் நிச்சயம் என்று தெரிந்த பின்பும் ஒவ்வொரு நொடியையும் சுயமரியாதையுடனும் தைரியத்துடனும் வாழ்ந்து காட்டுவதுமே இந்தத் திரைப்படத்தின் மையக்கருத்தாகும்.

இந்த படத்தில் முதன்மை கதாபாத்திரத்தில் நடித்த மேத்யூ மெக்கானஹே மற்றும் அவருக்கு உதவும் திருநங்கையாக நடித்த ஜாரெட் லெட்டோ ஆகியோரின் நடிப்பு உலகளவில் மிகப்பெரிய பாராட்டைப் பெற்றது.

இந்த கதாபாத்திரங்களுக்காக மேத்யூ மெக்கானஹே நாற்பத்தேழு பவுண்டுகளும் ஜாரெட் லெட்டோ முப்பது பவுண்டுகளும் உடல் எடையைக் குறைத்து தங்களின் அசாத்திய அர்ப்பணிப்பை வெளிப்படுத்தினர்.

இவர்களுடன் மருத்துவராக நடித்த ஜெனிபர் கார்னரின் நடிப்பும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாக அமைந்தது.

ஜீன் மார்க் வாலேவின் இயக்கம் இந்த படத்திற்கு மிக எதார்த்தமான வடிவத்தைக் கொடுத்தது.

அவர் நடிகர்களை சுதந்திரமாக நடிக்க விட்டு செயற்கை விளக்குகளைப் பயன்படுத்தாமல் முழுக்க முழுக்க இயற்கை ஒளியிலேயே படத்தை இயக்கியுள்ளார்.

ஈவ்ஸ் பெலாஞ்சர் கேமராவை கைகளில் ஏந்தி ஆவணப்படம் போன்ற ஒரு எதார்த்த உணர்வைத் தரும் வகையில் மிக நேர்த்தியாக ஒளிப்பதிவு செய்துள்ளார்.

ஐந்து மில்லியன் டாலர்  குறைந்த பட்ஜெட்டில் உருவான இந்த திரைப்படம் பாக்ஸ் ஆபீஸில் ஐம்பத்தைந்து மில்லியன் டாலர் வசூல் செய்து சாதனை படைத்ததுடன் பல்வேறு முக்கிய விருதுகளையும் குவித்தது.

86வது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த நடிகருக்கான ஆஸ்கார் விருதை மேத்யூ மெக்கானஹே மற்றும் சிறந்த துணை நடிகருக்கான ஆஸ்கார் விருதை ஜாரெட் லெட்டோ வென்றனர்.

ஒரே திரைப்படத்தில் சிறந்த நடிகர் மற்றும் சிறந்த துணை நடிகர் ஆகிய இரு விருதுகளையும் ஆஸ்காரில் வென்ற ஐந்தாவது திரைப்படம் என்ற பெருமையை இது பெற்றது.

மேலும் சிறந்த ஒப்பனை மற்றும் ஹேர்ஸ்டைலிங் ஆகிய பிரிவிலும் இந்த படம் ஆஸ்கார் விருதை வென்றது.

இது தவிர கோல்டன் குளோப் மற்றும் ஸ்கிரீன் ஆக்டர்ஸ் கில்ட் விருதுகளையும் இந்த படத்தின் நடிகர்கள் வென்று சாதனை படைத்தனர்.

ஒளிப்பதிவாளர் ஈவ்ஸ் பெலாஞ்சர் மற்றும் இயக்குனர் ஜீன் மார்க் வாலே ஆகிய இருவரும் இணைந்து, ஹாலிவுட்டின் பாரம்பரிய படப்பிடிப்பு முறைகளை உடைத்து எறிந்தனர்.

இந்த படத்திற்கு என்று தனியாக எந்த ஒரு செயற்கை விளக்குகளையும் அவர்கள் பயன்படுத்தவே இல்லை. முழுக்க முழுக்க சூரிய ஒளி, அறையில் இருக்கும் சாதாரண விளக்குகள் போன்ற இயற்கை ஒளியை மட்டுமே நம்பி ஒட்டுமொத்த திரைப்படத்தையும் படமாக்கினர்.

இதற்காக அவர்கள் அதிநவீன 'அலெக்சா டிஜிட்டல்' கேமராவைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். இந்த கேமரா மிகக் குறைந்த வெளிச்சத்திலும், இருண்ட சூழலிலும் கூட மனிதக் கண்களுக்குத் தெரியும் இயற்கையான நிழல்களையும் வண்ணங்களையும் துல்லியமாகப் பதிவு செய்யும் திறன் கொண்டது.

மேலும், படப்பிடிப்பு தளத்தில் பெரிய கேமரா ஸ்டாண்டுகள் எதையும் பயன்படுத்தாமல், 100 சதவீதம் கேமராவை கைகளிலேயே ஏந்தி  நகர்ந்தபடி ஒளிப்பதிவு செய்தனர்.

வெறும் 35 மில்லிமீட்டர் மற்றும் 50 மில்லிமீட்டர் ஆகிய இரண்டு லென்ஸ்களை மட்டுமே ஒட்டுமொத்த படத்திற்கும் பயன்படுத்தினர்.

இது நடிகர்களின் முகபாவனைகளுக்கு மிக அருகில் சென்று, எந்தவித காட்சி மாற்றமும் இன்றி எதார்த்தத்தை அப்படியே திரையில் கொண்டுவர உதவியது.

ஒளி அமைப்புகள் மற்றும் கேமரா கோணங்களை மாற்றுவதற்கான நேர விரயம் இல்லாததால், படப்பிடிப்பு மிக வேகமாக நடந்தது.

ஒவ்வொரு காட்சியும் தடையின்றி 15 நிமிடங்கள் வரை தொடர்ந்து படமாக்கப்பட்டது.

விளக்குகள், ஒளி பிரதிபலிப்பான்கள்  போன்ற எந்த ஒரு உபகரணங்களும் இல்லாததால் படப்பிடிப்பு தளம் மிகவும் நிசப்தமாக, ஒரு நிஜமான மருத்துவமனை அல்லது வீடு போன்ற உணர்வை நடிகர்களுக்குக் கொடுத்தது.

இந்த எளிமையான, புதுமையான ஒளிப்பதிவு நுட்பமே வெறும் 25 நாட்களுக்குள் ஒட்டுமொத்த திரைப்படத்தையும் ஆவணப்பட எதார்த்தத்துடன் எடுத்து முடிக்க முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது.

இத்திரைப்படத்திற்காக எந்தவொரு பிரத்யேக அசல் பின்னணி இசையும்  தனியாக உருவாக்கப்படவில்லை. திரைப்படத்தின் எதார்த்தத் தன்மையைக் குலைக்கக் கூடாது என்பதற்காக, இயக்குனர் காட்சிகளுக்குப் பின்னால் ஒலிக்கும் வழக்கமான மெல்லிசைகளைத் தவிர்த்தார்.

மாறாக, கதையின் காலக்கட்டத்தையும் சூழ்நிலையையும் பிரதிபலிக்கும் வகையில் ஏற்கனவே புகழ்பெற்ற பல்வேறு கலைஞர்களின் பாடல்களை மட்டுமே படத்திற்குள் கொண்டுவந்தனர்.

இப்படத்தின் இசை ஆல்பத்தில் தர்டி செகண்ட்ஸ் டு மார்ஸ், டீகன் அண்ட் சாரா, அவோல்நேஷன் போன்ற முன்னணி இசைக்குழுக்களின் பாடல்கள் இடம்பெற்றன.

இதில் மிக முக்கியமான சுவாரசியம் என்னவென்றால், படத்தில் திருநங்கை கதாபாத்திரத்தில் நடித்த ஜாரெட் லெட்டோ தான் அந்த 'முப்பது செகண்ட்ஸ் டு மார்ஸ்' என்ற புகழ்பெற்ற ராக் இசைக்குழுவின் முதன்மைப் பாடகர் ஆவார். அவர் தனது நடிப்பால் மட்டுமல்லாமல், தனது குழுவின் பாடல் மூலமாகவும் இப்படத்தின் இசைக்கு வலு சேர்த்தார்.

மேலும், இந்த திரைப்படத்தின் பாடல்கள் அடங்கிய டிஜிட்டல் இசை ஆல்பம் ஐடியூன்ஸ் தளத்தில் வெளியானபோது ஒரு உன்னதமான நோக்கம் அதோடு இணைக்கப்பட்டது.

இந்த ஆல்பம் விற்பனையாகும் ஒவ்வொரு முறையும், அதில் கிடைக்கும் தொகையிலிருந்து நாற்பது சென்ட்டுகள் எய்ட்ஸ் நோயாளிகளுக்கு உதவும் 'புராஜெக்ட் ரெட்'  என்ற உலகளாவிய தொண்டு நிறுவன நிதிக்குச் சென்றடையும் வண்ணம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.

திரைப்படத்தின் கதை எய்ட்ஸ் நோயாளிகளின் போராட்டத்தைப் பற்றியது என்பதால், அதன் இசை உருவாக்கமும் நிஜ வாழ்க்கையில் அதே நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நேரடியாக உதவும் வகையில் அமைந்தது இப்படத்தின் ஆகச்சிறந்த சுவாரசியம்.

நிஜ ரான் வுட்ரூஃப் மரணமடைவதற்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு, 1992 இல் திரைக்கதை ஆசிரியர் கிரெய்க் போர்டன் அவரை நேரில் சந்தித்து பல மணிநேர ஆடியோ நேர்காணல்களைப் பதிவு செய்தார்.

வுட்ரூஃப்பின் தனிப்பட்ட நாட்குறிப்புகளையும் ஆதாரமாகக் கொண்டு உருவான இந்த திரைக்கதை, 1996 ஆம் ஆண்டிலேயே டென்னிஸ் ஹாப்பர் இயக்கத்தில் வுடி ஹாரல்சன் நடிப்பில் உருவாகத் திட்டமிடப்பட்டது.

ஆனால், போதிய நிதி வசதி கிடைக்காததால் அந்த முயற்சி அப்படியே முடங்கியது.
அதன்பின்னர் 2001 ஆம் ஆண்டில் தயாரிப்பாளர் ராபி ப்ரென்னர் இந்த கதையின் உரிமையை வாங்கி யுனிவர்சல் பிக்சர்ஸ் நிறுவனத்துடன் இணைந்தார். அப்போது பிராட் பிட் முதன்மை கதாபாத்திரத்தில் நடிக்க ஒப்பந்தமானார்.

ஆண்டுகள் கடந்தும் படம் துவங்காததால், 2008 இல் ரியான் கோஸ்லிங் கதாநாயகனாகவும் கிரேக் கில்லெஸ்பி இயக்குனராகவும் பேச்சுவார்த்தைக்கு வந்தனர்.

இவாறாகப் பல்வேறு முன்னணி நட்சத்திரங்களும் இயக்குனர்களும் இந்த திட்டத்திற்குள் வருவதும் போவதுமாக இருந்தனர்.

