பேட்டில்ஷிப் பொடெம்கின் – ஒரு திரைப்படம் எப்படி வரலாற்றைத் திரையில் அதிரச் செய்ய முடியும்?
ஒரு திரைப்படத்தில் பேசும் வசனங்களே இல்லாமல், சில முகங்கள், சில அசைவுகள், சில படங்கள், சில விநாடிகளின் படத்தொகுப்பு மட்டும் பார்வையாளரின் மனதில் கோபத்தையும் பதற்றத்தையும் இரக்கத்தையும் உருவாக்க முடியுமா?
1925-ல் வெளிவந்த செர்கெய் ஐசன்ஸ்டீனின் பேட்டில்ஷிப் பொடெம்கின் இந்தக் கேள்விக்கு வெறும் பதில் அளிப்பதில்லை;
திரைப்படம் என்ற கலை வடிவத்தின் சக்தியையே நேரடியாகச் சோதித்துப் பார்க்கிறது.
ஏறக்குறைய ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பிறகும் இது “பழைய மௌனப்படம்” என்ற உணர்வைத் தாண்டி, திரைமொழி எப்படி பார்வையாளரின் உணர்ச்சிகளை இயக்க முடியும் என்பதற்கான முக்கியமான பாடமாக நிற்கிறது.
இப்படத்தின் மிகப் பெரிய தனித்துவம் அதன் கதை எவ்வளவு சிக்கலானது என்பதில் இல்லை; அந்தக் கதையை ஐசன்ஸ்டீன் எப்படி காட்சிகளாக மாற்றுகிறார் என்பதில்தான் இருக்கிறது.
வழக்கமான திரைப்படங்களில் ஒரு காட்சி முடிந்து அடுத்த காட்சி தொடங்கும்போது நிகழ்வுகள் இயல்பாக நகர்கின்றன.
ஆனால் இங்கு தனித்தனியாகத் தோன்றும் காட்சிகளை ஒன்றோடொன்று மோதச் செய்து, அவற்றின் இணைப்பிலிருந்து புதிய உணர்வை உருவாக்குகிறார் இயக்குனர்.
இதுவே “மாண்டேஜ்” எனப்படும் படத்தொகுப்பு அணுகுமுறையின் வலிமை. ஒரு காட்சியை மட்டும் பார்த்தால் கிடைக்காத அர்த்தம், அடுத்தடுத்த காட்சிகளின் வேகமான இணைப்பால் பார்வையாளரின் மனதில் உருவாகிறது.
இதனால் படத்தொகுப்பு வெறும் தொழில்நுட்பப் பணியாக இருக்கவில்லை; அது திரைப்படத்தின் மொழியாக மாறுகிறது.
முகபாவனை, கூட்டம், பொருள், இயக்கம், கட்டிடம், உடல் அசைவு என ஒவ்வொரு படமும் தனித்தனி சொற்களைப் போல செயல்படுகின்றன.
அவற்றை ஐசன்ஸ்டீன் ஒரு வாக்கியமாக அல்ல, ஒரு உணர்ச்சிப் புயலாக அமைக்கிறார்.
காட்சிகளின் நீளம், வேகம், மீளச்செய்தல், திடீர் மாற்றம் ஆகியவை பார்வையாளரை வெறுமனே பார்க்க வைப்பதில்லை; காட்சிக்குள் மனதளவில் இழுத்துச் செல்கின்றன.
இப்படத்தின் ஒளிப்பதிவும் இதே நோக்கத்துக்கு இணையாகச் செயல்படுகிறது. மனிதர்களை வெறும் கதாபாத்திரங்களாக மட்டும் பார்க்காமல், அவர்களின் முகங்களையும் உடல்களையும் கூட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகவும், அதிகாரத்தின் ஒரு அடையாளமாகவும், அச்சத்தின் ஒரு உருவமாகவும் கேமரா பதிவு செய்கிறது.
நெருக்கமான முகக்காட்சிகளும் தொலைநோக்குக் கூட்டக்காட்சிகளும் ஒன்றுக்கொன்று எதிராக நிற்கின்றன.
இதனால் தனிமனிதனுக்கும் பெருங்கூட்டத்துக்கும் இடையிலான உறவு மிகவும் வலுவாக உணரப்படுகிறது.
