ரஷ்யன் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
ரஷ்யன் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

ஹவ் ஐ எண்டெட் திஸ் சம்மர் How I Ended This Summer 2010

ஒரு மனிதன் இயற்கையின் எல்லையற்ற அமைதிக்கு மத்தியில், உலகின் பிற பகுதிகளிலிருந்து முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்டு வாழ நேர்ந்தால், அவனுடைய உண்மையான குணம் எவ்வாறு வெளிப்படும்? 

நாகரிக வாழ்க்கையின் பாதுகாப்புகளும் சமூக உறவுகளும் இல்லாத சூழலில் மனித மனம் எத்தகைய மாற்றங்களைச் சந்திக்கும்? 

இத்தகைய கேள்விகளை மையமாகக் கொண்டு உருவாகியிருக்கும் ரஷ்யத் திரைப்படம் அலெக்ஸி போபோக்ரெப்ஸ்கியின் இயக்கத்தில் வெளிவந்துள்ள ‘ஹவ் ஐ எண்டெட் திஸ் சம்மர்’How I Ended This Summer 2010.

ரஷ்யாவின் தொலைதூர ஆர்க்டிக் பகுதியில் அமைந்துள்ள தனிமையான வானிலை ஆய்வு நிலையமே திரைப்படத்தின் மையச் சூழல். 
அங்கு பணிபுரியும் இரு தலைமுறைகளைச் சேர்ந்த மனிதர்களின் உலகக் கண்ணோட்டங்களும் வாழ்க்கை அணுகுமுறைகளும் முற்றிலும் மாறுபட்டவை.

 இந்தச் சூழலை வெறுமனே ஒரு பின்னணியாகப் பயன்படுத்தாமல், மனிதர்களின் மனநிலையையும் உறவுகளையும் தீர்மானிக்கும் முக்கியமான சக்தியாக இயக்குநர் வடிவமைத்திருக்கிறார். 

பரந்த நிலப்பரப்பு, கடுமையான காலநிலை, மனித நடமாட்டமற்ற பகுதிகள் ஆகியவை திரைப்படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான அனுபவத்தில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

இயக்குநரின் மிக முக்கியமான கலைத்தேர்வு, கதையை இளைய தலைமுறையைச் சேர்ந்த பாவெல் (கிரிகோரி டோப்ரிகின்) என்ற கதாபாத்திரத்தின் பார்வைக்கு நெருக்கமாக அமைத்திருப்பதாகும்.

 இதன் மூலம் பார்வையாளர்கள் அந்தத் தனிமையான உலகத்தை ஒரு புதிய அனுபவத்துடன் அணுக முடிகிறது. மறுபுறம், அனுபவம் வாய்ந்த புவி இயற்பியலாளரான செர்கெய் (செர்கெய் புஸ்கெபாலிஸ்) என்ற கதாபாத்திரத்தின் வழியாக நீண்டகால அனுபவம், ஒழுக்கம், பொறுப்புணர்வு மற்றும் பாரம்பரிய வாழ்க்கை முறையின் முக்கியத்துவம் வெளிப்படுகின்றன.

 இந்த இரு மனிதர்களின் குணாதிசய வேறுபாடுகளே திரைப்படத்தின் உளவியல் அடித்தளமாக அமைகின்றன.

திரைக்கதையின் தனித்துவம் அதன் மட்டுருத்தபடுத்தப்பட்ட கதை சொல்லும் முறையில் இருக்கிறது. அதிகமான கதாபாத்திரங்களையோ பல்வேறு இடங்களையோ சார்ந்திராமல், இரண்டு மனிதர்களின் உலகத்தைச் சுற்றியே திரைப்படம் தனது கவனத்தைக் குவிக்கிறது. 

இதனால் சிறிய உரையாடல்களும் அன்றாடச் செயல்பாடுகளும் கூட அதிகமான அர்த்தத்தைப் பெறுகின்றன. மனிதர்களுக்கு இடையிலான தொடர்புகளில் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படாத உணர்வுகள், மனப்பதற்றங்கள், புரிதல் வேறுபாடுகள் ஆகியவற்றை இயக்குநர் நுட்பமாக அணுகுகிறார். 

பார்வையாளர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் விளக்கிக் கூறுவதற்குப் பதிலாக, காட்சிகளின் வழியாகவே உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்யும் அணுகுமுறை படத்தின் கலைத்தன்மையை உயர்த்துகிறது.

இரு நடிகர்களின் நடிப்பும் இந்தத் திரைப்படத்தின் முக்கியமான பலமாகும். இளைய கதாபாத்திரத்தின் மனநிலை, அனுபவமின்மை, தயக்கம் மற்றும் தனிமையான சூழலுக்கு எதிரான மனிதப் போராட்டம் ஆகியவற்றை கிரிகோரி டோப்ரிகின் இயல்பான உடல்மொழியிலும் முகபாவனைகளிலும் வெளிப்படுத்துகிறார். 

அனுபவம் நிறைந்த மனிதராக வரும் செர்கெய் புஸ்கெபாலிஸ், மிதமான வெளிப்பாடுகளின் மூலமே தனது கதாபாத்திரத்தின் ஆளுமையை உணர்த்துகிறார். 

இருவருக்கும் இடையிலான நடிப்பு வேறுபாடு, தலைமுறை இடைவெளியை வெறும் வயது சார்ந்த வேறுபாடாகக் காட்டாமல், வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் விதத்தில் உள்ள ஆழமான முரண்பாடாக மாற்றுகிறது.

 இருவரின் நடிப்புக்கும் பெர்லின் சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த நடிகருக்கான வெள்ளிக் கரடி விருது வழங்கப்பட்டது.

ஒளிப்பதிவாளர் பாவெல் கோஸ்டோமரோவின் பங்களிப்பு திரைப்படத்தின் அடையாளத்தைத் தீர்மானிக்கும் முக்கியமான அம்சமாகும்.

 ஆர்க்டிக் நிலப்பரப்பின் பிரம்மாண்டத்தையும் அதன் கடுமையான இயல்பையும் அழகுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்தாமல், அதன் உண்மையான தன்மையுடன் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார். 

பனியால் சூழப்பட்ட கடல், மூடுபனி நிறைந்த பள்ளத்தாக்குகள், கரடுமுரடான பாறைகள், ஆபத்தான மலைச்சரிவுகள் என ஒவ்வொரு நிலப்பரப்பும் தனித்துவமான காட்சியனுபவத்தை வழங்குகின்றன.

 இயற்கையின் அழகை ரசிக்கச் செய்யும் அதே நேரத்தில், அதன் முன்னால் மனிதன் எவ்வளவு சிறியவன் என்பதையும் உணர்த்துகிறது இந்த ஒளிப்பதிவு. இதற்காக அவருக்குப் பெர்லின் திரைப்பட விழாவில் சிறப்பான கலைப் பங்களிப்புக்கான வெள்ளிக் கரடி விருது கிடைத்தது.

இந்தத் திரைப்படத்தின் உருவாக்கத்தில் உண்மையான இடத்தைப் பயன்படுத்தியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 

ரஷ்யாவின் சுகோட்கா பகுதியில், சுக்கி கடற்கரையோரம் அமைந்துள்ள வால்கர்காய் துருவ வானிலை ஆய்வு நிலையமே படப்பிடிப்பின் முக்கிய இடமாக இருந்தது. 

உலகின் எல்லையில் இருப்பதைப் போன்ற உணர்வைத் தரும் அந்தப் பகுதியின் இயற்கைச் சூழலுடன் திரைப்படம் முழுமையாக ஒன்றிணைய வேண்டும் என்பதே இயக்குநரின் நோக்கமாக இருந்தது.

 படப்பிடிப்பு நடைபெற்ற கோடைக்காலத்தில்கூட சராசரி வெப்பநிலை ஐந்து டிகிரி செல்சியஸாக இருந்தது. 

கடல் பனியால் மூடப்பட்டிருந்த சூழலில் தொடங்கிய படப்பிடிப்பின் இறுதிக் கட்டத்தில் பனிப்பொழிவும் புதிய பனிப்படலங்களும் உருவாகின. இயற்கையின் இந்த மாற்றங்கள் திரைப்படத்தின் காட்சியமைப்புக்கு உண்மைத்தன்மையை வழங்குகின்றன.

 கதாபாத்திரங்கள் அணியும் ஆடைகளை அணிந்து, அவர்கள் வாழும் முறையையும் அன்றாடப் பணிகளையும் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதில் இயக்குநர் கவனம் செலுத்தியிருக்கிறார். 
இதன் மூலம் நடிப்பில் செயற்கைத்தன்மையைக் குறைத்து, அந்தச் சூழலுக்குள் வாழும் மனிதர்களின் இயல்பான உடல்மொழியையும் செயல்பாடுகளையும் வெளிப்படுத்த முயன்றிருக்கிறார். 

இந்தத் திரைப்படத்தின் மற்றொரு குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், காலத்தைப் பற்றிய அதன் அணுகுமுறை. ஒரு புறம் 1935ஆம் ஆண்டு முதல் தொடர்ந்து இயங்கி வரும் ஆய்வு நிலையத்தின் வரலாற்று மரபு இருக்கிறது. 
மறுபுறம் நவீனத் தொழில்நுட்பத்தைச் சார்ந்த புதிய தலைமுறையின் வாழ்க்கை முறை இருக்கிறது. இவற்றுக்கு இடையிலான வேறுபாடு, மனிதர்களின் அனுபவங்களுக்கும் காலத்தைப் பற்றிய அவர்களுடைய புரிதலுக்கும் இடையிலான முரண்பாடாக விரிவடைகிறது. தனிமையான சூழலில் வரலாற்றின் தொடர்ச்சியும் நிகழ்காலத்தின் வேகமும் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று தொடர்புகொள்கின்றன என்பதைத் திரைப்படம் ஆராய்கிறது.

திரைப்படத்திற்கு  டிமிட்ரி கத்தானோவ் இசை அமைத்துள்ளார். ஒளிப்பதிவும் இயற்கைச் சூழலும் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டுள்ள இந்தப் படைப்பில், இசை அதன் ஒட்டுமொத்த உணர்வுப்பூர்வமான அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறது.