பல எழுத்தாளர்கள் எழுதிய மாற்றுத் திரைக்கதை வடிவங்கள் தொடர்ந்து நிராகரிக்கப்பட்டன.
இறுதியாக 2009 இல் தயாரிப்பாளர் ப்ரென்னர் அனைத்து புதிய வடிவங்களையும் நிராகரித்துவிட்டு, கிரெய்க் போர்டன் எழுதிய அசல் முதல் பிரதியையே கையில் எடுத்தார்.

நிஜ ரான் வுட்ரூஃப் போலவே டெக்சாஸ் பகுதியைச் சேர்ந்த, அந்த கலாச்சாரத்தை நன்கு அறிந்த ஒருவரே இதற்குப் பொருத்தமாக இருப்பார் என்று கருதி மேத்யூ மெக்கானஹேவை அணுகினர்.

கதையின் தீவிர தன்மையைப் புரிந்துகொண்டு அவர் சம்மதித்ததும், 2011 இல் ஜீன் மார்க் வாலே இயக்குனராக இறுதி செய்யப்பட்டார்.

பல முன்னணி ஹாலிவுட் நிறுவனங்கள் கைவிட்ட ஒரு படைப்பை, சுயாதீன திரைப்படமாக எடுக்கத் துணிந்ததே இதன் முதல் வெற்றியாக அமைந்தது.

கதாநாயகனாக நடித்த மேத்யூ மெக்கானஹே, எய்ட்ஸ் நோயாளியின் தோற்றத்தைக் கொண்டுவருவதற்காகத் தனது உடல் எடையில் இருந்து சுமார் நாற்பத்தேழு பவுண்டுகளைக் குறைத்து எலும்பும் தோலுமாக மாறினார்.

அவரைப் போன்றே திருநங்கை கதாபாத்திரத்திற்காக ஜாரெட் லெட்டோவும் முப்பது பவுண்டுகளுக்கும் அதிகமாக உடல் எடையைக் குறைத்ததுடன், தனது புருவங்களை முழுமையாகச் சவரம் செய்து, உடல் முடிகளையும் நீக்கினார்.

படப்பிடிப்பின் போது நிகழ்ந்த மிக வியப்பூட்டும் விஷயம் , ஜாரெட் லெட்டோ படப்பிடிப்பு நடந்த இருபத்தைந்து நாட்களும் தனது 'ராயன்' என்ற கதாபாத்திரத்திலிருந்து ஒரு நொடி கூட வெளியே வரவில்லை.

படப்பிடிப்பு தளத்தில் இருந்த இயக்குனரோ அல்லது மற்ற தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களோ யாரும் அந்த இருபத்தைந்து நாட்களும் ஜாரெட் லெட்டோ என்ற நிஜ மனிதனைப் பார்க்கவே இல்லை.

ராயன் என்ற கதாபாத்திரமாகவேதான் அவரை எதிர்கொண்டனர். படம் முடிந்து பல மாதங்கள் கழித்தே இயக்குனர் வாலே, நிஜ ஜாரெட் லெட்டோவை நேரில் சந்தித்துப் பேசினார்.

இந்தத் திரைப்படத்தின் ஒப்பனைக் கலைஞர் ராபின் மேத்யூஸ், வெறும் இருநூற்று ஐம்பது டாலர் என்ற மிகக் குறைந்த பட்ஜெட்டை மட்டுமே கொண்டு ஒட்டுமொத்தப் படத்திற்கான ஒப்பனை வேலைகளைச் செய்து முடித்தார்.

நடிகர்களின் உடலில் எய்ட்ஸ் நோயின் தீவிர பாதிப்புகளைக் காட்டுவதற்காக மிகக் குறைந்த செலவில் அவர் செய்த அந்த அசாத்திய ஒப்பனைதான், பின்னாட்களில் அவருக்கு ஆஸ்கார் விருதையும் பெற்றுத் தந்தது.

மிகக் குறைந்த முதலீடு, குறுகிய கால அவகாசம் ஆகிய சவால்களுக்கு மத்தியிலும், நடிகர்களின் இத்தகைய கடுமையான அர்ப்பணிப்பே இப்படத்தின் இரண்டாம் கட்ட உருவாக்கத்தை உன்னதமாக்கியது.

டல்லாஸ் பையர்ஸ் கிளப் திரைப்படத்தின் இறுதி கட்ட உருவாக்கமும் அதன் வெளியீடும் ஹாலிவுட் வரலாற்றில் ஒரு மாபெரும் அதிசய நிகழ்வாகக் கருதப்படுகிறது.

2013 ஆம் ஆண்டு டொராண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் முதன்முதலாகத் திரையிடப்பட்டபோதே, உலகத் திரைப்பட விமர்சகர்கள் அனைவரும் எழுந்து நின்று தங்களின் பாராட்டுகளைத் தெரிவித்தனர்.

இந்தத் திரைப்படத்தின் எடிட்டிங் பணிகளை இயக்குனர் ஜீன் மார்க் வாலே, 'ஜான் மேக் மெக்முர்பி' என்ற புனைப்பெயரில் அவரே நேரடியாக மேற்கொண்டார் .

அகாடமி விருதுகளுக்கான இறுதிப் போட்டியில் ஆதிக்கம் செலுத்த வேண்டும் என்ற வியூகத்துடன், நவம்பர் மாத தொடக்கத்தில் மிகக் குறைந்த திரையரங்குகளில் மட்டுமே படம் முதலில் வெளியிடப்பட்டது.

நடிகர்களின் பிரம்மாண்டமான நடிப்புத் திறன் காட்டுத்தீ போல பரவியதால், திரைத்துறை சங்கங்களின் வாக்குப்பதிவு தேதிகளுக்கு முன்னரே திரையரங்குகளின் எண்ணிக்கை ஆயிரத்திற்கும் மேலாக அதிகரிக்கப்பட்டு உலகளவில் ஐம்பத்தைந்து மில்லியன் டாலர் வசூலைக் குவித்தது.

இதன் உச்சகட்டமாக 86வது ஆஸ்கார் விருது விழாவில், சிறந்த நடிகருக்கான விருதை மேத்யூ மெக்கானஹேவும், சிறந்த துணை நடிகருக்கான விருதை ஜாரெட் லெட்டோவும் ஒரே மேடையில் வென்று வரலாறு படைத்தனர்.

பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஒரே திரைப்படத்திற்காக இந்த இரண்டு முக்கிய விருதுகளையும் வென்றெடுத்த ஐந்தாவது திரைப்படம் என்ற அரிய சாதனையை இது நிகழ்த்தியது.

படத்தின் கதை:-

1985 ஆம் ஆண்டு டெக்சாஸ் மாநிலத்தின் டல்லாஸ் பகுதியில் வசித்து வரும் ரான் வுட்ரூஃப் (மேத்யூ மெக்கானஹே)  மிகக் கடுமையான, கட்டுப்பாடற்ற பாலியல் வாழ்க்கை வாழும் மின்சாரப் பணியாளராகவும், ரோடியோ மாட்டுச்சவாரி பிரியராகவும் இருப்பதைப் பார்க்கிறோம்.

ஒரு விபத்தின் காரணமாக மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படும் அவருக்கு, அங்கு நடத்தப்படும் சோதனையில் எச்ஐவி/எய்ட்ஸ் (HIV/AIDS) பாதிப்பு இருப்பது கண்டறியப்பட்டு, அவர் இன்னும் முப்பது நாட்கள் மட்டுமே உயிர் வாழ முடியும் என்று மருத்துவர்கள் அதிர்ச்சித் தகவலைத் தெரிவிக்கின்றனர்.

தொடக்கத்தில் இந்த நோய் கணிப்பை ஏற்க மறுக்கும் ரான், பின்னர் கடந்த காலத்தில் போதைப்பொருள் ஊசி பயன்படுத்தும் ஒரு விலைமாதோடு தனக்கு இருந்த பாதுகாப்பற்ற பாலியல் உறவை நினைவுகூர்ந்து உண்மையை உணர்கிறார்.

அந்த காலகட்டத்தில் எய்ட்ஸ் நோய் பற்றிய சரியான மருத்துவப் புரிதல் இல்லாததால், ரானின் நண்பர்களும் குடும்பத்தினரும் அவர் ஓரினச்சேர்க்கையின் மூலமாகத்தான் இந்த நோயைப் பெற்றார் என்று தவறாகக் கருதி அவரைத் தங்களின் சமூகத்திலிருந்து முழுமையாக ஒதுக்கி விடுகின்றனர்.

வேலை செய்யும் இடத்திலிருந்து நீக்கப்படும் ரான், தனது வீட்டிலிருந்தும் இரக்கமின்றி வெளியேற்றப்படுகிறார்.

மருத்துவமனையில் அவரைச் சந்திக்கும் மருத்துவர் ஈவ் சாக்ஸ் (ஜெனிபர் கார்னர்), எப் டி ஏ (FDA) அமைப்பால் மனிதப் பரிசோதனைக்காக அப்போதுதான் தற்காலிகமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஏஇசட்டி (AZT) என்ற வைரஸ் எதிர்ப்பு மருந்து பற்றி அவரிடம் கூறுகிறார்.

இந்த மருத்துவப் பரிசோதனையில் கலந்துகொள்ளும் நோயாளிகளில் பாதி பேருக்கு உண்மையான மருந்தும், மீதி பாதி பேருக்கு வெறும் ப்ளேஸிபோ போலி மருந்தும்  தந்துதான் சோதனை நடத்தப்படும் என்று அவர் விளக்குகிறார்.

எப்படியாவது உயிர்வாழ நினைக்கும் ரான், மருத்துவமனை ஊழியர் ஒருவருக்கு லஞ்சம் கொடுத்து தனக்கு மட்டும் ரகசியமாக ஏஇசட்டி மருந்தை வாங்கத் தொடங்குகிறார்.

ஆனால், ஏற்கனவே அவருக்கு இருக்கும் கொக்கைன் மற்றும் மது அருந்தும் பழக்கவழக்கங்களோடு இந்த மருந்தும் சேரும்போது, அவரது உடல்நிலை மிகக் மோசமாகச் சீரழியத் தொடங்குகிறது.

மீண்டும் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படும் ரான், அங்கு போதைக்கு அடிமையான  எச்ஐவி பாதித்த ராயன் (ஜாரெட் லெட்டோ) என்ற திருநங்கையைச் சந்திக்கிறார்.

தொடக்கத்தில் அவர் மீது ரான் கடுமையான வெறுப்பை உமிழ்கிறார்.
உடல்நிலை மிகவும் மோசமடைந்ததைத் தொடர்ந்து, அமெரிக்காவில் அங்கீகரிக்கப்படாத மாற்று மருந்துகள் கிடைக்கும் மெக்சிகோவிலுள்ள ஒரு தற்காலிக மருத்துவமனைக்கு ரான் காரை ஓட்டிச் செல்கிறார்.

அங்கு எய்ட்ஸ் நோயாளிகளுக்கு சிகிச்சை அளித்ததால் அமெரிக்க மருத்துவ உரிமத்தை இழந்த மருத்துவர் வாஸ் (கிரிஃபின் டன்) என்பவரைச் சந்திக்கிறார்.

ரானை பரிசோதிக்கும் மருத்துவர் வாஸ், ஏஇசட்டி மருந்து ஒரு நச்சுப் பொருள் என்று எச்சரித்து அதை நிறுத்தச் சொல்கிறார்.

