"பேரசைட்" 2019 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த தென் கொரிய அவல நகைச்சுவை திரில்லர் படைப்பு.
போங் ஜூன் ஹோ இயக்கத்தில் உருவான இப்படம் ஒரு ஏழைக் குடும்பம் தங்களின் அடையாளங்களை மறைத்துக்கொண்டு ஒரு பணக்கார குடும்பத்தின் வீட்டிற்குள் ஊடுருவி அவர்களின் வாழ்க்கையோடு பின்னிப் பிணைவதை மிக நுணுக்கமாக விவரிக்கிறது.
கான்ஸ் திரைப்பட விழாவில் மிக உயரிய பால்ம் டி ஓர் விருதை வென்ற முதல் கொரியத் திரைப்படம் இது.
பொருளாதார ரீதியாக நலிவடைந்த நிலையில் இருக்கும் ஒரு குடும்பம் தங்களின் வாழ்வாதாரத்திற்காக எடுக்கும் விபரீத முடிவுகளையும் அதன் பின்விளைவுகளையும் இப்படம் பேசுகிறது.
சமூகத்தில் நிலவும் வர்க்கப் போராட்டம் மற்றும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை ஒரு மேலோட்டமான பிரச்சாரமாக மாற்றாமல் மிகச் சிறந்த திரைக்கதை வாயிலாக இப்படம் காட்சிப்படுத்துகிறது.
நவீன முதலாளித்துவ உலகில் வாழும் மனிதர்களின் நிலையைச் சொல்லும் அதே வேளையில் வர்க்கப் பிரிவினையை வெறும் பணத்தால் மட்டும் அல்லாமல் அவர்கள் வாழும் இடத்தின் உயரத்தைக் கொண்டும் வகைப்படுத்துகிறது.
இத் திரைப்படத்தின் அடிநாதம் வெறும் வர்க்கப் போராட்டம் மட்டுமல்ல, அது மனிதர்களுக்கே உரிய அந்தஸ்து குறித்த ஏக்கமும், எட்ட முடியாத உயரத்தை அடைய முயலும்போது ஏற்படும் இருப்பியல் ரீதியான வீழ்ச்சியும் ஆகும்.
இப்படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியும் ஒரு மனிதன் தான் இருக்கும் இடத்திலிருந்து ஒரு படி மேலே செல்ல எடுக்கும் முயற்சிகளையும், அந்த முயற்சி தோல்வியடையும் போது அவன் மீண்டும் அதே பழைய பாதாளத்திற்குள் தள்ளப்படுவதையுமே மையமாகக் கொண்டுள்ளன.
இது உழைப்பால் முன்னேற நினைக்கும் ஒருவனின் கதையல்ல, மாறாக ஏணியே இல்லாத ஒரு சுவரில் ஏற முயன்று கீழே விழுபவனின் கதை.
இப்படத்தின் ஆன்மா ரகசிய நிலவறையிலும் பாதி நிலத்தடி வீட்டிலும் புதைந்து கிடக்கும் நுட்பமான உணர்வுகளில்தான் இருக்கிறது.
ஒரு மனிதன் தன்னை ஒரு மேட்டுக் குடியினனாகக் காட்டிக் கொள்ள எவ்வளவுதான் வேடமிட்டாலும், அவனது கடந்த காலமும் அவன் வளர்ந்த சூழலும் அவனோடு ஒட்டியிருக்கும் அந்த வியர்வை வாடையைப் போல அவனைத் துரத்திக் கொண்டே இருக்கும்.
இது சமூக அமைப்பால் ஒரு மனிதனின் மீது திணிக்கப்பட்ட அழியாத முத்திரை. இந்த முத்திரையை உடைக்க நினைக்கும் போதுதான் ஒரு சாதாரண மனிதன் வன்முறையைக் கையிலெடுக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான்.
மேலும், இப்படத்தின் ஆழமான தத்துவம் வெற்றிடத்தைப் பற்றியது. பார்க் குடும்பத்தின் ஆடம்பர வாழ்க்கை என்பது உழைப்பாளர்கள் இல்லாமல் இயங்க முடியாத ஒரு வெற்றுக்கூடு.
அதேபோல் கிம் குடும்பத்தின் கனவுகள் என்பது ஆதாரமற்ற ஒரு மேகம் போன்றது. இறுதியில் எஞ்சியிருப்பது ஒரு தந்தை தன் மகனுக்காக நிலவறையிலிருந்து விளக்குகளை எரியச் செய்து அனுப்பும் அந்த மௌனமான மோர்ஸ் குறியீடு மட்டும்தான்.
