ஒரு மனிதனை அவன் பெயர், மதம், நாடு, தோற்றம் ஆகியவற்றை வைத்து எவ்வளவு எளிதாக நாம் தீர்மானித்துவிடுகிறோம்?
அதைவிட முக்கியமாக, ஒரே மனிதனுக்குள் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட அடையாளங்கள் இருக்க முடியாதா?
இந்தக் கேள்விகளை நேரடியாகக் கேட்காமல், பார்வையாளரின் மனதுக்குள் அவற்றை மெதுவாகக் கொண்டு செல்கிறது மீரா நாயரின் தி ரிலக்டன்ட் ஃபண்டமென்டலிஸ்ட்.
மொஹ்சின் ஹமீத்தின் நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்த 2012-ஆம் ஆண்டு திரைப்படம், செப்டம்பர் 11 தாக்குதல்களுக்குப் பிந்தைய உலகில் முஸ்லிம் அடையாளம், அமெரிக்கா மீதான பார்வை, தேசப்பற்று, சந்தேகம், மதம், பொருளாதாரம், தனிமனித சுதந்திரம் ஆகியவை எப்படி ஒன்றோடொன்று மோதுகின்றன என்பதை மையமாகக் கொண்ட அரசியல் திரில்லர் படைப்பு.
இந்தப் படத்தின் மிகப் பெரிய பலம், மிகப் பெரிய அரசியல் பிரச்சினையை ஒரு தனிமனிதனின் அனுபவ உணர்வுகளுக்குள் கொண்டு வருவதுதான்.
“அமெரிக்கா எதிர்ப்பு” அல்லது “இஸ்லாமிய தீவிரவாதம்” போன்ற பெரிய சொற்களை வெறும் அரசியல் முழக்கங்களாகப் பயன்படுத்தாமல், ஒரு மனிதனின் அடையாள உணர்வுடன் அவற்றை இணைக்கிறது.
அதனால் படம் ஒரு குறிப்பிட்ட தரப்பை குற்றம் சாட்டும் எளிய அரசியல் திரைப்படமாக மாறாமல், மனிதர்களை அவர்களின் அடையாளத்தின் அடிப்படையில் மதிப்பிடும் மனநிலையைப் பற்றி சிந்திக்க வைக்கிறது.
மீரா நாயரின் இயக்கத்தில் இந்த அணுகுமுறை மிகவும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. தி நேம்சேக், மன்சூன் வெட்டிங் போன்ற படங்களில் மனிதர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும் சமூகப் பின்னணியையும் இணைத்து அணுகிய அவருடைய பாணிக்கு ஏற்றவாறு, இங்கும் அரசியல் சூழலுக்கும் தனிமனித உணர்வுகளுக்கும் இடையில் ஒரு பாலம் அமைக்கிறார்.
படம் ஒரு குறிப்பிட்ட நாட்டின் பார்வையிலிருந்து மட்டும் உலகைப் பார்க்க முயலவில்லை. அமெரிக்காவையும் பாகிஸ்தானையும், கிழக்கையும் மேற்கையும், மதத்தையும் நவீன பொருளாதார உலகத்தையும் ஒரே விவாதத்துக்குள் கொண்டு வருகிறது.
திரைக்கதையின் அமைப்பும் இதற்கு உதவுகிறது. இது வழக்கமான நேர்கோட்டுக் கதையாடல் போல அனைத்தையும் ஒரே திசையில் எடுத்துச் செல்லாமல், நிகழ்காலத்தையும் கடந்தகாலத்தையும் இணைக்கும் அமைப்பைப் பயன்படுத்துகிறது.
இதனால் கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு பார்வையாளருக்கு வெறும் தகவல்கள் மட்டும் வழங்கப்படுவதில்லை;
அவருடைய உலகப் பார்வை எப்படி உருவாகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பும் கிடைக்கிறது. இதுவே படத்தின் அரசியல் விவாதத்தை ஒரு மனித அனுபவமாக மாற்றுகிறது.
சேஞ்சஸ் கான் என்ற மையக் கதாபாத்திரத்தை ரிஸ் அகமது மிகவும் மிதப்படுத்தப்பட்ட நடிப்பில் உருவாக்குகிறார்.
அவருடைய நடிப்பில் பெரிய வசனங்களைக் காட்டிலும் முகபாவனைகளுக்கும் அமைதிக்கும் முக்கியத்துவம் இருக்கிறது.
ஒரு சூழ்நிலையில் ஒருவர் வெளிப்படையாக என்ன சொல்கிறார் என்பதற்கும், உள்ளுக்குள் என்ன உணர்கிறார் என்பதற்கும் இடையிலான இடைவெளியை அவர் நன்றாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
அதனால் சேஞ்சஸ் ஒரு அரசியல் கருத்தை எடுத்துச் செல்லும் கதாபாத்திரமாக மட்டும் இல்லாமல், தன்னுடைய அடையாளத்தைப் பற்றியே தொடர்ந்து கேள்வி கேட்க வேண்டிய மனிதராகத் தெரிகிறார்.
