ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிப்பது அவனுடைய உழைப்பா, அவனிடம் இருக்கும் பொருளா, அல்லது அவனைச் சுற்றியிருக்கும் சமூகமா?
1948-ல் உருவான பைசைக்கிள் தீவ்ஸ் Bycycle thieves இத்தாலியத் திரைப்படம் இந்தக் கேள்விக்கு நேரடியான பதிலைச் சொல்லாமல், பார்வையாளரை அதற்குள் இழுத்துச் செல்கிறது. மிக எளிமையான ஒரு வாழ்க்கைச் சூழலை மையமாகக் கொண்டாலும், அது எழுப்பும் உணர்வுகள் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தையோ நாட்டையோ தாண்டி செல்கின்றன. அதனால்தான் பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகும் இந்தப் படம் பழைய திரைப்படமாகத் தெரியாமல், மனித வாழ்க்கையைப் பற்றிய நேரடியான அனுபவமாகத் தோன்றுகிறது.
விட்டோரியோ டி சிகாவின் இயக்கமே படத்தின் மிகப்பெரிய பலம். திரைப்படத்தைப் பிரமாண்டமான காட்சிகளாலும் செயற்கையான நாடகத்தன்மையாலும் உயர்த்த முயலாமல், சாதாரண மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் கேமராவை வைத்துவிடுகிறார்.
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய ரோம் நகரத்தின் வறுமை, வேலைவாய்ப்பின்மை, நெருக்கடியான நகர வாழ்க்கை ஆகியவை தனியாக விளக்கப்படுவதில்லை;
அவை கதாபாத்திரங்கள் வாழும் உலகமாகவே இருக்கின்றன. இதனால் சமூகப் பின்னணி ஒரு அலங்காரமாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையை அழுத்தும் உண்மையான சக்தியாக மாறுகிறது.
இத்தாலிய நியோ-ரியலிசத்தின் மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகக் கருதப்படுவதற்கான காரணம் இதிலேயே இருக்கிறது.
படப்பிடிப்பு அரங்குகளுக்குள் செயற்கையாக உலகத்தை உருவாக்காமல், உண்மையான இடங்களிலேயே நடத்தப்பட்டுள்ளது.
அதைவிட முக்கியமாக, தொழில்முறை நடிகர்களை மட்டுமே நம்பாமல் பயிற்சி பெறாத சாதாரண மனிதர்களையும் நடிக்க வைத்திருக்கிறார் இயக்குநர். கதாநாயகனாக வரும் லாம்பெர்டோ மாஜோரானி உண்மையில் தொழிற்சாலைத் தொழிலாளியாக இருந்தவர்.
இதனால் அவருடைய உடல்மொழியிலும் முகபாவனைகளிலும் ‘நடிக்கிறோம்’ என்ற உணர்வு குறைந்து, வாழ்கிறோம் என்ற இயல்பான உணர்வு அதிகமாகத் தெரிகிறது.
அன்டோனியோ ரிச்சி (லாம்பெர்டோ மாஜோரானி) என்ற கதாபாத்திரத்தின் உருவாக்கம் இதன் காரணமாகவே மிகவும் ஆழமானதாகிறது.
அவனை ஒரு வீரனாகவோ, விதிவிலக்கான மனிதனாகவோ திரைப்படம் உருவாக்கவில்லை. அவனுடைய பலமும் பலவீனமும், நம்பிக்கையும் தயக்கமும், மரியாதையும் அவசரமும் அனைத்தும் மிகவும் சாதாரண மனிதனுடையவை.
இதனால் அவனைப் பார்க்கும் போது திரையில் இருக்கும் ஒரு கதாபாத்திரத்தைப் பார்க்கிறோம் என்ற உணர்வைத் தாண்டி, நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் ஏதோ ஒரு மனிதரைப் பார்க்கிறோம் என்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது.
அதேபோல் புரூனோ (என்சோ ஸ்டாயோலா) என்ற சிறுவன் திரைப்படத்தின் உணர்ச்சித் தளத்தை மிகவும் தனித்துவமாக்குகிறான்.
அவன் வெறும் குழந்தை கதாபாத்திரமாக இல்லாமல், பெரியவர்களின் உலகத்தைத் தனது சிறிய வயதுக்குள் புரிந்துகொள்ள முயலும் ஒரு பார்வையாக இருக்கிறான்.