அது வெற்றியின் வெளிச்சம் அல்ல, மாறாக என்றென்றும் வெளிவர முடியாத ஒரு இருண்ட சிறைக்குள் இருக்கும் ஒரு மனிதனின் இருப்புக்கான ஒரே சாட்சி.
ஒருவன் அடைய நினைக்கும் சொர்க்கமே அவனுக்கு நரகமாக மாறும் அந்த விதியைப் பேசுவதே இப்படத்தின் மெய்யியல் ஆகும்.
இயக்குநர் போங் ஜூன் ஹோ இப்படத்தை ஒரு கட்டிடக் கலைஞர் போலவே செதுக்கியுள்ளார். இப்படத்தின் திரைக்கதையில் வரும் ஒவ்வொரு திருப்பமும் பார்வையாளர்களை இருக்கையின் நுனியில் அமர வைப்பதோடு படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் ஒரு குறியீட்டை ஒளித்து வைத்துள்ளார்.
2013 ஆம் ஆண்டு அவர் எழுதிய நாடகத்தின் அடிப்படையில் உருவான இக்கதை பின்னர் ஒரு முழு நீளத் திரைப்படமாக மாற்றப்பட்டது.
மாபெரும் மேதமைகளான ஆல்பிரட் ஹிட்ச்காக் மற்றும் அகிரா குரோசாவா ஆகியோரின் திரைமொழியை நினைவுபடுத்தும் அதே வேளையில் இது முற்றிலும் ஒரு தனித்துவமான கொரியத் திரைப்படமாக மிளிர்கிறது.
படமாக்கம் மற்றும் காட்சி அமைப்புகள் இப்படத்தின் பெரும் பலமாகும். ஒளிப்பதிவாளர் ஹாங் கியுங் பியோ அர்ரி அலெக்சா 65 கேமராவைப் பயன்படுத்தி இப்படத்தின் காட்சிகளைப் பதிவு செய்துள்ளார்.
பணக்கார பார்க் குடும்பத்தின் வீடு இப்படத்திற்காகவே பிரத்யேகமாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு செட் ஆகும்.
சூரிய வெளிச்சத்தின் திசை மற்றும் நிழல் விழும் விதம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு பகுதியும் கட்டப்பட்டது.
ஏழை மற்றும் பணக்கார வர்க்கங்களின் வாழிடங்களுக்கு இடையிலான வேறுபாட்டை நிலத்தின் உயரத்தைக் கொண்டு காட்டிய விதம் உலகளாவிய பாராட்டுகளைப் பெற்றது.
இப்படத்தில் நடித்த ஒவ்வொரு கலைஞரும் தங்களின் கதாபாத்திரங்களாகவே வாழ்ந்துள்ளனர்.
கிம் குடும்பத்தின் தலைவராக நடித்த சாங் காங் ஹோ தனது அபாரமான நடிப்பால் வறுமையின் வலியையும் ஆத்திரத்தையும் ஒருசேர வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
பார்க் குடும்பத்தின் தலைவராக நடித்த லீ சுன் கியுன் மற்றும் அவரது மனைவியாக நடித்த சோ யோ ஜியோங் ஆகியோர் ஒரு செல்வந்த குடும்பத்தின் மேலோட்டமான அன்பையும் அதே சமயம் அவர்களிடம் இயல்பாக இருக்கும் வர்க்க பேதத்தையும் மிகச் சரியாகப் பிரதிபலித்தனர்.
மற்ற இளம் நடிகர்களும் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் தங்களின் பங்களிப்பை மிகச் சிறப்பாக வழங்கியுள்ளனர்.
இசை மற்றும் படத்தொகுப்பு இப்படத்தின் தீவிரத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் சென்றன. இசையமைப்பாளர் ஜங் ஜே இல் வழங்கிய பின்னணி இசை ஒரு பதற்றமான சூழலைத் தொடர்ந்து தக்கவைத்துக் கொண்டது.
இப்படத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட ஹேண்டல் ஓபரா பாடல்கள் ஒரு நாடகத்தனமான அதே சமயம் ரத்தமும் சதையுமான வலியைத் திரையில் வடித்தெடுத்தன.
யாங் ஜின் மோவின் கூர்மையான படத்தொகுப்பு படத்தின் வேகத்தை எங்கும் தொய்வடையாமல் பாதுகாத்தது.
ஆஸ்கர் வரலாற்றில் ஒரு மாபெரும் புரட்சியை இப்படம் நிகழ்த்தியது. சிறந்த திரைப்படம் சிறந்த இயக்குனர் சிறந்த திரைக்கதை மற்றும் சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படம் என நான்கு ஆஸ்கர் விருதுகளை இப்படம் அள்ளியது.
