2012ஆம் ஆண்டு வால்ட் டிஸ்னி அனிமேஷன் ஸ்டுடியோஸ் வெளியிட்ட Paperman, வெறும் 6 நிமிடங்கள் 33 விநாடிகளில் காதல், தற்செயல், விதி, நம்பிக்கை ஆகியவற்றை அழகாகப் பேசும் கருப்பு–வெள்ளை அனிமேஷன் குறும்படம்.
ஜான் கஹர்ஸ் இயக்கிய இப்படத்தின் கதை, க்ளியோ சியாங் மற்றும் கெண்டெல் ஹோயரின் பங்களிப்புடன் உருவானது. தினசரி ரயில் பயணத்தில் அந்நியர்களுக்கிடையே நிகழும் கணநேரப் பார்வைத் தொடர்புகளிலிருந்து ஜான் கஹர்ஸுக்கு உருவான எண்ணமே இதன் அடிப்படை.
1940களின் நியூயார்க் நகர ரயில் நிலையத்தில் ஜார்ஜ் (ஜான் கஹர்ஸ்) என்ற இளம் கணக்காளன், காற்றில் பறந்த காகிதத்தின் மூலம் மெக் (காரி வால்கிரென்) என்ற இளம் பெண்ணைச் சந்திக்கிறான்.
ஒரு காகிதத்தில் பதியும் மெக்கின் உதட்டுச் சாய முத்தத்தடம், அந்தச் சிறிய சந்திப்பின் நினைவாகிறது. இருவரும் பிரிந்து செல்லும் நிலையில், எதிர்பாராதவிதமாக மெக் எதிரிலுள்ள அலுவலகத்தில் இருப்பதை ஜார்ஜ் கண்டுபிடிக்கிறான்.
அவளது கவனத்தை ஈர்க்க அவன் காகித விமானங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வீசுகிறான்; ஆனால் முயற்சி தோல்வியடைகிறது.
மெக் வெளியேறியதும் அவளைத் தேடி ஜார்ஜ் ஓடுகிறான். கையில் இருந்த கடைசி முத்தத் தடம் பதிந்த காகித விமானத்தையும் அவன் விரக்தியில் வீசுகிறான்.
அங்குதான் கதை யதார்த்தத்திலிருந்து மாயத்தன்மைக்குள் நகர்கிறது. முன்பு வீசப்பட்டிருந்த எண்ணற்ற காகித விமானங்கள் உயிர்பெற்றதுபோல் அவனைத் தொடர்ந்து ரயில் நிலையத்திற்குக் கொண்டு செல்கின்றன.
அதே வேளையில் முத்தத் தடம் கொண்ட விமானம் மெக்கைத் தேடிச் சென்று, அவளையும் ஒரு ரயிலில் ஏற்றுகிறது. இறுதியில் இருவரின் ரயில்களும் ஒரே நிலையத்தில் சந்திக்க, தவறவிட்ட காதல் மீண்டும் அவர்களை இணைக்கிறது.
வசனங்கள் மிகக் குறைவாக இருந்தாலும், முகபாவனைகள், பார்வைகள், உடல்மொழி ஆகியவற்றின் வழியாக உணர்ச்சிகளைப் பேச வைப்பதே இப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம்.
ஜார்ஜின் தயக்கம், மெக்கின் புன்னகை, பிரிவின் ஏக்கம், மீண்டும் சந்திக்கும் மகிழ்ச்சி என ஒவ்வொரு உணர்வும் மிக நுட்பமாகக் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதனால் மொழி புரியாதவர்களுக்கும் கதை நேரடியாக மனதில் பதிகிறது.
கருப்பு–வெள்ளை காட்சியமைப்பு 1940களின் பழைய காதல் திரைப்படங்களின் நினைவுணர்வைத் தருகிறது. பாரம்பரிய இருபரிமாண வரைதலின் உயிர்ப்பையும், முப்பரிமாண கணினி அனிமேஷனின் ஆழத்தையும் இணைத்த புதிய தொழில்நுட்ப அணுகுமுறை இப்படத்திற்கு தனித்துவமான அழகை அளிக்கிறது.
இசையமைப்பாளர் கிறிஸ்டோஃப் பெக்கின் இசை, வசனங்களுக்குப் பதிலாக கதாபாத்திரங்களின் உள்ளுணர்வுகளை முன்னெடுத்து, காட்சிகளின் காதல் உணர்வை மேலும் செறிவாக்குகிறது.
Paperman சொல்லும் கருத்து எளிமையானது; ஆனால் ஆழமானது. வாழ்க்கையில் சில சந்திப்புகள் சில நொடிகளே நீடித்தாலும், அவை நம் மனதில் நீண்ட காலம் வாழ்கின்றன.
நாம் தவறவிட்டதாக நினைக்கும் ஒரு வாய்ப்பை, விதி வேறு வடிவில் மீண்டும் நம்மிடம் கொண்டு வரலாம். காகித விமானங்கள் இங்கே வெறும் பொருட்கள் அல்ல; காதல், நினைவு, நம்பிக்கை மற்றும் விதியின் குறியீடுகளாக மாறுகின்றன.
இப்படத்தின் கலைநயம் உலகளாவிய அங்கீகாரத்தையும் பெற்றது. 85வது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த அனிமேஷன் குறும்படத்திற்கான ஆஸ்கர் விருதையும், 40வது அன்னி விருதுகளில் சிறந்த அனிமேஷன் குறும்படத்திற்கான விருதையும் வென்றது.
குறுகிய நேரத்தில் மிகக் குறைந்த வசனங்களுடன் ஒரு முழுமையான காதல் அனுபவத்தை உருவாக்கியிருப்பதே Paperman-ன் உண்மையான வெற்றி.
ஒரு காகிதம் காற்றில் பறக்கிறது; இரண்டு அந்நியர்களைச் சந்திக்க வைக்கிறது; பிரிக்கிறது; மீண்டும் தேடிச் செல்கிறது; இறுதியில் இணைக்கிறது. அந்தச் சிறிய பயணத்துக்குள் மனிதர்களின் காதல், ஏக்கம், நம்பிக்கை, விதி ஆகியவற்றை அடக்கி வைத்திருப்பதால்தான் Paperman ஒரு குறும்படமாக மட்டும் இல்லாமல், மறக்க முடியாத சிறிய காதல் கவிதையாக நிலைத்திருக்கிறது.
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
