ஒரு குடும்பத்தில் யார் செய்வது சரி, யார் செய்வது தவறு என்று தீர்ப்பளிப்பது எளிதா?
உண்மையைச் சொல்வது எப்போதும் நேர்மையின் அடையாளம்தானா? சட்டம் ஒன்றைச் சொன்னாலும், மனித மனம் வேறொன்றைச் சொன்னால் எதை நம்புவது?
இந்தக் கேள்விகளுக்குத் தயாரான பதில்களைத் தராமல், பார்வையாளரையே தொடர்ந்து யோசிக்க வைக்கும் திரைப்படம்தான் அஸ்கர் ஃபர்ஹாதியின் ‘ய செபரேஷன் A Seperation’.
ஒரு குடும்பத்தை மையமாகக் கொண்ட மிக எளிய வாழ்க்கைச் சூழலை எடுத்துக்கொண்டு, மனித உறவுகள், பொறுப்பு, உண்மை, சமூக வர்க்கம், மதநம்பிக்கை, கண்ணியம், சட்டம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மோதும்போது எவ்வளவு சிக்கலான உலகம் உருவாகிறது என்பதை படம் மிக இயல்பாகப் பதிவு செய்கிறது.
இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் திரைக்கதையில்தான் இருக்கிறது. பார்வையாளருக்கு யார் நல்லவர், யார் கெட்டவர் என்று முன்கூட்டியே முடிவு செய்து கொடுப்பதில்லை.
ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் அவரவர் சூழல் இருக்கிறது; ஒவ்வொரு முடிவுக்கும் அதன் பின்னால் ஒரு காரணம் இருக்கிறது.
அதனால் ஒரு தருணத்தில் நமக்குச் சரியாகத் தோன்றுவது, இன்னொரு தருணத்தில் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
இதுவே படத்தின் பதற்றத்தை உருவாக்குகிறது. வழக்கமான திரைப்படங்களில் இருக்கும் தெளிவான நாயகன், வில்லன் என்ற பிரிவுகள் இங்கே இல்லை. மனிதர்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கைச் சுமைகளுடன் இயங்குகிறார்கள்.
அவர்களுடைய பலவீனங்களும் நியாயங்களும் ஒரே நேரத்தில் தெரிகின்றன.
அஸ்கர் ஃபர்ஹாதியின் இயக்க அணுகுமுறை மிகவும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. அவர் பார்வையாளரின் சார்பாக கதாபாத்திரங்களை மதிப்பிடுவதில்லை.
ஒரு சம்பவத்தைப் பார்த்தவுடன் அதன் உண்மையான அர்த்தத்தை விளக்குவதற்குப் பதிலாக, பல கோணங்களில் அதைப் பார்க்கும் வாய்ப்பை உருவாக்குகிறார்.
இதனால் திரைப்படம் ஒரு குடும்ப நாடகமாக மட்டும் இல்லாமல், உண்மை என்றால் என்ன, ஒருவர் சொல்வது எவ்வளவு முழுமையான உண்மை, சூழ்நிலை ஒருவருடைய முடிவுகளை எவ்வாறு கட்டுப்படுத்துகிறது என்ற கேள்விகளுக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.
திரைக்கதையின் இன்னொரு சிறப்பு, பெரிய சமூகப் பிரச்சினைகளைப் பற்றி நீண்ட உரைகள் இல்லாமல் அவற்றை மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் இயல்பாகக் கலப்பதாகும்.
நடுத்தர வர்க்க வாழ்க்கையும் ஏழ்மையான குடும்பத்தின் வாழ்க்கையும் ஒரே உலகில் சந்திக்கும் போது உருவாகும் மன அழுத்தங்கள், பணத்துக்கான நெருக்கடி, சமூக அந்தஸ்தின் வேறுபாடு, மதநம்பிக்கையின் தாக்கம், குடும்பப் பொறுப்பு ஆகியவை எந்தப் பிரசாரத் தொனியும் இல்லாமல் வெளிப்படுகின்றன.