அவனுடைய முகபாவனைகள், உடல்மொழி, அமைதியான கவனிப்பு ஆகியவை பல நேரங்களில் வசனங்களை விட அதிகமாகப் பேசுகின்றன.
குறிப்பாக தந்தை–மகன் உறவு எந்தப் பாசாங்கும் இல்லாமல் இயல்பாக வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பது படத்தின் மனிதநேயத்தை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது.
திரைக்கதையின் சிறப்பு அதன் எளிமையில் இருக்கிறது. பெரிய சம்பவங்களையும் பரபரப்பான திருப்பங்களையும் அடுக்கி வைக்காமல், ஒரு சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் அழுத்தங்களை மையமாக வைத்து நாடகத்தை உருவாக்குகிறது.
இதனால் பார்வையாளரின் கவனம் ‘அடுத்து என்ன நடக்கும்?’ என்ற பரபரப்பை விட ‘இந்த மனிதன் எதிர்கொள்ளும் நிலை என்ன?’ என்ற உணர்வை நோக்கி நகர்கிறது.
திரைக்கதை உருவாக்கும் பதற்றம் வெளிப்புற சாகசத்திலிருந்து அல்ல; வாழ்க்கையின் நிச்சயமற்ற தன்மையிலிருந்து உருவாகிறது.
திரைப்படத்தின் காட்சியமைப்பும் இதே அணுகுமுறையைப் பின்பற்றுகிறது. ரோம் நகரத்தின் தெருக்கள், சந்தைகள், கட்டிடங்கள், கூட்டங்கள் என அனைத்தும் கதையின் இயல்பான பகுதிகளாக மாறுகின்றன.
கேமரா அழகைத் தேடி நகரத்தை அலங்கரிப்பதில்லை; அந்த நகரத்தில் வாழும் மக்களின் வாழ்க்கையைப் பார்க்கிறது. இதனால் நகரமே ஒரு கதாபாத்திரத்தைப் போல உணரப்படுகிறது.
மனிதர்களின் நெருக்கடியும் நகரத்தின் பரபரப்பும் ஒன்றுக்கொன்று பிரிக்க முடியாதவையாகத் தோன்றுகின்றன.
கார்லோ மொன்டுவோரியின் ஒளிப்பதிவு இந்த இயல்பை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது. கருப்பு–வெள்ளை ஒளிப்பதிவு வெறும் பழைய திரைப்படத்தின் அடையாளமாக மட்டும் இருக்கவில்லை;
வறுமை, நகரத்தின் கடினமான சூழல், மனித முகங்களில் படியும் கவலை போன்றவற்றை மிகவும் நேரடியாகப் பதிவு செய்கிறது. காட்சிகளில் தேவையற்ற அழகூட்டல் இல்லாததால், பார்வையாளருக்கும் கதாபாத்திரங்களுக்கும் இடையில் ஒரு செயற்கையான தூரம் உருவாகவில்லை.
படத்தொகுப்பும் இதே கட்டுப்பாட்டுடன் செயல்படுகிறது. காட்சிகளை வேகமாக வெட்டி பரபரப்பை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, மனிதர்களின் நடவடிக்கைகளையும் உணர்ச்சிகளையும் கவனிக்கத் தேவையான இடத்தை வழங்குகிறது.
இதனால் படம் சில நேரங்களில் மிகவும் அமைதியாக நகர்வது போலத் தோன்றினாலும், அந்த அமைதிக்குள் பதற்றம் தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
பார்வையாளரை கட்டாயப்படுத்தி அழவைக்காமல், சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்து உணர்ச்சியை உருவாக்குவது இதன் முக்கியமான சாதனை.
அலெசாண்ட்ரோ சிக்கோக்னினியின் இசையும் அளவோடு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இசை ஒவ்வொரு உணர்ச்சிக்கும் பெயர் சூட்டி ‘இங்கே சோகம்’, ‘இங்கே பதற்றம்’ என்று பார்வையாளரிடம் கட்டளையிடுவதில்லை.
காட்சிகளின் இயல்பை மீறாமல் உணர்ச்சிக்கு துணையாக நிற்கிறது. இதனுடன் தெருக்களின் இயற்கையான ஒலிகள், மக்கள் கூட்டத்தின் சத்தம், நகரத்தின் அன்றாட ஒலி ஆகியவை சேரும்போது, திரைப்பட உலகம் இன்னும் நிஜமாகிறது.