ஆங்கிலம் அல்லாத ஒரு மொழித் திரைப்படம் ஆஸ்கர் வரலாற்றில் சிறந்த திரைப்படத்திற்கான விருதை வென்றது இதுவே முதல் முறையாகும்.
பேரசைட் திரைப்படம் ஆஸ்கர் விருதை வென்றது உலக சினிமா வரலாற்றில் ஒரு முக்கிய மைல்கல்லாகப் பார்க்கப்பட்டாலும் சில தரப்பினரிடையே அது அதிருப்தியையும் விவாதங்களையும் உருவாக்கியது.
இதற்கு முதன்மையான காரணமாக அமைந்தது மொழி சார்ந்த தார்மீகத் தடை ஆகும். பல தசாப்தங்களாக ஆஸ்கர் மேடையில் ஆங்கில மொழிப் படங்கள் மட்டுமே சிறந்த திரைப்படத்திற்கான விருதை வென்று வந்த நிலையில் திடீரென ஒரு வெளிநாட்டு மொழிப் படம் அந்த உச்சத்தைத் தொட்டதைச் சில அமெரிக்க ரசிகர்களால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை.
ஒரு அங்குல உயரமுள்ள சப் டைட்டில் தடையைத் தாண்டினால் உலகெங்கும் உள்ள சிறந்த படங்களைக் காணலாம் என்று அந்தப் படத்தின் இயக்குனர் கூறியிருந்தாலும் ஆங்கிலம் அல்லாத படத்திற்கு முதன்மை விருது வழங்கப்பட்டதைச் சிலர் ஏற்கவில்லை.
அரசியல் ரீதியான பின்னணிகளும் இந்த அதிருப்தியில் முக்கியப் பங்கு வகித்தன. குறிப்பாக அமெரிக்காவின் அப்போதைய அரசியல் தலைமை இந்தப் படத்தின் வெற்றியைக் கடுமையாகச் சாடியது.
தென் கொரியாவுடன் வர்த்தகப் பேச்சுவார்த்தைகள் நடந்து கொண்டிருந்த வேளையில் அந்த நாட்டுப் படத்திற்கு ஏன் விருது தரப்பட்டது என்ற கேள்வியை அவர்கள் எழுப்பினர்.
அமெரிக்காவின் பழைய பெருமையைப் பேசும் கான் வித் த விண்ட் போன்ற பிரம்மாண்டமான படங்கள் மீண்டும் வெற்றி பெற வேண்டும் என்றும் கொரியப் படத்திற்கு வழங்கப்பட்ட இந்த அங்கீகாரம் தேவையற்றது என்றும் அவர்கள் பகிரங்கமாகவே மேடைகளில் முழங்கினர்.
இது தேசியவாதம் சார்ந்த ரசிகர்களிடையே ஒருவித அதிருப்தியை உருவாக்கியது.
ஆஸ்கர் விருது ஹாலிவுட் திரையுலகின் தனிப்பட்ட கொண்டாட்டமாகவே கருதப்பட்ட சூழலில் தென் கொரியப் படம் ஒன்று அந்தப் பாரம்பரியத்தை உடைத்ததை ஒரு ஆக்கிரமிப்பாகச் சிலர் கருதினர்.
சர்வதேசத் திரைப்படங்களுக்கு என்று தனிப்பிரிவு இருக்கும்போது பொதுப் பிரிவிலும் அதே படம் வெற்றி பெறுவது ஹாலிவுட் படைப்புகளின் வாய்ப்பைப் பறிப்பதாக அவர்கள் வாதிட்டனர்.
அதே ஆண்டில் போட்டியிட்ட 1917 மற்றும் ஜோக்கர் அல்லது ஒன்ஸ் அப்பான் எ டைம் இன் ஹாலிவுட் போன்ற தொழில்நுட்ப ரீதியாகச் சிறந்த படங்களை ஆதரித்த ரசிகர்களுக்கு ஹாலிவுட்டின் முன்னணி இயக்குனர்களின் படைப்புகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு ஒரு கொரிய மொழிப் படம் வென்றது பெரும் ஏமாற்றத்தை அளித்தது.
பேரசைட் படத்தில் சொல்லப்பட்ட வர்க்கப் போராட்டம் மற்றும் அதன் இருண்ட நகைச்சுவை பாணி அனைத்துக் கலாச்சார மக்களையும் ஒரே விதமாகச் சென்றடையவில்லை.