இதனால் ஈரானிய சமூகத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலைப் பார்க்கும்போதும், அதற்குள் இருக்கும் மனித உணர்வுகள் உலகின் எந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்தவருக்கும் புரியக்கூடியதாக மாறுகின்றன.
நாதெர் (பேமன் மோவாடி), சிமின் (லெய்லா ஹாதமி), தெர்மே (சரினா ஃபர்ஹாதி), ரசியே (சரே பயாத்), ஹொஜாத் (ஷஹாப் ஹொசைனி) ஆகிய கதாபாத்திரங்கள் மிகவும் கவனமாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
அவர்கள் திரைப்படத்துக்காக உருவாக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களாகத் தெரியாமல், நம்மைச் சுற்றி வாழும் மனிதர்களைப் போலவே தோன்றுகிறார்கள்.
குறிப்பாக அவர்கள் பேசாமல் இருக்கும் தருணங்கள்கூட அவர்களுடைய மனநிலையை வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஒரு பார்வை, தயக்கம், குரலின் மாற்றம், முகத்தில் தோன்றும் பதற்றம் போன்ற மிகச்சிறிய நடிப்புக் கூறுகளுக்குக்கூட இத்திரைப்படம் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது.
நடிப்பு இந்தப் படத்தின் இன்னொரு மிகப்பெரிய பலம். நடிகர்கள் தங்கள் கதாபாத்திரங்களை ‘நடிப்பது’ போல இல்லாமல், அந்த மனிதர்களாகவே வாழ்கிறார்கள் என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறார்கள்.
குறிப்பாக குடும்ப உறவுகளுக்குள் இருக்கும் கோபம், அன்பு, பிடிவாதம், பயம், பொறுப்பு ஆகிய முரண்பட்ட உணர்வுகள் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுகின்றன.
குழந்தை கதாபாத்திரத்திற்கும் வெறும் பார்வையாளராக இல்லாமல், பெரியவர்களின் உலகத்தால் பாதிக்கப்படும் தனி மனிதராக முக்கியத்துவம் வழங்கப்பட்டுள்ளது.
இதனால் குடும்பப் பிரச்சினை என்பது பெரியவர்களின் தனிப்பட்ட விஷயம் மட்டுமல்ல என்பதை படம் உணர்த்துகிறது.
ஒளிப்பதிவு திரைப்படத்தின் இயல்புத்தன்மையை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது. பெரிதாக அழகுபடுத்தப்பட்ட காட்சிகளை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, கதாபாத்திரங்கள் வாழும் இடங்களையும் அன்றாட வாழ்க்கையையும் நெருக்கமாகக் காட்டுகிறது.
வீடு, நீதிமன்றம், தெருக்கள் போன்ற இடங்கள் வெறும் பின்னணியாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையோடு இணைந்த உலகமாகத் தோன்றுகின்றன.
கேமரா பார்வையாளரை அந்த வாழ்க்கைக்குள் அழைத்துச் செல்கிறது; ஆனால் என்ன நினைக்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்துவதில்லை.
படத்தொகுப்பும் இதே கட்டுப்பாட்டுடன் செயல்படுகிறது. திரைப்படம் இரண்டு மணி நேரத்துக்கும் மேலாக இருந்தாலும், காட்சிகளின் வேகம் பார்வையாளரின் கவனத்தைத் தளர விடுவதில்லை.
தேவையற்ற அலங்காரங்கள் இல்லாமல், ஒரு காட்சியில் இருக்கும் பதற்றத்தை அடுத்த காட்சிக்கு இயல்பாக எடுத்துச் செல்கிறது.
இதனால் இது ஒரு குடும்ப நாடகமாகத் தொடங்கி, பார்வையாளருக்குத் தெரியாமலேயே மனதளவில் ஒரு விசாரணை அனுபவத்தை உருவாக்குகிறது.
இசையைப் பொறுத்தவரை, திரைப்படம் அதிகப்படியான பின்னணி இசையை நம்புவதில்லை.
உணர்ச்சியை இசையால் வலுக்கட்டாயமாகச் சொல்லாமல், காட்சிகளின் இயல்பான ஒலி, உரையாடல், அமைதி ஆகியவற்றுக்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது.
