இயக்குனர் சாம் மெண்டிஸ் இயக்கத்தில் 2019 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த "1917" திரைப்படம் முதலாம் உலகப் போரின் உக்கிரத்தை ஒரு புதிய கோணத்தில் உலகிற்குப் பறைசாற்றியது.
இந்தப் படைப்பு வெறும் போர்க்களக் காட்சி மட்டுமல்லாமல் அதன் இயக்குனர் சாம் மெண்டிஸின் தாத்தா ஆல்பிரட் மெண்டஸ் பகிர்ந்துகொண்ட நிஜமான போர் அனுபவங்களின் தாக்கத்தில் உருவானது.
ஜெர்மன் படைகள் பின்வாங்குவது போன்ற ஒரு மாயையை உருவாக்கி பிரிட்டிஷ் படைகளை அழிக்கத் திட்டமிடும் சூழலில் 1,600 வீரர்களின் உயிரைக் காக்க ஒரு முக்கிய செய்தியைச் சுமந்து செல்லும் இரண்டு இளம் வீரர்களின் போராட்டமே இதன் மையக்கரு.
உலக சினிமாவில் போர் சார்ந்த திரைப்படங்கள் பல வந்திருந்தாலும் தொழில்நுட்ப ரீதியாகவும் உணர்வு ரீதியாகவும் இது ஒரு புதிய மைல்கல்லை எட்டியது.
போரின் பேரழிவை அதன் வடுக்களுடன் மிக நெருக்கமாகக் காட்டிய விதம் உலகத் தரம் வாய்ந்த திரை அனுபவமாகப் போற்றப்பட்டது.
பார்வையாளர்களைப் போர்க்களத்தின் ஒரு பகுதியாகவே மாற்றியதில் இந்தப் படம் பெரும் வெற்றி கண்டது.
ஒரு செய்தியைச் சுமந்து செல்லும் வீரனின் பயணத்தை விடவும் அங்கே நிலவும் அகோர தனிமை மற்றும் மரண பயத்தை இப்படம் மேதமையுடன் காட்சிப்படுத்துகிறது.
காலத்துடன் போட்டி போட்டுக்கொண்டு ஓடும் ஒரு வீரனின் மனநிலையைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்தியதில் திரைக்கதை வலுவாக அமைந்தது.
வெறும் சாகசமாகப் பார்க்காமல் போரின் அர்த்தமற்ற தன்மையை நுணுக்கமாக இது விவாதித்தது.
சாம் மெண்டிஸின் இயக்கம் இப்படத்தின் முதுகெலும்பாக அமைந்தது. போர்க்களத்தின் ஒவ்வொரு அசைவையும் திட்டமிட்டுச் செதுக்கிய அவர் பார்வையாளர்களுக்கு ஒரு தொடர்ச்சியான பயணத்தை வழங்கினார்.
கதை சொல்லும் முறையில் அவர் கையாண்ட நேர்த்தியும் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளை மிக நெருக்கமாகப் படம்பிடித்த விதமும் ஒரு இயக்குனராக அவரது முதிர்ச்சியை வெளிப்படுத்தியது.
படமாக்கத்தில் ஒளிப்பதிவாளர் ரோஜர் டீக்கின்ஸின் பங்கு ஈடு இணையற்றது. முழுத் திரைப்படமும் ஒரே ஷாட்டில் எடுக்கப்பட்டது போன்ற மாயையை உருவாக்குவதற்காக லாங் டேக் முறையைப் பயன்படுத்திய விதம் உலகையே வியக்க வைத்தது.
கேமரா கதாபாத்திரங்களைப் பின் தொடர்ந்த விதம் ஒரு விநாடி கூடப் பார்வையாளர்களின் கவனத்தைச் சிதற விடாமல் போர்க்களத்தின் உள்ளேயே வைத்திருந்தது.
டிசம்பர் 2019 இல் லண்டனில் திரையிடப்பட்ட இப்படம் 2020 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் உலகம் முழுவதும் வெளியாகி வசூலிலும் சாதனை படைத்தது.
சுமார் 100 மில்லியன் டாலர் செலவில் உருவான இந்தப் படம் 446 மில்லியன் டாலர்களுக்கும் மேல் வசூலித்து விமர்சன ரீதியாகவும் வணிக ரீதியாகவும் ஒரு பெரிய வெற்றியாக அமைந்தது.
