"தி பிரஸ்டீஜ்" உங்களை விசித்திரமான ஒரு மந்திர உலகிற்குள் இழுத்துச் செல்லும் அசாத்தியமான உளவியல் திரில்லர் திரைப்படமாகும்.
2006 ஆம் ஆண்டு வெளியான இத்திரைப்படம், வெறும் சாதாரண மாயாஜால சாகசக் கதை அல்ல. 1800-களின் பிற்பகுதியில் விக்டோரியன் லண்டன் பின்னணியில், ராபர்ட் ஆங்கியர் (ஹியூ ஜேக்மேன்) மற்றும் ஆல்ஃபிரட் போர்டன் (கிறிஸ்டியன் பேல்) ஆகிய இரு திறமையான மாயாஜால நிபுணர்களுக்கு இடையே ஏற்படும் கடுமையான பகை, அனல் பறக்கும் போட்டி, சூழ்ச்சிகள் மற்றும் தியாகங்களை மையமாகக் கொண்டு இக்கதை நகர்கிறது.
எழுத்தாளர் கிறிஸ்டோபர் ப்ரீஸ்ட் எழுதிய நாவலைத் தழுவி, புகழ்பெற்ற இயக்குனர் கிறிஸ்டோபர் நோலனும் அவருடைய சகோதரர் ஜொனாதன் நோலனும் இணைந்து இதற்குத் திரைக்கதை அமைத்துள்ளனர்.
ஒரு மாயாஜாலக் காட்சி எப்படி உறுதிமொழி, திருப்பம், மற்றும் நிறைவுப் பகுதி என மூன்று அங்கங்களாகப் பிரிக்கப்படுகிறதோ, அதே போலத்தான் இந்தத் திரைப்படத்தின் கதையும் மூன்று பகுதிகளாகப் பிரித்துக் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.
ஒரு மேஜிக்கைப் பார்த்து வியப்பது போலவே, படத்தைப் பார்க்கும் ரசிகர்களும் இறுதிவரை இருக்கையின் நுனியில் அமர்ந்து ஆச்சரியப்பட வேண்டும் என்ற நோக்கில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு மாபெரும் கலைப்படைப்பே இந்தத் திரைப்படம்.
"தி பிரஸ்டீஜ்" திரைப்படத்தின் அடிநாதம் , ஒரு கலையின் மீதான அதீத மோகமும், எதிரியை வீழ்த்த வேண்டும் என்ற பழிவாங்கும் வெறியும் ஒரு மனிதனை எந்த அளவிற்கு சுயநினைவற்ற பைத்தியக்காரத்தனத்திற்கும் அழிவிற்கும் கொண்டு செல்லும் என்பதாகும்.
இங்கு மாயாஜாலம் என்பது வெறும் மேடை வித்தை மட்டுமல்ல,அது இரு மனிதர்களின் அகம்பாவம், ரகசியம் மற்றும் தியாகங்களின் உச்சக்கட்டம். தனது கலையில் சிறந்தவனாகக் காட்டிக்கொள்ளவும், எதிரியின் ரகசியத்தை உடைக்கவும் இருவருமே தங்களின் அன்பு, குடும்பம், நேர்மை என ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையுமே பலி கொடுக்கிறார்கள்.
ஒருவன் தனது அடையாளத்தை இழந்து, தன் வாழ்நாளைப் பாதியாகப் பகிர்ந்து வாழ்கிறான்.
மற்றொருவன் ஒவ்வொரு இரவும் மேடையில் புது மனிதனாகப் பிறக்க, அசல் மனிதனாகிய தன்னைத்தானே கொடூரமாகக் கொலை செய்து கொள்கிறான்.
"ஒரு கலைக்காக ஒரு மனிதன் எவ்வளவு தூரம் செல்வான்?" என்ற கேள்வியே படத்தின் மையக்கரு.
