உலகசினிமா லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
உலகசினிமா லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

லைக்கரிஷ் பீட்சா Licorice Pizza 2021

ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் வாழ்ந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கையைச் சுவாரசியமான சம்பவங்களால் நிரப்பிச் சொல்வதற்கும், அந்தக் காலத்தின் மனநிலையையும் உறவுகளின் குழப்பங்களையும் பார்வையாளருக்குள் உணர்வாகக் கடத்துவதற்கும் இடையே பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது. 

பால் தாமஸ் ஆண்டர்சனின் லைக்கரிஷ் பீட்சா திரைப்படம், இரண்டாவது பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது. 

1973ஆம் ஆண்டின் சான் பெர்னாண்டோ பள்ளத்தாக்கைப் பின்னணியாகக் கொண்டு உருவாகியுள்ள இந்தப் படம், வளரிளம் பருவத்தின் வேகம், இளமைக்கே உரிய தன்னம்பிக்கை, காதலின் குழப்பங்கள், வயது வேறுபாட்டால் உருவாகும் மனநிலைகள் ஆகியவற்றை நகைச்சுவையும் நாடகத்தன்மையும் கலந்த அணுகுமுறையில் ஆராய்கிறது.

லைக்கரிஷ் பீட்சா என்பது தெற்கு கலிபோர்னியாவில் ஒரு காலத்தில் பிரபலமாக இருந்த இசைத்தட்டு விற்பனைக் கடையின் பெயர். 

இயக்குநர் பால் தாமஸ் ஆண்டர்சன் தனது சிறுவயதில் அந்தப் பெயரைக் கேட்டு வளர்ந்ததால், அது அவருக்கு இளமைக்கால நினைவுகளைத் தூண்டியது. 

1973ஆம் ஆண்டைப் பின்னணியாகக் கொண்ட தனது திரைப்படத்துக்கும் அந்தப் பெயரையே தேர்ந்தெடுத்தார். படத்தின் உணர்வையும் அக்கால நினைவுகளையும் ஒருசேர வெளிப்படுத்தும் பெயராக இது அமைந்தது. 

இந்தத் திரைப்படத்தின் தனித்துவம், வாழ்க்கையைத் தெளிவான இலக்குகளைக் கொண்ட நேர்த்தியான பயணமாகக் காட்டாமல், பல்வேறு ஆசைகளும் முடிவுகளும் ஒன்றோடொன்று மோதும் அனுபவமாக அணுகுவதில் இருக்கிறது.

 பதினைந்து வயதுடைய கேரி வாலண்டைன் (கூப்பர் ஹாஃப்மேன்), இருபத்தைந்து வயதுடைய அலானா கேன் (அலானா ஹைம்) ஆகியோரின் தொடர்பை மையமாகக் கொண்ட இப்படம், காதல் என்ற ஒற்றைச் சொல்லுக்குள் மனித உறவுகளை அடைத்துவிட முடியுமா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. 

இருவருக்கும் இடையிலான வயது வேறுபாடு, அவர்களின் எதிர்பார்ப்புகள், தங்களைப் பற்றிய புரிதல், ஒருவரிடமிருந்து மற்றவர் விரும்புவது ஆகியவற்றைச் சிக்கலாக்குகிறது. 

இந்தச் சிக்கலை எளிமையான காதல் கதைக்கான தடையாக மட்டும் அணுகாமல், வளர்ச்சியின் வெவ்வேறு நிலைகளில் இருக்கும் மனிதர்கள் ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்வதில் எதிர்கொள்ளும் சிரமமாகப் படம் முன்வைக்கிறது.

திரைக்கதையின் அமைப்பு, வழக்கமான நாடகத் திரைப்படங்களில் காணப்படும் இறுக்கமான கட்டமைப்பிலிருந்து விலகி நிற்கிறது. 

சம்பவங்களை ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை நோக்கி வேகமாக நகர்த்துவதற்குப் பதிலாக, கதாபாத்திரங்களின் அன்றாட அனுபவங்கள், திடீர் மாற்றங்கள், எதிர்பாராத சந்திப்புகள் ஆகியவற்றுக்கு இடமளிக்கிறது.

 இதனால், வாழ்க்கை முன்கூட்டியே எழுதப்பட்ட திட்டத்தின்படி நகர்வதில்லை என்ற உணர்வு உருவாகிறது. ஒவ்வொரு அனுபவமும் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதே இங்கு முக்கியமாகிறது.

 நகைச்சுவை, சங்கடம், ஏமாற்றம், ஈர்ப்பு ஆகிய உணர்வுகள் ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்ட தனித்தனி பகுதிகளாக இல்லாமல், மனித அனுபவத்தின் இயல்பான கலவையாக வெளிப்படுகின்றன. 

இந்தக் கதைசொல்லல் முறை சில இடங்களில் வழக்கமான வேகத்தை எதிர்பார்க்கும் பார்வையாளர்களுக்குப் பொறுமையைத் தேவைப்படுத்தினாலும், படத்தின் உலகத்துக்குள் இயல்பாக வாழ்வதற்கான வாய்ப்பையும் வழங்குகிறது.

பால் தாமஸ் ஆண்டர்சனின் இயக்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், கதாபாத்திரங்களை முன்கூட்டியே வரையறுக்கப்பட்ட நல்லவர், கெட்டவர் என்ற பிரிவுகளுக்குள் அடைக்காமல் அணுகுவதாகும். மனிதர்கள் தங்கள் விருப்பங்களைத் துரத்தும்போது காட்டும் துணிச்சலும், அதே நேரத்தில் வெளிப்படுத்தும் முதிர்ச்சியின்மையும் ஒன்றாகவே பதிவாகின்றன.

 குறிப்பாக, இளமை என்பது வயதைக் குறிக்கும் ஓர் அடையாளம் மட்டுமல்ல; தன்னம்பிக்கைக்கும் பாதுகாப்பின்மைக்கும் இடையே ஊசலாடும் மனநிலையும் என்பதைத் திரைப்படம் உணர்த்துகிறது. 

தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தை தன் விருப்பத்துக்கு ஏற்ப மாற்றிவிட முடியும் என்று நம்பும் மனப்பான்மையும், அந்த உலகத்தின் சிக்கல்களை எதிர்கொள்ளும்போது வெளிப்படும் தடுமாற்றமும் படத்தின் நகைச்சுவை மற்றும் உணர்ச்சிப் பரிமாணங்களுக்கு அடித்தளமாகின்றன.

கேரி மற்றும் அலானாவாக அறிமுகமாகும் கூப்பர் ஹாஃப்மேன், அலானா ஹைம் ஆகியோரின் நடிப்பு, திரைப்படத்தின் இயல்புத்தன்மைக்கு முக்கியப் பங்களிப்புச் செய்கிறது.

 கேரியின் துடிப்பும், தன்னுடைய வயதைவிட அதிகமான முதிர்ச்சியைக் கொண்டிருப்பதாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும் மனப்பான்மையும், அதற்குள் மறைந்திருக்கும் இளமைக்குரிய அவசரமும் ஒன்றாக வெளிப்படுகின்றன.

 அலானாவின் பாத்திரம் அதற்கு நேர்மாறான ஓர் அனுபவத்தை வழங்குகிறது. வயதில் மூத்தவராக இருந்தாலும், வாழ்க்கையில் தனக்கான இடத்தைத் தேடும் குழப்பத்திலிருந்து அவர் விடுபட்டவராகச் சித்தரிக்கப்படவில்லை. 

அவரது தன்னம்பிக்கை, சுயமரியாதை, மனக்கசப்பு, முடிவெடுப்பதில் காணப்படும் தயக்கம் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டாலும், அதுவே பாத்திரத்தை உயிரோட்டமுள்ளதாக மாற்றுகிறது. 

இருவரின் நடிப்பிலும் செயற்கையான உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளைவிட முகபாவனைகள், உரையாடலின் இடைவெளிகள், உடல்மொழி ஆகியவை அதிக முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. 

இதனால், உறவின் தன்மையை வசனங்கள் மட்டும் விளக்காமல், அவர்களுடைய நடத்தையிலிருந்தே பார்வையாளர்கள் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

துணைக் கதாபாத்திரங்களில் அனுபவமிக்க நடிகர்களின் பங்களிப்பும் படத்தின் நகைச்சுவைத் தன்மையை விரிவுபடுத்துகிறது.

 ஷான் பென், டாம் வெயிட்ஸ், பிராட்லி கூப்பர், பென்னி சாஃப்டி ஆகியோர் இடம்பெறும் நட்சத்திரக் குழு, திரைப்படத்தின் உலகத்துக்கு வெவ்வேறு குணங்களையும் ஆற்றல்களையும் சேர்க்கிறது.

 குறிப்பாக, ஹாலிவுட் உலகத்துடன் தொடர்புடைய பாத்திரங்கள் வழியாகப் புகழ், ஆணவம், தன்னிலை மறத்தல், பிறரிடம் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் போன்ற அம்சங்கள் நகைச்சுவையுடன் வெளிப்படுகின்றன. 

இந்தப் பாத்திரங்கள் அனைத்தும் ஒரே மாதிரியான நகைச்சுவைத் தொனியில் செயல்படுவதில்லை; ஒவ்வொருவரின் தனிப்பட்ட இயல்பும் படத்தின் ஒட்டுமொத்த அனுபவத்துக்கு வேறுபட்ட சுவையை அளிக்கிறது.

ஒளிப்பதிவில் பால் தாமஸ் ஆண்டர்சனும் மைக்கேல் பாமனும் இணைந்து மேற்கொண்ட தேர்வுகள், படத்தின் காலப்பின்னணியை உருவாக்குவதில் முக்கியமானவை. 

முப்பத்தைந்து மில்லிமீட்டர் திரைப்படச் சுருளில் படமாக்கப்பட்டிருப்பதும், பழைய வகை லென்ஸ்கள் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதும், எழுபதுகளின் காட்சியுணர்வை மீட்டெடுக்கும் முயற்சியின் பகுதிகளாக அமைகின்றன. 

இது வெறுமனே பழைய காலத்தை நினைவூட்டும் வெளிப்புற அலங்காரமாகச் செயல்படாமல், திரைப்படத்தின் மனநிலையுடன் இணைகிறது. காட்சிகளின் தோற்றம், ஒளியின் பயன்பாடு, மனிதர்களும் அவர்களைச் சூழ்ந்துள்ள இடங்களும் திரையில் இடம்பெறும் விதம் ஆகியவை அக்காலச் சூழலை நம்பத்தகுந்ததாக உணரச் செய்கின்றன. 

இதனால், பார்வையாளர்கள் கதாபாத்திரங்களை மட்டும் கவனிப்பதில்லை; அவர்கள் வாழும் உலகத்தையும் அதன் அன்றாடத் தன்மையையும் அனுபவிக்கிறார்கள்.

கலை இயக்கத்திலும் காலப்பின்னணிக்கான கவனம் தென்படுகிறது. அக்காலத்தின் வணிகச் சூழல், பொழுதுபோக்கு உலகம், கடைகள், உணவகங்கள், வீடுகள் ஆகியவற்றைச் சார்ந்த காட்சிகள், கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையோடு இணைந்திருக்கின்றன.

 குறிப்பாக, திரைப்படத்துக்காக மறுஉருவாக்கம் செய்யப்பட்ட உணவகச் சூழல் போன்றவை, கடந்த காலத்தின் இடங்களைத் திரையில் நம்பத்தகுந்த வகையில் கொண்டுவருவதற்கான தயாரிப்புக் குழுவின் முயற்சியை வெளிப்படுத்துகின்றன.

 ஆடம்பரமான காட்சியமைப்பை முன்னிறுத்தாமல், கதாபாத்திரங்கள் இயல்பாக நடமாடக்கூடிய உலகத்தை உருவாக்குவதே இங்குள்ள கலைநோக்காகத் தெரிகிறது.

 இதனால், காலப்பின்னணி தனியாகக் காட்சிப்படுத்தப்படும் பொருளாக இல்லாமல், கதையின் உணர்ச்சிச் சூழலின் ஒரு பகுதியாக மாறுகிறது.

படத்தொகுப்பு, திரைப்படத்தின் சுதந்திரமான கதைசொல்லல் முறைக்கு ஏற்றவாறு செயல்படுகிறது. ஆண்டி ஜர்கென்சனின் படத்தொகுப்பு, நகைச்சுவைக்கும் நாடகத்தன்மைக்கும் இடையில் மாறிச் செல்லும் காட்சிகளை ஒரே உணர்ச்சித் தளத்தில் வைத்திருக்க உதவுகிறது.

 சம்பவங்களின் வேகம் மட்டுமல்லாமல், ஒரு காட்சியில் உருவாகும் மனநிலை அடுத்த காட்சியுடன் எவ்வாறு தொடர்புபடுகிறது என்பதும் முக்கியமாகிறது. 

வாழ்க்கையில் சில அனுபவங்கள் நீண்டகாலத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினாலும், அவை நிகழும் தருணத்தில் அவற்றின் முக்கியத்துவம் நமக்குத் தெளிவாகத் தெரியாது.

 திரைப்படத்தின் காட்சித் தொடரமைப்பு இந்த உணர்வுக்கு இடமளிக்கிறது. இதனால், ஒவ்வொரு காட்சியும் அடுத்த நிகழ்வுக்கான வெறும் முன்னேற்பாடாகச் சுருங்கிவிடாமல், தனக்கான உணர்ச்சித் தன்மையுடன் நிலைத்திருக்கிறது.

ஜானி கிரீன்வுட் அமைத்த இசை, படத்தின் காலச்சூழலுக்கும் உணர்ச்சிப் பரிமாணத்துக்கும் துணைபுரிகிறது. இதனுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ள அக்காலப் பாடல்களும், திரைப்படத்தின் இசை அனுபவத்தை விரிவுபடுத்துகின்றன. 

டேவிட் போவியின் “லைஃப் ஆன் மார்ஸ்?” பாடல் முன்னோட்டத்தில் இடம்பெறுவதும், திரைப்படத்திலும் பயன்படுத்தப்படுவதும் இசையின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது. 

பழைய பாடல்களைச் சேர்ப்பது மட்டும் காலப்பின்னணியை உருவாக்குவதற்குப் போதாது; அவை காட்சிகளின் மனநிலையோடு இணையும் போதுதான் அவற்றின் தாக்கம் முழுமையடைகிறது. 

இப்படத்தில் இசை, காலத்தின் நினைவுகளையும் இளமையின் துடிப்பையும் ஒன்றிணைக்கும் கூறுகளில் ஒன்றாக அமைகிறது.

திரைப்படத்தின் சமூகப் பார்வையும் அதன் நகைச்சுவை அணுகுமுறையிலேயே வெளிப்படுகிறது. தொழில் தொடங்கும் ஆர்வம், பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம், புகழ்பெற்றவர்களின் உலகத்தின் மீதான ஈர்ப்பு, அரசியலில் உருவாகும் பொதுப்பிம்பம் போன்றவை மனிதர்களின் தனிப்பட்ட ஆசைகளுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன.

 குறிப்பாக, வணிக முயற்சிகளும் பொழுதுபோக்குத் துறையும் அரசியல் உலகமும் ஒரே கதையுலகில் இடம்பெறுவது, வெவ்வேறு துறைகளில் இருப்பவர்களையும் இயக்கும் ஆசைகளில் சில ஒற்றுமைகள் இருப்பதை உணர்த்துகிறது. 

  இந்த படத்தலைப்பு ஒரு குறிப்பிட்ட சம்பவத்தை விளக்குவதற்குப் பதிலாக, காலம், நினைவு, இளமை ஆகியவற்றைச் சுற்றியுள்ள உணர்ச்சிகளின் தொகுப்பாகச் செயல்படுகிறது.

இந்தத் திரைப்படம் விமர்சன ரீதியாகவும் குறிப்பிடத்தக்க வரவேற்பைப் பெற்றது. 94வது ஆஸ்கர் விருது விழாவில் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த அசல் திரைக்கதை ஆகிய பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.

 எழுபத்தொன்பதாவது கோல்டன் குளோப் விருதுகளில் நான்கு பிரிவுகளிலும், எழுபத்தைந்தாவது பிரிட்டிஷ் அகாடமி திரைப்பட விருதுகளில் ஐந்து பிரிவுகளிலும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது; 

அசல் திரைக்கதைக்கான பிரிட்டிஷ் அகாடமி விருதையும் வென்றது. தேசியத் திரைப்பட விமர்சனக் குழுமத்திடமிருந்து மூன்று விருதுகளைப் பெற்றதுடன், அமெரிக்கத் திரைப்படக் கழகத்தின் 2021ஆம் ஆண்டின் சிறந்த திரைப்படத் தேர்விலும் இடம்பெற்றது.

 இத்தகைய அங்கீகாரங்கள், வழக்கமான வணிகத் திரைப்பட வடிவத்தைப் பின்பற்றாமல் உருவாக்கப்பட்ட இப்படத்தின் கலைநோக்கும் திரைக்கதை அணுகுமுறையும் பரவலான கவனத்தைப் பெற்றதைக் காட்டுகின்றன. 

லைக்கரிஷ் பீட்சா அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியான அனுபவத்தை வழங்க முயற்சிக்கும் திரைப்படம் அல்ல. அதன் மெதுவான தருணங்கள், சுதந்திரமான கதைசொல்லல், நகைச்சுவையுடன் கலந்த உணர்ச்சிகள் ஆகியவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளும் பார்வையாளர்களுக்கு, மனிதர்களை அவர்கள் வாழும் காலத்தோடும் அவர்களுடைய முரண்பட்ட ஆசைகளோடும் சேர்த்துப் புரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பை இது வழங்குகிறது.

 இளமை என்பது வயதின் அடையாளம் மட்டுமல்ல; தன்னைத் தேடுவதற்கும் தவறாகப் புரிந்துகொள்வதற்கும் மீண்டும் முயற்சிப்பதற்கும் இடையிலான மனப்பயணம் என்பதே படத்தின் அடிப்படை உணர்வு. 

அந்தப் பயணத்தைத் தீர்ப்புகளால் கட்டுப்படுத்தாமல், நகைச்சுவை, நினைவு, இயல்பான நடிப்பு, காலச்சூழலுக்கு ஏற்ற காட்சியமைப்பு ஆகியவற்றின் வழியாக அணுகுவதுதான் இதன் தனித்துவம்.

 மனித உறவுகளின் குழப்பத்தையும் இளமையின் நிலையற்ற அழகையும் திரையில் அனுபவிக்க விரும்புபவர்கள் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம் இது.

===============================
படத்தின் கதை:-

1973ஆம் ஆண்டு, அமெரிக்காவின் கலிபோர்னியா மாநிலத்தில் உள்ள சான் பெர்னாண்டோ பள்ளத்தாக்கில் கேரி வாலண்டைன் (கூப்பர் ஹாஃப்மேன்) என்ற பதினைந்து வயது சிறுவன் வசித்து வருகிறான். 

அவன் சிறுவயதிலிருந்தே நாடக நடிகனாக இருக்கிறான். ஒரு நாள், அவனுடைய பள்ளியில் மாணவர்களின் புகைப்படங்கள் எடுக்கும் நிகழ்ச்சி நடைபெறுகிறது. 

அங்கு புகைப்படக் கலைஞரின் உதவியாளராகப் பணியாற்றும் அலானா கேனை (அலானா ஹைம்) அவன் சந்திக்கிறான்.

 அலானாவுக்கு இருபத்தைந்து வயது. கேரி அவளைப் பார்த்ததும் அவளிடம் ஆர்வம் காட்டுகிறான். 
அவளுடன் இரவு உணவுக்கு வருமாறு அழைக்கிறான்.

 ஆனால், தன்னைவிடப் பத்து வயது இளையவனான கேரியின் அழைப்பில் அலானாவுக்கு அவ்வளவாக விருப்பமில்லை. இருந்தாலும், அவள் இறுதியில் அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு அவனுடன் செல்கிறாள். 

இந்தச் சந்திப்பு இருவருக்கும் இடையே ஒரு வித்தியாசமான தொடர்பு உருவாகத் தொடங்குவதற்கான அடிப்படையாக அமைகிறது.

சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, கேரி ஒரு நிகழ்ச்சிக்காக நியூயார்க் நகரத்துக்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அங்கு நடைபெறும் நிகழ்ச்சியுடன் தொடர்புடைய ஊடகச் சந்திப்புப் பயணத்திலும் அவன் பங்கேற்கிறான்.

 ஆனால், அவனுடைய தாயால் அவனுடன் உடன் செல்ல முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது. அதனால், தன்னுடன் அலானா வரலாம் என்று கேரி அழைக்கிறான். 