படத்தின் கதை சொல்லும் விதம் மற்றும் அதில் காட்டப்பட்ட குறியீடுகள் சிலருக்குப் புரியாத புதிராகவோ அல்லது அந்நியமாகவோ தோன்றியது.
இத்தகைய காரணங்களால் ஒரு தரப்பினர் இந்தப் படத்தின் ஆஸ்கர் வெற்றியைத் தகுதியற்ற ஒன்றாகக் கருதினர். இருப்பினும் உலக சினிமா விமர்சகர்கள் பலர் இந்தப் படம் சினிமா கலையில் புதிய கதவுகளைத் திறந்திருப்பதாகவே இன்றும் கருதுகிறார்கள்.
சமூகத்தில் புரையோடிப் போயுள்ள வர்க்கப் பிரிவினையை ஒரு தீராத தழும்பாக இப்படம் உலக மக்களின் மனசாட்சியின் முன் நிறுத்தியுள்ளது.
இத்திரைப்படத்தின் இந்தச் சுவரொட்டி படத்தின் கதையிலுள்ள வர்க்கப் போராட்டத்தையும் அடையாளச் சிக்கலையும் மிகத் துல்லியமாகக் காட்சிப்படுத்துகிறது.
இதில் கதாபாத்திரங்களின் கண்களை மறைக்கும் கறுப்பு மற்றும் சிவப்பு நிறப் பட்டைகள் ஒரு முக்கியமான குறியீடாகும்.
இத்திரைப்படத்தின் சுவரொட்டியில் கதாபாத்திரங்களின் கண்களை மறைத்திருக்கும் கறுப்பு மற்றும் வெள்ளை நிறப் பட்டைகள் வர்க்கப் பிரிவினையின் மிக ஆழமான அடையாளங்களாகும்.
ஏழ்மை நிலையில் இருக்கும் கிம் குடும்பத்தினரின் கண்கள் கறுப்பு நிறப் பட்டைகளாலும், செல்வச் செழிப்பில் இருக்கும் பார்க் குடும்பத்தினரின் கண்கள் வெள்ளை நிறப் பட்டைகளாலும் மறைக்கப்பட்டுள்ளன.
இது சமுதாயத்தில் நிலவும் ஏழை மற்றும் பணக்கார வர்க்கங்களுக்கு இடையிலான வெளிப்படையான மற்றும் கடுமையான பிளவைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
இந்த வரிப்பட்டைகள் ஒருவிதத் தணிக்கையைப் போலத் தோன்றுவது தீமையைக் காண மறுக்கும் மனநிலையை வெளிப்படுத்துகிறது. அதாவது, பணக்கார வர்க்கம் தங்களைச் சுற்றியுள்ள ஏழைகளின் துயரங்களைக் காண மறுப்பதையும், ஏழை வர்க்கம் தங்களின் வாழ்வாதாரத்திற்காகச் செய்யும் தார்மீகத் தவறுகளைக் காண மறுப்பதையும் இது குறிக்கிறது.
குற்றவியல் வழக்குகளில் சம்பந்தப்பட்டவர்களின் அடையாளத்தை மறைக்கக் கொரியச் செய்தித்தாள்களில் இது போன்ற பட்டைகள் பயன்படுத்தப்படுவது வழக்கம். அந்த வகையில், படத்தில் ஒருவரை ஒருவர் ஏமாற்றும் செயலில் ஈடுபடும் இவர்களின் குற்ற உணர்வையும் இது பிரதிபலிக்கிறது.
கண்களை மறைப்பதன் மூலம் இவர்களின் தனிமனித அடையாளங்கள் நீக்கப்பட்டு, இவர்கள் வெறும் தனிநபர்கள் அல்லாமல் தத்தமது சமூக வர்க்கத்தின் அடையாளங்களாகவே மாற்றப்பட்டுள்ளனர்.
ஏழைக் குடும்பம் இருண்ட நிலத்தடி வீட்டில் வசிப்பதைக் கறுப்பு நிறமும், பணக்காரக் குடும்பம் ஒளி நிறைந்த மாளிகையில் வசிப்பதை வெள்ளை நிறமும் குறியீடாக உணர்த்துகின்றன.
இறுதியில், முதலாளித்துவ உலகில் மனிதர்கள் தங்களின் சுய அடையாளத்தை இழந்து வெறும் வர்க்கப் பிரதிநிதிகளாக மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறார்கள் என்ற கசப்பான உண்மையை இந்தச் சுவரொட்டி விளக்குகிறது.
இத்திரைப்படத்தின் தலைப்பு உருவான விதம் ஒரு சுவாரசியமான பின்னணியைக் கொண்டது. கதை ஏழைக் குடும்பம் பணக்கார வீட்டிற்குள் ஊடுருவுவதைப் பற்றியது என்பதால் மார்க்கெட்டிங் குழுவினர் இத்தலைப்பைப் பயன்படுத்தத் தயங்கினர்.