ஜார்ஜ் மேக்கே மற்றும் டீன் சார்லஸ் சாப்மேன் ஆகியோரின் நடிப்பு படத்தின் உயிரோட்டமாகத் திகழ்ந்தது. ஒரு நீண்ட பயணத்தின் களைப்பையும் உயிர் பிழைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தையும் அவர்கள் உடல் மொழியால் மிகச்சிறப்பாக வெளிப்படுத்தினர்.
இவர்களுடன் பெனடிக்ட் கும்பர்பாட்ச் மற்றும் கொலின் ஃபிர்த் போன்ற முன்னணி நடிகர்களின் பங்களிப்பு படத்திற்கு மேலும் வலு சேர்த்தது.
தாமஸ் நியூமனின் இசை படத்தின் பதற்றத்தை ஒவ்வொரு நொடியும் அதிகரித்தது. குறிப்பாக ஸ்கோஃபீல்ட் போர்க்களத்தில் ஓடும் காட்சிகளில் பின்னணி இசை ஒரு மாபெரும் எழுச்சியை உருவாக்கியது.
அமைதியான தருணங்களில் நிலவும் மௌனத்தையும் ஆபத்தான தருணங்களில் அதிரும் இசையையும் அவர் கையாண்ட விதம் அபாரமானது.
அகாடமி விருதுகளில் பத்து பரிந்துரைகளைப் பெற்ற இப்படம் சிறந்த ஒளிப்பதிவு மற்றும் சிறந்த விஷுவல் எஃபெக்ட்ஸ் உள்ளிட்ட மூன்று ஆஸ்கார் விருதுகளைத் தட்டிச் சென்றது.
அதுமட்டுமின்றி கோல்டன் குளோப் மற்றும் பாஃப்டா விருதுகளிலும் சிறந்த படம் மற்றும் சிறந்த இயக்குனர் உள்ளிட்ட முக்கிய விருதுகளை வென்று அந்த ஆண்டின் சிறந்த சினிமா படைப்புகளில் ஒன்றாகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டது.
1917 திரைப்படத்தின் ஆணிவேர் என்பது காலத்திற்கும் மனித மன உறுதிக்கும் இடையிலான ஒரு தீராத ஓட்டம் ஆகும். போர்க்களத்தின் பிரம்மாண்டத்தை விடவும், ஒரு தனிமனிதன் தன் தோழனுக்குக் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்ற மரணத்தின் விளிம்பு வரை செல்வதே இப்படத்தின் உயிர்நாடி.
போர் என்பது நாடுகளுக்கு இடையிலான மோதல் என்பதைத் தாண்டி, ஒரு தனி மனிதன் தன் பயத்தை எப்படிக் கடக்கிறான் என்பதையும், ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு உயிரின் விலையாக இருப்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.
இயற்கையின் பேரழகிற்கும் போரின் கோரத்திற்கும் இடையே உள்ள முரண் இப்படத்தில் மிக மெல்லியதாக இழையோடுகிறது.
பூத்துக் குலுங்கும் செர்ரி மரங்களும், அமைதியாக ஓடும் ஆறும் போரின் சாக்கடைக்குள் விழுந்து சிதைவதை விவரிப்பதன் மூலம், மானுடம் இழந்த அமைதியை இப்படம் தேடுகிறது.
ஒரு கடிதம் 1,600 உயிர்களைக் காக்கும் என்பது தொழில்நுட்ப ரீதியான இலக்கு என்றாலும், அந்தப் பயணத்தில் ஸ்கோஃபீல்ட் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனித உறவும், சிதைந்த நகரத்தின் இடிபாடுகளுக்குள் கேட்கும் குழந்தையின் அழுகுரலும் போரின் அர்த்தமற்ற வலியைத் தான் மீண்டும் மீண்டும் உரக்கச் சொல்கின்றன.
இறுதியில், இலக்கை அடைந்த பின்பும் கிடைக்கும் வெற்றி ஒரு தற்காலிகமான ஆறுதல் மட்டுமே என்பதை அதிகாரிகளின் அலட்சியமான வார்த்தைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.
முடிவில்லாத இந்தத் தேய்மானப் போரில், ஒரு வீரன் தன் குடும்பத்தின் புகைப்படத்தைப் பார்த்துப் பெறும் அந்தச் சிறிய அமைதி தான், உலகத்தின் அத்தனை போர்களை விடவும் வலிமையானது என்பதை இப்படம் அடிநாதமாகக் கொண்டுள்ளது.
