மைக்கேல் ஹனிகே இயக்கத்தில் 2012-ஆம் ஆண்டு வெளியான 'அமூர்' Amour, ஓய்வுபெற்ற இசை ஆசிரியர்களான ஜார்ஜ் மற்றும் ஆன் என்ற தம்பதியினரின் வாழ்க்கையைச் சொல்லும் தீவிர உணர்ச்சிகரமான பிரெஞ்சு நாடகத் திரைப்படம்.
பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டு நாளுக்கு நாள் உடல்நலம் குன்றி வரும் மனைவியை, அன்பு மாறாமல் தன் கணவர் எவ்வாறு கடைசிவரை பராமரிக்கிறார் என்பதையும், அந்தச் சூழலில் அவர்கள் சந்திக்கும் வலிகள் மற்றும் தார்மீகச் சிக்கல்களையும் எவ்வித மிகையுமின்றி மிக யதார்த்தமாக இப்படம் பதிவு செய்கிறது.
கான்ஸ் திரைப்பட விழாவில் உயரிய விருதான 'பால்ம் டி ஓர்' வென்ற இப்படம், உலகத் திரையுலகின் மிகச்சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
ஒருவர் தன் வாழ்நாள் துணையின் உடல் மற்றும் மன ரீதியான சிதைவை, அவர்கள் மீது கொண்ட ஆழ்ந்த அன்பின் காரணமாக எப்படிக் கையாண்டு, அந்த வலியையும் கடந்து நிற்கிறார் என்பதே இப்படத்தின் கருப்பொருள்.
வாழ்வின் இறுதிக்கட்டத்தில் இயலாமையின் பிடியில் சிக்கித் தவிக்கும் ஒருவரை, அவர்களின் கண்ணியம் குறையாமல் எப்படிப் பராமரிப்பது மற்றும் அந்தப் பொறுப்பில் ஒளிந்திருக்கும் அன்பையும் துயரத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுவதே இப்படத்தின் நோக்கம்.
மைக்கேல் ஹனிகேவின் படைப்புகள் எப்போதும் மனித மனதின் ஆழமான வடுக்களையும், சமூகத்தின் மறைமுகமான வன்முறைகளையும் மையமாகக் கொண்டவை.
அவரது புகழ்பெற்ற படைப்பான 'தி பியானோ டீச்சர்', ஒரு கண்டிப்பான பெண் இசை ஆசிரியரின் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட வாழ்க்கை, அவளது மனப்போராட்டங்கள் மற்றும் ஒரு மாணவருடனான அவளது சிக்கலான உளவியல் உறவை மிகவும் தைரியமாகவும், அதிர்ச்சியூட்டும் வகையிலும் விவரிக்கும்.
'கேஷே' Caché திரைப்படம், ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்திற்குத் தொடர்ந்து வரும் மர்மமான வீடியோ டேப்புகள் மூலம், அந்தத் தம்பதியின் கடந்த கால ரகசியங்களை வெளியே கொண்டு வந்து, அவர்களது வாழ்க்கையை நிலைகுலையச் செய்யும் விதத்தைப் பதிவு செய்தது. இது பிரான்சின் காலனித்துவ வரலாற்றையும் மறைமுகமாகப் பேசிகீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்ப்பன்' திரைப்படம், முதல் உலகப் போருக்குச் சற்று முன்பு ஒரு ஜெர்மன் கிராமத்தில் நடக்கும் மர்மமான கொடூரமான சம்பவங்களை வைத்து, சமூகத்தில் நிலவும் அடக்குமுறையும் வன்முறையும் எவ்வாறு அடுத்த தலைமுறையினரை மனதளவில் சிதைக்கின்றன என்பதை மிக நுணுக்கமாக விளக்கியது.
'ஃபன்னி கேம்ஸ்' திரைப்படம், வன்முறையை ஒரு விளையாட்டாகப் பார்க்கும் வக்கிரத்தை எதிர்த்து நிற்கும் ஒரு படைப்பு. வீட்டிற்குள் புகுந்து துன்புறுத்தும் இரு இளைஞர்கள் மூலம், பார்வையாளர்களின் வன்முறை மீதான ஈர்ப்பையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் வகையில் இப்படம் எடுக்கப்பட்டிருக்கும்.
இவரது படைப்புகள் அனைத்தும், மனித இயல்பில் இருக்கும் வன்முறை, இயலாமை, மற்றும் மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளை எந்தவிதமான ஒளிவுமறைவும் இன்றி, பார்வையாளர்களைச் சிந்திக்க வைக்கும் விதமாக ஆழமாகப் பதிவு செய்பவை.