 படத்தொகுப்பை இவான் லெபெதேவ் மேற்கொண்டுள்ளார். காலவரிசைக்கு நெருக்கமாகப் படப்பிடிப்பு நடத்தப்பட்டிருப்பதும், ஒரே இடத்தில் இரண்டு கதாபாத்திரங்களை மையமாகக் கொண்ட கதை அமைப்பும் திரைப்படத்தின் காட்சித் தொடர்ச்சிக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன.

இயக்குநர் அலெக்ஸி போபோக்ரெப்ஸ்கியின் தனிப்பட்ட ஆர்வமும் இந்தப் படைப்பின் உருவாக்கத்தில் முக்கியப் பங்கு வகித்திருக்கிறது. சிறுவயதிலிருந்தே துருவப் பயணிகளின் நாட்குறிப்புகளைப் படிப்பதில் அவருக்கு ஆர்வம் இருந்துள்ளது.

 காலம் மற்றும் இடத்தின் பிரம்மாண்டத்தை மனிதர்கள் எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பது அவரைத் தொடர்ந்து ஈர்த்திருக்கிறது. முழுமையான தனிமையில் வாழ்ந்து பணிபுரியும் இரண்டு மனிதர்களைப் பற்றிய கதை அவரது மனதில் பல ஆண்டுகளாக உருவாகி வந்துள்ளது.

 முந்தைய இரண்டு முழுநீளத் திரைப்படங்களை முடித்த பிறகே, இந்தக் கடினமான படைப்பை உருவாக்குவதற்கான தயார்நிலை தனக்கு ஏற்பட்டதாக அவர் தெரிவித்துள்ளார். அந்த நீண்டகாலச் சிந்தனையின் விளைவாகவே இயற்கையையும் மனித உளவியலையும் இணைக்கும் இந்தத் திரைப்படம் உருவாகியுள்ளது.

 லண்டன் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த திரைப்படத்திற்கான விருதையும், சிகாகோ சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் தங்க ஹியூகோ விருதையும் பெற்றது. 2011ஆம் ஆண்டு ரஷ்யாவின் கோல்டன் ஈகிள் விருதுகளில் சிறந்த திரைக்கதை, சிறந்த ஒளிப்பதிவு, சிறந்த திரைப்படம் ஆகிய பிரிவுகளிலும் வெற்றி பெற்றது.

 மேலும், ரஷ்யத் திரைப்பட விமர்சகர்கள் சங்கத்தின் சிறந்த ஒளிப்பதிவு மற்றும் சிறந்த நடிகர் விருதுகளையும் பெற்றது. இவ்விருதுகள் திரைப்படத்தின் நடிப்பு, திரைக்கதை மற்றும் ஒளிப்பதிவுக்குக் கிடைத்த சர்வதேச அங்கீகாரத்தை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

இத்திரைப்படம் வழக்கமான பொழுதுபோக்குக் கதையாடலை எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு மாறுபட்ட அனுபவத்தை வழங்கக்கூடியது. இயற்கையின் பிரம்மாண்டம், மனிதத் தனிமை, தலைமுறை இடைவெளி, தொழில்நுட்ப மாற்றம், மனித உறவுகளின் சிக்கல் ஆகியவற்றை ஒரே களத்தில் இணைத்திருப்பதே இதன் தனித்துவம். 

இரண்டு நடிகர்களின் வலுவான நடிப்பும் உண்மையான ஆர்க்டிக் நிலப்பரப்பில் படமாக்கப்பட்ட காட்சிகளும் இதன் அனுபவத்தை ஆழப்படுத்துகின்றன.

 குறிப்பாக, மனிதர்கள் தங்களுடைய வழக்கமான சமூகச் சூழலிலிருந்து விலகி வாழும்போது அவர்களின் எண்ணங்களும் உறவுகளும் எவ்வாறு வெளிப்படுகின்றன என்பதை ஆராய விரும்பும் பார்வையாளர்களுக்கு இது குறிப்பிடத்தக்க திரைப்படம்.

 இயற்கையின் அமைதிக்குள் மனித மனத்தின் சிக்கலான ஒலிகளைக் கேட்கச் செய்யும் இந்தப் படைப்பு, திரையில் காணும் காட்சிகளைக் கடந்தும் நீண்ட நேரம் சிந்திக்க வைக்கும் அனுபவத்தை வழங்குகிறது.

=====================================

படத்தின் கதை:-

கதை, ரஷ்யாவின் தொலைதூர ஆர்க்டிக் பகுதியில் அமைந்துள்ள தனிமையான வானிலை ஆய்வு நிலையத்தில் தொடங்குகிறது. மனித நடமாட்டம் மிகக் குறைவான அந்தப் பகுதியில், சுற்றிலும் பனியால் சூழப்பட்ட கடலும் கரடுமுரடான நிலப்பரப்பும் காணப்படுகின்றன. 
அங்கு வெளியுலகத் தொடர்பு மிகவும் குறைவாக இருப்பதால், அன்றாட வாழ்க்கையே தனிமையிலும் கட்டுப்பாடுகளுடனும் நடைபெறுகிறது.

அந்த ஆய்வு நிலையத்தில் கோடைக்காலப் பயிற்சிக்காக வந்திருப்பவர் வானிலை ஆய்வுத் துறை மாணவரான பாவெல் டானிலோவ் (கிரிகோரி டோப்ரிகின்). 

அவருடன் அங்கு தங்கிப் பணிபுரிபவர் அனுபவம் வாய்ந்த வயதான புவி இயற்பியலாளர் செர்கெய் குலிபின் (செர்கெய் புஸ்கெபாலிஸ்). இருவரும் வெவ்வேறு தலைமுறைகளைச் சேர்ந்தவர்கள். 

பாவெல் இளமையானவர்; நவீனக் கணினித் தொழில்நுட்பத்தை அதிகம் நம்புபவர். செர்கெய் நீண்டகால அனுபவம் கொண்டவர்; பாரம்பரியமான முறைகளில் பணிகளைச் செய்வதில் உறுதியானவர்.

அந்த ஆய்வு நிலையத்தில் இருவருக்கும் ஒரே முக்கியமான பொறுப்பு உள்ளது. ஒவ்வொரு நான்கு மணி நேரத்திற்கும் ஒருமுறை வானிலை மற்றும் கடல் அலைகள் தொடர்பான புள்ளிவிவரங்களைச் சேகரிக்க வேண்டும். 

பின்னர் அந்தத் தகவல்களை வானிலை ஆய்வு மையத்துக்கு வானொலி மூலம் அனுப்ப வேண்டும். இந்தப் பணி தொடர்ந்து நடைபெற வேண்டியது அவசியம். பல ஆண்டுகளாக அந்த நிலையத்தில் சேகரிக்கப்பட்டு வரும் தகவல்களின் தொடர்ச்சியைப் பாதுகாப்பதும் அவர்களுடைய பொறுப்பாகும்.

ஒரு நாள் செர்கெய், யாரிடமும் அனுமதி பெறாமல் சில நாட்கள் மீன்பிடிக்கப் படகில் வெளியே செல்கிறார். அந்த நேரத்தில் ஆய்வு நிலையத்தில் பாவெல் மட்டுமே தனியாக இருக்கிறார்.

 அப்போது வானிலை ஆய்வு மையத்திலிருந்து வானொலி மூலம் தொடர்புகொள்ளும் அதிகாரி, செர்கெய்யுடன் அவசரமாகப் பேச வேண்டும் என்று கேட்கிறார். 

ஆனால் செர்கெய் அங்கு இல்லாததால், பாவெல் அவரிடம் உண்மையைச் சொல்லாமல் பல்வேறு காரணங்களைக் கூறித் தவிர்க்கிறார்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, வானொலி நிலையத்திலிருந்து பாவெலுக்கு அதிர்ச்சியூட்டும் செய்தி தெரிவிக்கப்படுகிறது. 

செர்கெய்யின் மனைவியும் இளம் மகனும் ஒரு விபத்தில் படுகாயமடைந்துள்ளதாக அவரிடம் கூறப்படுகிறது. உண்மையில் அவர்கள் உயிரிழந்துவிட்டார்கள் என்பது அந்தச் செய்தியின் தன்மையிலிருந்து புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. 

ஆனால் இந்தக் கடுமையான உண்மையை செர்கெய்யிடம் எப்படித் தெரிவிப்பது என்று பாவெல் குழப்பமடைகிறார்.

மேலும், அவர்களைக் கூட்டிச் செல்வதற்காக ‘அகாடமிக் ஒப்ருசேவ்’ என்ற கப்பல் வரவிருப்பதாகவும் பாவெலிடம் தெரிவிக்கப்படுகிறது. இந்தச் செய்தியை அறிந்த பிறகு பாவெல் மன அமைதியை இழக்கிறார்.

 செர்கெய்யின் குடும்பத்தினருக்கு நேர்ந்த துயரத்தை அவரிடம் தெரிவிக்க வேண்டிய பொறுப்பு தன்னிடம் இருப்பதை உணர்ந்தாலும், அதை எப்படிச் சொல்வது என்று தெரியாமல் தவிக்கிறார்.

இந்த மன உளைச்சல் காரணமாக இரவில் அவரால் நிம்மதியாகத் தூங்க முடியவில்லை. தூங்கினாலும் சரியான நேரத்தில் எழுந்திருக்க முடியாமல் அதிக நேரம் உறங்கிவிடுகிறார். 

இதனால் ஒவ்வொரு நான்கு மணி நேரத்திற்கும் செய்ய வேண்டிய வானிலை மற்றும் கடல் அலைகள் தொடர்பான அளவீடுகள் பதிவு செய்யப்படாமல் போகின்றன. 

ஆய்வு நிலையத்தின் முக்கியமான பணியில் இடைவெளி ஏற்பட்டுவிட்டதை உணர்ந்த பாவெல், அந்தத் தவறை மறைப்பதற்காகப் பதிவேட்டில் உண்மையான அளவீடுகளுக்குப் பதிலாகத் தன்னிச்சையாகக் கற்பனை செய்த எண்களை அவசரமாக எழுதிவிடுகிறார்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு செர்கெய் மீன்பிடித்துவிட்டு மீன்களுடன் ஆய்வு நிலையத்திற்குத் திரும்புகிறார். அவர் பிடித்துவந்த மீன்களில் டிரவுட் வகை மீன்களும் இருக்கின்றன. 