அலானா அவனுடன் நியூயார்க் நகரத்துக்குச் செல்கிறாள். இந்தப் பயணத்தின்போது, கேரி அலானாவுடன் நெருக்கமாக இருக்க விரும்புகிறான். 
ஆனால், அலானா தன்னுடைய வயதுக்கேற்ற வாழ்க்கையையும் உறவுகளையும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

அலானா, கேரியுடன் நெருக்கமாக இருப்பதோடு நிறுத்திக்கொள்ளாமல், கேரியுடன் நடிக்கும் லான்ஸ் பிரானிகன் (ஸ்கைலர் கிசோண்டோ) என்ற நடிகருடன் காதல் உறவைத் தொடங்குகிறாள். 

இதனால் கேரி பொறாமைப்படுகிறான். அலானா தன்னைவிட்டு வேறொருவரிடம் ஆர்வம் காட்டுவது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. இருந்தாலும், அவளுடைய முடிவை அவனால் முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

லான்ஸ், அலானாவுடன் அவளுடைய யூதக் குடும்பத்தினர் பங்கேற்கும் ஓய்வுநாள் இரவு உணவுக்கு வருகிறான். 

அப்போது, தான் கடவுள் நம்பிக்கையற்றவன் என்று லான்ஸ் வெளிப்படையாகக் கூறுகிறான். இந்தக் கருத்து அலானாவின் குடும்பத்தினருடனான அவனுடைய உறவில் சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறது. 

இதன் விளைவாக, அலானாவுக்கும் லான்ஸுக்கும் இடையிலான காதல் உறவு முடிவுக்கு வருகிறது. 

இவ்வாறு கேரி விரும்பிய உறவு உருவாகாமல் இருந்தாலும், அலானாவின் காதல் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட மாற்றம் அவனுக்கு மீண்டும் அவளுடன் நெருங்கிப் பழகுவதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

இதற்கிடையில், கேரி தண்ணீரால் நிரப்பப்படும் படுக்கைகளை விற்பனை செய்யும் தொழிலைத் தொடங்குகிறான். 

இந்தத் தொழிலில் ஈடுபடுவதன் மூலம் பணம் சம்பாதிக்கவும், தனக்கென ஒரு வணிகத்தை உருவாக்கவும் முயற்சி செய்கிறான். 

தொழில் தொடர்பான இளைஞர்களுக்கான கண்காட்சியில் அலானாவை மீண்டும் சந்திக்கிறான்.

 அப்போது, ஒரு கொலைக்கு தேடப்படும் சந்தேக நபர் என்று தவறாகக் கருதப்பட்டதால் கேரி காவல்துறையினரால் கைது செய்யப்படுகிறான். 

கேரி கைது செய்யப்பட்டதைப் பார்த்த அலானா, அவனைப் பற்றிய கவலையுடன் காவல் நிலையம் வரை அவனைப் பின்தொடர்ந்து செல்கிறாள்.

 ஆனால், விசாரணைக்குப் பிறகு கேரி விரைவில் விடுவிக்கப்படுகிறான். இந்தச் சம்பவம், கேரியிடம் அலானாவுக்கு இன்னும் அக்கறை இருப்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

பின்னர், அலானா கேரியின் தண்ணீர்ப் படுக்கை விற்பனைத் தொழிலில் இணைகிறாள். வாடிக்கையாளர்களைப் பெறுவதற்காகத் தொலைபேசியில் கவர்ச்சிகரமாகப் பேசி விற்பனையை அதிகரிக்க முயற்சி செய்கிறாள். 

இருவரும் இணைந்து தொழிலை நடத்தத் தொடங்குகிறார்கள். கேரி தனது திறமையைப் பயன்படுத்தி வணிகத்தை விரிவுபடுத்த முயற்சி செய்வதுடன், அலானாவையும் தனது தொழில் உலகத்துக்குள் அழைத்துச் செல்கிறான்.

கேரி, அலானாவைத் தனது நடிப்பு முகவரிடம் அறிமுகப்படுத்துகிறான். அலானாவுக்கு நடிப்பில் வாய்ப்புகள் கிடைக்கலாம் என்று அவன் நினைக்கிறான். 

ஆனால், அலானா திரைப்படத்தில் நிர்வாணமாக நடிப்பதற்கும் தயாராக இருப்பதாகக் கூறுகிறாள்; அதே நேரத்தில், கேரி தனது மார்பகங்களைப் பார்க்க விரும்பும்போது அவள் மறுக்கிறாள். 

இதனால் கேரி வருத்தமடைகிறான். அலானா திடீரென்று தனது மார்பகங்களைக் காட்டுகிறாள். ஆனால், கேரி அவற்றைத் தொட விரும்புவதாகக் கேட்டதும் அவனை அறைகிறாள். 

இதன் மூலம், கேரியிடம் தனக்கு இருக்கும் நெருக்கத்துக்கும் தனது உடல் தொடர்பான தனிப்பட்ட எல்லைகளுக்கும் இடையே அலானா வேறுபாடு காட்டுகிறாள்.

தங்களுடைய தண்ணீர்ப் படுக்கை விற்பனையை மேலும் விரிவுபடுத்தும் நோக்கில், கேரியும் அலானாவும் இணைந்து “ஃபேட் பெர்னீஸ்” என்ற பெயரில் ஒரு கடையைத் திறக்கிறார்கள். 

இந்த வணிக முயற்சி இருவரையும் தொடர்ந்து ஒன்றாக இருக்கச் செய்கிறது. ஆனால், அவர்களுக்கிடையிலான உறவு எளிமையானதாக இல்லை. 

கேரி தனது வகுப்புத் தோழியான சூ பொமரான்ட்ஸுடன் (இசபெல் குஸ்மன்) நெருக்கமாகப் பழகி அவளுடன்  உறவில் ஈடுபடுகிறான். 

இதைப் பார்த்த அலானா மனம் புண்படுகிறாள். கேரியும் சூவும் கடையின் பின்புற அறையில் முத்தமிட்டுக்கொண்டிருப்பதை அவள் எட்டிப் பார்க்கிறாள்.

 அதனால் கோபமும் ஏமாற்றமும் அடைந்த அலானா, அங்கிருந்து வெளியேறுகிறாள். தெருவில் செல்லும்போது ஒரு தெரியாத ஆணை முத்தமிட்டுவிட்டு, பின்னர் தனது வீட்டுக்குத் திரும்பிச் செல்கிறாள். 

கேரியின் செயலால் ஏற்பட்ட காயத்தை அவள் தனது சொந்தச் செயலின் மூலம் வெளிப்படுத்துகிறாள்.
இதற்கிடையில், கேரியின் நடிப்பு முகவர் அலானாவுக்கு ஒரு திரைப்படத்தில் நடிப்பதற்கான தேர்வில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றுத் தருகிறார்.

 அந்தப் படத்தில் ஜாக் ஹோல்டன் (ஷான் பென்) என்ற வயதான நடிகர் நடிக்கிறார். ஹோல்டன், அலானாவை “டெய்ல் ஓ’ தி காக்” என்ற உணவகத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். 

அதே உணவகத்தில் கேரியும் அவனுடைய நண்பர்களும் உணவருந்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அலானா ஹோல்டனுடன் இருப்பதைப் பார்த்த கேரிக்கு மீண்டும் பொறாமை ஏற்படுகிறது. 

அலானாவும் மது அருந்திய நிலையில் இருப்பதால், அவளுடைய நடத்தையைப் பார்த்து கேரி மேலும் மன உளைச்சலடைகிறான்.

ஹோல்டனின் நண்பரும் திரைப்பட இயக்குநருமான ரெக்ஸ் ப்ளூ (டாம் வெயிட்ஸ்), ஹோல்டனைத் தனது பழைய மோட்டார் சைக்கிள் சாகசத்தை மீண்டும் செய்து காட்டுமாறு தூண்டுகிறார். 

அருகிலுள்ள கோல்ஃப் மைதானத்தில் அந்தச் சாகசத்தை நிகழ்த்துவதற்கான ஏற்பாடு நடைபெறுகிறது. உணவகத்தில் இருந்தவர்களும் இந்த நிகழ்வைக் காணச் செல்கிறார்கள். 

தீப்பற்றி எரியும் மணல் குழியைத் தாண்டி மோட்டார் சைக்கிளை ஓட்டிக் காட்டும் சாகசத்தில் ஹோல்டன் ஈடுபடுகிறார். 

ஆனால், அதற்கு முன்பாக அலானா மோட்டார் சைக்கிளிலிருந்து கீழே விழுகிறாள். இதைப் பார்த்த கேரி உடனடியாக அவளிடம் ஓடிச் செல்கிறான். 

அலானாவுக்கு ஏற்பட்ட நிலை அவனுடைய பொறாமையைத் தாண்டி அவள்மீது இருக்கும் அக்கறையை வெளிப்படுத்துகிறது.

 இருவருக்கும் இடையிலான மனக்கசப்பு தணிந்து, அவர்கள் மீண்டும் சமாதானமாகிறார்கள். பின்னர், இருவரும் ஒன்றாகத் தண்ணீர்ப் படுக்கைக் கடைக்குச் செல்கிறார்கள். 

அங்கு அலானா தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது, அவளுடைய மார்பகத்தைத் தொட வேண்டும் என்று கேரிக்கு ஆசை ஏற்படுகிறது. ஆனால், அவன் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு அவளைத் தொடாமல் இருக்கிறான்.

அந்தக் காலகட்டத்தில் அமெரிக்கா முழுவதும் எண்ணெய் நெருக்கடி ஏற்படுகிறது. இதன் விளைவாக, தண்ணீர்ப் படுக்கைகளைத் தயாரிக்கும் நிறுவனம் மூடப்படுகிறது. 

இதனால் கேரியின் வணிகம் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுகிறது. தொழிலைத் தொடர முடியாத நிலை உருவாகிறது. இருந்தாலும், கேரி, அலானா மற்றும் அவர்களுடைய நண்பர்கள் கடைசியாக ஒரு தண்ணீர்ப் படுக்கையை வாடிக்கையாளரிடம் கொண்டு சேர்க்க முடிவு செய்கிறார்கள்.

அவர்கள் கொண்டு செல்ல வேண்டிய படுக்கை, ஜான் பீட்டர்ஸ் (பிராட்லி கூப்பர்) என்பவருடைய வீட்டுக்கானது.

 அவர் பிரபலமான சிகை அலங்கார நிபுணர். ஹாலிவுட் உலகத்துடன் தொடர்புடையவரான அவர், கேரியிடம் மிகவும் அவமதிப்பாக நடந்துகொள்கிறார். 

பின்னர், தனது காதலியான பார்பரா ஸ்ட்ரைசாண்டைச் சந்திப்பதற்காக வீட்டைவிட்டுப் புறப்படுகிறார். 

பீட்டர்ஸ் வெளியே சென்ற பிறகு, கேரியும் அவனுடைய நண்பர்களும் வீட்டுக்குள் தண்ணீர்ப் படுக்கையை நிரப்பத் தொடங்குகிறார்கள். 

அப்போது, தண்ணீர் நிரப்பும் குழாயை மூடாமல் விட்டுவிட வேண்டும் என்று கேரி திட்டமிடுகிறான். 

அலானாவும் அதற்கு ஒப்புக்கொள்கிறாள். இதனால், படுக்கை நிரம்பிய பிறகும் தண்ணீர் தொடர்ந்து வெளியேறி வீட்டுக்குள் பிரச்சினை ஏற்படக்கூடிய நிலை உருவாகிறது.

தங்களுடைய வேலையை முடித்துவிட்டதாக நினைத்து கேரியும் அலானாவும் அங்கிருந்து வாகனத்தில் புறப்படுகிறார்கள். 

ஆனால், சிறிது தூரம் சென்றதும் பீட்டர்ஸ் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்த முயற்சி செய்கிறார். அவருடைய காரில் எரிபொருள் தீர்ந்துவிட்டதால் அவர் பதற்றத்துடன் இருக்கிறார்.

 அருகிலுள்ள எரிபொருள் நிரப்பும் நிலையத்தில் அவர் மிகவும் ஆக்ரோஷமாக நடந்துகொண்டு, வன்முறையாக எரிபொருள் நிரப்பும் கருவியைக் கையில் பற்றுகிறார். 

அவரது நடத்தையைக் கண்டு கேரியும் அலானாவும் அங்கிருந்து விலகிச் செல்கிறார்கள். ஆனால், கேரிக்கு இன்னும் பீட்டர்ஸ் மீது கோபம் தணியவில்லை.

 அவனுடைய காரை உடைத்து சேதப்படுத்த வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் திரும்பிச் செல்கிறான். அவ்வாறு செய்ய முயற்சிக்கும் நேரத்தில், கேரியின் வாகனத்திலும் எரிபொருள் தீர்ந்துவிடுகிறது.

அந்தச் சூழலில், நீண்ட சரிவுப் பாதையில் வாகனத்தைப் பின்னோக்கி ஓட்டி கீழே இறக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.

 அலானா அந்தப் பெரிய வாகனத்தை மிகவும் திறமையாகப் பின்னோக்கி ஓட்டிச் செல்கிறாள். 

அவளுடைய வாகன ஓட்டும் திறமையைப் பார்த்து கேரி வியப்படைகிறான். இருவரும் எரிபொருள் நிரப்பும் நிலையத்தை அடைய முடிகிறது.

 ஆனால், இந்த அனுபவங்களும், தன்னுடைய வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து நிகழும் குழப்பங்களும் அலானாவைத் தனது முடிவுகளைப் பற்றி மீண்டும் சிந்திக்க வைக்கின்றன. 

கேரியுடனான உறவும் அவள் தேர்ந்தெடுக்கும் வாழ்க்கைப் பாதையும் அவளுக்குள் பல கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.

இதற்கிடையில், ஒரு தேர்தல் விளம்பரச் சுவரொட்டியைப் பார்த்து அலானாவுக்கு புதிய யோசனை தோன்றுகிறது. 

தனது பழைய வகுப்புத் தோழனான பிரையனை (நேட் மான்) அவள் தொடர்புகொள்கிறாள்.

 பிரையன், லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகர மன்ற உறுப்பினரும் நகர மேயர் பதவிக்குப் போட்டியிடுபவருமான ஜோயல் வாக்ஸின் (பென்னி சாஃப்டி) தேர்தல் பிரசாரத்தில் பணியாற்றுகிறான். 

அவன் அலானாவையும் அந்தப் பிரசாரக் குழுவில் தன்னார்வலராகச் சேர்த்துக்கொள்கிறான். இதன் மூலம், அலானா வணிகம் மற்றும் நடிப்பைத் தாண்டி அரசியல் உலகத்திலும் தனக்கான ஓர் இடத்தைத் தேடத் தொடங்குகிறாள்.

கேரியும் சிறிது காலம் அலானாவுடன் சேர்ந்து தேர்தல் பிரசாரப் பணிகளில் ஈடுபடுகிறான். 

ஆனால், அந்தப் பணியில் தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் அவனுக்கு ஏற்படவில்லை. இவ்வூரில் பின்பால் விளையாட்டு விரைவில் சட்டப்பூர்வமாக்கப்படவுள்ளதாக அவன் அறிந்துகொள்கிறான்.

 பின்பால் என்பது நாணயங்களைப் பயன்படுத்தி விளையாடப்படும் ஒரு வகை இயந்திர விளையாட்டு. இதற்கான புதிய வாய்ப்பைக் கண்ட கேரி, மீண்டும் தொழில் தொடங்க வேண்டும் என்று முடிவெடுக்கிறான். 

அதனால், பின்பால் விளையாட்டு நிலையத்தைத் திறப்பதற்கான திட்டத்தில் இறங்குகிறான்.
ஆனால், கேரியின் புதிய திட்டம் அலானாவுடன் கருத்து வேறுபாட்டை உருவாக்குகிறது.

 அவர்களுக்கிடையிலான வயது வேறுபாடு, உறவின் தன்மை, வாழ்க்கையில் தாங்கள் விரும்பும் விஷயங்கள் ஆகியவை மீண்டும் விவாதத்துக்கு வருகின்றன.

 கேரி தன்னைவிட மிகவும் இளையவன் என்பதையும், அவன் தனது வாழ்க்கையை இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாதவன் என்பதையும் அலானா சுட்டிக்காட்டுகிறாள். 

கேரியைச் சிறுமைப்படுத்தும் விதத்தில் அவள் பேசுகிறாள். அவ்வாறு பேசுவதன் மூலம், அவனைவிடத் தான் மேலானவள் என்று உணர்ந்து தனது மனநிலையை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள முயற்சி செய்கிறாள். ஆனால், இந்தப் பேச்சு கேரியை மிகவும் காயப்படுத்துகிறது.

சண்டைக்குப் பிறகு, சமாதானம் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அலானா கேரியை வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்ல முன்வருகிறாள். 

ஆனால், கேரி அவளுடன் செல்லாமல் தனியாக வாகனத்தை ஓட்டிக்கொண்டு அங்கிருந்து புறப்படுகிறான். இருவருக்கிடையிலான உறவு மீண்டும் ஒரு நிச்சயமற்ற நிலைக்குச் செல்கிறது.

 ஒருவரை ஒருவர் விரும்பினாலும், அந்த விருப்பத்தை எவ்வாறு வெளிப்படுத்துவது, தங்களுடைய வயது மற்றும் வாழ்க்கை நிலைகளுக்கு இடையிலான வேறுபாட்டை எப்படிக் கையாள்வது என்பதில் இருவருக்கும் தெளிவு இல்லை.

பின்னர், கேரி தனது புதிய பின்பால் விளையாட்டு நிலையத்தைத் திறப்பதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்கிறான். முன்பு இருந்த கடையை மாற்றியமைத்து, அதற்கு “ஃபேட் பெர்னீஸ் பின்பால் பேலஸ்” என்று பெயரிடுகிறான். 

தனது புதிய தொழில் முயற்சியின் தொடக்கத்தை உற்சாகமாக எதிர்பார்க்கிறான். அதே இரவில், அலானா தனது வாழ்க்கையில் வேறு ஓர் உறவைத் தொடங்குவதற்கான வாய்ப்பை எதிர்கொள்கிறாள்.

அலானா, பிரையனுடன் நெருக்கமாக இருக்க முயற்சி செய்கிறாள். இருவருக்கும் இடையே முத்தமிடும் சூழல் உருவாகிறது. 

ஆனால், அந்த நேரத்தில் ஜோயல் வாக்ஸிடமிருந்து ஓர் அழைப்பு வருகிறது. அந்த அழைப்பை அலானா முதலில் தனக்கான சந்திப்பு அல்லது காதல் வாய்ப்பாகப் புரிந்துகொள்கிறாள். 

ஆனால், உண்மையில் வாக்ஸ் அவளிடம் வேறு ஓர் உதவியைக் கேட்க விரும்புகிறார். அவருடைய ஒரின ரகசியக் காதலரான மேத்யூவை (ஜோசப் கிராஸ்) பொதுமக்களிடமிருந்து மறைக்க வேண்டிய அரசியல் நெருக்கடி உருவாகியுள்ளது. 

வாக்ஸ் மேயர் தேர்தலில் போட்டியிடுவதால், அவருடைய தனிப்பட்ட உறவு வெளிப்பட்டால் அரசியல் சிக்கல் ஏற்படக்கூடும். அதனைத் தவிர்ப்பதற்காக, மேத்யூவின் காதலியாக அலானா நடிக்க வேண்டும் என்று வாக்ஸ் விரும்புகிறார். 

இதைக் கேட்ட அலானா ஏமாற்றமடைகிறாள். தன்னிடம் தனிப்பட்ட அக்கறை காட்டுவார் என்று நினைத்த ஒருவர், அரசியல் தேவைக்காகத் தன்னைப் பயன்படுத்த விரும்புவதை அவள் புரிந்துகொள்கிறாள்.

அலானா, மனமுடைந்த மேத்யூவை அவரது வீட்டுக்குச் செல்ல உதவுகிறாள். இருவரும் தங்களுடைய வாழ்க்கையில் உள்ள ஆண்களால் ஏற்பட்ட குழப்பங்களையும் ஏமாற்றங்களையும் மனதார பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள்.

 தாங்கள் எதிர்பார்த்த உறவுகள் தங்களுக்குக் கிடைக்காமல் போனதைப் பற்றியும், மற்றவர்கள் தங்களை எவ்வாறு நடத்துகிறார்கள் என்பதையும் பேசிக்கொள்கிறார்கள். 

இந்தச் சந்திப்பு அலானாவுக்கு தனது உணர்ச்சிகளைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

இதற்கிடையில், கேரி அலானாவைத் தேடி அவள் இருக்கும் இடத்துக்குச் செல்கிறான். ஆனால், அலானா பின்பால் விளையாட்டு நிலையத்துக்குச் சென்று கேரியைத் தேடுகிறாள்.

 இருவரும் ஒருவரையொருவர் தேடிக்கொண்டிருப்பதால், முதலில் சந்திக்க முடியாமல் போகிறது. கேரியின் சகோதரிகளும் அலானாவின் காதலுக்கு ஊக்கம் அளிக்கிறார்கள்.

