"ஸ்கின்" SKIN திரைப்படம் 2018 ஆம் ஆண்டு வெளியானது.
இது நியோ நாஜிக்கள் என்ற அமெரிக்காவின் நிழல் உலக மனிதர்களின் ஆழ்மனப் போராட்டங்களையும் அவர்கள் சுமந்து திரியும் இனவெறி எனும் நச்சையும் தோலுரித்துக் காட்டும் ஒரு படைப்பு .
பிரையன் விட்னர் என்ற ஒரு முன்னாள் நியோ நாஜி தீவிரவாதி தனது கடந்த கால கறைகளைத் துடைக்க எடுத்த கடும் பிரயத்தனத்தின் ஆவணம் இது.
இத்திரைப்படத்தின் அடிப்படை நோக்கம் ஒரு மனிதன் தன் மீதான அடையாளங்களைச் சிதைத்துக்கொண்டு மறுபிறவி எடுப்பதைக் குறிப்பதாகும்.
வன்முறை ஒருவனின் உடலிலும் மனதிலும் எத்தனை ஆழமாகப் பதியமிடப்பட்டுள்ளது என்பதை அவனது பச்சை குத்தல்கள் பிரதிபலிக்கின்றன. அந்த நச்சுத்தன்மை வாய்ந்த அடையாளங்கள் ஒவ்வொன்றையும் லேசர் சிகிச்சையின் மூலம் பொசுக்கி அழிக்கும்போது ஏற்படும் கடும் உடல் வலியானது அவன் செய்த பாவங்களுக்கான கர்ம வினையாகவும் ஆன்ம சுத்திகரிப்பாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறது.
தான் நேசித்த மனிதர்களுக்காகவும் தன் மனசாட்சிக்காகவும் ஒருவன் தன் பழைய சுயம் முழுவதையும் அழித்துவிட்டு முற்றிலும் புதியதொரு மனிதனாக எழுவதே இப்படத்தின் கருப்பொருளாகும்.
வெறுப்பு எனும் சுமையைத் தூக்கி எறிய முனையும்போது அந்த பழைய சூழல் அவனை மீண்டும் பாதாளத்திற்கு இழுக்கப் பார்க்கிறது. அந்த இழுபறியில் அவன் சந்திக்கும் இழப்புகளும் ரத்தமும் அவனது மீட்புப் பயணத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறுகிறது.
ஒருவன் தன் கடந்த காலத்தை முற்றிலும் துறக்கத் துணிந்தால் மட்டுமே அவனுக்கு ஒரு புதிய எதிர்காலம் சாத்தியம் என்பதை அவனது முகமாற்றம் காட்சிப்படுத்துகிறது.
வன்முறையை விடவும் வலிமையானது ஒரு மனிதனின் மனமாற்றம் மட்டுமே என்பதை அந்த வலியின் ஊடாக இப்படம் முன்வைக்கிறது.
தான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை வெறுத்து அதைத் தன் தோலிலிருந்தே பெயர்த்து எறியத் துணிவதுதான் இப்படத்தின் அடிநாதமாக ஒலிக்கிறது.
ஒரு மனிதன் தன்னைத் தானே செதுக்கிக்கொள்ளும் இந்த ரத்தமும் வலியும் நிறைந்த பயணம் அவனை ஒரு சாதாரண மனிதனாக இருந்து உண்மையான அறம் சார்ந்த மனிதனாக உருமாற்றுகிறது.
ஒரு தனிமனிதனின் மீட்பு பயணத்தை மட்டும் சொல்லாமல் ஒரு சமூகத்தின் இருண்ட பக்கங்களை மிக அருகில் நின்று படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது.
டொராண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் தனது உலகளாவிய பயணத்தைத் தொடங்கிய இப்படம் உலகெங்கிலும் உள்ள சினிமா ரசிகர்களிடம் ஒரு அதிர்வை ஏற்படுத்தியது.
இனவெறி , வெள்ளை இன மேலாதிக்கம் போன்ற உலகளாவிய சமூக சிக்கல்களை இது கையாண்ட விதம் உலக சினிமா சந்தையில் இதற்கு தனித்துவமான ஒரு மதிப்பைப் பெற்றுத் தந்தது.