மௌனப்படம் என்பதால் ஒலி இல்லாதது போலத் தோன்றலாம். ஆனால் இன்றைய பார்வையாளருக்கு இது ஒரு வித்தியாசமான அனுபவத்தைத் தருகிறது.
திரையில் பேசப்படும் வசனங்களின் துணையின்றி காட்சிகளே உணர்ச்சியைச் சுமக்க வேண்டியுள்ளது. இடைக்காட்சித் தலைப்புகள் தகவலை வழங்கினாலும், உண்மையான தாக்கத்தை உருவாக்குவது முகங்களும் இயக்கங்களும் படத்தொகுப்பும் ஆகும்.
பின்னர் இப்படத்துடன் இணைக்கப்பட்ட இசை வடிவங்களும் அதன் உணர்ச்சி தாக்கத்தை மேலும் மாற்றியமைத்துள்ளன;
எட்முண்ட் மெய்சலின் அசல் இசை முதல் ஷோஸ்டகோவிச் உள்ளிட்ட இசையமைப்பாளர்களின் பயன்பாடுகள் வரை, இந்த மௌனப்படம் காலத்துக்கு ஏற்ப புதிய ஒலிப்பரிமாணங்களைப் பெற்றிருக்கிறது.
கதாபாத்திர உருவாக்கத்திலும் ஐசன்ஸ்டீன் வழக்கமான நட்சத்திர மையத் திரைப்பட முறையைத் தவிர்க்கிறார்.
பிரபலமான நடிகர்களைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக குறிப்பிட்ட தோற்றம் மற்றும் உடல் மொழிக்கு ஏற்ற பல தொழில்முறை அல்லாதவர்களையும் பயன்படுத்தினார்.
இதனால் அவர்கள் “நடிக்கிறார்கள்” என்ற உணர்வை விட, திரையில் காணப்படும் மனிதர்கள் உண்மையான சமூகத்தின் பிரதிநிதிகளாகத் தோன்றுகிறார்கள்.
குறிப்பாக கூட்டக்காட்சிகளில் தனிநபர்களின் முகங்களையும் பொதுமக்களின் ஒட்டுமொத்த உணர்வையும் இணைக்கும் விதம் குறிப்பிடத்தக்கது.
அலெக்சாண்டர் ஆன்டோனோவ் நடித்த வக்குலின்சுக் போன்ற பாத்திரங்கள் படத்தின் மனித உணர்வுக்கான மையத்தை உருவாக்குகின்றன.
அதே நேரத்தில், இப்படம் தனிப்பட்ட கதாநாயகனை மட்டுமே முன்னிறுத்துவதில்லை. கூட்டமே ஒரு முக்கியமான “கதாபாத்திரம்” போலப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இதுவே அக்காலத்தின் வழக்கமான திரைப்படங்களிலிருந்து இப்படத்தை வேறுபடுத்துகிறது.
ஒரு தனிமனிதனின் வீரத்தை மட்டும் காட்டுவதற்குப் பதிலாக, பல மனிதர்களின் கூட்டு உணர்வை திரைமொழியாக மாற்றுகிறது.
கலை இயக்கத்திலும் காலப்பின்னணியை உருவாக்குவதிலும் திரைப்படம் மிகவும் வலுவாக இருக்கிறது.
கப்பல், துறைமுகம், நகரம், படிக்கட்டுகள், இராணுவ அமைப்பு, பொதுமக்களின் உடைகள் ஆகியவை 1905-ஆம் ஆண்டின் ரஷ்யச் சூழலை நம்பகமான காட்சியுலகமாக உருவாக்குகின்றன.
அதே நேரத்தில் இப்படம் வரலாற்றை அப்படியே பதிவு செய்யும் ஆவணப்படமாக இருப்பதில்லை.
உண்மைச் சம்பவங்களிலிருந்து கலை வடிவமைப்புடன் உருவாக்கப்பட்ட நாடகத் திரைப்படமாக இருப்பதால், வரலாற்று உண்மையும் திரைப்படக் கற்பனையும் ஒன்றோடொன்று கலக்கின்றன.
இதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணமாக ஒடெசா படிக்கட்டுகளின் காட்சியமைப்பைக் குறிப்பிடலாம்.
அந்தக் காட்சியைப் பற்றி கதையைச் சொல்லாமல் கூட ஒரு விஷயத்தை மட்டும் கூறலாம்:
உலகத் திரைப்பட வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தை இவ்வளவு ஆழமாக நினைவில் பதியச் செய்த காட்சியமைப்புகள் மிகவும் அரிது.
படைவீரர்களின் ஒழுங்கான இயக்கம், கூட்டத்தின் பதற்றம், தனிநபர்களின் முகங்கள், படிக்கட்டுகளின் நீளம் ஆகியவற்றை ஒன்றோடொன்று இணைக்கும் படத்தொகுப்பு, ஒரு சாதாரண இடத்தை மிகப்பெரிய திரை அனுபவமாக மாற்றுகிறது.
அந்தக் காட்சியின் தாக்கம் பின்னர் ஏராளமான திரைப்படங்களிலும் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
ஐசன்ஸ்டீனின் மற்றொரு குறிப்பிடத்தக்க முயற்சி சில சிங்கச் சிலைகளைக் கொண்டு உருவாக்கும் காட்சித் தொடராகும்.
தூங்கும் சிங்கம், விழிக்கும் சிங்கம், எழுந்து நிற்கும் சிங்கம் ஆகிய தனித்தனி சிலைகளை அடுத்தடுத்து இணைப்பதன் மூலம் அவை நகர்வது போன்ற மாயையை உருவாக்குகிறார்.
உண்மையில் அசையாத கற்சிலைகள், படத்தொகுப்பின் மூலம் இயக்கமுள்ள குறியீடாக மாறுகின்றன.
இதுவே ஐசன்ஸ்டீனின் திரைப்பட மொழியின் சாரத்தை எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளச் செய்யும் சிறந்த உதாரணம்.
அரசியல் நோக்கத்தையும் கலைச் சோதனையையும் இப்படம் பிரித்துப் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு ஒன்றிணைக்கிறது.
இது புரட்சிகரப் பிரசாரத் திரைப்படமாக உருவாக்கப்பட்டது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.
பார்வையாளர்கள் யாரிடம் அனுதாபம் கொள்ள வேண்டும், யாருக்கு எதிராக உணர வேண்டும் என்பதையும் அதன் காட்சியமைப்பு தெளிவாக வழிநடத்துகிறது.
ஆனால் அதன் கலைப்பரிசோதனை அரசியல் நோக்கத்தைத் தாண்டி திரைப்பட வரலாற்றையே பாதிக்கிறது.
அதனால்தான் அரசியல் கருத்துடன் உடன்படாத பார்வையாளர்களுக்குக்கூட இதன் திரைப்பட உருவாக்க முறையைப் படிப்பது முக்கியமானதாகிறது.
இப்படத்தின் தாக்கம் வெளியான காலத்திலேயே சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்தது. வன்முறையின் காட்சிப்படுத்தல் அக்கால அளவுகோலின்படி அதிர்ச்சியூட்டுவதாகக் கருதப்பட்டது.
பல நாடுகளில் படம் தணிக்கைக்கும் தடைக்கும் உள்ளானது; பிரிட்டனில் நீண்ட காலம் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது.
அதே சமயம் வெளிநாடுகளில் பல இடங்களில் பெரும் வரவேற்பையும் பெற்றது.
அரசியல் பிரசாரத்தின் சக்தியைப் பற்றிக் கவலைப்பட்ட நாஜி ஜெர்மனியின் பிரசார அமைச்சரும் இப்படத்தின் உணர்ச்சி தாக்கத்தை ஊன்றி கவனித்தார் என்பதே அதன் தாக்கத்தின் விசித்திரமான அளவை உணர்த்துகிறது.
இப்படத்தின் வரவேற்பு பின்னாளில் இன்னும் உயர்ந்தது. 1958-ஆம் ஆண்டு பிரஸ்ஸல்ஸ் உலகக் கண்காட்சியின் திரைப்படத் தேர்வில் இது அனைத்து காலத்தின் சிறந்த திரைப்படமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.