அவற்றைப் பற்றிப் பேசும்போது, தனது மனைவி கர்ப்பமாக இருந்த காலத்தில் உப்பில் ஊறவைத்த டிரவுட் மீன் சாப்பிட மிகவும் விரும்பியதாகச் செர்கெய் நினைவுகூருகிறார். 

தனது குடும்பத்தைப் பற்றிய இந்த இயல்பான உரையாடலைக் கேட்கும் பாவெல், அவரிடம் விபத்துச் செய்தியைத் தெரிவிக்க முயற்சி செய்கிறார். 

ஆனால் செர்கெய் அவரைப் பேசவிடாமல் இடைமறித்து, மீனை எவ்வாறு சரியாகச் சுத்தம் செய்து அதன் சதையைப் பிரித்தெடுப்பது என்பதைச் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்.

பின்னர் ஆய்வு நிலையத்தின் பதிவேடுகளைப் பார்க்கும் செர்கெய், பாவெல் எழுதியுள்ள அளவீடுகள் தவறானவை என்பதை உடனடியாகக் கண்டுபிடிக்கிறார். 

உண்மையான அளவீடுகளைச் சேகரிக்காமல், கற்பனையான எண்களைப் பதிவு செய்திருப்பதை அறிந்ததும் அவர் கடும் கோபமடைகிறார்.

1935ஆம் ஆண்டு முதல் அந்த வானிலை ஆய்வு நிலையத்தில் தொடர்ந்து பணிகள் நடைபெற்று வருவதாகவும், இத்தனை ஆண்டுகளாக அங்கு பணியாற்றிய யாருமே வெறுமனே சோம்பேறித்தனத்தால் அளவீடுகளைப் போலியாகப் பதிவு செய்ததில்லை என்றும் செர்கெய் ஆத்திரத்துடன் கூறுகிறார். 

பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து சேகரிக்கப்பட்டு வந்த தரவுகளின் நம்பகத்தன்மையைப் பாவெலின் பொறுப்பற்ற செயல் பாதித்துவிட்டதாக அவர் கருதுகிறார். இதனால் அந்த நிலையத்தில் நடைபெற்றுவரும் பணிகளின் மதிப்பே வீணாகிவிட்டதாகக் குற்றம் சாட்டுகிறார்.

மேலும், பாவெல் ஆர்க்டிக் பகுதியில் உண்மையாகப் பணிபுரிய வந்தவர் கிடையாது என்றும், சுற்றுலாப் பயணியைப் போல அங்கு வந்திருப்பவர் என்றும் கேலி செய்கிறார். 

தனது பயிற்சிக்காகவும், ‘ஹவ் ஐ எண்டெட் திஸ் சம்மர்’ என்ற தலைப்பில் ஒரு பயனற்ற பயணக்கட்டுரையை எழுதுவதற்காகவும் மட்டுமே பாவெல் அங்கு வந்திருப்பதாகக் குற்றம் சாட்டுகிறார். 

பொதுவாக மாணவர்கள் கோடை விடுமுறையை எப்படிக் கழித்தார்கள் என்பதைப் பற்றிக் கட்டுரை எழுதும் வழக்கமான தலைப்பை நினைவூட்டும் வகையில் அவர் அந்தப் பெயரைப் பயன்படுத்துகிறார்.

செர்கெய்யின் கோபம் பாவெலை மிகவும் அச்சமடையச் செய்கிறது. அவரிடம் தனது மனைவியும் மகனும் உயிரிழந்துவிட்ட செய்தியைச் சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்திருந்த பாவெல், இப்போது அந்தத் தகவலைத் தெரிவிக்கத் தயங்குகிறார்.

 செர்கெய்யின் கடுமையான கோபத்தைக் கண்டதால், அவரிடம் பேசுவதற்கான துணிச்சலை இழக்கிறார்.

இதற்கிடையில், இருவருக்கும் இடையிலான உறவு மேலும் பதற்றமடையும் வகையில் செர்கெய் ஒரு பழைய சம்பவத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறார். இதேபோன்ற தனிமையான சூழலில் பணிபுரிந்த இரண்டு புவி இயற்பியலாளர்களுக்கு இடையே ஏற்பட்ட கடுமையான கருத்து வேறுபாடு காரணமாக, அவர்களில் ஒருவர் மற்றொருவரைக் கொன்றதாகக் கூறப்படும் சம்பவத்தை அவர் விவரிக்கிறார்.

 தனிமையில் நீண்டகாலம் ஒன்றாக வாழ்ந்து பணிபுரிவதால் மனிதர்களுக்கு இடையே எத்தகைய ஆபத்தான மோதல்கள் உருவாகலாம் என்பதை உணர்த்தும் வகையில் அந்தக் கதையைச் சொல்கிறார். இதைக் கேட்கும் பாவெலின் அச்சம் மேலும் அதிகரிக்கிறது.

ஒரு கட்டத்தில் செர்கெய் மீண்டும் அதிகமான மீன்களைப் பிடிப்பதற்காக வெளியே செல்கிறார். அவர் இல்லாத நேரத்தில் வானொலி மூலம் பாவெலுக்கு மற்றொரு தகவல் கிடைக்கிறது.

 அவர்களை அழைத்துச் செல்ல வரவேண்டிய ‘அகாடமிக் ஒப்ருசேவ்’ கப்பல் கடலில் ஏற்பட்ட பனிப்படலத்தில் சிக்கிக்கொண்டதாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. 

எனவே கப்பல் உடனடியாக அங்கு வர முடியாத நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. ஆனால் வானிலை மேலும் மோசமடைவதற்கு முன்பாக ஒரு ஹெலிகாப்டர் வந்து அவர்களை அழைத்துச் செல்லும் என்று கூறப்படுகிறது.

இந்தத் தகவலை அறிந்த பாவெல், ஹெலிகாப்டருக்கு வழிகாட்டுவதற்காக துப்பாக்கியை எடுத்துக்கொண்டு அருகிலுள்ள கடல் நீர்ப்பரப்பை நோக்கிச் செல்கிறார். 

ஹெலிகாப்டர் வரும்போது அதன் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காக எச்சரிக்கைத் தீப்பந்தத்தையும் பற்றவைக்கிறார். ஆனால் அப்பகுதி முழுவதும் அடர்ந்த மூடுபனி சூழ்ந்திருப்பதால், ஹெலிகாப்டர் விமானியால் அந்தத் தீப்பந்தத்தைக் காண முடியவில்லை. இதனால் ஹெலிகாப்டர் அவரைக் கவனிக்காமல் அங்கிருந்து பறந்து சென்றுவிடுகிறது.

ஹெலிகாப்டர் சென்ற பிறகு அப்பகுதியில் பனிக்கரடியின் காலடித் தடங்களைப் பாவெல் கவனிக்கிறார். சிறிது தொலைவில் ஒரு பெரிய வெள்ளை உருவத்தையும் பார்க்கிறார்.

 அது ஒரு துருவக் கரடி என்பதை உணர்ந்ததும் அங்கிருந்து தப்பிக்க முயற்சி செய்கிறார். ஆனால் கரடி அவரைத் துரத்தத் தொடங்குகிறது. உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளப் பாவெல் வேகமாக ஓடுகிறார். அப்போது செங்குத்தான மலைச்சரிவில் கீழிறங்க முயற்சிக்கும்போது தடுமாறி விழுகிறார்.

பின்னர் பாவெல் செர்கெய்யின் படகில் விழித்தெழுகிறார். அவர் எப்படிப் படகிற்கு வந்தார் என்பது குறித்த விவரங்கள் கதையில் விளக்கப்படவில்லை. படகிலிருந்து இருவரும் கரையை அடைந்து இறங்கியதும், செர்கெய்யிடம் முக்கியமான ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டும் என்று பாவெல் மீண்டும் முயற்சி செய்கிறார். 

இம்முறை தயக்கத்தை விட்டுவிட்டு, செர்கெய்யின் மனைவியும் மகனும் இறந்துவிட்டார்கள் என்ற உண்மையை நேரடியாகச் சொல்லிவிடுகிறார்.

இந்தச் செய்தியைக் கேட்ட செர்கெய் உடனடியாகப் பாவெலை நோக்கி வருகிறார். ஏற்கெனவே காயமடைந்திருந்த பாவெலின் காலால் சரியாக நடக்க முடியவில்லை. 

செர்கெய் தன்னைத் தாக்க வருகிறார் என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்ளும் பாவெல், நிலைதடுமாறிக் கீழே விழுகிறார். அச்சத்தில் தனது துப்பாக்கியை எடுத்துச் செர்கெய்யை நோக்கிச் சுடுகிறார். ஆனால் குண்டு அவரைத் தாக்காமல் தவறிவிடுகிறது.

இதையடுத்து பாவெல் அங்கிருந்து ஓடத் தொடங்குகிறார். செர்கெய் கீழே கிடந்த துப்பாக்கியை எடுத்துப் பாவெலை நோக்கிச் சுடுகிறார். 

பின்னர் தொடர்ந்து வானத்தை நோக்கியும் துப்பாக்கியால் சுடுகிறார். இந்தச் சம்பவத்தால் இருவருக்கும் இடையிலான உறவு முற்றிலும் பகைமையான நிலையை அடைகிறது.

செர்கெய்யிடம் இருந்து தப்பித்த பாவெல், கைவிடப்பட்ட பழைய குடில் ஒன்றில் தஞ்சமடைகிறார். அங்கு தனியாகத் தங்கியிருக்கும் அவர், ஒருநாள் தூக்கத்திலிருந்து விழித்தபோது வெளியே செர்கெய்யின் நடமாட்டத்தைக் கேட்கிறார். 

செர்கெய் குடிலுக்கு வெளியே நிற்பதை உணர்ந்ததும், அவருக்குப் பயந்து ஒளிந்துகொள்கிறார். செர்கெய் தன்னுடன் பேச விரும்புவதாகக் கூறுகிறார். ஆனால் பாவெல் அவரை நம்பாமல் மறைந்திருக்கிறார்.

