புகழும் புகழும் உச்சிக்குச் சென்று, பின்னர் வாழ்க்கையின் கரடுமுரடான பாதைகளில் தடுமாறி விழும் ஒரு கலைஞன், மீண்டும் தன் ஆன்மாவை மீட்டெடுக்க முடியுமா?
புகழின் உச்சத்தில் இருக்கும்போது நம்மைச் சுற்றி நிற்கும் உலகம், நாம் சாய்ந்து விழும்போது எங்கே போகிறது?
இந்த ஆழமான வாழ்வியல் கேள்வியை மிக இயல்பாகவும், அதே சமயம் நெஞ்சைத் தொடும் வண்ணமும் எழுப்பும் படைப்புதான் ‘கிரேஸி ஹார்ட்’ Crazy Heart (2009).
தாமஸ் கப் எழுதிய நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இயக்குநர் ஸ்காட் கூப்பர் தனது அறிமுக இயக்கத்திலேயே உருவாக்கியுள்ள இந்தத் திரைப்படம், ஒரு இசைக்கலைஞனின் வாழ்க்கைப் பயணத்தைக் கடந்து, மனித உணர்வுகளின் ஆழமான பக்கங்களை நம் முன் திறந்து வைக்கிறது.
இந்தப் படத்தின் ஆகச்சிறந்த பலம் அதன் முதன்மைக் கதாபாத்திரத்தின் பிரம்மாண்டமான நடிப்புதான். ஒருகாலத்தில் புகழின் உச்சத்தில் இருந்து, இப்போது சிறிய உணவகங்களிலும் பந்துவீச்சு மையங்களிலும் பாடித் திரியும் ஒரு வயதான நாட்டுப்புற இசைப் பாடகராக பேட் பிளேக் (ஜெஃப் பிரிட்ஜஸ்) வாழ்ந்திருக்கிறார்.
மதுப்பழக்கமும், தனிமையும், தோல்விகளும் சூழ்ந்த ஒரு மனிதனின் உடலசைவுகளையும், குரலின் தளர்ச்சிகளையும், கண்களில் வழியும் ஏமாற்றங்களையும் ஜெஃப் பிரிட்ஜஸ் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் விதம் அற்புதம்.
கலைக்கும் சுய அழிவுக்கும் இடையே ஊசலாடும் ஒரு மனிதனை இவ்வளவு இயல்பாகத் திரையில் காண்பது அரிது.
அவருக்கு இணையான ஆழமான நடிப்பை ஒரு பத்திரிகையாளராக வரும் ஜீன் க்ராடாக் (மேகி கிலென்ஹால்) வழங்கியுள்ளார்.
இவர்கள் இருவருக்கும் இடையிலான உரையாடல்களும், உணர்வுப்பூர்வமான புரிதல்களும் காட்சிகளுக்குப் புது ஜீவன் தருகின்றன.
வேய்ன் (ராபர்ட் டுவால்) மற்றும் டாம்மி ஸ்வீட் (கொலின் ஃபாரல்) ஆகிய கதாபாத்திரங்களும் படத்தின் பின்னணிக்குத் தேவையான வலிமையான பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளனர்.
இயக்குநர் ஸ்காட் கூப்பரின் திரைக்கதை அமைப்பும் கதை சொல்லும் முறையும் எந்தவிதமான செயற்கைத்தனமும் இன்றி மிக நிதானமாகப் பயணிக்கின்றன.
நாடகத்தனமான திருப்பங்களையோ, அதிரடியான சம்பவங்களையோ நம்பியிருக்காமல், கதாபாத்திரங்களின் இயல்பான உரையாடல்கள் மூலமே வாழ்க்கையின் உண்மைகளைப் பேசுகிறார்.
பேரி கோல்ட்மேன் மற்றும் பேரி மார்கோவிட்ஸ் ஆகியோரின் ஒளிப்பதிவு, தென்மேற்கு அமெரிக்காவின் பரந்த, உலர்ந்த நிலப்பரப்புகளையும், தனிமை நிறைந்த இரவுப் பயணங்களையும் மிக அழகாகப் படம்பிடித்துள்ளது.
நெடுஞ்சாலைகளும், சிறிய விடுதிகளும், மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட அரங்கங்களும் ஒரு கலைஞனின் தனிமையை நமக்குக் கடத்துவதில் பெரும் பங்கு வகிக்கின்றன.
