தி ஆர்டிஸ்ட் The Artist 2011 திரைப்படம் முதலில் நம்மிடம் எழுப்பும் கேள்வி மிகவும் எளிமையானது: “இன்றைய காலத்தில் வசனமே இல்லாமல் ஒரு திரைப்படத்தை எப்படி ரசிக்க முடியும்?” ஆனால் படம் முடிந்தபோது, “வசனம் இல்லாமலேயே இவ்வளவு ஆழமாகப் பேச முடியுமா?” என்பதே நம்முடைய ஆச்சரியமாக மாறுகிறது. இதுதான் இப்படத்தின் மிகப்பெரிய சாதனை.
மிஷேல் ஹசனவிசியஸ் எழுதி இயக்கிய இத்திரைப்படம், மௌனப்பட காலத்தின் வடிவத்தையே பயன்படுத்தி, மாறிவரும் காலத்திற்கு மனிதன் எவ்வாறு தன்னைத் தகவமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற நவீனமான கருத்தைச் சொல்கிறது.
எனவே இது பழைய சினிமாவைப் பின்பற்றிய முயற்சி மட்டுமல்ல; காலம் மாறும்போது நாமும் மாற வேண்டும் என்ற வாழ்க்கை உண்மையைச் சினிமா மொழியில் சொல்லும் படைப்பு.
இப்படத்தைப் புரிந்துகொள்ள முதலில் மௌனப்படம் என்றால் என்ன என்பதை அறிய வேண்டும். இன்றுபோல் நடிகர்கள் பேசும் குரல் நேரடியாகக் கேட்கும் காலம் அது அல்ல. முகபாவனை, உடலசைவு, நடனம், காட்சியமைப்பு, பின்னணி இசை, இடையிடையே தோன்றும் எழுத்துப் பலகைகள் ஆகியவற்றின் மூலமே கதை சொல்லப்பட்டது. எனவே நடிகரின் முகமே அவரது வசனம்; உடல்மொழியே அவரது உரையாடல்.
இதைத்தான் இப்படம் மிகத் திறமையாகப் பயன்படுத்துகிறது. கருப்பு-வெள்ளைப் படம், பழைய திரைவிகிதம், அந்தக் காலத்திற்கேற்ற காட்சியமைப்பு, ஆடை, ஒளியமைப்பு, கேமரா இயக்கம் ஆகிய அனைத்தும் சேர்ந்து பார்வையாளரை நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த திரைப்பட உலகுக்குள் அழைத்துச் செல்கின்றன.
இது வெறும் அலங்காரம் அல்ல; படத்தின் கருத்தை உணரச் செய்யும் முக்கியமான கலைமொழி.
இயக்குநரின் மிகப்பெரிய துணிச்சல் என்னவென்றால், இன்றைய பார்வையாளர்களுக்கு பழக்கமான வசனங்களையும் வேகமான படத்தொகுப்பையும் நம்பாமல், “பார்வையாளர்கள் இன்னும் முகத்தைப் பார்த்துப் புரிந்துகொள்வார்கள்” என்று நம்பியிருப்பதுதான்.
அந்த நம்பிக்கை வீணாகவில்லை. ஒரு பார்வை, ஒரு சிறிய புன்னகை, ஒரு தயக்கம், ஒரு நடையின் வேகம் போன்ற மிகச் சிறிய விஷயங்கள்கூட கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையைத் தெளிவாகச் சொல்லுகின்றன.
ஒளிப்பதிவாளர் குயோம் ஷிஃப்மானின் பணி இந்த அனுபவத்தை மேலும் சிறப்பாக்குகிறது.
ஒவ்வொரு காட்சியும் பழைய மௌனப்படத்தின் தோற்றத்தை நினைவூட்டினாலும், அது வெறும் நகலாகத் தெரியவில்லை. ஒளி, நிழல், காட்சியின் அமைப்பு, கேமராவின் இயக்கம் ஆகியவை கதாபாத்திரங்களின் உணர்ச்சிகளோடு இணைந்து செயல்படுகின்றன.