சைட் அண்ட் சவுண்ட் இதழின் பல்வேறு காலகட்டச் சிறந்த திரைப்படப் பட்டியல்களிலும் நீண்ட காலம் முதல் பத்து இடங்களுக்குள் இடம்பெற்றது;
2022 விமர்சகர்கள் வாக்கெடுப்பில் 54-வது இடத்தைப் பெற்றது. ராட்டன் டொமேட்டோஸில் 52 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 100 சதவீத ஒப்புதல் மதிப்பையும், மெட்டாக்ரிட்டிக்கில் 22 விமர்சகர்களின் அடிப்படையில் 97 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றுள்ளது.
இவை வெறும் எண்ணிக்கைகள் அல்ல; கிட்டத்தட்ட நூறு ஆண்டுகள் கடந்தும் இப்படத்தின் திரைப்பட மொழி இன்னும் விமர்சகர்களால் தீவிரமாகப் பார்க்கப்படுகிறது என்பதற்கான அடையாளங்கள்.
இதன் செல்வாக்கு சினிமாவைத் தாண்டியும் செல்கிறது. லாரல் மற்றும் ஹார்டி முதல் ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க், பிரையன் டி பால்மா, ஜார்ஜ் லூகஸ், டெனிஸ் வில்லெனுவ் வரை பல்வேறு இயக்குனர்களின் திரைப்படங்களில் ,தமிழ் திரைப்பட கல்லூரி மாணவ இயக்குனர்கள் இயக்கிய திரைப்படங்களில் ஒடெசா படிக்கட்டுக் காட்சியின் தாக்கம் காணப்படுகிறது.
ஓவியர் பிரான்சிஸ் பேக்கனின் படைப்புகளிலும் இப்படத்தின் சில காட்சிகள் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன.
ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன் உருவாக்கப்பட்ட காட்சிமொழி இன்றைய திரைப்படங்களிலும் தொடர்ந்து எதிரொலிப்பது, இதன் சாதனையை இன்னும் வலுவாக உணரச் செய்கிறது.
மிக முக்கியமாக, பேட்டில்ஷிப் பொடெம்கின் திரைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது “1925-ல் எடுக்கப்பட்ட மௌனப்படம்” என்ற மனநிலையுடன் மட்டும் அணுகக் கூடாது.
இது திரைப்படம் எப்படி சிந்திக்கிறது என்பதைப் பார்க்க வேண்டிய படைப்பு. ஒரு காட்சி இன்னொரு காட்சியுடன் இணைந்தால் அர்த்தம் எப்படி மாறுகிறது, கூட்டம் எப்படி ஒரு மனித உருவமாக மாறுகிறது,
கேமரா எப்படி உணர்ச்சியை உருவாக்குகிறது, படத்தொகுப்பு எப்படி பார்வையாளரின் மனதின் வேகத்தையே கட்டுப்படுத்துகிறது என்பதைக் கற்றுக்கொள்ள விரும்புபவர்களுக்கு இது ஒரு அரிய அனுபவம்.
அரசியல் வரலாற்றில் ஆர்வமில்லாதவர்களுக்குக்கூட திரைப்படக் கலையின் பரிணாமத்தைப் புரிந்துகொள்ள இது முக்கியமானது.
இதன் உண்மையான ஆச்சரியம் “என்ன நடக்கிறது?” என்பதில் இல்லை—“ஒரு திரைப்படம் இவ்வளவு சக்திவாய்ந்ததாக எப்படி இருக்க முடிகிறது?” என்பதில்தான் இருக்கிறது.
===============================
படத்தின் கதை:-
1905 ஜூன் மாதம். ரஷ்யப் பேரரசின் கருங்கடற்படையைச் சேர்ந்த போர்க்கப்பலான “பொடெம்கின்” தென்ட்ரா தீவுக்கு அருகே நங்கூரமிட்டு நிற்கிறது. கப்பலில் பணியாற்றும் மத்தியுஷென்கோவும் வக்குலின்சுக்கும் ரஷ்யாவில் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் புரட்சிக்கு கப்பல் வீரர்களும் ஆதரவு அளிக்க வேண்டும் என்று பேசிக்கொள்கிறார்கள்.