ஆனால் உழைப்பிற்காக ஏழைகளைச் சார்ந்து வாழும் பணக்காரர்களும் ஒரு வகையில் ஒட்டுண்ணிகளே என்று இயக்குநர் விளக்கி அவர்களைச் சம்மதிக்க வைத்தார்.
படத்திற்காக உருவாக்கப்பட்ட அந்தச் சொகுசு பங்களாவின் மாடிப் பகுதி முழுவதுமே விஷுவல் எஃபெக்ட்ஸ் தொழில்நுட்பத்தால் செதுக்கப்பட்டது.
தரைத்தளம் மற்றும் தோட்டம் மட்டுமே திறந்தவெளியில் நிஜமாக அமைக்கப்பட்டு மற்ற இடங்கள் கிரீன் ஸ்கிரீன் முறையில் படமாக்கப்பட்டன.
படத்தின் படத்தொகுப்பு முறையிலும் ஒரு நுணுக்கமான உத்தி கையாளப்பட்டது. இயக்குநர் போங் ஜூன் ஹோ பாரம்பரியமான கவரேஜ் ஷாட்களைத் தவிர்த்துவிட்டு தேவையான காட்சிகளை மட்டுமே படமாக்கினார்.
இதனால் படத்தொகுப்பாளர் யாங் ஜின் மோ ஒரே காட்சியின் வெவ்வேறு டேக்குகளை ஒன்றிணைத்து மிகக் கச்சிதமான இறுதி வடிவத்தைக் கொண்டு வந்தார்.
அவர் இப்படத்தைத் தொகுக்கப் பயன்படுத்தியது 2011 ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு அப்டேட் செய்யப்படாத ஃபைனல் கட் ப்ரோ 7 எனும் பழைய மென்பொருள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
இப்படத்தின் கருப்பு வெள்ளைப் பதிப்பு சர்வதேசத் திரையிடலுக்கு முன்பே இயக்குநரால் தயார் செய்யப்பட்டு ரோட்டர்டாம் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்டது.
படத்தில் வரும் அந்தப் பணக்கார வீட்டின் சுவர்களில் தொங்கும் ஓவியங்கள் தென்கொரியக் கலைஞர் சியுங் மோ பார்க் என்பவரால் இப்படத்திற்காகவே உருவாக்கப்பட்டவை.
படத்தின் இறுதியில் வரும் மகன் கதாபாத்திரம் தனது தந்தையை மீட்க அந்த வீட்டை வாங்குவதற்கு எவ்வளவு காலம் ஆகும் என்று கணக்கிட்டபோது சுமார் 564 ஆண்டுகள் ஆகும் என்ற அதிர்ச்சிகரமான உண்மை தெரியவந்தது.
மேலும் இப்படத்தின் வெற்றிக்குப் பிறகு அதில் காட்டப்பட்ட ஜப்பகுரி உணவின் பிரபலம் காரணமாக அதைத் தயாரிக்கும் நோம்ஷிம் நிறுவனம் அதே பெயரில் ஒரு புதிய தயாரிப்பையே சந்தையில் அறிமுகப்படுத்தியது.
ஆஸ்கர் மேடையில் மார்ட்டின் ஸ்கார்செஸியின் புகழ்பெற்ற பொன்மொழியான "மிகவும் தனிப்பட்டதே மிகவும் ஆக்கபூர்வமானது" "The most unique is the most creative" என்பதை மேற்கோள் காட்டியதன் மூலம் ஒட்டுமொத்த உலகையுமே கொரிய சினிமா பக்கம் இயக்குநர் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தார்.
இப்படத்தின் வெற்றிக்குப் பிறகு தென் கொரியாவின் கோயாங் மாநகராட்சி, படம் படமாக்கப்பட்ட அந்த அக்வா ஸ்டுடியோ செட்டை மீண்டும் உருவாக்கி, அதை ஒரு சுற்றுலாத் தலமாக மாற்றத் திட்டமிட்டது.
இதற்காக சுமார் 150 மில்லியன் டாலர் முதலீடு செய்யப்படுவதாக அறிவிக்கப்பட்டது. இருப்பினும், ஏழ்மையைத் தங்களின் வணிக லாபத்திற்காகச் சுற்றுலாத் தலமாக மாற்றுவது அந்தப் பகுதியில் வாழும் மக்களின் உணர்வுகளைப் புண்படுத்தும் என்றும், அவர்களை உயிரியல் பூங்காவில் இருக்கும் குரங்குகளைப் போலப் பார்ப்பதற்குச் சமம் என்றும் சமூக ஆர்வலர்களிடம் இருந்து கடுமையான விமர்சனங்கள் எழுந்தன.