இயக்குனர் சாம் மெண்டிஸ் இப்படத்தின் திரைக்கதையை கிறிஸ்டி வில்சன்-கெய்ன்ஸுடன் இணைந்து எழுதும்போது போர்க்களத்தில் நிலவும் முடக்கம் மற்றும் தேக்கநிலையை உடைத்து ஒரு நகரும் கதையாக மாற்ற பெரும் முயற்சி எடுத்தார்.
பொதுவாகப் போர் படங்கள் நீண்ட வசனங்களைக் கொண்டிருக்கும் நிலையில் இப்படத்தில் காட்சியமைப்புகளின் வேகத்தை வைத்தே கதை நகர்த்தப்பட்டது.
படத்தின் தயாரிப்புப் பணியில் ட்ரீம்வொர்க்ஸ் பிக்சர்ஸ் மற்றும் ரிலையன்ஸ் என்டர்டெய்ன்மென்ட் உள்ளிட்ட நிறுவனங்கள் இணைந்து முதலீடு செய்தன.
படத்தின் விளம்பரத்திற்காகவும் பிரதிகளுக்காகவும் மட்டும் சுமார் 115 மில்லியன் டாலர்கள் செலவிடப்பட்டது. இது படத்தின் உற்பத்திச் செலவை விட அதிகம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
கோவிட்-19 பெருந்தொற்றினால் திரையரங்குகள் மூடப்படுவதற்குச் சற்று முன்பே இப்படம் வெளியாகி பெரும் வசூலை ஈட்டியது.
வரலாற்று ரீதியாகச் சொல்லப்பட வேண்டிய ஒரு செய்தி என்னவென்றால் சாம் மெண்டிஸின் தாத்தா ஆல்பிரட் மெண்டஸ் ஒரு தூதுவராகச் செயல்பட்டபோது அவரது சிறிய உருவம் அவருக்குப் பெரும் உதவியாக இருந்தது.
குளிர்காலப் பனிமூட்டத்தின் இடையே தரையில் தவழ்ந்து சென்று செய்திகளை ஒப்படைக்கும் திறன் அவருக்கு இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அந்த நிஜமான தியாகத்தின் வெளிப்பாடாகவே இப்படத்தின் இறுதி அர்ப்பணிப்பு வாசகங்கள் அமைக்கப்பட்டன.
பார்வையாளர்களின் வரவேற்பைப் பொறுத்தவரை சினிமாஸ்கோர் அமைப்பின் மூலம் ஏ மைனஸ் தரவரிசையைப் பெற்றது.
பல விமர்சகர்கள் இப்படத்தை டன்கர்க் திரைப்படத்துடன் ஒப்பிட்டு விவாதித்தனர். சிலர் இதனை ஒரு தொழில்நுட்பக் கண்காட்சியாகப் பார்த்தாலும் 21-ஆம் நூற்றாண்டின் சிறந்த 100 திரைப்படங்களுக்கான பட்டியலில் தி நியூயார்க் டைம்ஸ் வாசகர்கள் இதனை 139-வது இடத்திற்குத் தேர்வு செய்தனர்.
2023 ஆம் ஆண்டில் பரேட் இதழ் வெளியிட்ட அனைத்து காலத்திற்குமான சிறந்த 50 போர் படங்களில் இதுவும் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது.
அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த சவுண்ட் மிக்சிங் விருது பெற்றதன் மூலம் போர்க்களத்தின் ஒலிகளை மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்ததற்கான அங்கீகாரத்தை இப்படம் பெற்றது.
இந்த பிரம்மாண்டமான திட்டத்திற்காகப் பாராமவுண்ட் மற்றும் சோனி போன்ற நிறுவனங்கள் போட்டியிட்ட நிலையில் இறுதியில் அம்பிளின் பார்ட்னர்ஸ் நிறுவனம் இதன் உலகளாவிய விநியோக உரிமையைப் பெற்றது.
தொடக்கத்தில் நடிகர் டாம் ஹாலண்ட் முதன்மை பாத்திரத்தில் நடிக்க முயற்சி செய்தார். ஆனால் வேறொரு படத்தின் படப்பிடிப்பு ஒப்பந்தங்கள் காரணமாக அவரால் இதில் இணைய முடியாமல் போனது.