இசை இப்படத்தில் வசனத்தின் இடத்தைப் பெருமளவு எடுத்துக்கொள்கிறது. லுடோவிக் போர்ஸின் இசை, கதாபாத்திரங்கள் சொல்ல முடியாத உணர்வுகளைப் பார்வையாளரிடம் கொண்டு செல்கிறது.
மகிழ்ச்சி, பதற்றம், தோல்வி, தனிமை, நம்பிக்கை என ஒவ்வொரு மனநிலைக்கும் இசை தனக்கென ஒரு குரலை உருவாக்குகிறது. அதனால் இப்படத்தைப் பார்க்கும்போது நாம் “வசனம் இல்லை” என்பதை மறந்துவிடுகிறோம்.
ஜீன் டுஜார்டினின் நடிப்பு படத்தின் மைய வலிமைகளில் ஒன்று. பேசாமல் நடிப்பது எளிதானது என்று தோன்றலாம்; உண்மையில் அது மிகவும் கடினம்.
வசனத்தின் உதவியின்றி ஒரு கதாபாத்திரத்தின் பெருமை, துயரம், பயம், அவமானம், மகிழ்ச்சி ஆகிய அனைத்தையும் முகபாவனையால் மட்டுமே வெளிப்படுத்த வேண்டும்.
டுஜார்டின் அதை மிக இயல்பாகச் செய்கிறார். பெரனிஸ் பெஜோவும் அதே அளவுக்கு உயிரோட்டமான நடிப்பை வழங்குகிறார். இருவரின் உடல்மொழியும் நடனமும் படத்தின் உணர்ச்சியை முன்னெடுக்கின்றன.
நடிகர்களைத் தவிர, திரைப்படத்தின் நாய் பாத்திரமும் குறிப்பிடத்தக்கது. அது வெறும் நகைச்சுவைக்காகச் சேர்க்கப்பட்ட உயிரினம் அல்ல; பல இடங்களில் மனிதர்கள் சொல்ல முடியாத அன்பையும் விசுவாசத்தையும் அதன் செயல்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன.
இதுவும் மௌன சினிமாவின் காட்சி மொழியை இயக்குநர் எவ்வளவு நன்றாகப் புரிந்திருக்கிறார் என்பதற்கான உதாரணம்.
இப்படத்தின் ஆழமான கருத்து மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்வது. உலகம் மாறும்போது பழைய திறமை மதிப்பிழந்துவிட்டது என்று அர்த்தமில்லை.
ஆனால் அந்தத் திறமையைப் புதிய சூழலுக்கேற்ப எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்பதுதான் முக்கியம். ஒரு காலத்தில் மிகப்பெரிய வெற்றியைத் தந்த முறையே என்றென்றும் வெற்றியைத் தரும் என்று நம்புவது ஆபத்தானது.
இதனால் இப்படம் சினிமா கலைஞர்களைப் பற்றி மட்டுமல்ல; நம் ஒவ்வொருவரைப் பற்றியும் பேசுகிறது.
தொழில்நுட்பம் மாறுகிறது, வேலை செய்யும் முறைகள் மாறுகின்றன, மக்களின் ரசனை மாறுகிறது. நேற்று நமக்கு வெற்றியைத் தந்த ஒன்று இன்று போதுமானதாக இல்லாமல் போகலாம்.
அதற்காக நம்முடைய அனுபவத்தையும் திறமையையும் தூக்கி எறிய வேண்டியதில்லை. பழைய திறமையைப் புதிய காலத்துடன் இணைப்பதே உண்மையான முன்னேற்றம் என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.
இப்படத்தின் மற்றொரு சிறப்பு, வெற்றியைப் பற்றிய அதன் பார்வை. புகழ் நிரந்தரமானது அல்ல; இன்று உச்சியில் இருப்பவர் நாளை மறக்கப்படலாம்.
