ஒரு மனிதன் உலகத்தை மற்றவர்கள் எதிர்பார்க்கும் விதத்தில் உணரவில்லை என்றால், அவன் தவறானவனா? உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தாத ஒருவரை உணர்ச்சியற்றவன் என்று தீர்மானித்துவிட முடியுமா?
இப்படிப்பட்ட கேள்விகளை நேரடியாகக் கேட்காமல், அவற்றை நமக்குள் எழச் செய்யும் திரைப்படம்தான் லுசினோ விஸ்கொண்டியின் தி ஸ்ட்ரேஞ்சர்.
ஆல்பர்ட் காம்யூவின் 1942ஆம் ஆண்டு நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்த 1967ஆம் ஆண்டு திரைப்படம், ஒரு கதையைச் சொல்வதைவிட மனிதனுக்கும் அவனைச் சுற்றியுள்ள உலகத்திற்கும் இடையிலான விசித்திரமான இடைவெளியை உணரச் செய்கிறது.
மெர்சோவாக நடித்திருக்கும் மார்செல்லோ மாஸ்ட்ரோயான்னியின் நடிப்பு இப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்று. அதிகப்படியான முகபாவனைகளோ உணர்ச்சி வெடிப்புகளோ இல்லாமல், பார்வை, உடல்மொழி, குரலின் அமைதி ஆகியவற்றின் மூலம் கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குகிறார்.
அவரை உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாததுதான் நம்மை தொடர்ந்து கவனிக்க வைக்கிறது. மரியாக அன்னா கரினாவும், ரேமண்டாக ஜார்ஜ் ஜெரேவும் மெர்சோவின் உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் முக்கியமான மனித உறவுகளை உருவாக்குகின்றனர்.
விஸ்கொண்டியின் இயக்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்கது, மெர்சோவை நல்லவன் அல்லது கெட்டவன் என்று இயக்குநர் தீர்மானித்து விடாததுதான்.
அவனைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய பொறுப்பை பார்வையாளரிடமே விட்டுவிடுகிறார்.
காம்யூவின் சிந்தனைகளை நீண்ட உரையாடல்களாக மாற்றாமல், காட்சிகள், அமைதிகள், முகபாவனைகள், சூழல்கள் ஆகியவற்றின் வழியே வெளிப்படுத்துகிறார்.
இதனால் திரைப்படம் ஒரு கதையைப் பின்தொடர்வதைவிட, ஒரு மனிதனின் மன உலகத்தை கவனிப்பது போன்ற அனுபவத்தைத் தருகிறது.
கியூசெப்பே ரோட்டுன்னோவின் ஒளிப்பதிவு படத்தின் மனநிலையை அழகாக உருவாக்குகிறது.
அல்ஜீரியாவின் வெப்பம், திறந்த வெளிகள், கடற்கரை, நகரச் சூழல் ஆகியவை வெறும் பின்னணியாக இல்லாமல், திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிச் சூழலின் ஒரு பகுதியாகின்றன. ஒளியும் நிழலும் கதாபாத்திரங்களின் உள்ளார்ந்த தனிமையுடன் இணைகின்றன.
பியரோ பிச்சோனியின் இசையும் ஒலியமைப்பும் காட்சிகளின் உணர்ச்சியை கட்டாயப்படுத்தாமல் மெதுவாகத் தொடர்கின்றன. சில நேரங்களில் பேசப்படாத அமைதியே அதிகமாகப் பேசுகிறது.
படத்தொகுப்பும் அதே கட்டுப்பாட்டைப் பின்பற்றுகிறது. வேகமாக நகரும் காட்சிகளால் பார்வையாளரைத் தூண்டாமல், காட்சிகளின் மனநிலையை உள்வாங்குவதற்கான இடத்தை வழங்குகிறது.
இதனால் திரைப்படத்தின் வேகம் ஒரு பரபரப்பான நிகழ்வை நோக்கி ஓடுவது போல இல்லாமல், ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையையும் அவனுடைய உலகப் பார்வையையும் மெதுவாக அவதானிப்பது போல அமைகிறது.