படத்தின் நம்பகத்தன்மையை உறுதி செய்ய பிரிட்டிஷ் எக்ஸ்பெடிஷனரி ஃபோர்ஸ் அமைப்பின் ஆடை முறைகள் மற்றும் ராணுவ மரபுகள் மிகத் துல்லியமாகப் பின்பற்றப்பட்டன.
இருப்பினும் வரலாற்று ரீதியாக ஒரு சில மாற்றங்கள் இதில் உண்டு. உதாரணமாக சீக்கிய வீரர்கள் பிரிட்டிஷ் இந்திய ராணுவத்தின் தனிப்பிரிவுகளாகவே போரிட்டனர். ஆனால் இப்படத்தில் அவர்கள் பிரிட்டிஷ் படைப்பிரிவுகளுடன் இணைந்திருப்பது போலக் காட்டப்பட்டுள்ளது.
மேலும் 1915 ஆம் ஆண்டின் இறுதியிலேயே இந்தியக் காலாட்படைப் பிரிவுகள் மேற்கு முனையிலிருந்து மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்கு மாற்றப்பட்டிருந்தன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
ராணுவ உத்திகள் குறித்து விமர்சனங்கள் எழுந்தாலும் பதுங்கு குழிகளின் அமைப்பு மற்றும் வீரர்களின் அன்றாடச் செயல்பாடுகள் மிகத் தத்ரூபமாக வடிவமைக்கப்பட்டன.
சுமார் ஒன்பது மைல் தொலைவிற்கு அப்பால் இருக்கும் எதிரிகளின் நிலைகளை அறியாமல் ஒரு படைப்பிரிவு முன்னேறுவது ராணுவ ரீதியாகச் சாத்தியமற்றது என வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிட்டனர்.
குறிப்பாக பீரங்கிப் படைகளின் ஆதரவின்றி ஒரு காலாட்படைத் தாக்குதல் நடத்தப்படுவது நிஜமான போர் முறைகளில் அரிதானது.
படப்பிடிப்பிற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட செட்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு தொடர்ச்சியான ஓட்டத்திற்கு ஏற்ப அளவிடப்பட்டன.
ஒரு வீரர் நடந்து செல்லும் வேகத்திற்கும் அவர் பேசும் வசனங்களின் நீளத்திற்கும் ஏற்ப பதுங்கு குழிகளின் நீளம் துல்லியமாகக் கணக்கிடப்பட்டுத் தோண்டப்பட்டது.
ஸ்டுடியோக்களில் மட்டும் படமாக்காமல் ஷெப்பர்டன் ஸ்டுடியோஸ் மற்றும் கிளாஸ்கோ போன்ற பல்வேறு வெளி இடங்களிலும் படப்பிடிப்பு நடந்தது.
இவ்வளவு சிக்கலான தொழில்நுட்ப சவால்களுக்கு மத்தியிலும் இப்படம் 77 மில்லியன் டாலர் நிகர லாபத்தை ஈட்டி உலக அளவில் கவனத்தை ஈர்த்தது. 1.9:1 என்ற பிரத்யேக விகிதத்தில் ஐமேக்ஸ் (IMAX) திரைகளுக்காகவே இது பிரத்யேகமாக வடிவமைக்கப்பட்டது.
முழுப்படமும் இரண்டு நீண்ட காட்சிகளாகத் தொகுக்கப்பட்டிருந்தாலும் இடையில் ஸ்கோஃபீல்ட் மயக்கமடையும் இடத்தில் மட்டுமே திரை ஒரு கணம் இருண்டு பின் நகர்கிறது.
இதற்காக ஒளிப்பதிவாளர் ரோஜர் டீக்கின்ஸ் மிகச்சிறிய அளவிலான அரி அலெக்சா மினி எல் எஃப் (Arri Alexa Mini LF) என்ற டிஜிட்டல் கேமராவைப் பயன்படுத்தினார்.
இதன் முன்மாதிரி கேமரா படப்பிடிப்பு தொடங்குவதற்கு இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்புதான் அவருக்குக் கிடைத்தது.
குறுகிய சுரங்கப்பாதைகளில் படமாக்கும்போது நெருக்கமான உணர்வைத் தர 35 மிமீ லென்ஸையும் ஆற்றுப்பகுதிகளில் பின்னணியை மறைக்க 47 மிமீ லென்ஸையும் அவர் கையாண்டார்.