ஒரு மனிதன் தன்னைச் சுற்றியுள்ள நச்சுச் சூழலில் இருந்து தப்பிக்க எடுக்கும் முடிவும் அதனால் ஏற்படும் விளைவுகளும் எல்லைகளைக் கடந்து அனைத்து தரப்பு மக்களாலும் விவாதிக்கப்பட்டன.
இப்படம் வெறுப்பை விடவும் மீட்புக்கே அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. பிரையன் விட்னர் (ஜேமி பெல்) தனது முகத்தில் சுமந்திருக்கும் பச்சை குத்தல்கள் வெறும் சித்திரங்கள் அல்ல, அவை அவனது ஆன்மாவின் மீது படிந்திருக்கும் வன்முறையின் அடையாளங்கள்.
அந்த அடையாளங்களை லேசர் சிகிச்சையின் மூலம் அகற்றும்போது அவன் அனுபவிக்கும் உடல் வலி அவனது பாவமன்னிப்பிற்கு அவன் கொடுக்கும் விலையாகக் கருதப்படுகிறது.
திரைப்பட விமர்சகர்கள் ஜேமி பெல்லின் உடல் மொழி மற்றும் முகபாவனைகளை மிக உயர்ந்த கலை வெளிப்பாடு என்று கொண்டாடினர்.
வன்முறையை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தாமல் அதன் பின்விளைவுகளைக் காட்டியது இப்படத்தின் சிறப்பம்சமாகும்.
இயக்குநர் காய் நத்திவ் இப்படத்தை ஒரு கலைப் படைப்பாக மட்டும் செதுக்காமல் ஒரு விழிப்புணர்வுக்கான ஊடகமாகவும் மாற்றியுள்ளார்.
குறும்படமாக எடுத்து ஆஸ்கார் விருது வென்ற இதே கதையை முழு நீளத் திரைப்படமாக மாற்றும்போது அவர் காட்டிய திரைக்கதை நேர்த்தி பாராட்டுக்குரியது.
பிரையன் மற்றும் அவனது குடும்பத்தினர் இடையேயான உறவை அவர் கையாண்ட விதம் பார்வையாளர்களை அந்தச் சூழலுக்குள்ளேயே இழுத்துச் செல்கிறது.
கதாபாத்திரங்களின் உணர்ச்சிகளை மிக இயல்பாகவும் அதே சமயம் ஆழமாகவும் அவர் பதிவு செய்துள்ளார்.
ஒளிப்பதிவு இப்படத்திற்குப் பெரும் பலத்தைச் சேர்க்கின்றன. அர்னாட் போட்டையர் தனது கேமராவால் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் ஒருவித இறுக்கமான சூழலையே தக்கவைத்துள்ளார்.
பச்சை குத்தப்பட்ட பிரையனின் முகத்தை மிக நெருக்கமான கோணங்களில் காட்டும்போது பார்வையாளர்கள் அவனது வலியையும் அவஸ்தையையும் நேரடியாக உணர்கிறார்கள்.
இருண்ட நிழல்களும் ஒளியும் கலந்த காட்சிகள் அந்த இனவெறி குழுவின் ரகசியமான மற்றும் ஆபத்தான உலகத்தை அச்சுறுத்தலுடன் கண்முன் நிறுத்துகின்றன.
இத்திரைப்படம் பல்வேறு போராட்டங்களுக்குப் பிறகு மிகச் சரியான தளங்களைச் சென்றடைந்தது. டொராண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழாவிற்குப் பிறகு ஏ24 போன்ற முன்னணி நிறுவனங்கள் இதன் விநியோக உரிமையைப் பெற்றன.
தியேட்டர்களில் மட்டுமன்றி டிஜிட்டல் தளங்களிலும் இது வெளியாகி உலக அளவில் கவனத்தை ஈர்த்தது. குறைந்த திரையரங்குகளில் வெளியானாலும் இது ஏற்படுத்திய விவாதம் மற்றும் தாக்கம் மிக நீண்ட காலத்திற்கு நீடித்தது.
ஜேமி பெல் என்ற கலைஞனின் அபாரமான உழைப்பைச் சொல்லியே ஆகவேண்டும். பிரையன் விட்னரின் கதாபாத்திரத்திற்காக அவர் தனது உடல் அமைப்பையே மாற்றிக்கொண்டு நடித்தார்.