இந்தப் படத்தின் தனித்துவம் அதன் திரைப்பட மொழியில்தான் உள்ளது. ஒருவர் துயரத்தில் துயரப்பட வேண்டும், மகிழ்ச்சியில் மகிழ வேண்டும், முக்கியமான விஷயங்களில் சமூக விதிகளுக்கேற்ப நடக்க வேண்டும் என்று உலகம் சில எதிர்பார்ப்புகளை உருவாக்கியுள்ளது.
அவற்றிலிருந்து ஒருவர் விலகினால், சமூகம் அவரை எவ்வாறு மதிப்பிடுகிறது என்பதையே படம் நுணுக்கமாக ஆராய்கிறது. ஒருவர் செய்த செயல்களை மட்டும் வைத்து அவருடைய உள்ளத்தை அளவிட முடியுமா? உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்தாதது உணர்ச்சி இல்லாததற்குச் சமமா? போன்ற கேள்விகளைப் படம் நம்மிடம் விட்டுச் செல்கிறது.
விஸ்கொண்டியின் மனிதநேய அணுகுமுறை கதாபாத்திரங்களை நல்லவர்–கெட்டவர் என்று எளிதில் பிரிக்காமல், அவர்களின் முரண்பாடுகளுடனும் குறைகளுடனும் பார்க்கிறது.
இதனால் பார்வையாளரின் சொந்த தீர்ப்புகளே சோதிக்கப்படுகின்றன. இதுவே படத்தின் உணர்ச்சி ஆழத்தையும் சிந்தனைத் தாக்கத்தையும் அதிகரிக்கிறது.
இத்தாலிய திரைப்பட உருவாக்குநர், பிரெஞ்சு இலக்கியத்தின் முக்கியமான படைப்பைத் தழுவி, அல்ஜீரியப் பின்னணியில் ஒரு மனிதனின் உளவியல் உலகத்தை உருவாக்கியிருப்பது படத்திற்கு தனித்துவமான சர்வதேசத் தன்மையை வழங்குகிறது.
அதன் கேள்விகள் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கோ நாட்டிற்கோ மட்டும் சொந்தமானவை அல்ல என்பதால், இன்றும் பொருத்தமாக உணரப்படுகின்றன.
===============================
படத்தின் கதை:-
மெர்சோ (மார்செல்லோ மாஸ்ட்ரோயான்னி) அல்ஜீரியாவில் வசிக்கும் ஒரு சாதாரண மனிதன். நாட்டுப்புறப் பகுதியில் உள்ள முதியோர் இல்லத்தில் தங்கியிருக்கும் அவனுடைய தாய் இறந்துவிட்டதாக அவனுக்குச் செய்தி வருகிறது.
தாயின் இறுதிச்சடங்கில் கலந்துகொள்வதற்காக அவன் வேலைக்கு விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு அங்கு செல்கிறான்.
ஆனால் தாயின் மரணம் அவனை மிகவும் பாதித்ததாக வெளியில் எந்த அறிகுறியையும் அவன் காட்டுவதில்லை.
சுற்றியிருப்பவர்கள் எதிர்பார்க்கும் விதத்தில் அவன் அழுவதோ, துயரத்தை வெளிப்படுத்துவதோ இல்லை. தாயின் உடலைப் பார்க்க விரும்புகிறாயா என்று கேட்கப்பட்டபோதும் அவன் மறுத்துவிடுகிறான். மறுநாள் அடக்கம் நடைபெறுவதற்கு முந்தைய இரவு, சவப்பெட்டியின் அருகில் நடைபெறும் இரவுக்காவலில் முதியோர் இல்லத்தின் பொறுப்பாளருடன் அவன் அமர்ந்திருக்கிறான்.
அப்போது அவன் புகைபிடிக்கிறான்; மேலும் வழக்கமாக இறுதிச்சடங்கு நேரத்தில் எதிர்பார்க்கப்படும் கசப்பான கருப்புக் காபிக்குப் பதிலாக சாதாரண வெள்ளைக் காபி குடிக்கிறான்.