அதே நேரத்தில், உண்மையான திறமை முற்றிலும் அழிந்துவிடுவதில்லை. சரியான தருணத்தில் அதற்கு புதிய வடிவம் கிடைக்கலாம். எனவே தோல்வி என்பது முடிவு அல்ல; சில நேரங்களில் அது நம்மை வேறு வழியில் மீண்டும் தொடங்க வைக்கும் இடைநிலை.
இதனால்தான் இப்படத்தின் இறுதிப் பகுதி மிகவும் அர்த்தமுள்ளதாகிறது.
மௌனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு தொடங்கிய திரைப்படம், ஒலியை எதிரியாகக் காட்டாமல் இறுதியில் அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலைக்கு வருகிறது.
ஆரம்பத்தில் மாற்றம் அச்சமாகத் தெரிகிறது; முடிவில் அதே மாற்றம் புதிய வாய்ப்பாக மாறுகிறது. இது முழுத் திரைப்படத்தின் கருத்தை ஒரே தருணத்தில் சுருக்கிவிடுகிறது.
உலகளவில் இப்படம் பெற்ற அங்கீகாரமும் அதன் கலைத்திறனை உறுதிப்படுத்துகிறது.
கேன்ஸ் திரைப்பட விழா, கோல்டன் குளோப், பாஃப்டா, அகாடமி விருதுகள் என பல முக்கிய விருதுகளில் பெரும் வெற்றியைப் பெற்றது. குறிப்பாக சிறந்த படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த நடிகர் உள்ளிட்ட ஐந்து அகாடமி விருதுகளை வென்றது,
மௌனப்பட வடிவத்தைப் பயன்படுத்திய ஒரு நவீன திரைப்படத்திற்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய அங்கீகாரமாகும்.
===============================
படத்தின் கதை:-
1927-ஆம் ஆண்டு ஹாலிவுட்டில் கதை தொடங்குகிறது. அக்காலத்தில் திரைப்படங்களில் நடிகர்கள் பேசும் குரல் பார்வையாளர்களுக்குக் கேட்காது.
முகபாவனை, உடலசைவு, நடனம், காட்சிகள், பின்னணி இசை, இடையிடையே வரும் எழுத்துப் பலகைகள் ஆகியவற்றின் மூலமே கதை சொல்லப்படும்.
இந்த மௌனப்பட உலகின் மிகப்பெரிய நட்சத்திரங்களில் ஒருவராக ஜார்ஜ் வாலென்டின் (ஜீன் டுஜார்டின்) இருக்கிறார். அவர் நடித்த புதிய திரைப்படத்தின் முதல் காட்சி நடைபெறும் இடத்தில் ரசிகர்களும் பத்திரிகையாளர்களும் அவரைச் சுற்றி திரள்கிறார்கள்.
அவர் புகைப்படங்களுக்கு போஸ் கொடுத்து தனது புகழை ரசித்துக்கொண்டிருக்கும்போது, இளம் பெண் பெப்பி மில்லர் (பெரனிஸ் பெஜோ) எதிர்பாராத விதமாக அவருடன் மோதிக்கொள்கிறாள்.
ஜார்ஜ் கோபப்படாமல் நகைச்சுவையுடன் அந்தச் சூழ்நிலையை ஏற்றுக்கொண்டு, அவளுடன் சேர்ந்து புகைப்படக்காரர்களுக்கு போஸ் கொடுக்கிறார்.
மறுநாள் பெப்பியின் புகைப்படம் பத்திரிகையின் முதல் பக்கத்தில் வெளியாகிறது. “இந்தப் பெண் யார்?” என்ற கேள்வியை எழுப்பும் அளவுக்கு அந்தப் புகைப்படம் அவளுக்கு கவனத்தைப் பெற்றுத் தருகிறது.
இந்தச் சிறிய புகழை வாய்ப்பாக மாற்றிக்கொள்ளும் பெப்பி, திரைப்படத் துறையில் நடிக்க முயற்சி செய்கிறாள். அவள் ஒரு நடனக் கலைஞராகத் தேர்வுக்கு வருகிறாள்.