 அவர்களுடைய ஊக்கத்தால், அலானா கேரியைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற முடிவில் உறுதியாக இருக்கிறாள்.

இறுதியில், கேரியும் அலானாவும் ஒருவரையொருவர் சந்திக்கிறார்கள். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி ஓடிச் சென்று அணைத்துக்கொள்கிறார்கள்.

 இதுவரை அவர்களுக்கிடையே இருந்த பொறாமை, கோபம், ஏமாற்றம், வயது வேறுபாடு குறித்த வாக்குவாதங்கள் ஆகியவற்றுக்கிடையிலும், ஒருவர்மீது மற்றவருக்கு இருக்கும் பாசம் இன்னும் நீடிப்பதை இந்தச் சந்திப்பு வெளிப்படுத்துகிறது.

அவர்கள் இருவரும் பின்பால் விளையாட்டு நிலையத்துக்குத் திரும்புகிறார்கள். அங்கு கேரி, அலானாவைத் தனது மனைவியாக அறிவிக்கும் வகையில் “திருமதி அலானா வாலண்டைன்” என்று அறிமுகப்படுத்துகிறான்.

 இருவரும் முத்தமிட்டுக்கொள்கிறார்கள். பின்னர், இருவரும் இரவு நேரத்தில் ஒன்றாக ஓடிச் செல்கிறார்கள். கேரியிடம் தனது காதலை அலானா வெளிப்படையாகக் கூறுகிறாள்.

 இவ்வாறு, பல்வேறு குழப்பங்கள், பிரிவுகள், பொறாமைகள், மனக்கசப்புகள் ஆகியவற்றைக் கடந்து வந்த இருவரின் உறவு, இறுதியில் ஒருவருக்கொருவர் தங்களுடைய உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் தருணத்தில் நிறைவடைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்பாஃப்டா
#கீதப்ப்ரியன்bafta

நீகேப் Knee cap 2024

ஒரு மொழி என்பது பேசுவதற்கான கருவி மட்டும்தானா, அல்லது ஒரு மக்களின் அடையாளத்தையும் அரசியல் உரிமையையும் பண்பாட்டையும் காப்பாற்றும் சக்தியா? 

இந்தக் கேள்வியை இசையின் வழியாக அணுகும் திரைப்படம் நீகேப் Knee cap 2024.

 பெல்ஃபாஸ்டைச் சேர்ந்த ஐரிஷ் ஹிப்-ஹாப் மூவரின் வாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்தப் படம், இசையை வெறும் பொழுதுபோக்காகக் காட்டாமல், மொழி மற்றும் அடையாளம் குறித்த விவாதத்தின் ஒரு பகுதியாக மாற்றுகிறது.

ரிச் பெப்பியாட் எழுதி இயக்கியுள்ள இப்படத்தின் தனித்துவம், அரசியல் கருத்துகளைத் தீவிரமான உரைகளாக மட்டும் முன்வைக்காமல், நகைச்சுவை, ஆவேசம், இளமைத் துடிப்பு ஆகியவற்றுடன் இணைப்பதில் இருக்கிறது. 

ஐரிஷ் மொழியில் உருவாகும் ஹிப்-ஹாப் இசை, இளம் தலைமுறையிடம் ஒரு மொழியை எவ்வாறு உயிர்ப்புடன் கொண்டு செல்ல முடியும் என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. 

மொழியைப் பாதுகாப்பது என்பது அதை அன்றாட வாழ்க்கையிலிருந்து பிரித்து வைப்பதல்ல; சமகாலக் கலை வடிவங்களுக்குள் அதற்கான இடத்தை உருவாக்குவதும்தான் என்பதைப் படத்தின் அடிப்படைக் கருத்து உணர்த்துகிறது.

திரைப்படத்தின் நகைச்சுவை அணுகுமுறை அதன் அரசியல் உள்ளடக்கத்தை எளிமைப்படுத்திவிடாமல், அதனைப் பார்வையாளர்களுக்கு நெருக்கமாக்குகிறது. 

அதே நேரத்தில், எதிர்ப்புணர்வு, சமூக ஒழுங்கு, அரசியல் அடையாளம் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான முரண்பாடுகளையும் படம் முன்வைக்கிறது. 

அதன் மையத்தில் இருப்பது ஒரு இசைக்குழுவின் புகழ் மட்டுமல்ல; எந்த மொழி பொதுவெளியில் ஒலிக்க வேண்டும், யாருடைய அடையாளம் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும், கலைஞர்கள் தங்கள் கருத்துகளை வெளிப்படுத்தும்போது எதிர்கொள்ளும் அழுத்தங்கள் என்ன என்பன போன்ற விரிவான கேள்விகளுமாகும்.

உண்மையான இசைக்குழுவின் உறுப்பினர்களே தங்களைத் திரையில் ஏற்று நடித்திருப்பது படத்துக்கு ஒரு தனித்துவமான இயல்பை அளிக்கிறது. 

லியாம் ஓக் ஓ ஹன்னா, நவோய்ஸ் ஓ கேரலின், ஜேஜே ஓ டோஹெர்டி ஆகியோரின் பங்கேற்பு, இசைக்கலைஞர்களின் உலகத்தையும் அவர்களின் மேடை அடையாளத்தையும் ஒரே அனுபவமாக இணைக்கிறது.

 மைக்கேல் ஃபாஸ்பெண்டர் உள்ளிட்ட அனுபவமிக்க நடிகர்களின் பங்களிப்பும் இந்தக் கற்பனைக்கும் வாழ்க்கை அனுபவத்துக்கும் இடையிலான இணைப்பை வலுப்படுத்துகிறது.

 கதாபாத்திரங்கள் அரசியல் கருத்துகளின் பிரதிநிதிகளாக மட்டுமே நின்றுவிடாமல், தனிப்பட்ட விருப்பங்களும் முரண்பாடுகளும் கொண்ட மனிதர்களாக வெளிப்படுவது படத்தின் அணுகுமுறைக்கு முக்கியமானது.

ரைன் கெர்னகனின் ஒளிப்பதிவும் ஜூலியன் உல்ரிக்ஸ், கிறிஸ் கில் ஆகியோரின் படத்தொகுப்பும், இசை சார்ந்த கதைக்கு ஏற்ற காட்சியோட்டத்தை உருவாக்கும் முக்கியமான தொழில்நுட்ப அம்சங்களாக அமைகின்றன.

 மைக்கேல் “மைகி ஜே” அசான்டே அமைத்துள்ள இசை, படத்தின் மைய அனுபவத்துடன் நேரடியாக இணைகிறது. 

நீகேப் குழுவின் பாடல்களுடன் பைசெப், ஃபான்டெய்ன்ஸ் டி.சி., ஆர்பிட்டல் போன்ற இசைக் கலைஞர்களின் படைப்புகளும் இடம்பெறுவதால், திரைப்படத்தின் இசை உலகம் அதன் மையக் குழுவைத் தாண்டி விரிகிறது. 

இங்கு இசை பின்னணியில் ஒலிக்கும் துணைக் கூறாக இல்லாமல், கதையின் அடையாளத்தையும் அதன் ஆற்றலையும் வடிவமைக்கும் முக்கியமான மொழியாகச் செயல்படுகிறது.

வடக்கு அயர்லாந்தின் அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டுப் பின்னணியை அறிந்தவர்களுக்கு இப்படத்தின் பல அடுக்குகள் கூடுதல் பொருளைத் தரலாம். 

அதே சமயம், ஒரு மொழியின் எதிர்காலம், இளைஞர்களின் சுயவெளிப்பாடு, அரசியல் அதிகாரத்துக்கும் தனிமனிதச் சுதந்திரத்துக்கும் இடையிலான உறவு போன்ற கேள்விகள் உலகின் பல பகுதிகளுக்கும் பொருந்தக்கூடியவை. 

க்னீகேப் (Kneecap) திரைப்படம் 2024 முதல் 2025 வரை பல்வேறு சர்வதேசத் திரைப்பட விழாக்கள், விமர்சகர்கள் அமைப்புகள் மற்றும் திரைப்பட விருது வழங்கும் நிறுவனங்களின் அங்கீகாரத்தைப் பெற்றது. 2024 ஜனவரி 26 அன்று நடைபெற்ற சன்டான்ஸ் திரைப்பட விழாவில், இப்படம் NEXT பார்வையாளர் விருதை வென்றது. 2024 ஜூன் 16 அன்று நடைபெற்ற சிட்னி திரைப்பட விழாவில், சிட்னி திரைப்படப் பரிசுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. அதே விழாவில் சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படத்திற்கான GIO பார்வையாளர் விருதில் இரண்டாம் இடத்தைப் பெற்றது.

2024 ஜூலை 14 அன்று நடைபெற்ற கால்வே திரைப்பட விழாவில், சிறந்த ஐரிஷ் மொழித் திரைப்படம், சிறந்த ஐரிஷ் திரைப்படம் மற்றும் சிறந்த பார்வையாளர் விருது ஆகிய மூன்று விருதுகளையும் க்னீகேப் வென்றது. 2024 நவம்பர் 14 அன்று நடைபெற்ற கிளியோ என்டர்டெயின்மென்ட் விருதுகளில், கர்சன் நிறுவனத்திற்காக சில்க் ஃபேக்டரி உருவாக்கிய Kneecap Redband Trailer திரைப்பட முன்னோட்டம் (Theatrical: Trailer) பிரிவில் விருதை வென்றது.

2024 டிசம்பர் 7 அன்று நடைபெற்ற ஐரோப்பியத் திரைப்பட விருதுகளில், க்னீகேப் திரைப்படம் ஐரோப்பியப் பல்கலைக்கழகத் திரைப்பட விருதுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. இப்படத்தின் இயக்குநர் ரிச் பெப்பியாட் (Rich Peppiatt), சிறந்த ஐரோப்பிய அறிமுகத் திரைப்படத்திற்கான பிரிக்ஸ் FIPRESCI (European Discovery – Prix FIPRESCI) விருதுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டார். 2024 டிசம்பர் 8 அன்று நடைபெற்ற எட்டாவது ஆஸ்ட்ரா திரைப்பட விருதுகளில், சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படப் பிரிவில் க்னீகேப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.

2024 டிசம்பர் 8 அன்று நடைபெற்ற பிரிட்டிஷ் சுயாதீனத் திரைப்பட விருதுகளில் (British Independent Film Awards), க்னீகேப் பல்வேறு பிரிவுகளில் விருதுகளையும் பரிந்துரைகளையும் பெற்றது. சிறந்த பிரிட்டிஷ் சுயாதீனத் திரைப்படத்திற்கான விருதை ரிச் பெப்பியாட், ட்ரெவர் பிர்னி (Trevor Birney), ஜாக் டார்லிங் (Jack Tarling) ஆகியோர் வென்றனர். சிறந்த அறிமுகத் திரைக்கதைப் பிரிவில் ரிச் பெப்பியாட் விருதை வென்றார். சிறந்த இணை முன்னணி நடிப்புக்கான விருதை லியாம் ஓக் ஓ ஹன்னாய் (Liam Óg Ó hAnnaidh), நாய்ஸ் ஓ கேரலெய்ன் (Naoise Ó Cairealláin), ஜே.ஜே. ஓ டோகார்டாய் (JJ Ó Dochartaigh) ஆகியோர் வென்றனர். சிறந்த நடிகர் தேர்வுக்கான விருதை கார்லா ஸ்ட்ரோங் (Carla Stronge), சிறந்த படத்தொகுப்புக்கான விருதை ஜூலியன் உல்ரிக்ஸ் (Julian Ulrichs) மற்றும் கிறிஸ் கில் (Chris Gill), சிறந்த இசை மேற்பார்வைக்கான விருதை கேரி வெல்ச் (Gary Welch) மற்றும் ஜீனெட் ரென்ஸ்ட்ரோம் (Jeanette Rehnstrom), சிறந்த அசல் இசைக்கான விருதை மைக்கேல் “மைக்கி ஜே” அசாண்டே (Michael “Mikey J” Asante) ஆகியோர் வென்றனர். சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த அறிமுக இயக்குநர், சிறந்த திரைக்கதை, சிறந்த ஒளிப்பதிவு, சிறந்த ஆடை வடிவமைப்பு, சிறந்த தயாரிப்பு வடிவமைப்பு மற்றும் சிறந்த ஒலி ஆகிய பிரிவுகளிலும் இப்படம் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.

2024 டிசம்பர் 15 அன்று நடைபெற்ற சான் பிரான்சிஸ்கோ வளைகுடாப் பகுதி திரைப்பட விமர்சகர்கள் வட்டத்தின் விருதுகளில், சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படப் பிரிவில் க்னீகேப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. டிசம்பர் 16 அன்று வெளியான இன்டீவைர் விமர்சகர்கள் வாக்கெடுப்பில் (IndieWire Critics Poll), சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படப் பிரிவில் இப்படம் பத்தாவது இடத்தைப் பிடித்தது. டிசம்பர் 18 அன்று நடைபெற்ற டல்லாஸ்–ஃபோர்ட் வொர்த் திரைப்பட விமர்சகர்கள் சங்க விருதுகளில், சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படப் பிரிவில் ஐந்தாவது இடத்தைப் பெற்றது. டிசம்பர் 19 அன்று நடைபெற்ற டப்ளின் திரைப்பட விமர்சகர்கள் வட்டத்தின் விருதுகளில், சிறந்த ஐரிஷ் திரைப்படப் பிரிவில் முதலிடத்தைப் பிடித்தது.

2024 டிசம்பர் 20 அன்று நடைபெற்ற லெஸ் ஆர்க்ஸ் திரைப்பட விழாவில், ரிச் பெப்பியாட் இயக்கிய க்னீகேப் திரைப்படம் சிறந்த திரைப்படத்திற்கான கிரிஸ்டல் அரோ விருதை வென்றது. இளம் நடுவர் குழுவின் விருதையும், சிங்லே டு சினிமா (Cinglés du Cinéma) விருதையும் இப்படம் வென்றது. சிறந்த அசல் இசைக்கான விருதை மைக்கேல் “மைக்கி ஜே” அசாண்டே பெற்றார்.

2025 ஜனவரி 4 அன்று நடைபெற்ற கன்சாஸ் சிட்டி திரைப்பட விமர்சகர்கள் வட்டத்தின் விருதுகளில், சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படப் பிரிவில் க்னீகேப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. ஜனவரி 6 அன்று நடைபெற்ற ஆஸ்டின் திரைப்பட விமர்சகர்கள் சங்க விருதுகளிலும், ஜனவரி 7 அன்று நடைபெற்ற ஜார்ஜியா திரைப்பட விமர்சகர்கள் சங்க விருதுகளிலும் சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படப் பிரிவில் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. ஜார்ஜியா திரைப்பட விமர்சகர்கள் சங்க விருதுகளில், “Sick in the Head” பாடல் சிறந்த அசல் பாடல் பிரிவிலும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. ஜனவரி 9 அன்று நடைபெற்ற 18ஆவது சினிமா ஐ விருதுகளில் (Cinema Eye Honors), க்னீகேப் திரைப்படம் ஹெட்டரோடாக்ஸ் விருதுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.

2025 ஜனவரி 12 அன்று நடைபெற்ற 36ஆவது பாம் ஸ்பிரிங்ஸ் சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில், சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படத்திற்கான FIPRESCI விருதுக்காக க்னீகேப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. சர்வதேசத் திரைப்படத்தில் சிறந்த நடிகருக்கான FIPRESCI அங்கீகாரத்தை மோ சாரா (Mo Chara), மொக்லாய் பாப் (Móglaí Bap), டிஜே ப்ரொவை (DJ Provái) ஆகியோர் பெற்றனர். ஜனவரி 14 அன்று நடைபெற்ற ஹூஸ்டன் திரைப்பட விமர்சகர்கள் சங்க விருதுகளில், சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படப் பிரிவில் இப்படம் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.

2025 பிப்ரவரி 2 அன்று நடைபெற்ற லண்டன் திரைப்பட விமர்சகர்கள் வட்டத்தின் விருதுகளில், ஆண்டின் சிறந்த திரைப்படம், ஆண்டின் சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படம் மற்றும் ஆண்டின் சிறந்த பிரிட்டிஷ்/ஐரிஷ் திரைப்படம் ஆகிய பிரிவுகளில் க்னீகேப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. அதே விருது நிகழ்வில், ஆண்டின் சிறந்த வளர்ந்து வரும் பிரிட்டிஷ்/ஐரிஷ் திரைப்படத் தயாரிப்பாளருக்கான விருதை ரிச் பெப்பியாட் வென்றார். பிப்ரவரி 7 அன்று நடைபெற்ற 30ஆவது கிரிட்டிக்ஸ் சாய்ஸ் திரைப்பட விருதுகளில், சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படப் பிரிவில் க்னீகேப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.

2025 பிப்ரவரி 12 அன்று நடைபெற்ற 40ஆவது ஆர்டியோஸ் விருதுகளில், சர்வதேசத் திரைப்படப் பிரிவில் நடிகர் தேர்வாளர் கார்லா ஸ்ட்ரோங் பரிந்துரைக்கப்பட்டார். பிப்ரவரி 14 அன்று நடைபெற்ற 21ஆவது ஐரிஷ் திரைப்பட மற்றும் தொலைக்காட்சி விருதுகளில் (IFTA), க்னீகேப் சிறந்த திரைப்படப் பிரிவில் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. ரிச் பெப்பியாட் சிறந்த திரைப்பட இயக்குநருக்கான விருதை வென்றார். சிறந்த முன்னணி நடிகருக்கான பிரிவில் நாய்ஸ் ஓ கேரலெய்ன், ஜே.ஜே. ஓ டோகார்டாய், லியாம் ஓக் ஓ ஹன்னாய் ஆகியோர் பரிந்துரைக்கப்பட்டனர். சிறந்த துணை நடிகருக்காக மைக்கேல் ஃபாஸ்பெண்டர் (Michael Fassbender) பரிந்துரைக்கப்பட்டார். சிறந்த துணை நடிகைக்கான பிரிவில் ஃபியோனுவாலா ஃபிளாஹெர்டி (Fionnuala Flaherty), சிமோன் கிர்பி (Simone Kirby), ஜெசிகா ரெனால்ட்ஸ் (Jessica Reynolds) ஆகியோர் பரிந்துரைக்கப்பட்டனர். சிறந்த திரைக்கதைக்காக ரிச் பெப்பியாட் பரிந்துரைக்கப்பட்டார். சிறந்த நடிகர் தேர்வு விருதை கார்லா ஸ்ட்ரோங் வென்றார். சிறந்த ஆடை வடிவமைப்புக்கான விருதை ஜெனா கிளாமோசானின் (Zjena Glamocanin), சிறந்த படத்தொகுப்புக்கான விருதை ஜூலியன் உல்ரிக்ஸ் மற்றும் கிறிஸ் கில் வென்றனர். சிறந்த ஒளிப்பதிவு, சிகை அலங்காரம் மற்றும் ஒப்பனை, தயாரிப்பு வடிவமைப்பு, ஒலி ஆகிய பிரிவுகளிலும் இப்படம் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.

2025 பிப்ரவரி 16 அன்று நடைபெற்ற 78ஆவது பிரிட்டிஷ் அகாடமி திரைப்பட விருதுகளில் (BAFTA), க்னீகேப் பல பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. ரிச் பெப்பியாட், நாய்ஸ் ஓ கேரலெய்ன், லியாம் ஓக் ஓ ஹன்னாய், ஜே.ஜே. ஓ டோகார்டாய் ஆகியோர் சிறந்த அசல் திரைக்கதைக்காகப் பரிந்துரைக்கப்பட்டனர். கார்லா ஸ்ட்ரோங் சிறந்த நடிகர் தேர்வுக்காகவும், ஜூலியன் உல்ரிக்ஸ் மற்றும் கிறிஸ் கில் சிறந்த படத்தொகுப்புக்காகவும் பரிந்துரைக்கப்பட்டனர். ஆங்கிலம் அல்லாத மொழியில் சிறந்த திரைப்படம் மற்றும் சிறந்த பிரிட்டிஷ் திரைப்படம் ஆகிய பிரிவுகளிலும் இப்படம் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. பிரிட்டிஷ் எழுத்தாளர், இயக்குநர் அல்லது தயாரிப்பாளரின் சிறந்த அறிமுகப் படைப்புக்கான விருதை ரிச் பெப்பியாட் வென்றார்.