அவனுடைய இந்த இயல்பான, உணர்ச்சியற்ற நடத்தை அங்கிருந்தவர்களுக்கு அவன் தாயின் மரணத்தைப் பற்றி துயரப்படவில்லை என்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
அடுத்த நாள் தாயின் அடக்கம் முடிந்ததும் மெர்சோ அல்ஜியர்ஸுக்குத் திரும்புகிறான். அங்கு தன் நிறுவனத்தில் முன்பு செயலாளராகப் பணியாற்றியிருந்த மரி கார்டோனாவை (அன்னா கரினா) சந்திக்கிறான். இருவரும் மீண்டும் நெருக்கமாகிறார்கள். ஒன்றாக நீந்தச் செல்கிறார்கள். அன்று மாலை இருவரும் ஃபெர்னாண்டல் நடித்த ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்க்கிறார்கள். அந்தச் சந்திப்புக்குப் பிறகு அவர்களுக்குள் நெருக்கமான காதல் உறவு தொடங்குகிறது. தாயின் இறப்பு முடிந்த உடனேயே மெர்சோ வேறு எந்தத் துயர வெளிப்பாடும் இல்லாமல் மரியுடன் இவ்வாறு இயல்பாகப் பழகுவது, அவனுடைய வாழ்க்கையை மற்றவர்கள் எதிர்பார்க்கும் உணர்ச்சிகளின் அடிப்படையில் அல்லாமல் அவன் தனக்குள் தோன்றும் இயல்பான உணர்வுகளின் அடிப்படையில் நடத்துகிறான் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.
இதற்கிடையில் மெர்சோவின் அண்டை வீட்டுக்காரரும் நண்பருமான ரேமண்ட் சின்தெஸ் (ஜார்ஜ் ஜெரே) அவனிடம் உதவி கேட்கிறான். ரேமண்ட் ஒரு பெண்ணுடன் தொடர்பில் இருக்கிறான். அவள் தன்னிடமிருந்து பரிசுகளையும் பணத்தையும் பெற்றுக்கொண்டு, வேறு ஒருவனுடனும் தொடர்பு வைத்திருக்கிறாள் என்று ரேமண்ட் சந்தேகிக்கிறான். ரேமண்ட் ஒரு பெண்தரகராக இருப்பதாக அக்கம்பக்கத்தினர் பேசிக்கொண்டாலும், அவன் தன்னை ஒரு கிடங்கில் வேலை செய்பவன் என்று கூறுகிறான். அந்தப் பெண்ணிடம் பழிவாங்க வேண்டும் என்பதே ரேமண்டின் நோக்கம்.
அதற்காக ரேமண்ட் ஒரு கடிதம் எழுதித் தரும்படி மெர்சோவிடம் கேட்கிறான். அந்தக் கடிதத்தில் அந்தப் பெண்ணைத் தன் வீட்டுக்கு வருமாறு அழைக்க வேண்டும். அவள் வந்ததும் அவளுடன் உடலுறவு கொண்டு, பின்னர் அவளுடைய முகத்தில் எச்சில் துப்பி, அவளை வீட்டைவிட்டு வெளியேற்ற வேண்டும் என்பதே ரேமண்டின் திட்டம். ரேமண்ட் தனது திட்டத்தை மெர்சோவிடம் கூறும்போது, அந்தப் பெண்ணுக்கு ஏற்படக்கூடிய மனவேதனை குறித்து மெர்சோ எந்த அக்கறையும் காட்டுவதில்லை. அவளைப் பற்றிய பரிதாபமோ, ரேமண்டின் செயலுக்கு எதிர்ப்போ அவனிடம் தோன்றவில்லை. எனவே ரேமண்ட் கேட்டபடி அந்தக் கடிதத்தை எழுதித் தர அவன் சம்மதிக்கிறான்.
ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் அந்தப் பெண் ரேமண்டின் வீட்டுக்கு வருகிறாள். ரேமண்ட் அவளுடன் நடந்துகொண்ட விதம் வன்முறையாக மாறுகிறது. அவன் அவளை அடிக்கிறான். அவள் எதிர்த்து அவனை அறைந்தபோது, ரேமண்ட் அவளை வெளியேற்றுவதற்காக உதைக்க முயல்கிறான். இந்தச் சம்பவத்தில் காவல்துறை தலையிடுகிறது. ரேமண்ட் காவல் நிலையத்துக்கு அழைக்கப்படுகிறான். அப்போது அவன் மெர்சோவையும் தன்னுடன் வரச் செய்து, அந்தப் பெண் தன்னிடம் துரோகம் செய்தவள் என்று சாட்சி சொல்லும்படி கேட்கிறான். மெர்சோ அதற்கும் சம்மதிக்கிறான். இறுதியில் ரேமண்டுக்கு கடுமையான தண்டனை வழங்கப்படாமல் எச்சரிக்கையுடன் விடுவிக்கப்படுகிறான்.
இந்தச் சம்பவங்களுக்கிடையே மெர்சோவின் முதலாளி அவனிடம் ஒரு புதிய வாய்ப்பைப் பற்றி பேசுகிறான். தங்கள் நிறுவனம் பாரிஸில் ஒரு கிளையைத் தொடங்குவது குறித்து யோசித்து வருவதால், அங்கு சென்று வேலை செய்ய அவனுக்கு விருப்பமா என்று கேட்கிறான். ஆனால் பாரிஸுக்குச் செல்வதற்கும், அல்ஜியர்ஸிலேயே இருப்பதற்கும் மெர்சோவுக்கு வலுவான விருப்பம் எதுவும் இல்லை. மற்றவர்களுக்கு முக்கியமாகத் தோன்றும் இந்த முடிவில் அவன் எந்தத் தனிப்பட்ட ஆசையையும் வெளிப்படுத்தவில்லை; முதலாளிக்கு அது விருப்பமாக இருந்தால் பாரிஸுக்குச் செல்லத் தயாராக இருப்பதாகவே அவன் கருதுகிறான்.
அதேபோல் மரியும் மெர்சோவிடம் திருமணம் குறித்து கேட்கிறாள். அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற தீவிரமான விருப்பமும் அவனிடம் இல்லை; திருமணம் வேண்டாம் என்ற எதிர்ப்பும் இல்லை. மரிக்கு அது விருப்பமாக இருந்தால் அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ளத் தயாராக இருக்கிறான். இவ்வாறு வேலை மாற்றம், திருமணம் போன்ற வாழ்க்கையின் முக்கியமான முடிவுகளிலும் மெர்சோ தனக்கென்று ஒரு வலுவான உணர்ச்சி அல்லது எதிர்பார்ப்பை வெளிப்படுத்தாமல், நிகழ்வுகள் எப்படிச் செல்கின்றனவோ அப்படியே ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
மெர்சோவும் ரேமண்டும் வசிக்கும் இடத்தில் சலமானோ என்ற வயதான அண்டை வீட்டுக்காரரும் இருக்கிறார். சலமானோவிடம் ஒரு நாய் உள்ளது. அந்த நாய் நோயுற்றும், அவனால் தொடர்ந்து துன்புறுத்தப்பட்டும் வந்திருக்கிறது. சலமானோ வெளிப்படையாக அந்த நாயிடம் வழக்கம்போலக் கடுமையாகவும் அக்கறையற்றவனாகவும் நடந்துகொண்டாலும், அந்த நாய் அவனுடைய துணையாக இருந்திருக்கிறது. அவனுடைய மனைவி இறந்தபிறகு, தனிமையைப் போக்குவதற்காகவே அவன் அந்த நாயைத் துணையாக வளர்க்கத் தொடங்கியிருந்தான்.
