2023 ஆம் ஆண்டு வெளியான "தி லாஸ்ட் ரிப்பேர் ஷாப்" ஆவணப்படம் ஒரு உன்னதமான கலைப்படைப்பாகத் திகழ்கிறது.
லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரின் பொதுப்பள்ளி மாணவர்களுக்காக 1959 ஆம் ஆண்டு முதல் செயல்படுத்தப்பட்டு வரும் இலவச இசைக்கருவி பழுதுபார்க்கும் சேவையை மையமாகக் கொண்டு இந்த ஆவணப்படம் தொடங்குகிறது.
ஒரு பழைய கிடங்கிற்குள் நடக்கும் இந்த அமைதியான புரட்சி ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களின் கலை ஆர்வத்தை எவ்விதக் கட்டணமுமின்றித் தக்கவைத்துக் கொள்கிறது.
உலக சினிமாவின் போக்கில் இந்த ஆவணப்படம் ஒரு புதிய பரிமாணத்தை எட்டியுள்ளது. வெறும் தகவல்களைத் தரும் ஆவணப்படமாக மட்டும் இது சுருங்கிவிடாமல் மனித உணர்வுகளையும் கலையையும் பிணைக்கும் ஒரு உலகளாவிய கதையாக உருவெடுத்துள்ளது.
உலகெங்கிலும் உள்ள கலை ஆர்வலர்கள் மற்றும் சினிமா விமர்சகர்களிடையே இது ஒரு உன்னதமான படைப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.
இந்த ஆவணப்படம் தொழில்நுட்ப ரீதியாகவும் தத்துவ ரீதியாகவும் ஒரு மேதமையுடனான விமர்சனத்தை முன்வைக்கிறது.
ஒரு கருவி உடைந்து போனால் அதைத் தூக்கி எறியாமல் மீண்டும் சீரமைப்பதன் மூலம் அதன் மதிப்பைக் கூட்ட முடியும் என்பதை மனித வாழ்வியலோடு இப்படம் ஒப்பிடுகிறது.
பழுதுபார்க்கும் கைவினைஞர்களின் அனுபவங்கள் வழியே இன்றைய இயந்திரத்தனமான உலகிற்குத் தேவையான நிதானத்தையும் பொறுமையையும் இப்படம் உரக்கச் சொல்கிறது.
இயக்குநர்கள் பென் பிரவுட்ஃபுட் மற்றும் கிரிஸ் போவர்ஸ் ஆகியோரின் நேர்த்தியான இயக்கம் இப்படத்தின் ஆன்மாவாக அமைந்துள்ளது.
இவர்கள் இருவரும் இதற்கு முன்னரே ஆஸ்கார் விருதுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்ட அனுபவம் கொண்டவர்கள் என்பதால் மிக நுணுக்கமான காட்சிகளின் வழியே பார்வையாளர்களைக் கதையினுள் ஈர்க்கிறார்கள்.
ஒவ்வொரு கைவினைஞரின் வாழ்வையும் அவர்களின் கருவி சார்ந்த நிபுணத்துவத்தையும் சரிசமமாகப் பிரித்து வழங்கியிருப்பது இவர்களின் மேதமையைக் காட்டுகிறது.
ஒளிப்பதிவு இப்படத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான அழகியலைத் தருகிறது. இசைக்கருவிகளின் உட்புறப் பாகங்கள் அவற்றில் செய்யப்படும் மிகச்சிறிய மாற்றங்கள் மற்றும் கைவினைஞர்களின் முகபாவனைகள் ஆகியவற்றை மிக நெருக்கமான கோணங்களில் படம் பிடித்துள்ளனர்.
ஒரு கிடங்கிற்குள் நடக்கும் கதையை இவ்வளவு பிரம்மாண்டமாகவும் அதேசமயம் மிக நெருக்கமாகவும் காட்சிப்படுத்தியிருப்பது வியப்பிற்குரியது.
இப்படம் டெலுரைடு திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்டு உலகக் கவனத்தைப் பெற்றது.
பின்னர் சர்ச்லைட் பிக்சர்ஸ் மற்றும் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் டைம்ஸ் ஸ்டுடியோஸ் ஆகிய நிறுவனங்களால் மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்கப்பட்டது.
டிஸ்னி பிளஸ் தளத்திலும் யூடியூப் தளத்திலும் இலவசமாக வெளியிடப்பட்டதால் இது கோடிக்கணக்கான மக்களைச் சென்றடைந்தது.