எரிகாவாக கேட் ஹட்சன் தோன்றும் விதமும் குறிப்பிடத்தக்கது. அவருடைய கதாபாத்திரம் வெறும் காதல் துணையாக மட்டுமே பயன்படுத்தப்படாமல், வேறுபட்ட கலாச்சாரப் பின்னணியிலிருந்து வரும் இரு மனிதர்களின் உணர்ச்சி உலகங்களுக்கு இடையிலான சிக்கலை வெளிப்படுத்தும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
லீவ் ஷ்ரைபர் நடிக்கும் பாபி லிங்கனின் கதாபாத்திரம் படத்தின் அரசியல் மற்றும் உளவியல் பதற்றத்தை வலுப்படுத்துகிறது. ஒருவரைப் பற்றி உண்மையை அறிந்துகொள்ள முயலும் மனிதருக்கும், அந்த மனிதரையே சந்தேகத்துடன் பார்க்கும் அமைப்புக்கும் இடையிலான நுண்ணிய வேறுபாடு அவரது நடிப்பில் வெளிப்படுகிறது.
ஓம் புரி மற்றும் ஷபானா ஆஸ்மி ஆகியோரின் இருப்பு படத்தின் குடும்ப மற்றும் பண்பாட்டு அடுக்குக்கு ஆழம் சேர்க்கிறது.
குறிப்பாக சேஞ்சஸின் குடும்பப் பின்னணி, அவரது கல்வி மற்றும் உலகப் பார்வையை வெறும் தனிப்பட்ட விருப்பங்களாகப் பார்க்காமல், அவர் வளர்ந்த சமூகத்தின் மதிப்புகளோடும் இணைத்துப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.
இதனால் கதாபாத்திர உருவாக்கம் ஒரு தனி மனிதனின் பயணமாக மட்டுமின்றி, ஒரு தலைமுறையின் மனநிலையையும் பிரதிபலிக்கிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் டெக்லன் க்வின் பயன்படுத்தும் காட்சியமைப்பு படத்தின் சர்வதேசத் தன்மையை வலுப்படுத்துகிறது. அமெரிக்காவின் நகர்ப்புற நிதி உலகம், பாகிஸ்தானின் பண்பாட்டு சூழல், இஸ்தான்புல் போன்ற பல்வேறு இடங்களின் காட்சித் தன்மைகள் ஒன்றோடொன்று வேறுபட்ட உணர்வுகளை உருவாக்குகின்றன.
இடங்கள் வெறும் பின்னணியாக இல்லை; கதாபாத்திரத்தின் உலகப் பார்வையை விரிவுபடுத்தும் காட்சிப் பரப்பாக செயல்படுகின்றன.
படத்தொகுப்பும் இந்தப் படத்தின் முக்கியமான கூறுகளில் ஒன்று. கடந்தகாலமும் நிகழ்காலமும் இணைக்கப்படும் விதம் பார்வையாளரை ஒரே காலத்தில் இரண்டு மனநிலைகளுக்குள் அழைத்துச் செல்கிறது.
இதன் மூலம் “ஒரு மனிதன் இன்று எப்படி இருக்கிறான்?” என்ற கேள்வியைவிட “அவன் இப்படியாக உருவாகக் காரணமான அனுபவங்கள் என்ன?” என்ற கேள்வி முக்கியமாகிறது.
அதே சமயம் சில இடங்களில் திரைக்கதையின் ஓட்டம் சீரற்றதாகத் தோன்றுகிறது என்ற விமர்சனத்துக்கும் இடமிருக்கிறது.
விமர்சகர்கள் குறிப்பிட்ட இந்தத் தடுமாற்றம் இருந்தாலும், படத்தின் மையமான மனித அடையாள விவாதத்தை அது முழுமையாகக் குலைக்கவில்லை.
மைக்கேல் ஆண்ட்ரூஸின் இசை படத்தின் பண்பாட்டு அடுக்குகளை வலுப்படுத்துகிறது.
மேற்கத்திய இசை அமைப்புடன் பாகிஸ்தானிய பாரம்பரிய இசை, உருது கவிதை, பாப், ஃபங்க், ராப் போன்ற பல்வேறு இசை வடிவங்கள் இணைக்கப்படுகின்றன.
ஃபைஸ் அகமது ஃபைஸின் கவிதைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட பாடல்களும் படத்தின் உணர்வுலகுக்கு தனித்தன்மை சேர்க்கின்றன.
தொடக்கக் காட்சியில் இடம்பெறும் நீண்ட உருது இசைத் தொகுப்பே படம் எந்தப் பண்பாட்டு உலகுக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்லப் போகிறது என்பதை உணர்த்துகிறது.