படத்தொகுப்பும் காட்சியமைப்பும் கதையின் உணர்ச்சி வேகத்தைக் குறைக்காமல், பார்வையாளரை அந்த உலகத்திற்குள் மெதுவாக இழுத்துச் செல்கின்றன. கலை இயக்கம் மற்றும் ஆடை வடிவமைப்பு ஆகிய தொழில்நுட்ப அம்சங்கள், 70 மற்றும் 80-களின் இசைப் பின்னணியையும், ஒரு நாடோடி போன்ற கலைஞனின் வாழ்க்கையையும் அசல் தன்மையோடு கண்முன் நிறுத்துகின்றன.
ஒளிப்பதிவோடு இணைந்து இயங்கும் இந்த நுட்பமான விவரங்கள், காலப்பின்னணியை மிக நேர்த்தியாகப் பிரதிபலிக்கின்றன.
ஒரு இசை சார்ந்த திரைப்படத்திற்கு ஆன்மாவாக இருப்பது அதன் இசையே ஆகும்.
டி போன் பர்னட் மற்றும் ஸ்டீபன் புரூட்டன் ஆகியோரின் இசையமைப்பில் உருவான பாடல்கள் வெறும் பின்னணி இசை மட்டுமல்ல, அவை முதன்மைக் கதாபாத்திரத்தின் மனசாட்சியாகவே ஒலிக்கின்றன.
குறிப்பாக "தி வீரி கைண்ட்" (The Weary Kind) என்ற பாடல், வாழ்க்கையின் சோர்வையும், மீட்டெடுப்பிற்கான ஏக்கத்தையும் மிக ஆழமாகப் பாடுகிறது.
பாடகர்களின் உண்மையான குரல் பதிவுகளும், நேரடி இசை நிகழ்ச்சிகள் போன்ற ஒலியமைப்பும் பார்வையாளருக்கு ஒரு உண்மையான இசை நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்கும் உணர்வைத் தருகின்றன.
மனிதநேயப் பார்வையையும், வாழ்க்கையின் யதார்த்தத்தையும் மிக நேர்த்தியாகப் பேசும் இத்திரைப்படம், உலகளாவிய அளவில் மாபெரும் விமர்சன வரவேற்பைப் பெற்றது.
ஆஸ்கர் விருது விழாவில் ஜெஃப் பிரிட்ஜஸுக்குச் சிறந்த நடிகருக்கான விருதையும், "தி வீரி கைண்ட்" பாடலுக்குச் சிறந்த பாடலுக்கான விருதையும் பெற்றுத் தந்தது.
மேலும் கோல்டன் குளோப், ஸ்கிரீன் ஆக்டர்ஸ் கில்ட் போன்ற பல புகழ்பெற்ற விருதுகளையும் வென்று சாதனை படைத்தது.
வாழ்க்கை நமக்குத் தரும் இரண்டாவது வாய்ப்புகளை நாம் எப்படி எதிர்கொள்கிறோம், தவறிய பந்தங்களை மீண்டும் இணைக்க இயலுமா, நம் அகத்தின் பலவீனங்களை வெற்றி கொள்ள முடியுமா என்பதை ஆழமாகச் சிந்திக்க வைப்பதே இந்தப் படத்தின் தனித்துவம்.
கதையின் போக்கை விட, கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுப் போராட்டமே இதில் முதன்மை பெறுகிறது.
ஒரு கலைஞனின் ஆன்மாவை, அவனது இசையையும் காயங்களையும் பிரித்தெடுக்க முடியாத அளவுக்கு ஒன்றிணைத்துக் காட்டும் இந்தப் படம், திரையரங்கை விட்டு வெளியேறிய பிறகும் நம் மனதை விட்டு அகலாது.
தன் வாழ்க்கையைத் தானே செதுக்கப் போராடும் ஒரு மனிதனின் பயணத்தை, அதன் முழுமையான உணர்ச்சி ஆழத்தோடு அனுபவிக்க விரும்புபவர்கள் கண்டிப்பாகப் பார்க்க வேண்டிய ஒரு காலத்தால் அழியாத படைப்பு இது.
இத்திரைப்படம் மிகக் குறைந்த செலவில், வெறும் 35 நாட்களில் படமாக்கப்பட்டது. உண்மையில், இப்படத்தை திரையரங்குகளில் வெளியிடாமல் நேரடியாக டிவிடிக்களில் வெளியிடவே முதலில் திட்டமிட்டிருந்தனர்.