அதேபோல் வேரா பார்மிகா மற்றும் டேனியல் மெக்டொனால்ட் ஆகியோர் தங்களின் வலுவான நடிப்பால் படத்தின் கனத்தை உணர்த்தினார்கள்.
ஜேமி பெல்லின் கண்களில் தெரியும் பயம், கோபம் மற்றும் இறுதியில் தென்படும் அமைதி ஆகியவை ஒரு தேர்ந்த கலைஞனின் அடையாளமாக மிளிர்ந்தது.
டான் ரோமர் வழங்கிய இசை இப்படத்தின் பின்னணியில் ஒரு அமைதியான புயலைப் போல இயங்குகிறது. தேவையற்ற அதிரடிகள் இன்றி மிக நுட்பமான இசையின் மூலம் அவர் காட்சிகளின் தீவிரத்தைக் கூட்டியுள்ளார்.
கதையின் போக்கிற்கு ஏற்பவும் கதாபாத்திரங்களின் மனமாற்றத்திற்கு ஏற்பவும் இசை மாறிமாறி ஒலித்து ஒரு உணர்வுப்பூர்வமான அனுபவத்தை வழங்குகிறது.
விருதுகள் மற்றும் அங்கீகாரங்கள் இப்படத்திற்குப் பெரும் புகழைத் தேடித் தந்தன. குறிப்பாக டொராண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் சர்வதேச விமர்சகர்கள் சங்கத்தின் விருதை இப்படம் வென்றது.
பல்வேறு விருது விழாக்களில் சிறந்த நடிப்பு மற்றும் இயக்கத்திற்காக இது பரிந்துரைக்கப்பட்டது. விருதுகளைத் தாண்டி மனித நேயத்தை மீட்டெடுக்கும் ஒரு மாபெரும் முயற்சியாக இப்படம் இன்றும் போற்றப்படுகிறது.
இப்படத்தின் நாயகன் ஜேமி பெல் (ஜேமி பெல்) பிரையன் விட்னர் எனும் நிஜ மனிதரின் தோற்றத்தை அப்படியே திரையில் கொண்டு வர கடும் உழைப்பை நல்கியுள்ளார்.
இதற்காக அவர் பல மணி நேரம் அமர்ந்து தனது முகம் மற்றும் உடல் முழுவதும் உண்மையான பிரையன் விட்னரைப் போலவே பச்சை குத்திக் கொண்டார்.
ஒரு மனிதனின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்த அந்தப் பச்சை குத்தல்களை லேசர் சிகிச்சை மூலம் அகற்றும் காட்சிகளைப் படமாக்கும்போது அந்த வலியின் தீவிரத்தை உணர வைக்க மிக நுணுக்கமான ஒப்பனைத் தொழில்நுட்பங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன.
மேலும் இப்படத்தில் மனித உரிமை ஆர்வலராக வரும் டேரில் லாமோன்ட் ஜென்கின்ஸ் கதாபாத்திரம் உண்மையில் அமெரிக்காவில் இயங்கும் ஒன் பீப்பிள்ஸ் புராஜெக்ட் என்ற அமைப்பின் நிறுவனரை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகும்.
இப்படத்தின் படப்பிடிப்பு அமெரிக்காவின் கிங்ஸ்டன் பகுதியில் மிகக் குறுகிய காலத்தில் ஜனவரி முதல் மார்ச் வரையிலான காலகட்டத்திற்குள் எடுத்து முடிக்கப்பட்டது.
2018 ஆம் ஆண்டு டொராண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்டபோது சர்வதேச விமர்சகர்கள் சங்கத்தின் விருதைப் பெற்று உலக அரங்கில் இப்படம் பெரும் கவனத்தை ஈர்த்தது.
ஒரு ஆவணப்படத்தைப் போன்ற நம்பகத்தன்மையுடன் அதே சமயம் ஒரு வாழ்வியல் போராட்டத்தை விறுவிறுப்பாகக் காட்டியதே இப்படத்தின் மிகப்பெரிய வெற்றியாகக் கருதப்படுகிறது.
ஏ24 நிறுவனம் இப்படத்தின் விநியோக உரிமையைப் பெற்றதும் இப்படத்திற்கான உலகளாவிய அங்கீகாரம் மேலும் அதிகரித்தது.