அதற்குப் பதிலாக அமெரிக்காவில் தடைசெய்யப்பட்ட,  நச்சுத்தன்மையற்ற டிடிசி (ddC) மற்றும் பெப்டைட் டி (Peptide T) ஆகிய புரதக் கூட்டு மருந்துகள் மற்றும் ஊட்டச்சத்துப் பொருட்களை ரானுக்குப் பரிந்துரைக்கிறார்.

மூன்று மாத கால சிகிச்சைக்குப் பிறகு ரானின் உடல்நிலை வியக்கத்தக்க வகையில் முன்னேற்றமடைகிறது.

இந்த மாற்று மருந்துகளை அமெரிக்காவிற்குள் கடத்திக் கொண்டு வந்து, அங்கு தவிக்கும் மற்ற எய்ட்ஸ் நோயாளிகளுக்கு விற்பனை செய்தால் பெருமளவில் பணம் சம்பாதிக்கலாம் என்பதை ரான் கண்டறிகிறார்.

அமெரிக்க எல்லையைக் கடப்பதற்காக அவர் தனக்குப் புற்றுநோய் இருப்பதாகக் கூறி ஒரு கத்தோலிக்கப் பாதிரியார் போல வேடமணிந்து, இவையாவும் தனது சொந்தப் பயன்பாட்டிற்கான மருந்துகள் என்று பொய் சொல்லி சட்டவிரோதமாக மருந்துகளை டெக்சாஸிற்குள் கொண்டு வருகிறார்.

அதே நேரத்தில், அமெரிக்க மருத்துவமனையில் ஏஇசட்டி மருந்தால் நோயாளிகளுக்கு ஏற்படும் பக்கவிளைவுகளை மருத்துவர் ஈவ் கவனிக்கத் தொடங்குகிறார்.

ஆனால், அவரது மேலதிகாரியான மருத்துவர் சீவார்ட் (டெனிஸ் ஓஹேர்), இந்த மருத்துவப் பரிசோதனைகளை எக்காரணம் கொண்டும் பாதியில் நிறுத்த முடியாது என்று கறாராக மறுத்துவிடுகிறார்.

அமெரிக்கா திரும்பிய ரான், கொண்டு வந்த மருந்துகளை டல்லாஸ் நகரின் தெருக்களிலும், ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களின் இரவு விடுதிகளிலும் விற்கத் தொடங்குகிறார்.

எய்ட்ஸ் சமூகத்தினர் மத்தியில் அதிக வாடிக்கையாளர்களைக் கொண்ட ராயனுடன், தனது ஆரம்பகால வெறுப்பை மறந்து ரான்  ஒரு வியாபார கூட்டணியை ஏற்படுத்திக் கொள்கிறார்.

இவர்கள் இருவரும் இணைந்து டல்லாஸ் பையர்ஸ் கிளப் என்ற பெயரில் ஒரு புதிய அமைப்பைத் தொடங்குகின்றனர்.

மருந்துகளை நேரடியாக விற்பனை செய்வது சட்டப்படி குற்றம் என்பதால், அதைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு, கிளப்பில் சேரும் உறுப்பினர்களுக்கு மாதக் கட்டணமாக 400 டாலர் வசூலித்துக் கொண்டு மருந்துகளை இலவசமாக வழங்கும் ஒரு சட்டப் பாதுகாப்பு உத்தியைக் கையாளுகின்றனர்.

இந்த கிளப் எய்ட்ஸ் நோயாளிகள் மத்தியில் மிக வேகமாகப் பிரபலமடைகிறது; அதே நேரத்தில் ரானுக்கு ராயன் மீது இருந்த பாகுபாடுகள் மறைந்து அவர் மீது உண்மையான நட்பு மலர்கிறது.

ஜப்பானில் இருந்து ரான் புதிதாகக் கடத்தி வந்த இன்டர்ஃபெரான்  என்ற மருந்தை அவரே அதிக அளவில் உட்கொண்டதால் அவருக்கு மாரடைப்பு ஏற்பட்டு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுகிறார்.

அப்போது ரானின் மாற்று மருந்து கிளப் பற்றி அறிந்துகொள்ளும் மருத்துவர் சீவார்ட், இது தனது மருத்துவப் பரிசோதனைகளைக் கெடுப்பதாகக் கூறி ஆத்திரமடைகிறார்.

உடனடியாக அங்கு வரும் எப் டி ஏ அதிகாரி ரிச்சர்ட் பார்க்லி (மைக்கேல் ஓநீல்) அந்த இன்டர்ஃபெரான் மருந்துகளைப் பறிமுதல் செய்து ரானைக் கைது செய்வதாக மிரட்டுகிறார்.

மாற்று மருந்து கிளப்களால் நோயாளிகளுக்கு நன்மை நடப்பதை மருத்துவர் ஈவ் ஒப்புக்கொண்டாலும், எப் டி ஏ அமைப்பின் கடுமையான மற்றும் பழமைவாதக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு முன்னால் தன்னால் எதையும் மாற்ற முடியவில்லையே என்று ரானிடம் வருந்துகிறார்.

இதனால் ஈவிற்கும் ரானுக்கும் இடையே ஒரு நல்ல நட்பு உருவாகிறது. எப் டி ஏ அதிகாரிகள் ரானின் கிளப்பை அதிரடியாகச் சோதனை செய்ய வாரண்ட் வாங்கி வந்தாலும், அவர்களால் ரானுக்கு அபராதம் மட்டுமே விதிக்க முடிகிறது, கிளப்பை மூட முடிவதில்லை.

இதனால் கோபமடையும் எப் டி ஏ அமைப்பு 1987 ஆம் ஆண்டில் தனது விதிகளை மாற்றி, அங்கீகரிக்கப்படாத எந்தவொரு மருந்தையும் வைத்திருப்பது சட்டவிரோதம் என்று அறிவிக்கிறது.

இதனால் டல்லாஸ் பையர்ஸ் கிளப் கடும் பண நெருக்கடிக்கு ஆளாகிறது. ரானுக்கு உதவ நினைக்கும் ராயன், வேறு வழியின்றித் தனது தந்தையிடம் சென்று பண உதவி கேட்கிறார்.

மேலும் தனது ஆயுள் காப்பீட்டுப் பத்திரத்தையும் விற்று ரானுக்காகப் பணத்தைச் சேர்க்கிறார்.

ரான் மீண்டும் பெப்டைட் டி மருந்தைக் கொண்டு வருவதற்காக மெக்சிகோவிற்குப் பயணம் மேற்கொள்கிறார்.

ஆனால், அவர் மெக்சிகோவிலிருந்து திரும்பி வரும்போது, ராயன் மருத்துவமனையில் போதிய மாற்று மருந்துகள் கிடைக்காமல் பரிதாபமாக உயிரிழந்த செய்தியைக் கேட்டு ரான் நிலைகுலைந்து போகிறார்.

இதற்கிடையில், மருத்துவமனையிலுள்ள நோயாளிகளை டல்லாஸ் பையர்ஸ் கிளப்பிற்கு அனுப்பிய உண்மை தெரிந்ததால், மருத்துவர் ஈவை நிர்வாகம் ராஜினாமா செய்யக் கோருகிறது.

ஆனால் அவர் அதற்கு மறுத்துத் தன்னைத் தைரியமிருந்தால் பணிநீக்கம் செய்யுமாறு சவால் விடுகிறார்.

ராயனின் மரணத்திற்குப் பிறகு ரானின் குணத்தில் ஒரு மாபெரும் மாற்றம் ஏற்படுகிறது. பணம் சம்பாதிப்பது அவரது நோக்கமாக இல்லாமல் போய், எல்ஜிபிடி  சமூகத்தினர் மீதான அவரது மனிதநேயமும், அவர்களுக்கு எப்படியாவது மருந்துகளைக் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்ற உன்னத நோக்கமும் முதன்மையாக மாறுகிறது.

எப் டி ஏ கட்டுப்பாடுகளால் பெப்டைட் டி மருந்து கிடைப்பது மிகவும் அரிதாகிறது. இதனால் பொறுமையிழந்த ரான் 1987 இன் பிற்பகுதியில் எப் டி ஏ அமைப்பிற்கு எதிராக நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கைத் தொடர்கிறார்.

நச்சுத்தன்மையற்றது என்று நிரூபிக்கப்பட்ட ஒரு மருந்தை, தன் சொந்தப் பாதுகாப்பிற்காகப் பயன்படுத்தத் தனக்கு சட்டப்பூர்வ உரிமை வேண்டும் என்று அவர் வாதிடுகிறார்.

வழக்கை விசாரிக்கும் நீதிபதி ரானின் நிலைமையைக் கண்டு அனுதாபப்பட்டு எப் டி ஏ அமைப்பைக் கடுமையாகக் கண்டித்தாலும், சட்டப்படி தனக்கு அந்த அதிகார அமைப்பை மீற அதிகாரமில்லை என்று கூறி வழக்கை முடிக்கிறார்.

இருப்பினும், ரானின் தொடர் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, எப் டி ஏ அமைப்பு ரான் தனது சொந்தப் பயன்பாட்டிற்காக மட்டும் பெப்டைட் டி மருந்தை இறக்குமதி செய்யப் பிற்காலத்தில் அனுமதியளிக்கிறது.

மருத்துவர்கள் முப்பது நாட்கள் மட்டுமே உயிர் வாழ்வார் என்று கணித்த ரான் வுட்ரூஃப், தனது அசாத்தியப் போராட்ட குணத்தால் 1992 ஆம் ஆண்டு வரை, அதாவது ஏழு ஆண்டுகள் எய்ட்ஸ் நோயுடன் எதிர்த்துப் போராடி உயிர் வாழ்ந்து மரணமடைகையில் படம் நிறைகிறது.

இத்திரைப்படம் மனித குலத்திற்கு வழங்கும் மிக முக்கியமான செய்தி , அதிகார அமைப்புகளின் அலட்சியத்தையும், விதியின் கொடூரமான தீர்ப்பையும் எதிர்த்து நிற்கும் ஒரு தனிமனிதனின் அசாத்தியமான துணிச்சலே வாழ்வின் ஆகச்சிறந்த உந்துசக்தியாகும்.

மரணம் எப்போது வேண்டுமானாலும் நிகழலாம் என்ற உண்மை தெரிந்த பின்பும், அதற்கு அடிபணியாமல் ஒவ்வொரு நொடியையும் சுயமரியாதையுடனும், போராட்ட குணத்துடனும் வாழ வேண்டும் என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.

இதனுடன், சமூகத்தில் நிலவும் ஆழமான பாகுபாடுகளையும், மனிதர்களுக்கிடையேயான வெறுப்பையும் துடைத்தெறியும் உன்னத சக்தியாக 'சக மனிதனின் வலி' அமைகிறது என்ற மாபெரும் வாழ்வியல் உண்மையை இப்படம் பேசுகிறது.

தனக்கு ஒரு துன்பம் வரும்போதுதான், தான் அதுவரை ஒடுக்கிய மற்றும் வெறுத்த மனிதர்களின் பக்கமிருக்கும் நியாயமும், அவர்களின் வலியும் ரானுக்குப் புரிகிறது.