இறுதியில், மேடையில் பார்வையாளர்களை ஒரு நொடி ஆச்சரியப்படுத்த, நிஜ வாழ்க்கையையே நிரந்தர நரகமாக்கிக் கொண்ட இரு மனிதர்களின் வெறித்தனமான உளவியல் போர்தான் இத்திரைப்படத்தின் அடிநாதம்.
"தி பிரஸ்டீஜ்" திரைப்படம் நடிப்பு, கதை, திரைக்கதை, இயக்கம், ஒளிப்பதிவு, இசை என அனைத்துத் துறைகளிலும் மிக நேர்த்தியாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு உலகத்தரம் வாய்ந்த கலைப்படைப்பாகும்.
இத்திரைப்படத்தின் பிரம்மாண்ட வெற்றிக்கு முதன்மை காரணமாக அமைந்தது ஹியூ ஜேக்மேன் மற்றும் கிறிஸ்டியன் பேல் ஆகிய இருவரின் அசாத்தியமான நடிப்பாகும்.
ஒருவரை ஒருவர் வீழ்த்தத் துடிக்கும் வெறி, ரகசியங்களைக் காப்பதில் காட்டும் பிடிவாதம், அதனால் ஏற்படும் குற்ற உணர்ச்சி மற்றும் மனப் போராட்டங்களை இருவரும் தங்களின் கண்கள் மூலமாகவும் உடல்மொழி மூலமாகவும் மிக நுட்பமாக வெளிப்படுத்தியிருந்தனர்.
அவர்களுக்குப் பக்கபலமாக மைக்கேல் கெய்ன் மற்றும் ஸ்கார்லெட் ஜோஹான்சன் ஆகியோர் தங்களின் முதிர்ச்சியான நடிப்பை வழங்கியிருந்தனர்.
குறிப்பாக, விஞ்ஞானி நிகோலா டெஸ்லாவாக நடித்த டேவிட் போவியின் நடிப்பு படத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான மர்மத் தன்மையைக் கொடுத்தது.
கதையைப் பொறுத்தவரை, இது வெறும் இரண்டு மாயாஜாலக்காரர்களின் போட்டி மட்டுமல்லாமல், மனிதனின் பேராசை மற்றும் பழிவாங்கும் உணர்ச்சி ஒருவனை எந்த எல்லைக்குக் கொண்டு செல்லும் என்பதை ஆராயும் ஆழமான உளவியல் கதையாகும்.
இந்தக் கதையை நேர்க்கோட்டில் சொல்லாமல், கால மாற்றங்களை முன்னும் பின்னுமாக மாற்றி அமைத்து, பார்வையாளர்களைக் குழப்பாமல் அதே சமயம் சுவாரசியத்தின் உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றதில் திரைக்கதையின் பங்கு மிக முக்கியமானது.
படத்தின் ஆரம்பத்தில் வரும் ஒவ்வொரு சாதாரணக் காட்சியும், இறுதிக் காட்சியின் பிரம்மாண்ட திருப்பங்களுக்குக் குறிப்புகளாக அமையும் வண்ணம் திரைக்கதை மிக புத்திசாலித்தனமாக எழுதப்பட்டிருந்தது.
இயக்குனர் கிறிஸ்டோபர் நோலன் தனது அசாத்தியமான கற்பனைத் திறனாலும் தனித்துவமான இயக்க பாணியினாலும் இத்திரைப்படத்தை ஒரு புதிரான மாயாஜால அனுபவமாக மாற்றியிருந்தார்.
விக்டோரியன் காலத்து லண்டன் நகரை நம் கண்முன்னே நிறுத்துவதிலும், அறிவியல் மற்றும் மந்திரக் கலைக்கு இடையே உள்ள மெல்லிய கோட்டை மிக நேர்த்தியாகக் கையாள்வதிலும் அவரது இயக்கம் சிறந்து விளங்கியது.