அப்போது துப்பாக்கியை எடுத்துக்கொண்டு வந்திருக்கும் செர்கெய், குடிசைக்குள் இருக்கும் பாவெலின் நடமாட்டத்தைக் கவனிக்கிறார். 

பாவெல் ஏதோ ஒரு பொருளை மிதிக்கும்போது பெரிய சத்தத்துடன் அது உடைகிறது. அந்தச் சத்தத்தைத் தன்னை நோக்கிப் பாவெல் துப்பாக்கியால் சுட்டதாகச் செர்கெய் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார். 

இதனால் அவர் தனது துப்பாக்கியால் சுடுகிறார். செர்கெய் தன்னைத் தாக்குவதாக நினைக்கும் பாவெல் அங்கிருந்து மீண்டும் ஓடிவிடுகிறார்.

தொடர்ந்து மறைந்து வாழ்வதால் பாவெலுக்குத் தேவையான உணவும் வெப்பமும் கிடைக்காமல் போகின்றன. கடுமையான குளிரிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக, அங்குள்ள பழைய கதிரியக்க வெப்ப மின்னாக்கி ஒன்றின் அருகில் அமர்ந்து வெப்பம் பெற முயற்சி செய்கிறார். 

ஆனால் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அந்தச் சாதனம் கதிர்வீச்சை வெளியிடுகிறது என்பதையும், அதன் அருகில் இருப்பதால் தான் கதிர்வீச்சுக்கு ஆளாகக்கூடும் என்பதையும் உணர்கிறார். உடனே அங்கிருந்து விலகுகிறார்.

பாவெல் பசியால் மிகவும் சிரமப்படுகிறார். உணவு தேவைப்படுவதால், செர்கெய் இல்லாத நேரத்தில் அவர் தங்கியிருக்கும் குடிசைக்குள் ரகசியமாக நுழைகிறார்.

 அங்கிருந்து வெளியுலகில் உள்ள முக்கிய வானிலை ஆய்வு நிலையத்தைத் தொடர்புகொண்டு உதவி கேட்க முயற்சி செய்கிறார். 

ஆனால் அவரால் யாருடனும் தொடர்புகொள்ள முடியவில்லை. இதனால் வெளியுலகின் உதவியைப் பெறுவதற்கான அவரது முயற்சி தோல்வியடைகிறது.

பசி மேலும் அதிகரிக்கவே, செர்கெய் வைத்திருக்கும் மீன்களைத் திருடிச் சாப்பிடுகிறார். செர்கெய்யின் மீது உள்ள பயமும் கோபமும் விரக்தியும் அவருக்குள் அதிகரிக்கின்றன. 

அவர் செர்கெய்யை நோக்கிக் கத்துகிறார்; அவரைத் திட்டுகிறார்; தனது கோபத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.

இதற்கிடையில், கதிரியக்க வெப்ப மின்னாக்கியிலிருந்து வெளிப்படும் கதிர்வீச்சால் மீன்கள் மாசுபடக்கூடும் என்பதைப் பாவெல் பயன்படுத்திக்கொள்ளத் திட்டமிடுகிறார்.

 மீன்களை அந்தக் கதிரியக்கச் சாதனத்தின் மீது தொங்கவிட்டு வைக்கிறார். இதன் மூலம் அவை கதிர்வீச்சால் பாதிக்கப்படுகின்றன.

 பின்னர் செர்கெய்யின் குடிசைக்குள் மீண்டும் ரகசியமாகச் சென்று, அவர் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்த மீன்களை எடுத்துவிட்டு, அதற்குப் பதிலாகக் கதிர்வீச்சால் மாசுபட்ட மீன்களை அங்கு வைத்துவிடுகிறார்.

இதற்கிடையில் ஒருநாள் இரவு செர்கெய் குடிசையின் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்க்கும்போது, மிகவும் அலங்கோலமான தோற்றத்துடன் பாவெல் வெளியே நிற்பதைக் காண்கிறார். 

அவரைப் பார்த்ததும் செர்கெய் கையசைத்து உள்ளே வரும்படி அழைக்கிறார். தன்னுடன் வந்து மீன் சாப்பிடலாம் என்றும் கூறுகிறார்.

அப்போது செர்கெய் ஒரு முக்கியமான செய்தியையும் தெரிவிக்கிறார். பனிப்படலத்தில் சிக்கியிருந்த ‘அகாடமிக் ஒப்ருசேவ்’ கப்பல் தற்போது அந்தத் தடையைக் கடந்து வந்துவிட்டதாகவும், இன்னும் மூன்று நாட்களில் அங்கு வந்து சேரும் என்றும் கூறுகிறார்.

 இதனால் இருவரும் விரைவில் அந்தத் தனிமையான இடத்திலிருந்து வெளியேற முடியும் என்ற நிலை உருவாகிறது.

ஆனால் பாவெல் அப்போது ஒரு முக்கியமான உண்மையை ஒப்புக்கொள்கிறார். செர்கெய் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும் மீன்கள் கதிர்வீச்சால் மாசுபடுத்தப்பட்டவை என்று தெரிவிக்கிறார். 

இதைக் கேட்டதும் செர்கெய் அதிர்ச்சியடைகிறார். தான் ஏற்கெனவே சாப்பிட்ட மீன்கள் நச்சுத்தன்மை கொண்டிருக்கக்கூடும் என்பதை உணர்ந்த அவர், உடனடியாக வெளியே சென்று வாந்தி எடுத்து அவற்றை வெளியேற்ற முயற்சி செய்கிறார்.

பின்னர் செர்கெய் மீண்டும் பாவெலிடம் திரும்பி வருகிறார். நடந்தவற்றைப் பற்றி யாரிடமும் எதுவும் தெரிவிக்க வேண்டியதில்லை என்று மட்டும் கூறுகிறார். 

இந்தச் சம்பவத்தை வெளியில் சொல்லாமல் இருவரும் ரகசியமாக வைத்துக்கொள்ளலாம் என்பதே அவரது வார்த்தைகளின் பொருளாக இருக்கிறது.

மூன்று நாட்கள் கழிகின்றன. பனிப்பரப்பைக் கடந்து வருவதாகக் கூறப்பட்ட ‘அகாடமிக் ஒப்ருசேவ்’ கப்பல் இறுதியாக அந்தப் பகுதிக்கு வந்து சேர்கிறது. 

இருவரையும் அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய கப்பல் வந்துவிட்ட நிலையில், செர்கெய் தான் அந்தத் தீவை விட்டுச் செல்லப்போவதில்லை என்று பாவெலிடம் தெரிவிக்கிறார். அங்கேயே தொடர்ந்து தங்குவதற்குத் திட்டமிட்டிருப்பதாகக் கூறுகிறார்.

செர்கெய்யின் இந்த முடிவை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத பாவெல், அங்கு நடந்த சம்பவங்களை மற்றவர்களிடம் உடனே தெரிவிப்பதாக மிரட்டுகிறார். 

செர்கெய் மருத்துவ உதவியைப் பெற வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்த மிரட்டலை முன்வைக்கிறார். கதிர்வீச்சால் மாசுபட்ட மீன்களைச் சாப்பிட்டிருப்பதால் அவருக்கு மருத்துவப் பரிசோதனையும் சிகிச்சையும் தேவைப்படலாம் என்று பாவெல் கருதுகிறார்.

ஆனால் செர்கெய் பாவெலைப் பிடித்துக்கொள்கிறார். பின்னர் அவரைக் கட்டியணைத்தபடி, தான் அந்தத் தீவில் தனியாகத் தங்கியிருக்க வேண்டிய அவசியம் இருப்பதாகக் கூறுகிறார்.

 இந்த அணைப்பு, அவர்களுக்கிடையே இதுவரை நிலவிய கோபம், அச்சம், நம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றுக்கு மத்தியில் நிகழ்கிறது. 
இருவருக்கும் இடையிலான  உணர்ச்சிகரமான இத்தருணத்தில் படம் நிறைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்சில்வர்பியர்
#கீதப்ப்ரியன்ரஷ்யன்கில்ட்
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்ஈகிள்

பேட்டில்ஷிப் பொடெம்கின் Battleship Potemkin 1925


பேட்டில்ஷிப் பொடெம்கின் – ஒரு திரைப்படம் எப்படி வரலாற்றைத் திரையில் அதிரச் செய்ய முடியும்?

ஒரு திரைப்படத்தில் பேசும் வசனங்களே இல்லாமல், சில முகங்கள், சில அசைவுகள், சில படங்கள், சில விநாடிகளின் படத்தொகுப்பு மட்டும் பார்வையாளரின் மனதில் கோபத்தையும் பதற்றத்தையும் இரக்கத்தையும் உருவாக்க முடியுமா? 

1925-ல் வெளிவந்த செர்கெய் ஐசன்ஸ்டீனின் பேட்டில்ஷிப் பொடெம்கின் இந்தக் கேள்விக்கு வெறும் பதில் அளிப்பதில்லை;

 திரைப்படம் என்ற கலை வடிவத்தின் சக்தியையே நேரடியாகச் சோதித்துப் பார்க்கிறது. 

ஏறக்குறைய ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பிறகும் இது “பழைய மௌனப்படம்” என்ற உணர்வைத் தாண்டி, திரைமொழி எப்படி பார்வையாளரின் உணர்ச்சிகளை இயக்க முடியும் என்பதற்கான முக்கியமான பாடமாக நிற்கிறது.

இப்படத்தின் மிகப் பெரிய தனித்துவம் அதன் கதை எவ்வளவு சிக்கலானது என்பதில் இல்லை; அந்தக் கதையை ஐசன்ஸ்டீன் எப்படி காட்சிகளாக மாற்றுகிறார் என்பதில்தான் இருக்கிறது. 

வழக்கமான திரைப்படங்களில் ஒரு காட்சி முடிந்து அடுத்த காட்சி தொடங்கும்போது நிகழ்வுகள் இயல்பாக நகர்கின்றன. 