ஒரு குறும்படம் ஆஸ்கார் வென்ற பிறகு அதே இயக்குநர் அதை ஒரு மிகச்சிறந்த முழு நீளத் திரைப்படமாக மாற்றியது உலக சினிமா வரலாற்றில் ஒரு முக்கிய நிகழ்வாகப் பார்க்கப்படுகிறது.
இப்படத்தின் பின்னணியில் உள்ள தொழில்நுட்ப மற்றும் கலை ரீதியான நுட்பங்கள் மிகுந்த ஆச்சரியத்தை அளிக்கின்றன. இயக்குனர் காய் நத்திவ் தனது மனைவியான ஜெய்ம் ரே நியூமேனுடன் இணைந்து இப்படத்தை தயாரித்துள்ளார்.
படத்தின் நாயகன் ஜேமி பெல் கதாபாத்திரத்திற்காக தேர்வு செய்யப்பட்ட பிறகு மார்ச் 2018 இல் படப்பிடிப்பு ஏற்கனவே தொடங்கிய நிலையில் தான் புகழ்பெற்ற நடிகை வேரா பார்மிகா இந்த குழுவில் இணைந்தார்.
இப்படத்தின் சர்வதேச உரிமையை செவில் இன்டர்நேஷனல் நிறுவனம் 70 வது கேன்ஸ் திரைப்பட விழாவிலேயே வாங்கியது இதன் உலகளாவிய முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது.
படத்தின் கதைக்களம் நிஜ வாழ்க்கையை அடியொற்றி இருப்பதால் படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியும் ஒரு ஆவணப்படத்தின் நம்பகத்தன்மையுடன் செதுக்கப்பட்டுள்ளது.
படத்தின் இசைக்காக டான் ரோமர் நியமிக்கப்பட்ட செய்தி ஆகஸ்ட் 2018 இல் வெளியானது. பொதுவாக ஒரு முழு நீளத் திரைப்படம் வெளியான பிறகு குறும்படம் எடுக்கப்படும் ஆனால் இதில் ஆஸ்கார் வென்ற குறும்படத்தின் வெற்றியே இந்த பெரிய அளவிலான திரைப்பட உருவாக்கத்திற்கு வித்திட்டது.
ஏ24 நிறுவனம் மற்றும் டைரக்டிவி சினிமா இணைந்து இதன் விநியோகத்தை கவனித்துக் கொண்டன. ஒரு மனிதன் தனது கடந்த கால அடையாளங்களை நீக்க இரண்டு ஆண்டுகள் அறுவை சிகிச்சை செய்து கொண்ட காலக்கட்டத்தை மிகச் சுருக்கமாக அதே சமயம் அதன் வலியைக் கடத்தும் விதமாகத் தொகுத்த விதம் படத்தொகுப்பின் மேதமையைக் காட்டுகிறது.
110 நிமிடங்கள் ஓடக்கூடிய இந்தத் திரைப்படம் வெறுப்பை ஒரு மனிதன் தன் தோலிலிருந்து எப்படி உரித்து எறிகிறான் என்பதை மிக நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்துள்ளது.
இப்படத்தின் வசூல் ரீதியான தரவுகளை விடவும் இது ஏற்படுத்திய சமூக தாக்கம் மற்றும் விமர்சகர்களிடையே பெற்ற 76 சதவீத அங்கீகாரம் போன்றவை இப்படத்தை ஒரு தவிர்க்க முடியாத படைப்பாக மாற்றின.
இது வெறும் கற்பனையல்ல மாறாக பிரையன் விட்னர் எனும் மனிதனின் வாழ்நாள் போராட்டத்தின் சாட்சியமாகத் திகழ்கிறது.
மார்வெல் மற்றும் டிசி காமிக்ஸ் படங்களில் நடித்த மைக் கோல்டர் போன்ற அதிரடி நாயகர்கள் இதில் ஒரு சமூகப் போராட்டவாதியாகத் தோன்றி மிக அமைதியான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.
படத்தின் மையக் கருவான பச்சை குத்தல்களை நீக்கும் அறுவை சிகிச்சை முறைகளைத் தத்ரூபமாகக் காட்ட நிஜ மருத்துவ வல்லுநர்களின் ஆலோசனைகள் பெறப்பட்டன.