2025 பிப்ரவரி 23 அன்று நடைபெற்ற கோல்டன் ரீல் விருதுகளில், சர்வதேசத் திரைப்படத்திற்கான சிறந்த ஒலித் தொகுப்பு சாதனைப் பிரிவில் க்னீகேப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. மேற்பார்வை ஒலி தொகுப்பாளராக பிரெண்டன் ரெஹில் (Brendan Rehill), மேற்பார்வை உரையாடல் தொகுப்பாளராக லூயிஸ் பர்டன் (Louise Burton), ஃபோலி தொகுப்பாளராக டேமியன் லிஞ்ச் (Damien Lynch), ஃபோலி கலைஞர்களாக காயோமி டாய்ல் (Caoimhe Doyle) மற்றும் எமர் ஓ ரெய்லி (Emer O'Reilly) ஆகியோர் இதில் குறிப்பிடப்பட்டனர்.

2025 மே 29 அன்று நடைபெற்ற கோல்டன் டிரெய்லர் விருதுகளில், கர்சன் மற்றும் சில்க் ஃபேக்டரி தயாரித்த Redband முன்னோட்டம் சிறந்த சுயாதீனத் திரைப்பட முன்னோட்டம் மற்றும் மிகவும் புதுமையான முன்னோட்டம் ஆகிய பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. மிகவும் புதுமையான வெளிநாட்டுத் திரைப்பட முன்னோட்டத்திற்கான விருதை அது வென்றது. வைல்ட்கார்டு டிஸ்ட்ரிபியூஷன் மற்றும் காபி அண்ட் சிகரெட்ஸ் சார்பில் உருவாக்கப்பட்ட க்னீகேப் திரைப்படத்தின் சர்வதேசச் சுவரொட்டி, சிறந்த சர்வதேசச் சுவரொட்டிப் பிரிவில் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.

இந்த அங்கீகாரம், மொழி சார்ந்த தனித்துவமான கதைக்களம் சர்வதேசப் பார்வையாளர்களையும் சென்றடைய முடியும் என்பதற்கான முக்கியமான சான்றாகும்.

நீகேப் திரைப்படத்தின் முக்கியத்துவம், ஒரு இசைக்குழுவின் வளர்ச்சியைப் பதிவு செய்வதில் மட்டும் இல்லை; மொழி, பண்பாடு, அரசியல் ஆகியவை இளைய தலைமுறையின் கைகளில் எவ்வாறு புதிய வடிவம் பெறுகின்றன என்பதை ஆராய்வதிலும் இருக்கிறது.

 அதன் நகைச்சுவையும் இசையும் பார்வையாளர்களை ஈர்க்கும் அதே வேளையில், ஒரு மொழிக்கு உயிர் கொடுப்பது அதன் வரலாற்றை நினைவுகூர்வது மட்டுமல்ல, அதை நிகழ்காலத்தின் குரலாக மாற்றுவதும்தான் என்ற சிந்தனையையும் தூண்டுகிறது.

 இசை, அரசியல், பண்பாட்டு அடையாளம் ஆகியவற்றை ஒரே திரைப்பட அனுபவத்தில் இணைக்கும் படைப்புகளை விரும்புவோருக்கு இது கவனிக்கத்தக்க திரைப்படம்.

===============================
படத்தின் கதை:-

2010-களின் இறுதியில், வடக்கு அயர்லாந்தின் பெல்ஃபாஸ்ட் நகரில் உள்ள கேல்டாக்ட் பகுதியில் லியாம் ஓக் ஓ ஹன்னா , நவோய்ஸ் ஓ கேரலின்  ஆகிய இரு இளைஞர்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். 

வடக்கு அயர்லாந்தில் பல ஆண்டுகளாக நீடித்த அரசியல் வன்முறைகளுக்குப் பிறகு ஏற்பட்ட அமைதிச் சூழலில் வளர்ந்த இவர்கள், அந்த வன்முறைக் காலத்தை நேரடியாக அனுபவிக்காத இளைய தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள். 

இருப்பினும், அவர்களுடைய வாழ்க்கையிலும் ஐரிஷ் மொழி, அரசியல் அடையாளம், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியுடனான முரண்பாடுகள் ஆகியவை தொடர்ந்து செல்வாக்குச் செலுத்துகின்றன.

நவோய்ஸின் தந்தை ஆர்லோ ஓ கேரலின் (மைக்கேல் ஃபாஸ்பெண்டர்), ஐரிஷ் குடியரசுவாத ஆயுதக் குழுவுடன் தொடர்புடைய முன்னாள் போராளி. 

பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளிடமிருந்து தப்பிப்பதற்காகத் தனது மரணத்தைப் போலியாகக் காட்டிவிட்டு அவர் தலைமறைவாக வாழ்ந்து வருகிறார். 

இதனால், நவோய்ஸின் தாய் டோலோரஸ் (சிமோன் கிர்பி) மற்றவர்களிடமிருந்து விலகி, தனிமையான வாழ்க்கையை நடத்துகிறார். 

தந்தை உயிருடன் இருந்தாலும் அவருடன் இயல்பான குடும்ப வாழ்க்கையை வாழ முடியாத நிலை நவோய்ஸின் குடும்பத்தில் நீடிக்கிறது.

 ஆர்லோ தனது மகன் நவோய்ஸ் பொறுப்பில்லாமல் இன்பங்களைத் தேடி வாழ்வதையும், வாழ்க்கையில் எதையாவது சாதிக்க வேண்டும் என்ற முனைப்பின்றி இருப்பதையும் பார்த்து ஏமாற்றமடைகிறார்.

 சிறுவயதிலிருந்தே நவோய்ஸுக்கும் லியாமுக்கும் ஐரிஷ் மொழியைக் கற்றுக்கொடுத்தவர் ஆர்லோ என்பதால், அந்த மொழி அவர்களுடைய வாழ்க்கையுடன் ஆழமாகப் பிணைந்திருக்கிறது.

ஒரு நாள் இரவு, போதைப்பொருட்கள் நிறைந்த விருந்தில் கலந்துகொண்ட லியாம் காவல்துறையினரால் கைது செய்யப்படுகிறான்.

 விசாரணையின்போது ஆங்கிலத்தில் பேச மறுத்து, தனக்கு ஐரிஷ் மொழி மட்டுமே தெரியும் என்பதுபோல் பிடிவாதமாக நடந்துகொள்கிறான்.

 அவனுடைய இந்தப் போக்கு காவல்துறையினரைக் கோபப்படுத்துகிறது. இதனால், ஐரிஷ் மொழி வழிக் கல்வி வழங்கும் பள்ளியில் இசை ஆசிரியராகப் பணியாற்றும் ஜேஜே ஓ டோஹெர்டி  மொழிபெயர்ப்பாளராக விசாரணைக்கு அழைக்கப்படுகிறார். 

ஜேஜே ஐரிஷ் மொழியை நன்கு அறிந்தவர் என்பதால், லியாமுக்கும் காவல்துறையினருக்கும் இடையில் மொழிபெயர்த்து உதவுகிறார். 

அந்த உதவியின் மூலம் லியாம் மீது குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்படுவதைத் தவிர்க்கவும் செய்கிறார்.

விசாரணையின்போது லியாமிடம் இருந்த ஒரு குறிப்பேட்டை ஜேஜே கண்டெடுக்கிறார். 

அதில் போதைப்பொருட்கள் இருப்பதைக் கவனித்த அவர், அதை காவல்துறையினரிடம் ஒப்படைக்காமல் தனது சட்டைப் பைக்குள் மறைத்துக்கொள்கிறார். 

பின்னர் அந்தக் குறிப்பேட்டைப் படித்துப் பார்க்கும்போது, அதில் ஐரிஷ் மொழியில் எழுதப்பட்ட நையாண்டி வரிகள் இருப்பதை அறிகிறார். 

அந்த வரிகளில் இசைக்கான வாய்ப்பு இருப்பதாக உணர்ந்த அவர், அவற்றை ராப் பாடல் வரிகளாக மாற்ற முடிவு செய்கிறார்.

இதையடுத்து, லியாமையும் நவோய்ஸையும் அணுகும் ஜேஜே, மூவரும் இணைந்து ஐரிஷ் மொழியில் ஹிப்-ஹாப் இசைக்குழு ஒன்றை உருவாக்கலாம் என்று முன்மொழிகிறார். 

இளம் தலைமுறையினரிடம், குறிப்பாகப் புதிய தலைமுறை இளைஞர்களிடம், ஐரிஷ் மொழியைச் சேர்ப்பதற்கு இசை ஒரு வலிமையான வழியாக அமையும் என்று அவர் கருதுகிறார். 

வழக்கமான மொழிப் பாதுகாப்பு முயற்சிகளுக்கு அப்பால், இளைஞர்கள் விரும்பும் இசை வடிவத்தில் அந்த மொழியைப் பயன்படுத்தினால் அது அவர்களுடைய அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் நுழைய முடியும் என்பதே அவரது எண்ணம்.

இதற்கிடையில், லியாம் ஜார்ஜியா (ஜெசிகா ரெனால்ட்ஸ்) என்ற புராட்டஸ்டன்ட் இளம்பெண்ணுடன் காதல் உறவைத் தொடங்குகிறான். 

மத மற்றும் அரசியல் அடையாளங்களால் பிரிக்கப்பட்ட சமூகப் பின்னணியில் அவர்களுடைய உறவு அமைகிறது. 

மறுபுறம், லியாம், நவோய்ஸ், ஜேஜே ஆகிய மூவரும் தங்கள் இசைக்குழுவுக்குப் பெயர் சூட்டுகிறார்கள். 

வடக்கு அயர்லாந்தின் வன்முறை வரலாற்றில் எதிரிகளைத் தண்டிப்பதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட முழங்காலில் துப்பாக்கியால் சுடும் கொடூரமான தண்டனை முறையை நினைவூட்டும் வகையில், அந்தக் குழுவுக்கு “நீகேப்” என்று பெயரிடுகிறார்கள். 

இந்தப் பெயரே அவர்களுடைய இசையில் இடம்பெறவிருக்கும் எதிர்ப்புணர்வையும் அரசியல் துணிச்சலையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

மூவரும் ஒரு இரவு முழுவதும் போதைப்பொருட்களின் தாக்கத்தில் இசையமைத்து, தங்களுடைய முதல் பாடலை உருவாக்குகிறார்கள். 

அதன் பிறகு ஒரு மதுக்கூடத்தில் நேரடி நிகழ்ச்சிகளை நடத்தத் தொடங்குகிறார்கள். அவர்களுடைய இசை மக்களைக் கவர்கிறது; 

நிகழ்ச்சிகளுக்கு அதிகமானோர் வரத் தொடங்குகிறார்கள். ஐரிஷ் மொழியில் உருவாகும் அவர்களுடைய ராப் பாடல்கள், வழக்கமான மொழிப் பயன்பாட்டிலிருந்து மாறுபட்ட ஒரு புதிய அடையாளத்தை உருவாக்குகின்றன.

 அவர்களுடைய பாடல்களில் சமூக விதிமுறைகளுக்கு எதிரான கருத்துகளும் அரசியல் எதிர்ப்பும் வெளிப்படையாக இடம்பெறுகின்றன.

ஆனால் இசைக்குழுவின் வளர்ச்சி ஜேஜேவுக்குப் புதிய சிக்கலை உருவாக்குகிறது. அவர் ஓர் ஆசிரியர் என்பதால், நீகேப்புடன் அவருடைய தொடர்பு வெளியில் தெரியவந்தால் தனது தொழில் வாழ்க்கை பாதிக்கப்படலாம் என்று அஞ்சுகிறார். 

குழுவின் இசை ஆவேசமானதாகவும் அரசியல் ரீதியாக வெளிப்படையானதாகவும் இருப்பதால், அதன் உறுப்பினராகத் தன்னை வெளிப்படுத்துவதில் தயக்கம் கொள்கிறார். 

இதனால், அவர் “டிஜே ப்ரோவை” என்ற மறைபெயரை ஏற்றுக்கொண்டு, முகத்தை மறைப்பதற்காக ஐரிஷ் மூவர்ணக் கொடியின் நிறங்களைக் கொண்ட முகமூடியை அணிந்து மேடையில் தோன்றுகிறார்.

ஜேஜே தனது காதலியான கேட்லினிடமும் (ஃபியோனுலா ஃபிளாஹெர்டி) இசைக்குழுவில் தனக்குள்ள தொடர்பை மறைக்கிறார். 

கேட்லின் ஐரிஷ் மொழிக்கு வடக்கு அயர்லாந்தில் அதிகாரப்பூர்வ அங்கீகாரம் வழங்கும் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான அரசியல் இயக்கத்தில் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருக்கிறார். 

மொழியின் உரிமைக்காகப் போராடும் கேட்லினின் அரசியல் செயல்பாடுகளுக்கும், அதே மொழியைத் தனது இசையின் மூலம் பொதுமக்களிடம் கொண்டு செல்லும் நீகேப்பின் அணுகுமுறைக்கும் இடையே தொடர்பு இருந்தாலும், தனது இசைக்குழு அடையாளம் வெளிப்பட்டால் ஏற்படக்கூடிய விளைவுகளை நினைத்து ஜேஜே அதை மறைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்.

நீகேப்பின் புகழ் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, அவர்களுடைய பாடல்களைச் சுற்றி சர்ச்சைகளும் உருவாகின்றன.

 சமூக விரோத நடத்தையை ஊக்குவிப்பதாகவும், ஐரிஷ் குடியரசுவாத அரசியல் கருத்துகளைத் தீவிரமாகப் பரப்புவதாகவும் அவர்களுடைய இசை விமர்சிக்கப்படுகிறது. இதற்கிடையில், “போதைப்பொருட்களுக்கு எதிரான தீவிர குடியரசுவாதிகள்” என்று தங்களை அழைத்துக்கொள்ளும் ஆர்ஆர்ஏடி என்ற அமைப்பு லியாமையும் நவோய்ஸையும் மிரட்டுகிறது; பின்னர் அவர்கள் இருவரையும் தாக்கவும் செய்கிறது.

நீகேப்பின் இசைப்பதிவு நிலையம் அமைந்துள்ள கேரேஜ் குண்டுவெடிப்பில் அழிக்கப்படுகிறது. 

அங்கு சேமித்து வைக்கப்பட்டிருந்த அவர்களுடைய இசைப்பதிவுகளும் அழிக்கப்படுகின்றன. 

இந்தத் தாக்குதலுக்குப் பின்னால் ஆர்ஆர்ஏடி அமைப்பே இருப்பதாக லியாமும் நவோய்ஸும் நம்புகிறார்கள்.

 இசைக்குழுவின் வளர்ச்சியைத் தடுக்க முயலும் சக்திகளுக்கு எதிராக அவர்கள் தொடர்ந்து செயல்பட வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது.

இதற்கிடையில், ஆர்டிஇ ரெய்டியோ நா கேல்டாக்டா என்ற ஐரிஷ் மொழி வானொலி நிலையத்திற்காக நீகேப் புதிய பாடல் ஒன்றைத் தயாரிக்க வேண்டிய அவசர நிலை ஏற்படுகிறது. 

நேரம் குறைவாக இருப்பதால், ஜேஜே பணியாற்றும் பள்ளியின் இசைப் பிரிவுக்குள் மூவரும் இரவில் அத்துமீறி நுழைகிறார்கள். 

அங்குள்ள இசைக்கருவிகளையும் பதிவு செய்யும் வசதிகளையும் பயன்படுத்தி இரவு முழுவதும் பாடலை உருவாக்கி ஒலிப்பதிவு செய்கிறார்கள். 

இந்தச் செயலுக்குப் பிறகு, இசைக்குழுவிலிருந்து விலக விரும்புவதாக ஜேஜே அறிவிக்கிறார். 

ஆசிரியர் பணியையும் தனது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும் பாதிக்கக்கூடிய இந்தச் செயல்பாடுகளில் தொடர்ந்து ஈடுபடுவது அவருக்குப் பெரும் ஆபத்தாகத் தோன்றுகிறது.

அவர்கள் தயாரித்த பாடல் வானொலியில் ஒலிபரப்பப்படுவதற்கு முதலில் தடை விதிக்கப்படுகிறது.

 பாடலில் இடம்பெற்றுள்ள வெளிப்படையான, ஆபாசமான சொற்களே அதற்குக் காரணம்.

 ஆனால் டோலோரஸ் இந்தத் தடையை எதிர்த்து உள்ளூர் மக்களை ஒன்றிணைத்துப் போராட்டத்தை ஏற்பாடு செய்கிறார். 

அவரது முயற்சியால் பாடலை ஒலிபரப்ப வேண்டும் என்ற கோரிக்கை வலுப்பெறுகிறது. இறுதியில் அந்தப் பாடல் வானொலியில் ஒலிபரப்பப்படுகிறது; அது பெரும் வரவேற்பைப் பெற்று வெற்றியடைகிறது.

இந்த நிகழ்வுகளால், டிஜே ப்ரோவை என்ற பெயரில் மறைந்திருந்த ஜேஜேவின் உண்மையான அடையாளம் பொதுமக்களுக்குத் தெரியவருகிறது. 

அதன் விளைவாக அவர் ஆசிரியர் பணியிலிருந்து நீக்கப்படுகிறார். 
அவரது காதலி கேட்லினும் இந்தச் சூழ்நிலையைத் தொடர்ந்து அவருடன் உறவை முறித்துக்கொள்கிறார்.

 இதுவரை தனது தொழில் வாழ்க்கையையும் தனிப்பட்ட உறவையும் காப்பாற்றுவதற்காக இசைக்குழுவிலிருந்து விலக முயன்ற ஜேஜே, இப்போது அவற்றை இழந்த நிலையில் இருக்கிறார். 

சிறிது தயக்கத்துக்குப் பிறகு, நீகேப்புடன் மீண்டும் இணைந்து செயல்பட அவர் முடிவு செய்கிறார்.

பின்னர் நீகேப் ஒரு பெரிய இசை நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்கிறது. அப்போது ஆர்ஆர்ஏடி அமைப்பின் உறுப்பினர்கள் லியாமையும் நவோய்ஸையும் மிரட்டி, போதைப்பொருள் விற்பனையிலிருந்து கிடைக்கும் பணத்தைத் தங்களிடம் ஒப்படைக்குமாறு கோரியதைப் பதிவுசெய்த ஒலியை இசைக்குழுவினர் பொதுமக்கள் முன்னிலையில் ஒலிபரப்புகிறார்கள். 

இதன் மூலம், போதைப்பொருட்களுக்கு எதிரான அமைப்பு என்று தங்களை வெளிப்படுத்திக்கொண்ட ஆர்ஆர்ஏடியின் உண்மையான செயல்பாடுகளை அவர்கள் அம்பலப்படுத்துகிறார்கள்.

இதனால் ஆத்திரமடைந்த ஆர்ஆர்ஏடி உறுப்பினர் ஒருவர், கூட்டத்திலிருந்தபடியே துப்பாக்கியால் சுடுகிறார். 

அங்கு குழப்பம் ஏற்படுகிறது. அந்தக் குழப்பத்தின் நடுவே காவல்துறையினர் லியாமைக் கைது செய்கிறார்கள். 

அதே நேரத்தில், ஆர்ஆர்ஏடி உறுப்பினர்கள் நவோய்ஸைக் கடத்திச் செல்கிறார்கள். இதனால் இருவரும் வெவ்வேறு ஆபத்துகளில் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள்.

காவல்துறையின் விசாரணைக் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் லியாமை, காவல்துறை துப்பறிவாளர் எல்லிஸ் (ஜோசி வாக்கர்) கொடூரமாகத் தாக்குகிறார். 

எல்லிஸ் ஒரு தீவிர பிரிட்டிஷ் ஆதரவு அரசியல் நிலைப்பாட்டைக் கொண்டவர்; மேலும் அவர் ஜார்ஜியாவின் அத்தையுமாவார். 

நீகேப்பின் வளர்ச்சியைத் தடுக்க இசைப்பதிவு நிலையம் குண்டுவெடிப்பில் அழிக்கப்படுவதற்கு ஏற்பாடு செய்ததே தான்தான் என்று அவர் லியாமிடம் வெளிப்படுத்துகிறார்.

 நீகேப்பின் புகழ் அதிகரிப்பது அரசியல் ரீதியாகத் தீங்கு விளைவிக்கும் என்று கருதிய அவர், அதனைத் தடுத்து நிறுத்தும் நோக்கத்தில் இந்தத் தாக்குதலை ஏற்பாடு செய்திருந்தார். 

இதற்கு முன்பே ஜேஜேயையும் டோலோரஸையும் நீகேப்பின் செயல்பாடுகள் ஏற்படுத்தக்கூடிய பாதிப்புகள் குறித்து அவர் எச்சரித்திருந்தார்.

இதற்கிடையில், கடத்தப்பட்ட நவோய்ஸை முழங்காலில் சுட்டுத் தண்டிக்க ஆர்ஆர்ஏடி உறுப்பினர்கள் தயாராகிறார்கள்.

 அப்போது ஆர்லோ அங்கு வந்து சேர்கிறார். தனது மகனைத் தானே தண்டிக்கப் போவதாக முதலில் காட்டிக்கொண்டு, ஆர்ஆர்ஏடி உறுப்பினர்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுகிறார்.