ஆனால், திரைப்படத்தைப் பார்த்த பிறகு அதில் ஜெஃப் பிரிட்ஜஸின் அபாரமான நடிப்பையும், படத்தின் தரத்தையும் உணர்ந்த ஃபாக்ஸ் சேர்ச்ட்லைட் பிக்சர்ஸ் நிறுவனம், இதன் உரிமையை வாங்கி திரையரங்குகளில் வெளியிட்டு மாபெரும் வெற்றியடையச் செய்தது.
இந்தப் படத்தின் முதன்மைக் கதாபாத்திரத்திற்கு ஜெஃப் பிரிட்ஜஸ் தேர்வு செய்யப்படுவதற்கு முன்பாக, இந்த வாய்ப்பு நடிகர் கொலின் ஃபாரலுக்கு வழங்க திட்டமிடப்பட்டிருந்தது.
இருப்பினும், ஜெஃப் பிரிட்ஜஸ் இந்த கதாபாத்திரத்தில் நடித்தால் மட்டுமே சரியாக இருக்கும் என இயக்குநர் உறுதியாக இருந்தார்.
ஆரம்பத்தில் ஜெஃப் பிரிட்ஜஸ் இக்கதையில் நடிக்கச் சம்மதிக்கவில்லை. ஆனால், பிரபல இசையமைப்பாளர் டி போன் பர்னட் இப்படத்தின் இசைப் பொறுப்பை ஏற்ற பின்னரே, ஜெஃப் பிரிட்ஜஸ் படத்தில் நடிக்க ஒப்புக்கொண்டார்.
திரைப்படத்தில் நடித்த நடிகர்கள் அனைவரும் பின்னணிப் பாடகர்களின் உதவியின்றி, சொந்தக் குரலிலேயே பாடி நடித்தனர் என்பது இதன் மிகப்பெரிய சிறப்பம்சமாகும்.
ஜெஃப் பிரிட்ஜஸ் மற்றும் கொலின் ஃபாரல் ஆகிய இருவருமே திரையில் தோன்றிய அனைத்துப் பாடல்களையும் தாங்களே நேரடியாகப் பாடி பதிவு செய்தனர்.
ஜெஃப் பிரிட்ஜஸ் நிஜ வாழ்க்கையிலேயே ஒரு இசைகலைஞராக இருந்ததால், தனது நண்பரும் பிரபல பாடகருமான கிறிஸ் கிறிஸ்டோஃபர்சன் என்பவரை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு தன் கதாபாத்திரத்தின் குரலையும் மேடை பாணியையும் வடிவமைத்துக் கொண்டார்.
படத்தின் மிக முக்கியப் பாடலான "தி வீரி கைண்ட்" இசையமைப்பாளர் டி போன் பர்னட் மற்றும் ரியான் பிங்காம் என்பவரால் இணைந்து எழுதப்பட்டது.
இதில் ரியான் பிங்காம், படத்தில் பேட் பிளேக்கிற்குப் பின்னணி இசை வாசிக்கும் இசைக்குழுவின் தலைவராகச் சிறிய கதாபாத்திரத்திலும் நடித்திருப்பார்.
இந்தப் பாடல் ஆஸ்கார், கோல்டன் குளோப் மற்றும் கிராமி ஆகிய மூன்று உயரிய விருதுகளையும் வென்று சாதனை படைத்தது.
திரைப்படத்தின் கதையானது தாமஸ் கப் எழுதிய நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்றாலும், அந்த நாவல் புகழ்பெற்ற நாட்டுப்புற இசைக்கலைஞர்களான ஹாங்க் வில்லியம்ஸ், வேய்லான் ஜென்னிங்ஸ் மற்றும் மெர்லே ஹாகார்ட் ஆகியோரின் நிஜ வாழ்க்கையைத் தழுவி எழுதப்பட்டதாகும்.
தனது முதல் படத்திலேயே சிறந்த இயக்கம் மற்றும் திரைக்கதைக்காகப் பாராட்டப்பட்ட இயக்குநர் ஸ்காட் கூப்பர், ஹாலிவுட்டின் முன்னணி இயக்குநர்களில் ஒருவராக உருவெடுக்க இத்திரைப்படமே அடித்தளமாக அமைந்தது.
===============================
படத்தின் கதை:-
ஓடிஸ் "பேட்" பிளேக் (ஜெஃப் பிரிட்ஜஸ்) 57 வயதான நாட்டுப்புற இசைப் பாடகர், பாடலாசிரியர்.