இதனால் பார்வையாளருக்கும் கதாபாத்திரங்களுக்கும் இடையிலான தூரம் குறைகிறது.
அவர்கள் வாழும் இடத்தில் நாமும் இருப்பது போன்ற உணர்வு உருவாகிறது.
கலை இயக்கம், ஆடை வடிவமைப்பு, இடங்களின் அமைப்பு ஆகியவற்றிலும் செயற்கைத்தன்மை குறைவாக இருக்கிறது.
கதாபாத்திரங்களின் சமூக மற்றும் பொருளாதார பின்னணியை அவர்களுடைய வீடுகள், உடைகள், வாழும் சூழல் போன்றவற்றின் வழியாகவே புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
எதையும் வெளிப்படையாகச் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல், காட்சிகளே பல தகவல்களை வழங்குகின்றன.
இந்த திரைப்படத்தின் தனித்துவமான திரைப்பட மொழி, பார்வையாளரை ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தில் அமர வைத்து கதையைப் பார்ப்பதில்லை; அவரையே ஒரு முடிவெடுப்பவராக மாற்றுகிறது.
“உண்மை எது?” என்பதைக் கண்டுபிடிப்பதற்குப் பதிலாக, “நான் இருந்தால் என்ன செய்வேன்?” என்ற கேள்விக்குள் பார்வையாளர் சிக்கிக்கொள்கிறார்.
சட்டத்தின் உண்மை, மனிதனின் உண்மை, குடும்பத்தின் உண்மை, மதத்தின் உண்மை, தனிப்பட்ட நியாயம் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று வேறுபட்டிருக்கலாம் என்பதை படம் மிக நுணுக்கமாக ஆராய்கிறது.
இதன் மனிதநேயப் பார்வை மிகவும் முக்கியமானது. சமூக வர்க்க வேறுபாட்டை ஒரு எளிய ‘பணக்காரர் எதிர் ஏழை’ என்ற கோணத்தில் காட்டாமல், இரு தரப்பினருக்கும் இருக்கும் அச்சங்களையும் தேவைகளையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
மதநம்பிக்கையையும் குற்றம் சாட்டுவதில்லை; அதேபோல் நடுத்தர வர்க்கத்தின் பார்வையையும் முழுமையாக நியாயப்படுத்துவதில்லை.
ஒவ்வொருவருடைய நிலைக்கும் இடமளிப்பதன் மூலம், தீர்ப்பை பார்வையாளரிடமே விட்டுவிடுகிறது.
அஸ்கர் ஃபர்ஹாதியின் மிகப்பெரிய சாதனை இதுதான்: மிகவும் சாதாரணமான குடும்ப வாழ்க்கையின் வழியாக உலகளாவிய மனிதப் பிரச்சினைகளை அவர் பேசுகிறார்.
ஈரான் நாட்டின் குறிப்பிட்ட சமூகச் சூழல் படத்தின் அடித்தளமாக இருந்தாலும், திருமணம், பெற்றோர்–குழந்தை உறவு, பொறுப்பு, பணக்கஷ்டம், கண்ணியம், உண்மை, சட்டம் ஆகியவை எந்த நாட்டிலும் புரிந்துகொள்ளக்கூடியவை.
அதனால்தான் திரைப்படம் ஒரு நாட்டின் கதையாகத் தொடங்கி, மனிதர்களின் கதையாக மாறுகிறது.
இதன் உலகளாவிய வரவேற்பும் அசாதாரணமானது. பெர்லின் சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் சிறந்த திரைப்படத்துக்கான தங்கக் கரடி விருதைப் பெற்ற முதல் ஈரானிய திரைப்படமாக இது சாதனை படைத்தது.
சிறந்த நடிகைக்கானதும் சிறந்த நடிகருக்கானதுமான வெள்ளிக் கரடி விருதுகளையும் பெற்றது. 2012-ஆம் ஆண்டு சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படத்துக்கான அகாடமி விருதை வென்ற முதல் ஈரானிய திரைப்படமாகவும் அமைந்தது.