சுயநலமும் பணத்தாசையும் கொண்டு தொடங்கப்படும் ஒரு முயற்சி, சக மனிதர்களின் மீதான உண்மையான அன்பினாலும் மனிதநேயத்தினாலும் மாற்றமடையும்போது, அது ஒரு தனிமனிதனை வரலாற்றில் அழியாத நாயகனாக மாற்றுகிறது.

சட்டங்களும் விதிகளும் மனிதர்களின் உயிரைக் காப்பதற்கே தவிர, அதிகார வர்க்கத்தின் வியாபார லாபத்திற்காக அல்ல என்ற ஆழமான அரசியல் செய்தியையும், இறுதி மூச்சு இருக்கும் வரை வாழ்விற்காகப் போராடும் மானுடத்தின் உன்னதக் கதையையும் இப்படம் உலகிற்கு உரக்கச் சொல்கிறது.

#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு 

#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்

12 இயர்ஸ் ய ஸ்லேவ் 12 Years a Slave 2013

12 இயர்ஸ் ய ஸ்லேவ் 12 Years a Slave 2013 ஆம் ஆண்டு வெளியானது.
ஸ்டீவ் மெக்குயின் இத்திரைப்படத்தை இயக்கியுள்ளார்.

இது சுயசரிதை வரலாற்று நாடகத் திரைப்படம் (Biographical Historical Drama).

அமெரிக்காவின் வாஷிங்டன் நகரில் சுதந்திரமாக வாழ்ந்து வந்த சாலமன் நார்தப் என்ற ஆப்பிரிக்க அமெரிக்க இசைக்கலைஞர், இருவரால் ஏமாற்றப்பட்டு கடத்தப்படுவதில் இருந்து கதை தொடங்குகிறது.

அடிமையாக விற்கப்படும் அவர், லூசியானா மாகாணத்தில் உள்ள பண்ணைகளில் 12 ஆண்டுகள் சித்திரவதைகளையும் கொடுமைகளையும் அனுபவித்து, பின்னர் தனது சுதந்திரத்தை எவ்வாறு மீட்கிறார் என்பதை இத்திரைப்படம் மிக உருக்கமாக விவரிக்கிறது.

இத்திரைப்படத்தின் அடிநாதம் மனித சுதந்திரத்தின் விலைமதிப்பற்ற தன்மையும், எத்தகைய கொடுமையான சூழலிலும் அழியாத மனித மனதின் உயிர்வாழும் போராட்டமும் ஆகும்.

ஒரு மனிதனின் அடிப்படை உரிமைகளும் அவனது அடையாளமும் வலுக்கட்டாயமாகப் பறிக்கப்பட்டு, அவன் ஒரு வெறும் பண்டமாக மாற்றப்படும்போது ஏற்படும் ஆன்மாவின் வலியை இப்படம் பேசுகிறது.

அதிகார வர்க்கத்தின் சாடிச மனப்பான்மை, மதத்தின் பெயரால் நடத்தப்படும் வன்முறைகள் மற்றும் சக மனிதனை அடிமையாக நடத்தும் சித்திரவதைகளுக்கு மத்தியிலும், சாலமன் நார்தப் தனது சுயமரியாதையையும், தான் ஒரு சுதந்திர மனிதன் என்ற நம்பிக்கையையும் கைவிடாமல் வைத்திருக்கிறார்.

எத்தனையோ இழப்புகளையும், துரோகங்களையும், மரண விளிம்பு நிலைகளையும் கடந்தும், தன் குடும்பத்தினரை மீண்டும் சந்திக்க வேண்டும் என்ற அவனது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையே கதையின் மையப்புள்ளியாக விளங்குகிறது.

சுருக்கமாகக் கூறின், மனிதநேயமற்ற ஒரு சமூகக் கட்டமைப்பிற்கு எதிராக, ஒரு மனிதனின் சகிப்புத்தன்மையும் அவனது சுதந்திரத்திற்கான வேட்கையும் வெல்வதே இத்திரைப்படத்தின் அடிநாதம்.

சாலமன் நார்தப் எழுதிய உண்மை வரலாற்றுத் தொகுப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு இப்படம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
சாலமன் நார்தப் கதாபாத்திரத்தில் சிவெட்டெல் எஜியோஃபோர் மிகச்சிறந்த நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

மேலும் மைக்கேல் பாஸ்பெண்டர், லுபிடா நியாங்கோ, பெனடிக்ட் கம்பெர்பாட்ச் மற்றும் பிராட் பிட் ஆகியோர் தங்களது எதார்த்தமான நடிப்பால் கதாபாத்திரங்களுக்கு உயிர் கொடுத்துள்ளனர்.

இயக்குனர் ஸ்டீவ் மெக்குயின், அடிமைத்தனத்தின் கோர முகத்தையும் மனித சித்திரவதைகளையும் எவ்வித சமரசமும் இன்றி மிக ஆழமாகவும் நேர்த்தியாகவும் இயக்கியுள்ளார்.

சீன் பாபிட் என்பவரின் ஒளிப்பதிவு இப்படத்திற்கு மிகப்பெரிய பலமாக அமைந்துள்ளது.

35 மிமீ பிலிமில், அகலத்திரை வடிவத்தில் பண்ணைகளின் இயற்கை அழகையும், அதற்குள் நடக்கும் கொடூரங்களையும் கவித்துவமாகவும் அதே சமயம் அதிர்ச்சியூட்டும் வகையிலும் தனது கேமராவில் கடத்தியுள்ளார்.

இத்திரைப்படம் ஒன்பது அகாடமி விருதுகளுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டு, மிகச்சிறந்த திரைப்படம், மிகச்சிறந்த தழுவப்பட்ட திரைக்கதை மற்றும் லுபிடா நியாங்கோவிற்கான மிகச்சிறந்த துணை நடிகை என மூன்று ஆஸ்கார் விருதுகளை வென்றது.

மேலும், கோல்டன் குளோப் விருதுகளில் மிகச்சிறந்த வரலாற்று நாடகத் திரைப்படத்திற்கான விருதையும், பாஃப்டா (BAFTA) விருதுகளில் மிகச்சிறந்த திரைப்படம் மற்றும் சிவெட்டெல் எஜியோஃபோருக்கான மிகச்சிறந்த நடிகர் விருதையும் பெற்று உலகளவில் பாராட்டைப் பெற்றது.

இப்படத்தின் காட்சிகளை மிக எளிமையாகவும் அதே சமயம் ஆழமாகவும் படம்பிடிக்க, அவர்கள் 1986 ஆம் ஆண்டு வெளியான டவ்ன் பை லா என்ற திரைப்படத்தின் எளிமையான காட்சி அமைப்பை முதன்மை உத்வேகமாக எடுத்துக்கொண்டனர்.

லூசியானா மாகாணத்தின் இயற்கை எழில் கொஞ்சும் அழகை எவ்வித வண்ணக் குறைப்பும் (Desaturation) செய்யாமல், அதன் அசல் வண்ணங்களோடு அப்படியே படம்பிடிக்க முடிவு செய்தனர்.

இயற்கை அழகிற்கு நடுவே நடக்கும் கொடூரங்களை இன்னும் அழுத்தமாக பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்தவே இந்த உத்தியைக் கையாண்டனர்.

படப்பிடிப்பு தளத்தில் ஒரு காட்சியை நகர்த்தாமல் நீண்ட நேரம் அப்படியே வைக்கும் நீண்ட அசைவற்ற ஷாட் (Long Stationary Take) முறையை மிகத் துணிச்சலாகப் பயன்படுத்தினர்.

குறிப்பாக, சாலமன் நார்தப் கால்விரல்களால் தரையைத் தொட்டபடி தூக்கில் தொங்கும் காட்சியை, கேமராவை மிகத் தூரத்திலேயே நிறுத்தி, பின்னணியில் மற்ற அடிமைகள் தங்களின் அன்றாட வேலைகளைச் செய்வதை மங்கலாகப் (Shallow depth of focus) படம்பிடித்தனர்.

அந்தச் சூழலின் பயத்தையும், நேரத்தின் நீளத்தையும் பார்வையாளர்கள் தங்களின் கழுத்தில் உணரும் வகையில் இந்த காட்சி வடிவமைப்பு திட்டமிடப்பட்டது.

வன்முறைக் காட்சிகளைப் படம்பிடிக்கும்போது எடிட்டிங் கத்தரி மூலம் காட்சியைத் துண்டிக்கக் கூடாது என்பதில் ஒளிப்பதிவாளரும் இயக்குனரும் உறுதியாக இருந்தனர்.

கட் என்ற வார்த்தை வரும்போதே பார்வையாளர்கள் இது சினிமா என்பதை உணர்ந்து நிம்மதி அடைந்துவிடுவார்கள் என்பதால், பட்ஸியை சாலமன் சாட்டையால் அடிக்கும் மிகக் கொடூரமான காட்சியை எடிட்டிங் துண்டுகளே இல்லாமல் ஒரே ஷாட்டில் கையில் ஏந்தும் கேமரா மூலம் உக்கிரமாகப் படம்பிடித்தனர்.

இரவு நேரக் காட்சிகளில் மின்விளக்குகளைத் தவிர்த்து, ஸ்டான்லி குப்ரிக்கின் பேரி லிண்டன் திரைப்பட பாணியில் வெறும் மெழுகுவர்த்தி மற்றும் விளக்குகளின் இயற்கை ஒளியை மட்டுமே நம்பி, 35 மிமீ பிலிமின் திறனை முழுமையாகப் பயன்படுத்திப் படமாக்கினர்.

அனைத்திற்கும் மேலாக, சாலமன் காட்டை நோக்கி ஓடி தப்பிக்க முயலும்போது, வழியில் இருவர் மரத்தில் தூக்கிலிடப்பட்டிருக்கும் ஒரு காட்சி வரும்.

ஒளிப்பதிவாளர் சீன் பாபிட் படப்பிடிப்பிற்காக ஒரு மரத்தைத் தேர்வு செய்தபோது, அந்த இடத்தின் உரிமையாளர் கடந்த காலத்தில் உண்மையில் அந்த மரத்தில்தான் அடிமைகள் தூக்கிலிடப்பட்டனர் என்ற அதிர்ச்சித் தகவலைக் கூறினார்.

அதன் அருகிலேயே அவர்களின் கல்லறைகளும் மறைந்திருந்தன. அதே மரத்தைப் பயன்படுத்தி அந்த காட்சியைப் படமாக்கியது ஒட்டுமொத்த படக்குழுவினருக்கும் நடிகர்களுக்கும் ஒருவித அமானுஷ்யமான, உணர்வுப்பூர்வமான நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

சாலமனின் முகத்தை மிக நெருக்கமாகக் காட்டும் இறுதிக் காட்சியில், அவர் கேமராவை நோக்கி ஒரு நொடி பார்க்கும் அந்தப் பார்வையின் தீவிரம், கேமராவுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த ஒளிப்பதிவாளர் சீன் பாபிட்டின் நெஞ்சில் ஒரு பலத்த அடியைப் போல இறங்கி, அவரை அழ வைத்தது இப்படத்தின் உருவாக்கத்தில் மறக்க முடியாத ஒரு சுவாரஸ்யமாகும்.