இதன் விளைவாக, அந்தப் பகுதியில் வசிக்கும் 1,500 குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்களின் வாழ்க்கைத்தரத்தை மேம்படுத்த அரசு முன்னுரிமை அளிப்பதாக அறிவித்தது.
ஒரு திரைப்படம் நிஜ வாழ்க்கையிலும் சமூக மாற்றத்திற்கான விவாதத்தை ஏற்படுத்தியதற்கு இது ஒரு சான்றாகும்.
இப்படத்தின் திரைக்கதை 2013 ஆம் ஆண்டில் ஒரு நாடகமாக உருவகிக்கப்பட்டு பின்னர் பதினைந்து பக்கங்கள் கொண்ட ஒரு சுருக்கமான வரைவாக மாற்றப்பட்டது.
இயக்குநர் போங் ஜூன் ஹோ தனது இருபதுகளில் ஒரு செல்வந்த குடும்பத்தில் பகுதிநேர ஆசிரியராகப் பணியாற்றிய அனுபவமே இக்கதையின் கருவாக அமைந்தது.
படத்தில் வரும் பணிப்பெண் மூன் குவாங்கிற்கு இருக்கும் பீச் பழ ஒவ்வாமை என்பது இயக்குநரின் கல்லூரித் தோழருக்கு இருந்த உண்மையான பாதிப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
ஒளிப்பதிவாளர் ஹாங் கியுங் பியோ சூரிய வெளிச்சத்தின் திசையை ஆய்வு செய்து அதற்கு ஏற்ப ஜன்னல்களையும் அறைகளையும் அமைக்க வலியுறுத்தினார். இந்தப் பங்களா வெறும் அழகிற்காக மட்டுமல்லாமல் கேமரா கோணங்கள் மற்றும் கதாபாத்திரங்களின் அசைவுகளுக்கு வசதியாக 2.35:1 என்ற விகிதத்தில் அகலமான அறைகளைக் கொண்டு கட்டப்பட்டது.
படத்தில் கிம் குடும்பத்தின் வீட்டைச் சூழும் பெருமழை மற்றும் வெள்ளக் காட்சிகளைப் படமாக்குவதற்காக அந்த அழுக்கான தெருவும் பாதி நிலத்தடி வீடும் பிரத்யேகமாக தண்ணீரைத் தேக்கும் வசதியுடன் செட் இடப்பட்டது.
திரைப்படத்தின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் தென் கொரிய கலாச்சாரத்தின் நுணுக்கங்களை உலகப் பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்த மொழிபெயர்ப்பாளர் டார்சி பாக்கெட் பல மாற்றங்களைச் செய்தார்.
கொரியாவின் சியோல் தேசியப் பல்கலைக்கழகத்திற்குப் பதிலாக ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகம் என்றும் காகோ டாக் செயலிக்குப் பதிலாக வாட்ஸ்அப் என்றும் பெயர்களை மாற்றினார்.
படத்தில் கிம் குடும்பத்தினர் செய்யும் ஜப்பகுரி என்ற உணவை ராமன் மற்றும் உடோன் ஆகியவற்றை இணைத்து ராம் டான் என்று புதிய பெயரிட்டு அழைத்தார்.
கூகுள் தேடலில் கூட கிடைக்காத இந்தப் பெயர் இப்படத்தின் மூலம் உலக அளவில் பிரபலமானது.
இசை அமைப்பாளர் ஜங் ஜே இல் பெரும்பாலும் கணினி ஒலிகளைப் பயன்படுத்தி இப்படத்தின் பின்னணி இசையை உருவாக்கினார்.
படத்தின் இறுதியில் வரும் சோஜு ஹான் ஜான் என்ற பாடலை இயக்குநர் போங் ஜூன் ஹோவே எழுதினார்.
இதனை இப்படத்தில் மகனாக நடித்த சோய் வூ ஷிக் பாடியுள்ளார்.
உலகப் புகழ் பெற்ற இயக்குநர் மார்ட்டின் ஸ்கார்செஸி இப்படத்தைப் பாராட்டி இயக்குநருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதியதோடு அவரது அடுத்த படைப்பிற்காகக் காத்திருப்பதாகவும் கடிதத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தார்.