படத்தின் திரைக்கதை வசனங்கள் பிரையன் விட்னரின் நிஜ அனுபவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவை என்பதால் அதில் ஒருவிதமான கசப்பான உண்மைத்தன்மை ஒட்டியிருக்கும்.
அமெரிக்காவின் கிங்ஸ்டன் பகுதியில் படப்பிடிப்பு நடந்தபோது அந்த இடத்தின் குளிர்ச்சியான காலநிலையும் பின்னணிச் சூழலும் படத்தின் தீவிரத்தன்மைக்கு கூடுதல் பலம் சேர்த்தன.
ஜேமி பெல் தனது கதாபாத்திரத்திற்காக சுமார் இருபது பவுண்டுகள் வரை உடல் எடையைக் கூட்டி ஒரு கடினமான மனிதராகத் தன்னை உருமாற்றிக்கொண்டார்.
படத்தின் முக்கியமான ஒரு காட்சியில் வரும் ஜூலியின் மகள் தனது இருப்பிடத்தை ரகசியமாகத் தெரியப்படுத்தும் நிகழ்வு ஒரு குழந்தையின் அறியாமையையும் அதைத் தீவிரவாதக் கும்பல் எப்படிப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறது என்பதையும் அதிர்ச்சிகரமாகப் பதிவு செய்தது.
டொராண்டோ திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்டபோது இப்படத்தில் காட்டப்பட்ட வன்முறை மற்றும் மீட்பு ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான மெல்லிய கோடு பெரும் விவாதங்களை உருவாக்கியது.
ஏ24 நிறுவனம் இப்படத்தை வாங்கிய பிறகு இது கலை சினிமா ரசிகர்களிடையே ஒரு தனித்துவமான இடத்தைப் பிடித்தது.
ஒரு குறுகிய பட்ஜெட்டில் எடுக்கப்பட்ட போதிலும் இப்படத்தின் தயாரிப்பு மதிப்புகள் மற்றும் தொழில்நுட்பத் தரம் ஆகியவை ஒரு பெரிய பட்ஜெட் படத்திற்கு இணையான அனுபவத்தைத் தந்தன.
இப்படம் வெறுப்பைத் தாண்டிய மனித நேயத்தை ஒரு சர்வதேச மொழியில் பேசியது இதன் மிகப்பெரிய வெற்றியாகும்.
============================
படத்தின் கதை:-
ஸ்கின் திரைப்படம் பிரையன் விட்னர் என்ற அமெரிக்க நியோ நாஜி குழு உறுப்பினரின் உண்மை வாழ்க்கையை மையமாக வைத்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு சுயவாழ்க்கை திரைப்படம்.
சிறு வயதிலேயே குடும்பத்தாரால் கைவிடப்பட்டு தெருவில் அலைந்த பிரையன் விட்னரை (ஜேமி பெல்) ஃப்ரெட் (பில் கேம்ப்) மற்றும் ஷரீன் (வேரா ஃபார்மிகா) என்ற தம்பதியினர் தத்தெடுத்து வளர்க்கிறார்கள்.
இந்த தம்பதியினர் அந்த பகுதியில் உள்ள நியோ நாஜி தீவிரவாத இனவெறி குழுவின் தலைவர்களாக இருக்கிறார்கள்.
பிரையன் அவர்களுக்கு மிகுந்த விசுவாசத்துடன் வளர்கிறான். அவனது உடல் மற்றும் முகம் முழுவதும் அந்த இயக்கத்தின் கொள்கைகளை பறைசாற்றும் பச்சை குத்தல்கள் நிறைந்திருக்கின்றன.
ஒரு கட்டத்தில் ஜூலி பிரைஸ் (டேனியல் மெக்டொனால்ட்) என்ற மூன்று பெண் குழந்தைகளின் தாயை சந்தித்த பிறகு பிரையனின் சிந்தனையில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
அவளது அன்பும் குழந்தைகளின் அரவணைப்பும் தான் இருக்கும் நச்சுத்தன்மை வாய்ந்த சூழலை அவனுக்கு உணர வைக்கிறது.