கலை இயக்கம், ஆடை வடிவமைப்பு, இடத் தேர்வு ஆகியவை திரைப்படத்தின் பல்வேறு பண்பாட்டு உலகங்களை இயல்பாக இணைக்கின்றன.
அமெரிக்க நிறுவன உலகின் கட்டுப்பாடான தோற்றத்துக்கும் பாகிஸ்தானின் சமூக மற்றும் பண்பாட்டு சூழலுக்கும் இடையே காணப்படும் காட்சி வேறுபாடு கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையையும் பிரதிபலிக்கிறது.
இதனால் திரைப்படத்தின் காட்சிகள் வெறும் அழகுக்காக அமைக்கப்படாமல், கதையின் கருத்து உலகத்திற்கும் துணையாகின்றன.
படத்தின் காலப்பின்னணி மிகவும் முக்கியமானது. செப்டம்பர் 11 தாக்குதல்களுக்குப் பிறகு உலக அரசியல் முற்றிலும் மாறிய காலகட்டத்தை படம் எடுத்துக்கொள்கிறது.
குறிப்பாக அமெரிக்காவில் முஸ்லிம் மற்றும் பாகிஸ்தானிய அடையாளங்களைச் சுற்றி உருவான சந்தேகம், அச்சம், பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் உருவான கண்காணிப்பு மனநிலை ஆகியவை படத்தின் பின்னணியில் தொடர்ந்து உணரப்படுகின்றன.
ஆனால் இதை வெறும் வரலாற்றுப் பதிவாக மாற்றாமல், தனிமனிதனின் மனதில் அது ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தையே படம் முக்கியமாகக் கருதுகிறது.
திரைப்படத்தின் தலைப்பே இதன் சிக்கலான அணுகுமுறையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
“அடிப்படைவாதி” என்ற சொல்லை ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்துடன் மட்டும் இணைத்து புரிந்துகொள்ளாமல், எந்தச் சிந்தனை அமைப்பாக இருந்தாலும் மனிதர்களை அதன் அடிப்படை விதிகளுக்குள் அடக்கிவிடும் ஆபத்தைப் படம் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.
மத அடிப்படைவாதமும் கண்மூடிய பொருளாதாரக் கொள்கையும் வெவ்வேறு உலகங்களாகத் தோன்றினாலும், மனிதர்களை எளிய வகைப்பாடுகளுக்குள் அடைத்துவிடும் மனநிலையைப் படம் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறது.
இந்த அணுகுமுறையே திரைப்படத்தின் சிந்தனைத் தளத்தை விரிவுபடுத்துகிறது.
மனிதநேயப் பார்வை படத்தின் இன்னொரு முக்கியமான சிறப்பு. ஒருவரை “அமெரிக்கர்”, “பாகிஸ்தானியர்”, “முஸ்லிம்”, “முதலாளித்துவ ஆதரவாளர்” என்று ஒரு சொல்லில் அடைத்துவிட முடியுமா என்ற கேள்வியை படம் தொடர்ந்து எழுப்புகிறது.
மனிதர்கள் ஒரே நேரத்தில் பல அடையாளங்களைச் சுமக்கிறார்கள்; அவை ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுவதும் உண்டு. அந்த முரண்பாடுகளையே மனித வாழ்க்கையின் இயல்பான பகுதியாகப் படம் பார்க்கிறது.
உலகளவில் படம் கலவையான விமர்சன வரவேற்பைப் பெற்றது. ராட்டன் டொமேட்டோஸில் 99 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 56 சதவீத மதிப்பீடும், மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 28 விமர்சகர்களின் அடிப்படையில் 54 மதிப்பெண்ணும் பெற்றது.
சில விமர்சகர்கள் படத்தின் நடிப்பு, ஒளிப்பதிவு மற்றும் உலகளாவிய கதை சொல்லும் முயற்சியைப் பாராட்டினர்; சிலர் அதன் அரசியல் கருத்து சில இடங்களில் அதிகமாகத் திணிக்கப்படுவதாகவும், திரைக்கதையின் ஓட்டம் தடுமாறுவதாகவும் கருதினர்.
இந்த இருவேறு கருத்துகளே படம் எளிதாக வகைப்படுத்த முடியாத படைப்பு என்பதை காட்டுகின்றன.
விமர்சன வேறுபாடுகளுக்கு அப்பால், திரைப்படம் பல முக்கிய அங்கீகாரங்களையும் பெற்றுள்ளது. 2012 மில் வேலி திரைப்பட விழாவில் உலக சினிமா பிரிவில் பார்வையாளர் விருப்ப விருதைப் பெற்றது.