============================
படத்தின் கதை:-
சியோல் மாநகரின் ஒரு குறுகிய பாதி நிலத்தடி வீட்டில் தந்தை கி டேக் மற்றும் தாய் சுங் சூக் தங்களது மகள் கி ஜங் மற்றும் மகன் கி வூ ஆகியோருடன் வறுமையில் வாடி வருகிறார்கள்.
நிலையான வருமானம் இன்றித் தவிக்கும் இந்த முழு குடும்பமும் பிட்சா அட்டைப்பெட்டிகளை மடித்துக் கொடுக்கும் மிகக் குறைந்த ஊதியம் தரும் வேலையைச் செய்து வருகிறார்கள்.
அப்போது மகன் கி வூவின் நண்பன் மின் ஹியூக் ஒரு எடைமிகுந்த ஞானக் கல்லை இவர்களுக்கு பரிசாக வழங்குகிறான், அது அவர்களுக்கு தரித்திரம் களைந்து பெரும் செல்வத்தை வழங்கும் என சொல்கிறான்.
மின் ஹியூக் தான் மேற்படிப்புக்காக வெளிநாடு செல்வதால் தான் பார்த்து வந்த ஆங்கிலப் பயிற்சியாளர் வேலையை நண்பன் கி வூவிடம் ஒப்படைக்கிறான்.
செல்வந்தர்களான பார்க் குடும்பத்தின் மகள் தா ஹேவை மின் ஹியூக் விரும்புவதாலும் தான் திரும்பி வரும் வரை அவளைப் பாதுகாப்பாகப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதாலும் மகன் கி வூவை அந்த வேலைக்கு பரிந்துரைக்கிறான்.
மகள் கி ஜங் தயாரித்த போலிப் பல்கலைக்கழகச் சான்றிதழைப் பயன்படுத்தி யோன்செய் பல்கலைக்கழக மாணவர் கெவின் என்ற பெயரில் மகன் கி வூ அந்த ஆடம்பர வீட்டிற்குள் நுழைகிறான்.
அங்குள்ள தாய் சோய் யோன் கியோவின் நம்பிக்கையைப் பெற்று முதல் பாடத்தின் முடிவிலேயே பணியமர்த்தப்படுகிறான்.
அங்கிருந்து கிம் குடும்பத்தினர் தங்களது உண்மையான அடையாளத்தை மறைத்து பார்க் குடும்பத்தின் ஒவ்வொரு பணியிலும் தங்களை நுழைக்கத் திட்டம் தீட்டுகிறார்கள்.
அதன்படி மகன் கி வூ தனது தங்கை கி ஜங்கை ஒரு கலை சிகிச்சை நிபுணராக ஜெசிகா என்ற பெயரில் அறிமுகம் செய்கிறான்.
பார்க் குடும்பத்தின் இளம் மகன் தா சாங் முன்பு ஒருமுறை சமையலறையில் ஒரு பேய் உருவத்தைக் கண்டு அதிர்ச்சியில் இருப்பதை மகள் கி ஜங் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறாள்.
பின்னர் மகள் கி ஜங் ஒரு தந்திரத்தைச் செய்து பார்க் குடும்பத்தின் ஓட்டுநர் யூன் தங்கியிருந்த காரில் ஒரு பாலியல் செயல் நடைபெற்றது போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்கி அவரை நீக்க வைக்கிறாள்.
அந்த இடத்தில் தந்தை கி டேக் ஓட்டுநராகப் பணியமர்த்தப்படுகிறார். இறுதியாக அந்த வீட்டில் நீண்ட காலமாக வேலை பார்த்து வந்த வேலைக்காரி மூன் குவாங்கிற்கு இருக்கும் பீச் பழ ஒவ்வாமையைப் பயன்படுத்தி அவருக்குக் காசநோய் இருப்பதாக நம்ப வைத்து அவரையும் வெளியேற்றுகிறார்கள்.
அந்தப் பணிக்குத் தாய் சுங் சூக் நியமிக்கப்படுகிறார். அதே நேரத்தில் மகன் கி வூ பார்க் வீட்டு மகள் தா ஹேவுடன் ரகசியக் காதலில் ஈடுபடுகிறான்.
பார்க் குடும்பத்தினர் ஒருமுறை முகாமிற்குச் சென்றிருக்கும்போது கிம் குடும்பத்தினர் அந்த வீட்டின் மதுபானங்களை அருந்தி அதன் சொகுசை அனுபவிக்கிறார்கள்.
அப்போது திடீரென பழைய வேலைக்காரி மூன் குவாங் அங்கு வந்து தான் நிலவறையில் ஏதோ ஒன்றை மறந்துவிட்டதாகக் கூறி உள்ளே செல்கிறார்.