ஆடை வடிவமைப்பு, கலை இயக்கம் போன்ற அம்சங்களிலும் பிரமாண்டத்தைக் காட்டிலும் நம்பகத்தன்மையே முக்கியமாகிறது.
கதாபாத்திரங்கள் அணியும் உடைகள் அவர்கள் வாழும் சமூக நிலையை இயல்பாக வெளிப்படுத்துகின்றன. அவர்கள் இருக்கும் இடங்களும் பயன்படுத்தும் பொருட்களும் அலங்கரிக்கப்பட்ட திரைப்பட உலகத்தை உருவாக்காமல், ஒரு காலகட்டத்தில் உண்மையாக வாழ்ந்த மக்களின் வாழ்க்கையை நினைவுபடுத்துகின்றன.
இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய தனித்துவம், வறுமையை வெறும் பரிதாபக் காட்சியாக மாற்றாமல் மனித மரியாதையுடன் அணுகுவதில்தான் இருக்கிறது.
வேலை இல்லாத நிலை, பொருளாதார நெருக்கடி, சமூகத்தின் அலட்சியம், சட்டத்தின் வரம்புகள் போன்றவை பேசப்படுகின்றன.
ஆனால் கதாபாத்திரங்களை ‘பாவப்பட்டவர்கள்’ என்ற ஒரே அடையாளத்துக்குள் அடைத்துவிடாமல், ஆசைகள், சுயமரியாதை, பயம், நம்பிக்கை, தவறுகள் என முழுமையான மனிதர்களாகப் பார்க்கிறது.
அதனால் இந்தப் படம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்து இத்தாலியின் கதையாக மட்டுமே நிற்கவில்லை. வேலை கிடைப்பது ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்வை மாற்றக்கூடியதாக இருக்கும் உலகத்தையும், ஒரு சிறிய பொருளை இழப்பது மிகப் பெரிய வாழ்க்கை நெருக்கடியாக மாறக்கூடிய நிலையையும் இது நினைவுபடுத்துகிறது.
சமூக அமைப்புகள் மனிதனைப் பாதுகாக்க வேண்டிய தருணங்களில் அவை எவ்வளவு போதுமானவை என்ற கேள்வியையும் படம் அமைதியாக எழுப்புகிறது.
ஆனால் எந்த இடத்திலும் போதனை செய்ய முயலாமல், பார்வையாளரே அந்தக் கேள்விகளைத் தனக்குள் உருவாக்கிக்கொள்ளும் வகையில் அணுகுகிறது.
இந்த மனிதநேயப் பார்வையே சைக்கிள் திருடர்கள் திரைப்படத்தை உலக சினிமாவின் முக்கியமான படைப்பாக மாற்றியுள்ளது.
1952-ல் சைட் அண்ட் சவுண்ட் இதழின் திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்கள் மற்றும் விமர்சகர்கள் நடத்திய வாக்கெடுப்பில் இது உலகின் சிறந்த திரைப்படமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.
பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகும் அந்தப் படத்தின் முக்கியத்துவம் குறையவில்லை; 2012-ஆம் ஆண்டின் அதே இதழின் வாக்கெடுப்பில் விமர்சகர்கள் பட்டியலில் 33-வது இடத்திலும், இயக்குநர்கள் பட்டியலில் 10-வது இடத்திலும் இடம்பெற்றது.
1950-ல் சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படத்திற்கான கௌரவ அகாடமி விருதையும் பெற்றது.
உலகத் திரைப்பட வரலாற்றில் தாக்கம் செலுத்திய படைப்புகளில் ஒன்றாக டர்னர் கிளாசிக் மூவீஸ் இதனைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; இத்தாலியின் பண்பாட்டு நினைவகத்தை மாற்றிய 100 முக்கியமான திரைப்படங்களின் பட்டியலிலும் இது இடம்பெற்றுள்ளது.
பின்னாளிலும் இதன் மதிப்பு குறையவில்லை. ரோஜர் ஈபர்ட் போன்ற விமர்சகர்கள் இதை உலகின் சிறந்த திரைப்படங்களின் வரிசையில் தொடர்ந்து மதித்தனர்.
