தி போன் கால் (The Phone Call) ஆங்கிலத் திரைப்படம் 2013 ஆம் ஆண்டு வெளியானது.
மேட் கிர்க்பி இந்தத் திரைப்படத்தை இயக்கியுள்ளார்.
இது ஒரு மிகச்சிறந்த குறுநாடகத் திரைப்படம்.
ஒரு துயரமான சூழ்நிலையில் உதவி மையத்திற்கு வரும் தொலைபேசி அழைப்பை மையமாகக் கொண்டு, மனித உணர்வுகளையும் பதற்றத்தையும் அழுத்தமாகப் பேசும் ஒரு படைப்பாகும்.
இப்படத்தில் முக்கிய கதாபாத்திரத்தில் சாலி ஹாக்கின்ஸ் நடித்துள்ளார், மேலும் ஜிம் பிராட்பென்ட் குரல் வழியே ஒரு முக்கிய பாத்திரத்தில் தன் பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளார்.
மேட் கிர்க்பி இக்கதையை மிக நேர்த்தியாகவும் உணர்வுப்பூர்வமாகவும் இயக்கியுள்ளார்.
இப்படத்தின் ஒளிப்பதிவு மிகக் குறுகிய இடத்திற்குள் நடக்கும் கதையை நேர்த்தியான காட்சிகளால் பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்துகிறது.
இத்திரைப்படம் 84வது அகாடமி விருதுகள் வழங்கும் விழாவில் சிறந்த நேரடி அதிரடி குறும்படத்திற்கான ஆஸ்கார் விருதை வென்றது.
===============================
படத்தின் கதை:-
ஹீத்தர் (சாலி ஹாக்கின்ஸ்) ஒரு தற்கொலை தடுப்பு உதவி மையத்தில் ஆலோசகராகப் பணிபுரிகிறார்.
ஒருநாள், தன் வாழ்வையே தலைகீழாக மாற்றப்போகும் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பை அவர் எதிர்கொள்கிறார்.
மறுமுனையில் பேசுபவர் ஸ்டான்லி (ஜிம் பிராட்பென்ட்). தன் மனைவி மறைந்த துயரத்தைத் தாங்க முடியாமல், மன அழுத்த மாத்திரைகளை அளவுக்கு அதிகமாக விழுங்கிவிட்டு, தன் இறுதி மூச்சு அடங்குவதற்குள் யாராவது ஒருவரிடம் பேசிவிட வேண்டும் என்ற தவிப்போடு அவர் அழைத்திருக்கிறார்.
பதறிப்போகும் ஹீத்தர், ஆம்புலன்ஸை அனுப்பி எப்படியாவது அவரது உயிரைக் காப்பாற்றிவிடத் துடிக்கிறார். மரணத்தின் விளிம்பில் இருக்கும் அந்த முதியவருக்கு மீண்டும் வாழ்வின் மீதான நம்பிக்கையை விதைக்கத் தன் முழு ஆற்றலையும் திரட்டிப் போராடுகிறார்.
ஆனால், விதி மிகவும் வலியது, அவரது ஒட்டுமொத்த முயற்சியும் தோல்வியில் முடிகிறது.
தொடக்கத்தில் வரும் சில நிமிட காட்சிகள், படம் பார்க்க அமருபவர்களுக்கு ஒரு அழகான காதல் கதையோ என்ற ஏமாற்றமான உணர்வைத் தரலாம்.
பின்னணியில் மெல்லிசையாய் ஒலிக்கும் டெனர் சாக்ஸபோனின் ஜாஸ் இசை, நம் மனதில் காதலையும் மென்மையான உணர்வுகளையும் கோடுகளாய் வரைகிறது.
ஆரம்பக் காட்சிகளில் ஒன்றில், ஹீத்தர் அமைதியாகப் புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருப்பதை நடுத்தரக் கோணத்தில் காட்டியிருப்பது, அவர் நம்மைப் போன்ற ஒரு மிகச் சாதாரணமான மனிதர் என்பதைப் புரிய வைக்கிறது.
இந்தத் தெளிவற்ற தொடக்கமே, பார்வையாளர்களை வெறும் வேடிக்கை பார்ப்பவர்களாக நிறுத்தாமல், கதையோடு ஒன்றிணைந்து பயணிக்க வைக்கிறது.
ஹீத்தர் தனது அலுவலகத்திற்குள் நுழையும் காட்சியில், தன் சக ஊழியரான டேனியலை (எட்வர்ட் ஹாக்) அவர் திரும்பிப் பார்க்கும் ஒரு நொடிப் பார்வையில், அவர் மீது இருக்கும் தீராத காதல் அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது.
இயக்குநரின் ஒளிப்பதிவுத் திறமைக்கு இந்த இடமே ஆகச்சிறந்த சான்று. டேனியலின் பக்கம் பிரகாசமான பகல் வெளிச்சம் பட்டுத் தெறிக்கிறது.
அது ஹீத்தர் அவர் மேல் வைத்திருக்கும் தூய்மையான அன்பின் வெளிப்பாடு. ஆனால், ஹீத்தரின் பக்கமோ லேசான இருள் படர்ந்திருக்கிறது. இது அவர் சந்திக்கவிருக்கும் ஒரு பேரிடரின் முன்குறிப்பாகவோ, அல்லது டேனியல் தனக்குக் கிடைக்காத ஒரு எட்டாக்கனி என்ற அவரது மனச்சோர்வாகவோ இருக்கலாம்.