இத்திரைப்படத்தின் இசையமைப்பாளர் ஹான்ஸ் ஜிம்மர், இயக்குனர் ஸ்டீவ் மெக்குயினுடன் இணைந்து பணியாற்றிய விதம் மற்றும் படத்தின் பின்னணி இசை உருவான விதம் பல சுவாரஸ்யங்கள் நிறைந்தது.
ஸ்டீவ் மெக்குயின் தொடக்கத்தில் இப்படத்திற்கு ஒரு முழுமையான பாரம்பரிய ஹாலிவுட் இசை வடிவத்தை விரும்பவில்லை.

அடிமைத்தனத்தின் கொடுமைகளையும், சாலமனின் தனிமையையும் வெறும் சோக இசையாக மாற்றாமல், மனதை உலுக்கும் ஒரு தனித்துவமான ஒலியை உருவாக்க ஹான்ஸ் ஜிம்மருக்கு முழு சுதந்திரம் அளித்தார்.

ஜிம்மர், அடிமைகள் வயல்களில் வேலை செய்யும்போது பாடும் அடிமைப் பாடல்களின் (Slave Spirituals) தாளத்தையும், அவர்களின் குரல்களையும் உன்னிப்பாகக் கவனித்து, அதையே படத்தின் முக்கிய இசைக்கருவியாக மாற்றினார்.

மனிதக் குரல்களின் அலறல்களையும், முனகல்களையும் இசையின் பின்னணியில் நுட்பமாகப் பயன்படுத்தி ஒருவித அமானுஷ்யமான பயத்தை உருவாக்கினார்.

படத்தின் மிக முக்கியமான ஆன்மாவாக விளங்கும் வயலின் இசை, திரையில் நிஜமாகவே ஒலிக்க வேண்டும் என்பதில் படக்குழு உறுதியாக இருந்தது.

இதற்காகப் புகழ்பெற்ற வயலின் கலைஞர் டிம் ஃபைன் மற்றும் இசையமைப்பாளர் நிக்கோலஸ் பிரிட்டெல் ஆகியோர் இணைந்து, 19-ஆம் நூற்றாண்டின் அசல் அமெரிக்க நாட்டுப்புற இசை வடிவங்களை தீவிரமாக ஆராய்ச்சி செய்து வடிவமைத்தனர்.

சாலமன் நார்தப் கதாபாத்திரத்தில் நடித்த சிவெட்டெல் எஜியோஃபோர், அதற்கு முன் வயலின் வாசிக்கத் தெரியாதவர். ஆனால், திரையில் அது அசல் நகர்வுகளோடு இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, படப்பிடிப்பிற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்பே வயலின் வாசிக்கக் கற்றுக்கொண்டார்.

திரையில் அவர் வாசிக்கும் உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிகளின் பின்னணியில் டிம் ஃபைனின் வயலின் ஒலியை ஹான்ஸ் ஜிம்மர் கச்சிதமாகப் பொருத்தினார்.

குறிப்பாக, சாலமன் தனது வயலினை உடைக்கும் காட்சியில், இசை வெறும் சோகமாக இல்லாமல், அவரது ஒட்டுமொத்த நம்பிக்கையும், 12 ஆண்டு கால வலியும் சிதறுவதைக் காட்டும் வகையில் ஒரு வெடிச்சத்தத்தைப் போன்ற தீவிரமான வயலின் இசையை ஜிம்மர் பயன்படுத்தினார்.

மேலும், படத்தின் இறுதிப் பாடலான "ரோல், ஜோர்டான், ரோல்" என்ற பாடல் பதிவு செய்யப்பட்ட விதம் மிகவும் உணர்வுப்பூர்வமானது.

படப்பிடிப்பு தளத்தில் நூற்றுக்கணக்கான துணை நடிகர்கள் நிஜமாகவே அந்தப் பாடலை ஒன்றாகப் பாடியபோது ஏற்பட்ட அதிர்வும், ஆப்பிரிக்க-அமெரிக்கர்களின் வரலாறும் ஒட்டுமொத்த இசைக்குழுவையும் உலுக்கியது.

பின்னர், பிரபல பாப் கலைஞர் ஜான் லெஜண்ட் இந்த பாடலை நவீன வடிவத்தில் மறுபதிவு செய்தபோது, ஹான்ஸ் ஜிம்மர் அதன் ஆன்மா மாறாமல் தனது ஆர்க்கெஸ்ட்ரா இசையோடு இணைத்தது இப்படத்தின் இசை உருவாக்கத்தில் ஒரு மைல்கல்லாகும்.

இயக்குனர் ஸ்டீவ் மெக்குயின் அமெரிக்க அடிமை முறையைப் பற்றி ஒரு படம் எடுக்க வேண்டும் என்று நீண்ட நாட்களாகத் திட்டமிட்டு, அதற்கான சரியான கதை கிடைக்காமல் தவித்து வந்தார்.

அப்போது அவருடைய வாழ்க்கைத்துணை பிளான்கா ஸ்டிக்டர் என்பவர்தான் சாலமன் நார்தப்பின் சுயசரிதை புத்தகத்தைக் கண்டறிந்து அவரிடம் கொடுத்தார்.

அதைப் படித்த மாத்திரத்திலேயே, இது ஆன் ஃபிராங்கின் டைரியை விட 97 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே எழுதப்பட்ட ஒரு மிக முக்கியமான வரலாற்றுப் பதிவு என்பதை உணர்ந்து, உடனடியாகத் திரைக்கதையாக மாற்றும் பணியில் இறங்கினார்.

சாலமன் கதாபாத்திரத்திற்கு ஆள் தேடியபோது, மெக்குயினுக்கு ஹாலிவுட்டின் புகழ்பெற்ற நடிகர் சிட்னி போயிட்டியரின் கம்பீரமும் கண்ணியமும் கொண்ட ஒரு முகம் தேவைப்பட்டது.

லண்டனில் சிவெட்டெல் எஜியோஃபோரைச் சந்தித்தபோது, அவரிடம் அந்த அசல் தன்மையைக் கண்டு உடனடியாகத் தேர்வு செய்தார்.

ஆனால், எஜியோஃபோர் இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க, கனமான கதாபாத்திரத்தைத் தன்னால் சரியாகச் செய்ய முடியுமா என்ற பயத்தில் தொடக்கத்தில் நடிக்கத் தயங்கினார்.

பின்னர் மெக்குயின் கொடுத்த தைரியத்தில்தான் ஒப்புக்கொண்டார்.
படப்பிடிப்பு முழுவதும் 2012-ஆம் ஆண்டின் மிகக் கடுமையான கோட காலத்தில், லூசியானாவின் வரலாற்றுப் புகழ்பெற்ற பண்ணை நிலங்களில் நடைபெற்றது.

அங்கு நிலவிய 100 டிகிரிக்கும் அதிகமான வெப்பமும், அதிக ஈரப்பதமும் ஒட்டுமொத்த படக்குழுவையும் சோதித்தது. ஆனால், இந்த நிஜமான தட்பவெப்பநிலை நடிகர்களுக்குப் போலித்தனம் இல்லாத, உண்மையான சோர்வையும் வலியையும் முகத்தில் கொண்டுவர உதவியது.

அடிமைகளின் பேச்சுவழக்கு மற்றும் பண்ணை முதலாளிகளின் 1840-களின் உச்சரிப்பைக் கொண்டுவர மைக்கேல் பஸ்டர் என்ற புகழ்பெற்ற டயலெக்ட் கோச் நியமிக்கப்பட்டார்.

அவர் நடிகர்களுக்குப் பயிற்சி அளித்த விதம் அலாதியானது. கென்ய நாட்டைச் சேர்ந்த லுபிடா நியாங்கோ, ஏல் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்த அமெரிக்க ஆங்கில உச்சரிப்பைக் கொண்டவர்.

அவர் தனது அசல் குரலை முற்றிலும் மாற்றி, அந்த காலத்து லூசியானா அடிமைப் பெண்ணின் குரலாக மாற்றிக் காட்டியது இயக்குனரையே வியப்பில் ஆழ்த்தியது.
படப்பிடிப்பின்போது மைக்கேல் பாஸ்பெண்டர் நடித்த எட்வின் எப்ஸ் என்ற கொடூரமான பண்ணை முதலாளி கதாபாத்திரம் மிகவும் அச்சுறுத்தலாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது.

பாஸ்பெண்டர் எப்போதுமே கதாபாத்திரத்திற்குள் தீவிரமாக வாழக்கூடியவர். பட்ஸியை மிகக் கொடூரமாகச் சாட்டையால் அடிக்கும் ஒரு காட்சியைப் படமாக்கி முடித்தவுடன், அந்த கதாபாத்திரத்தின் கொடூரத் தன்மையைத் தாங்க முடியாமல், பாஸ்பெண்டர் படப்பிடிப்பு தளத்திலேயே மயங்கி விழுந்தார்.

அதேபோல், பிராட் பிட் இப்படத்தைத் தயாரித்தது மட்டுமின்றி, சாலமனுக்கு உதவும் சாமுவேல் பாஸ் என்ற தச்சர் கதாபாத்திரத்திலும் நடித்தார்.

அவர் படப்பிடிப்பு தளத்திற்கு வரும்போதெல்லாம், அங்கு நிலவிய தீவிரமான, சோகமான சூழலை மாற்றி, மற்ற நடிகர்களுக்குப் பேராதரவாகவும், அவர்களின் மன அழுத்தத்தைக் குறைக்கும் ஒரு உந்துசக்தியாகவும் திகழ்ந்தார் .

படப்பிடிப்பின்போது வரலாற்று ரீதியான துல்லியத்தைக் கொண்டுவர ஆடை வடிவமைப்பாளர் பாட்ரிசியா நோரிஸ் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் அபாரமானவை.

அவர் படப்பிடிப்பு நடந்த மூன்று வெவ்வேறு பண்ணை நிலங்களின் மண்ணை நேரடியாகச் சேகரித்து, அந்தந்த மண்ணின் நிறத்திற்கு ஏற்ப அடிமைகளின் ஆடைகளுக்கு வண்ணம் தீட்டினார்.

1840-களின் வியர்வையும் அழுக்கும் ஆடைகளில் நிஜமாகவே படிந்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, ஆடைகளைத் துவைக்காமல் அப்படியே பயன்படுத்தியதோடு, பண்ணை முதலாளிகளின் வர்க்க மாற்றத்தைக் காட்ட கிட்டத்தட்ட 1000 ஆடைகளை மிகக் குறுகிய காலத்தில் கைகளால் தைத்து உருவாக்கினார்.

படப்பிடிப்பு தளத்தில் நிலவிய தீவிரமான மன அழுத்தத்தைக் கையாள இயக்குனர் ஸ்டீவ் மெக்குயின் ஒரு வித்தியாசமான உத்தியைக் கையாண்டார்.

கடுமையான வன்முறைக் காட்சிகள் மற்றும் உணர்வுப்பூர்வமாக உடைந்துபோகும் காட்சிகளைப் படமாக்கி முடித்தவுடன், நடிகர்களின் மனநிலையை மீட்டெடுக்க ஒட்டுமொத்த படக்குழுவினரையும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டு வட்டமாக நிற்க வைப்பார் அல்லது அனைவரையும் கட்டிப்பிடிக்கச் சொல்வார்.