படத்தின் மிக முக்கியமான காட்சியாகக் கருதப்படும் ஸ்கோஃபீல்ட் ரன் படமாக்கப்பட இரண்டு நாட்கள் தேவைப்பட்டன.
சுமார் 300 மீட்டர் தூரம் வெடிகுண்டுகள் வெடிக்க 500 துணை நடிகர்களுக்கு இடையே ஜார்ஜ் மேக்கே ஓட வேண்டியிருந்தது. இந்தப் படப்பிடிப்பின்போது அவர் எதிர்பாராதவிதமாக இரண்டு துணை நடிகர்கள் மீது மோதினார்.
இது திட்டமிடப்படாத ஒன்று என்றாலும் அந்த இயல்பான மோதல் காட்சியே இறுதிப் படத்தில் இடம்பெற்றது.
இதற்காக கேமரா குழுவினரும் ராணுவ வீரர்களைப் போலவே உடையணிந்து களத்தில் ஓடி படமாக்கினர்.
படப்பிடிப்பு நடந்த வில்ட்ஷயர் மற்றும் சாலிஸ்பரி சமவெளி பகுதிகளில் தொல்பொருள் ஆய்வாளர்களின் எதிர்ப்புகளுக்கு இடையே செட்கள் அமைக்கப்பட்டன.
அங்கே இதுவரை கண்டறியப்படாத வரலாற்று எச்சங்கள் சிதையக்கூடும் என்பதால் விரிவான ஆய்வுகளுக்குப் பிறகே பணிகள் தொடங்கின.
ஆற்றுப் பகுதிகளில் படமாக்கும்போது அங்குள்ள நீர்வீழ்ச்சி மற்றும் பாறைகளை ஸ்டிக்ஸ் நதியின் குறியீடாக இயக்குனர் பயன்படுத்தினார்.
அங்கிருந்த செயற்கை சடலங்களைக் கண்டு பொதுமக்கள் அச்சப்படக்கூடாது என்பதற்காக எச்சரிக்கைப் பலகைகள் வைக்கப்பட்டன.
இசைக்கோர்ப்பில் தாமஸ் நியூமன் ஒரு புதுமையைச் புகுத்தினார். படத்தில் வரும் வேஃபேரிங் ஸ்ட்ரேஞ்சர் என்ற நாட்டுப்புறப் பாடல் அசல் இசைத்தொகுப்பில் முதலில் இடம்பெறவில்லை.
ஆனால் ஜோஸ் ஸ்லோவிக் பாடிய அந்தப் பாடலுக்குக் கிடைத்த பெரும் வரவேற்பைத் தொடர்ந்து சுமார் 2,500 ரசிகர்கள் கையெழுத்திட்டுப் போராடிய பிறகு சோனி கிளாசிக்கல் அதன் தனி இசைத்தொகுப்பை வெளியிட்டது.
படத்தின் மொத்த ஓட்ட நேரமான 119 நிமிடங்களும் பார்வையாளர்களைக் கதாபாத்திரத்துடன் பயணிக்கச் செய்ய மேடை நாடகங்களுக்கு இணையாக ஒரு வருட காலம் ஒத்திகைகள் நடத்தப்பட்டன.
படத்தின் கதை:-
1917 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 6 ஆம் தேதி வான்வழி உளவுத் தகவல்கள் மூலம் ஒரு முக்கியமான உண்மை கண்டறியப்படுகிறது.
வடக்கு பிரான்சில் மேற்கு முனையின் ஒரு பகுதியிலிருந்து பின்வாங்குவதாகக் கருதப்பட்ட ஜெர்மன் பேரரசு ராணுவம் உண்மையில் பின்வாங்கவில்லை.
மாறாக அவர்கள் ஹிண்டன்பர்க் லைன் எனப்படும் புதிய தற்காப்புப் பகுதிக்கு ஒரு தந்திரமான வியூகத்துடன் பின்வாங்கியிருக்கிறார்கள்.
அங்கே பதுங்கியிருந்து பிரிட்டிஷ் படைகளை பீரங்கித் தாக்குதல்கள் மூலம் ஒட்டுமொத்தமாக அழிப்பதே அவர்களின் திட்டம்.