ஆனால் இங்கு தனித்தனியாகத் தோன்றும் காட்சிகளை ஒன்றோடொன்று மோதச் செய்து, அவற்றின் இணைப்பிலிருந்து புதிய உணர்வை உருவாக்குகிறார் இயக்குனர். 

இதுவே “மாண்டேஜ்” எனப்படும் படத்தொகுப்பு அணுகுமுறையின் வலிமை. ஒரு காட்சியை மட்டும் பார்த்தால் கிடைக்காத அர்த்தம், அடுத்தடுத்த காட்சிகளின் வேகமான இணைப்பால் பார்வையாளரின் மனதில் உருவாகிறது.

இதனால் படத்தொகுப்பு வெறும் தொழில்நுட்பப் பணியாக இருக்கவில்லை; அது திரைப்படத்தின் மொழியாக மாறுகிறது. 

முகபாவனை, கூட்டம், பொருள், இயக்கம், கட்டிடம், உடல் அசைவு என ஒவ்வொரு படமும் தனித்தனி சொற்களைப் போல செயல்படுகின்றன. 

அவற்றை ஐசன்ஸ்டீன் ஒரு வாக்கியமாக அல்ல, ஒரு உணர்ச்சிப் புயலாக அமைக்கிறார். 

காட்சிகளின் நீளம், வேகம், மீளச்செய்தல், திடீர் மாற்றம் ஆகியவை பார்வையாளரை வெறுமனே பார்க்க வைப்பதில்லை; காட்சிக்குள் மனதளவில் இழுத்துச் செல்கின்றன.

இப்படத்தின் ஒளிப்பதிவும் இதே நோக்கத்துக்கு இணையாகச் செயல்படுகிறது. மனிதர்களை வெறும் கதாபாத்திரங்களாக மட்டும் பார்க்காமல், அவர்களின் முகங்களையும் உடல்களையும் கூட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகவும், அதிகாரத்தின் ஒரு அடையாளமாகவும், அச்சத்தின் ஒரு உருவமாகவும் கேமரா பதிவு செய்கிறது. 

நெருக்கமான முகக்காட்சிகளும் தொலைநோக்குக் கூட்டக்காட்சிகளும் ஒன்றுக்கொன்று எதிராக நிற்கின்றன. 

இதனால் தனிமனிதனுக்கும் பெருங்கூட்டத்துக்கும் இடையிலான உறவு மிகவும் வலுவாக உணரப்படுகிறது.

மௌனப்படம் என்பதால் ஒலி இல்லாதது போலத் தோன்றலாம். ஆனால் இன்றைய பார்வையாளருக்கு இது ஒரு வித்தியாசமான அனுபவத்தைத் தருகிறது. 

திரையில் பேசப்படும் வசனங்களின் துணையின்றி காட்சிகளே உணர்ச்சியைச் சுமக்க வேண்டியுள்ளது. இடைக்காட்சித் தலைப்புகள் தகவலை வழங்கினாலும், உண்மையான தாக்கத்தை உருவாக்குவது முகங்களும் இயக்கங்களும் படத்தொகுப்பும் ஆகும். 

பின்னர் இப்படத்துடன் இணைக்கப்பட்ட இசை வடிவங்களும் அதன் உணர்ச்சி தாக்கத்தை மேலும் மாற்றியமைத்துள்ளன;

 எட்முண்ட் மெய்சலின் அசல் இசை முதல் ஷோஸ்டகோவிச் உள்ளிட்ட இசையமைப்பாளர்களின் பயன்பாடுகள் வரை, இந்த மௌனப்படம் காலத்துக்கு ஏற்ப புதிய ஒலிப்பரிமாணங்களைப் பெற்றிருக்கிறது.

கதாபாத்திர உருவாக்கத்திலும் ஐசன்ஸ்டீன் வழக்கமான நட்சத்திர மையத் திரைப்பட முறையைத் தவிர்க்கிறார்.

 பிரபலமான நடிகர்களைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக குறிப்பிட்ட தோற்றம் மற்றும் உடல் மொழிக்கு ஏற்ற பல தொழில்முறை அல்லாதவர்களையும் பயன்படுத்தினார். 

இதனால் அவர்கள் “நடிக்கிறார்கள்” என்ற உணர்வை விட, திரையில் காணப்படும் மனிதர்கள் உண்மையான சமூகத்தின் பிரதிநிதிகளாகத் தோன்றுகிறார்கள். 

குறிப்பாக கூட்டக்காட்சிகளில் தனிநபர்களின் முகங்களையும் பொதுமக்களின் ஒட்டுமொத்த உணர்வையும் இணைக்கும் விதம் குறிப்பிடத்தக்கது.

அலெக்சாண்டர் ஆன்டோனோவ் நடித்த வக்குலின்சுக் போன்ற பாத்திரங்கள் படத்தின் மனித உணர்வுக்கான மையத்தை உருவாக்குகின்றன. 

அதே நேரத்தில், இப்படம் தனிப்பட்ட கதாநாயகனை மட்டுமே முன்னிறுத்துவதில்லை. கூட்டமே ஒரு முக்கியமான “கதாபாத்திரம்” போலப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. 

இதுவே அக்காலத்தின் வழக்கமான திரைப்படங்களிலிருந்து இப்படத்தை வேறுபடுத்துகிறது.

 ஒரு தனிமனிதனின் வீரத்தை மட்டும் காட்டுவதற்குப் பதிலாக, பல மனிதர்களின் கூட்டு உணர்வை திரைமொழியாக மாற்றுகிறது.

கலை இயக்கத்திலும் காலப்பின்னணியை உருவாக்குவதிலும் திரைப்படம் மிகவும் வலுவாக இருக்கிறது.

 கப்பல், துறைமுகம், நகரம், படிக்கட்டுகள், இராணுவ அமைப்பு, பொதுமக்களின் உடைகள் ஆகியவை 1905-ஆம் ஆண்டின் ரஷ்யச் சூழலை நம்பகமான காட்சியுலகமாக உருவாக்குகின்றன. 

அதே நேரத்தில் இப்படம் வரலாற்றை அப்படியே பதிவு செய்யும் ஆவணப்படமாக இருப்பதில்லை. 

உண்மைச் சம்பவங்களிலிருந்து கலை வடிவமைப்புடன் உருவாக்கப்பட்ட நாடகத் திரைப்படமாக இருப்பதால், வரலாற்று உண்மையும் திரைப்படக் கற்பனையும் ஒன்றோடொன்று கலக்கின்றன.

இதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணமாக ஒடெசா படிக்கட்டுகளின் காட்சியமைப்பைக் குறிப்பிடலாம். 

அந்தக் காட்சியைப் பற்றி கதையைச் சொல்லாமல் கூட ஒரு விஷயத்தை மட்டும் கூறலாம்: 

உலகத் திரைப்பட வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தை இவ்வளவு ஆழமாக நினைவில் பதியச் செய்த காட்சியமைப்புகள் மிகவும் அரிது. 

படைவீரர்களின் ஒழுங்கான இயக்கம், கூட்டத்தின் பதற்றம், தனிநபர்களின் முகங்கள், படிக்கட்டுகளின் நீளம் ஆகியவற்றை ஒன்றோடொன்று இணைக்கும் படத்தொகுப்பு, ஒரு சாதாரண இடத்தை மிகப்பெரிய திரை அனுபவமாக மாற்றுகிறது.

 அந்தக் காட்சியின் தாக்கம் பின்னர் ஏராளமான திரைப்படங்களிலும் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

ஐசன்ஸ்டீனின் மற்றொரு குறிப்பிடத்தக்க முயற்சி சில சிங்கச் சிலைகளைக் கொண்டு உருவாக்கும் காட்சித் தொடராகும். 

தூங்கும் சிங்கம், விழிக்கும் சிங்கம், எழுந்து நிற்கும் சிங்கம் ஆகிய தனித்தனி சிலைகளை அடுத்தடுத்து இணைப்பதன் மூலம் அவை நகர்வது போன்ற மாயையை உருவாக்குகிறார்.

 உண்மையில் அசையாத கற்சிலைகள், படத்தொகுப்பின் மூலம் இயக்கமுள்ள குறியீடாக மாறுகின்றன. 

இதுவே ஐசன்ஸ்டீனின் திரைப்பட மொழியின் சாரத்தை எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளச் செய்யும் சிறந்த உதாரணம்.

அரசியல் நோக்கத்தையும் கலைச் சோதனையையும் இப்படம் பிரித்துப் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு ஒன்றிணைக்கிறது. 

இது புரட்சிகரப் பிரசாரத் திரைப்படமாக உருவாக்கப்பட்டது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

 பார்வையாளர்கள் யாரிடம் அனுதாபம் கொள்ள வேண்டும், யாருக்கு எதிராக உணர வேண்டும் என்பதையும் அதன் காட்சியமைப்பு தெளிவாக வழிநடத்துகிறது. 

ஆனால் அதன் கலைப்பரிசோதனை அரசியல் நோக்கத்தைத் தாண்டி திரைப்பட வரலாற்றையே பாதிக்கிறது.

 அதனால்தான் அரசியல் கருத்துடன் உடன்படாத பார்வையாளர்களுக்குக்கூட இதன் திரைப்பட உருவாக்க முறையைப் படிப்பது முக்கியமானதாகிறது.

இப்படத்தின் தாக்கம் வெளியான காலத்திலேயே சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்தது. வன்முறையின் காட்சிப்படுத்தல் அக்கால அளவுகோலின்படி அதிர்ச்சியூட்டுவதாகக் கருதப்பட்டது. 

பல நாடுகளில் படம் தணிக்கைக்கும் தடைக்கும் உள்ளானது; பிரிட்டனில் நீண்ட காலம் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது.

 அதே சமயம் வெளிநாடுகளில் பல இடங்களில் பெரும் வரவேற்பையும் பெற்றது.

 அரசியல் பிரசாரத்தின் சக்தியைப் பற்றிக் கவலைப்பட்ட நாஜி ஜெர்மனியின் பிரசார அமைச்சரும் இப்படத்தின் உணர்ச்சி தாக்கத்தை ஊன்றி கவனித்தார் என்பதே அதன் தாக்கத்தின் விசித்திரமான அளவை உணர்த்துகிறது.