இந்திய சர்வதேச திரைப்பட விழாவின் நூற்றாண்டு விருதையும் வென்றது. ஹார்ட்லேண்ட் திரைப்பட விழாவில் உணர்வைத் தூண்டும் சிறந்த திரைப்படத்திற்கான விருதும், மியூனிக் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த கதைப்படத்திற்கான பெர்ன்ஹார்ட் விக்கி திரைப்பட விருதும் பெற்றது.
2013-ல் ஜெர்மனியின் “தி பிரிட்ஜ்” திரைப்பட அமைதி விருதும் மீரா நாயருக்கு வழங்கப்பட்டது;
மனிதநேயம், சகிப்புத்தன்மை மற்றும் சமூகங்களுக்கிடையே பாலம் அமைக்கும் படைப்புகளுக்காக வழங்கப்படும் அங்கீகாரம் அது.
ஆனால் இந்தப் படத்தைப் பார்க்க வேண்டிய முக்கிய காரணம் விருதுகளோ விமர்சன மதிப்பெண்களோ அல்ல.
ஒரு மனிதனைப் பற்றி நமக்குக் கிடைக்கும் முதல் தகவலே அவனைப் பற்றிய முழு உண்மையாக இருக்க முடியுமா என்ற கேள்வியை படம் நம் முன் வைக்கிறது.
அரசியல் அடையாளங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மனிதனைப் பார்க்கச் செய்கிறது. அமெரிக்கா, பாகிஸ்தான், மதம், பொருளாதாரம், காதல், குடும்பம், தேசம் ஆகிய பெரிய சொற்களைத் தாண்டி, “நான் யார்?” என்று ஒருவர் தன்னைத்தானே கேட்கும் அந்த ஆழமான இடத்துக்குள் பார்வையாளரை அழைத்துச் செல்கிறது.
அதனால்தான் தி ரிலக்டன்ட் ஃபண்டமென்டலிஸ்ட் ஒரு அரசியல் திரில்லராக மட்டும் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம் அல்ல;
ஒருவரைப் பற்றி முடிவு செய்வதற்கு முன், அவருடைய மனிதத் தன்மையைப் பார்க்கத் தூண்டும் திரைப்படமாகவும் பார்க்க வேண்டியது.
===============================
படத்தின் கதை:-
லாகூர் பல்கலைக்கழகத்தில் அமெரிக்கப் பேராசிரியராக பணியாற்றும் ஆன்ஸ் ரெய்னர் கடத்தப்பட்டு, பணம் கேட்டு பிணைக் கைதியாக வைக்கப்படுகிறார்.
பாகிஸ்தானில் பணியாற்றும் அமெரிக்கப் பத்திரிகையாளர் பாபி லிங்கன் (லீவ் ஷ்ரைபர்), இந்தக் கடத்தலில் லாகூர் பல்கலைக்கழகத்தின் பேராசிரியரான சேஞ்சஸ் கான் தொடர்புடையவராக இருக்கலாம் என்று சந்தேகிக்கிறார்.
அதனால் சேஞ்சஸைச் சந்தித்து நேர்காணல் செய்ய ஏற்பாடு செய்கிறார்.
ஒரு உணவகத்தில் சேஞ்சஸைச் சந்திக்கும் பாபி, அவரிடம் ரெய்னர் கடத்தல் குறித்து பேசத் தொடங்குகிறார்.
ஆனால் சேஞ்சஸ் தனது வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசுவதிலிருந்து தொடங்குகிறார்.
அமெரிக்கா அனைவருக்கும் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கான வாய்ப்புகளை வழங்குகிறது என்பதில் தனக்கு இருந்த நம்பிக்கையையும், அமெரிக்காவைப் பற்றி தனக்கிருந்த மரியாதையையும் அவர் வெளிப்படுத்துகிறார்.
இதன் பின்னணியில் அவரது முந்தைய வாழ்க்கை விரிகிறது.
சேஞ்சஸ் ஒரு மரியாதைக்குரிய கவிஞரான அபுவின் (ஓம் புரி) மகன். அவரது தந்தைக்கு சமூகத்தில் மதிப்பு இருந்தாலும், குடும்பத்தில் பணத்தட்டுப்பாடு எப்போதும் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது.
இருந்தபோதிலும், சேஞ்சஸுக்கு சிறந்த கல்வி கிடைக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் இருக்கிறது.
உதவித்தொகையின் மூலம் அவர் அமெரிக்காவின் பிரின்ஸ்டன் பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும் வாய்ப்பைப் பெறுகிறார்.
அங்கு படிப்பை முடித்த பிறகு, உலகப் புகழ்பெற்ற நிதி நிறுவனங்கள் செயல்படும் வால் ஸ்ட்ரீட்டில் உள்ள அண்டர்வுட் சாம்சன் என்ற நிறுவனத்தில் பணியில் சேர்கிறார்.