ஒருநாள் அந்த நாய் காணாமல் போய்விடுகிறது. தன்னுடைய வழக்கமான கடுமையான நடத்தைக்குப் பின்னால் அந்த நாயுடன் ஆழமான பிணைப்பு இருந்ததை சலமானோ உணரத் தொடங்குகிறான். அவன் மெர்சோவிடம் வந்து தன் நாயைப் பற்றிப் பேசுகிறான்; சிலமுறை அவனிடம் ஆறுதலும் ஆலோசனையும் தேடுகிறான். அந்த உரையாடல்களில் ஒன்றின்போது, மெர்சோ தன் தாயை முதியோர் இல்லத்திற்கு அனுப்பியிருந்ததைப் பற்றி சில அண்டை வீட்டுக்காரர்கள் தன்னைப் பற்றி மோசமாகப் பேசியதாக சலமானோ கூறுகிறான். இதைக் கேட்ட மெர்சோ ஆச்சரியப்படுகிறான். தன் செயல்களைப் பற்றி மற்றவர்கள் இவ்வாறு எதிர்மறையாக மதிப்பிடுகிறார்கள் என்பது அவனுக்கு அப்போது தான் தெரிய வருகிறது.
ஒரு வார இறுதியில் ரேமண்ட், மெர்சோவையும் மரியையும் தன் நண்பரின் கடற்கரை வீட்டுக்கு அழைக்கிறான். அவர்கள் அங்கு செல்லும்போது ரேமண்டுடன் முன்பு பிரச்சினையில் இருந்த பெண்ணின் சகோதரனையும், அவனுடன் இருந்த மற்றொரு அரபியையும் சந்திக்கிறார்கள். அந்த ஆண்கள் ரேமண்டைத் தொடர்ந்து வருவதாக ரேமண்ட் ஏற்கனவே கூறியிருந்தான். கடற்கரையில் இரு தரப்பினருக்கும் இடையே மோதல் ஏற்படுகிறது.
மோதலின்போது அந்தப் பெண்ணின் சகோதரன் கத்தியால் ரேமண்டை காயப்படுத்துகிறான். பின்னர் அவனும் மற்ற அரபியனும் அங்கிருந்து விலகிச் செல்கிறார்கள். ரேமண்ட் ஆத்திரத்தில் மீண்டும் அவர்களை எதிர்கொள்ளக்கூடும் என்பதால், அவனிடம் இருந்த துப்பாக்கியை மெர்சோ எடுத்துக்கொள்கிறான். ரேமண்ட் அவசரமாக ஏதாவது செய்து பிரச்சினையை மேலும் பெரிதாக்கிவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே அந்தத் துப்பாக்கியைத் தன்னிடம் வைத்துக்கொள்கிறான்.
பின்னர் மெர்சோ தனியாகக் கடற்கரையில் நடந்து செல்கிறான். கடுமையான வெப்பம் அவனை மிகவும் சோர்வடையச் செய்கிறது. அவன் குழப்பமான மனநிலையிலும் வெப்பத்தால் பாதிக்கப்பட்ட நிலையிலும் இருக்கிறான். அப்போது முன்பு ரேமண்டை கத்தியால் காயப்படுத்திய அந்த அரபியனை மீண்டும் சந்திக்கிறான். அவன் கையில் இருக்கும் கத்தி மெர்சோவின் கண்களில் பளிச்சிடுகிறது. அந்தக் கணத்தில், வெப்பம், உடல் சோர்வு, மனக்குழப்பம் ஆகியவற்றின் நடுவில் மெர்சோ தன்னிடம் இருந்த ரேமண்டின் துப்பாக்கியைப் பயன்படுத்தி சுடுகிறான்.
துப்பாக்கிக் குண்டு அந்த மனிதனை உயிரிழக்கச் செய்கிறது. ஆனால் அதற்குப் பிறகும் மெர்சோ அங்கேயே நின்றுவிடவில்லை. சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு, ஏற்கனவே உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் இருந்த அந்த மனிதனை நோக்கி மேலும் நான்கு முறை சுடுகிறான். அந்த நான்கு துப்பாக்கிச் சூடுகளுடன் சம்பவம் முழுமையான கொலையாக மாறுகிறது. இதன் விளைவாக மெர்சோ கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்படுகிறான்.