இப்படத்தில் மைக்கேல் ஹனிகேவின் திரைக்கதை, முதுமை மற்றும் நோயின் வலியை மிகக் குறைந்த உரையாடல்களுடன், வீட்டிற்குள்ளேயே முடக்கப்பட்ட ஒரு சூழலில் உணர்ச்சிகரமாகக் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.
ஜான்-லூயிஸ் ட்ரினிக்னான் மற்றும் இம்மானுவேல் ரிவா ஆகியோரின் நடிப்பு, ஒரு தம்பதியினரின் பிணைப்பையும் இயலாமையையும் அவர்களின் உடல் மொழியிலேயே தத்ரூபமாக வெளிப்படுத்தியது.
குறிப்பாக, இம்மானுவேல் ரிவா தனது பக்கவாத பாதிப்பை வெளிப்படுத்திய விதம் உலகத் தரம் வாய்ந்தது.
ஹனிகேயின் இயக்கம், எந்தவித இசைக்கோர்ப்பும் இன்றி, நிசப்தத்தின் மூலமே காட்சிகளின் தீவிரத்தை பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்துவதில் தனித்து நிற்கிறது.
டேரியஸ் கோண்ட்ஜியின் ஒளிப்பதிவு, அந்த வீட்டை ஒரு பாதுகாப்பான இடமாகத் தொடங்கி, மெல்ல மெல்ல ஒரு தனிமைச் சிறையாக மாற்றிக் காட்டிய விதம் அபாரம்.
இப்படத்தின் உருவாக்கத்தில் ஹனிகேயின் சொந்த வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த ஒரு துயரமான நிகழ்வுதான் மிக முக்கிய தூண்டுகோலாக இருந்தது.
குறிப்பாக, தனது உறவினரின் மரணத்தைப் பார்த்தபோது எழுந்த பிரிவுத்துயரை எப்படி தாங்கிக்கொண்டு கடந்து வருவது?’ என்ற கேள்வியே இப்படத்தின் அடிநாதமானது.
இப்படத்தில் அலெக்ஸாண்ட்ரே தாரோ ஒரு உண்மையான இசைக்கலைஞராகவே நடித்தது, அந்த கதாபாத்திரத்தின் நேர்த்தியை மேலும் கூட்டியது.
2012-ஆம் ஆண்டு கான் திரைப்பட விழாவில் 'பால்ம் டி ஓர்' விருதை வென்ற இப்படம், ஆஸ்கர் உட்பட உலக அளவில் பல உயரிய விருதுகளைக் குவித்ததுடன், மிகக் குறைந்த பொருட்செலவில் எடுக்கப்பட்டு, மிக அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய உலகத் திரைப்படங்களில் ஒன்றாக இன்றும் போற்றப்படுகிறது.
============================
படத்தின் கதை:-
பாரிஸில் வசிக்கும் எண்பது வயதைக் கடந்த ஓய்வுபெற்ற இசை ஆசிரியர்களான ஜார்ஜ் (ஜான்-லூயிஸ் ட்ரினிக்னான்) மற்றும் ஆன் (இம்மானுவேல் ரிவா) தம்பதியினர், தங்கள் மகளுடன் வெளிநாட்டில் வசிக்கும் குறையைத்தவிரி வேறு குறையின்றி அமைதியான ஓய்வுக்காலத்தைக் கழித்து வருகின்றனர்.
ஒரு நாள் காலை அவர்கள் வழக்கம்போல் காலை உணவை உட்கொண்டிருக்கும்போது, ஆன் திடீரெனப் பேச முடியாமல் ஒருவிதமான உணர்வற்ற நிலைக்கு மாறுகிறார்.
இது அவருக்கு ஏற்பட்ட முதல் பக்கவாதம் என்பதை ஜார்ஜ் உணர்கிறார். இந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து மீளும் ஆன், தனக்கு என்ன நடந்தது என்பது தெரியாமலேயே இருக்கிறார்.
ஆரம்பத்தில் மருத்துவமனைக்குச் செல்ல மறுக்கும் அவர், ஒரு கட்டத்தில் தானே ஒரு பானத்தை கூட கோப்பையில் ஊற்றிக் கொள்ள முடியாத தன் இயலாமையை உணர்ந்து, ஜார்ஜின் உதவியுடன் சிகிச்சைக்குச் சம்மதிக்கிறார்.
தொடர்ந்து, ஆன் கழுத்துத் தமனியில் ஏற்பட்ட அடைப்பைச் சரிசெய்ய அறுவை சிகிச்சை மேற்கொள்ளப்படுகிறது.