ஜப்பானிய இயக்குநர் அகிரா குரோசாவாவின் விருப்பமான திரைப்படங்களின் பட்டியலிலும் இது இடம்பெற்றதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
2022-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 70 விமர்சனங்களில் 99 சதவீதம் நேர்மறையான மதிப்பீடுகளாகப் பதிவாகியிருந்தன.
இத்தகைய நீண்டகால வரவேற்பு, படம் ஒரு காலகட்டத்தின் பிரச்சினையைப் பதிவு செய்தாலும் அதன் மனித உணர்வு காலத்தைக் கடந்து செல்கிறது என்பதை காட்டுகிறது.
சைக்கிள் திருடர்கள் மிகப்பெரிய காட்சிகளால் பிரமிக்க வைக்கும் திரைப்படம் அல்ல; மாறாக, மிகவும் சாதாரணமாகத் தோன்றும் வாழ்க்கையை இவ்வளவு ஆழமாக திரைப்படமாக்க முடியுமா என்று வியக்க வைக்கும் படைப்பு.
நடிப்பின் இயல்பு, உண்மையான இடங்களின் பயன்பாடு, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட இசை, கருப்பு–வெள்ளை ஒளிப்பதிவு, எளிமையான திரைக்கதை, மனிதர்களைத் தீர்ப்பளிக்காமல் பார்க்கும் இயக்குநரின் பார்வை ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒரு நீண்டகால தாக்கத்தை உருவாக்குகின்றன.
படம் முடிந்த பிறகும் மனதில் தங்கி நிற்கப்போவது ஒரு சம்பவம் மட்டுமல்ல; மனித வாழ்க்கையின் மதிப்பு, வறுமையின் அழுத்தம், குடும்பப் பாசம், மரியாதை, நம்பிக்கை ஆகியவற்றைப் பற்றிய ஒரு ஆழமான உணர்வு.
அதனால்தான் ஏழு தசாப்தங்களைக் கடந்தும் சைக்கிள் திருடர்கள் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படமாக மட்டும் இல்லாமல், ஒருமுறை பார்த்த பிறகும் மனதுக்குள் தொடர்ந்து வாழும் திரைப்படமாக இருக்கிறது.
===============================
படத்தின் கதை:-
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு வறுமையும் வேலையின்மையும் சூழ்ந்திருக்கும் ரோம் நகரத்தில் அன்டோனியோ ரிச்சி (லாம்பெர்டோ மாஜோரானி) தனது மனைவி மரியா, மகன் புரூனோ, சிறிய குழந்தை ஆகியோருடன் மிகவும் ஏழ்மையான வாழ்க்கையை நடத்துகிறான்.
குடும்பத்தை நடத்த அவனுக்கு வேலை மிகவும் அவசியமாக இருக்கிறது. அப்போது விளம்பரச் சுவரொட்டிகளை ஒட்டும் வேலை ஒன்று அவனுக்குக் கிடைக்கிறது.
அந்த வேலை அவனுடைய குடும்பத்திற்கு ஒரு மீட்பாக இருக்கக்கூடும். ஆனால் அந்த வேலையை ஏற்க ஒரு சைக்கிள் அவசியம்.
சைக்கிள் இல்லாததால் அன்டோனியோ அந்த வேலையை ஏற்க முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது.
அப்போது மரியா (லியானெல்லா கரெல்) ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுக்கிறாள்.
ஏழ்மையான குடும்பத்தில் மிகவும் மதிப்புமிக்க பொருட்களில் ஒன்றாக இருக்கும் அவர்களுடைய படுக்கை விரிப்புகளை அவள் கழற்றி எடுத்துச் சென்று அடகு கடையில் அடகு வைக்கிறாள்.
அதிலிருந்து கிடைக்கும் பணத்தைக் கொண்டு முன்பு அடகு வைத்திருந்த அன்டோனியோவின் சைக்கிளை மீட்டு வருகிறாள்.
இவ்வாறு குடும்பத்தின் மிகக் குறைந்த சொத்துக்களில் ஒன்றைத் தியாகம் செய்து, அன்டோனியோவுக்கு வேலைக்குச் செல்லும் வாய்ப்பை மரியா உருவாக்குகிறாள்.