இதில் நடித்திருப்பவர்கள் எவரும் தொழில்முறை நடிகர்கள் அல்ல. டானா அட்கின்சன், பேட்டி மோரேனோ, டுவான் மைக்கேல்ஸ் மற்றும் ஸ்டீவ் பக்மானியன் ஆகிய நிஜமான கைவினைஞர்களே தங்களின் வாழ்வைப் பதிவு செய்துள்ளனர்.
அவர்களின் பேச்சில் உள்ள நேர்மையும் உழைப்பில் உள்ள உண்மையும் எந்த ஒரு சிறந்த நடிகரின் பங்களிப்பிற்கும் சற்றும் குறையாத தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
இசை இப்படத்தின் மற்றொரு தூணாக விளங்குகிறது. காத்யா ரிச்சர்ட்சன் மற்றும் கிரிஸ் போவர்ஸ் இணைந்து அமைத்த பின்னணி இசை ஒவ்வொரு காட்சியின் கனத்தையும் உணரச் செய்கிறது.
படத்தில் வரும் 22 இசைத் தொகுப்புகளும் அந்தந்த இசைக்கருவிகளின் தன்மையைப் பிரதிபலிக்கின்றன.
இறுதிக்காட்சியில் முன்னாள் மாணவர்கள் அனைவரும் இணைந்து நடத்தும் இசை நிகழ்ச்சி பார்வையாளர்களின் மனதை நெகிழச் செய்கிறது.
இந்த ஆவணப்படம் 2024 ஆம் ஆண்டு சிறந்த ஆவணக் குறும்படத்திற்கான ஆஸ்கார் விருதை வென்று வரலாற்றுச் சாதனை படைத்தது.
கிரிடிக்ஸ் சாய்ஸ் விருது மற்றும் பல்வேறு சர்வதேசத் திரைப்பட விழாக்களில் கௌரவிக்கப்பட்டது.
இந்த அங்கீகாரத்தின் விளைவாக அந்த பழுதுபார்க்கும் மையத்திற்குப் பெருமளவில் நிதி கிடைத்து அதன் எதிர்காலம் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.
இப்படத்தின் பின்னணி இசையை உருவாக்கிய கிரிஸ் போவர்ஸ் மற்றும் காத்யா ரிச்சர்ட்சன் ஆகியோர் இந்த மையத்தில் பழுதுபார்க்கப்பட்ட பழைய இசைக்கருவிகளையே பயன்படுத்தி சில இசைக்கோப்புகளை உருவாக்கினர்.
இதன் மூலம் அந்தப் பழைய வாத்தியங்களின் உண்மையான ஒலியைப் பார்வையாளர்கள் உணர முடிந்தது.
தயாரிப்பு நிறுவனம் இந்தப் படத்தை உருவாக்கும் போது அந்தப் பழுதுபார்க்கும் மையத்தின் ஊழியர்களுக்குத் தெரியாமல் பல மாதங்கள் ரகசியமாக ஆய்வுப் பணிகளை மேற்கொண்டது.
அங்குள்ளவர்களின் இயல்பான உழைப்பைப் படம்பிடிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்த ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.
இந்தப் படத்தில் இடம்பெற்றுள்ள மாணவர்கள் அனைவரும் உண்மையில் அந்த மையத்தில் பழுதுபார்க்கப்பட்ட கருவிகளைப் பயன்படுத்தும் உள்ளூர் பள்ளி மாணவர்களே ஆவர்.
இப்படத்தின் வெற்றிக்குப் பிறகு லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் மாநகராட்சி அந்தப் பழுதுபார்க்கும் மையத்தை ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இடமாக அங்கீகரிக்க ஆலோசித்து வருகிறது.
ஒரு சிறிய ஆவணப்படம் அரசு நிர்வாகத்தையே ஒரு துறையை நோக்கித் திரும்ப வைத்தது அரிதான நிகழ்வாகும்.
படம் வெளியான பிறகே இவர்களின் குடும்பத்தினருக்கே இவர்களின் இதுநாள் வரையான பணியின் பிரம்மாண்டம் முழுமையாகத் தெரிந்தது.
படத்தின் இறுதிக் காட்சியில் வரும் இசை நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்ற கலைஞர்களில் பலர் சுமார் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இதே மையத்தில் பழுதுபார்க்கப்பட்ட கருவிகளைப் பயன்படுத்தியவர்கள்.
அவர்கள் தேடிப் பிடிக்கப்பட்டு மீண்டும் அதே மேடையில் ஒன்றிணைக்கப்பட்டது ஒரு மிகப்பெரிய ஒருங்கிணைப்புப் பணியாகும்.