அண்டர்வுட் சாம்சனில் சேஞ்சஸின் திறமை விரைவாக கவனிக்கப்படுகிறது.
நிறுவனத்தின் முக்கிய அதிகாரியான ஜிம் கிராஸ் (கீஃபர் சதர்லேண்ட்) அவருக்கு வழிகாட்டியாக இருக்கிறார்.
ஒரு நிறுவனத்தின் உண்மையான மதிப்பை மிகத் துல்லியமாக மதிப்பிடுவது சேஞ்சஸின் வேலையாக இருக்கிறது.
எந்த நிறுவனமாக இருந்தாலும் அதன் அடிப்படை மதிப்பை கண்டுபிடித்து, அதில் தேவையற்ற உணர்ச்சிகளுக்கு இடமளிக்காமல் முடிவெடுப்பதே அவருடைய பணியின் முறை.
இதற்கிடையில், அமெரிக்கப் புகைப்படக் கலைஞரான எரிகா (கேட் ஹட்சன்) என்பவருடன் சேஞ்சஸுக்கு காதல் உறவு உருவாகிறது.
இவ்வாறு அமெரிக்காவில் தனது தொழில் வாழ்க்கையிலும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கும்போது, 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று உலகையே அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கும் பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் நடக்கின்றன.
அந்த நேரத்தில் சேஞ்சஸ் தொழில் காரணமாக மணிலாவில் இருக்கிறார். தாக்குதல்கள் நடந்த பிறகு அவர் அமெரிக்காவுக்குத் திரும்புகிறார்.
ஆனால் விமான நிலையத்தில் அவரை மற்றவர்களைப் போல சாதாரணமாக நடத்துவதில்லை. அவர் தனியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, அவமானப்படுத்தும் வகையில் ஆடைகளை அகற்றி சோதனை செய்யப்படுகிறார்.
தன்னிடம் எந்தத் தவறும் இல்லாத நிலையில் தனது பாகிஸ்தானிய அடையாளத்தின் காரணமாக இவ்வாறு நடத்தப்படுகிறோம் என்று அவர் உணர்கிறார்.
இந்த அனுபவம் அவருக்குள் கடும் கோபத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
அதற்குப் பிறகும் நிலைமை சீராகவில்லை. ஒரு நாள் வேலை முடிந்து வெளியே செல்லும் சேஞ்சஸ் தவறாக கைது செய்யப்படுகிறார்.
அமெரிக்க அரசாங்கத்தின் அதிகாரிகள் அவரை விசாரிக்கிறார்கள்.
தன்னை ஒரு சந்தேக நபரைப் போல நடத்துவது அவருடைய மனநிலையை மேலும் பாதிக்கிறது. இதே காலகட்டத்தில் எரிகாவுடனான அவரது உறவிலும் சிக்கல்கள் உருவாகின்றன.
எரிகாவின் முந்தைய காதலன் மதுபோதையில் வாகனம் ஓட்டியபோது ஏற்பட்ட விபத்தில் இறந்துவிட்டான்.
அந்த மரணத்துக்கு எரிகா தன்னையும் ஒரு வகையில் பொறுப்பாளியாக உணர்கிறாள்.
அவனது நினைவிலிருந்து அவளால் முழுமையாக வெளியே வர முடியவில்லை. அதனால் சேஞ்சஸுடன் நெருக்கமாக இருக்கும்போதுகூட, தான் இறந்துபோன காதலனை ஏமாற்றுகிறோம் என்ற குற்ற உணர்வு அவளுக்குள் இருக்கிறது.
இந்த மனநிலை அவர்களுடைய உறவைப் பாதிக்கிறது.
ஒரு கட்டத்தில் எரிகாவின் கலைக் கண்காட்சி நடைபெறுகிறது. அங்கு சேஞ்சஸ் எதிர்பாராத ஒன்றைக் காண்கிறார்.
தங்களுடைய நெருக்கமான உறவிலிருந்து தனிப்பட்ட விஷயங்களை எரிகா தனது கலைப்படைப்புகளில் பயன்படுத்தியிருக்கிறாள்.
அதைத் தெரிந்துகொள்ளும் சேஞ்சஸ் கடுமையாக கோபப்படுகிறார். அவர்களின் உறவில் ஏற்கனவே இருந்த விரிசல் இதனால் மேலும் பெரிதாகிறது.
இறுதியில் அவர் எரிகாவுடனான உறவை முறித்துக் கொள்கிறார்.
இதற்கிடையில், அண்டர்வுட் சாம்சனின் பணிக்காக சேஞ்சஸ் இஸ்தான்புல் செல்கிறார்.
அங்கு ஒரு பதிப்பகத்தின் பொருளாதார நிலையை மதிப்பிடும் பொறுப்பு அவருக்கு வழங்கப்படுகிறது.