அப்போது அவளை ஜார்ஜ் கவனிக்கிறார். ஸ்டுடியோ நிர்வாகி அல் ஸிம்மர் (ஜான் குட்மேன்) எதிர்ப்பு தெரிவித்தாலும், பெப்பிக்கு அடுத்த திரைப்படத்தில் ஒரு வாய்ப்பு வழங்க வேண்டும் என்று ஜார்ஜ் வலியுறுத்துகிறார்.
பெப்பி படிப்படியாக திரைப்பட உலகில் கால்பதிக்கிறாள். ஆரம்பத்தில் அவளுக்கு கிடைப்பது சிறிய வாய்ப்புகள்தான்.
ஆனால் ஜார்ஜ் அவளிடம் இருக்கும் திறமையைப் புரிந்துகொண்டு வழிகாட்டுகிறார். ஒரு காட்சியில் அவளுடன் நடனமாடும்போது இருவருக்கும் இயல்பான திரை ஈர்ப்பு இருப்பது தெரிகிறது.
ஜார்ஜ் அவளது தோற்றத்திலும் சிறிய மாற்றம் ஒன்றைச் செய்கிறார். அவளது முகத்தில் ஒரு அழகு மச்சப்புள்ளியை வரைகிறார்.
அந்தச் சிறிய அடையாளம் கூட பெப்பியின் திரைத் தோற்றத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறுகிறது.
ஜார்ஜின் வழிகாட்டுதலையும் தனது உழைப்பையும் பயன்படுத்திக்கொண்ட பெப்பி, சிறிய வேடங்களில் இருந்து படிப்படியாக முக்கியமான கதாபாத்திரங்களுக்குச் செல்கிறாள்.
இரண்டு ஆண்டுகள் கடந்து செல்கின்றன. திரைப்பட உலகமே மாறத் தொடங்குகிறது. ஒலியுடன் கூடிய திரைப்படங்கள் உருவாகத் தொடங்குகின்றன.
இதுவரை நடிகர்களின் குரலைக் கேட்காத பார்வையாளர்கள், இப்போது நடிகர்கள் பேசுவதையும் கேட்க விரும்புகிறார்கள்.
இதனால் மௌனப்படங்களைத் தயாரித்து வந்த ஸ்டுடியோக்கள் புதிய தொழில்நுட்பத்தை ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்குகின்றன.
அல் ஸிம்மர், இனிமேல் மௌனப்படத் தயாரிப்பை நிறுத்தி ஒலிப்படங்களுக்குச் செல்லப் போவதாக அறிவிக்கிறார்.
ஆனால் ஜார்ஜ் இதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மௌனப்படங்களின் வெற்றியில் ஆழமான நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் அவர், ஒலிப்படம் என்பது ஒரு தற்காலிகப் போக்கு மட்டுமே என்று கருதுகிறார்.
மக்கள் மீண்டும் மௌனப்படங்களுக்கே திரும்புவார்கள் என்று அவர் நம்புகிறார். தொழில்நுட்பம் மாறினாலும் தன்னுடைய புகழும் தன்னுடைய திரைப்படப் பாணியும் மாற வேண்டிய அவசியமில்லை என்று நினைக்கிறார்.
இதற்கிடையில் ஜார்ஜுக்கு ஒரு கனவு வருகிறது. அந்தக் கனவில் தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகத்திலிருந்து ஒலிகள் கேட்கத் தொடங்குகின்றன.
பொருட்கள் விழும் சத்தம், சுற்றியுள்ள மனிதர்களின் அசைவுகள் போன்றவை அவருக்குக் கேட்கின்றன.
ஆனால் அவர் மட்டும் பேச முடியவில்லை. இந்தக் கனவு, மௌனப்பட உலகம் மறைந்து ஒலிப்பட உலகம் வரப்போகிறது என்ற அவரது ஆழ்மன அச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
உண்மையில் அவர் எதிர்த்து நிற்கும் மாற்றம் ஏற்கனவே அவரது மனதுக்குள் நுழைந்துவிட்டது.