அந்தப் புரட்சியின் தாக்கம் தங்கள் வாழ்க்கையிலும் இருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.
குறிப்பாகக் கப்பலில் தாங்கள் அனுபவிக்கும் மோசமான நிலைமைகளுக்கு எதிராக ஒன்றுபட வேண்டும் என்று வக்குலின்சுக் வலியுறுத்துகிறான்.
அந்த நேரத்தில் பணியில் இல்லாத மாலுமிகள் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
அவர்களுடைய தங்குமிடத்தை ஒரு அதிகாரி சோதனையிட வருகிறான்.
தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மாலுமியிடம் அவன் கடுமையாக நடந்து கொள்கிறான்; அவனை அடித்து துன்புறுத்துகிறான்.
அந்தச் சத்தத்தால் வக்குலின்சுக் விழித்துக்கொள்கிறான். ஏற்கெனவே புரட்சியைப் பற்றியும் மாலுமிகளின் மோசமான வாழ்க்கை நிலையைப் பற்றியும் கவலை கொண்டிருக்கும் அவன், இந்தச் சம்பவத்தையும் சேர்த்து அவர்களிடம் பேசுகிறான்.
அதிகாரிகளின் கொடுமை மட்டுமல்லாமல், தங்களுக்கு வழங்கப்படும் உணவின் தரமும் அவமானகரமானதாக இருப்பதை நினைவுபடுத்துகிறான்.
கப்பலில் வழங்கப்படும் இறைச்சி மிகவும் அழுகிய நிலையில் இருப்பதைக் கண்டு மாலுமிகள் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறார்கள்.
அதில் புழுக்கள் இருப்பதுபோல் தெரிகிறது. இதைப் பற்றி கப்பலின் மருத்துவர் ஸ்மிர்னோவிடம் புகார் தெரிவிக்கப்படுகிறது.
ஆனால் மாலுமிகளின் குற்றச்சாட்டை ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அவை புழுக்கள் அல்ல; இறைச்சியில் இருக்கும் சிறிய பூச்சிகள் என்றும், அவற்றைத் தண்ணீரில் கழுவிவிட்டுச் சமைக்கலாம் என்றும் ஸ்மிர்னோவ் கூறுகிறான்.
அதனால் இறைச்சி சாப்பிடத் தகுதியற்றது என்ற மாலுமிகளின் எதிர்ப்பு நிராகரிக்கப்படுகிறது.
அதிகாரிகள் தங்கள் முடிவை மாற்றாததால், சமையல்காரனும் அந்த இறைச்சியின் தரத்தைப் பற்றி சந்தேகப்படுகிறான் என்றாலும், அதைக் கொண்டு போர்ஷ்ட் எனப்படும் உணவைத் தயாரிக்கத் தொடங்குகிறான்.
ஆனால் மாலுமிகள் அந்த உணவைச் சாப்பிட மறுக்கிறார்கள். அதற்குப் பதிலாக ரொட்டி, தண்ணீர் மற்றும் டப்பாவில் அடைக்கப்பட்ட உணவுகளை மட்டும் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.
பாத்திரங்களைச் சுத்தம் செய்யும் போது ஒரு மாலுமியின் கண்ணில் ஒரு தட்டில் எழுதப்பட்டிருக்கும் “இன்றைய எங்கள் அன்றாட உணவை எங்களுக்குத் தாரும்” என்ற பொருள் கொண்ட வாசகம் படுகிறது.
தங்களுக்கு உணவு வழங்கப்பட வேண்டிய நிலையில், அழுகிய உணவையே கட்டாயப்படுத்தி வழங்கும் அதிகாரிகளின் நடத்தையுடன் அந்த வாசகத்தை அவன் ஒப்பிடுகிறான். அந்த உணர்ச்சியில் தட்டை உடைத்துவிடுகிறான்.
அழுகிய இறைச்சியைச் சாப்பிட மறுத்த மாலுமிகள் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாத குற்றவாளிகளாகக் கருதப்படுகிறார்கள்.
அவர்களை கப்பலின் முன்தளத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். அங்கே அவர்களுக்கு இறுதிச் சடங்கு செய்யப்படுவது போல மதச் சடங்குகள் நடத்தப்படுகின்றன.