இது நடிகர்கள் தங்களின் நிஜக் கதாபாத்திரங்களின் சோகத்திலிருந்து வெளிவர உதவியது.
படத்தில் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமையும் பிராட் பிட்டின் வருகைக் காட்சி நிஜமான பண்ணை நிலத்தில் உள்ள 'எட்வின் எப்ஸ்' இல்லத்தில் படமாக்கப்பட்டது.

சாலமனும் சாமுவேல் பாஸும் இணைந்து கட்டிய அந்த அசல் மர வீடு, பின்னாட்களில் அலெக்சாண்ட்ரியாவில் உள்ள லூசியானா மாநில பல்கலைக்கழக வளாகத்திற்கு மாற்றப்பட்டிருந்தது.

படக்குழுவினர் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அந்த அசல் இடத்திற்கே சென்று பிராட் பிட் மற்றும் சிவெட்டெல் எஜியோஃபோர் சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகளைப் படமாக்கியது அவர்களுக்குள் ஒரு புதிய ஆன்மாவை விதைத்தது.

படம் வெளியாகி உலகளாவிய பாராட்டைப் பெற்ற அதே வேளையில், திரைக்குப் பின்னால் இயக்குனர் ஸ்டீவ் மெக்குயினுக்கும் திரைக்கதை ஆசிரியர் ஜான் ரிட்லிக்கும் இடையே ஒரு பனிப்போர் வெடித்தது.

படத்தின் திரைக்கதையில் தனக்கும் கூட்டுப் பங்கு வேண்டும் என்று மெக்குயின் கோரினார். ஆனால், ஜான் ரிட்லி அதற்கு மறுப்புத் தெரிவித்து தயாரிப்பு நிறுவனத்தின் ஆதரவைப் பெற்றார்.

ஆஸ்கார் மேடையில் இருவருக்கும் விருது கிடைத்தபோதும், அவர்கள் தங்களின் ஏற்புரையில் ஒருவருக்கொருவர் நன்றி கூறிக் கொள்ளாமல் மேடையை விட்டு நகர்ந்தது ஹாலிவுட் வட்டாரத்தில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்திய ஒரு கசப்பான உண்மையாகும்.

படம் தயாரானதும் திரையரங்குகளில் வெளியிடுவதற்கு முன்பு நடத்தப்பட்ட சில ரகசிய சோதனைக் காட்சிகளில் பார்வையாளர்கள் படத்தை உறைந்துபோய்ப் பார்த்தனர்.

அவர்களின் அதீத வரவேற்பைக் கண்ட தயாரிப்பு நிறுவனம், திட்டமிட்டிருந்த வெளியீட்டுத் தேதியை மாற்றி, மிக விரைவாகவே திரைக்குக் கொண்டுவர முடிவு செய்தது. படம் வெளியானபோது அதன் வன்முறை கலந்த அசல் தன்மை காரணமாக வணிக ரீதியாகப் பெருமளவில் வெற்றி பெறுமா என்ற சந்தேகம் ஹாலிவுட் விநியோகஸ்தர்களிடம் இருந்தது.

ஆனால், கன்யே வெஸ்ட் மற்றும் ஷான் காம்ப்ஸ் போன்ற உலகப் புகழ்பெற்ற ஆப்பிரிக்க-அமெரிக்கக் கலைஞர்கள் தங்களின் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில், தாராளமாக இப்படத்திற்குத் தார்மீக ஆதரவை வழங்கி, தங்களின் ரசிகர்களைப் பார்க்கத் தூண்டினர்.

இந்த இலவச விளம்பரம் படத்தின் பாக்ஸ் ஆபீஸ் வெற்றியைப் பன்மடங்கு உயர்த்தியது.

ஆஸ்கார் விருது வரலாற்றில் இப்படம் ஒரு மாபெரும் மைல்கல்லாக மாறியது. இயக்குனர் ஸ்டீவ் மெக்குயின் சிறந்த திரைப்படத்திற்கான ஆஸ்கார் விருதைப் பெற்றபோது, அந்த விருதைப் பெறும் முதல் கருப்பினத் தயாரிப்பாளர் மற்றும் கருப்பின இயக்குனர் என்ற வரலாற்றுச் சாதனையைப் படைத்தார்.

ஆஸ்கார் மேடையில் முதல் படத்திலேயே சிறந்த துணை நடிகைக்கான விருதை வென்ற லுபிடா நியாங்கோ, தனது ஏற்புரையை நிகழ்த்தியபோது அரங்கமே எழுந்து நின்று கைதட்டியது உணர்வுப்பூர்வமான ஒரு சுவாரஸ்யமாகும்.

படத்தின் நம்பகத்தன்மையை ஆராய்ந்த வரலாற்று அறிஞர்கள், இத்திரைப்படம் 88 சதவீதத்திற்கும் மேல் நிஜ வரலாற்றுத் துல்லியத்தைக் கொண்டுள்ளது என்று சான்றளித்தனர்.

2023 ஆம் ஆண்டில், அமெரிக்க நாடாளுமன்ற நூலகம் இப்படத்தின் கலாச்சார மற்றும் அழகியல் முக்கியத்துவத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, தேசிய திரைப்படப் பதிவேட்டில் (National Film Registry) இதைப் பாதுகாப்பிற்காக இணைத்தது. படம் வெளிவந்து பல ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும், 2025 ஆம் ஆண்டில் நியூயார்க் டைம்ஸ் இதழ் உலகெங்கிலும் உள்ள 500-க்கும் மேற்பட்ட திரைப்பட இயக்குனர்களிடம் நடத்திய ஒரு மாபெரும் கருத்துக்கணிப்பில், 21-ஆம் நூற்றாண்டின் சிறந்த 100 திரைப்படங்களின் பட்டியலில் இப்படம் மிக உன்னதமான இடத்தைப் பிடித்து, இன்றும் உலக சினிமா வரலாற்றில் தவிர்க்க முடியாத ஒரு காவியமாக நிலைத்து நிற்கிறது.

============================
படத்தின் கதை:-

1841 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்காவின் நியூயார்க் மாநிலத்தில் உள்ள சரடோகா ஸ்பிரிங்ஸ் பகுதியில் சாலமன் நார்தப் (சிவெட்டெல் எஜியோஃபோர்) என்ற ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கர் தனது மனைவி ஆன் நார்தப் (கெல்சி ஸ்காட்) மற்றும் இரு குழந்தைகளுடன் ஒரு சுதந்திர மனிதனாக, மிகக் கௌரவமான வயலின் இசைக்கலைஞராக வாழ்ந்து வருகிறார்.

இவரது திறமையைக் கண்டு மெரில் பிரவுன் (ஸ்கூட் மெக்னைரி), ஆப்ராம் ஹாமில்டன் (டாரன் கில்லாம்) என்ற இரு வெள்ளை இன மனிதர்கள் இவரை அணுகி, வாஷிங்டன் டி.சி.யில் ஒரு குறுகிய கால இசை நிகழ்ச்சிக்காக நல்ல சம்பளத்திற்குத் தற்காலிகமாக வேலைக்கு அழைக்கிறார்கள்.

பணத் தேவைக்காக சாலமனும் அவர்களுடன் செல்கிறார். ஆனால் ஒரு நாள் இரவு, அந்த இரு ஏமாற்றுக்காரர்களும் சாலமனுக்கு மதுவில் மயக்க மருந்து கொடுத்து, அவரைத் தங்களின் சுயலாபத்திற்காகக் கடத்தி, ஜேம்ஸ் எச். பிர்ச் (கிறிஸ்டோபர் பெர்ரி) என்ற கொடூரமான அடிமை வியாபாரியின் சிறைக்கூடத்திற்குக் கொண்டு போய் விற்றுவிடுகிறார்கள்.

மறுநாள் காலை விழித்துப் பார்க்கும் சாலமன் தான் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைகிறார்.

தான் ஒரு சுதந்திர மனிதன் என்றும், நியூயார்க்கில் தனக்குக் குடும்பம் இருக்கிறது என்றும் அவர் உரக்கக் கத்திக் கூறுகிறார்.

ஆனால், அதை ஏற்க மறுக்கும் பிர்ச், சாலமனை ஒரு மரக்கட்டையால் மிகக் கொடூரமாக அடித்துத் துன்புறுத்துகிறார்.

அடிமைத்தனத்தை அவரிடம் வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்க முயல்கிறார். அதன் பிறகு அவர் எபினேசர் ராட்பர்ன் (பில் கேம்ப்), கிளெமன்ஸ் ரே (கிறிஸ் சாக்), ராபர்ட் (மைக்கேல் கென்னத் வில்லியம்ஸ்) போன்ற பிற கைதிகளுடன் சேர்த்து நியூ லூசியானாவை நோக்கி ஒரு அடிமைக் கப்பலில் ஏற்றி அனுப்பப்படுகிறார்.

அந்தக் கப்பலில் சக அடிமைகள் சாலமனிடம், இந்தத் தென்னகப் பகுதியில் உயிர் பிழைக்க வேண்டுமானால் நீ சுதந்திர மனிதன் என்ற உண்மையை மறைத்து, அவர்கள் சொல்வதற்கெல்லாம் அடிபணிந்து போக வேண்டும் என்று அறிவுரை கூறுகிறார்கள்.

நியூ ஆர்லியன்ஸ் நகரை வந்தடைந்ததும், தியோபிலஸ் பிரீமேன் (பால் ஜியாமட்டி) என்ற அடிமைத் தரகர், சாலமனுக்குப் 'பிளாட்' என்ற புதிய போலிப் பெயரைச் சூட்டி, அவர் ஜார்ஜியாவில் இருந்து தப்பி ஓடிய ஒரு அடிமை என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.

அதே சந்தையில் எலிசா (அடெபெரோ ஒடுயே) என்ற தாய் தன் குழந்தைகளிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாகப் பிரிக்கப்பட்டு விற்கப்படும் கொடூரமும் நிகழ்கிறது.

அங்கு சாலமனை வில்லியம் ஃபோர்ட் (பெனடிக்ட் கம்பெர்பாட்ச்) என்ற பண்ணை அதிபர் விலைக்கு வாங்குகிறார்.

வில்லியம் ஃபோர்ட் இயற்கையிலேயே ஓரளவு இரக்க குணம் கொண்டவராக இருக்கிறார்.

சாலமனின் இசைத் திறமையைக் கண்டு அவருக்கு ஒரு வயலினையும் பரிசாக வழங்குகிறார்.

மேலும், பொறியியல் நுணுக்கங்களைப் பயன்படுத்தி ஆற்றில் மரங்களை எளிதாகக் கடத்தும் ஒரு புதிய வழியைச் சாலமன் கண்டுபிடித்துக் கொடுப்பதால், ஃபோர்டுக்கு அவர் மீது தனிப்பட்ட மதிப்பும் ஏற்படுகிறது.

ஆனால், அதே பண்ணையில் பணிபுரியும் ஜான் டிபீட்ஸ் (பால் டானோ) என்ற தச்சன், சாலமனின் அறிவாற்றலைக் கண்டு பொறாமை கொண்டு, அவரைத் தொடர்ந்து வம்புக்கு இழுக்கிறான்.