ஆனால் அந்த அச்சத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாமல், ஜார்ஜ் தனது வழியிலேயே செல்ல முடிவு செய்கிறார்.
அவர் ஸ்டுடியோவை விட்டு விலகி, தானே பணம் முதலீடு செய்து, தானே தயாரித்து, தானே இயக்கும் ஒரு மௌனப்படத்தை உருவாக்க முடிவு செய்கிறார்.
அந்தப் படத்திற்கு “கண்ணீரின் காதல்” என்று பொருள்படும் பெயர் வைக்கிறார். தனது புகழும் பழைய ரசிகர்களும் இந்தப் படத்தை வெற்றிபெறச் செய்யும் என்று அவர் நம்புகிறார்.
அதே சமயத்தில் பெப்பி மில்லர் வேறு பாதையில் வேகமாக முன்னேறுகிறாள்.
அவள் நடித்த புதிய ஒலிப்படம் வெளியாகத் தயாராகிறது. ஒருபுறம் ஜார்ஜின் பழைய பாணியிலான மௌனப்படம்; மறுபுறம் பெப்பியின் புதிய ஒலிப்படம்.
இருவருடைய திரைப்படங்களும் ஒரே நாளில் வெளியிடப்படுகின்றன. இதுவே அவர்களின் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய திருப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
அதோடு 1929-ஆம் ஆண்டின் பங்குச் சந்தை வீழ்ச்சியும் வருகிறது. பொருளாதார உலகமே அதிர்ச்சியடைகிறது.
ஜார்ஜின் நிலை இன்னும் மோசமாகிறது. தனது திரைப்படம் வெற்றி பெற்றால்தான் தன்னுடைய பொருளாதார நிலையை காப்பாற்ற முடியும்.
ஆனால் எதிர்பார்த்தது நடக்கவில்லை. மக்கள் பெப்பி நடித்த ஒலிப்படத்தைப் பார்க்க திரள்கிறார்கள். ஜார்ஜின் மௌனப்படத்தைப் பார்க்க மிகக் குறைந்தவர்களே வருகிறார்கள்.
இதன் விளைவாக ஜார்ஜ் பொருளாதார ரீதியாக முற்றிலும் சிதைந்து போகிறார்.
ஒருகாலத்தில் மக்கள் கூட்டம் சூழ்ந்த நட்சத்திரம் இப்போது கடனிலும் தனிமையிலும் சிக்கிக்கொள்கிறார்.
அவரது மனைவி டோரிஸ் வாலென்டின் (பெனிலோப் ஆன் மில்லர்) அவரை வீட்டை விட்டு வெளியேற்றுகிறாள். ஜார்ஜ் தனது விசுவாசமான பணியாளரும் வாகன ஓட்டுநருமான கிளிஃப்டன் (ஜேம்ஸ் க்ராம்வெல்) மற்றும் தனது நாயுடன் ஒரு சிறிய குடியிருப்பில் வசிக்கத் தொடங்குகிறார்.
ஒருகாலத்தில் செல்வமும் புகழும் கொண்டிருந்த ஜார்ஜின் வாழ்க்கை இப்போது முற்றிலும் மாறிவிட்டது.
பணமில்லாமல் தவிக்கிறார். தனக்கு உதவிய கிளிஃப்டனுக்குக்கூட ஒரு ஆண்டுக்கும் மேலாக சம்பளம் கொடுக்கவில்லை என்பதை உணர்கிறார்.
இருந்தபோதும் கிளிஃப்டன் அவரை விட்டுப் பிரியாமல் விசுவாசமாக இருக்கிறான். இறுதியில் ஜார்ஜ் தனது காரையே கிளிஃப்டனுக்கு கொடுத்து, இனி தன்னால் அவரை வைத்துக்கொள்ள முடியாது என்று கூறி அவரை வேலையிலிருந்து விடுவிக்கிறார்.
இதற்கிடையில் பெப்பி மிகப்பெரிய புதிய திரைப்பட நட்சத்திரமாக உயர்ந்துவிட்டாள்.