இது அந்த இசைக்கருவிகளுக்கும் அந்த மனிதர்களுக்கும் இடையிலான காலத்தைக் கடந்த பிணைப்பைப் பறைசாற்றுகிறது.
தி லாஸ்ட் ரிப்பேர் ஷாப் ஆவணப்படம் இசை மற்றும் மனித நேயத்தின் உன்னதத்தை மிக ஆழமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.
இந்தத் திரைப்படம் நான்கு முக்கிய கைவினைஞர்களின் வாழ்க்கையையும் அவர்களின் நுணுக்கமான பணியையும் எவ்விதக் குறைவுமின்றி விவரிக்கிறது. அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் இசைக்குழுவின் வெவ்வேறு பிரிவுகளில் நிபுணத்துவம் பெற்றவர்கள்.
டானா அட்கின்சன் சரடு இசைக்கருவிகள் பிரிவிலும், பேட்டி மோரேனோ பித்தளை கருவிகளிலும், டுவான் மைக்கேல்ஸ் மரக்காற்று கருவிகளிலும்,
ஸ்டீவ் பக்மானியன் பியானோ தொழில்நுட்பத்திலும் தங்களது அசாத்திய திறமையை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.
அவர்கள் கையாளும் ஒவ்வொரு கருவியும் ஒரு எளிய மாணவனின் கலைக் கனவைச் சுமந்து நிற்கிறது.
இதில் பியானோ வல்லுநராக வரும் ஸ்டீவ் பக்மானியன் என்பவரின் வாழ்க்கை வரலாறு நெகிழ்ச்சியானது.
அஜர்பைஜானில் இருந்து அகதியாக வந்த ஆர்மீனியரான இவர், இந்தப் படத்தின் இயக்குநர்களில் ஒருவரான கிரிஸ் போவர்ஸ் தனது சிறுவயதில் வாசித்த பியானோக்களை பழுதுபார்த்தவர்.
இந்தப் படம் வெறும் கருவிகளைச் சீரமைப்பதைப் பற்றி மட்டும் பேசாமல், அந்த இசைக்கருவிகளால் வாழ்வு செழித்த ஏழை மாணவர்களின் உணர்ச்சிகரமான கதைகளையும் இணைத்துக் காட்டுகிறது.
இறுதியில் அந்த மாவட்டத்தின் முன்னாள் மாணவர்களின் கூட்டு இசை நிகழ்ச்சியோடு இப்படம் மிக கம்பீரமாக நிறைவடைகிறது.
பென் பிரவுட்ஃபுட் மற்றும் கிரிஸ் போவர்ஸ் ஆகியோரால் இயக்கப்பட்ட இந்த 40 நிமிட ஆவணப்படம், 2024 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற 96 வது அகாடமி விருதுகள் வழங்கும் விழாவில் சிறந்த ஆவணக் குறும்படத்திற்கான ஆஸ்கார் விருதை வென்றது.
இதன் தாக்கத்தால் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் பள்ளி மாவட்ட கல்வி அறக்கட்டளை சுமார் 15 மில்லியன் டாலர் நிதி திரட்டும் முயற்சியைத் தொடங்கி, அந்தப் பழுதுபார்க்கும் மையத்தின் ஊழியர்களுக்கும் வருங்காலத் தொழில்நுட்ப மாணவர்களுக்கும் பெரும் உதவியைச் செய்துள்ளது.
காத்யா ரிச்சர்ட்சன் மற்றும் கிரிஸ் போவர்ஸ் அமைத்த பின்னணி இசை, இந்த மனித நேயப் பயணத்திற்கு உயிர் கொடுத்துள்ளது.
ஒரு உடைந்த இசைக்கருவியைச் சரிசெய்வது வெறும் பழுதுபார்ப்பு அல்ல, அது ஒரு குழந்தையின் நம்பிக்கையை மீண்டும் துளிர்க்கச் செய்யும் அறப்பணி என்பதை இப்படம் தத்ரூபமாக விளக்குகிறது.
சுமார் 80000 இசைக்கருவிகள் கொண்ட இந்த கிடங்கில் நான்கு முக்கிய பிரிவுகளைச் சேர்ந்த வாத்தியங்கள் பராமரிக்கப்படுகின்றன.
வயலின், வயோலா, செல்லோ மற்றும் கான்ட்ராபாஸ் போன்ற சரடு இசைக்கருவிகள் இதில் முதன்மையானவை.