ஒருகாலத்தில் புகழ்பெற்ற இசை நட்சத்திரமாக வலம் வந்த இவர், இப்போது அமெரிக்காவின் தென்மேற்குப் பகுதியில் உள்ள சிறிய நகரங்களின் மதுபானக் கூடங்களிலும், பந்துவீச்சு மையங்களிலும் பாடி மிக எளிய முறையில் வாழ்க்கை நடத்தி வருகிறார்.
நான்கு முறை திருமணமாகி விவாகரத்து பெற்ற இவருக்கு குடும்பம் என்று யாரும் இல்லை. 28 வயதில் ஒரு மகன் இருக்கிறான், ஆனால் கடந்த 24 ஆண்டுகளாக அவனுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாமல் வாழ்கிறார்.
தனது 1978-ஆம் ஆண்டின் செவ்ரோலெட் சபர்பன் காரிலேயே தனியாகப் பயணம் செய்து, மலிவான விடுதிகளில் தங்கி, இசைக் கச்சேரிகளைச் செய்து வருகிறார்.
நியூ மெக்சிகோவில் உள்ள சாண்டா ஃபே நகரில் ஒரு நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு, பேட் பிளேக், ஜீன் க்ராடாக் (மேகி கிலென்ஹால்) என்ற இளம் பத்திரிகையாளரைச் சந்திக்கிறார்.
ஜீன் விவாகரத்தானவர், அவருக்கு பட்டி (Buddy) என்ற நான்கு வயது மகன் இருக்கிறான். பேட் பிளேக்கை நேர்காணல் செய்ய வரும் ஜீன், அவருடன் நெருக்கமாகப் பழகத் தொடங்குகிறார்.
பேட் பிளேக் மற்றும் ஜீன் இடையே காதல் மலர்கிறது. ஜீனும் அவரது மகனும் பேட் பிளேக்கின் வாழ்க்கையில் ஒரு நேர்மறை மாற்றத்தைக் கொண்டு வருகிறார்கள்.
இந்தச் சூழலில், பேட் பிளேக் முன்பு தனக்கு மாணவராக இருந்து, இப்போது மாபெரும் வெற்றி பெற்ற நாட்டுப்புற இசை நட்சத்திரமாகத் திகழும் டாமி ஸ்வீட் (கொலின் ஃபாரல்) என்பவருடன் மீண்டும் தொழில்முறைத் தொடர்பைப் புதுப்பித்துக் கொள்ள சம்மதிக்கிறார்.
தனக்குக் கீழே படித்த ஒருவருக்குத் தொடக்க இசைக்கலைஞராக (opening act) மேடையேறுவது அவரது சுயமரியாதைக்குச் சற்றுப் பின்னைடைவாக இருந்தாலும், சூழ்நிலை காரணமாக டாமி ஸ்வீட்டின் பெரிய இசைக் கச்சேரியில் தொடக்கப் பாடகராகப் பாட ஒப்புக்கொள்கிறார்.
கச்சேரிக்குப் பிறகு, டாமி ஸ்வீட்டிடம் இருவரும் இணைந்து ஒரு இசை ஆல்பம் உருவாக்கலாம் என்று பேட் பிளேக் கேட்கிறார்.
ஆனால் டாமி ஸ்வீட், தனது இசை நிறுவனம் தனிப் பாடல்களையே விரும்புவதாகவும், அதற்குப் பதிலாக பேட் பிளேக் தனக்காகப் புதிய பாடல்களை எழுதித் தர வேண்டும் என்றும் கேட்டுக்கொள்கிறார்; ஏனெனில் பேட் பிளேக் அளவுக்கு வேறு யாராலும் சிறந்த பாடல்களை எழுத முடியாது என்று அவர் புகழ்கிறார்.
பயணத்தின் இடையே ஏற்படும் ஒரு கார் விபத்தால் பேட் பிளேக்கிற்கு கணுக்காலில் முறிவு ஏற்பட்டு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுகிறார்.
அங்கு அவரைப் பரிசோதிக்கும் மருத்துவர், அவர் தொடர்ந்து மது அருந்துவதையும் புகைப்பிடிப்பதையும் நிறுத்தாவிட்டால் இன்னும் சில ஆண்டுகளிலேயே உயிர் இழக்க நேரிடும் என்று எச்சரிக்கிறார்.
ஜீன் மீது கொண்ட காதலும், மருத்துவடரின் எச்சரிக்கையும் பேட் பிளேக்கை தன் வாழ்க்கையைப் பற்றி மீண்டும் சிந்திக்க வைக்கின்றன.