மேடையில் நடக்கும் மாயாஜாலக் காட்சிகளைப் படமாக்கிய விதம், பார்வையாளர்களையும் அந்த நாடகக் கொட்டகைக்குள் அமர வைத்த உணர்வைத் தந்தது.
இப்படத்தின் ஒளிப்பதிவு வாலி பிஸ்டரால் கையாளப்பட்டது. அவர் விக்டோரியன் காலத்து லண்டனின் இருண்ட, மர்மமான சூழலைத் தனது கேமரா கோணங்கள் மூலம் கச்சிதமாகப் பிரதிபலித்தார்.
பெரும்பாலான காட்சிகளில் செயற்கை விளக்குகளைத் தவிர்த்து, மெழுகுவர்த்தி மற்றும் இயற்கை ஒளிகளையே பயன்படுத்திய விதம் படத்திற்கு ஒரு பழமையான மற்றும் நிஜமான தோற்றத்தைக் கொடுத்தது.
வேகமாக நகரும் கையில் பிடிக்கும் கேமராக்கள் கதாபாத்திரங்களின் பதற்றத்தையும், மன உளைச்சலையும் பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்த உதவின.
படத்தின் பின்னணி இசையை டேவிட் ஜூலியன் அமைத்திருந்தார்.
நோலனின் முந்தைய படங்களுக்கும் இசையமைத்த இவர், இப்படத்தின் மர்மம் மற்றும் திகில் சூழ்நிலையைத் தனது இசையால் மேலும் கூட்டினார்.
கதையின் மூன்று அங்கங்களான உறுதிமொழி, திருப்பம் மற்றும் நிறைவுப் பகுதிக்கு ஏற்ப இசையிலும் மாறுபட்ட வடிவங்களைக் கையாண்டு, படத்தின் விறுவிறுப்பை இறுதிவரை தக்கவைக்கச் செய்தார்.
விருதுகளில் , இத்திரைப்படம் அதன் சிறந்த ஒளிப்பதிவு மற்றும் சிறந்த கலை இயக்கம் ஆகிய இரண்டு பிரிவுகளின் கீழ் மதிப்புமிக்க ஆஸ்கார் விருதுகளுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
இது தவிர, சிறந்த அறிவியல் புனைகதைத் திரைப்படத்திற்கான சாட்டிலைட் விருது, சிறந்த இயக்கம் மற்றும் சிறந்த திரைக்கதைக்கான எம்பயர் விருதுகள் உள்ளிட்ட பல சர்வதேச விருதுகளையும், பாராட்டுகளையும் அள்ளிக் குவித்தது.
விமர்சகர்கள் மற்றும் உலக சினிமா ரசிகர்களால் எக்காலத்திற்கும் சிறந்த படங்களில் ஒன்றாக இன்றும் இத்திரைப்படம் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.
===============================
படத்தின் கதை:-
1800-களின் பிற்பகுதியில் லண்டன் மாநகரில், ராபர்ட் ஆங்கியர் (ஹியூ ஜேக்மேன்) மற்றும் ஆல்ஃபிரட் போர்டன் (கிறிஸ்டியன் பேல்) ஆகிய இரு இளைஞர்களும் ஒரு வயதான மூத்த மாயாஜால நிபுணரான மில்டன் (ரிக்கி ஜே) என்பவரிடம் உதவியாளர்களாகப் பணிபுரிந்து, அவரிடமிருந்து மாயாஜாலக் கலைகளைக் கற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள்.
இவர்களுடன் மேடை வடிவமைப்புப் பொறியாளரான ஜான் கட்டர் (மைக்கேல் கெய்ன்) என்பவரும் இணைந்து பணியாற்றினார்.
அப்போது, ஜூலியா மெக்கல்லோ (பைப்பர் பெராபோ) என்ற பெண் அந்த மாயாஜால நிபுணரின் உதவியாளராகவும், ராபர்ட் ஆங்கியரின் மனைவியாகவும் இருந்தார்.