இப்படத்தின் வரவேற்பு பின்னாளில் இன்னும் உயர்ந்தது. 1958-ஆம் ஆண்டு பிரஸ்ஸல்ஸ் உலகக் கண்காட்சியின் திரைப்படத் தேர்வில் இது அனைத்து காலத்தின் சிறந்த திரைப்படமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. 

சைட் அண்ட் சவுண்ட் இதழின் பல்வேறு காலகட்டச் சிறந்த திரைப்படப் பட்டியல்களிலும் நீண்ட காலம் முதல் பத்து இடங்களுக்குள் இடம்பெற்றது;

 2022 விமர்சகர்கள் வாக்கெடுப்பில் 54-வது இடத்தைப் பெற்றது. ராட்டன் டொமேட்டோஸில் 52 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 100 சதவீத ஒப்புதல் மதிப்பையும், மெட்டாக்ரிட்டிக்கில் 22 விமர்சகர்களின் அடிப்படையில் 97 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றுள்ளது. 

இவை வெறும் எண்ணிக்கைகள் அல்ல; கிட்டத்தட்ட நூறு ஆண்டுகள் கடந்தும் இப்படத்தின் திரைப்பட மொழி இன்னும் விமர்சகர்களால் தீவிரமாகப் பார்க்கப்படுகிறது என்பதற்கான அடையாளங்கள்.

இதன் செல்வாக்கு சினிமாவைத் தாண்டியும் செல்கிறது. லாரல் மற்றும் ஹார்டி முதல் ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க், பிரையன் டி பால்மா, ஜார்ஜ் லூகஸ், டெனிஸ் வில்லெனுவ் வரை பல்வேறு இயக்குனர்களின் திரைப்படங்களில் ,தமிழ் திரைப்பட கல்லூரி மாணவ இயக்குனர்கள் இயக்கிய திரைப்படங்களில் ஒடெசா படிக்கட்டுக் காட்சியின் தாக்கம் காணப்படுகிறது. 

ஓவியர் பிரான்சிஸ் பேக்கனின் படைப்புகளிலும் இப்படத்தின் சில காட்சிகள் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன.

 ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன் உருவாக்கப்பட்ட காட்சிமொழி இன்றைய திரைப்படங்களிலும் தொடர்ந்து எதிரொலிப்பது, இதன் சாதனையை இன்னும் வலுவாக உணரச் செய்கிறது.

மிக முக்கியமாக, பேட்டில்ஷிப் பொடெம்கின் திரைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது “1925-ல் எடுக்கப்பட்ட மௌனப்படம்” என்ற மனநிலையுடன் மட்டும் அணுகக் கூடாது. 

இது திரைப்படம் எப்படி சிந்திக்கிறது என்பதைப் பார்க்க வேண்டிய படைப்பு. ஒரு காட்சி இன்னொரு காட்சியுடன் இணைந்தால் அர்த்தம் எப்படி மாறுகிறது, கூட்டம் எப்படி ஒரு மனித உருவமாக மாறுகிறது,

 கேமரா எப்படி உணர்ச்சியை உருவாக்குகிறது, படத்தொகுப்பு எப்படி பார்வையாளரின் மனதின் வேகத்தையே கட்டுப்படுத்துகிறது என்பதைக் கற்றுக்கொள்ள விரும்புபவர்களுக்கு இது ஒரு அரிய அனுபவம். 

அரசியல் வரலாற்றில் ஆர்வமில்லாதவர்களுக்குக்கூட திரைப்படக் கலையின் பரிணாமத்தைப் புரிந்துகொள்ள இது முக்கியமானது.

இதன் உண்மையான ஆச்சரியம் “என்ன நடக்கிறது?” என்பதில் இல்லை—“ஒரு திரைப்படம் இவ்வளவு சக்திவாய்ந்ததாக எப்படி இருக்க முடிகிறது?” என்பதில்தான் இருக்கிறது.

===============================
படத்தின் கதை:-

1905 ஜூன் மாதம். ரஷ்யப் பேரரசின் கருங்கடற்படையைச் சேர்ந்த போர்க்கப்பலான “பொடெம்கின்” தென்ட்ரா தீவுக்கு அருகே நங்கூரமிட்டு நிற்கிறது. கப்பலில் பணியாற்றும் மத்தியுஷென்கோவும் வக்குலின்சுக்கும் ரஷ்யாவில் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் புரட்சிக்கு கப்பல் வீரர்களும் ஆதரவு அளிக்க வேண்டும் என்று பேசிக்கொள்கிறார்கள். 

அந்தப் புரட்சியின் தாக்கம் தங்கள் வாழ்க்கையிலும் இருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். 

குறிப்பாகக் கப்பலில் தாங்கள் அனுபவிக்கும் மோசமான நிலைமைகளுக்கு எதிராக ஒன்றுபட வேண்டும் என்று வக்குலின்சுக் வலியுறுத்துகிறான்.

அந்த நேரத்தில் பணியில் இல்லாத மாலுமிகள் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 அவர்களுடைய தங்குமிடத்தை ஒரு அதிகாரி சோதனையிட வருகிறான்.

 தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மாலுமியிடம் அவன் கடுமையாக நடந்து கொள்கிறான்; அவனை அடித்து துன்புறுத்துகிறான்.

 அந்தச் சத்தத்தால் வக்குலின்சுக் விழித்துக்கொள்கிறான். ஏற்கெனவே புரட்சியைப் பற்றியும் மாலுமிகளின் மோசமான வாழ்க்கை நிலையைப் பற்றியும் கவலை கொண்டிருக்கும் அவன், இந்தச் சம்பவத்தையும் சேர்த்து அவர்களிடம் பேசுகிறான்.

 அதிகாரிகளின் கொடுமை மட்டுமல்லாமல், தங்களுக்கு வழங்கப்படும் உணவின் தரமும் அவமானகரமானதாக இருப்பதை நினைவுபடுத்துகிறான்.

கப்பலில் வழங்கப்படும் இறைச்சி மிகவும் அழுகிய நிலையில் இருப்பதைக் கண்டு மாலுமிகள் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறார்கள்.

 அதில் புழுக்கள் இருப்பதுபோல் தெரிகிறது. இதைப் பற்றி கப்பலின் மருத்துவர் ஸ்மிர்னோவிடம் புகார் தெரிவிக்கப்படுகிறது. 

ஆனால் மாலுமிகளின் குற்றச்சாட்டை ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அவை புழுக்கள் அல்ல; இறைச்சியில் இருக்கும் சிறிய பூச்சிகள் என்றும், அவற்றைத் தண்ணீரில் கழுவிவிட்டுச் சமைக்கலாம் என்றும் ஸ்மிர்னோவ் கூறுகிறான். 

அதனால் இறைச்சி சாப்பிடத் தகுதியற்றது என்ற மாலுமிகளின் எதிர்ப்பு நிராகரிக்கப்படுகிறது.

அதிகாரிகள் தங்கள் முடிவை மாற்றாததால், சமையல்காரனும் அந்த இறைச்சியின் தரத்தைப் பற்றி சந்தேகப்படுகிறான் என்றாலும், அதைக் கொண்டு போர்ஷ்ட் எனப்படும் உணவைத் தயாரிக்கத் தொடங்குகிறான்.

 ஆனால் மாலுமிகள் அந்த உணவைச் சாப்பிட மறுக்கிறார்கள். அதற்குப் பதிலாக ரொட்டி, தண்ணீர் மற்றும் டப்பாவில் அடைக்கப்பட்ட உணவுகளை மட்டும் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

 பாத்திரங்களைச் சுத்தம் செய்யும் போது ஒரு மாலுமியின் கண்ணில் ஒரு தட்டில் எழுதப்பட்டிருக்கும் “இன்றைய எங்கள் அன்றாட உணவை எங்களுக்குத் தாரும்” என்ற பொருள் கொண்ட வாசகம் படுகிறது. 

தங்களுக்கு உணவு வழங்கப்பட வேண்டிய நிலையில், அழுகிய உணவையே கட்டாயப்படுத்தி வழங்கும் அதிகாரிகளின் நடத்தையுடன் அந்த வாசகத்தை அவன் ஒப்பிடுகிறான். அந்த உணர்ச்சியில் தட்டை உடைத்துவிடுகிறான்.

அழுகிய இறைச்சியைச் சாப்பிட மறுத்த மாலுமிகள் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாத குற்றவாளிகளாகக் கருதப்படுகிறார்கள். 

அவர்களை கப்பலின் முன்தளத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். அங்கே அவர்களுக்கு இறுதிச் சடங்கு செய்யப்படுவது போல மதச் சடங்குகள் நடத்தப்படுகின்றன.

 அவர்கள் முழங்காலில் மண்டியிடச் செய்யப்படுகிறார்கள். பின்னர் அவர்களின் மீது ஒரு பெரிய துணி விரிக்கப்படுகிறது.

 அவர்களைச் சுட்டுக் கொல்வதற்காகத் துப்பாக்கிப் படை ஒன்று வரிசையாக நிற்கிறது.

முதல் அதிகாரி சுடுவதற்குக் கட்டளை கொடுக்கிறான். ஆனால் வக்குலின்சுக் மாலுமிகளைப் பார்த்து அவர்களுடைய சொந்த சகோதரர்களையே சுட வேண்டாம் என்று வேண்டுகிறான். 

அவனுடைய வேண்டுகோள் துப்பாக்கிப் படையினரின் மனதை மாற்றுகிறது. 

அவர்கள் துப்பாக்கிகளைத் தாழ்த்துகிறார்கள். இதனால் அதிகாரிகளுக்கும் மாலுமிகளுக்கும் இடையே நேரடி மோதல் வெடிக்கிறது.

மாலுமிகள் ஒன்றுபட்டு அதிகாரிகளுக்கு எதிராகப் போராடுகிறார்கள்.

 எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருக்கும் அதிகாரிகளால் அவர்களை அடக்க முடியவில்லை. மாலுமிகள் கப்பலின் கட்டுப்பாட்டைக் கைப்பற்றுகிறார்கள்.

 அதிகாரிகள் ஒருவருக்கொருவர் தப்பிக்க முயல்கிறார்கள். சிலர் கடலில் தூக்கி எறியப்படுகிறார்கள்.