அடுத்த நாள் அன்டோனியோ தனது புதிய வேலையின் முதல் நாளுக்குச் செல்கிறான். அவன் ஒரு ஏணியின் உச்சியில் நின்று சுவரில் விளம்பரச் சுவரொட்டியை ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும்போது, கீழே வைக்கப்பட்டிருக்கும் அவனுடைய சைக்கிளை ஒரு இளைஞன் திருடிச் செல்கிறான்.
அன்டோனியோ உடனே ஏணியிலிருந்து இறங்கி அவனைத் துரத்துகிறான். ஆனால் திருடன் தனியாக இல்லை. அவனுடன் இருப்பவர்கள் அன்டோனியோவைத் திசைதிருப்பி, அவன் திருடனைப் பிடிக்க முடியாதபடி செய்கிறார்கள். திருடன் தப்பிவிடுகிறான்.
அன்டோனியோ காவல்துறையிடம் புகார் அளிக்கிறான். ஆனால் சைக்கிளைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பது எளிதல்ல என்றும், தங்களால் அதிகமாக எதுவும் செய்ய முடியாது என்றும் காவலர்கள் கூறுகிறார்கள்.
வேலை கிடைத்த முதல் நாளிலேயே அந்த வேலைக்குத் தேவையான சைக்கிளை இழந்துவிட்டதால், அன்டோனியோவின் வாழ்க்கையே மீண்டும் பழைய வறுமைக்குள் தள்ளப்படுகிறது.
வீட்டுக்குத் திரும்பும் அவன் கடும் விரக்தியில் இருக்கிறான். காவல்துறையால் சைக்கிளை மீட்டுத் தர முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் அவன், இனி தானே தேடிக் கண்டுபிடிப்பதுதான் ஒரே வழி என்று முடிவு செய்கிறான்.
அன்டோனியோ தனது அரசியல் தோழரிடம் உதவி கேட்கிறான். அந்தத் தோழர் தனியாக உதவுவதற்கு பதிலாக, தன்னுடன் பணிபுரியும் குப்பை சேகரிப்பவர்களையும் திரட்டு உதவுகிறார்.
மறுநாள் அதிகாலை அவர்கள் அனைவரும் அன்டோனியோவுடன் சேர்ந்து சைக்கிளைத் தேடப் புறப்படுகிறார்கள். அன்டோனியோவின் சிறிய மகன் புரூனோவும் (என்சோ ஸ்டாயோலா) அவர்களுடன் செல்கிறான்.
திருடப்பட்ட பொருட்கள் அடிக்கடி விற்கப்படும் இடமாகக் கருதப்படும் பியாச்சா விட்டோரியோ சந்தைக்குச் செல்கிறார்கள்.
அங்கு ஒரு சைக்கிளின் சட்டகம் அன்டோனியோவின் சைக்கிளாக இருக்கக்கூடும் என்று அவனுக்குத் தோன்றுகிறது.
ஆனால் அந்தச் சைக்கிளை விற்கும் வியாபாரிகள் அதன் வரிசை எண்ணைப் பார்க்க அனுமதிக்க மறுக்கிறார்கள்.
இதனால் சந்தேகம் மேலும் அதிகரிக்கிறது. அவர்கள் அங்கு இருக்கும் ஒரு காவலரை அழைக்கிறார்கள். காவலர் வியாபாரிகளிடம் வரிசை எண்ணைக் காட்டும்படி உத்தரவிடுகிறார்.
எண்ணைப் பார்த்தபோது அது அன்டோனியோவின் சைக்கிளின் எண்ணுடன் பொருந்தவில்லை. ஆனால் அந்தச் சைக்கிளைத் தாங்களே நன்றாகப் பரிசோதிக்க அன்டோனியோவுக்கும் அவனுடைய நண்பர்களுக்கும் காவலர் அனுமதிப்பதில்லை. இதனால் அந்த முயற்சியும் பயனின்றிப் போகிறது.
அதன்பின் அன்டோனியோவும் புரூனோவும் போர்டா போர்டேசே சந்தைக்குச் செல்கிறார்கள். அங்கு அன்டோனியோ தன்னுடைய சைக்கிளைத் திருடியவன் என்று நம்பும் ஒருவனை ஒரு வயதான மனிதருடன் பார்க்கிறான்.
உடனே அவனைத் துரத்துகிறான். ஆனால் அந்த இளைஞன் மீண்டும் தப்பித்துவிடுகிறான்.