 ஆனால் அவர் உண்மையில் தனது மகனைக் காப்பாற்றவே வந்திருக்கிறார். திடீரென அவர் அங்கிருந்த மூன்று ஆர்ஆர்ஏடி உறுப்பினர்களையும் சுட்டுக் கொல்கிறார்.

அந்த மூவரில் இருவர் முறையே எம்ஐ5 உளவுத்துறையுடனும் காவல்துறையின் சிறப்புப் பிரிவுடனும் தொடர்புடைய மறைமுகப் பணியாளர்கள் என்று ஆர்லோ வெளிப்படுத்துகிறார்.

 இதன் மூலம், ஆர்ஆர்ஏடி அமைப்பின் செயல்பாடுகளுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் அதிகாரத் தொடர்புகளும் வெளிப்படுகின்றன.

 நவோய்ஸைக் காப்பாற்றிய பிறகு, அவனுடைய இசையையும் செயல்பாடுகளையும் நினைத்து தான் பெருமைப்படுவதாக ஆர்லோ கூறுகிறார். 

இதுவரை மகனின் வாழ்க்கைமுறையால் ஏமாற்றமடைந்திருந்த தந்தை, இப்போது அவன் தேர்ந்தெடுத்த பாதையை ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

 பின்னர் ஆர்லோ தானாகவே காவல்துறையிடம் சரணடைந்து கைது செய்யப்பட அனுமதிக்கிறார். 
மறுபுறம், லியாமை காவல்துறையினர் விருப்பமின்றி விடுவிக்கிறார்கள்.

இந்தச் சம்பவங்களுக்குப் பிறகும் நீகேப்பின் இசை மேலும் பிரபலமடைகிறது. புராட்டஸ்டன்ட் யூனியனிஸ்ட் அரசியல் குழுக்கள் அவர்களுடைய வளர்ச்சியைத் தடுக்க முயன்றாலும், இசைக்குழுவின் செல்வாக்கு தொடர்ந்து அதிகரிக்கிறது.

 அவர்களுடைய பாடல்கள் இளம் தலைமுறையினரிடம் பரவலாகச் சென்றடைகின்றன.

இறுதிக் காட்சிகளில், கேட்லின் ஐரிஷ் மொழிச் சட்டத்திற்கான தனது அரசியல் இயக்கத்தைத் தொடர்ந்து முன்னெடுக்கிறார்.

 டோலோரஸ் ஒரு மதுக்கூடத்தில் பாடிக்கொண்டிருப்பது காட்டப்படுகிறது. இதுவரை தனிமையில் வாழ்ந்து வந்த அவர், இசையுடன் தொடர்புடைய ஒரு தருணத்தில் தோன்றுகிறார்.

 அதேவேளையில், ஜார்ஜியாவும் வெவ்வேறு வயதுகளையும் பின்னணிகளையும் சேர்ந்த மாணவர்களும் ஜேஜே நடத்தும் ஐரிஷ் மொழி வகுப்பில் கலந்துகொள்கிறார்கள்.

 இவ்வாறு, ஐரிஷ் மொழியை இசையின் வழியாக இளைய தலைமுறையிடம் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்று தொடங்கிய முயற்சி, இசைக்குழுவின் செயல்பாடுகளைத் தாண்டி பல்வேறு மனிதர்களின் வாழ்க்கையிலும் இடம்பிடிக்கும் தருணத்தில் கதை நிறைவடைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்பாஃப்டா
#கீதப்ப்ரியன்bafta

எர்த் மாமா Earth Mama 2023


ஒரு தாய் தனது குழந்தைகளை வளர்ப்பதற்குத் தேவையான வாழ்க்கைச் சூழலைப் பெற முடியாதபோது, அவளுடைய தாய்மை மட்டும் அந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்த்துவிடுமா?

வறுமை, குடும்பப் பொறுப்பு, தனிப்பட்ட கனவுகள் ஆகியவற்றுக்கு இடையே சிக்கிக்கொள்ளும் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்டு, இந்தக் கேள்வியை உணர்ச்சிப்பூர்வமாக அணுகுகிறது எர்த் மாமா (எர்த் மாமா,Earth Mama 2023.

இயக்குநர் சவானா லீஃப் எழுதி இயக்கியுள்ள இந்தத் திரைப்படம், தாய்மையை வெறுமனே அன்பின் வெளிப்பாடாகச் சித்தரிக்காமல், பொருளாதார நெருக்கடிகளும் வாழ்க்கைச் சூழல்களும் ஒரு பெண்ணின் தேர்வுகளை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன என்பதையும் ஆராய்கிறது.

ஜியா (தியா நோமோர்) என்ற இளம் தாயின் வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்ட இத்திரைப்படம், அவளுடைய தனிப்பட்ட சிக்கல்களைப் பரந்த சமூகப் பின்னணியுடன் இணைக்கிறது.

ஒரு பெண்ணின் முடிவுகளை அவளுடைய விருப்பங்களை மட்டும் வைத்து மதிப்பிட முடியுமா, அல்லது அவள் எதிர்கொள்ளும் சூழல்களையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டுமா என்ற கேள்வியைத் திரைப்படம் எழுப்புகிறது.

தாய்மைக்கான சமூக எதிர்பார்ப்புகளுக்கும், வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கான நடைமுறைச் சிரமங்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடு அதன் மையமான உணர்வாக அமைகிறது.

சவானா லீஃப்பின் இயக்க அணுகுமுறை, கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையைப் பெரிய நாடகீய நிகழ்வுகளின் வழியாக விளக்குவதற்குப் பதிலாக, அவர்களின் அன்றாட அனுபவங்களுக்கும் உள்ளார்ந்த உணர்வுகளுக்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது.

ஜியாவின் மௌனமும் அவளுடைய வாழ்க்கைச் சிக்கல்களும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன. இதனால், அவள் எதிர்கொள்ளும் மன அழுத்தத்தை உரையாடல்கள் மூலம் மட்டும் புரிந்துகொள்ளாமல், அவளுடைய இருப்பையும் நடத்தையையும் கவனித்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அனுபவமாகத் திரைப்படம் மாறுகிறது.

ஜியாவாக நடித்துள்ள தியா நோமோரின் நடிப்பு இத்திரைப்படத்தின் முக்கியமான பலங்களில் ஒன்றாகும். கதாபாத்திரத்தின் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படையான நாடகத்தன்மையால் மட்டுமே வெளிப்படுத்தாமல், அமைதியான தருணங்களிலும் அவளுடைய உளவியல் சிக்கல்களை உணரச் செய்வதே இந்த நடிப்பின் சிறப்பு.

ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் அன்பு, பொறுப்பு, எதிர்பார்ப்பு, இயலாமை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மோதும்போது உருவாகும் உணர்ச்சிச் சிக்கல்களைப் புரிந்துகொள்ள இந்த அணுகுமுறை உதவுகிறது. மற்ற கதாபாத்திரங்களுடனான உறவுகளும் ஜியாவின் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான முக்கியமான பகுதிகளாக அமைகின்றன.

ஒளிப்பதிவாளர் ஜோடி லீ லிப்ஸின் பங்களிப்பும், ஜார்ஜ் கிராக்கின் படத்தொகுப்பும் திரைப்படத்தின் கதைசொல்லல் முறையுடன் இணைகின்றன. காட்சிகளை வெறும் தகவல் பரிமாற்றத்திற்கான கருவிகளாகப் பயன்படுத்தாமல், கதாபாத்திரங்களின் அனுபவத்தை உணரச் செய்யும் வகையில் திரைப்படம் அமைந்துள்ளது.

காட்சிகளுக்கு இடையிலான அமைதியும் இடைவெளியும் பார்வையாளருக்கு கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளைத் தாமாகவே உள்வாங்குவதற்கான இடத்தை வழங்குகின்றன.

கெல்சி லூவின் இசையும் இந்த நெருக்கமான கதைசொல்லல் அணுகுமுறையின் ஒரு பகுதியாக அமைகிறது.

இத்திரைப்படத்தின் தனித்துவம், தாய்மையைப் பற்றிய எளிய தீர்ப்புகளை முன்வைக்காமல், ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கைத் தேர்வுகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் சிக்கல்களை ஆராய்வதில் இருக்கிறது.

ஒரு தாயின் அன்பு உண்மையானதாக இருந்தாலும், அவளால் தனது குழந்தைகளுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் வழங்க முடியாமல் போகலாம். அதேபோல், வாழ்க்கையின் நடைமுறைச் சிக்கல்களைக் கருத்தில் கொண்டு எடுக்கப்படும் முடிவுகளை உணர்ச்சியற்ற செயல்களாக மட்டும் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

இத்தகைய முரண்பாடுகளைத் திரைப்படம் அணுகும் விதம், பார்வையாளரை கதாபாத்திரங்களை உடனடியாகத் தீர்ப்பிடாமல் அவர்களின் சூழலைப் புரிந்துகொள்ளத் தூண்டுகிறது.

சன்டான்ஸ் திரைப்பட விழாவில் 2023ஆம் ஆண்டு திரையிடப்பட்ட எர்த் மாமா, விமர்சன ரீதியாகவும் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றது. ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 58 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 97 விழுக்காடு நேர்மறையான மதிப்பீட்டையும், மெட்டாகிரிட்டிக் தளத்தில் 100க்கு 84 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றது.

2024ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் திரைப்பட மற்றும் தொலைக்காட்சிக் கலைக்கழக விருதுகளில் சிறந்த அறிமுகப் படைப்புக்கான விருதையும் வென்றது.

இந்த அங்கீகாரங்கள், திரைப்படத்தின் கலைநோக்குக்கும் அதன் படைப்பாக்கத்திற்கும் கிடைத்த வரவேற்பைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன.

வெளிப்படையான உணர்ச்சிப் பெருக்கையோ எளிய தீர்வுகளையோ நாடாமல், மனித வாழ்க்கையின் நெருக்கடிகளை நெருக்கமாக அணுகும் திரைப்படங்களை விரும்புவோருக்கு எர்த் மாமா குறிப்பிடத்தக்க படைப்பாக அமைகிறது.

தாய்மை, வறுமை, தனிப்பட்ட கனவுகள், சமூக எதிர்பார்ப்புகள் ஆகியவற்றை ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்தி, மனிதர்களின் முடிவுகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் சூழல்களைப் புரிந்துகொள்ள அழைக்கிறது.

ஒரு மனிதரை மதிப்பிடுவதற்கு முன்பு, அவர் வாழும் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்தும் அமைதியான, ஆழமான திரைப்பட அனுபவமே இதன் முதன்மையான சிறப்பு.

===============================
படத்தின் கதை:-

இருபத்து நான்கு வயதான ஜியா (தியா நோமோர்) கர்ப்பிணியாக இருக்கிறாள். அவளுக்கு ஏற்கெனவே ட்ரே மற்றும் ஷைனா என்ற இரண்டு குழந்தைகள் உள்ளனர்.

ஆனால், அந்தக் குழந்தைகள் இருவரும் வளர்ப்புப் பராமரிப்பில் இருக்கிறார்கள். ஜியாவுக்குப் போதுமான பொருளாதார வசதி இல்லாததால், குழந்தைகளைத் தன்னுடன் வைத்துக்கொண்டு வளர்க்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

அவர்களுக்காகச் செலுத்த வேண்டிய பராமரிப்புத் தொகையைக்கூட அவள் முறையாகச் செலுத்தத் தவறியிருக்கிறாள்.

இந்தச் சூழலில், தனது மூன்றாவது குழந்தையைப் பெற்றெடுத்து எப்படிப் பராமரிப்பது என்ற கேள்வி அவளுடைய வாழ்க்கையில் மேலும் ஒரு சிக்கலை உருவாக்குகிறது.

ஜியா பெற்றோராக இருப்பதற்கான பயிற்சி வகுப்புகளில் கலந்துகொள்கிறாள். ஆனால், அங்கு அவள் பெரும்பாலும் அமைதியாகவே இருக்கிறாள்.

தனது மனதில் இருப்பதை வெளிப்படையாகப் பேசாமல், வகுப்புகளில் மற்றவர்களுடன் அதிகமாக உரையாடாமல் இருக்கிறாள். ஏற்கெனவே இரண்டு குழந்தைகள் தன்னிடமிருந்து பிரிந்து வளர்ப்புப் பராமரிப்பில் இருக்கும் நிலையில், பிறக்கவிருக்கும் குழந்தையின் எதிர்காலத்தைப் பற்றியும் அவள் சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது.

குழந்தையைப் பெற்றெடுத்த பிறகு அதைத் தன்னால் வளர்க்க முடியுமா என்ற கேள்வி அவளைத் தத்தெடுப்பு குறித்து யோசிக்க வைக்கிறது.

தனது வயிற்றில் வளரும் குழந்தையை வேறொரு குடும்பத்திடம் தத்தெடுப்புக்காக ஒப்படைக்கலாம் என்று ஜியா கருதுகிறாள்.

குழந்தைக்குத் தேவையான பொருளாதார வசதிகளையும் பாதுகாப்பான குடும்பச் சூழலையும் வழங்கக்கூடியவர்களிடம் அதை ஒப்படைத்தால், குழந்தைக்கு நல்ல வாழ்க்கை அமையலாம் என்று அவள் எண்ணுகிறாள்.

இந்த முடிவை அவள் பரிசீலிப்பதற்குக் காரணம், குழந்தையை விரும்பவில்லை என்பதல்ல; தன்னுடைய தற்போதைய வாழ்க்கைச் சூழலில் அதற்குத் தேவையான பராமரிப்பை வழங்குவது கடினமாக இருப்பதுதான்.

ஜியாவின் தோழியான ட்ரினா (டோச்சி) அவளுடைய இந்த எண்ணத்தை எதிர்க்கிறாள். ஒரு தாய் தனது குழந்தையைத் தானே வளர்ப்பது அவளுக்குக் கடவுள் அளித்த உரிமையும் பொறுப்பும் என்று ட்ரினா நம்புகிறாள்.

எனவே, குழந்தையைத் தத்தெடுப்புக்காக ஒப்படைப்பதற்குப் பதிலாக, அதைத் தன்னுடன் வைத்துக்கொண்டு வளர்க்க வேண்டும் என்று ஜியாவிடம் வலியுறுத்துகிறாள்.

ஜியா எதிர்கொள்ளும் பொருளாதாரச் சிரமங்களைவிட, தாய்க்கும் குழந்தைக்கும் இடையிலான உறவையே ட்ரினா முதன்மையாகக் கருதுகிறாள். இதனால், பிறக்கவிருக்கும் குழந்தையின் எதிர்காலம் குறித்து இருவருக்கும் கருத்து வேறுபாடு ஏற்படுகிறது.

தனது குழந்தையைத் தத்தெடுக்க விரும்பும் குடும்பத்தைச் சந்திப்பதற்காக ஜியா, பால் (பூகீம் வுட்பைன்) மற்றும் மோனிகா (ஷரோன் டங்கன்-ப்ரூஸ்டர்) ஆகியோரைச் சந்திக்கிறாள்.

அவர்களுக்கு ஏற்கெனவே ஆம்பர் என்ற மகள் இருக்கிறாள். ஜியாவின் குழந்தையைத் தத்தெடுத்து வளர்க்க விரும்பும் இந்தக் குடும்பத்தினருடன் பேசும்போது, ஜியாவின் கடந்தகால வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான விவரம் தெரியவருகிறது.

அவள் ஒருகாலத்தில் கல்லூரியில் படிக்க வேண்டும் என்ற கனவைக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால், அவளுடைய மகன் ட்ரே பிறந்த பிறகு அந்தக் கல்வித் திட்டம் தடைபட்டது.

குழந்தையை வளர்ப்பதற்கான பொறுப்பு அவளுடைய வாழ்க்கைப் பாதையை மாற்றிவிட்டது. இப்போது தனக்கு முன்பு இருந்த கனவுகளுக்குப் பதிலாக வேறு கனவுகள் இருப்பதாக ஜியா தெரிவிக்கிறாள்.

பால், மோனிகா, அவர்களுடைய மகள் ஆம்பர் ஆகியோரைச் சந்தித்த பிறகு, ஜியாவுக்கு அந்தக் குடும்பம் பிடித்துப்போகிறது.

அவர்களிடம் தனது குழந்தையை ஒப்படைப்பது குறித்து அவள் பரிசீலிக்கிறாள். ஆனால், அவர்களுடன் நல்ல அறிமுகம் ஏற்பட்டிருப்பதால் மட்டும் அவளுடைய முடிவு உறுதியாகிவிடவில்லை.

குழந்தையைத் தத்தெடுப்புக்காக ஒப்படைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துக்கும், அதைத் தன்னுடன் வைத்துக்கொண்டு வளர்க்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்துக்கும் இடையே அவள் தடுமாறுகிறாள்.

இதற்கிடையில், ட்ரினா தொடர்ந்து தனது கருத்தை வலியுறுத்துகிறாள். ஒரு தாய் தனது குழந்தைகளுடன் இருக்க வேண்டும் என்ற அவளுடைய நம்பிக்கை, ஜியா எடுக்க நினைக்கும் முடிவுக்கு எதிராக அமைகிறது.

இதனால் இருவருக்கும் இடையே வாக்குவாதம் ஏற்படுகிறது. ஜியாவின் வாழ்க்கைச் சூழலைப் புரிந்துகொண்டு அவளுடைய முடிவை ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, குழந்தையைத் தாயே வளர்க்க வேண்டும் என்ற தனது நிலைப்பாட்டில் ட்ரினா உறுதியாக இருக்கிறாள்.

இதனால், குழந்தையைத் தத்தெடுப்புக்காக ஒப்படைப்பது குறித்த ஜியாவின் குழப்பம் மேலும் தீவிரமடைகிறது.

இதற்குப் பிறகு ஜியா போதைப்பொருளைப் பயன்படுத்துகிறாள். அதன் தாக்கத்தில், அவள் ஒரு காட்டுக்குள் ஆடையின்றி நடந்து செல்வதுபோன்ற மாயத்தோற்றத்தை அனுபவிக்கிறாள்.

இந்த அனுபவத்துக்குப் பிறகு அவளுடைய கர்ப்பம் பிரசவத்தை அடைகிறது. ஜியா தனது குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கிறாள்.

ஆனால், கர்ப்பமாக இருந்தபோது போதைப்பொருள் பயன்படுத்தியதற்காக அவள் கடுமையாகக் கண்டிக்கப்படுகிறாள். கர்ப்பகாலத்தில் போதைப்பொருள் பயன்படுத்தியிருப்பது குழந்தையைப் பாதிக்கக்கூடிய செயலாகக் கருதப்படுவதால், அவளுடைய நடத்தைக்காக அவளிடம் கண்டனம் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

ஜியா தனது குழந்தையை வருத்தத்துடன் பார்த்து, அதனிடம் மன்னிப்புக் கேட்கிறாள்.

இறுதியில், பாலும் மோனிகாவும் ஜியாவின் குழந்தையைத் தத்தெடுத்துக்கொள்கிறார்கள். இதனால், பிறக்கவிருக்கும் குழந்தையைப் பற்றிய ஜியாவின் முடிவு ஒரு நிலையை அடைகிறது. ஆனால், அவளுடைய மற்ற இரண்டு குழந்தைகளான ட்ரே மற்றும் ஷைனா இன்னும் வளர்ப்புப் பராமரிப்பில்தான் இருக்கிறார்கள்.

எனவே, மூன்றாவது குழந்தையின் எதிர்காலம் தீர்மானிக்கப்பட்ட பிறகும், தனது முதல் இரண்டு குழந்தைகளுடன் மீண்டும் நெருக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்ற அவளுடைய விருப்பம் நிறைவேற வேண்டியிருக்கிறது.

இதற்காக ஜியா நீதிமன்றத்தில் அனுமதி கோருகிறாள். ட்ரே மற்றும் ஷைனாவுடன் அதிக நேரம் செலவிடுவதற்கு அனுமதிக்க வேண்டும் என்பதே அவளுடைய கோரிக்கை. ஏற்கெனவே குழந்தைகளைத் தன்னுடன் வைத்துக்கொண்டு வளர்க்க முடியாத சூழலில் இருந்த அவள், இப்போது அவர்களுடன் கூடுதல் நேரம் செலவிடுவதற்கான வாய்ப்பையாவது பெற விரும்புகிறாள்.

மூன்றாவது குழந்தை தத்தெடுப்புக்காக ஒப்படைக்கப்பட்டுவிட்ட நிலையில், தனது மற்ற இரண்டு குழந்தைகளுடனான உறவைத் தொடர்ந்து பேணுவதற்கான முயற்சியில் அவள் இருக்கிறாள்.

திரைப்படத்தின் இறுதியில், ஜியா ஒரு நீர்நிலையை நோக்கி அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளுடைய வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகு இடம்பெறும் இந்த இறுதிக்காட்சி, அவளைத் தனியாகக் காட்டுகிறது.