ஒலிப்படங்களின் காலம் அவளுக்குப் புதிய வாய்ப்புகளைக் கொண்டு வருகிறது.
ஒருகாலத்தில் ஜார்ஜிடம் சிறிய வாய்ப்பு கேட்டுக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் இப்போது ஹாலிவுட்டின் முன்னணி நட்சத்திரமாகிறாள்.
ஆனால் ஜார்ஜ் தனது வீழ்ச்சியை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவிக்கிறார்.
அவருடைய தனிப்பட்ட பொருட்களையும் விற்க வேண்டிய நிலை வருகிறது. ஏலத்தில் தனது பழைய வாழ்க்கையின் நினைவுகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக இழக்கிறார்.
அப்போது தான், தன்னிடம் ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக சம்பளம் பெறாமல் இருந்தும் தன்னுடன் இருந்த கிளிஃப்டனின் விசுவாசத்தின் மதிப்பை மேலும் உணர்கிறார்.
ஆனால் வாழ்க்கை அவருக்கு அதற்குள் மிகவும் கடுமையான நிலையை உருவாக்கிவிட்டது.
மனமுடைந்தும் மதுவுக்கு அடிமையாகியும் போன ஜார்ஜ், தனது பழைய திரைப்படச் சுருள்களை ஒன்றாகக் குவிக்கிறார்.
அவைதான் ஒருகாலத்தில் அவருக்கு புகழையும் பணத்தையும் ரசிகர்களையும் கொடுத்தவை. ஆனால் இப்போது அவற்றைப் பார்த்தாலே தனது வீழ்ச்சி நினைவுக்கு வருகிறது. கோபத்திலும் விரக்தியிலும் அந்த திரைப்படச் சுருள்களுக்கு தீ வைக்கிறார்.
தீ கட்டுக்கடங்காமல் பரவுகிறது. பழைய நைட்ரேட் திரைப்படச் சுருள்கள் எளிதில் தீப்பிடிக்கும் தன்மை கொண்டவை என்பதால், வீட்டுக்குள் தீ வேகமாகப் பரவுகிறது.
புகை அதிகரிக்க, ஜார்ஜ் அதற்குள் சிக்கிக்கொள்கிறார். தப்பிக்க முடியாமல் மயங்கி விழுகிறார். ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவரது நாய் வெளியே ஓடி உதவி தேடுகிறது. அருகில் இருந்த ஒரு காவல்துறை அதிகாரியின் கவனத்தை ஈர்த்து, அவரை ஜார்ஜ் இருக்கும் வீட்டுக்குக் கொண்டு வருகிறது. இதனால் ஜார்ஜ் உயிருடன் மீட்கப்படுகிறார்.
தீ விபத்தில் காயமடைந்த ஜார்ஜ் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுகிறார். அங்கு பெப்பி அவரைப் பார்க்க வருகிறாள்.
அவர் தீயில் இருந்து காப்பாற்றிய திரைப்படச் சுருளைப் பார்த்தபோது, அது தங்களிருவரும் இணைந்து நடனமாடிய பழைய காட்சி என்பதை பெப்பி கண்டுபிடிக்கிறாள்.
அந்தச் சிறிய திரைப்படச் சுருள் ஜார்ஜின் கடந்த காலத்தையும் பெப்பியின் வாழ்க்கையின் தொடக்கத்தையும் இணைக்கும் நினைவாகிறது.
பெப்பி ஜார்ஜை மருத்துவமனையிலிருந்து தன்னுடைய வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று குணமடையச் செய்கிறாள்.
ஜார்ஜ் விழித்தபோது, தன் பழைய பணியாளரான கிளிஃப்டன் இப்போது பெப்பியிடம் வேலை செய்வதைப் பார்க்கிறார்.
கிளிஃப்டனுக்குத் தானே சம்பளம் கொடுக்க முடியாமல் அனுப்பிவைத்த நிலையில், இப்போது அவன் பெப்பியிடம் வேலை செய்வதைப் பார்ப்பது ஜார்ஜின் அகந்தையை மேலும் காயப்படுத்துகிறது.