கணக்குகளை ஆராய்ந்த பிறகு, அந்த நிறுவனத்துக்கு எந்த நிதி மதிப்பும் இல்லை என்று சேஞ்சஸ் முடிவு செய்கிறார்.
அவருடைய பணியின் அடிப்படையில் பார்த்தால், அந்தப் பதிப்பகத்தை மூடுவதற்கான பரிந்துரையே சரியான முடிவாக இருக்கிறது.
ஆனால் அந்த நிறுவனத்தின் உரிமையாளரைச் சந்திக்கும் போது எதிர்பாராத ஒன்றை சேஞ்சஸ் அறிகிறார்.
அவரது தந்தை அபு எழுதிய கவிதைகள் துருக்கி மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு அங்கே புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டிருக்கின்றன.
தனது தந்தையின் கவிதைகளுக்கு வேறொரு நாட்டிலும் மதிப்பு இருப்பதை நேரடியாகப் பார்க்கும் அந்தத் தருணம் சேஞ்சஸுக்குள் ஆழமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
பணத்தின் மதிப்பை மட்டுமே கணக்கிடும் தனது தொழில் வாழ்க்கைக்கும், மனிதர்களின் அறிவு, கலை, பண்பாடு போன்றவற்றுக்கு இருக்கும் மதிப்புக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அவர் உணர்கிறார்.
இதன் விளைவாக, அந்தப் பதிப்பகத்தை வெறும் பண மதிப்பின் அடிப்படையில் மூட மறுக்கிறார்.
இதனால் அவரது மேலதிகாரியும் வழிகாட்டியுமான ஜிம் கிராஸ் கடும் கோபமடைகிறார்.
நிறுவனத்தின் கட்டுப்பாடுகளுக்கு எதிராகச் செல்லும் சேஞ்சஸ் இறுதியில் அண்டர்வுட் சாம்சன் நிறுவனத்திலிருந்து தனது வேலையை ராஜினாமா செய்கிறார்.
அமெரிக்காவில் அவர் சந்தித்த அவமானங்களும், செப்டம்பர் 11 தாக்குதலுக்குப் பிறகு பாகிஸ்தானியராக தன்னைப் பார்க்கும் அமெரிக்கர்களின் அணுகுமுறையும், தனது தொழில் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களும் சேர்ந்து சேஞ்சஸின் மனநிலையை முழுமையாக மாற்றுகின்றன.
ஒரு காலத்தில் அமெரிக்காவின் வாய்ப்புகளையும் அதன் பொருளாதார அமைப்பையும் நம்பியிருந்த அவர், இப்போது அமெரிக்காவின் செயல்பாடுகளைப் பற்றிக் கேள்வி கேட்கத் தொடங்குகிறார்.
அந்த நேரத்தில் ஒரு இஸ்லாமிய தீவிரவாதக் குழுவினர் சேஞ்சஸை அணுகுகிறார்கள்.
அவரை தங்களுடன் இணைந்து ஒரு முஜாஹிதாக மாறுமாறு அழைக்கிறார்கள்.
அமெரிக்காவின் மீது ஏற்பட்ட கோபம் மற்றும் ஏமாற்றம் காரணமாக, ஒரு கட்டத்தில் அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் கூட சேஞ்சஸுக்குள் தோன்றுகிறது.
அமெரிக்காவின் ஆணவம், பார்வையின்மை, இரட்டை நிலைப்பாடு ஆகியவற்றின் மீது அவர் கடுமையான வெறுப்பை வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
ஆனால் அந்தக் குழுவினர் தங்கள் கொள்கைகளுக்கு ஆதரவாக குர்ஆனின் “அடிப்படை உண்மைகள்” குறித்து பேசும்போது சேஞ்சஸ் அவர்களிடமிருந்து விலகுகிறார்.
காரணம், அவருடைய முந்தைய தொழில் வாழ்க்கையில் ஜிம் கிராஸ் அவரிடம் பயன்படுத்திய “அடிப்படைகளில் கவனம் செலுத்து” என்ற கருத்து அவருக்கு நினைவுக்கு வருகிறது.
அண்டர்வுட் சாம்சன் போன்ற கண்மூடிய முதலாளித்துவ அமைப்பும், மனிதர்களை ஒரே விதமான அடிப்படை விதிகளுக்குள் அடக்க முயலும் இஸ்லாமிய தீவிரவாதமும் வேறுபட்டவை போலத் தோன்றினாலும், இரண்டுமே மனிதர்களை தங்களுடைய நோக்கத்துக்காக எளிமைப்படுத்திப் பயன்படுத்துகின்றன என்று சேஞ்சஸ் புரிந்துகொள்கிறார்.
அதனால் அவர் தீவிரவாதக் குழுவில் சேர மறுக்கிறார்.
இதற்கிடையில் சேஞ்சஸின் அமெரிக்க விசா காலாவதியாகிறது.