அவளுடைய எதிர்காலம் எவ்வாறு அமையும் என்பது தெளிவாகக் கூறப்படாமல், நீர்நிலையை நோக்கிப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் ஜியாவின் தோற்றத்துடன் கதை நிறைவடைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்பாஃப்டா
#கீதப்ப்ரியன்bafta

ஃபியர் அண்ட் டிஸையர் Fear and Desire 1953

போரின் கொடூரத்தையும் மனித மனதின் விவரிக்க முடியாத பயத்தையும் ஒரு திரைப்படம் எப்படி மிகக் குறைந்த வளங்களைக் கொண்டு வெளிப்படுத்த முடியும்? 

உலகப் புகழ்பெற்ற இயக்குநர் ஸ்டான்லி குப்ரிக் தனது இளம் வயதில், மிகக் குறைந்த வரவுசெலவுத் திட்டத்தில் உருவாக்கிய ‘ஃபியர் அண்ட் டிசையர்’ Fear and Desire திரைப்படம் இந்த ஆச்சரியமான கேள்விக்கு ஒரு சிறந்த பதிலாக அமைகிறது.

 எந்தவொரு குறிப்பிட்ட போரையும் மையமாகக் கொள்ளாமல், மனித மனதின் உலகளாவிய உணர்ச்சிகளைப் பேசும் ஒரு தத்துவப் படைப்பாக இது உருவாக்கப்பட்டிருப்பது இதன் முதல் தனித்துவமாகும்.

கதையின் போக்கை முன்கூட்டியே வெளிப்படுத்தாமல், ஒரு போர்க்களத்தின் சூழலில் சிக்கித் தவிக்கும் மனிதர்களின் மனப்போராட்டத்தை மட்டுமே இப்படம் முதன்மையாகக் காட்டுகிறது. 

மனிதனுக்கும் அவனுள் இருக்கும் அச்சத்திற்கும் இடையிலான போராட்டமே இதன் முக்கியமான கருப்பொருள்.

 கதாபாத்திரங்கள் எதிர்கொள்ளும் பதற்றம், அவர்களின் மனதில் எழும் குழப்பங்கள் மற்றும் தர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்ட பயம் ஆகியவை பார்வையாளர்களை ஆழமான சிந்தனைக்கு உட்படுத்துகின்றன. 

இதில் நடித்த லெப்டினன்ட் கோர்பி (கென்னத் ஹார்ப்), சார்ஜென்ட் மேக் (ஃபிராங்க் சில்வேரா), பிரைவேட் சிட்னி (பால் மஜுர்ஸ்கி), பிரைவேட் பிளெட்சர் (ஸ்டீவ் கோயிட்) மற்றும் அந்த இளம் பெண் (வர்ஜீனியா லீத்) ஆகியோர் தங்களின் யதார்த்தமான நடிப்பால் கதாபாத்திரங்களுக்கு உயிர் கொடுத்துள்ளனர்.

ஸ்டான்லி குப்ரிக்கின் திறமையான இயக்கம், ஒளிப்பதிவு மற்றும் படத்தொகுப்பு ஆகியவை இப்படத்தை ஒரு சாதாரண படமாக இல்லாமல் ஒரு கலைப் படைப்பாக மாற்றுகின்றன. 

மிகக் குறைந்த தொழில்நுட்ப வசதிகள் மட்டுமே இருந்த காலத்தில், புதுமையான கேமரா கோணங்கள் மற்றும் ஒளியமைப்பைப் பயன்படுத்தி போரின் அழுத்தமான சூழலை அவர் மிக நுட்பமாகப் படம்பிடித்துள்ளார். 

கேரால்ட் ஃபிரீட் தந்த பின்னணி இசை மற்றும் ஒலியமைப்பு ஆகியவை காட்சிகளின் தீவிரத்தை அதிகரித்து, பார்வையாளருக்கு ஒருவித அமைதியற்ற உணர்வை வெற்றிகரமாகக் கடத்துகின்றன.

இப்படம் வெறும் போரைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; மனித இயல்பு, பயம் மற்றும் ஆசை ஆகியவற்றின் ஆழமான பக்கங்களை ஆராயும் ஒரு தத்துவார்த்த அனுபவம்.

 இயக்குநரின் தனித்துவமான அணுகுமுறையும், காட்சியமைப்பில் உள்ள உணர்ச்சி ஆழமும் சினிமா விரும்பிகளுக்கு ஒரு புதிய பார்வையை வழங்கும்.

 கதையின் சுவாரஸ்யத்தை நேரடியாக அனுபவிக்க விரும்பும் ஒவ்வொரு திரைப்பட ரசிகரும் தவறவிடாமல் பார்க்க வேண்டிய ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுப் பதிவு இது.

இத்திரைப்படத்தை சுற்றியுள்ள சுவாரஸ்யமான பின்னணித் தகவல்களும் ஆச்சரியமூட்டும் உண்மைகளும் சினிமா வரலாற்றில் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை.

 இயக்குநர் ஸ்டான்லி குப்ரிக், லுக் (Look) இதழில் புகைப்படக் கலைஞராகப் பணியாற்றிவிட்டு, இரண்டு குறும்படங்களை இயக்கிய அனுபவத்துடன் தனது முதல் முழுநீள திரைப்படத்தை உருவாக்கத் துணிந்தார்.

 இதற்காகத் தனது நிரந்தரப் பணியையும் துறந்தார். இப்படத்திற்கான நிதியைத் திரட்ட அவரது குடும்பத்தினரும் நண்பர்களும் உதவினர்; குறிப்பாக அவரது மாமாவும் மருந்தக உரிமையாளருமான மார்ட்டின் பெர்வெலெர் பெரும்பகுதி நிதியை வழங்கினார். 

முதலில் $10,000 செலவில் அமைதியற்ற மௌனப் படமாகத் திட்டமிடப்பட்டு, பின்னர் ஒலி சேர்க்கப்பட்டதால் தயாரிப்புச் செலவு $53,000 வரை உயர்ந்தது. 

இந்த நிதிய நெருக்கடியைச் சமாளிக்க, ரிச்சர்ட் டி ரோஷ்மாண்ட் என்பவரின் ஆபிரகாம் லிங்கன் பற்றிய தொலைக்காட்சித் தொடரில் பணியாற்ற ஒப்புக்கொண்டு குப்ரிக் கடனை அடைத்தார்.

இப்படத்தின் உருவாக்கத்தில் இயக்குநர், ஐந்து நடிகர்கள், குப்ரிக்கின் முதல் மனைவி தோபா மெட்ஸ் உட்பட ஐந்து படக்குழுவினர் மற்றும் மூன்று தொழிலாளர்கள் என மொத்தம் 14 பேர் மட்டுமே பணியாற்றினர்.

 கலிபோர்னியாவின் சான் கேப்ரியல் மலையில் படப்பிடிப்பு நடந்தபோது, வரவுசெலவுத் திட்டக் கட்டுப்பாடுகள் காரணமாகப் பல புதுமையான உத்திகளைக் குப்ரிக் கையாள வேண்டியிருந்தது. 

கேமராவை நகர்த்திப் படம் பிடிக்க டாலி டிராக்கிற்குப் பதிலாக ஒரு குழந்தையின் ஸ்ட்ராலர் வண்டியைப்  பயன்படுத்தினார். 

மேலும், செயற்கை மூடுபனியை உருவாக்கப் பயிர்களுக்குப் பூச்சிக்கொல்லி தெளிக்கும் இயந்திரத்தைப் பயன்படுத்தியதால், அதில் எஞ்சியிருந்த நச்சுத்தன்மையால் நடிகர்களும் குழுவினரும் மூச்சுத்திணறலுக்கு ஆளாகும் நிலை ஏற்பட்டது.

 படத்தொகுப்பின் போது,  தட்டை எறியும் ஒரு முக்கியக் காட்சியில் நடிகர்கள் ‘ஸ்டேஜ் லைன்’ விதிகளை மீறி தவறான பக்கத்திலிருந்து நுழைந்ததால், தொடர்ச்சியைப் பேணுவதற்காக பிலிம்  நெகட்டிவையே தலைகீழாக மாற்ற வேண்டியதாயிற்று; 

இது கூடுதல் செலவை ஏற்படுத்தியது.
படம் வெளியான பிறகு, அதன் உரிமையாளர் ஜோசப் பர்ஸ்டின் 1953-இல் காலமானதால் விநியோக நிறுவனம் மூடப்பட்டது.

 தனது முதல் முயற்சி என்பதால் இப்படத்தின் மீது திருப்தியடையாத குப்ரிக், படத்தின் மூல நெகட்டிவை எரிக்க முயன்றார் , எஞ்சியிருந்த பிரதிகளையும் அழிக்க முயன்றார். 

பல ஆண்டுகள் கழித்து, 1994-இல் இப்படத்தை திரையிடத் திட்டமிட்டபோது, குப்ரிக் வார்னர் பிரதர்ஸ் மூலம் அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டு, இப்படத்தை ஒரு "அனுபவமில்லாத இயக்குனரின் பயிற்சி முயற்சி" என்று கூறித் தனக்குத்தானே தாழ்த்திப் பேசினார். 

இருப்பினும், தனியார் சேகரிப்புகளிலும் புவேர்ட்டோ ரிகோ ஆய்வகத்திலும் சில பிரதிகள் தப்பின. 

இறுதியில் 2023-இல் வெனிஸ் விழாவில் திரையிடப்பட்ட அசல் 70 நிமிடக் காட்சியின் 35 மிமீ பிரதி கண்டெடுக்கப்பட்டு, 4K தரத்தில் புதுப்பிக்கப்பட்டு வெளியானது.

இப்படத்தின் நடிகர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்களின் பின்னணியும் சுவாரஸ்யமானது. 
குப்ரிக்கின் உயர்நிலைப் பள்ளி வகுப்புத் தோழரான ஹோவர்ட் சாக்லர் இதன் திரைக்கதையை எழுதினார்; இவர் பின்னநாளில் புகழ்பெற்ற புலிட்சர் விருதைப் பெற்றார். 

இதில் நடித்த பால் மஜுர்ஸ்கி பின்னர் புகழ்பெற்ற இயக்குநராக உருவெடுத்தார். அதேபோல, பெண் கதாபாத்திரத்தில் நடித்த வர்ஜீனியா லீத், 1962-இல் வெளியான  ‘Brain That Wouldn't Die’ என்ற கல்ட் திரைப்படத்தில் நடித்தார். படம் வணிக ரீதியாகத் தோல்வியடைந்ததால், குப்ரிக் தனது அடுத்த படத்திற்குத் நிதி திரட்ட சீஃபேரர்ஸ் என்ற விளம்பரக் குறும்படத்தை இயக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது.

 புகழ்பெற்ற விமர்சகர் ஜேம்ஸ் ஏஜி, குப்ரிக்கை நேரில் சந்தித்துப் பாராட்டியதும், கொலம்பியா பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் மார்க் வான் டோரன் எழுதிய பாராட்டுக்கடிதமும் இப்படத்தின் ஆரம்பகால அங்கீகாரத்திற்குச் சான்றுகளாக அமைந்தன.

============================
படத்தின் கதை:-

படத்தின் தொடக்கத்தில் டேவிட் ஆலன்  பின்னணிக் குரல் வழியாகக் கதையின் களம் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது.

 பெயர் குறிப்பிடப்படாத இரு நாடுகளுக்கு இடையே நடக்கும் ஒரு போரில், இந்தக் காட்டில் ஒரு போர் நடப்பதாகவும், அது நடந்த அல்லது நடக்கப்போகும் எந்தவொரு போரையும் குறிக்கலாம் என்றும், நாம் உருவாக்கும் வரை எதிரிகள் உருவாவதில்லை என்றும் அவர் கட்டியம் கூறி விளக்குகிறார்.

 வரலாற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட இந்தக் காட்டில் இருக்கும் வீரர்கள் நமது மொழியையும் காலத்தையும் கொண்டிருந்தாலும், மனதைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு நாடு இல்லை என்ற அறிமுகத்துடன் இக்கதை தொடங்குகிறது.

பெயர் தெரியாத இரு நாடுகளுக்கு இடையே போர் நடந்து கொண்டிருக்கும் சூழலில், ஒரு நாட்டின் நான்கு வீரர்கள் பயணம் செய்த விமானம் எதிரிகளின் எல்லைக்கு ஆறு மைல் பின்னால் விபத்துக்குள்ளாகி விழுகிறது. 

அந்த நான்கு வீரர்களான லெப்டினன்ட் கோர்பி (கென்னத் ஹார்ப்), சார்ஜென்ட் மேக் (ஃபிராங்க் சில்வேரா), பிரைவேட் பிளெட்சர் (ஸ்டீவ் கோயிட்) மற்றும் பிரைவேட் சிட்னி (பால் மஜுர்ஸ்கி) ஆகியோர் தங்களது சொந்தப் படைப்பிரிவைச் சென்றடைய துடிக்கிறார்கள். 

அதற்காக அவர்கள் ஒரு ஆற்றைக் கண்டுபிடித்து, அதன் நீர்வழிப் பாதையைப் பயன்படுத்தித் தப்பிப்பதற்காக மரக்கட்டைகளைக் கொண்டு ஒரு பரிசலைக் கட்டத் தொடங்குகிறார்கள். 

அந்த இடத்தில் அவர்கள் ஒரு நாயைச் கண்டவர்கள் அதனுடன் நட்பாகப் பழகுகிறார்கள்.

பரிசலைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கும்போதே, தொலைவில் உள்ள ஒரு வீட்டைக் கவனிக்கும் வீரர்கள், தொலைநோக்கி வழியே பார்த்து அங்கு எதிரிப் படை ஜெனரல் ஒருவர் இருப்பதைக் கண்டறிகிறார்கள். 

அப்போது அவர்களின் தலைக்கு மேலே ஒரு விமானம் பறந்து செல்வதைக் கண்டு, தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளக் காட்டுக்குள் மேலும் ஊடுருவிச் செல்கிறார்கள்.

 அங்கு உணவருந்திக் கொண்டிருக்கும் எதிரி நாட்டு வீரர்களைக் கொண்ட ஒரு சிறிய வீட்டைக் காண்கிறார்கள். 

உணவு மற்றும் துப்பாக்கிகளைக் கைப்பற்றுவதற்காக அந்த வீட்டிற்குள் திடீரெனப் புகுந்து, அங்கிருந்த எதிரி வீரர்களைக் கொல்கிறார்கள்.

அடுத்த நாள் அவர்கள் அங்கிருந்து புறப்படும்போது, அவர்களின் மொழியைப் பேசத் தெரியாத ஒரு இளம் கிராமத்துப் பெண் (வர்ஜீனியா லீத்) அவர்களை நெருங்கி வருகிறாள்.

 ஆபத்தைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு, அந்த நான்கு வீரர்களும் அந்தப் பெண்ணைப் பிடித்து, தங்களது  பெல்ட்களால் ஒரு மரத்தில் கட்டி வைக்கிறார்கள்.

 எஞ்சிய மூவரும் புறப்பட, இளைய வீரரான பிரைவேட் சிட்னி மட்டும் அந்தப் பெண்ணைக் காவல் காப்பதற்காக அங்கேயே விட்டுச் செல்லப்படுகிறான்.

 அந்தப் பெண்ணுக்குத் தனது மொழி புரியாது என்றாலும், பிரைவேட்  சிட்னி அவளிடம் பேசத் தொடங்குகிறான்.

 உரையாடல் தொடர்கையில் அவன் மனநிலைக் குழப்பத்திற்கு ஆளாகி, பித்து பிடித்த நிலையை அடைகிறான்.

அவள் தன்னை அணைத்துக் கொள்வாள் என்ற தவறான எண்ணத்தில் பிரைவேட் சிட்னி அவளது கட்டுகளை அவிழ்த்து விடுகிறான்.

 ஆனால் கட்டுகள் அவிழ்ந்ததும் அந்தப் பெண் அங்கிருந்து தப்பித்து ஓட முயல்கிறாள். 

இதனால் அதிர்ச்சியடைந்த பிரைவேட் சிட்னி, துப்பாக்கியால் சுட்டு அந்தப் பெண்ணைக் கொன்று விடுகிறான். 

சற்று நேரத்தில் அங்கு வரும் சார்ஜென்ட் மேக், இறந்து கிடக்கும் பெண்ணையும், மனநிலை பிறழ்ந்து பைத்தியமாகிவிட்ட பிரைவேட் சிட்னியையும் காண்கிறான்.

 மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட பிரைவேட் சிட்னி அங்கிருந்து பயந்து ஆற்றை நோக்கி ஓடுகிறான்.

இதன்பின் சார்ஜென்ட் மேக், படைத் தளபதி லெப்டினன்ட் கோர்பி மற்றும் பிரைவேட் பிளெட்சர் ஆகியோரைச் சந்தித்து, அருகிலுள்ள தளத்தில் இருக்கும் எதிரி ஜெனரலைக் கொல்வதற்கான ஒரு திட்டத்தை முன்வைக்கிறான்.

 பரிசலில் தான் தனியாகப் பயணம் செய்து, காவலர்களின் கவனத்தைச் சிதறடிப்பதாகக் கூறி அவர்களைச் சம்மதிக்க வைக்கிறான். 

திட்டப்படி, பரிசலில் செல்லும் சார்ஜென்ட் மேக் எதிரிப் படைக்காவலர்களை நோக்கிச் சுட்டு அவர்களின் கவனத்தைத் தன் பக்கம் திருப்புகிறான்; 

இந்த மோதலில் அவன் காயமடைகிறான். அதே நேரத்தில், லெப்டினன்ட் கோர்பியும் பிரைவேட் பிளெட்சரும் இரகசியமாக எதிரி முகாமிற்குள் ஊடுருவி, அங்குள்ள ஜெனரலைக் கொன்றுவிட்டு, அங்கிருக்கும் எதிரியின் விமானத்தைக் கைப்பற்றித் தங்களது சொந்த முகாமிற்குத் தப்பிச் செல்கிறார்கள்.

தங்களது சொந்த தளத்தில் தரையிறங்கிய பின், லெப்டினன்ட் கோர்பியும் பிரைவேட் பிளெட்சரும் தங்களது சொந்த நாட்டு ஜெனரலுடன் உணவருந்திப் பேசுகிறார்கள். 

அப்போது போரைப் பற்றியும், எந்தவொரு மனிதனும் போருக்காகப் படைக்கப்படவில்லை என்பது பற்றியும் அவர்கள் தத்துவார்த்தமாக விவாதிக்கிறார்கள். 

பின்னர், சார்ஜென்ட் மேக்கின் வருகைக்காகக் காத்திருக்க மீண்டும் ஆற்றுப் பகுதிக்குத் திரும்புகிறார்கள். 

அங்கே ஆற்றில் மிதந்து வரும் பரிசலில், உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கும் சார்ஜென்ட் மேக்கையும், மனநிலை முற்றிலும் பாதிக்கப்பட்ட நிலையில் இருக்கும் பிரைவேட் சிட்னியையும் அவர்கள் கண்டெடுக்கையில் படம் முடிகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்கல்ட்க்ளாஸிக்
#கீதப்ப்ரியன்ஹாலிவுட்
#கீதப்ப்ரியன்க்ளாஸிக்

தி புரூயிட்–இகோ மித்The Pruitt-Igoe Myth. 2011

ஒரு பிரம்மாண்ட கட்டிட குடியிருப்பு திட்டம் கட்டப்பட்ட இருபதாண்டுகளில் இடிக்கப்பட்டதால் நவீன கட்டிடக்கலை தோல்வியடைந்துவிட்டதா?

 அல்லது ஒரு நகரத்தின் சமூக, பொருளாதார, அரசியல் தோல்விகளுக்கான பழியை ஒரு கட்டிட குடியிருப்பு திட்டத்தின் மீது மட்டும் சுமத்திவிட்டோமா?

அமெரிக்காவின் செயின்ட் லூயிஸ் நகரில் உருவாக்கப்பட்ட ப்ரூயிட்–இகோ இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் நடுவில் சிக்கியிருக்கும் மிக முக்கியமான நகர்ப்புற வரலாற்றுச் சம்பவம்.

1940களில் செயின்ட் லூயிஸ் கடுமையான வீட்டு நெருக்கடியில் இருந்தது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட பழைய குடியிருப்புகளில் எண்பத்தைந்தாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்கள் வாழ்ந்தன. முப்பத்துமூவாயிரம் வீடுகளில் பொதுக் கழிப்பறைகள்கூட இல்லை. நகரின் வடக்குப் பகுதியில் கறுப்பின மக்களின் குடிசைப்பகுதிகளும், தெற்குப் பகுதியில் வெள்ளையர்களின் குடிசைப்பகுதிகளும் பெருகி நகர மையத்தைச் சுற்றி விரிந்திருந்தன.