இந்த வாத்தியங்களில் தேய்ந்து போன தந்திகளை மாற்றுதல், மரத்திலான உடற்பகுதியில் ஏற்படும் விரிசல்களைச் சரிசெய்தல் மற்றும் வில்லின் முடிகளைப் புதுப்பித்தல் போன்ற பணிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.
டிரம்பெட், டிராம்போன், பிரஞ்சு ஹார்ன் மற்றும் டியூபா போன்ற பித்தளை இசைக்கருவிகள் சீரமைக்கப்படுகின்றன.
இவற்றில் ஏற்படும் பள்ளங்களை நீக்குதல், வால்வுகள் மற்றும் ஸ்லைடுகள் சீராக இயங்குவதை உறுதி செய்தல் மற்றும் உட்புறக் குழாய்களைத் தூய்மைப்படுத்துதல் போன்றவை முக்கிய பணிகளாகும்.
புல்லாங்குழல், கிளாரினெட், சாக்சபோன் மற்றும் ஓபோ போன்ற மரக்காற்று இசைக்கருவிகளும் இங்கு நுணுக்கமாகப் பழுதுபார்க்கப்படுகின்றன.
இவற்றில் உள்ள சிறிய பொத்தான்களில் பொருத்தப்பட்டுள்ள பேட்கள் எனப்படும் மென்மையான உறைகளை மாற்றுதல் மற்றும் காற்றின் கசிவைத் தடுப்பதற்கான துல்லியமான சோதனைகள் செய்யப்படுகின்றன.
இவை அனைத்திலும் மிகவும் கடினமான பணியாக பியானோ பழுதுபார்ப்பு கருதப்படுகிறது.
பியானோவின் உள்ளே இருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான சிறிய பாகங்களைச் சரிசெய்தல், விசைப் பலகைகளை ஒழுங்குபடுத்துதல் மற்றும் சுருதி சேர்த்தல் போன்ற வேலைகள் மிகவும் துல்லியமாகச் செய்யப்படுகின்றன.
ஒவ்வொரு இசைக்கருவியும் ஒரு மாணவரின் கைகளுக்குச் செல்லும் முன் அது முழுமையான தரத்துடன் இருப்பதை இந்தக் கைவினைஞர்கள் உறுதி செய்கிறார்கள்.
இந்த ஆவணப்படத்தின் அடிநாதம் உடைந்த பொருட்களைச் சரிசெய்வதன் மூலம் மனித மனங்களையும் வாழ்வையும் சீரமைப்பதாகும்.
லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரின் ஒரு பழைய கிடங்கில் நடக்கும் இந்த இசைக்கருவி பழுதுபார்ப்புப் பணி வெறும் தொழில்நுட்ப வேலை மட்டுமல்ல அது ஒரு சமூகத்தின் எதிர்காலத்தை வடிவமைக்கும் அறப்பணியாக இந்தப் படத்தில் காட்டப்படுகிறது.
பொருளாதார வசதியற்ற எளிய குடும்பங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்களுக்கு இசைக்கருவிகள் எட்டாக்கனியாக இருக்கும் சூழலில் இந்த மையம் அவர்களுக்கு இலவசமாக கருவிகளை வழங்குகிறது.
ஒரு உடைந்த வயலினோ அல்லது துருப்பிடித்த டிரம்பெட்டோ மீண்டும் உயிர் பெறும் போது அதைப் பயன்படுத்தும் ஒரு மாணவனின் தன்னம்பிக்கையும் துளிர்க்கிறது.
இசைக்கருவிகளைச் சீரமைப்பதன் மூலம் மாணவர்களின் கல்வி மற்றும் கலை ஆர்வத்தை இந்த மையம் பாதுகாக்கிறது.
இப்படத்தின் மற்றொரு முக்கிய செய்தி பழுதுபார்க்கும் கைவினைஞர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை அனுபவங்களாகும்.
டானா அட்கின்சன், பேட்டி மோரேனோ, டுவான் மைக்கேல்ஸ் மற்றும் ஸ்டீவ் பக்மானியன் ஆகிய நால்வரும் தங்களின் வாழ்வில் பல்வேறு போராட்டங்களையும் இழப்புகளையும் சந்தித்தவர்கள்.
அவர்கள் தங்களின் வலிகளைத் தாண்டி இந்த இசைக்கருவிகளைச் சரிசெய்யும் போது அதன் வழியாகத் தங்களுக்குத் தாங்களே ஒரு அமைதியைத் தேடிக்கொள்கிறார்கள்.