ஒருமுறை ஜீனின் வீட்டிற்குச் சென்று தங்கியிருக்கும் போது, ஜீனின் மகன் பட்டியைப் பூங்காவிற்கு அழைத்துச் செல்லும் பொறுப்பு பேட் பிளேக்கிற்கு வருகிறது.
ஆனால், ஒரு மதுபானக் கூடத்தில் கவனக்குறைவாக இருந்ததால், சிறுவன் பட்டியைத் தவறவிட்டு விடுகிறார்.
பின்னர் சிறுவன் பத்திரமாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டாலும், பேட் பிளேக்கின் பொறுப்பற்ற மதுப்பழக்கத்தால் கோபமடைந்த ஜீன், அவருடனான உறவை உடனடியாக முறித்துக் கொள்கிறார்.
தன் வாழ்க்கையின் வீழ்ச்சியை உணர்ந்த பேட் பிளேக், மதுப்பழக்கத்திலிருந்து முற்றிலுமாக விடுபட முடிவு செய்கிறார்.
மறுவாழ்வு மையத்தில் சேர்ந்து சிகிச்சை பெறுகிறார். மதுவிலக்குப் பிரிவினரின் ஆதரவோடும், தனது பழைய நண்பரான வேன் (ராபர்ட் டுவால்) என்பவரின் உதவியோடும் இறுதியாக மதுப்பழக்கத்திலிருந்து முழுமையாக மீண்டு வருகிறார்.
தன் பழக்க வழக்கங்களைச் சீரமைத்த பிறகு, மீண்டும் ஜீனுடன் இணைய விரும்பி அவரைச் சந்திக்கிறார்.
பேட் பிளேக் மதுவை விட்டதற்கு ஜீன் வாழ்த்து தெரிவித்து, அவர் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினாலும், அவரும் அவரது மகனும் நிம்மதியாக வாழ பேட் பிளேக் அவர்களை விட்டு விலகி இருப்பதே நல்லது என்று கூறி விடைபெறுகிறார்.
அதன்பின், பேட் பிளேக் தன் வாழ்நாளின் மிகச்சிறந்த பாடலாகக் கருதும் "தி வீரி கைண்ட்"என்ற பாடலை எழுதி முடித்து, அதை டாமி ஸ்வீட்டிற்கு விற்கிறார்.
பதினாறு மாதங்களுக்குப் பிறகு, டாமி ஸ்வீட் அந்தப் பாடலை மேடையில் பாட, அதை ரசிக்கும் பெரும் கூட்டத்திற்கு இடையே பேட் பிளேக் மேடைக்குப் பின்னால் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
அப்பாடல் மிகப்பெரிய வெற்றி பெற்றதால், பேட் பிளேக்கின் மேலாளர் அவருக்குப் பெரிய தொகையிலான காசோலையை வழங்குகிறார்.
நிகழ்ச்சி முடிந்து பேட் பிளேக் கிளம்பும்போது, ஜீன் அவரைச் சந்திக்க வருகிறார். ஒரு பெரிய இசைப் பத்திரிகையின் எழுத்தாளராக அந்த நிகழ்ச்சியை வர்ணனை செய்ய வந்ததாக ஜீன் கூறுகிறார்.
இருவரும் இயல்பாகப் பேசும்போது, ஜீனின் விரலில் நிச்சயதார்த்த மோதிரம் இருப்பதைப் பேட் பிளேக் கவனிக்கிறார்.
ஜீனுக்கு ஒரு நல்ல துணை அமைவதற்குத் தகுதி இருக்கிறது என்று பேட் பிளேக் வாழ்த்துகிறார்.
மேலும், தான் பெற்ற பாடலின் ராயல்டி பணத்தைச் சிறுவன் பட்டிக்கு 18 வயது ஆகும்போது கொடுக்குமாறு ஜீனிடம் நீட்டுகிறார்.
ஜீன் முதலில் அதை மறுத்தாலும், அந்தப் பாடல் உருவானதற்குக் காரணமே ஜீன் தான் என்றும், இது வெறும் பணம் அல்ல என்றும் பேட் பிளேக் கூறியதும் அதை ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
இருவரும் அன்போடு விடைபெற, பேட் பிளேக் தன் புதிய வாழ்க்கையை அமைதியுடன் தொடர்வதுடன் இக்கதை நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
#கீதப்ப்ரியன்ஹாலிவுட்