அவர்கள் முழங்காலில் மண்டியிடச் செய்யப்படுகிறார்கள். பின்னர் அவர்களின் மீது ஒரு பெரிய துணி விரிக்கப்படுகிறது.
அவர்களைச் சுட்டுக் கொல்வதற்காகத் துப்பாக்கிப் படை ஒன்று வரிசையாக நிற்கிறது.
முதல் அதிகாரி சுடுவதற்குக் கட்டளை கொடுக்கிறான். ஆனால் வக்குலின்சுக் மாலுமிகளைப் பார்த்து அவர்களுடைய சொந்த சகோதரர்களையே சுட வேண்டாம் என்று வேண்டுகிறான்.
அவனுடைய வேண்டுகோள் துப்பாக்கிப் படையினரின் மனதை மாற்றுகிறது.
அவர்கள் துப்பாக்கிகளைத் தாழ்த்துகிறார்கள். இதனால் அதிகாரிகளுக்கும் மாலுமிகளுக்கும் இடையே நேரடி மோதல் வெடிக்கிறது.
மாலுமிகள் ஒன்றுபட்டு அதிகாரிகளுக்கு எதிராகப் போராடுகிறார்கள்.
எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருக்கும் அதிகாரிகளால் அவர்களை அடக்க முடியவில்லை. மாலுமிகள் கப்பலின் கட்டுப்பாட்டைக் கைப்பற்றுகிறார்கள்.
அதிகாரிகள் ஒருவருக்கொருவர் தப்பிக்க முயல்கிறார்கள். சிலர் கடலில் தூக்கி எறியப்படுகிறார்கள்.
மறைந்துகொண்டிருந்த கப்பலின் மதகுருவும் மாலுமிகளால் வெளியே இழுக்கப்படுகிறான்.
இறுதியில் மருத்துவர் ஸ்மிர்னோவும் பிடிக்கப்படுகிறான்; அவனையும் மாலுமிகள் கடலில் தூக்கி எறிந்து, புழுக்களுக்கு உணவாகட்டும் என்று கூறுகிறார்கள்.
இவ்வாறு மாலுமிகளின் கலகம் வெற்றியடைகிறது. ஆனால் அந்த வெற்றிக்குப் பெரிய இழப்பு ஏற்படுகிறது. அதிகாரிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தை முன்னெடுத்த வக்குலின்சுக் கொல்லப்படுகிறான்.
வக்குலின்சுக்கின் உடலை மாலுமிகள் ஒடெசா நகரத்துக்குக் கொண்டு செல்கிறார்கள்.
அவரது உடலை ஒரு கூடாரத்தில் பொதுமக்கள் பார்க்கும்படி வைக்கிறார்கள். அவரது மார்பில் “ஒரு கரண்டி போர்ஷ்ட்டுக்காக” என்ற வாசகம் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.
தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட அழுகிய உணவுக்கு எதிராகத் தொடங்கிய போராட்டத்தில் அவர் உயிரிழந்திருக்கிறார் என்பதை அந்த வாசகம் மக்களுக்கு நினைவூட்டுகிறது.
வக்குலின்சுக்கின் மரணத்தால் ஒடெசா மக்கள் துயரமடைகிறார்கள். அதே நேரத்தில் அவரது தியாகம் அவர்களுக்குள் ஏற்கெனவே இருந்த அரச எதிர்ப்பை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறது.
புரட்சியை ஆதரிப்பவர்கள் மக்களிடம் பேசி, மன்னர் மற்றும் அவரது அரசாங்கத்துக்கு எதிரான கோபத்தைத் தூண்டுகிறார்கள்.
அரசு தரப்புடன் இணைந்த ஒருவர் மக்களின் கோபத்தை யூதர்களுக்கு எதிராகத் திருப்ப முயல்கிறான்.
ஆனால் மக்கள் அவனுடைய முயற்சியை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மாறாக அவனை எதிர்த்து கூச்சலிட்டு அடித்து விரட்டுகிறார்கள்.
மாலுமிகள் வக்குலின்சுக்குக்கு இறுதி மரியாதை செலுத்துகிறார்கள். அவனை ஒரு வீரனாகப் புகழ்கிறார்கள்.