கோல்டன் குளோப் உள்ளிட்ட பல சர்வதேச விருதுகளையும் பெற்றது. விமர்சகர்களிடமும் மிக உயர்ந்த பாராட்டைப் பெற்றதோடு, ரோஜர் ஈபர்ட் உள்ளிட்ட பல முக்கிய விமர்சகர்களின் ஆண்டின் சிறந்த திரைப்படப் பட்டியலிலும் முதலிடத்தைப் பெற்றது.
பின்னர் இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் சிறந்த திரைப்படங்கள் குறித்த பல முக்கிய சர்வதேச பட்டியல்களிலும் இடம்பெற்றது.
ஆனால் இந்தப் படத்தின் உண்மையான பலம் விருதுகளிலோ விமர்சகர்களின் பாராட்டிலோ மட்டும் இல்லை.
படம் முடிந்த பிறகும் சில கேள்விகள் மனதில் தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டிருப்பதில்தான் அதன் வெற்றி இருக்கிறது.
யாருடைய உண்மை நம்பத்தகுந்தது, யாருடைய முடிவு நியாயமானது என்று உடனடியாகத் தீர்ப்பளிக்க முடியாத ஒரு மனநிலையை உருவாக்கும் திரைப்படம் இது.
கதையை முன்கூட்டியே தெரிந்துகொள்ளாமல் பார்க்கும்போது அந்த அனுபவம் இன்னும் வலிமையாக இருக்கும்.
பெரிய திருப்பங்களையும் அதிரடி காட்சிகளையும் நம்பாமல், மனிதர்களின் முடிவுகளையும் அவர்களுக்குள் இருக்கும் முரண்பாடுகளையும் வைத்து ஒரு திரைப்படம் இவ்வளவு தீவிரமான பதற்றத்தை உருவாக்க முடியுமா என்பதற்கான சிறந்த பதிலாக இப்படைப்பு நிற்கிறது.
இது ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்ப்பது மட்டுமல்ல; நம்முடைய சொந்த நியாய உணர்வையே சோதித்துப் பார்க்கும் அனுபவம்.
பார்த்த பிறகும் நீண்ட நேரம் மனதைவிட்டு அகலாத திரைப்படங்களில் இதுவும் ஒன்று.
============================
படத்தின் கதை:-
தெஹ்ரானில் வசிக்கும் நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பம் நாதெர் (பேமன் மோவாடி), அவரது மனைவி சிமின் (லெய்லா ஹாதமி), அவர்களுடைய பத்து வயது மகள் தெர்மே (சரினா ஃபர்ஹாதி) ஆகிய மூவரையும் கொண்டது.
இவர்களுடன் நாதெரின் வயதான தந்தையும் வசிக்கிறார். அவருக்கு அல்சைமர் நோய் தீவிரமாக இருப்பதால், தனது அன்றாட தேவைகளுக்குக்கூட மற்றவர்களின் உதவி தேவைப்படுகிறது.
சிமின் தனது குடும்பம் முழுவதும் ஈரானை விட்டு வேறு நாட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்புகிறாள்.
அதற்காக அவள் தேவையான விசாக்களைக்கூட ஏற்கெனவே தயார் செய்து வைத்திருக்கிறாள்.
ஆனால் நாதெர் ஈரானை விட்டு வெளியேற விரும்பவில்லை. அதற்குக் காரணம், நினைவாற்றலை இழந்து வரும் தனது வயதான தந்தையை தனியாக விட்டுச் செல்ல அவனால் முடியவில்லை.
இந்த இருவருக்கும் இடையிலான கருத்து வேறுபாடு பெரிதாகி, சிமின் விவாகரத்துக்கு விண்ணப்பிக்கிறாள்.
விவாகரத்து வழக்கு குடும்ப நீதிமன்றத்துக்குச் செல்கிறது. ஆனால் குடும்பத்தைப் பிரிப்பதற்கான சிமினின் காரணங்கள் போதுமானதாக இல்லை என்று நீதிமன்றம் கருதுவதால், அவளது விவாகரத்து விண்ணப்பம் நிராகரிக்கப்படுகிறது.