உடைந்த கருவிகளைச் சரிசெய்வது அவர்களின் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட காயங்களை ஆற்றுவதற்கு ஒரு மருந்தாக அமைகிறது.
ஒரு கருவி உடைந்திருப்பதாலேயே அது பயனற்றது என்று அர்த்தமல்ல அதைச் சரியான முறையில் அணுகிப் பழுதுபார்த்தால் அது மீண்டும் அழகான இசையை எழுப்ப முடியும் எற்பதை உரைக்கிறது.
இதே தத்துவத்தை மனிதர்களுக்கும் கல்விமுறைக்கும் இப்படம் பொருத்திப் பார்க்கிறது.
கைவிடப்பட்ட நிலையில் இருக்கும் இசைக்கருவிகளுக்கு மறுவாழ்வு அளிப்பதன் மூலம் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களின் வாழ்வில் ஒளி ஏற்றுவதே இந்த ஆவணப்படத்தின் மையக்கருத்தாகும்.
ஒரு அரசு அல்லது நகராட்சி நிர்வாகம் நினைத்தால் எளிய மக்களின் கலை ஆர்வத்தை எவ்வளவு தூரம் ஆதரிக்க முடியும் என்பதற்கு லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரின் இந்த முயற்சி ஒரு சிறந்த சான்றாக அமைகிறது.
இது வெறும் பழுதுபார்ப்புப் பணி அல்ல மாறாகத் திறமை இருந்தும் வசதி இல்லாத மாணவர்களுக்கு வழங்கப்படும் ஒரு சரிசமமான வாய்ப்பாகும்.
இப்படத்தின் வழியே நாம் உணரக்கூடிய மற்றொரு செய்தி , எந்த ஒரு கலையும் தனி மனிதர்களால் மட்டும் உயிர் பிழைப்பதில்லை என்பதாகும்.
மேடையில் கைதட்டல் பெறும் கலைஞர்களுக்குப் பின்னால் அவர்களின் கருவிகளைச் சீராக வைத்திருக்கும் நுட்பமான தொழிலாளர்களின் உழைப்பும் கரங்களும் இருக்கின்றன.
திரைக்குப் பின்னால் இருக்கும் இத்தகைய சாமானிய மனிதர்களின் பங்களிப்பை அங்கீகரிக்க வேண்டிய அவசியத்தை இந்தப் படம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
வரலாறு மற்றும் தொடர்ச்சி குறித்த ஒரு பாடத்தையும் இப்படம் வழங்குகிறது. 1959 முதல் இன்று வரை பல தலைமுறைகளைத் தாண்டி இந்தச் சேவை தொடர்ந்து வருவது ஒரு சமூகத்தின் கலாச்சாரப் பாதுகாப்பைக் காட்டுகிறது.
ஒரு பழைய பியானோ அல்லது புல்லாங்குழல் பல மாணவர்களின் கைகளை மாறி மாறிச் சென்றடையும் போது அது ஒரு காலமற்ற பிணைப்பை உருவாக்குகிறது.
தனிமனித மாற்றத்தில் இப்படம் ஒரு மிகச்சிறந்த செய்தியைச் சொல்கிறது. நமக்குப் பிடித்தமான ஒரு வேலையை முழு அர்ப்பணிப்புடன் செய்யும் போது அது சமூகத்தில் ஒரு பெரிய நேர்மறை மாற்றத்தை உருவாக்கும் வல்லமை கொண்டது.
அந்த நான்கு கைவினைஞர்களும் தங்களின் வேலையை ஒரு கடமையாக மட்டும் பார்க்காமல் அதையே ஒரு தவம் போலச் செய்கிறார்கள்.
அவர்களின் அந்தச் சிறு பங்களிப்பு இன்று லட்சக்கணக்கான டாலர்கள் நிதியுதவியைப் பெற்று அந்தத் திட்டத்தையே உலகப் புகழடையச் செய்திருக்கிறது.
கல்வி என்பது வெறும் புத்தக அறிவோடு நின்றுவிடக் கூடாது என்பதையும் இப்படம் வலியுறுத்துகிறது. ஒரு மாணவனின் ஆளுமை வளர்ச்சிக்கு இசை போன்ற கலைகள் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதையும் அதை எவ்விதப் பாகுபாடும் இன்றி அனைவருக்கும் கொண்டு சேர்க்க வேண்டியது ஒரு நவீனச் சமூகத்தின் கடமை என்பதையும் இந்தப் படம் ஆணித்தரமாகப் பதிவு செய்கிறது.