ஒடெசா மக்கள் பொடெம்கின் கப்பலில் இருக்கும் மாலுமிகளுக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கிறார்கள்.
சிலர் படகுகளில் கப்பலை நோக்கிச் செல்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் நகரின் படிக்கட்டுகளில் திரள்கிறார்கள்.
மக்களுக்கும் கலகக்கார மாலுமிகளுக்கும் இடையே ஆதரவு அதிகரிப்பதால், அரசாங்கத்துக்கு எதிரான நிலைமை மேலும் தீவிரமடைகிறது.
அந்த நேரத்தில் அரசாங்கம் மக்களை அடக்குவதற்காக படைகளை அனுப்புகிறது.
குதிரைகளில் வரும் படையினரும் ஆயுதம் ஏந்திய கோசாக் படையினரும் அங்கே திரள்கிறார்கள்.
ஒடெசா படிக்கட்டுகளின் உச்சியில் ஆயுதம் ஏந்திய வீரர்கள் வரிசையாக நிற்கிறார்கள்.
அவர்களுக்கு முன்னால் ஆயுதமற்ற பொதுமக்கள் இருக்கிறார்கள். பெண்கள், குழந்தைகள், முதியவர்கள் என பலரும் அந்தக் கூட்டத்தில் இருக்கிறார்கள்.
படைவீரர்கள் ஒரே மாதிரியான இயந்திர இயக்கத்தைப் போல படிக்கட்டுகளில் கீழ்நோக்கி அணிவகுத்து வருகிறார்கள்.
அவர்கள் கூட்டத்தின் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தத் தொடங்குகிறார்கள். மக்கள் பயந்து ஓடுகிறார்கள்.
ஆனால் படைவீரர்கள் நிற்கவில்லை. ஒவ்வொரு இடத்திலும் சிறிது நேரம் நின்று மீண்டும் சுடுகிறார்கள்.
பின்னர் அதே ஒழுங்குடன் கீழ்நோக்கி நகர்கிறார்கள். மக்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளக் கதறி ஓடினாலும், அவர்களின் வேண்டுகோளுக்கு படைவீரர்கள் எந்த இரக்கமும் காட்டவில்லை.
அந்தக் கூட்டத்தில் ஒரு மூத்த பெண்ணும் இருக்கிறாள். கண்ணாடி அணிந்திருக்கும் அவள் படைவீரர்களின் தாக்குதலில் சிக்குகிறாள்.
ஒரு சிறுவனும் அவனுடைய தாயும் அந்தக் கூட்டத்தில் இருக்கிறார்கள். மாணவர் உடையணிந்த இளைஞனும் ஒரு பள்ளி மாணவியும் அங்கே இருக்கிறார்கள்.
அனைவரும் தப்பிக்க முயலும்போது துப்பாக்கிச் சூடு அவர்களைச் சுற்றி தொடர்ந்து நடக்கிறது.
ஒரு தாய் தனது குழந்தையைத் தள்ளுவண்டியில் வைத்துக்கொண்டு ஓடுகிறாள். துப்பாக்கிச் சூட்டில் அவள் காயமடைந்து கீழே விழுகிறாள்.
அவள் இறக்கும் நிலையில் இருக்கும்போது, குழந்தை இருக்கும் தள்ளுவண்டி கட்டுப்பாட்டை இழந்து படிக்கட்டுகளில் கீழ்நோக்கி உருண்டு செல்கிறது.
மக்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அந்தக் குழப்பத்துக்குள் தள்ளுவண்டியும் குழந்தையும் படிக்கட்டுகளில் தனியாகச் செல்கின்றன.
இதற்கிடையில் படிக்கட்டுகளின் அடிப்பகுதியிலும் குதிரைப்படை தாக்குதல் நடத்துகிறது.
மேலிருந்து தப்பி ஓடி வரும் மக்களையும் அவர்கள் தாக்குகிறார்கள்.
இதனால் படிக்கட்டுகளில் நடந்த தாக்குதலில் இருந்து உயிர் தப்பியவர்களுக்குக்கூட பாதுகாப்பான இடம் கிடைக்கவில்லை.