பிரிட்டிஷ் வீரர்களின் பதுங்கு குழிகளில் தொலைபேசி இணைப்புகள் துண்டிக்கப்பட்ட நிலையில் இரண்டு இளம் பிரிட்டிஷ் லான்ஸ் கார்ப்பரல்கள் இந்தப் பணிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள்.
சோம் போரில் பங்கேற்ற அனுபவம் கொண்ட வில்லியம் ஸ்கோஃபீல்ட் (ஜார்ஜ் மேக்கே) மற்றும் டாம் பிளேக் (டீன் சார்லஸ் சாப்மேன்) ஆகியோரை ஜெனரல் எரின்மோர் (கொலின் ஃபிர்த்) அழைக்கிறார்.
இரண்டாவது பட்டாலியன் டெவன்ஷயர் ரெஜிமென்ட்டின் கர்னல் மெக்கன்சியிடம் (பெனடிக்ட் கும்பர்பாட்ச்) ஒரு அவசரச் செய்தியைத் தருவதே அவர்களின் இலக்கு.
அடுத்த நாள் காலை நடக்கவிருக்கும் அந்தத் தாக்குதலை நிறுத்தினால் மட்டுமே பிளேக்கின் சகோதரர் லெப்டினன்ட் ஜோசப் பிளேக் (ரிச்சர்ட் மேடன்) உள்ளிட்ட 1,600 வீரர்களின் உயிரைக் காப்பாற்ற முடியும்.
தங்கள் சொந்தப் படைப் பிரிவுகளின் பின்னால் சுற்றிச் செல்வது அதிக நேரத்தை எடுக்கும் என்பதால் ஸ்கோஃபீல்ட் மற்றும் பிளேக் இருவரும் நோ மேன்ஸ் லேண்ட் எனப்படும் அபாயகரமான பகுதியை நேரடியாகக் கடந்து ஜெர்மானியர்களால் கைவிடப்பட்ட பதுங்கு குழிகளை அடைய முடிவு செய்கிறார்கள்.
அங்குள்ள ஒரு நிலத்தடிப் பாரக்ஸ் பகுதிக்குள் அவர்கள் நுழையும்போது ஒரு எலியால் தூண்டப்பட்ட ஜெர்மானியர்களின் கண்ணிவெடி வெடிக்கிறது.
இந்த வெடிப்பில் ஸ்கோஃபீல்ட் புதைந்து சாகும் நிலை ஏற்பட்டாலும் பிளேக் அவரை விடாமுயற்சியுடன் காப்பாற்றி அங்கிருந்து வெளியேற்றுகிறார்.
அவர்கள் ஒரு கைவிடப்பட்ட பண்ணை வீட்டை அடையும்போது அங்கே நட்பு நாட்டு விமானங்களுடன் போரிட்டு வீழ்ந்த ஒரு ஜெர்மன் விமானத்தைக் காண்கிறார்கள்.
எரியும் அந்த விமானத்தின் இடிபாடுகளுக்குள் சிக்கிய ஜெர்மன் விமானியை ஸ்கோஃபீல்டும் பிளேக்கும் மனிதாபிமானத்துடன் மீட்டு அவருக்கு உதவ முயல்கிறார்கள்.
இருப்பினும் அந்த விமானி பிளேக்கின் அடிவயிற்றில் கத்தியால் குத்தி கொடூரமாகக் காயப்படுத்துகிறான்.
ஸ்கோஃபீல்ட் அந்த விமானியைச் சுட்டுக் கொல்கிறார். ரத்த இழப்பால் பிளேக் இறந்து கொண்டிருக்கும் வேளையில் ஸ்கோஃபீல்ட் அவனுக்கு ஆறுதல் கூறுகிறார்.
பிளேக்கின் தாய்க்குத் தான் கடிதம் எழுதுவதாகவும் இந்தத் தூதுப் பணியை எப்படியாவது முடிப்பதாகவும் ஸ்கோஃபீல்ட் வாக்களிக்கிறார்.
பிளேக்கின் மோதிரங்கள் மற்றும் அடையாள வில்லைகளையும் எரின்மோரின் கடிதத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு ஸ்கோஃபீல்ட் பயணிக்கிறார்.
வழியில் எரியும் விமானத்தின் புகையைக் கண்டு அங்கே வரும் ஒரு பிரிட்டிஷ் ராணுவ வாகனக் குழுவில் அவர் இணைந்து கொள்கிறார்.