நகரின் நடுத்தர வர்க்கத்தினர் புறநகரங்களுக்குச் செல்லத் தொடங்கியதால், அவர்கள் விட்டுச் சென்ற வீடுகளுக்குள் குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்கள் குடியேறினர். இதனால் ஏற்பட்ட நிலை வெறும் வீட்டு வசதிப் பிரச்சினையாக இல்லாமல், நகரத்தின் எதிர்காலத்தையே பாதிக்கும் பிரச்சினையாக அதிகாரிகளால் பார்க்கப்பட்டது.

1949-ல் அமெரிக்க அரசு கொண்டு வந்த வீட்டு வசதிச் சட்டம் புதிய குடியிருப்புகளை உருவாக்குவதற்கான நிதி வாய்ப்பை ஏற்படுத்தியது. பழைய குடிசைப்பகுதிகளை அகற்றி, அந்த இடத்தில் புதிய குடியிருப்புகளை அமைப்பதே நகரத்தின் திட்டமாக மாறியது. அந்தத் திட்டத்தின் முக்கிய பகுதியாக உருவானதுதான் ப்ரூயிட்–இகோ.

ஆரம்பத்தில் இது இரண்டு தனித்தனி குடியிருப்புத் திட்டங்களாக உருவாக்கப்பட இருந்தது. கறுப்பின மக்களுக்காக வெண்டல் ஓ. ப்ரூயிட் பகுதியும், வெள்ளையர்களுக்காக வில்லியம் இகோ பகுதியும் திட்டமிடப்பட்டன. ஆனால் 1954-ல் பொதுக் குடியிருப்புகளில் இன அடிப்படையிலான பிரிவினை முடிவுக்கு வந்தபோது, இந்த வேறுபாடும் மறைந்தது.

இந்தப் பிரம்மாண்டமான திட்டத்தை வடிவமைக்கும் பொறுப்பு இளம் கட்டிடக் கலைஞர் மினோரு யமசாகி தலைமையிலான குழுவிடம் சென்றது.

யமசாகியின் தொடக்கத் திட்டம் பல்வேறு உயரங்களைக் கொண்ட கட்டிடங்களையும், தாழ்ந்த உயரமுள்ள குடியிருப்புகளையும் இணைத்திருந்தது. ஆனால் செலவைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்ற அரசின் வலியுறுத்தல் அந்தத் திட்டத்தை மாற்றியது. இறுதியில் அனைத்து கட்டிடங்களும் ஒரே மாதிரியான பதினொன்று மாடிக் கட்டிடங்களாக மாறின.

கொரியப் போரால் ஏற்பட்ட கட்டுமானப் பொருட்களின் பற்றாக்குறையும், அரசின் கடுமையான செலவுக் கட்டுப்பாடுகளும் திட்டத்தை மேலும் சுருக்கின. ஒவ்வொரு ஏக்கரிலும் ஐம்பது வீடுகள் என்ற அளவுக்கு குடியிருப்பு அடர்த்தி நிர்ணயிக்கப்பட்டது. தொடக்கத் திட்டத்தில் இருந்த பசுமைப் பகுதிகளும் இறுதி வடிவத்தில் நீக்கப்பட்டன.

1951-ல் கட்டுமானப் பணிகள் தொடங்கின. 1954 நவம்பரில் ப்ரூயிட் பகுதியில் முதல் குடியிருப்பாளர்கள் வந்து குடியேறினர். 1955 ஜூலையில் இகோ பகுதியும் பயன்பாட்டுக்கு வந்தது.

மொத்தம் ஐம்பத்தேழு ஏக்கர் பரப்பில் முப்பத்து மூன்று பதினொன்று மாடிக் கட்டிடங்கள் எழுந்தன. அவற்றில் இரண்டாயிரத்து எண்ணூற்று எழுபது குடியிருப்புகள் இருந்தன. முழுமையாக நிரம்பியபோது பத்தாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்களைத் தங்க வைக்கும் அளவுக்கு அது மிகப்பெரிய பொதுக் குடியிருப்பாக உருவானது.

ஆரம்பத்தில் ப்ரூயிட்–இகோவின் அனுபவம் முற்றிலும் வேறுபட்டதாக இருந்தது. பழைய, நெருக்கடியான குடிசைப்பகுதிகளில் இருந்து புதிய உயரமான குடியிருப்புகளுக்கு வந்த மக்களுக்கு இது வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட முன்னேற்றமாகத் தோன்றியது.

பதினொன்றாவது மாடியில் வசித்த ஒரு பெண் தனது புதிய வீட்டை “ஏழையின் மாளிகை” என்று வர்ணிக்கும் அளவுக்கு அந்த மாற்றம் அவர்களுக்கு பெருமையை அளித்தது.

ஆரம்ப காலத்தில் ப்ரூயிட் பகுதியில் தொண்ணூற்று ஐந்து விழுக்காடும், இகோ பகுதியில் எண்பத்தாறு விழுக்காடும் குடியிருப்புகள் நிரம்பியிருந்தன. தொடக்கத்தில் வெள்ளையர்களும் கணிசமான எண்ணிக்கையில் அங்கு வாழ்ந்தனர். ஆனால் 1960களின் நடுப்பகுதிக்குள் ப்ரூயிட்–இகோ முழுவதும் கறுப்பின மக்களின் குடியிருப்பாக மாறியது.

அதன்பிறகுதான் கட்டிடத்தின் வடிவமைப்பும் நிர்வாக அமைப்பும் ஒன்றுக்கொன்று எதிராகச் செயல்படத் தொடங்கின.

கட்டிடங்களில் பயன்படுத்தப்பட்ட மின்தூக்கிகள் ஒவ்வொரு மாடியிலும் நிற்கவில்லை. அவை முதல், நான்காவது, ஏழாவது, பத்தாவது மாடிகளில் மட்டுமே நின்றன. இதனால் மற்ற மாடிகளுக்குச் செல்லும் மக்கள் படிக்கட்டுகளைப் பயன்படுத்த வேண்டியிருந்தது.

நீண்ட பொதுவழித்தடங்களும் படிக்கட்டுகளும் கொள்ளை மற்றும் தாக்குதல்களுக்கு ஏற்ற இடங்களாக மாறின. குடியிருப்புகளின் தெற்குப் பகுதிகளில் அமைக்கப்பட்டிருந்த பெரிய பொதுக்கூடங்கள் மக்கள் ஒன்றுகூடும் இடங்களாக இருக்க வேண்டியவை. ஆனால் போதிய வெளிச்சமும் பராமரிப்பும் வசதிகளும் இல்லாததால் அவை பாதுகாப்பற்ற பகுதிகளாக மாறின.

வீடுகளும் சிறியதாக இருந்தன. சமையலறை வசதிகள் குறைவாக இருந்தன. பெரிய குடும்பங்களுக்கான வீடுகள் போதுமான அளவில் இல்லை. பால்கனிகள் கிடையாது. கோடைக்காலத்தில் காற்றோட்டமும் போதுமானதாக இல்லை.

செலவைக் குறைப்பதற்காக தரைத்தளத்தில் அமைக்கப்பட வேண்டிய கடைகள் நீக்கப்பட்டதால் அன்றாடத் தேவைகளுக்கான வசதிகளும் குறைந்தன. பொதுத் தபால் பெட்டிகூட இல்லாத நிலை இருந்தது.

மேலும், குடியிருப்பு வளாகத்தைச் சுற்றியிருந்த பகுதிகள் கைவிடப்பட்ட பழைய கட்டிடங்களால் நிரம்பியிருந்தன. அதனால் புதிய வீடுகள் எழுந்திருந்தாலும் அவற்றைச் சுற்றியிருந்த நகர்ப்புறச் சூழல் பாதுகாப்பான சமூகமாக மாறவில்லை.

இதற்கிடையில் செயின்ட் லூயிஸ் வீட்டு வசதி ஆணையம் ஏற்கெனவே பல ஆண்டுகளாக பராமரிப்பு மற்றும் நிர்வாகச் சிக்கல்களில் சிக்கியிருந்தது.

1958-ல் ஏற்பட்ட பொருளாதார மந்தநிலை நிலைமையை மேலும் மோசமாக்கியது. வேலைவாய்ப்புகள் குறைந்தன. வாடகை செலுத்த முடியாத குடும்பங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தது. வீடுகள் காலியாகத் தொடங்கின. இதனால் ஆணையத்தின் வருவாய் குறைந்தது.

வருவாய் குறைந்ததால் பராமரிப்புக்கான செலவும் குறைக்கப்பட்டது. பராமரிப்பு குறைந்ததால் கட்டிடங்களின் நிலை மோசமடைந்தது. கட்டிடங்கள் மோசமடைந்ததால் புதிய குடியிருப்பாளர்கள் வருவதும் குறைந்தது. இதனால் மேலும் வீடுகள் காலியாகின.

இப்படி ப்ரூயிட்–இகோ ஒரு தீய சுழற்சிக்குள் சிக்கியது.

1960களில் ப்ரூயிட் பகுதியில் சுமார் எழுபத்தைந்து விழுக்காடும், இகோ பகுதியில் அறுபத்தைந்து விழுக்காடும் மட்டுமே குடியிருப்புகள் நிரம்பியிருந்தன. 1969-ல் இந்த எண்ணிக்கை முறையே ஐம்பத்தேழு புள்ளி ஒன்று விழுக்காடாகவும், நாற்பத்தெட்டு புள்ளி ஒன்பது விழுக்காடாகவும் குறைந்தது.

ஒருகட்டத்தில் நாட்டிலிருந்த பொதுக் குடியிருப்புத் திட்டங்களில் மிக அதிகமான காலியிடங்களைக் கொண்ட வளாகமாக ப்ரூயிட்–இகோ மாறியது.

வீடுகள் காலியாகின. வாடகை வருவாய் குறைந்தது. பராமரிப்பு பாதிக்கப்பட்டது. கட்டிடங்கள் மேலும் மோசமடைந்தன. அதன் விளைவாக மேலும் மக்கள் வெளியேறினர்.

இந்த நிலையை மாற்ற நிர்வாகம் பல முயற்சிகளை மேற்கொண்டது. தனியார் பாதுகாப்புப் படை நியமிக்கப்பட்டது. புதிய குடியிருப்பாளர்களை ஈர்ப்பதற்காக வாடகைச் சலுகைகள் வழங்கப்பட்டன. சமூகத் திட்டங்களுக்கான நிதியும் கிடைத்தது. 1965-ல் கட்டிடங்களின் நிலை மற்றும் குடியிருப்பாளர்களின் சமூக வாழ்க்கையை மேம்படுத்த மத்திய அரசிடமிருந்தும் நிதி வழங்கப்பட்டது.

ஆனால் அடிப்படை நிதிப் பிரச்சினை தீராததால் இந்த முயற்சிகள் நீடித்த மாற்றத்தை உருவாக்கவில்லை.

மாறாக, ஆணையத்தின் நிதிநிலை மோசமடைந்ததால் வாடகை உயர்த்தப்பட்டது. 1952-ல் மாதம் இருபது டாலராக இருந்த குறைந்தபட்ச வாடகை, 1958-ல் முப்பத்திரண்டு டாலராகவும், 1962-ல் நாற்பத்து மூன்று டாலராகவும், 1968-ல் ஐம்பத்தெட்டு டாலராகவும் உயர்ந்தது.

சில குடும்பங்கள் தங்களது வருமானத்தில் எழுபத்தைந்து விழுக்காடு வரை வாடகைக்காக செலவிட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

உருகிப்போன மின்கம்பியை மாற்றுவது, கதவின் பூட்டை மாற்றுவது போன்ற அடிப்படைப் பணிகளுக்குக்கூட கட்டணம் வசூலிக்கப்பட்டது.

இதற்கு எதிர்ப்பு தீவிரமடைந்தது. 1969-ல் ஒன்பது மாதங்கள் நீடித்த வாடகைப் போராட்டம் உருவானது. இறுதியில் வீட்டு வசதி ஆணையத்தின் நிர்வாகக் குழு பதவி விலகியது. குடியிருப்பாளர் அமைப்புகளுக்கு அதிக அதிகாரம் வழங்கும் சமரசம் ஏற்பட்டது.

இந்தக் காலகட்டத்தில் சமூக ஆய்வாளர் லீ ரெயின்வாட்டர் மேற்கொண்ட ஆய்வுகள் ப்ரூயிட்–இகோவை வெறும் குற்றம் நிறைந்த கட்டிடங்களாகப் பார்க்க முடியாது என்பதை வெளிப்படுத்தின.

பிரச்சினைகள் தீவிரமாக இருந்தாலும் பெரும்பாலான குடியிருப்பாளர்கள் தங்களது அன்றாட வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். எழுபத்தெட்டு விழுக்காடு மக்கள் தங்களது குடியிருப்பில் திருப்தியாக இருப்பதாகவும், எண்பது விழுக்காடு மக்கள் தங்களது முந்தைய வீட்டைவிட இங்குள்ள வீடு தங்களது தேவைகளை ஓரளவாவது அல்லது மிகவும் சிறப்பாக நிறைவேற்றுவதாகவும் தெரிவித்தனர்.

சிறிய இரண்டு குடும்பக் குடியிருப்புகளைச் சுற்றி வாழ்ந்த மக்கள் தங்களது பொதுப்பகுதிகளைத் தாங்களே பராமரித்த இடங்களில் வாழ்க்கை ஒப்பீட்டளவில் சிறப்பாக இருந்தது.

இதனால் ப்ரூயிட்–இகோவின் தோல்வியை அதன் கட்டிட வடிவமைப்பால் மட்டுமே விளக்க முடியாது என்பது தெளிவாகிறது.

1967-ல் தனியார் பாதுகாப்புப் படை விலகியபோது குற்றங்களும் சேதப்படுத்தல்களும் மேலும் அதிகரித்தன. அதே நேரத்தில் இந்த வளாகத்தில் குழந்தைகள் மற்றும் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கையும் மிக அதிகமாக இருந்தது.

1965-ம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி மொத்த மக்கள்தொகையில் அறுபத்தொன்பது புள்ளி இரண்டு விழுக்காடு சிறார்கள். குழந்தைகள் கொண்ட குடும்பங்களில் முப்பது விழுக்காட்டுக்கும் குறைவான குடும்பங்களிலேயே இரு பெற்றோர்களும் இருந்தனர்.

இளவயது கர்ப்பமும் சிறார் குற்றச்செயல்களும் குடியிருப்பாளர்களின் முக்கியக் கவலைகளாக இருந்தன. ஆனால் குற்றச்செயல்களில் கணிசமான பகுதியை வெளியில் இருந்து வந்தவர்களே செய்தனர் என்பதையும் அக்கால ஆய்வுகள் பதிவு செய்தன.

எனவே ப்ரூயிட்–இகோவின் சமூகச் சிக்கலை அங்கு வாழ்ந்த மக்களின் தனிப்பட்ட தோல்வியாகக் கருதுவது சரியான அணுகுமுறை அல்ல.

1968 முதல் மத்திய அரசின் வீட்டு வசதி மற்றும் நகர்ப்புற வளர்ச்சித் துறை, அங்கு மீதமிருந்த குடியிருப்பாளர்களையும் வெளியேற ஊக்குவிக்கத் தொடங்கியது.

1970-ல் நடத்தப்பட்ட ஆய்வு கட்டிடங்களின் சேதத்தை அதிர்ச்சியூட்டும் அளவுக்கு மோசமாகப் பதிவு செய்தது. கதவுகளும் ஜன்னல்களும் உடைக்கப்பட்டிருந்தன. சுவர்களிலிருந்து மின்கம்பிகளும் குழாய்களும் பிடுங்கப்பட்டிருந்தன. வளாகம் முழுவதும் குப்பைகள் குவிந்திருந்தன.

முப்பத்து மூன்று கட்டிடங்களில் பத்து கட்டிடங்களில் மட்டுமே மக்கள் வசித்து வந்தனர்.

இதையடுத்து இரண்டு கட்டிடங்களை இடிக்க அதிகாரிகள் முடிவு செய்தனர். முழு வளாகத்தையும் உடனடியாக கைவிடாமல், மக்கள் தொகையையும் கட்டிட அடர்த்தியையும் குறைத்தால் நிலைமையை மீட்டெடுக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை அப்போது இருந்தது.

சில கட்டிடங்களை சில மாடிகளாகக் குறைத்து, குறைந்த அடர்த்தி கொண்ட குடியிருப்புகளாக மாற்றுவது உள்ளிட்ட மறுசீரமைப்புத் திட்டங்களும் பரிசீலிக்கப்பட்டன.

ஆனால் அந்தத் திட்டம் ஏற்கெனவே ஐம்பத்தேழு மில்லியன் டாலர் செலவை ஏற்படுத்தியிருந்தது. மீட்பு முயற்சிகளுக்காக மேலும் நிதி தேவைப்பட்டதால் அதன் எதிர்காலம் நிலைக்கவில்லை.

1972 மார்ச் 16 அன்று முதல் கட்டிடம் வெடிபொருட்களைப் பயன்படுத்தி இடிக்கப்பட்டது. ஏப்ரல் 21, ஜூன் 9, ஜூலை 15 ஆகிய தேதிகளில் மேலும் கட்டிடங்கள் அதே முறையில் இடிக்கப்பட்டன.

இந்த இடிப்புக் காட்சிகள் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பப்பட்டதால் ப்ரூயிட்–இகோ ஒரு உள்ளூர் குடியிருப்புத் திட்டத்தின் தோல்வியைத் தாண்டி உலகளாவிய கட்டிடக்கலை விவாதத்தின் அடையாளமாக மாறியது.

1973 ஆகஸ்டில் மீதமிருந்த வளாகத்தையும் இடிக்க மத்திய அரசு முடிவு செய்தது. அந்த இடத்தை வாங்கி மறுசீரமைக்க முயன்ற சமூக அமைப்பின் கடைசி முயற்சியும் நிராகரிக்கப்பட்டது.

கடைசி குடியிருப்பாளர் 1974 மே மாதத்தில் வெளியேறினார். 1976-க்குள் முழு வளாகமும் அகற்றப்பட்டது.

இந்த இடிப்புக் காட்சிகள் பின்னர் ‘கோயானிஸ்காட்சீ’ என்ற திரைப்படத்திலும் இடம்பெற்றன. இதனால் ப்ரூயிட்–இகோவின் அழிவு நவீன கட்டிடக்கலையின் தோல்விக்கான மிகப் பிரபலமான காட்சிகளில் ஒன்றாக மாறியது.

கட்டிடக்கலை விமர்சகர் சார்லஸ் ஜென்க்ஸ் இதை “நவீன கட்டிடக்கலையின் நினைவு நாள்” என்று வர்ணிக்கும் அளவுக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வாகக் கருதினார்.

அதன்பிறகு ப்ரூயிட்–இகோ குறிப்பாக உயரமான குடியிருப்புகள், மிகப்பெரிய பொதுவிடங்கள், குடியிருப்பாளர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்ட பகிரப்பட்ட இடங்கள் ஆகியவற்றின் அபாயங்களை விளக்கும் முக்கிய உதாரணமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.

ஆனால் இங்குதான் இந்த வரலாற்றின் மிக முக்கியமான முரண்பாடு வெளிப்படுகிறது.

ப்ரூயிட்–இகோ தோல்வியடைந்ததற்கு அதன் கட்டிடக்கலை மட்டுமே காரணம் என்று கருதுவது முழு உண்மையையும் மறைத்துவிடுகிறது.

கட்டிடக்கலை ஆய்வாளர் காதரின் பிரிஸ்டல் முன்வைத்த “ப்ரூயிட்–இகோ எபிக்” என்ற பார்வை, கட்டிடத்தின் குறைபாடுகளோடு பொதுக் குடியிருப்புகளுக்கான போதிய நிதியின்மை, பராமரிப்புக்கான வளங்களின் பற்றாக்குறை, வறுமை, இனப் பாகுபாடு, நகரத்தின் மக்கள் தொகை வீழ்ச்சி ஆகியவற்றையும் முக்கிய காரணிகளாகக் காட்டுகிறது.

1940களில் சுமார் எட்டு இலட்சத்து ஐம்பதாயிரம் மக்களைக் கொண்டிருந்த செயின்ட் லூயிஸ், 1970-ல் பத்து இலட்சம் மக்களை எட்டும் என்ற எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாக சுமார் முப்பது விழுக்காடு மக்களை இழந்திருந்தது.

புறநகர்மயமாக்கலும் வெள்ளையர்களின் நகரைவிட்டு வெளியேறலும் இந்த வீழ்ச்சிக்கு முக்கிய காரணங்களாக அமைந்தன. அதே காலத்தில் பதினொன்றாயிரம் உற்பத்தித் துறை வேலைகளும் மறைந்தன.

இதனால் ப்ரூயிட்–இகோவின் கதை ஒரு மோசமான கட்டிட வடிவமைப்பின் கதை மட்டுமல்ல.