ஒரு நாள் மேடையில் பார்வையாளர்கள் முன்னிலையில் அவர்கள் தண்ணீர்த் தொட்டிக்குள் இருந்து தப்பிக்கும் ஒரு ஆபத்தான மாயாஜாலத் தந்திரத்தைச் செய்துகொண்டிருந்தபோது, எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு விபத்து ஏற்பட்டு, ஆங்கியரின் மனைவி ஜூலியா தண்ணீருக்குள் மூழ்கி பரிதாபமாக இறந்துவிடுகிறார்.
இந்தச் சோகமான சம்பவத்திற்கு மேடையில் முடிச்சுப் போட்ட ஆல்ஃபிரட் போர்டன்தான் காரணம், அவர் கட்டிய தவறான முடிச்சினால்தான் தன் மனைவி இறந்தார் என்று ஆங்கியர் உறுதியாக நம்புகிறார்.
இதன் காரணமாக, அதுவரை மிக நெருங்கிய நண்பர்களாகப் பழகி வந்த ஆங்கியரும் போர்டனும், ஒருவரையொருவர் கண்டாலே வெறுக்கும் கடுமையான பகைவர்களாக மாறுகிறார்கள்.
ஒருவரை ஒருவர் எப்படியாவது தோற்கடிக்க வேண்டும், உலகிற்குத் தன்னைச் சிறந்த மாயாஜாலக்காரனாகக் காட்ட வேண்டும், எதிரி செய்யும் வித்தையை விடத் தான் செய்யும் வித்தை பிரம்மாண்டமாக இருக்க வேண்டும் என்ற வெறி இருவருக்குள்ளும் மிக ஆழமாகப் பற்றி எரிகிறது.
இந்தக் கடுமையான போட்டிக்கு நடுவில், ஆல்ஃபிரட் போர்டன் தனியாகச் சென்று "இடம்பெயரும் மனிதன்" என்ற ஒரு அசாத்தியமான, அற்புதமான மாயாஜால வித்தையை மேடையில் செய்து காட்டுகிறார்.
இந்தத் தந்திரத்தில், போர்டன் மேடையின் ஒரு பக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு பெட்டிக்குள் செல்வார், அடுத்த கணமே கண் இமைக்கும் நேரத்தில் மேடையின் மறுமுனையில் இருக்கும் மற்றொரு பெட்டியில் இருந்து ஆச்சரியப்படும்படி தோன்றிவிடுவார்.
இதைப் பார்க்கும் ஆங்கியர் முற்றிலும் வியப்பிலும் அதிர்ச்சியிலும் மூழ்குகிறார்.
போர்டன் எந்த ஒரு இடைவெளியும் இல்லாமல், மிகக் கச்சிதமாக எப்படி இந்த வித்தையைச் செய்கிறார் என்று ஆங்கியர் தீவிரமாக யோசிக்கத் தொடங்குகிறார்.
இதன் விளைவாக, போர்டனைப் போலவே தானும் ஒரு தந்திரத்தைச் செய்ய ஆங்கியர் முயல்கிறார்.
ஆனால், ஆங்கியர் செய்யும் தந்திரம் போர்டனின் தந்திரத்தைப் போல அசல் தன்மையுடன் அமையவில்லை.
அவர் தனக்கு நிகராக இருக்கும் ஜெரால்ட் ரூட் என்ற ஒரு நபரைத் தன் இரட்டையராகப் பயன்படுத்தி, மேடைக்கு அடியில் ஒளிந்து கொள்ளும் ஒரு சாதாரண தந்திரமாகவே அதைச் செய்கிறார்.
இதனால் திருப்தியடையாத ஆங்கியர், எப்படியாவது போர்டனின் அசல் ரகசியத்தை உடைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில், மேடையில் தனக்கு உதவியாளராக இருந்த ஒலிவியா வென்ஸ்கோம்ப் (ஸ்கார்லெட் ஜோஹான்சன்) என்ற பெண்ணை, போர்டனிடம் உளவு பார்க்க அனுப்பி வைக்கிறார்.