பொதுமக்கள் மீது நடத்தப்படும் இந்தக் கொடூரமான தாக்குதல் ஒடெசா நகரத்தின் நிலைமையை மேலும் மோசமாக்குகிறது.
மக்கள் மீது அரசாங்கப் படைகள் நடத்திய தாக்குதலுக்குப் பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்று பொடெம்கின் கப்பலின் மாலுமிகள் முடிவு செய்கிறார்கள்.
அரசாங்கத்தின் முக்கிய அதிகாரிகள் கூடும் நகரின் அரங்கக் கட்டிடத்தை நோக்கி போர்க்கப்பலின் பீரங்கிகளைச் செலுத்துகிறார்கள்.
இதன் மூலம் தங்கள் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலுக்கு அரசாங்கமே பொறுப்பு என்பதை எதிர்த்து அவர்கள் நடவடிக்கை எடுக்கிறார்கள்.
அதே நேரத்தில் பொடெம்கினை அடக்குவதற்காக மன்னருக்கு விசுவாசமான போர்க்கப்பல்களின் ஒரு படை வருவதாகச் செய்தி கிடைக்கிறது.
இப்போது மாலுமிகளுக்கு மிகப் பெரிய ஆபத்து உருவாகிறது. அரசாங்கத்தின் கப்பல்கள் வந்து பொடெம்கினைத் தாக்கினால், அவர்களால் தனியாகச் சமாளிக்க முடியுமா என்பது கேள்வியாகிறது.
ஆனால் மாலுமிகள் பின்வாங்க முடிவு செய்யவில்லை. பொடெம்கினை துறைமுகத்திலிருந்து வெளியே கொண்டு சென்று மன்னரின் படையை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ள முடிவு செய்கிறார்கள்.
தங்கள் கப்பலில் சிவப்புக் கொடியை ஏற்றுகிறார்கள். “எங்களுடன் சேருங்கள்” என்ற அழைப்பையும் வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.
எதிரே வரும் கப்பல்களில் இருப்பவர்களும் தங்களைப் போன்ற மாலுமிகள்தான் என்பதால், அவர்களும் இந்தப் புரட்சியில் தங்களுடன் இணைவார்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன் பொடெம்கின் முன்னேறுகிறது.
இரு தரப்பினரின் கப்பல்களும் நேருக்கு நேர் நெருங்குகின்றன. போர் தொடங்கப்போகிறது என்ற நிலை உருவாகிறது.
பொடெம்கினின் மாலுமிகள் துப்பாக்கிச் சூடு எப்போது தொடங்கும் என்று காத்திருக்கிறார்கள்.
ஆனால் மன்னருக்கு விசுவாசமான படையின் மாலுமிகள் தங்கள் ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்த மறுக்கிறார்கள்.
அவர்கள் பொடெம்கினை நோக்கி துப்பாக்கிச் சூடு நடத்துவதற்குப் பதிலாக ஆதரவு தெரிவிக்கிறார்கள்.
அவர்களும் கலகக்கார மாலுமிகளுக்கு ஆதரவாகக் குரல் எழுப்புகிறார்கள். இதனால் பொடெம்கினை அழிக்க வந்த கப்பல்கள் அதனைத் தாக்காமல் வழிவிடுகின்றன.
பொடெம்கின் அந்தக் கப்பல்களின் நடுவே பாதுகாப்பாகச் சென்று கடந்து செல்கிறது.
மன்னரின் படையில் இருந்த மாலுமிகளும் கலகக்காரர்களுடன் ஒன்றுபடும் நிலை உருவாகிறது.
இதனுடன் பொடெம்கின் மாலுமிகள் தொடங்கிய கலகம் தனியாக இருக்கும் ஒரு கப்பலின் கிளர்ச்சியாக இல்லாமல், மற்ற மாலுமிகளிடமும் எதிரொலிக்கும் நிலையை அடைகிறது.
அரசு தரப்பின் கப்பல்கள் தாக்காமல் விலகுகின்றன; பொடெம்கின் தொடர்ந்து முன்னேறுகையில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்உலகசினிமா
#கீதப்ப்ரியன்க்ளாஸிக்