எகோஸ்ட் செயிண்ட் மெய்ன் நகருக்கு அருகில் உள்ள ஒரு கால்வாய் பாலம் தகர்க்கப்பட்டிருப்பதால் வாகனங்கள் செல்ல முடியாமல் போகிறது.
எனவே ஸ்கோஃபீல்ட் அவர்களை விட்டுப் பிரிந்து பாலத்தின் எஞ்சிய பகுதிகள் வழியாகத் தனியாகக் கடக்க முயல்கிறார்.
அப்போது ஒரு மறைந்திருக்கும் துப்பாக்கிச் சுடும் வீரர் அவரைத் தாக்குகிறான். ஸ்கோஃபீல்ட் அந்த வீரரின் கோபுரத்தை நோக்கிச் சென்று பதிலடி கொடுக்கிறார்.
இருவரும் ஒரே நேரத்தில் சுட்டுக்கொள்ள அந்த ஜெர்மன் வீரன் கொல்லப்படுகிறான். ஆனால் ஸ்கோஃபீல்ட் தனது தலைக்கவசத்தில் குண்டு பாய்ந்து மயக்கமடைகிறார்.
இரவு நேரத்தில் மீண்டும் உணர்வு பெறும் ஸ்கோஃபீல்ட் தீப்பந்தங்களின் ஒளியால் ஒளிரும் அந்த நகரத்தின் இடிபாடுகளுக்குள் நகர்கிறார்.
ஒரு சிறிய ஜெர்மன் படையிடமிருந்து தப்பிக்கும்போது ஒரு பிரெஞ்சுப் பெண்ணையும் ஒரு அனாதைச் சிறுமியையும் அவர் சந்திக்கிறார்.
அந்தப் பெண் ஸ்கோஃபீல்டின் காயங்களுக்கு சிகிச்சை அளிக்கிறார். ஸ்கோஃபீல்ட் தான் வைத்திருந்த உணவு மற்றும் பண்ணையிலிருந்து கொண்டு வந்த பால் ஆகியவற்றை அவர்களுக்குத் தருகிறார்.
அந்தப் பெண் அவரைப் போக வேண்டாம் என்று கெஞ்சினாலும் கடிகாரத்தின் ஒலியைக் கேட்டு நேரம் முடிந்து கொண்டிருப்பதை உணரும் ஸ்கோஃபீல்ட் அங்கிருந்து புறப்படுகிறார்.
வழியில் ஜெர்மன் வீரர்களை எதிர்கொள்ளும் அவர் ஒரு வீரனைத் கழுத்தை நெரித்துக் கொன்றுவிட்டு பின்னால் வரும் வீரர்களிடமிருந்து தப்பிக்க ஆற்றில் குதிக்கிறார்.
ஒரு பெரிய நீர்வீழ்ச்சியில் விழுந்து அடித்துச் செல்லப்பட்ட பிறகு ஆற்றின் கரையை அடைகிறார்.
அருகிலுள்ள காட்டில் டெவன்ஷயர் படையின் டி கம்பெனியை அவர் கண்டறிகிறார்.
அவர்கள் தாக்குதலுக்குத் தயாராக இருக்கும் இறுதி வீரர்கள். காலம் தாழ்ந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக கர்னல் மெக்கன்சியைச் சந்திக்க ஸ்கோஃபீல்ட் விரைந்து ஓடுகிறார்.
பதுங்கு குழிகளுக்குள் வீரர்கள் நிரம்பி வழிவதால் அவரால் வேகமாக முன்னேற முடியவில்லை. எனவே துணிச்சலாக பதுங்கு குழிகளுக்கு வெளியே திறந்த வெளியில் போர்க்களத்தின் குறுக்கே ஓடுகிறார்.
வீரர்கள் தாக்குதலுக்கு முன்னோக்கிச் செல்லும் வேளையில் குண்டுகள் வெடிக்க ஸ்கோஃபீல்ட் மெக்கன்சியைச் சந்தித்து செய்தியை ஒப்படைக்கிறார்.
செய்தியைப் படித்த மெக்கன்சி விருப்பமில்லாவிட்டாலும் தாக்குதலை நிறுத்த உத்தரவிடுகிறார்.
போர் என்பது ஒருபோதும் முடியாத நீண்ட போராட்டம் என்பதை அவர் ஜேடட் நிலையில் ஸ்கோஃபீல்டிடம் கூறுகிறார்.