அவனுடன் இருந்த வயதான மனிதரிடம் அன்டோனியோ விசாரிக்கும்போது, அந்த முதியவர் தனக்கு எதுவும் தெரியாது என்று நடிக்கிறார்.
அன்டோனியோவும் புரூனோவும் அவரைப் பின்தொடர்ந்து ஒரு தேவாலயத்துக்குள் செல்கிறார்கள். அங்கும் அந்த முதியவர் அவர்களிடமிருந்து தப்பித்துச் செல்கிறார்.
சைக்கிளை எப்படியும் கண்டுபிடித்துவிட வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையில் இருக்கும் அன்டோனியோ, அடுத்து ஒரு கன்னியாஸ்திரியிடம் செல்கிறான்.
அவளிடம் சைக்கிள் கிடைக்குமா என்று அறிய முயல்கிறான். ஆனால் அவள் கூறும் தெளிவற்ற பதில் அவனுக்கு எந்த உதவியும் செய்யவில்லை. அவனுடைய நம்பிக்கையும் மேலும் சிதைகிறது.
அதற்குப் பிறகு எதிர்பாராத விதமாக அன்டோனியோ மீண்டும் அந்தத் திருடனைச் சந்திக்கிறான். இம்முறை அவன் அவனைத் தப்பவிடாமல் துரத்துகிறான்.
திருடன் ஓடிச் சென்று ஒரு மோசமான பகுதியில் இருக்கும் விபச்சார விடுதிக்குள் புகுந்துவிடுகிறான். அன்டோனியோவும் அவனைப் பின்தொடர்ந்து உள்ளே செல்கிறான். ஆனால் அங்குள்ளவர்கள் இருவரையும் வெளியே துரத்திவிடுகிறார்கள்.
வெளியில் வந்ததும் நிலைமை மேலும் மோசமாகிறது. அன்டோனியோ திருடனைச் சுட்டிக்காட்டி அவன்தான் தனது சைக்கிளைத் திருடியவன் என்று குற்றம் சாட்டுகிறான்.
ஆனால் அந்த இளைஞன் திடீரென வலிப்பு ஏற்பட்டது போல நடந்து கொள்கிறான். அங்கிருந்த மக்கள் அன்டோனியோவையே குற்றவாளியாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறார்கள்.
திருடன் மீது அன்டோனியோ சுமத்தும் குற்றச்சாட்டை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. சுற்றியுள்ளவர்கள் திருடனுக்கு ஆதரவாகக் கூடுகிறார்கள்.
புரூனோ காவலரை அழைத்து வருகிறான். காவலர் திருடனுடைய வீட்டுக்குச் சென்று தேடுகிறார். ஆனால் அங்கு அன்டோனியோவின் சைக்கிள் கிடைக்கவில்லை.
திருடனுடைய வீட்டில் சைக்கிள் இல்லாததால், அன்டோனியோவிடம் உள்ள வழக்கு மிகவும் பலவீனமாக இருப்பதாக காவலர் கூறுகிறார்.
திருடனை திருடனாக நிரூபிக்க அவனிடம் எந்தச் சாட்சியும் இல்லை. அதுமட்டுமல்லாமல், அந்தப் பகுதியில் வசிப்பவர்கள் அனைவரும் அந்த இளைஞனுக்கு ஆதரவாக சாட்சி கூறி அவன் சம்பவம் நடந்த நேரத்தில் வேறு இடத்தில் இருந்ததாகக் கூறிவிடுவார்கள் என்பதும் தெளிவாகிறது.
இதனால் அன்டோனியோவுக்கும் புரூனோவுக்கும் சைக்கிளை மீட்பதற்கான வழி முற்றிலும் அடைபட்டுவிடுகிறது.
சுற்றியிருந்தவர்கள் அவர்களை கேலி செய்து, மிரட்டியபடி இருக்க, இருவரும் அங்கிருந்து விரக்தியுடன் வெளியேறுகிறார்கள்.
அன்டோனியோவின் வேலை போய்விடும் அபாயம் மட்டுமல்ல, குடும்பத்தை மீண்டும் வறுமையிலிருந்து மீட்டெடுப்பதற்கான அவனுடைய ஒரே வாய்ப்பும் கைகளில் இருந்து நழுவிவிடுகிறது.