இதனால் சிமின் தனது பெற்றோரின் வீட்டுக்குச் சென்று தங்குகிறாள். ஆனால் அவர்களுடைய மகள் தெர்மே, தனது தந்தையுடன் வீட்டிலேயே இருக்கிறாள்.
பெற்றோர் பிரிந்து வாழத் தொடங்கியதால், அவர்களுக்கிடையிலான பிரச்சினையின் நடுவில் தெர்மே சிக்கிக்கொள்கிறாள்.
தனது தந்தையை கவனிக்க நாதெருக்கு வீட்டில் ஒருவர் தேவைப்படுகிறது. அதனால் ஏழ்மையான, தொலைதூரப் புறநகர்ப் பகுதியைச் சேர்ந்த ஆழ்ந்த மதநம்பிக்கை கொண்ட ரசியே (சரே பயாத்) என்ற பெண்ணை பகல் நேரத்தில் தனது தந்தையைப் பார்த்துக்கொள்ள வேலைக்கு அமர்த்துகிறான்.
ரசியே தனது சிறுமியான மகள் சோமயேயையும் (கிமியா ஹொசைனி) அழைத்துக்கொண்டு தினமும் நாதெரின் வீட்டுக்கு வருகிறாள்.
ஆனால் இந்த வேலை ரசியே நினைத்ததைவிட மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது. நாதெரின் தந்தைக்கு உடல் கட்டுப்பாடு இல்லாத நிலை ஏற்பட்டு, அவர் அடிக்கடி தன்னுடைய உடல் தேவைகளைத் தானாகக் கவனித்துக்கொள்ள முடியாமல் போகிறார்.
இதனால் அவரைப் பார்த்துக்கொள்வது ரசியேக்கு மிகுந்த சிரமமாகிறது. ஒரு நாள் ரசியேயும் சோமயேயும் வேறு வேலையில் கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருக்கும்போது, வயதானவர் வீட்டைவிட்டு வெளியேறி தெருவில் தனியாகச் செல்கிறார்.
இதைக் கவனித்த ரசியே பதற்றமடைந்து அவரைத் தேடி வெளியே ஓடுகிறாள். போக்குவரத்து நிறைந்த சாலையில் வாகனங்களுக்கு இடையே சென்று அவரை மீண்டும் அழைத்து வருகிறாள்.
அடுத்த நாள் நாதெரும் தெர்மேயும் வழக்கத்தைவிட சீக்கிரமாக வீட்டுக்கு வருகின்றனர்.
அப்போது நாதெரின் தந்தை படுக்கையறையில் தரையில் சுயநினைவின்றி கிடப்பதைப் பார்க்கிறார்கள். அவர் படுக்கையுடன் கட்டப்பட்டிருக்கிறார்.
ரசியேயும் சோமயேயும் அந்த நேரத்தில் வீட்டில் இல்லை. அவர்கள் திரும்பி வந்தபோது, ரசியே தனக்கு ஏற்பட்ட அவசரமான தனிப்பட்ட வேலை காரணமாக வெளியே சென்றதாகக் கூறுகிறாள்.
தனது தந்தையை இப்படிப்பட்ட நிலையில் விட்டுவிட்டு சென்றதற்காக நாதெர் ரசியே மீது கடுமையாகக் கோபப்படுகிறான்.
மேலும் வீட்டில் இருந்த பணம் காணாமல் போயிருப்பதாகவும் அவளை சந்தேகிக்கிறான். உண்மையில் அந்தப் பணத்தை சிமின்தான் வீட்டை மாற்றுவதற்காக வந்த தொழிலாளர்களுக்குக் கொடுத்திருக்கிறாள்;
ஆனால் நாதெருக்கு அது தெரியவில்லை. ரசியே தான் பணத்தை எடுத்ததாக அவன் நினைக்கிறான்.
ரசியே உடனடியாக வீட்டை விட்டு வெளியேற மறுக்கிறாள். தனக்கு கிடைக்க வேண்டிய சம்பளத்தை நாதெர் தர வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறாள்.