இறுதியாக ஸ்கோஃபீல்ட் பிளேக்கின் சகோதரர் ஜோசப்பைக் கண்டுபிடித்துத் தனது நண்பன் இறந்த செய்தியைச் சொல்கிறார்.
பிளேக்கின் மோதிரங்கள் மற்றும் வில்லைகளை ஜோசப்பிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு அவர் தனது தாய்க்கு மகனின் வீரத்தைப் பற்றி எழுத அனுமதி கேட்கிறார்.
ஜோசப் அதற்குச் சம்மதிக்கிறார். மிகவும் களைப்படைந்த நிலையில் ஸ்கோஃபீல்ட் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து தனது குடும்பத்தின் புகைப்படங்களைப் பார்த்து ஓய்வெடுப்பதோடு பயணம் நிறைவடைகிறது.
இந்தப் படம் தனது போர் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொண்ட லான்ஸ் கார்ப்பரல் ஆல்ஃபிரட் எச் மெண்டஸ் (ஜோ மெண்டஸ்) அவர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது.
இந்தப் படம் தூது கொண்டு செல்லும் வீரனைப் பற்றியது மட்டுமல்லாது போரின் அர்த்தமற்ற தன்மையையும் மனிதத்தின் வலிமையையும் நுட்பமாக எடுத்துரைக்கிறது.
போர் என்பது வெறும் வெற்றி தோல்வி சார்ந்தது அல்ல அது முடிவில்லாத ஒரு தேய்மானம் என்பதை கர்னல் மெக்கன்சியின் வார்த்தைகள் மூலம் படம் உணர்த்துகிறது.
ஒரு தாக்குதலை நிறுத்தினால் மறுநாளே மற்றொரு தாக்குதலுக்கான உத்தரவு வரும் என்கிற கசப்பான உண்மையைச் சொல்வதன் மூலம் ராணுவ வீரர்களின் வாழ்க்கை மேலிடத்து அதிகாரிகளின் ஒரு சில வரிக் கடிதங்களில் ஊசலாடுவதைப் படம் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
தனிமனிதப் பிணைப்பு மற்றும் கடமை உணர்வின் உச்சத்தை ஸ்கோஃபீல்ட் (ஜார்ஜ் மேக்கே) கதாபாத்திரத்தின் மூலம் நாம் உணர முடியும்.
தனது நண்பன் இறந்த பின்பும் அவனுக்குக் கொடுத்த வாக்கிற்காகப் போராடும் ஸ்கோஃபீல்ட் இறுதியில் பிளேக்கின் சகோதரரிடம் உண்மையைச் சொல்லும் இடம் போரினால் ஏற்படும் தனிநபர் இழப்புகளைப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது.
தொழில்நுட்ப ரீதியாக ஒரே நீளமான காட்சியாகத் தோன்றும் படமாக்கம் பார்வையாளர்களையும் அந்தப் போர்க்களத்திற்குள் இழுத்துச் சென்று ஒரு போர் வீரன் அனுபவிக்கும் பதற்றத்தையும் தனிமையையும் நேரிடையாக உணரச் செய்கிறது.
எதிரி நாட்டு வீரனாக இருந்தாலும் காயமடைந்தவனுக்கு உதவும் மனிதாபிமானமும் அதே மனிதாபிமானம் மிருகவெறியுடன் பழிவாங்கும் மரணமாகத் திரும்புவதும் போர்க்களத்தில் அறம் என்பது எவ்வளவு பலவீனமானது என்பதைப் புரிய வைக்கிறது.
இறுதியில் 1,600 உயிர்கள் காப்பாற்றப்பட்டாலும் அந்த வெற்றி நிரந்தரமானது அல்ல என்கிற யதார்த்தத்துடன் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து தன் குடும்பப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும் ஸ்கோஃபீல்டின் அமைதி சிதைந்த உலகிற்கு நடுவில் அமைதிக்கான ஏக்கம் எத்தகையது என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்கிறது.
இந்தப் படைப்பு ஆல்ஃபிரட் எச் மெண்டஸ் போன்ற வீரர்களின் தியாகத்தையும் அவர்கள் சுமந்து வந்த வலிகளையும் காலத்திற்கும் அழியாத ஆவணமாக மாற்றியுள்ளது.