ஆனால், அங்கு சென்ற ஒலிவியா, நாளடைவில் ஆங்கியரின் எண்ணத்திற்கு மாறாக போர்டனின் மீது காதல் வயப்பட்டு, அவரோடே சேர்ந்து விடுகிறார்.
தோல்வியாலும் ஏமாற்றத்தாலும் விரக்தியடைந்த ஆங்கியர், எப்படியாவது போர்டனின் வித்தையை விடச் சிறந்த ஒன்றைச் செய்ய வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறார்.
இதற்காக அவர், கொலராடோ ஸ்பிரிங்ஸ் பகுதியில் மின்சக்தி சோதனைகளை ஆய்வு செய்து வரும் புகழ்பெற்ற விஞ்ஞானியான நிகோலா டெஸ்லா (டேவிட் போவி) என்பவரைச் நேரில் சென்று சந்திக்கிறார்.
போர்டன் செய்யும் தந்திரத்தைப் போலவே, ஒரு நபரை ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு உண்மையாகவே மாற்றும் ஒரு இயந்திரத்தை உருவாக்கித் தருமாறு அவரிடம் கேட்கிறார்.
டெஸ்லாவின் உதவியாளரான மிஸ்டர் அலி (ஆண்டி செர்கிஸ்) என்பவரின் முன்னிலையில், டெஸ்லா பல ஆராய்ச்சிகளுக்குப் பிறகு அந்த விசித்திரமான இயந்திரத்தை ஆங்கியருக்காக உருவாக்குகிறார்.
ஆனால், அந்த இயந்திரத்தை ஆங்கியரிடம் ஒப்படைக்கும் போது, இதனால் நல்லது மட்டுமே நடக்காது, இதன் பின்னால் பல துன்பங்களும் பேரழிவுகளும் வரும் என்று டெஸ்லா அவரை எச்சரிக்கிறார்.
இந்த இயந்திரத்தை லண்டனுக்குக் கொண்டு வரும் ஆங்கியர், மவுண்ட் வில்சன் அப்சர்வேட்டரியின் பார்க்கிங் லாட்டில் டெஸ்லாவின் கண்டுபிடிப்புக்கான காட்சிகளைப் படமாக்கியது போல, அதன் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி "உண்மையில் இடம்பெயரும் மனிதன்" என்ற முற்றிலும் புதிய, பிரம்மாண்டமான மாயாஜால வித்தையை மேடையில் அரங்கேற்றுகிறார்.
இந்தத் தந்திரம் மக்கள் மத்தியில் மிகப்பெரிய புகழையும் ஆச்சரியத்தையும் ஆங்கியருக்குப் பெற்றுத் தருகிறது.
ஆங்கியரின் இந்த அசாத்தியமான வளர்ச்சியைப் பார்க்கும் போர்டன், இதில் ஏதோ ஒரு பெரிய மர்மம் ஒளிந்திருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறார்.
இந்தத் தந்திரத்தின் ரகசியத்தை எப்படியாவது கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்ற வெறியில், ஒரு நாள் ஆங்கியர் மேடையில் வித்தை காட்டும் போது, போர்டன் யாருக்கும் தெரியாமல் மேடைக்கு அடியில் இருக்கும் பகுதிக்கு பதுங்கிச் செல்கிறார்.
அங்கே அவர் ஒரு பயங்கரமான காட்சியைக் கண்டு உறைந்துபோகிறார்.
மேடையின் மேலிருந்து விழும் ஆங்கியர், அங்கே வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு பெரிய தண்ணீர்த் தொட்டிக்குள் பூட்டப்பட்டு, தப்பிக்க முடியாமல் மூழ்கி இறந்துவிடுவதைக் காண்கிறார்.