சிறையில் அடைக்கப்பட்ட பிறகு, மெர்சோவுக்கு வெளி உலகத்துடனான தொடர்புகள் துண்டிக்கப்படுகின்றன. ஆரம்பத்தில் அவனுக்கு சிறையில் இருப்பதும், சுதந்திரம் இல்லாததும், மரியுடன் உடலுறவு கொள்ள முடியாததும் கடினமாக இருக்கிறது. ஆனால் அவனுடைய இயல்பான தன்மை அவனைச் சூழ்நிலைக்கேற்ப மாற்றிக்கொள்ளச் செய்கிறது. சிறையின் கட்டுப்பாடுகளுக்குப் பழகிய பிறகு, அங்குள்ள வாழ்க்கையையும் அவனால் சகித்துக்கொள்ள முடிகிறது. ஒருகட்டத்தில், பல நாட்களாகத் தன்னுடனேயே பேசிக்கொண்டிருப்பதைத் தான் அறியாமலேயே செய்து வந்திருப்பதையும் அவன் உணர்கிறான்.
கிட்டத்தட்ட ஒரு வருட காலம் அவன் சிறையில் காத்திருக்கிறான். அவன் பெரும்பாலும் தூங்குகிறான், தன் அறையில் இருக்கும் சிறிய ஜன்னல் வழியாக வெளியில் பார்க்கிறான், மேலும் தன் பழைய வீட்டில் இருந்த பொருட்களை மனதுக்குள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நினைவுபடுத்திக்கொள்கிறான். இவ்வாறு நாட்களைக் கடத்திக்கொண்டே அவன் நீதிமன்ற விசாரணைக்காகக் காத்திருக்கிறான்.
இறுதியில் மெர்சோவின் வழக்கு நீதிமன்றத்தில் விசாரணைக்கு வருகிறது. மெர்சோ தான் செய்த கொலையை மறுக்கவில்லை. ஆனால் அவனுடைய வழக்கில் அரசு தரப்பு வழக்கறிஞர் கொலையின் விவரங்களை மட்டுமே மையமாகக் கொள்ளாமல், அவனுடைய தாயின் இறுதிச்சடங்கில் அவன் எப்படி நடந்துகொண்டான் என்பதையே முக்கியமாக முன்வைக்கிறான். தாயின் மரணத்தில் அவன் அழவில்லை, துக்கத்தை வெளிப்படுத்தவில்லை, உடலைப் பார்க்க மறுத்தான், இறுதிச்சடங்குக்கு முந்தைய இரவில் புகைபிடித்தான், காபி குடித்தான் என்பன போன்ற அவனுடைய நடத்தைகள் அனைத்தும் அவன் மனதில் இரக்கமோ அன்போ இல்லாதவன் என்பதற்கான ஆதாரங்களாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன.
வழக்கறிஞர் மெர்சோவின் அமைதியையும் செயலற்ற தன்மையையும் அவன் குற்றவாளி என்பதற்கான அடையாளங்களாக விளக்குகிறான். தன் தாயின் மரணத்தில்கூட உணர்ச்சியைக் காட்டாத ஒருவன் மனிதாபிமானமற்றவன் என்றும், மனசாட்சி இல்லாதவன் என்றும் அவனைச் சித்தரிக்கிறான். இறுதியில் அவனை ஆன்மா இல்லாத ஒரு அரக்கனைப் போலக் காட்டி, அவன் செய்த குற்றத்துக்காக மரண தண்டனை பெறத் தகுதியானவன் என்று வாதிடுகிறான்.
மெர்சோவின் நண்பர்கள் அவனுக்குச் சாதகமாக நீதிமன்றத்தில் சாட்சி அளிக்கிறார்கள். அவனுடைய வழக்கறிஞரும் அவனுக்கு ஆதரவாக வாதாடுகிறான். வழக்கறிஞரின் கருத்துப்படி மெர்சோவுக்கு மிகக் கடுமையான தண்டனை கிடைக்காமல் இருக்க வாய்ப்புள்ளது. ஆனால் நீதிமன்றத்தின் முடிவு வேறுபட்டதாக இருக்கிறது. மெர்சோவுக்கு பொதுமக்கள் முன்னிலையில் தலை துண்டித்து மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்படும் என்று தீர்ப்பளிக்கப்படுகிறது.
தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட பிறகு மெர்சோ வேறு ஒரு சிறை அறைக்கு மாற்றப்படுகிறான். இப்போது அவனுடைய முழு வாழ்க்கையும் இன்னும் சில நாட்களில் அல்லது சில காலத்தில் முடிவடையப் போகிறது என்ற உண்மை அவனைத் தொடர்ந்து துரத்துகிறது. தன் மரணத்தைத் தவிர்க்க ஏதாவது வழி இருக்கிறதா என்று அவன் மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்கிறான். தன் தண்டனைக்கு எதிராக மேல்முறையீடு செய்து தப்பிக்க முடியுமா என்றும், தன்னுடைய விதியை மாற்ற ஏதேனும் வழி கிடைக்குமா என்றும் எண்ணுகிறான். மரணத்தை எதிர்பார்த்து வாழ்வது அவனுக்கு மிகப்பெரிய மன அழுத்தமாக மாறுகிறது.
அவன் சிறை மதகுருவைச் சந்திக்க மறுக்கிறான். ஆனால் ஒருநாள் அந்த மதகுரு அவனைச் சந்திக்க அவனுடைய அறைக்கே வருகிறார். மெர்சோ கடவுளை நம்பவில்லை என்றும், கடவுள் பற்றிய விஷயத்தில் தனக்கு எந்த ஆர்வமும் இல்லை என்றும் தெளிவாகக் கூறுகிறான். இருந்தாலும் மதகுரு தொடர்ந்து அவனை நம்பிக்கையின் பக்கம் திருப்ப முயல்கிறார். அவனுடைய மேல்முறையீடு வெற்றி பெற்று அவன் சிறையிலிருந்து வெளியேறினாலும், அவனுடைய குற்ற உணர்வு நீங்காது என்றும், கடவுளை நம்பாத அவனுடைய வாழ்க்கை பிரச்சினைக்கு அது தீர்வாகாது என்றும் மதகுரு கூறுகிறார்.
மெர்சோவுக்கு மதகுருவின் பேச்சு ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாகிறது. இறுதியில் அவன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து மதகுருவிடம் கோபமாகப் பேசுகிறான். தன் உலகத்தைப் பற்றிய பார்வையையும், மதகுரு கூறும் உலகப் பார்வையையும் அவன் நேரடியாக எதிர்க்கிறான். தன்னைப் புரிந்துகொள்ளாமல் மேலிருந்து அறிவுரை கூறும் மதகுருவின் அணுகுமுறையையும் அவன் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
மெர்சோ, தன் மரணம் இப்போது நிச்சயமாகவும் மிக அருகிலும் இருப்பதை எதிர்கொண்டதன் மூலம் வாழ்க்கை மற்றும் மரணம் குறித்து சில உண்மைகளைப் புரிந்துகொண்டதாகக் கூறுகிறான். மனிதர்கள் என்ன செய்கிறார்கள், என்ன சொல்கிறார்கள், என்ன உணர்கிறார்கள் என்பதனால் அவர்கள் எப்போது, எந்தச் சூழ்நிலையில் இறக்கிறார்கள் என்பது மாறக்கூடும். ஆனால் ஒருநாள் இறப்பார்கள் என்ற அடிப்படை உண்மையை யாராலும் மாற்ற முடியாது. மரணம் அனைவருக்கும் நிச்சயமானது என்பதால், வாழ்க்கையில் நாம் முக்கியமானதாகக் கருதும் பல விஷயங்கள் இறுதியில் எந்தப் பொருளையும் கொண்டிருக்கவில்லை என்று அவன் வாதிடுகிறான்.
மதகுரு அவனை மாற்ற முடியாமல் வெளியேறிய பிறகு, மெர்சோவின் மனநிலை மாறுகிறது. தன்னுடைய தற்போதைய நிலைக்கும், முதியோர் இல்லத்தில் இறப்பை எதிர்கொண்டு வாழ்ந்த தன் தாயின் நிலைக்கும் இடையே ஒரு ஒற்றுமையை அவன் நினைத்துப் பார்க்கிறான். தன் தாயும் இறப்பைச் சூழ்ந்த நிலையிலேயே வாழ்ந்தாள் என்பதை அவன் இப்போது வேறுவிதமாகப் புரிந்துகொள்கிறான்.