இதனால் இருவருக்கும் இடையே வாக்குவாதம் ஏற்படுகிறது. கோபத்தில் நாதெர் ரசியேவை வீட்டிலிருந்து வெளியே தள்ளுகிறான்.
படிக்கட்டுகளில் ரசியே கீழே விழுந்துவிடுகிறாள். பின்னர் நாதெரும் சிமினும் ரசியே கருச்சிதைவுக்கு உள்ளாகியிருப்பதை அறிகிறார்கள்.
இதன் மூலம் பிரச்சினை மிகப்பெரிய சட்டப் பிரச்சினையாக மாறுகிறது.
ரசியே கர்ப்பமாக இருந்தது நாதெருக்குத் தெரிந்திருந்ததா, அவளை வீட்டிலிருந்து வெளியே தள்ளியதால் ஏற்பட்ட விழுதலே அவளுடைய கருச்சிதைவுக்குக் காரணமா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
கர்ப்பம் இருப்பது தெரிந்தும் நாதெர் ரசியேவை தள்ளியிருந்தால், அவளுடைய கருவின் மரணத்துக்கு காரணமான குற்றத்துக்காக அவன் கடுமையான தண்டனையை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்படலாம்.
இதனால் வழக்கு குற்றவியல் நீதிமன்றத்துக்குச் செல்கிறது. ஒருபுறம் நாதெர், அவனுடைய பக்கம் நிற்கும் சிமின் மற்றும் தெர்மே இருக்கிறார்கள்.
மறுபுறம் ரசியேயும் அவளுடைய கணவன் ஹொஜாதும் (ஷஹாப் ஹொசைனி) இருக்கிறார்கள். ஹொஜாத் ஏற்கெனவே வாழ்க்கையில் பல சிக்கல்களால் உடைந்து போயிருக்கும் மனிதன்.
நீண்ட காலமாக செருப்பு தைக்கும் தொழிலில் வேலை செய்த அவன் அந்த வேலையை இழந்திருக்கிறான்.
வேலை இல்லாததால் பணக்கஷ்டத்தில் இருக்கிறான்; கடன்காரர்களும் அவனைத் தொடர்ந்து தொந்தரவு செய்கிறார்கள்.
இந்த அவமானமும் கோபமும் அவனுடைய குணத்தை மேலும் வெடிக்கும் தன்மையுடையதாக மாற்றியிருக்கிறது.
நாதெரை எதிர்கொள்ளும் போதெல்லாம் அவனைத் தாக்க முயற்சிக்கும் அளவுக்கு அவன் ஆத்திரமாக இருக்கிறான்.
வழக்கில் ரசியே முக்கியமான குற்றச்சாட்டை முன்வைக்கிறாள். நாதெருக்கு தனது கர்ப்பம் தெரியும் என்று அவள் கூறுகிறாள்.
அதற்குக் காரணமாக, நாதெர் வீட்டில் இருந்தபோது தானும் தெர்மேயின் ஆசிரியரும் பேசிக்கொண்டிருந்த உரையாடலைக் கேட்டதாக அவள் சொல்கிறாள்.
அந்த உரையாடலில், ரசியே தனது உடல்நிலை குறித்து மருத்துவரிடம் செல்ல வேண்டியிருப்பதைப் பற்றிப் பேசுகிறாள்; அப்போது தெர்மேயின் ஆசிரியர் அவளுக்கு ஒரு மருத்துவரை பரிந்துரைக்கிறாள். எனவே நாதெர் தனது கர்ப்பத்தை அறிந்திருந்தான் என்பதே ரசியேயின் வாதம்.
ஆனால் நாதெர் இதை முற்றிலும் மறுக்கிறான். தான் ரசியே கர்ப்பமாக இருப்பதை அறியவில்லை என்று கூறுகிறான்.
தெர்மேயின் ஆசிரியரும் நீதிமன்றத்தில் நாதெருக்கு கர்ப்பம் பற்றித் தெரியாது என்பதற்கு ஆதரவாக சாட்சி அளிக்கிறாள்.