இந்தச் சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து, ஆங்கியரின் மரணத்திற்குக் காரணம் போர்டன்தான் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டு, போர்டன் கைது செய்யப்படுகிறார்.
நீதிமன்றத்தில் இந்த வழக்கை விசாரிக்கும் நீதிபதி (டேனியல் டேவிஸ்) போர்டனுக்கு மரண தண்டனை விதித்துத் தீர்ப்பளிக்கிறார்.
சிறையில் தூக்கு மேடையை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கும் போர்டனைச் சந்திக்க, லார்ட் கால்ட்லோ என்ற ஒரு செல்வந்தர் வருகிறார்.
அவர் வேறு யாருமல்ல, இறந்துபோனதாகக் கருதப்பட்ட ராபர்ட் ஆங்கியர்தான் என்பதை போர்டனுக்கு வெளிப்படுத்துகிறார்.
அதாவது, ஆங்கியர் உண்மையில் இறக்கவில்லை, அது போர்டனைப் பழிவாங்க ஆங்கியர் போட்ட ஒரு மிகப்பெரிய சதித் திட்டம் என்பது போர்டனுக்குத் தெரியவருகிறது.
படம் அதன் இறுதிப் பகுதியை எட்டும்போது, பார்ப்பவர்களை உலுக்கும் இரண்டு மிகப்பெரிய ரகசியங்கள் வெளிச்சத்திற்கு வருகின்றன.
முதலாவது ரகசியம், ஆல்ஃபிரட் போர்டன் என்பது ஒரு தனிமனிதன் அல்ல.
அவர்கள் ஒட்டிப்பிறக்காத, தோற்றத்தில் அச்சடித்தாற்போல் இருக்கும் இரு இரட்டைச் சகோதரர்கள்!
இந்த உலகை ஏமாற்றித் தங்களின் "இடம்பெயரும் மனிதன்" வித்தையைச் சாத்தியமாக்குவதற்காக, அவர்கள் இருவரும் தங்களின் சொந்த அடையாளங்களைத் துறந்து, மாறி மாறி ஆல்ஃபிரட் போர்டன் என்ற ஒரே மனிதனாக வாழ்ந்து வந்தனர்.
இதில் ஒரு சகோதரன் பெர்னார்ட் ஃபாலன் என்ற பெயரில் உதவியாளராக நடித்து வந்தான். இவர்களில் ஒரு சகோதரன் சாரா போர்டன் (ரெபெக்கா ஹால்) என்ற பெண்ணை உண்மையாகக் காதலித்துத் திருமணம் செய்துகொண்டான்.
மற்றொரு சகோதரன், ஆங்கியர் அனுப்பி வைத்த உதவியாளரான ஒலிவியாவை நேசித்தான்.
இதனால், சாராவிடம் ஒரு நாள் காட்டும் அன்பை, மறுநாள் காட்ட முடியாமல் அவர்கள் தடுமாறினர்.
தன் கணவனிடம் ஏதோ ஒரு பெரிய உண்மை மறைக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்து, அந்த மன உளைச்சலால் சாரா தற்கொலை செய்து கொள்கிறாள்.
தற்போது ஆங்கியரின் சூழ்ச்சியால் சிறையில் தூக்கிலிடப்படுவது ஒலிவியாவை நேசித்த ஒரு சகோதரன்.
தப்பிப் பிழைத்து, தனது மகள் ஜெஸ் போர்டன் (சமந்தா மஹுரின்) என்பவளைத் தேடிச் செல்வது சாராவை நேசித்த மற்றொரு சகோதரன் ஆவான்.
இரண்டாவது அதிர்ச்சியூட்டும் ரகசியம் , விஞ்ஞானி நிகோலா டெஸ்லா உருவாக்கிய இயந்திரம் ஒரு மனிதனை ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு மாற்றும் போது, அந்த மனிதனை அப்படியே பிரதி எடுத்து, அவனுடைய இன்னொரு அசல் நகலை (குளோன்) உருவாக்குகிறது.