மதகுருவிடம் கோபமாகப் பேசியதும், தன் உள்ளத்தில் இருந்த கடைசி நம்பிக்கைகளையும் தப்பிக்கும் எண்ணங்களையும் அவன் வெளியேற்றியதுபோல் உணர்கிறான். மேல்முறையீடு வெற்றி பெறும் என்ற நம்பிக்கையையும், மரணத்திலிருந்து தப்பிக்கலாம் என்ற எண்ணத்தையும் அவன் விட்டுவிடுகிறான். அதற்குப் பதிலாக, இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் எந்தப் பாகுபாடும் இல்லாத இயல்பை ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்குகிறான்.
அந்த ஏற்றுக்கொள்ளுதலிலிருந்து அவனுக்கு ஒரு விசித்திரமான அமைதி கிடைக்கிறது. பிரபஞ்சம் தன்னிடம் எந்தச் சிறப்பான கருணையையும் காட்டாது என்பதையே அவன் ஏற்றுக்கொள்கிறான். அதே நேரத்தில், தானும் அந்தப் பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதிதான் என்ற உணர்வு அவனுக்குள் தோன்றுகிறது. இதனால் தான் இதுவரை வாழ்ந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி அவன் வேறுவிதமாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறான். தன் வாழ்க்கையில் இருந்த தருணங்களையும், தன் அனுபவங்களையும் நினைத்துப் பார்த்தபோது, தான் மகிழ்ச்சியாக இருந்ததாகவும், இப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன் என்றும் அவன் உணர்கிறான்.
இப்போது அவனுக்கு மரணத்தை எதிர்த்துப் போராட வேண்டும் என்ற எண்ணம் இல்லை. மரணம் தவிர்க்க முடியாதது என்பதை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டதால், அதற்குள் ஒரு வகையான அமைதியைக் கண்டுபிடிக்கிறான். தன்னுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும், தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகத்திற்கும் இடையே இருந்த வேறுபாடு மறைந்து, தானும் அந்தப் பெரிய, அலட்சியமான பிரபஞ்சத்தின் ஓர் அங்கம் என்ற உணர்வில் அவன் நிலைகொள்கிறான்.
இறுதியில் தன் மரணத்தை எதிர்பார்த்து இருக்கும் மெர்சோ, தன்னைத் தூக்கிலிடப் போகும் நேரத்தில் தன்னைச் சுற்றி ஒரு பெரிய கூட்டம் திரள வேண்டும் என்று விரும்புகிறான். அந்தக் கூட்டம் தன்னை வெறுப்புடன் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்றும் அவன் நினைக்கிறான். அந்த வெறுப்பான கூட்டத்தின் முன்னிலையில் தன் வாழ்க்கை முடிவுக்கு வர வேண்டும் என்பதே அவனுடைய கடைசி விருப்பமாகிறது. அந்த எண்ணத்துடன், தன் மரணம் நிச்சயமானது என்பதை ஏற்றுக்கொண்ட அமைதியில் அவன் தனது இறுதி நேரத்தை எதிர்நோக்குகையில் படம் நிறைகிறது.
தி ஸ்ட்ரேஞ்சர் அனைவருக்கும் உடனடியாகப் பிடித்துவிடும் திரைப்படமாக இல்லாவிட்டாலும், மனிதர்களை நாம் எவ்வாறு மதிப்பிடுகிறோம் என்பதையே சோதிக்கும் முக்கியமான படைப்பு.
மிதமான நடிப்பு, நுணுக்கமான ஒளிப்பதிவு, அடக்கமான இசை, அமைதியின் பயன்பாடு, காம்யூவின் சிந்தனையை காட்சிமொழியாக மாற்றும் விஸ்கொண்டியின் முயற்சி ஆகியவை இதற்கு தனித்துவமான அடையாளத்தை வழங்குகின்றன.
#கீதப்ப்ரியன்க்ளாஸிக்
#கீதப்ப்ரியன்இத்தாலியன்களாஸிக்