அதனால் அவர் அமெரிக்காவை விட்டு தனது சொந்த நாடான பாகிஸ்தானுக்குத் திரும்புகிறார்.
லாகூரில் வெளிநாட்டுப் பேராசிரியர்கள் வெளியேறியதால் பல்கலைக்கழகத்தில் ஏற்பட்ட காலியிடத்தில் அவர் ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்கிறார்.
அங்கு மாணவர்களிடம் கற்பிப்பதோடு, பாகிஸ்தானில் அமெரிக்கா மேற்கொள்ளும் தலையீடுகள் குறித்து வெளிப்படையாக தனது அதிருப்தியையும் தெரிவிக்கிறார்.
சேஞ்சஸின் இந்தக் கருத்துக்கள் அதிகாரிகளின் கவனத்துக்கு வருகின்றன.
அவரைச் சந்தேகிக்கத் தொடங்கும் அதிகாரிகள் அவரது அலுவலகத்தையும் வீட்டையும் சோதனையிடுகிறார்கள்.
அவரது குடும்பத்தினரையும் மிரட்டுகிறார்கள். இந்நிலையில் சேஞ்சஸ் தன்னை கண்காணிக்கும் ஒருவரைக் கவனிக்கிறார்.
முன்பு தனது அலுவலகம் சோதனையிடப்பட்டபோது அந்த நபர் தன்னை கண்காணித்ததை அவர் புகைப்படம் எடுத்திருக்கிறார்.
அந்த நபர் பாபி லிங்கன்தான் என்பதை சேஞ்சஸ் புரிந்துகொள்கிறார். மேலும் பாபி வெறும் பத்திரிகையாளர் அல்ல; அவர் அமெரிக்க மத்திய புலனாய்வு அமைப்பான சி.ஐ.ஏ.வுக்காக வேலை செய்கிறார் என்பதையும் சேஞ்சஸ் அறிந்திருக்கிறார்.
இந்நிலையில் லாகூர் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் ஆன்ஸ் ரெய்னர் கடத்தப்பட்டிருப்பது பதற்றத்தை அதிகரிக்கிறது.
பாபி லிங்கனின் உண்மையான நோக்கம் ரெய்னர் எங்கே இருக்கிறார் என்பதை கண்டுபிடிப்பதாக இருக்கிறது.
சேஞ்சஸை அவர் தொடர்ந்து சந்தேகிக்கிறார். மறுபுறம், பாபியின் மேலதிகாரிகள் ரெய்னரின் இருப்பிடத்தை கண்டுபிடித்து, சேஞ்சஸை தங்களுடைய இலக்கை நோக்கி திருப்பும்படி அழுத்தம் கொடுக்கிறார்கள்.
சேஞ்சஸும் பாபியும் மீண்டும் உணவகத்தில் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது, வெளியே போராட்டக்காரர்கள் கூட்டமாக திரளத் தொடங்குகிறார்கள்.
ஆரம்பத்தில் அமைதியாக இருக்கும் சூழல் படிப்படியாக பதற்றமாகிறது. பாபியிடம் ரெய்னர் எங்கே இருக்கிறார் என்ற தகவலைப் பெற வேண்டும் என்ற அழுத்தம் அதிகரிக்கிறது.
அப்போது சேஞ்சஸ், ஒரு இறைச்சிக் கடையைப் பற்றி தான் கேள்விப்பட்டிருப்பதாகவும், அது ரெய்னர் இருக்கக்கூடிய இடமாக இருக்கலாம் என்றும் கூறி அந்த இடத்தின் முகவரியைத் தெரிவிக்கிறார்.
அந்தத் தகவலை பாபி தனது சக அதிகாரிகளுக்கு தொலைபேசியில் தெரிவிக்க முயற்சிக்கிறார்.
ஆனால் அதற்குள் அவர்களுக்கிடையேயான தொடர்பு துண்டிக்கப்படுகிறது. இதனால் சேஞ்சஸின் நடவடிக்கைகள் மீது பாபிக்கு மேலும் சந்தேகம் ஏற்படுகிறது.
சிறிது நேரத்தில் சேஞ்சஸ் தனது தொலைபேசியிலிருந்து ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்புகிறார்.
இதைக் கவனிக்கும் பாபி, சேஞ்சஸ் யாருக்கோ ரகசியமாக தகவல் தெரிவிக்கிறார் என்று சந்தேகிக்கிறார்.
சேஞ்சஸ் அந்தச் செய்தியைத் தனது சகோதரி பீனாவுக்குத்தான் அனுப்பியதாகக் கூறுகிறார். ஆனால் பாபியின் சந்தேகம் தீரவில்லை.
அப்போது பாபியின் தொலைபேசிக்கு ரெய்னர் இறந்துவிட்டதாகக் காட்டும் புகைப்படம் வருகிறது.