 மறைந்துகொண்டிருந்த கப்பலின் மதகுருவும் மாலுமிகளால் வெளியே இழுக்கப்படுகிறான். 

இறுதியில் மருத்துவர் ஸ்மிர்னோவும் பிடிக்கப்படுகிறான்; அவனையும் மாலுமிகள் கடலில் தூக்கி எறிந்து, புழுக்களுக்கு உணவாகட்டும் என்று கூறுகிறார்கள்.

இவ்வாறு மாலுமிகளின் கலகம் வெற்றியடைகிறது. ஆனால் அந்த வெற்றிக்குப் பெரிய இழப்பு ஏற்படுகிறது. அதிகாரிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தை முன்னெடுத்த வக்குலின்சுக் கொல்லப்படுகிறான்.

வக்குலின்சுக்கின் உடலை மாலுமிகள் ஒடெசா நகரத்துக்குக் கொண்டு செல்கிறார்கள்.

 அவரது உடலை ஒரு கூடாரத்தில் பொதுமக்கள் பார்க்கும்படி வைக்கிறார்கள். அவரது மார்பில் “ஒரு கரண்டி போர்ஷ்ட்டுக்காக” என்ற வாசகம் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

 தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட அழுகிய உணவுக்கு எதிராகத் தொடங்கிய போராட்டத்தில் அவர் உயிரிழந்திருக்கிறார் என்பதை அந்த வாசகம் மக்களுக்கு நினைவூட்டுகிறது.

வக்குலின்சுக்கின் மரணத்தால் ஒடெசா மக்கள் துயரமடைகிறார்கள். அதே நேரத்தில் அவரது தியாகம் அவர்களுக்குள் ஏற்கெனவே இருந்த அரச எதிர்ப்பை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறது. 

புரட்சியை ஆதரிப்பவர்கள் மக்களிடம் பேசி, மன்னர் மற்றும் அவரது அரசாங்கத்துக்கு எதிரான கோபத்தைத் தூண்டுகிறார்கள். 

அரசு தரப்புடன் இணைந்த ஒருவர் மக்களின் கோபத்தை யூதர்களுக்கு எதிராகத் திருப்ப முயல்கிறான். 

ஆனால் மக்கள் அவனுடைய முயற்சியை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மாறாக அவனை எதிர்த்து கூச்சலிட்டு அடித்து விரட்டுகிறார்கள்.

மாலுமிகள் வக்குலின்சுக்குக்கு இறுதி மரியாதை செலுத்துகிறார்கள். அவனை ஒரு வீரனாகப் புகழ்கிறார்கள்.

 ஒடெசா மக்கள் பொடெம்கின் கப்பலில் இருக்கும் மாலுமிகளுக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கிறார்கள். 

சிலர் படகுகளில் கப்பலை நோக்கிச் செல்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் நகரின் படிக்கட்டுகளில் திரள்கிறார்கள்.

 மக்களுக்கும் கலகக்கார மாலுமிகளுக்கும் இடையே ஆதரவு அதிகரிப்பதால், அரசாங்கத்துக்கு எதிரான நிலைமை மேலும் தீவிரமடைகிறது.

அந்த நேரத்தில் அரசாங்கம் மக்களை அடக்குவதற்காக படைகளை அனுப்புகிறது.

 குதிரைகளில் வரும் படையினரும் ஆயுதம் ஏந்திய கோசாக் படையினரும் அங்கே திரள்கிறார்கள். 

ஒடெசா படிக்கட்டுகளின் உச்சியில் ஆயுதம் ஏந்திய வீரர்கள் வரிசையாக நிற்கிறார்கள். 

அவர்களுக்கு முன்னால் ஆயுதமற்ற பொதுமக்கள் இருக்கிறார்கள். பெண்கள், குழந்தைகள், முதியவர்கள் என பலரும் அந்தக் கூட்டத்தில் இருக்கிறார்கள்.

படைவீரர்கள் ஒரே மாதிரியான இயந்திர இயக்கத்தைப் போல படிக்கட்டுகளில் கீழ்நோக்கி அணிவகுத்து வருகிறார்கள்.

 அவர்கள் கூட்டத்தின் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தத் தொடங்குகிறார்கள். மக்கள் பயந்து ஓடுகிறார்கள். 

ஆனால் படைவீரர்கள் நிற்கவில்லை. ஒவ்வொரு இடத்திலும் சிறிது நேரம் நின்று மீண்டும் சுடுகிறார்கள்.

பின்னர் அதே ஒழுங்குடன் கீழ்நோக்கி நகர்கிறார்கள். மக்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளக் கதறி ஓடினாலும், அவர்களின் வேண்டுகோளுக்கு படைவீரர்கள் எந்த இரக்கமும் காட்டவில்லை.

அந்தக் கூட்டத்தில் ஒரு மூத்த பெண்ணும் இருக்கிறாள். கண்ணாடி அணிந்திருக்கும் அவள் படைவீரர்களின் தாக்குதலில் சிக்குகிறாள். 

ஒரு சிறுவனும் அவனுடைய தாயும் அந்தக் கூட்டத்தில் இருக்கிறார்கள். மாணவர் உடையணிந்த இளைஞனும் ஒரு பள்ளி மாணவியும் அங்கே இருக்கிறார்கள். 

அனைவரும் தப்பிக்க முயலும்போது துப்பாக்கிச் சூடு அவர்களைச் சுற்றி தொடர்ந்து நடக்கிறது.

ஒரு தாய் தனது குழந்தையைத் தள்ளுவண்டியில் வைத்துக்கொண்டு ஓடுகிறாள். துப்பாக்கிச் சூட்டில் அவள் காயமடைந்து கீழே விழுகிறாள்.

 அவள் இறக்கும் நிலையில் இருக்கும்போது, குழந்தை இருக்கும் தள்ளுவண்டி கட்டுப்பாட்டை இழந்து படிக்கட்டுகளில் கீழ்நோக்கி உருண்டு செல்கிறது. 

மக்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அந்தக் குழப்பத்துக்குள் தள்ளுவண்டியும் குழந்தையும் படிக்கட்டுகளில் தனியாகச் செல்கின்றன.

இதற்கிடையில் படிக்கட்டுகளின் அடிப்பகுதியிலும் குதிரைப்படை தாக்குதல் நடத்துகிறது.

 மேலிருந்து தப்பி ஓடி வரும் மக்களையும் அவர்கள் தாக்குகிறார்கள். 

இதனால் படிக்கட்டுகளில் நடந்த தாக்குதலில் இருந்து உயிர் தப்பியவர்களுக்குக்கூட பாதுகாப்பான இடம் கிடைக்கவில்லை. 

பொதுமக்கள் மீது நடத்தப்படும் இந்தக் கொடூரமான தாக்குதல் ஒடெசா நகரத்தின் நிலைமையை மேலும் மோசமாக்குகிறது.

மக்கள் மீது அரசாங்கப் படைகள் நடத்திய தாக்குதலுக்குப் பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்று பொடெம்கின் கப்பலின் மாலுமிகள் முடிவு செய்கிறார்கள். 

அரசாங்கத்தின் முக்கிய அதிகாரிகள் கூடும் நகரின் அரங்கக் கட்டிடத்தை நோக்கி போர்க்கப்பலின் பீரங்கிகளைச் செலுத்துகிறார்கள். 

இதன் மூலம் தங்கள் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலுக்கு அரசாங்கமே பொறுப்பு என்பதை எதிர்த்து அவர்கள் நடவடிக்கை எடுக்கிறார்கள்.

அதே நேரத்தில் பொடெம்கினை அடக்குவதற்காக மன்னருக்கு விசுவாசமான போர்க்கப்பல்களின் ஒரு படை வருவதாகச் செய்தி கிடைக்கிறது. 

இப்போது மாலுமிகளுக்கு மிகப் பெரிய ஆபத்து உருவாகிறது. அரசாங்கத்தின் கப்பல்கள் வந்து பொடெம்கினைத் தாக்கினால், அவர்களால் தனியாகச் சமாளிக்க முடியுமா என்பது கேள்வியாகிறது.

ஆனால் மாலுமிகள் பின்வாங்க முடிவு செய்யவில்லை. பொடெம்கினை துறைமுகத்திலிருந்து வெளியே கொண்டு சென்று மன்னரின் படையை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ள முடிவு செய்கிறார்கள். 

தங்கள் கப்பலில் சிவப்புக் கொடியை ஏற்றுகிறார்கள். “எங்களுடன் சேருங்கள்” என்ற அழைப்பையும் வெளிப்படுத்துகிறார்கள். 

எதிரே வரும் கப்பல்களில் இருப்பவர்களும் தங்களைப் போன்ற மாலுமிகள்தான் என்பதால், அவர்களும் இந்தப் புரட்சியில் தங்களுடன் இணைவார்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன் பொடெம்கின் முன்னேறுகிறது.

இரு தரப்பினரின் கப்பல்களும் நேருக்கு நேர் நெருங்குகின்றன. போர் தொடங்கப்போகிறது என்ற நிலை உருவாகிறது.

 பொடெம்கினின் மாலுமிகள் துப்பாக்கிச் சூடு எப்போது தொடங்கும் என்று காத்திருக்கிறார்கள். 

ஆனால் மன்னருக்கு விசுவாசமான படையின் மாலுமிகள் தங்கள் ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்த மறுக்கிறார்கள்.

அவர்கள் பொடெம்கினை நோக்கி துப்பாக்கிச் சூடு நடத்துவதற்குப் பதிலாக ஆதரவு தெரிவிக்கிறார்கள். 

அவர்களும் கலகக்கார மாலுமிகளுக்கு ஆதரவாகக் குரல் எழுப்புகிறார்கள். இதனால் பொடெம்கினை அழிக்க வந்த கப்பல்கள் அதனைத் தாக்காமல் வழிவிடுகின்றன. 

பொடெம்கின் அந்தக் கப்பல்களின் நடுவே பாதுகாப்பாகச் சென்று கடந்து செல்கிறது. 

மன்னரின் படையில் இருந்த மாலுமிகளும் கலகக்காரர்களுடன் ஒன்றுபடும் நிலை உருவாகிறது.