ஒரு நாள் சச்சரவு முற்றும்போது, டிபீட்ஸ் சாட்டையால் சாலமனை அடிக்க முற்படுகிறான்.

ஆனால், சாலமன் தற்காப்பிற்காகத் துணிச்சலுடன் அவனிடமிருந்து சாட்டையைப் பறித்து, டிபீட்ஸையே திருப்பி அடிக்கிறார்.

இதனால் அவமானம் அடைந்த டிபீட்ஸ், தனது ஆட்களுடன் சேர்ந்து சாலமனைப் பிடித்து, ஒரு மரத்தில் தூக்கிலிடுகிறான்.

சாலமனின் கால்விரல்கள் மட்டும் தரையில் லேசாகத் தொட்டுக் கொண்டிருக்கும் நிலையில் அவர் மரணப் போராட்டம் நடத்துகிறார்.

பண்ணையின் மேற்பார்வையாளர் சாபின் (ஜே. டி. எவர்மோர்) அங்கு வந்து, ஃபோர்டின் சொத்தான சாலமனை டிபீட்ஸ் கொல்லக் கூடாது என்று துப்பாக்கியைக் காட்டித் தடுத்துவிட்டுச் செல்கிறார்.

ஆனால், தூக்கில் தொங்கும் சாலமனை யாரும் கீழே இறக்க முற்படாமல், மற்ற அடிமைகள் தங்களின் வேலையைத் தொடர்கிறார்கள்.

பல மணி நேரத் தவிப்பிற்குப் பிறகு அங்கு வரும் வில்லியம் ஃபோர்ட், சாலமனைத் தூக்கிலிருந்து வெட்டிப் பாதுகாப்பாக இறக்குகிறார்.

சாலமன் கண்ணீருடன் ஃபோர்டிடம் தான் ஒரு சுதந்திர மனிதன் என்ற உண்மையை உரைக்கிறார்.

ஆனால், ஃபோர்டோ தனக்கு இருக்கும் கடன்களை அடைப்பதற்காக, சாலமனை எட்வின் எப்ஸ் (மைக்கேல் பாஸ்பெண்டர்) என்ற மற்றொரு பண்ணை முதலாளியிடம் விற்றுவிடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று கூறிவிடுகிறார்.

எட்வின் எப்ஸ் மிகவும் கொடூரமான, சாடிச மனப்பான்மை கொண்ட, குடிகார பண்ணை முதலாளி ஆவார்.

அவர் பைபிளின் வசனங்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி, அடிமைகளைத் தண்டிப்பது தனது கடமை என்று நம்புகிறார்.

அவரது பண்ணையிலேயே மிக அதிகமாகப் பருத்தி பறிக்கும் திறமை கொண்டவளாக பட்ஸி (லுபிடா நியாங்கோ) என்ற அடிமைப் பெண் இருக்கிறாள்.

எப்ஸ் அவளைத் தொடர்ந்து பாலியல் ரீதியாகத் துன்புறுத்துகிறார். இதனால் எப்ஸின் மனைவியான மேரி எப்ஸ் (சாரா பால்சன்) பட்ஸி மீது கடுமையான பொறாமை கொண்டு, அவளை மிகக் கொடூரமாக வதைக்கிறார்.

இதற்கிடையில், மிஸ்ட்ரஸ் ஹாரியட் ஷா (ஆல்ஃப்ரே வூடார்ட்) என்ற முன்னாள் அடிமைப் பெண், ஒரு வெள்ளை இனப் பண்ணை அதிபரைத் திருமணம் செய்து கொண்டு சொகுசாக வாழ்வதையும் சாலமன் காண்கிறார்.

ஒரு கட்டத்தில், எப்ஸின் பண்ணையில் உள்ள பருத்திகளைப் புழுக்கள் தாக்கி அழிப்பதால், முதலீட்டை மீட்கத் தனது அடிமைகளைப் பக்கத்து பண்ணையான ஜட்ஜ் டர்னர் (பையன் பாட்) என்பவரிடம் எப்ஸ் தற்காலிகமாகக் குத்தகைக்கு விடுகிறார்.

அங்கு டர்னர் சாலமனின் வயலின் திறமையைப் பாராட்டி, ஒரு விழாவில் வாசிக்க அனுமதிப்பதோடு, அதற்குரிய ஊதியத்தையும் சாலமனே வைத்துக் கொள்ள அனுமதிக்கிறார்.

மீண்டும் எப்ஸின் பண்ணைக்குத் திரும்பும் சாலமன், அங்கு வரும் ஆர்ம்ஸ்பி (காரெட் டில்லாஹண்ட்) என்ற ஏழை வெள்ளை இனக் கூலித் தொழிலாளியிடம், தான் டர்னர் பண்ணையில் சம்பாதித்த பணத்தைக் கொடுத்து, நியூயார்க்கில் உள்ள தனது நண்பர்களுக்கு ஒரு கடிதத்தை அஞ்சல் செய்யுமாறு ரகசியமாக வேண்டுகோள் விடுக்கிறார்.

ஆனால், ஆர்ம்ஸ்பி பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு சாலமனைக் காட்டிக் கொடுக்கிறான்.

அன்றிரவே எப்ஸ் துப்பாக்கியுடன் வந்து சாலமனை மிரட்டுகிறான்.

சாலமன் தனது சமயோசித புத்தியால், ஆர்ம்ஸ்பி பணம் பறிப்பதற்காகப் பொய் சொல்கிறான் என்று எப்ஸை நம்ப வைக்கிறார்.

பின்னர், ஆபத்தைத் தவிர்க்கத் தான் கஷ்டப்பட்டு எழுதிய அந்தக் கடிதத்தை அழுதுகொண்டே தீயிலிட்டு எரிக்கிறார்.

இதற்கிடையில், பட்ஸி தனக்குக் குளிப்பதற்கான சோப்பு கிடைக்காததால், பக்கத்து பண்ணைக்குச் சென்று சோப்பு வாங்கி வருகிறாள்.

இதை அறிந்து ஆத்திரமடையும் எப்ஸ், அவளைக் கட்டி வைத்துச் சாட்டையால் அடிக்கத் தொடங்குகிறார்.

பிறகு அந்தச் சாட்டையைச் சாலமனிடம் கொடுத்து, அவளையே அடிக்க உத்தரவிடுகிறார்.

சாலமன் மன வேதனையுடன் பட்ஸியை லேசாக அடிக்க, கோபமடையும் எப்ஸ், இன்னும் பலமாக அடிக்குமாறு சாலமனை மிரட்டுகிறார்.

இறுதியில் எப்ஸே சாட்டையைப் பறித்து, பட்ஸியின் முதுகுத் தோல் கிழியும் அளவிற்கு அவளை மரணப் படுக்கையில் தள்ளுகிறான்.

இந்த மனிதநேயமற்ற கொடூரத்தைக் கண்டு மனமுடையும் சாலமன், தனக்கு எஞ்சியிருந்த ஒரே ஆறுதலான வயலினைக் காலால் மிதித்து உடைத்துத் தனது ஆத்திரத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.

சில காலத்திற்குப் பிறகு, பண்ணையில் ஒரு புதிய பூங்காவை மாடத்தை அமைப்பதற்காக சாமுவேல் பாஸ் (பிராட் பிட்) என்ற கனடா நாட்டைச் சேர்ந்த தச்சர் அங்கு வருகிறார்.

பாஸ், மனிதர்களை அடிமைகளாக நடத்துவது மிகப்பெரிய பாவம் என்றும், கடவுளின் பார்வைக்கு அனைவரும் சமம் என்றும் எப்ஸுடன் தைரியமாக வாதிடுகிறார்.

பாஸின் நேர்மையான குணத்தைக் கண்ட சாலமன், அவரிடம் தனது அசல் அடையாளத்தையும், தான் கடத்தப்பட்ட கதையையும் ரகசியமாகக் கூறுகிறார்.

மேலும், நியூயார்க்கில் உள்ள தனது நண்பர்களுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதித் தருமாறும், அதை அனுப்பி வைக்குமாறும் உதவி கேட்கிறார்.

பாஸும் தனது உயிருக்கு ஆபத்து நேரிடும் என்று தெரிந்தும் சாலமனுக்கு உதவச் சம்மதிக்கிறார்.

ஒரு நாள் பண்ணையில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்போது, உள்ளூர் ஷெரிப் (ஜே ஹியூக்லி) மற்றும் மிஸ்டர் பார்ஷல் (ராப் ஸ்டெய்ன்பெர்க்) என்ற இருவர் குதிரையில் அங்கு வருகிறார்கள்.

அதில் இருக்கும் மிஸ்டர் பார்ஷல், நியூயார்க்கில் சாலமனை நன்றாக அறிந்த கடைக்காரர் ஆவார்.

சாலமனின் பெயரை அவர் சொல்லி அழைக்க, சாலமன் ஓடிச் சென்று அவரை நெகிழ்ச்சியோடு கட்டிப்பிடித்துக் கொள்கிறார்.

எப்ஸ் சட்டப்பூர்வமாகத் தடுத்து நிறுத்த முயன்றபோதிலும், ஷெரிப் சாலமனின் சுதந்திரத்திற்கான ஆதாரங்களைக் காட்டி அவரை மீட்கிறார்.

சாலமன் கண்ணீருடன் பட்ஸியிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு, அந்தப் பண்ணையை விட்டுத் தனது சுதந்திர உலகிற்குப் புறப்படுகிறார்.

இறுதியாக, 12 ஆண்டுகள் அடிமைத் தளையிலிருந்து விடுபட்ட சாலமன் நார்தப் தனது சொந்த ஊரான நியூயார்க்கிற்குத் திரும்புகிறார்.

அங்கு தனது மனைவி, வளர்ந்து திருமணமாகி நிற்கும் மகள் மற்றும் மகனைச் சந்தித்துக் கட்டிப்பிடித்து அழுகிறார்.

அவரது மகள் தனது தந்தையின் நினைவாகத் தன் குழந்தைக்குச் 'சாலமன் நார்தப் ஸ்டாண்டன்' என்று பெயரிட்டுள்ளார்.

தனது நீண்ட நாள் பிரிவிற்காகக் குடும்பத்தினரிடம் சாலமன் மன்னிப்புக் கேட்க, அவர்கள் அவரை அன்போடு அரவணைத்துக் கொள்வதோடு இத்திரைப்படத்தின் கதை நிறைவடைகிறது.

அதன் பின் திரையில் தோன்றும் குறிப்புகள், சாலமன் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்காகக் கடத்தல்காரர்கள் மீது வழக்குத் தொடர்ந்ததையும், ஆனால் கருப்பினத்தவர் வெள்ளை இனத்தவருக்கு எதிராக நீதிமன்றத்தில் சாட்சி சொல்ல முடியாது என்ற சட்டத்தால் அந்த வழக்குகள் தோல்வியடைந்ததையும், பின்னர் அவர் அடிமை முறைக்கு எதிரான இயக்கங்களில் தீவிரமாகப் பங்கேற்றுத் தனது வாழ்க்கை வரலாற்றைப் புத்தகமாக எழுதினார் என்பதையும் விவரிக்கின்றன.