பெப்பி அவரை காப்பாற்றியும் கவனித்துக்கொண்டும் இருந்தாலும், ஜார்ஜ் அதை எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.
தன் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தையும், தன்னுடைய முன்னாள் உதவியாளர் இப்போது பெப்பியிடம் பணிபுரிவதையும் பார்த்து அவமானப்படுகிறார்.
பெப்பியின் அன்பை ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, நன்றியற்றவனாக நடந்து கொள்கிறார்.
அப்போது கிளிஃப்டன் அவரிடம் மிகவும் முக்கியமான உண்மையை நினைவூட்டுகிறான் — வாழ்க்கை எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருக்காது; இன்று ஒருவரிடம் இருக்கும் அதிர்ஷ்டம் நாளை இன்னொருவரிடம் இருக்கலாம்.
பெப்பி இப்போது புகழின் உச்சியில் இருந்தாலும், ஜார்ஜை மறந்துவிடவில்லை.
அவரை மீண்டும் திரைப்பட உலகிற்குக் கொண்டுவர வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறாள். ஸ்டுடியோ முதலாளி அல் ஸிம்மரிடம் சென்று, அடுத்த திரைப்படத்தில் ஜார்ஜ் தன்னுடன் நடிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறாள்.
ஜார்ஜுக்கு வாய்ப்பு கொடுக்காவிட்டால், தானே ஸ்டுடியோவை விட்டு வெளியேறிவிடுவேன் என்று கூறும் அளவுக்கு உறுதியாக நிற்கிறாள்.
ஆனால் ஜார்ஜின் மனதில் இன்னும் தாழ்வு உணர்வும் பழைய பெருமையும் போராடிக்கொண்டிருக்கின்றன.
பெப்பி ஏலத்தில் தனது பழைய பொருட்களை வாங்கியிருப்பதை அறிந்ததும், தன்னைப் பற்றி அவளுக்கு இரக்கம் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்று புரிந்துகொள்கிறார்.
அவமானமும் மனவேதனையும் அதிகரித்து, பெப்பியின் வீட்டை விட்டு வெளியேறி தன்னுடைய பழைய குடியிருப்புக்குச் செல்கிறார்.
அங்கு சென்றபோது, ஒருகாலத்தில் தனது புகழையும் செல்வத்தையும் காட்டிய வீடு இப்போது எரிந்துபோய் அழிந்த நிலையில் இருக்கிறது.
அந்தக் காட்சி அவருடைய வாழ்க்கையின் முழுமையான வீழ்ச்சியை நினைவுபடுத்துகிறது. மனம் முற்றிலும் உடைந்த ஜார்ஜ் தற்கொலை செய்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறார்.
அந்த நேரத்தில் பெப்பி அவரைக் கண்டுபிடித்து காப்பாற்றுகிறாள். தான் அவரை அவமதிக்கவோ, இரக்கம் காட்டவோ முயற்சிக்கவில்லை;
உண்மையாகவே அவருக்கு உதவ விரும்புகிறேன் என்று அவள் சொல்கிறாள். ஜார்ஜ் தன் மிகப்பெரிய பிரச்சினையை வெளிப்படுத்துகிறார்.
இனி யாரும் தன்னைப் பேசக் கேட்க விரும்பவில்லை; தன்னால் ஒலிப்படத்தில் நடிக்க முடியாது என்று அவர் நம்புகிறார்.
அப்போது பெப்பிக்கு ஒரு யோசனை வருகிறது. ஜார்ஜ் பேச வேண்டிய அவசியமே இல்லாத ஒரு திரைப்படத்தை உருவாக்கலாம். அவர் சிறப்பாகச் செய்யக்கூடிய ஒன்றான நடனத்தை மையமாகக் கொண்டு ஒரு இசைநடனக் காட்சியை உருவாக்கலாம் என்று அவள் முடிவு செய்கிறாள்.