ஆனால் தெர்மே தனது தந்தையின் செயல்களையும் அவருடைய பேச்சுகளையும் கவனிக்கும்போது, அவர் உண்மையை முழுமையாகச் சொல்லவில்லை என்ற சந்தேகம் அவளுக்குள் உருவாகிறது.
இறுதியில் நாதெர் தனது மகளிடம் தான் பொய் சொன்னதை ஒப்புக்கொள்கிறான்.
ரசியே கர்ப்பமாக இருந்தது தெரிந்திருந்ததாக ஒப்புக்கொள்ளும் நிலையில் அவன் இருக்கிறான். ஆனால் அவன் சிறைக்குச் சென்றுவிட்டால் தனது வயதான தந்தையை யார் பார்த்துக்கொள்வார்கள் என்பதும், தனது வாழ்க்கை என்ன ஆகும் என்பதும் அவனைப் பயமுறுத்துகிறது.
அதனால் தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள அவன் உண்மையை மறைக்கிறான்.
இந்த உண்மை தெரிந்ததும், தெர்மே தனது தந்தையைப் பாதுகாக்க வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறாள்.
நீதிமன்றத்தில் அவளிடம் விசாரிக்கப்படும் போது, நாதெருக்கு ரசியே கர்ப்பமாக இருந்தது தெரியாது என்று அவள் கூறுகிறாள்.
தன் தந்தை சிறைக்குச் செல்லக்கூடாது என்பதற்காக அவள் உண்மையை மறைக்கிறாள்.
இதனால் ஒரு குழந்தை, தனது பெற்றோரின் பிரச்சினையால் உருவான சட்டப் போராட்டத்தில் நேரடியாகச் சிக்கிக்கொள்கிறாள்.
இதற்கிடையில் நாதெர் தனது தரப்பில் இன்னொரு முக்கியமான வாதத்தை முன்வைக்கிறான்.
தான் ரசியேவை வீட்டிலிருந்து வெளியே தள்ளியபோது அவள் படிக்கட்டுகளில் விழுந்ததாகக் கூறப்பட்டாலும், படிக்கட்டுகளின் அருகே இருந்த தடுப்புக் கம்பி காரணமாக அவள் அப்படிச் சரியாக விழ முடியாது என்று அவன் வாதிடுகிறான்.
எனவே அவள் கருச்சிதைவுக்கு தன்னுடைய தள்ளுதலே காரணம் என்ற குற்றச்சாட்டை அவன் ஏற்க மறுக்கிறான்.
ஆனால் பின்னர் ரசியே சிமினிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை ஒப்புக்கொள்கிறாள்.
நாதெர் தனது வீட்டிலிருந்து அவளை வெளியே தள்ளிய நாளுக்கு முந்தைய நாளில், வயதான நாதெரின் தந்தையைத் தேடி தெருவுக்குச் சென்றபோது, அவள் ஒரு காரில் மோதப்பட்டிருக்கிறாள்.
அந்த விபத்துக்குப் பிறகு அவளுக்கு வலி ஏற்பட்டிருக்கிறது. அந்த இரவே அவள் உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மேலும் அதற்காகவே அவள் மருத்துவரைப் பார்க்கச் சென்றதாகவும் கூறுகிறாள்.
இதனால் ரசியேயின் கருச்சிதைவுக்கு உண்மையில் எது காரணம் என்ற கேள்வி இன்னும் சிக்கலாகிறது.
நாதெர் அவளைத் தள்ளிய சம்பவமா, அதற்கு முந்தைய நாள் ஏற்பட்ட கார் விபத்தா, அல்லது இரண்டில் எதுவும் அல்லாத வேறு காரணமா என்பதற்கு உறுதியான பதில் கிடைக்காமல் வழக்கு மேலும் பதற்றமடைகிறது.
இதற்கிடையில் ஹொஜாதின் கோபம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.
அவனுடைய வறுமை, வேலை இழப்பு, கடன் பிரச்சினைகள், மனைவிக்கு ஏற்பட்ட கருச்சிதைவு ஆகிய அனைத்தும் அவனை மனரீதியாகக் கடுமையாக பாதிக்கின்றன.