வெட்கமும் பயமும் கலந்த அவரது உடல்மொழி, "வாழ்க்கையில் எவ்வளவு சோதனைகள் வந்தாலும் சராசரி மனிதர்கள் அதை எதிர்கொண்டுதான் ஆக வேண்டும்" என்ற சமூக யதார்த்தத்தை நமக்கு உணர்த்துகிறது.
ஸ்டான்லி பேசப் பேச, ஹீத்தர் தன் டைரியில் "ஏற்கனவே செய்துவிட்டாரா?" (already done?) என்று படபடப்புடன் குறிப்பெடுக்கும் அந்தக் குளோஸ்-அப் காட்சி நம் இதயத்துடிப்பை எகிற வைக்கிறது. "இனி ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை, எல்லாம் முடிந்துவிட்டது" என்ற ஸ்டான்லியின் வார்த்தைகள், அவர் என்ன செய்திருப்பார் என்ற தவிப்பை நமக்குள் கடத்துகிறது.
அந்தப் புள்ளியில் இருந்து படம் முழுவதுமே துக்கமும், தனிமையும், விரக்தியும் நம்மைச் சூழ்ந்துகொள்கின்றன.
படத்தின் சுவாரஸ்யம் என்னவென்றால், இயக்குநர் ஸ்டான்லியின் முகத்தை நமக்குக் காட்டுவதே இல்லை.
அதற்குப் பதிலாக, அவரது வீட்டில் இருக்கும் நெருப்பிடம் மற்றும் அதன் மேல் இருக்கும் அலமாரியை மட்டுமே கேமரா காட்டுகிறது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மறைந்த அவரது மனைவி ஜோனின் (ப்ருனெல்லா ஸ்கேல்ஸ்) நினைவுகளால் அந்த இடம் உறைந்து போய்க் கிடக்கிறது.
ஸ்டான்லியை நேரில் காட்டாததால், நாம் நம் மனக்கண்ணில் ஒரு முதியவரை உருவாக்கிக் கொண்டு, அவரது குரலுக்கு இன்னும் உன்னிப்பாகக் காதுகொடுக்கத் தொடங்குகிறோம்.
அங்கிருக்கும் கடிகாரமும், தேவதை போன்ற பொம்மைகளும், வெள்ளை நிறப் பின்னணியும் அவர் மரணத்தின் வழியே சொர்க்கத்திற்குச் சென்று தன் மனைவியைச் சேரத் துடிப்பதை அழகியல் மாறாமல் குறியீடாக உணர்த்துகின்றன.
மாத்திரைகளின் வீரியம் கூடிக்கொண்டே போகும் போதும், ஹீத்தர் தன் நம்பிக்கையைக் கைவிடாமல் பேசிக் கொண்டேயிருக்கிறார். தான் ஒரு காலத்தில் சாக்ஸபோன் வாசிப்பவராக இருந்ததை ஸ்டான்லி நினைவுகூரும் போது, படத்தின் ஆரம்பத்தில் ஒலித்த அதே ஜாஸ் இசை மீண்டும் ஒலிக்கிறது.
ஆரம்பத்தில் வந்த இசை வெறும் தற்செயல் அல்ல, அது கதையோடு பின்னிப் பிணைந்த ஒரு முன்குறிப்பு என்பதை நாம் உணரும் கணமது.
படத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில் வரும் அந்தக் கனவுக் காட்சி நம் கண்களைக் குளமாக்கிவிடும்.
தன் மனைவி ஜோன் கைகளில் பைகளோடு முன்வாசல் வழியே சிரித்துக் கொண்டே வீட்டிற்குள் நுழைந்து, ஸ்டான்லியை பார்க்க வரும் காட்சி அது.
கதவின் வழியே வரும் இயற்கை வெளிச்சம் அந்த இடத்தையே ஒரு தேவதைகளின் உலகமாக மாற்றுகிறது.
யதார்த்தமான ஒரு நாடகத் திரைப்படத்தில், இதுபோன்ற ஒரு பின்நவீனத்துவக் கனவுக் காட்சியைப் புகுத்தி, ஸ்டான்லி சொர்க்கத்தில் தன் மனைவியோடு இணைந்துவிட்டார் என்பதை நெஞ்சைத் தொடும் கவிதையாக இயக்குநர் வடித்திருக்கிறார்.
கடைசிக் காட்சியில், ஹீத்தரும் டேனியலும் 'ரோனி ஸ்காட்ஸ் ஜாஸ் கிளப்பில்' ஒன்றாக அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
அது ஸ்டான்லி தன் இளமைக் காலத்தில் இசை வாசித்த அதே இடம். அங்குப் படர்ந்திருக்கும் சிவப்பு நிற ஒளி, அவர்களின் காதலையும் புதிய தொடக்கத்தையும் காட்டுகிறது.
இசையோடு வாழ்ந்து மறைந்த ஸ்டான்லி-ஜோன் தம்பதியருக்குச் செலுத்தும் நன்றிக்கடனாக இது அமையலாம்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மரணத்தின் விளிம்பில் நின்ற அந்த முதியவர், ஹீத்தருக்குத் தன் வாழ்க்கையைத் தைரியமாக எதிர்கொள்ளவும், காதலை வெளிப்படுத்தவும் ஒரு பெரும் துணிச்சலைத் தந்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார்.
பாரம்பரியமான கதையமைப்பில் பின்நவீனத்துவத் திருப்பங்களைக் கையாண்ட விதம், மற்றும் பல ஆழமான உள் அர்த்தங்களை நமக்குள் கடத்திய விதம் என 'தி போன் கால்' ஒரு புத்திசாலித்தனமான மாஸ்டர்பீஸ் ஆக மிளிர்கிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