இதனால் பாபி அதிர்ச்சியடைகிறார். ரெய்னரின் மரணத்துக்கு சேஞ்சஸ்தான் காரணம் என்று அவர் நம்புகிறார்.
கோபத்தில் சேஞ்சஸின் தொலைபேசியைப் பார்க்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்துகிறார்.
துப்பாக்கியை சேஞ்சஸை நோக்கி வைத்தபடி, அவரைத் தனது பாதுகாப்புக்கான மனிதக் கேடயமாகப் பயன்படுத்தி, வெளியே திரண்டிருக்கும் கூட்டத்தைக் கடந்து செல்ல முயல்கிறார்.
அந்த நேரத்தில் போராட்டக்காரர்களின் கூட்டம் மிகவும் பதற்றமான நிலையை அடைகிறது.
பாபியை நோக்கி ஒருவர் பாய்கிறார். அவரைத் தவிர்க்கும் முயற்சியில் பாபி கீழே விழுகிறார்.
அந்தக் குழப்பத்தில் அவரது துப்பாக்கியிலிருந்து குண்டு பாய்ந்து, சேஞ்சஸின் “சகோதரர்” என்று அழைக்கப்படும் சமீர் உயிரிழக்கிறார்.
சமீர் லாகூர் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்விப் பணியில் உதவியாக இருக்கும் இளைஞர்.
சமீர் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்த மற்றொரு மாணவர் பாபியை நோக்கி துப்பாக்கியால் சுடுகிறார்.
பாபி காயமடைகிறார். உடனடியாக சி.ஐ.ஏ. அதிகாரிகள் அங்கு வந்து அவரை அந்த இடத்திலிருந்து வெளியேற்றி பாதுகாப்பான இடத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.
அதே நேரத்தில் பாபியின் சக அதிகாரிகளுக்கு முக்கியமான உண்மை தெரியவருகிறது.
ஆன்ஸ் ரெய்னர் அந்தக் காலையிலேயே இறந்த நிலையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கிறார்.
மேலும் ரெய்னர் கடத்தலில் சேஞ்சஸுக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்றும் அவர்கள் அறிகிறார்கள்.
இதனால் சேஞ்சஸ் மீது பாபி கொண்டிருந்த சந்தேகம் தவறானது என்பது தெளிவாகிறது.
பாபி தனது காயத்திலிருந்து மருத்துவமனையில் மீண்டு கொண்டிருக்கும்போது, சேஞ்சஸின் தொலைபேசியில் வந்திருந்த குறுஞ்செய்தியை மீண்டும் சரிபார்க்கிறார்.
அந்தச் செய்தி உண்மையிலேயே சேஞ்சஸின் சகோதரி பீனாவுக்குத்தான் அனுப்பப்பட்டிருக்கிறது என்பதை அவர் உறுதி செய்கிறார்.
இதனால் சேஞ்சஸ் தன்னை ஏமாற்றவில்லை என்பதும், அவர் ரெய்னர் கடத்தலில் ஈடுபட்டவர் அல்ல என்பதும் பாபிக்கு உறுதியாகிறது.
மறுபுறம், சமீரின் இறுதிச்சடங்கு நடைபெறுகிறது. அங்கு சேஞ்சஸ் தனது நண்பரும் தன்னுடன் தொடர்புடைய கல்வியாளருமான சமீருக்காக இரங்கல் உரை நிகழ்த்துகிறார்.
சமீரின் மரணம் அவரை ஆழமாகப் பாதிக்கிறது. தன்னுடைய வாழ்க்கை எப்படிப் பல்வேறு நாடுகள், அடையாளங்கள், அரசியல் சந்தேகங்கள் மற்றும் வன்முறைகளுக்கு இடையில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவர் அந்தத் தருணத்தில் எதிர்கொள்கிறார்.
மருத்துவமனையில் இருக்கும் பாபி, சேஞ்சஸுடன் நடந்த தனது நீண்ட உரையாடலின் ஒலிப்பதிவைக் கேட்கிறார்.
அதில் சேஞ்சஸ் கூறிய ஒரு உண்மை அவரது நினைவில் மீண்டும் ஒலிக்கிறது: ஒருவரின் தோற்றத்தை வைத்து அவரைப் பற்றி முடிவு செய்துவிட முடியாது.
தான் அமெரிக்காவை நேசிப்பவன் என்றும், அதே நேரத்தில் தன்னை பாகிஸ்தானியராக உணருமாறு வளர்க்கப்பட்டவன் என்றும் சேஞ்சஸ் கூறியிருந்தான்.
அந்த இரு அடையாளங்களுக்கும் இடையே சிக்கிக் கொண்ட ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையுடனே படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஹாலிவுட்
#கீதப்ப்ரியன்உலகசினிமா