ஆனால், அந்த அறுவை சிகிச்சை தவறாக முடிந்துவிட, ஆன் வலது பக்கம் முடங்கிப் போய் சக்கர நாற்காலியில் அமர வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்.
இந்தச் சூழலில், தன்னை எக்காரணத்தைக் கொண்டும் மீண்டும் மருத்துவமனைக்கோ அல்லது முதியோர் காப்பகத்திற்கோ அனுப்பிவிடக் கூடாது என்று ஜார்ஜிடம் ஆன் சத்தியம் வாங்கிக்கொள்கிறார்.
ஜார்ஜ் ஒரு பாசமுள்ள பராமரிப்பாளராக மாறுகிறார், ஆனால் அதே சமயம் ஆன் அனுபவிக்கும் தொடர் துன்பங்களும், ஜார்ஜின் இயலாமையும் அந்த இல்லத்தில் ஒரு மெல்லிய கசப்பான சூழலை உருவாக்குகிறது.
ஒருமுறை ஜன்னலில் இருந்து விழுந்து தற்கொலை செய்துகொள்ள ஆன் முயன்ற பிறகு, வாழவே பிடிக்கவில்லை என்று தன் விருப்பத்தைத் தெரிவிக்கிறார்.
இதற்கிடையில், ஆன் மற்றும் ஜார்ஜின் முன்னாள் மாணவரான அலெக்ஸாண்ட்ரே இவர்களை (அலெக்ஸாண்ட்ரே தாரோ), சந்தித்து இசை வாசித்து மகிழ்விக்கிறார்.
அந்தச் சமயத்தில் ஆன் இயல்பாகப் பேசிப் பழகுவதைக் கண்டு ஜார்ஜ், அவர் பழைய நிலைக்குத் திரும்பிவிடுவார் என்று நம்பிக்கையடைகிறார்.
ஆனால், எதிர்பாராதவிதமாக ஆன் இரண்டாவது பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்படுகிறார்.
இது அவரை முழுமையாக மனநலம் சிதையவும், தெளிவாகப் பேச முடியாத நிலைக்குத் தள்ளவும் செய்கிறது.
ஜார்ஜ் அவருக்குப் பராமரிப்புப் பணிகளில் உதவ செவிலியர்களை வேலைக்கு அமர்த்துகிறார்.
அதே சமயம், தங்கள் தந்தை மிகுந்த சிரமத்தில் இருப்பதை உணரும் மகள் ஈவா (இசாபெல் ஹப்பர்ட்), தாயை ஒரு முதியோர் காப்பகத்தில் சேர்ப்பதுதான் சிறந்தது என்று வற்புறுத்துகிறார்.
ஆனால், தான் ஆன்-க்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றுவதில் ஜார்ஜ் பிடிவாதமாக இருக்கிறார்.
ஒரு செவிலியர் ஆன்-ஐத் துன்புறுத்துவதைக் கண்ட ஜார்ஜ், அவரை வேலையிலிருந்து நீக்கிவிடுகிறார்.
அன்னின் நோயின் தீவிரம் அதிகரித்து, அவர் மரணப் படுக்கையில் இருக்கும் நிலையில், ஜார்ஜ் தன் சிறுவயது கதைகளைச் சொல்லி அவருக்கு ஆறுதல் அளிக்கிறார்.
ஆன் கண்களை மூடிய அந்தத் தருணத்தில், அவரது துயரத்தைக் கண்டு மனம் தாளாத ஜார்ஜ், ஒரு தலையணையை எடுத்து ஆன்-ன் முகத்தில் அழுத்தி அவரை மனிதாபிமானமற்ற ஒரு மரணத்திற்கு ஆளாக்குகிறார்.
ஆனின் மரணத்திற்குப் பிறகு, ஜார்ஜ் பூங்கொத்துகளுடன் வீடு திரும்பி, அந்த மலர்களைச் சுத்தம் செய்து, தன் மனைவியின் உடைகளைத் தயார் செய்கிறார்.
பின்னர், நீண்ட கடிதம் ஒன்றை எழுதி வைத்துவிட்டு, ஜன்னல் வழியாக உள்ளே வந்த ஒரு புறாவைப் பிடித்து விடுவிக்கிறார்.
ஜார்ஜ் தனது கற்பனையில் ஆன் சமையலறையில் வேலை செய்வதைக் காண்கிறார்.
அவர் சலனமின்றி அங்கே இருக்க, ஆன் அவரை ஒரு கோட்டு எடுத்து வரச் சொல்கிறார்.
ஜார்ஜும் அதற்கிணங்கி அவரைப் பின்தொடர்ந்து அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறார்.