வீட்டுக்குத் திரும்பும் வழியில் அவர்கள் தேசிய விளையாட்டு மைதானம் இருக்கும் பகுதிக்குச் செல்கிறார்கள்.
அப்போது ஒரு வாசலுக்கு அருகில் யாரும் கவனிக்காமல் நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் ஒரு சைக்கிளை அன்டோனியோ பார்க்கிறான். அவன் அந்தச் சைக்கிளை நீண்ட நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்.
தன்னுடைய சைக்கிளைத் திருடியவன் மீது எந்தச் சட்டமும் செயல்படவில்லை; காவல்துறையாலும் அதை மீட்டுத் தர முடியவில்லை; தன்னுடைய வேலை சைக்கிளைச் சார்ந்திருக்கிறது; குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரம் ஆபத்தில் இருக்கிறது. இந்த நிலையில் அந்தச் சைக்கிளை எடுத்துச் செல்லும் எண்ணம் அவனுக்குள் உருவாகிறது.
அன்டோனியோ புரூனோவிடம் அருகிலுள்ள ஒரு இடத்துக்குச் செல்லும் மின்சார வண்டியில் ஏறி, ஒரு குறிப்பிட்ட நிறுத்தத்தில் இறங்கி தனக்காகக் காத்திருக்கும்படி கூறுகிறான்.
ஆனால் புரூனோ அந்த வண்டியில் ஏறத் தவறிவிடுகிறான். இதை அறியாமல் அன்டோனியோ அந்தத் தனியாக நிற்கும் சைக்கிளைச் சுற்றிச் சுற்றி பார்க்கிறான். நீண்ட தயக்கத்துக்குப் பிறகு அவன் திடீரென சைக்கிளில் ஏறி அதை ஓட்டிச் செல்ல முயல்கிறான்.
அந்தக் கணமே மக்கள் கூச்சலிடத் தொடங்குகிறார்கள். சைக்கிள் திருடப்படுகிறது என்பதை உணர்ந்தவர்கள் அன்டோனியோவைத் துரத்துகிறார்கள்.
அவனைச் சுற்றி மக்கள் திரள்கிறார்கள். புரூனோ மின்சார வண்டியைத் தவறவிட்டதால் அந்தக் காட்சியை நேரில் பார்க்கிறான்.
தன் தந்தை சைக்கிளை ஓட்டிச் செல்ல முயன்று, மக்களால் துரத்தப்பட்டு, பிடிபடுவதை அவன் அதிர்ச்சியுடன் பார்க்கிறான்.
அன்டோனியோ சைக்கிளிலிருந்து இழுத்து இறக்கப்படுகிறான். அவனை காவல் நிலையத்துக்குக் கொண்டு செல்ல மக்கள் முயல்கிறார்கள்.
அப்போது அந்த சைக்கிளின் உண்மையான உரிமையாளர் புரூனோ அழுதுகொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறார். அந்தக் குழந்தையின் நிலையைப் பார்த்து அவனுக்குள் இரக்கம் ஏற்படுகிறது.
உடனே அன்டோனியோவை விட்டுவிடும்படி மற்றவர்களிடம் கூறுகிறான். இதனால் அன்டோனியோ கைது செய்யப்படாமல் விடுவிக்கப்படுகிறான்.
எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்ட உணர்வுடன் அன்டோனியோ அங்கிருந்து நடந்து செல்கிறான்.
அவன் கண்ணீரை அடக்கிக்கொள்ள முயல்கிறான். அவனுடைய வாழ்க்கை ஒரே நாளில் நம்பிக்கையிலிருந்து முழுமையான விரக்திக்குள் தள்ளப்படுகிறது.
அவனுக்குப் பின்னால் மக்கள் கூட்டம் நகர்ந்துகொண்டிருக்க, அவனும் புரூனோவும் மெதுவாக நடந்து செல்கிறார்கள். அந்தக் கூட்டத்தின் நடுவே தனது தந்தையின் கையைப் புரூனோ பிடித்துக்கொள்கிறான்.
இருவரும் கண்ணீரும் வேதனையும் நிறைந்த நிலையில் கூட்டத்துக்குள் மறைந்து, தொலைவில் நடந்து செல்கையில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்க்ளாஸிக்
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#கீதப்பரியன்கல்ட்களாஸிக்