இதனுடன் பொடெம்கின் மாலுமிகள் தொடங்கிய கலகம் தனியாக இருக்கும் ஒரு கப்பலின் கிளர்ச்சியாக இல்லாமல், மற்ற மாலுமிகளிடமும் எதிரொலிக்கும் நிலையை அடைகிறது. 

அரசு தரப்பின் கப்பல்கள் தாக்காமல் விலகுகின்றன; பொடெம்கின் தொடர்ந்து முன்னேறுகையில் படம் நிறைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்உலகசினிமா 
#கீதப்ப்ரியன்க்ளாஸிக்
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

குறிச்சொற்கள் வைத்து தேடிப்படிக்க

சமூகம் (383) உலக சினிமாபார்வை (264) தமிழ் சினிமா (261) ஆஸ்கர் (216) கமல்ஹாசன் (130) மலையாளம் (89) சென்னை (82) கட்டிடக்கலை (80) கட்டுமானம் (73) ஹேராம் (54) வாஸ்து (47) கே.பாலசந்தர் (46) கலை (45) இசைஞானி (44) உலக சினிமா (43) ஆன்மீகம் (39) ஃப்ராடு (33) சினிமா (33) தமிழ்சினிமா (26) ஓவியம் (22) விமர்சனம் (22) மனையடி சாஸ்திரம் (21) உலக சினிமா பார்வை (18) இலக்கியம் (17) இசை (15) சினிமா விமர்சனம் (15) மோகன்லால் (15) அஞ்சலி (13) திரைப்படம் (12) ரஜினிகாந்த் (12) அரசியல் (11) ஒளிப்பதிவு (11) கோயன் பிரதர்ஸ் (10) பாலிவுட் (10) மோசடி (10) விருமாண்டி (10) சுஜாதா (9) இந்தியா (8) எம்ஜியார் (8) சத்யஜித் ரே (8) சரிதா (8) சுகுமாரன் (8) பாலு மகேந்திரா (8) மகாநதி (8) ஸ்ரீவித்யா (8) அயல் சினிமா (7) உலகசினிமா பார்வை (7) சிவாஜி கணேசன் (7) சீன வாஸ்து (7) ஆக்கம் (6) நடிப்பு (6) நட்பு (6) நூல் அறிமுகம் (6) மதுரை (6) அமீரகம் (5) கவிஞர் கண்ணதாசன் (5) சிபி மலயில் (5) திலகன் (5) தேவர் மகன் (5) நகைச்சுவை (5) பாரதிராஜா (5) மம்மூட்டி (5) மோகன் லால் (5) மோடி (5) இனப்படுகொலை (4) இளையராஜா (4) ஐவி சஸி (4) சுஹாசினி (4) ஜெயலலிதா (4) டார்க் ஹ்யூமர் (4) தமிழ் (4) நகர வடிவமைப்பு (4) நடிகர் திலகம் (4) நடைபயிற்சி (4) நவாஸுதீன் சித்திக்கி (4) பத்மராஜன் (4) பப்பேட்டா (4) பம்மல் (4) பரதன் (4) பரத்கோபி (4) பெங்காலி சினிமா (4) மீரா நாயர் (4) லாரி பேக்கர் (4) விருட்ச சாஸ்திரம் (4) ஆரோக்கியம் (3) எழுத்தாளர் (3) எழுத்தாளர் சுஜாதா (3) கவிதாலயா (3) சரத்பாபு (3) சிவகுமார் (3) ஜெயராம் (3) தாஸேட்டா (3) திருநீர்மலை (3) திரைவிமர்சனம் (3) துபாய் (3) தெலுங்கு சினிமா (3) நாயகன் (3) நெடுமுடிவேணு (3) பாரதியார் (3) புத்தக விமர்சனம் (3) மம்முட்டி (3) மரண தண்டனை (3) மலேசியா வாசுதேவன் (3) யேசுதாஸ் (3) ராஜேஷ் கண்ணா (3) லோஹிததாஸ் (3) வாகனம் (3) ஷோபா (3) ஸ்ரீதர் (3) ஸ்ரீதேவி (3) ஃப்ரென்சு சினிமா (2) அம்மா (2) ஆஸ்திரிய சினிமா (2) இனவெறி (2) இரானிய சினிமா (2) உலகம் (2) எம் எஸ் வி (2) ஏ.பி.நாகராஜன் (2) சத்யன் அந்திக்காடு (2) சமூக சேவை (2) சிந்தனை (2) சிறுகதை (2) சேரன் (2) ஜி.நாகராஜன் (2) ஜெயசூர்யா (2) ஜெயன் (2) டார்க்ஹ்யூமர் (2) திரை விமர்சனம் (2) தெலுங்கு (2) நாகராஜ் மஞ்சுளே (2) நிலம் (2) நுவார் (2) பக்தி இலக்கியம் (2) பாலகுமாரன் (2) பிஜேபி (2) பெட்ரோல் (2) மகாகவி (2) மகேந்திரன் (2) மதுவிலக்கு (2) ராஜா ரவிவர்மா (2) ராஜ்கபூர் (2) ரித்விக் கட்டக் (2) ருத்ரையா (2) ரோமன் பொலன்ஸ்கி (2) லதா மங்கேஷ்கர் (2) லோஹி (2) விஜயகாந்த் (2) விஜய்காந்த் (2) வித்யாசாகர் (2) வைரமுத்து (2) ஷோபனா (2) ஹிந்தி (2) ஹெல்மெட் (2) ஹேமமாலினி (2) A.K.லோஹிததாஸ் (1) ஆஸ்திரேலிய சினிமா (1) இன அழிப்பு (1) இன்ஸெஸ்ட் (1) இயக்குனர் சிகரம் (1) இஸரேலிய சினிமா (1) இஸ்ரேல் (1) எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி (1) எஸ்.எஸ்.வாசன் (1) எஸ்.பி.முத்துராமன் (1) ஏ.வின்செண்ட் (1) கங்கை அமரன் (1) கட்டுமானக்கலை (1) கட்டுரை (1) கதை (1) கம்யூனிஸ்ட் (1) கலை இயக்கம் (1) கே.ஜே.ஜேசுதாஸ் (1) கௌரவக் கொலை (1) க்வெண்டின் (1) சங்கராடி (1) சசி கபூர் (1) சந்தோஷ் சிவன் (1) சரிதா தேவி (1) சஷி கபூர் (1) சாதிவெறி (1) சாய்பு (1) சி.சு.செல்லப்பா (1) சிக்கனம் (1) சிரிப்பு (1) சிறுவர் சினிமா (1) சில்க் (1) சில்ஹவுட் (1) சிவாஜி (1) சீமா பிஸ்வாஸ் (1) ஜானகி (1) ஜிகிலோ (1) ஜீனத் அமன் (1) ஜூஹிசாவ்லா (1) ஜெஃப்ரி ரஷ் (1) ஜெயபாரதி (1) ஜெயப்ரதா (1) ஜேவியர் பர்டம் (1) டாக்மி 95 (1) டார்க் காமெடி (1) தஞ்சை பெரிய கோவில் (1) தண்டனை (1) துருக்கி சினிமா (1) தூக்கு தண்டனை (1) தெரு நாய் (1) நடிகர் நாசர் (1) நன்றி (1) நவீன இலக்கியம் (1) நாஜி (1) நார்வே சினிமா (1) நியோ நுவார் (1) நீதி (1) ப.சிங்காரம் (1) பஞ்சு அருணாச்சலம் (1) படுகொலை (1) பதேர் பாஞ்சாலி (1) பரதம் (1) பல்லாவரம் சந்தை (1) பான் நலின் (1) பாஸ்கர குரூப்பு (1) பாஸ்போர்ட் (1) பிசி ஸ்ரீராம் (1) பிஜு மேனன் (1) பீடோஃபீல் (1) புலமைப்பித்தன் (1) பூ அறிவோம் (1) பூஜா பட் (1) பூர்ணம் விஸ்வநாதன் (1) பூலான் தேவி (1) பெல்ஜிய சினிமா (1) பேசும்படம் (1) பேட்டி (1) பேரழிவு (1) போபால் (1) போர்வெல் மரணம் (1) போலந்து சினிமா (1) போலீஸ் (1) மக்கள் உயிர் (1) மஞ்சுளா (1) மன ஊனம் (1) மனமுறிவு (1) மரகதமணி (1) மராத்திய சினிமா (1) மருதகாசி (1) மருதம் (1) மறுமணம் (1) மிருகவதை (1) முகநூல் (1) மெயின் ஸ்ட்ரீம் சினிமா (1) மோனிகா பெலுச்சி (1) மௌசமி சேட்டர்ஜி (1) யூதர்கள் (1) ரகுவரன் (1) ரவீந்திரன் மாஷே (1) ராகுல் (1) ராகுல் போஸ் (1) ராஜாரவிவர்மா (1) ராஜீவ் (1) ராஜ்கிரண் (1) ராமச்சந்திர பாபு (1) ராவுத்தர் (1) ராஹுல் போஸ் (1) ரிச்சர்ட் அட்டன்போரோ (1) ரிதுபர்ன கோஷ் (1) ரிஷிகபூர் (1) ருமானியா (1) ரோமன் பொலஸ்கி (1) ரோமுலஸ் விட்டேகர் (1) லஞ்சம். (1) லாக்டவுன் (1) லூயி.ஐ.கான் (1) லூயிகான் (1) லைசென்ஸ்ராஜ் (1) வாணிஜெயராம் (1) வி.குமார் (1) விசாகப்பட்டினம் (1) விடுமுறை (1) விபத்து (1) விமான விபத்து (1) விம் வாண்டர்ஸ் (1) வீ.ஆர்.கிருஷ்ணயர் (1) வூடி ஹாரல்சன் (1) வேணு (1) வைக்கம் முகமது பஷீர் (1) ஷாஜி கருண் (1) ஷார்ஜா (1) ஷிண்ட்லர்ஸ் லிஸ்ட் (1) ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க் (1) ஸ்ரீப்ரியா (1) ஹிட்லர் (1) ஹேமா சவுத்ரி (1)