அவன் நாதெரைத் தாக்க முயற்சிப்பதால் சிமின் அச்சமடைகிறாள். குறிப்பாக தனது மகள் தெர்மேயின் பாதுகாப்பைப் பற்றியே அவள் கவலைப்படுகிறாள்.
இந்த நிலையில் சிமின் பிரச்சினைக்கு பணம் கொடுத்து ஒரு முடிவு காண முயற்சிக்கிறாள்.
நாதெர் ஹொஜாதுக்கு பணம் கொடுக்க வேண்டும் என்று அவள் வலியுறுத்துகிறாள்.
ஆனால் நாதெர் தன் மீது சுமத்தப்படும் குற்றச்சாட்டை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு பணம் கொடுக்கத் தயாராக இல்லை.
ரசியே தன்னுடைய கருச்சிதைவுக்கு நாதெர்தான் காரணம் என்று உறுதியாக நம்பினால், அதற்காகப் புனித குர்ஆன் மீது சத்தியம் செய்ய வேண்டும் என்று அவன் கேட்கிறான்.
ரசியேவால் அந்தச் சத்தியத்தைச் செய்ய முடியவில்லை. ஏனெனில் நாதெர் தான் கருச்சிதைவுக்குக் காரணம் என்று உறுதியாகச் சொல்லும் நிலையில் அவள் இல்லை.
அவளுடைய முந்தைய நாள் கார் விபத்தும் அவளது உடல்நிலையைப் பாதித்திருக்கலாம் என்பதை அவள் அறிந்திருக்கிறாள்.
அதனால் குர்ஆன் மீது சத்தியம் செய்ய அவள் தயங்குகிறாள்.
ரசியே சத்தியம் செய்ய மறுப்பதைப் பார்த்த ஹொஜாத் மேலும் ஆத்திரமடைகிறான்.
ஆனால் அவனால் அவளை அந்தச் சத்தியத்தைச் செய்ய வற்புறுத்த முடியவில்லை. அவனுடைய கோபமும் துயரமும் கட்டுப்பாட்டை மீறி, அவன் தன்னைத்தானே அடித்துக்கொள்ளத் தொடங்குகிறான்.
இதற்கிடையில் நாதெர் மற்றும் சிமினின் விவாகரத்து வழக்கும் தொடர்ந்து நடைபெறுகிறது.
இறுதியில் குடும்ப நீதிமன்றம் அவர்களுக்கு விவாகரத்து வழங்குகிறது. ஆனால் விவாகரத்து கிடைத்துவிட்டாலும், அவர்களுடைய குடும்பப் பிரச்சினை முடிந்துவிடவில்லை.
ஏனெனில் இப்போது அவர்களுடைய மகள் தெர்மே யாருடன் வாழப் போகிறாள் என்ற முடிவு எடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.
திரைப்படத்தின் இறுதியில் நாதெரும் சிமினும் தனித்தனியாக நீதிமன்றத்திற்கு வெளியே காத்திருக்கிறார்கள்.
அவர்களுடைய திருமண வாழ்க்கை சட்டரீதியாக முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. ஆனால் அவர்கள் இருவருக்கும் பொதுவான மகளின் வாழ்க்கை இன்னும் எந்தத் திசையில் செல்லும் என்பது தீர்மானிக்கப்பட வேண்டியுள்ளது.
தெர்மே நீதிபதியின் முன் நிறுத்தப்படுகிறாள். தனது தாய் சிமினுடனா, அல்லது தனது தந்தை நாதெருடனா வாழ விரும்புகிறாள் என்பதை அவளே தெரிவிக்க வேண்டிய நிலை வருகிறது.
நீதிமன்றத்திற்கு வெளியே நாதெரும் சிமினும் தனித்தனியாகக் காத்திருக்க, உள்ளே அவர்களுடைய மகள் தனது வாழ்க்கையை மாற்றக்கூடிய முடிவை எடுக்க வேண்டிய கட்டத்தில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்உலகசினிமா
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