இறுதியாக, அந்த வீட்டிற்குத் திரும்பும் மகள் ஈவா, வெறிச்சோடிய வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்க்கும் காட்சியுடன் படம் நிறைவடைகிறது.
படத்தில் ஜார்ஜ் தனது மனைவியைக் கொன்ற பிறகு, அவர் ஏன் அப்படிச் செய்தார், இறுதியில் அவர் எங்கே சென்றார் என்பது பலருக்கு குழப்பமாக இருக்கலாம்.
கணவர் ஜார்ஜ், தனது மனைவி ஆன் நோயால் சிதைந்து போவதையும், அவர் அனுபவிக்கும் வலியையும் பார்த்துச் சகிக்க முடியாமல், அவளுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியின்படி அவளை மரணத்தில் இருந்து விடுவிக்கிறார்.
ஆனால், அந்த அன்பிற்குப் பிறகு, மனைவியின்றி அந்த வீட்டில் தனித்து வாழ்வதை அவரால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை.
இறுதிக் காட்சியில் ஜார்ஜ் புறாவை விடுவிப்பதும், கற்பனையில் தன் மனைவி சமையலறையில் வேலை செய்வதைக் காண்பதும், அவர் மனதளவில் சிதைந்து போய்விட்டதைக் காட்டுகிறது.
அவர் தனது மனைவியைத் தொடர்ந்து சென்று, தானும் அந்த உலகத்திலிருந்து விடைபெற முடிவெடுக்கிறார்.
ஜார்ஜ் தனது மனைவிக்காக அந்த வீட்டைத் தாண்டி, அவளுடன் மரணத்திற்குப் பின் உள்ள உலகத்திற்குத் தயாராகிவிட்டதாகவே நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
அவர் தன் மனைவி ஆனைப் பின்தொடர்ந்து கோட்டு அணிந்து கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறுவது, அவர் தற்கொலை செய்துகொண்டார் அல்லது மனைவியின் நினைவுகளோடு கரைந்துவிட்டார் என்பதைக் குறிக்கும் ஒரு குறியீடு.
வெறிச்சோடிப்போன வீட்டைப் பார்க்கும் மகள் ஈவா, பெற்றோர் இருவரும் இல்லாத அந்த வீட்டின் வெறுமையையும், அந்தத் தம்பதியினரின் தனித்துவமான பிணைப்பு எவராலும் பிரிக்க முடியாத ஒன்று என்பதையும் உணர்த்துகிறது.
ஒரு மிகச்சிறந்த காதல், மரணத்திலும் கூட எப்படிப் பிரிவின்றி இருக்கிறது என்பதே அந்த முடிவின் எளிய விளக்கம்.
ஜார்ஜ் ஏன் ஆனைத் தலையணையால் அமுக்கிக் கொன்றார் என்பதற்கு, அவர் கொடுத்த வாக்குறுதியும், நோயின் பிடியில் ஆன் அனுபவித்த அளவற்ற வலியும், தன் கண் முன்னே தன் காதல் மனைவி சிதைந்து போவதைக் காண சகிக்காத அவரது மனவேதனையுமே காரணம்.
இந்தச் செயல் ஒரு குற்றமாகத் தெரிந்தாலும், அது தன் துணையின் கண்ணியமான மரணத்தை உறுதி செய்வதற்கான ஜார்ஜின் கடைசி அன்பின் வெளிப்பாடாகவே அமைகிறது.
இக்கதை, மரணம் என்பது ஒரு உடலின் முடிவு மட்டுமல்ல, ஒருவருடன் வாழ்ந்த அன்பின் நினைவுகள் மற்றும் அந்த அன்பைக் காப்பதற்கான போராட்டத்தின் மீதான ஒரு ஆழமான பார்வையை வாசகர்களுக்கு வழங்குகிறது.
வாழ்வின் இறுதிக்கால கட்டாயங்களில், மரணத்தை நோக்கிச் செல்லும் துணையின் வேதனையைக் கண்டு மௌனமாகத் துடிக்கும் ஒருவரின் ஆழ்ந்த அன்பையும், தார்மீகப் போராட்டத்தையும் இப்படம் அப்பட்டமாகப் பதிவு செய்கிறது. அன்பு என்பது வெறும் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்வது மட்டுமல்ல, இயலாமையால் சிதைந்து போகும் ஒரு உயிரின் கண்ணியத்தைக் காப்பதும், அந்த வலியைப் பொறுமையுடன் சுமப்பதும் தான் என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், மரணம் வரை நீடிக்கும் காதலின் மிக உயர்ந்த மற்றும் கடினமான பரிமாணத்தை எவ்வித சமரசமும் இன்றி இப்படம் நமக்குக் காட்டுகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