இத்திரைப்படம் உலகிற்குச் சொல்லும் மிக முக்கியமான செய்தி , மனித சுதந்திரம் என்பது எவராலும், எந்தக் காரணத்திற்காகவும் பறிக்கப்படக் கூடாத மிக உன்னதமான பிறப்புரிமை என்பதாகும்.

ஒரு மனிதனை மற்றொரு மனிதன் தனக்குரிய பண்டமாகவோ அல்லது சொத்தாகவோ கருதும் அடிமை முறை, மனித குல வரலாற்றின் மிகக் கொடூரமான கறை என்பதை இப்படம் உரக்கச் சொல்கிறது.
அதிகாரமும் பணமும் இருக்கும்போது சக மனிதனைச் சித்திரவதை செய்யும் மிருகத்தனம் மனிதர்களுக்குள் எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதையும், அதற்கு மதத்தையும் சட்டத்தையும் எப்படித் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள் என்பதையும் இப்படம் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.

அதே சமயம், எவ்வளவு பெரிய அடக்குமுறைகளும், கொடுமைகளும் சூழவிருந்தாலும், ஒரு மனிதன் தன் மீதான நம்பிக்கையையும், சுயமரியாதையையும், சுதந்திரத்திற்கான வேட்கையையும் இறுதிவரை கைவிடக் கூடாது என்ற உன்னத வாழ்வியல் பாடத்தையும் இப்படம் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

இழைக்கப்படும் அநீதிகளுக்கு எதிராக மௌனமாக இருப்பதும் ஒரு குற்றமே என்ற செய்தியோடு, சக மனிதனை மனிதநேயத்துடன் நடத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை இப்படம் உலகிற்கு மிக ஆழமாக வலியுறுத்துகிறது.

#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு 

#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

குறிச்சொற்கள் வைத்து தேடிப்படிக்க

சமூகம் (382) தமிழ் சினிமா (257) உலக சினிமாபார்வை (221) ஆஸ்கர் (130) கமல்ஹாசன் (130) சென்னை (82) மலையாளம் (81) கட்டிடக்கலை (80) கட்டுமானம் (73) ஹேராம் (54) வாஸ்து (47) கே.பாலசந்தர் (46) கலை (45) இசைஞானி (44) ஆன்மீகம் (39) ஃப்ராடு (33) உலக சினிமா (33) சினிமா (33) தமிழ்சினிமா (25) ஓவியம் (22) விமர்சனம் (22) மனையடி சாஸ்திரம் (21) இலக்கியம் (17) உலக சினிமா பார்வை (17) இசை (15) சினிமா விமர்சனம் (15) மோகன்லால் (14) திரைப்படம் (12) ரஜினிகாந்த் (12) அரசியல் (11) ஒளிப்பதிவு (11) அஞ்சலி (10) பாலிவுட் (10) மோசடி (10) விருமாண்டி (10) கோயன் பிரதர்ஸ் (9) சுஜாதா (9) இந்தியா (8) சத்யஜித் ரே (8) சரிதா (8) சுகுமாரன் (8) பாலு மகேந்திரா (8) மகாநதி (8) ஸ்ரீவித்யா (8) அயல் சினிமா (7) எம்ஜியார் (7) சிவாஜி கணேசன் (7) சீன வாஸ்து (7) ஆக்கம் (6) உலகசினிமா பார்வை (6) நடிப்பு (6) நட்பு (6) நூல் அறிமுகம் (6) மதுரை (6) அமீரகம் (5) கவிஞர் கண்ணதாசன் (5) திலகன் (5) தேவர் மகன் (5) நகைச்சுவை (5) பாரதிராஜா (5) மம்மூட்டி (5) மோகன் லால் (5) மோடி (5) இனப்படுகொலை (4) இளையராஜா (4) ஐவி சஸி (4) சுஹாசினி (4) ஜெயலலிதா (4) டார்க் ஹ்யூமர் (4) தமிழ் (4) நகர வடிவமைப்பு (4) நடிகர் திலகம் (4) நடைபயிற்சி (4) நவாஸுதீன் சித்திக்கி (4) பத்மராஜன் (4) பப்பேட்டா (4) பம்மல் (4) பரதன் (4) பரத்கோபி (4) பெங்காலி சினிமா (4) லாரி பேக்கர் (4) விருட்ச சாஸ்திரம் (4) ஆரோக்கியம் (3) எழுத்தாளர் (3) எழுத்தாளர் சுஜாதா (3) கவிதாலயா (3) சரத்பாபு (3) சிபி மலயில் (3) சிவகுமார் (3) ஜெயராம் (3) தாஸேட்டா (3) திருநீர்மலை (3) திரைவிமர்சனம் (3) துபாய் (3) தெலுங்கு சினிமா (3) நாயகன் (3) நெடுமுடிவேணு (3) பாரதியார் (3) புத்தக விமர்சனம் (3) மம்முட்டி (3) மரண தண்டனை (3) மலேசியா வாசுதேவன் (3) மீரா நாயர் (3) யேசுதாஸ் (3) ராஜேஷ் கண்ணா (3) லோஹிததாஸ் (3) வாகனம் (3) ஷோபா (3) ஸ்ரீதர் (3) ஸ்ரீதேவி (3) ஃப்ரென்சு சினிமா (2) அம்மா (2) ஆஸ்திரிய சினிமா (2) இனவெறி (2) இரானிய சினிமா (2) உலகம் (2) எம் எஸ் வி (2) ஏ.பி.நாகராஜன் (2) சத்யன் அந்திக்காடு (2) சமூக சேவை (2) சிந்தனை (2) சிறுகதை (2) சேரன் (2) ஜி.நாகராஜன் (2) ஜெயசூர்யா (2) ஜெயன் (2) டார்க்ஹ்யூமர் (2) திரை விமர்சனம் (2) தெலுங்கு (2) நாகராஜ் மஞ்சுளே (2) நிலம் (2) பக்தி இலக்கியம் (2) பாலகுமாரன் (2) பிஜேபி (2) பெட்ரோல் (2) மகாகவி (2) மகேந்திரன் (2) மதுவிலக்கு (2) ராஜா ரவிவர்மா (2) ராஜ்கபூர் (2) ரித்விக் கட்டக் (2) ருத்ரையா (2) ரோமன் பொலன்ஸ்கி (2) லதா மங்கேஷ்கர் (2) லோஹி (2) விஜயகாந்த் (2) விஜய்காந்த் (2) வித்யாசாகர் (2) வைரமுத்து (2) ஷோபனா (2) ஹிந்தி (2) ஹெல்மெட் (2) ஹேமமாலினி (2) A.K.லோஹிததாஸ் (1) ஆஸ்திரேலிய சினிமா (1) இன அழிப்பு (1) இன்ஸெஸ்ட் (1) இயக்குனர் சிகரம் (1) இஸரேலிய சினிமா (1) இஸ்ரேல் (1) எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி (1) எஸ்.எஸ்.வாசன் (1) எஸ்.பி.முத்துராமன் (1) ஏ.வின்செண்ட் (1) கங்கை அமரன் (1) கட்டுமானக்கலை (1) கட்டுரை (1) கதை (1) கம்யூனிஸ்ட் (1) கலை இயக்கம் (1) கே.ஜே.ஜேசுதாஸ் (1) கௌரவக் கொலை (1) க்வெண்டின் (1) சங்கராடி (1) சசி கபூர் (1) சந்தோஷ் சிவன் (1) சரிதா தேவி (1) சஷி கபூர் (1) சாதிவெறி (1) சாய்பு (1) சி.சு.செல்லப்பா (1) சிக்கனம் (1) சிரிப்பு (1) சிறுவர் சினிமா (1) சில்க் (1) சில்ஹவுட் (1) சிவாஜி (1) சீமா பிஸ்வாஸ் (1) ஜானகி (1) ஜிகிலோ (1) ஜீனத் அமன் (1) ஜூஹிசாவ்லா (1) ஜெஃப்ரி ரஷ் (1) ஜெயபாரதி (1) ஜெயப்ரதா (1) ஜேவியர் பர்டம் (1) டாக்மி 95 (1) டார்க் காமெடி (1) தஞ்சை பெரிய கோவில் (1) தண்டனை (1) துருக்கி சினிமா (1) தூக்கு தண்டனை (1) தெரு நாய் (1) நடிகர் நாசர் (1) நன்றி (1) நவீன இலக்கியம் (1) நாஜி (1) நார்வே சினிமா (1) நியோ நுவார் (1) நீதி (1) நுவார் (1) ப.சிங்காரம் (1) பஞ்சு அருணாச்சலம் (1) படுகொலை (1) பதேர் பாஞ்சாலி (1) பரதம் (1) பல்லாவரம் சந்தை (1) பான் நலின் (1) பாஸ்கர குரூப்பு (1) பாஸ்போர்ட் (1) பிசி ஸ்ரீராம் (1) பிஜு மேனன் (1) பீடோஃபீல் (1) புலமைப்பித்தன் (1) பூ அறிவோம் (1) பூஜா பட் (1) பூர்ணம் விஸ்வநாதன் (1) பூலான் தேவி (1) பெல்ஜிய சினிமா (1) பேசும்படம் (1) பேட்டி (1) பேரழிவு (1) போபால் (1) போர்வெல் மரணம் (1) போலந்து சினிமா (1) போலீஸ் (1) மக்கள் உயிர் (1) மஞ்சுளா (1) மன ஊனம் (1) மனமுறிவு (1) மரகதமணி (1) மராத்திய சினிமா (1) மருதகாசி (1) மருதம் (1) மறுமணம் (1) மிருகவதை (1) முகநூல் (1) மெயின் ஸ்ட்ரீம் சினிமா (1) மோனிகா பெலுச்சி (1) மௌசமி சேட்டர்ஜி (1) யூதர்கள் (1) ரகுவரன் (1) ரவீந்திரன் மாஷே (1) ராகுல் (1) ராகுல் போஸ் (1) ராஜாரவிவர்மா (1) ராஜீவ் (1) ராஜ்கிரண் (1) ராமச்சந்திர பாபு (1) ராவுத்தர் (1) ராஹுல் போஸ் (1) ரிச்சர்ட் அட்டன்போரோ (1) ரிதுபர்ன கோஷ் (1) ரிஷிகபூர் (1) ருமானியா (1) ரோமன் பொலஸ்கி (1) ரோமுலஸ் விட்டேகர் (1) லஞ்சம். (1) லாக்டவுன் (1) லூயி.ஐ.கான் (1) லூயிகான் (1) லைசென்ஸ்ராஜ் (1) வாணிஜெயராம் (1) வி.குமார் (1) விசாகப்பட்டினம் (1) விடுமுறை (1) விபத்து (1) விமான விபத்து (1) விம் வாண்டர்ஸ் (1) வீ.ஆர்.கிருஷ்ணயர் (1) வூடி ஹாரல்சன் (1) வேணு (1) வைக்கம் முகமது பஷீர் (1) ஷாஜி கருண் (1) ஷார்ஜா (1) ஷிண்ட்லர்ஸ் லிஸ்ட் (1) ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க் (1) ஸ்ரீப்ரியா (1) ஹிட்லர் (1) ஹேமா சவுத்ரி (1)