இதன் மூலம் ஜார்ஜின் பழைய திறமையை புதிய ஒலிப்பட உலகுடன் இணைக்க முடியும்.
பெப்பி மீண்டும் அல் ஸிம்மரிடம் சென்று ஜார்ஜுக்கான வாய்ப்பை உருவாக்குகிறாள்.
ஜார்ஜ் பேச வேண்டிய நிலை இல்லாத ஒரு இசைநடனப் படைப்பில் அவரை நடிக்க வைக்க ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது.
ஜார்ஜும் பெப்பியும் இணைந்து நடனப் பயிற்சி செய்கிறார்கள். இறுதியில் படப்பிடிப்பு தொடங்குகிறது.
நடனக் காட்சி நடைபெறும்போது, முதன்முறையாக பார்வையாளர்கள் அவர்களின் காலடிச் சத்தத்தையும் நடனத்தின் ஒலியையும் கேட்கிறார்கள்.
இதுவரை மௌனமாக நகர்ந்த திரைப்படத்தில், இந்த ஒலி ஒரு புதிய உலகத்தின் கதவைத் திறப்பது போல அமைகிறது. ஆனால் ஜார்ஜ் பேசுவதில்லை; அவருடைய திறமை இன்னும் அவரது உடல்மொழியிலேயே இருக்கிறது.
நடனக் காட்சி சிறப்பாக முடிகிறது. இயக்குநர் “நிறுத்துங்கள்” என்று கூறுகிறார். அல் ஸிம்மரும் காட்சியைப் பாராட்டி, “இன்னும் ஒரு முறை செய்ய முடியுமா?” என்று கேட்கிறார்.
இதுவரை தனது வாழ்க்கையை மாற்றிய ஒலியையே எதிரியாகப் பார்த்த ஜார்ஜ், இப்போது எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் தனது ஒரே கேட்கக்கூடிய வசனத்தைச் சொல்கிறார்: “மகிழ்ச்சியுடன் திரும்ப செய்கிறேன்.”
அந்த ஒரு வார்த்தையோடு திரைப்படம் முடிகிறது. ஜார்ஜ் தனது கடந்த காலத்தை அழிக்கவில்லை; அதிலிருந்த சிறந்த திறமையை எடுத்துக்கொண்டு புதிய காலத்திற்குள் நுழைகிறார்.
மௌனப்பட உலகின் நட்சத்திரமாக இருந்த அவர், ஒலிப்பட உலகத்திலும் தன்னுடைய இடத்தைத் தேடத் தயாராகிவிட்டார்.
பெப்பியும் அவருடைய திறமையை மதித்து, அவரை மீண்டும் வாழ்க்கைக்குக் கொண்டு வந்திருக்கிறாள்.
இவ்வாறு ஆரம்பத்தில் புகழின் உச்சியில் இருந்த ஒரு கலைஞன், காலத்தின் மாற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ள மறுத்ததால் வீழ்ந்து, அனைத்தையும் இழந்து, இறுதியில் தன்னுடைய பழைய திறமையையே புதிய உலகத்துடன் இணைத்துக்கொண்டு மீண்டும் எழும் பயணமாக தி ஆர்டிஸ்ட் திரைப்படத்தின் கதை நிறைவடைகிறது.
தி ஆர்டிஸ்ட் பழைய சினிமாவை நினைவுகூரச் செய்யும் படம் மட்டுமல்ல; பழையதுக்கும் புதியதுக்கும் இடையே ஒரு பாலம் அமைக்கும் படம். “மாற்றத்தைப் பயப்படாதே; உன்னிடம் இருப்பதை இழக்காமல் மாற்றத்துடன் இணைத்துக்கொள்” என்பதே இதன் எளிய, ஆனால் ஆழமான செய்தி. வசனங்கள் இல்லாத ஒரு திரைப்படம் வாழ்க்கையைப் பற்றி இவ்வளவு தெளிவாகப் பேச முடியும் என்பதே இதன் மிகப்பெரிய வெற்றி.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