இதன் காரணமாக, ஒவ்வொரு முறையும் ஆங்கியர் மேடையில் அந்த வித்தையைச் செய்யும் போது, இயந்திரத்திற்குள் இருக்கும் அசல் ஆங்கியர் அப்படியே கீழே இருக்கும் தண்ணீர்த் தொட்டிக்குள் விழுந்து, பூட்டப்பட்டு, மூழ்கி இறந்துவிடுவார்.
அதே விநாடியில், அந்த இயந்திரம் உருவாக்கிய புதிய ஆங்கியர் மேடையின் மறுபுறத்தில் தோன்றி கைதட்டல் பெறுவார்.
தன் எதிரியான போர்டனை வீழ்த்திப் பழிவாங்க வேண்டும் என்ற ஒற்றை வெறிக்காக, ஆங்கியர் ஒவ்வொரு இரவும் வித்தை காட்டும் போதும் தன்னைத்தானே கொடூரமாகக் கொலை செய்துகொண்டிருக்கிறார் என்ற பயங்கரமான உண்மை தெளிவாகிறது.
இறுதியாக, ஓவன்ஸ் (ரோஜர் ரீஸ்) என்ற வழக்கறிஞர் மற்றும் Merritt (டபிள்யூ. மார்கன் ஷெப்பர்ட்) என்ற நாடகக் கொட்டகையின் உரிமையாளர் ஆகியோரது தொடர்புகளோடு ஆங்கியரின் நாடக அரங்கம் தீப்பற்றி எரியும் போது, அங்கே வரிசையாக வைக்கப்பட்டிருக்கும் பல தண்ணீர்த் தொட்டிகளுக்குள், ஆங்கியர் ஒவ்வொரு நாளும் கொன்றுகொண்ட அவருடைய சொந்த நகல்களின் பிணங்கள் மிதப்பதைக் காட்டி, படம் ஒரு மர்மமான மாயாஜாலப் புதிராக நிறைவடைகிறது.
"தி பிரஸ்டீஜ்" திரைப்படம் நமக்கு உணர்த்தும் முதன்மையான செய்தி, பழிவாங்கும் வெறியும் பேராசையும் ஒரு மனிதனைத் தற்கொலைக்கு நிகரான அழிவுப் பாதைக்கே கொண்டு செல்லும் என்பதாகும்.
மேடையில் கைதட்டல் பெறவும், எதிரியை வீழ்த்தித் தன்னைச் சிறந்தவனாகக் காட்டவும் இரு மனிதர்கள் எடுக்கும் உத்திகள் அவர்களின் சொந்த வாழ்க்கையையே சுடுகாடாக்குகின்றன.
போர்டன் தனது அடையாளத்தை இழந்து, தன் வாழ்நாளைப் பாதியாகப் பகிர்ந்து வாழ நேரிடுகிறது; ஆங்கியோ எதிரியை வெல்லும் வெறியில் தினமும் தன்னைத்தானே கொலை செய்து கொள்ளும் நரகத்தில் விழுகிறான்.
உலகத்தையே ஏமாற்றும் மாயாஜாலக்காரர்கள், இறுதியில் தங்களின் வெறித்தனமான மோகத்தால் தங்களையே ஏமாற்றிக் கொள்கிறார்கள்.
வெற்றிக்காக நாம் கொடுக்கும் விலை, நம்முடைய மனிதநேயத்தையும் அன்பையும் விடப் பெரியதாக இருக்கும்போது, அந்த வெற்றியே ஒரு மாபெரும் தோல்வியாக மாறிவிடும் என்ற கசப்பான உண்மையை இத்திரைப்படம் நமக்குச் சொல்கிறது.
#கீதப்ப்ரியன்இங்லிஷ்க்ளாஸிக்