முக்கியமாக ஒரு மசூதி எரிக்கப்படும் கொடூரமான சம்பவத்தில் ஏற்பட்ட குற்ற உணர்வு அவனை அந்த அமைப்பை விட்டு வெளியேற தூண்டுகிறது.
ஆனால் அவனது பழைய குடும்பம் அவனை விடுவிக்க மறுக்கிறது. இந்த சூழலில் ஒன் பீப்பிள்ஸ் புராஜெக்ட் என்ற அமைப்பின் நிறுவனரான டேரில் லாமோன்ட் ஜென்கின்ஸ் (மைக் கோல்டர்) என்பவரின் உதவியை பிரையன் நாடுகிறான்.
பிரையன் தனது பழைய கூட்டத்தைப் பற்றிய ரகசியங்களை எப் பி ஐ அமைப்பிடம் வழங்கியதால் ஆத்திரமடைந்த அவனது பழைய நண்பர்கள் அவனது வீட்டின் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்துகிறார்கள்.
மேலும் ஜூலியின் ஒரு மகளை மூளைச்சலவை செய்து அவனது இருப்பிடத்தை கண்டறிந்து பிரையனின் வளர்ப்பு நாயை கொன்று மரத்தில் தொங்கவிட்டு அவனை அச்சுறுத்துகிறார்கள்.
இந்த வன்முறை மற்றும் துரத்தல்களுக்கு இடையே பிரையன் தனது அடையாளத்தை மாற்றிக்கொள்ள சுமார் இரண்டு ஆண்டுகள் தொடர்ச்சியான அறுவை சிகிச்சைகளை மேற்கொள்கிறான்.
லேசர் சிகிச்சை மூலம் தனது முகம் மற்றும் கைகளில் உள்ள அசிங்கமான பச்சை குத்தல்களை பெரும் வலியுடன் நீக்குகிறான்.
இறுதியில் தனது கடந்த கால வன்முறைகளையும் வெறுப்பையும் முற்றிலும் துறந்து ஒரு புதிய மனிதனாக தனது மனைவி மற்றும் குழந்தைகளுடன் இணைவதோடு மற்றவர்களை நல்வழிப்படுத்தும் பணிகளில் ஈடுபடுகையில் படம் நிறைகிறது.
இந்தப் படம் மனித மனதின் மாற்றம் மற்றும் மன்னிப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றி மிக ஆழமாகப் பேசுகிறது.
இந்தத் திரைப்படம் வெறுப்பை விட அன்பே வலிமையானது என்பதையும், ஒரு மனிதன் தான் செய்த தவறுகளை உணர்ந்து திருந்த நினைத்தால் அதற்கு காலமும் வாய்ப்பும் உண்டு என்பதையும் ஆழமாக வலியுறுத்துகிறது.
ஒரு மனிதன் பிறப்பால் வன்முறையாளன் அல்ல, அவன் வளர்க்கப்படும் சூழலும் அவன் மீது திணிக்கப்படும் சித்தாந்தங்களுமே அவனைத் தீர்மானிக்கின்றன என்பதை பிரையன் விட்னரின் கதாபாத்திரம் மூலம் படம் உணர்த்துகிறது.
வன்முறை மற்றும் இனவெறி ஒரு நச்சு வட்டம் போன்றது, அதை விட்டு வெளியேறத் துணிச்சல் தேவை என்பதை இப்படம் காட்டுகிறது.
பிரையன் தனது உடலில் இருந்த பச்சை குத்தல்களை நீக்க எதிர்கொள்ளும் உடல் ரீதியான வலி, அவன் தனது மனதிலிருந்து வெறுப்பை நீக்க எதிர்கொள்ளும் மன ரீதியான போராட்டத்திற்கு ஒரு குறியீடாக அமைகிறது.
ஒரு தீவிரமான குற்றவாளியைக் கூட அன்பாலும் சரியான வழிகாட்டுதலாலும் மாற்ற முடியும் என்ற நம்பிக்கையை இப்படம் விதைக்கிறது.
இறுதியில், வெறுப்பு என்பது மற்றவர்களை அழிப்பதை விட நம்மையே சிதைத்துவிடும் என்பதையும், உண்மையான விடுதலை என்பது மற்றவர்களை நேசிப்பதில் தான் இருக்கிறது என்பதையும் இப்படம் ஒரு பாடமாகச் சொல்கிறது.