நகரத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் உருவான திட்டம், செலவைக் குறைக்கும் அரசுக் கட்டுப்பாடுகள், குறைந்த பராமரிப்பு நிதி, மக்கள் தொகை வீழ்ச்சி, வறுமை, சமூகப் பிளவு, பாதுகாப்புச் சிக்கல்கள் ஆகிய அனைத்தும் சந்திக்கும் இடமாக மாறியது.

கட்டிடத்தின் வடிவமைப்பு சில பிரச்சினைகளைத் தீவிரப்படுத்தியது. ஆனால் அந்தப் பிரச்சினைகளை உருவாக்கிய முழு அமைப்பையும் கட்டிடக்கலைக்குள் மட்டும் அடைத்துவிட முடியாது.

இந்த வரலாற்றின் இன்னொரு வேதனையான பகுதி மினோரு யமசாகியின் நிலை.

அவருடைய தொடக்கத் திட்டம் இறுதியில் கட்டப்பட்ட வடிவத்திலிருந்து பெரிதும் மாறியிருந்தாலும், ப்ரூயிட்–இகோவின் தோல்வி அவரது கட்டிடக் கலைஞர் என்ற பெயரையும் பாதித்தது.

உயரமான குடியிருப்புகள் மக்களுக்கு ஏற்றதாக இருக்காது என்பதை அவர் கட்டுமானத்திற்கு முன்பே உணர்ந்திருந்தார். குறைந்த உயரமும் குறைந்த அடர்த்தியும் சிறந்தது என்பதும் அவரது கருத்தாக இருந்தது.

ஆனால் குடிசைப்பகுதிகளை அகற்றி அதிகமான மக்களுக்கு வீடு வழங்க வேண்டிய நடைமுறைத் தேவையின் காரணமாக உயரமான கட்டிட வடிவம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.

பின்னர் ஏற்பட்ட தோல்வி அவரது தொழில்முறை புகழில் ஆழமான காயத்தை ஏற்படுத்தியது.

காலம் செல்லச் செல்ல ப்ரூயிட்–இகோவைப் பற்றிய பார்வையும் மாறியது.

ஒருகாலத்தில் அது நகர்ப்புற மறுசீரமைப்பின் நம்பிக்கையான முயற்சியாகக் கருதப்பட்டது. பின்னர் அது நவீன கட்டிடக்கலையின் தோல்விக்கான அடையாளமாக மாறியது. அதன் பின்னால் இருந்த அரசியல், பொருளாதார, சமூக காரணிகள் மீண்டும் ஆராயப்பட்டபோது அந்தப் பார்வை மாறத் தொடங்கியது.

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது.

மனிதர்களுக்காக உருவாக்கப்படும் நகரத்தை கட்டிடங்களின் வடிவம் மட்டும் தீர்மானிப்பதில்லை. அவற்றை பராமரிக்கும் பொருளாதாரம், அவற்றைச் சுற்றியுள்ள சமூக அமைப்பு, மக்கள் நகரும் விதம், அரசின் கொள்கைகள், பொதுமக்களின் அரசியல் ஆதரவு ஆகிய அனைத்தும் ஒரு குடியிருப்பின் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கின்றன.

1976-ல் அனைத்து கட்டிடங்களும் அகற்றப்பட்ட பிறகும் அந்த ஐம்பத்தேழு ஏக்கர் நிலத்தின் பெரும்பகுதி நீண்ட காலம் காலியாகவே இருந்தது.

பல மறுவளர்ச்சித் திட்டங்கள் முன்வைக்கப்பட்டன. சில நிலப்பகுதிகள் பின்னர் பயன்படுத்தப்பட்டாலும், குறிப்பிடத்தக்க பகுதி நீண்ட காலம் புதிய பயன்பாட்டுக்காகக் காத்திருந்தது.

ஒருகாலத்தில் பத்தாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்களைத் தங்க வைக்க உருவாக்கப்பட்ட அந்த இடம், கட்டிடங்கள் அழிக்கப்பட்ட பிறகும் நகரம் எதை உருவாக்க வேண்டும் என்ற கேள்வியைத் தொடர்ந்து எழுப்பிக் கொண்டே இருந்தது.

அதனால்தான் ப்ரூயிட்–இகோவை மறந்துவிட முடியாது.

இடிக்கப்பட்ட கட்டிடங்களைவிட அதன் உண்மையான எச்சம் ஒரு கேள்விதான்.

ஏழைகளுக்கான நல்ல வாழ்க்கையை உருவாக்க நினைக்கும் ஒரு நகரம் கட்டிடங்களை மட்டும் கட்டினால் போதுமா?

ப்ரூயிட்–இகோவின் பதில் எளிமையானது அல்ல.

அதன் தோல்வி ஒரு கட்டிடத்தின் இடிபாடுகளில் முடிவதில்லை. ஒரு சமூகத்தை உருவாக்கும் பொறுப்பை கட்டிட வடிவமைப்பு, அரசியல், பொருளாதாரம், பராமரிப்பு, நகரத்தின் மாற்றங்கள், மனித வாழ்க்கை ஆகியவற்றிலிருந்து தனித்தனியாகப் பிரிக்க முடியாது என்பதை உணர்த்தியபடியே அது வரலாற்றில் நிற்கிறது.

பின்சேர்க்கை

ஆவணப்படம், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பிரூயிட்–ஐகோ குடியிருப்பு இருந்த இடத்துக்குத் திரும்பி வரும் முன்னாள் குடியிருப்பாளருடன் தொடங்குகிறது. கட்டிடங்கள் இடிக்கப்பட்டு பல ஆண்டுகள் கடந்தும் அந்த இடத்தின் பெரும்பகுதி இன்னும் வெறுமையாக இருப்பதை அவர் கவனிக்கிறார்.

அங்கிருந்து பிரூயிட்–ஐகோ உருவான வரலாற்றை ஆவணப்படம் பின்னோக்கிப் பார்க்கிறது. செயின்ட் லூயிஸ் நகரில் இருந்த பழைய, நெருக்கமான குடியிருப்புகளுக்குப் பதிலாக உயரமான பொதுக் குடியிருப்புகளை உருவாக்க நகரம் முடிவு செய்கிறது. கட்டிடக் கலைஞர் மினோரு யமசாகியின் வடிவமைப்பில் பதினொன்று மாடிகள் கொண்ட முப்பத்து மூன்று கட்டிடங்கள் உருவாகின்றன.

முன்னாள் குடியிருப்பாளர்களின் நேர்காணல்கள், பழைய புகைப்படங்கள் மற்றும் அக்காலக் காட்சிகள் மூலம், புதிய வீடுகளுக்குள் மக்கள் முதலில் குடியேறிய காலமும், பின்னர் அவர்களின் வாழ்க்கை படிப்படியாக மோசமடைந்த விதமும் ஆவணப்படத்தில் பதிவாகின்றன.

காலப்போக்கில் குடியிருப்புகளின் பராமரிப்பும் பாதுகாப்பும் குறைகின்றன. அதே நேரத்தில் செயின்ட் லூயிஸ் நகரத்தின் மக்கள் தொகையும் தொழில் வளர்ச்சியும் வீழ்ச்சியடைகின்றன. வேலைவாய்ப்புகள் குறைந்ததால் குடியிருப்பாளர்களின் வருமானம் குறைகிறது. வாடகை வருவாய் குறைந்ததால் குடியிருப்புகளைப் பராமரிப்பதற்கான பணமும் குறைகிறது. பராமரிப்பு குறைவதால் வாழ்க்கை நிலை மோசமடைகிறது; அதன் விளைவாக மேலும் மக்கள் அங்கிருந்து வெளியேறுகிறார்கள்.

இவ்வாறு உருவான தொடர் வீழ்ச்சியே பிரூயிட்–ஐகோவின் அழிவுக்கு வழிவகுக்கிறது. 1972 முதல் 1976 வரை கட்டிடங்கள் படிப்படியாக வெடிவைத்து இடிக்கப்படுகின்றன.

ஆனால் இந்த அழிவை நவீன கட்டிடக்கலையின் தோல்வி என்று மட்டும் விளக்கும் கருத்தை ஆவணப்படம் மறுக்கிறது. பொதுக் குடியிருப்பு திட்டமே தவறு என்ற பார்வையையும் அது கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

அதற்குப் பதிலாக, ஒரு நகரத்தின் மக்கள் தொகை வீழ்ச்சி, தொழில்துறை சரிவு, வேலைவாய்ப்பின்மை, வறுமை, பராமரிப்புக்கான நிதிப் பற்றாக்குறை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து பிரூயிட்–ஐகோவின் வாழ்க்கையை எவ்வாறு சிதைத்தன என்பதை முன்னாள் குடியிருப்பாளர்களின் அனுபவங்களின் வழியாக ஆவணப்படம் பதிவு செய்கிறது.

இறுதியில், இடிக்கப்பட்ட கட்டிடங்களின் கதை மட்டுமல்லாமல், அவற்றின் தோல்விக்குப் பின்னால் இருந்த நகரத்தின் ஒட்டுமொத்த வீழ்ச்சியையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியத்துடன் ஆவணப்படம் நிறைவடைகிறது.

இதில் இன்னொரு கசப்பான நகைமுரண் இருக்கிறது. பிரூயிட்–ஐகோ குடியிருப்பு வளாகத்தை வடிவமைத்த அதே கட்டிடக் கலைஞரான மினோரு யமசாகிதான் பின்னர் உலக வர்த்தக மையத்தின் இரட்டைக் கோபுரங்களையும் வடிவமைத்தார்.

பிரூயிட்–ஐகோ கட்டிடங்கள் 1972 முதல் 1976 வரை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக இடிக்கப்பட்டன. அவற்றின் அழிவு நவீன கட்டிடக்கலையின் தோல்விக்கான அடையாளமாகப் பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் யமசாகி அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து 1986-ல் மரணமடைந்துவிட்டார்.

அதனால், அவர் வடிவமைத்த மற்றொரு மிகப்பெரிய படைப்பான உலக வர்த்தக மையத்தின் இரட்டைக் கோபுரங்கள் 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று பயங்கரவாதத் தாக்குதலில் தகர்ந்து விழுந்தபோது, அதை அவர் பார்க்க உயிருடன் இல்லை. தன் வாழ்நாளில் தன் ஒரு முக்கியப் படைப்பின் அழிவைப் பார்த்த கட்டிடக் கலைஞர், தன் மற்றொரு புகழ்பெற்ற படைப்பின் அழிவை அறியாமலேயே பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பே மறைந்துவிட்டார்.

ஆனால் இந்த இரண்டு அழிவுகளுக்கும் காரணம் முற்றிலும் வேறுபட்டது. பிரூயிட்–ஐகோவின் வீழ்ச்சி சமூக, பொருளாதார மற்றும் நிர்வாகச் சிக்கல்களின் நீண்ட விளைவு; உலக வர்த்தக மையத்தின் அழிவு வெளிப்புற பயங்கரவாதத் தாக்குதலின் விளைவு.

ஒரே கட்டிடக் கலைஞர் வடிவமைத்த இரண்டு மாபெரும் கட்டிடத் தொகுதிகள் வரலாற்றில் இருவேறு காரணங்களால் அழிந்ததும், அவற்றில் ஒன்றின் அழிவை நேரில் கண்ட யமசாகி, மற்றொன்றின் அழிவைக் காணும் முன்பே இறந்துவிட்டதும் இந்த வரலாற்றின் மிகவும் கசப்பான நகைமுரண்களில் ஒன்று.

#கீதப்ப்ரியன்கட்டடக்கலை
#கீதப்ப்ரியன்ஆவணப்படம்
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

குறிச்சொற்கள் வைத்து தேடிப்படிக்க

சமூகம் (383) உலக சினிமாபார்வை (264) தமிழ் சினிமா (261) ஆஸ்கர் (216) கமல்ஹாசன் (130) மலையாளம் (89) சென்னை (82) கட்டிடக்கலை (80) கட்டுமானம் (73) ஹேராம் (54) வாஸ்து (47) கே.பாலசந்தர் (46) கலை (45) இசைஞானி (44) உலக சினிமா (43) ஆன்மீகம் (39) ஃப்ராடு (33) சினிமா (33) தமிழ்சினிமா (26) ஓவியம் (22) விமர்சனம் (22) மனையடி சாஸ்திரம் (21) உலக சினிமா பார்வை (18) இலக்கியம் (17) இசை (15) சினிமா விமர்சனம் (15) மோகன்லால் (15) அஞ்சலி (13) திரைப்படம் (12) ரஜினிகாந்த் (12) அரசியல் (11) ஒளிப்பதிவு (11) கோயன் பிரதர்ஸ் (10) பாலிவுட் (10) மோசடி (10) விருமாண்டி (10) சுஜாதா (9) இந்தியா (8) எம்ஜியார் (8) சத்யஜித் ரே (8) சரிதா (8) சுகுமாரன் (8) பாலு மகேந்திரா (8) மகாநதி (8) ஸ்ரீவித்யா (8) அயல் சினிமா (7) உலகசினிமா பார்வை (7) சிவாஜி கணேசன் (7) சீன வாஸ்து (7) ஆக்கம் (6) நடிப்பு (6) நட்பு (6) நூல் அறிமுகம் (6) மதுரை (6) அமீரகம் (5) கவிஞர் கண்ணதாசன் (5) சிபி மலயில் (5) திலகன் (5) தேவர் மகன் (5) நகைச்சுவை (5) பாரதிராஜா (5) மம்மூட்டி (5) மோகன் லால் (5) மோடி (5) இனப்படுகொலை (4) இளையராஜா (4) ஐவி சஸி (4) சுஹாசினி (4) ஜெயலலிதா (4) டார்க் ஹ்யூமர் (4) தமிழ் (4) நகர வடிவமைப்பு (4) நடிகர் திலகம் (4) நடைபயிற்சி (4) நவாஸுதீன் சித்திக்கி (4) பத்மராஜன் (4) பப்பேட்டா (4) பம்மல் (4) பரதன் (4) பரத்கோபி (4) பெங்காலி சினிமா (4) மீரா நாயர் (4) லாரி பேக்கர் (4) விருட்ச சாஸ்திரம் (4) ஆரோக்கியம் (3) எழுத்தாளர் (3) எழுத்தாளர் சுஜாதா (3) கவிதாலயா (3) சரத்பாபு (3) சிவகுமார் (3) ஜெயராம் (3) தாஸேட்டா (3) திருநீர்மலை (3) திரைவிமர்சனம் (3) துபாய் (3) தெலுங்கு சினிமா (3) நாயகன் (3) நெடுமுடிவேணு (3) பாரதியார் (3) புத்தக விமர்சனம் (3) மம்முட்டி (3) மரண தண்டனை (3) மலேசியா வாசுதேவன் (3) யேசுதாஸ் (3) ராஜேஷ் கண்ணா (3) லோஹிததாஸ் (3) வாகனம் (3) ஷோபா (3) ஸ்ரீதர் (3) ஸ்ரீதேவி (3) ஃப்ரென்சு சினிமா (2) அம்மா (2) ஆஸ்திரிய சினிமா (2) இனவெறி (2) இரானிய சினிமா (2) உலகம் (2) எம் எஸ் வி (2) ஏ.பி.நாகராஜன் (2) சத்யன் அந்திக்காடு (2) சமூக சேவை (2) சிந்தனை (2) சிறுகதை (2) சேரன் (2) ஜி.நாகராஜன் (2) ஜெயசூர்யா (2) ஜெயன் (2) டார்க்ஹ்யூமர் (2) திரை விமர்சனம் (2) தெலுங்கு (2) நாகராஜ் மஞ்சுளே (2) நிலம் (2) நுவார் (2) பக்தி இலக்கியம் (2) பாலகுமாரன் (2) பிஜேபி (2) பெட்ரோல் (2) மகாகவி (2) மகேந்திரன் (2) மதுவிலக்கு (2) ராஜா ரவிவர்மா (2) ராஜ்கபூர் (2) ரித்விக் கட்டக் (2) ருத்ரையா (2) ரோமன் பொலன்ஸ்கி (2) லதா மங்கேஷ்கர் (2) லோஹி (2) விஜயகாந்த் (2) விஜய்காந்த் (2) வித்யாசாகர் (2) வைரமுத்து (2) ஷோபனா (2) ஹிந்தி (2) ஹெல்மெட் (2) ஹேமமாலினி (2) A.K.லோஹிததாஸ் (1) ஆஸ்திரேலிய சினிமா (1) இன அழிப்பு (1) இன்ஸெஸ்ட் (1) இயக்குனர் சிகரம் (1) இஸரேலிய சினிமா (1) இஸ்ரேல் (1) எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி (1) எஸ்.எஸ்.வாசன் (1) எஸ்.பி.முத்துராமன் (1) ஏ.வின்செண்ட் (1) கங்கை அமரன் (1) கட்டுமானக்கலை (1) கட்டுரை (1) கதை (1) கம்யூனிஸ்ட் (1) கலை இயக்கம் (1) கே.ஜே.ஜேசுதாஸ் (1) கௌரவக் கொலை (1) க்வெண்டின் (1) சங்கராடி (1) சசி கபூர் (1) சந்தோஷ் சிவன் (1) சரிதா தேவி (1) சஷி கபூர் (1) சாதிவெறி (1) சாய்பு (1) சி.சு.செல்லப்பா (1) சிக்கனம் (1) சிரிப்பு (1) சிறுவர் சினிமா (1) சில்க் (1) சில்ஹவுட் (1) சிவாஜி (1) சீமா பிஸ்வாஸ் (1) ஜானகி (1) ஜிகிலோ (1) ஜீனத் அமன் (1) ஜூஹிசாவ்லா (1) ஜெஃப்ரி ரஷ் (1) ஜெயபாரதி (1) ஜெயப்ரதா (1) ஜேவியர் பர்டம் (1) டாக்மி 95 (1) டார்க் காமெடி (1) தஞ்சை பெரிய கோவில் (1) தண்டனை (1) துருக்கி சினிமா (1) தூக்கு தண்டனை (1) தெரு நாய் (1) நடிகர் நாசர் (1) நன்றி (1) நவீன இலக்கியம் (1) நாஜி (1) நார்வே சினிமா (1) நியோ நுவார் (1) நீதி (1) ப.சிங்காரம் (1) பஞ்சு அருணாச்சலம் (1) படுகொலை (1) பதேர் பாஞ்சாலி (1) பரதம் (1) பல்லாவரம் சந்தை (1) பான் நலின் (1) பாஸ்கர குரூப்பு (1) பாஸ்போர்ட் (1) பிசி ஸ்ரீராம் (1) பிஜு மேனன் (1) பீடோஃபீல் (1) புலமைப்பித்தன் (1) பூ அறிவோம் (1) பூஜா பட் (1) பூர்ணம் விஸ்வநாதன் (1) பூலான் தேவி (1) பெல்ஜிய சினிமா (1) பேசும்படம் (1) பேட்டி (1) பேரழிவு (1) போபால் (1) போர்வெல் மரணம் (1) போலந்து சினிமா (1) போலீஸ் (1) மக்கள் உயிர் (1) மஞ்சுளா (1) மன ஊனம் (1) மனமுறிவு (1) மரகதமணி (1) மராத்திய சினிமா (1) மருதகாசி (1) மருதம் (1) மறுமணம் (1) மிருகவதை (1) முகநூல் (1) மெயின் ஸ்ட்ரீம் சினிமா (1) மோனிகா பெலுச்சி (1) மௌசமி சேட்டர்ஜி (1) யூதர்கள் (1) ரகுவரன் (1) ரவீந்திரன் மாஷே (1) ராகுல் (1) ராகுல் போஸ் (1) ராஜாரவிவர்மா (1) ராஜீவ் (1) ராஜ்கிரண் (1) ராமச்சந்திர பாபு (1) ராவுத்தர் (1) ராஹுல் போஸ் (1) ரிச்சர்ட் அட்டன்போரோ (1) ரிதுபர்ன கோஷ் (1) ரிஷிகபூர் (1) ருமானியா (1) ரோமன் பொலஸ்கி (1) ரோமுலஸ் விட்டேகர் (1) லஞ்சம். (1) லாக்டவுன் (1) லூயி.ஐ.கான் (1) லூயிகான் (1) லைசென்ஸ்ராஜ் (1) வாணிஜெயராம் (1) வி.குமார் (1) விசாகப்பட்டினம் (1) விடுமுறை (1) விபத்து (1) விமான விபத்து (1) விம் வாண்டர்ஸ் (1) வீ.ஆர்.கிருஷ்ணயர் (1) வூடி ஹாரல்சன் (1) வேணு (1) வைக்கம் முகமது பஷீர் (1) ஷாஜி கருண் (1) ஷார்ஜா (1) ஷிண்ட்லர்ஸ் லிஸ்ட் (1) ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க் (1) ஸ்ரீப்ரியா (1) ஹிட்லர் (1) ஹேமா சவுத்ரி (1)