அங்கு அந்த வீட்டின் கட்டிடக் கலைஞர் மற்றும் முந்தைய உரிமையாளர் ரகசியமாக அமைத்த ஒரு நிலவறை இருப்பது வெளிப்படுகிறது.
அதில் வேலைக்காரி மூன் குவாங்கின் கணவர் கியூன் சே பல ஆண்டுகளாகக் கடன் கொடுத்தவர்களுக்குப் பயந்து ஒளிந்து வாழ்ந்து வருகிறார்.
அவர்தான் பார்க் வீட்டு மகன் தா சாங் உணவு திருட வெளியே வரும்போது பார்த்த அந்தப் பேய் உருவம் என்பதும் தெரியவருகிறது.
பழைய வேலைக்காரி மூன் குவாங் தனது கணவரை அங்கேயே இருக்க அனுமதிக்குமாறு கெஞ்சுகிறார் ஆனால் கிம் குடும்பத்தினர் தவறுதலாகத் தங்களை ஒரே குடும்பத்தினர் என வெளிப்படுத்திக் கொள்ள வேலைக்காரி மூன் குவாங் அவர்களது உண்மையான அடையாளத்தைத் தனது கைபேசியில் படம்பிடித்து அவர்களை மிரட்டுகிறார்.
அப்போது பெருமழை காரணமாகப் பார்க் குடும்பத்தினர் திடீரென வீடு திரும்புகிறார்கள்.
பதற்றமடைந்த கிம் குடும்பத்தினர் பழைய வேலைக்காரி மூன் குவாங் மற்றும் அவரது கணவர் கியூன் சேவைத் தாக்கி அந்த நிலவறையிலேயே தள்ளுகிறார்கள் இதில் வேலைக்காரி மூன் குவாங் தலையில் பலத்த காயமடைகிறார்.
கிம் குடும்பத்தினர் அங்கிருந்து தப்பிக்கும்போது சியோலில் பெய்த அதிகனமழையினால் அவர்களது பாதி நிலத்தடி வீடு சாக்கடை நீரால் மூழ்குகிறது.
அவர்கள் ஒரு விளையாட்டு அரங்கில் அகதிகளாகத் தஞ்சம் புகுகிறார்கள்.
மறுநாள் பார்க் குடும்பம் தங்களது மகனுக்காகத் தோட்டத்தில் ஒரு பிரம்மாண்ட விழாவை நடத்துகிறது.
அங்கு நிலவறையிலிருந்து தப்பி வரும் வேலைக்காரியின் கணவர் கியூன் சே அந்த ஞானக் கல்லால் மகன் கி வூவைத் தலையில் அடித்துவிட்டு தோட்டத்தில் இருக்கும் மகள் கி ஜங்கை சமையலறை கத்தியால் குத்துகிறார்.
மீண்டும் பேயைப் பார்த்த பார்க் வீட்டு மகன் தா சாங் மீண்டும் அதிர்ச்சியில் மயங்குகிறான்.
ஒரு போராட்டத்திற்குப் பிறகு தாய் சுங் சூக் வேலைக்காரியின் கணவர் கியூன் சேவை ஒரு பார்பிக்யூ கம்பியால் குத்திக் கொல்கிறார்.
தன் மகள் கி ஜங் உயிருக்குப் போராடுவதைக் கண்டு தந்தை கி டேக் கதறுகிறார் ஆனால் பார்க் டோங் இக் அதைக் கண்டு கொள்ளாமல் மயங்கி விழுந்த தனது மகனை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லச் சொல்லி தந்தை கி டேக்கை ஓட்டுநராக அதிகாரம் செய்கிறார்.
மேலும் இறந்த கியூன் சேவின் உடலுக்குக் கீழே இருந்த காரின் சாவியை எடுக்கும்போது அவரது உடலிலிருந்து வரும் ஏழ்மையின் நாற்றத்தைப் பார்த்து மூக்கை மூடி அருவருப்படைகிறார்.
இதைக் கண்ட தந்தை கி டேக் ஆத்திரத்தில் பார்க் டோங் இக்கை கத்தியால் குத்திக் கொன்றுவிட்டு அங்கிருந்து தப்பி ஓடுகிறார்.
சில வாரங்களுக்குப் பிறகு மகன் கி வூ மூளை அறுவை சிகிச்சையில் பிழைக்கிறான்.
மகன் கி வூவும் அவனது தாய் சுங் சூக்கும் ஏமாற்று வேலைக்காகக் குற்றவாளிகளாகக் கருதப்பட்டு நன்னடத்தை அடிப்படையில் விடுவிக்கப்படுகிறார்கள்.
மகள் கி ஜங் இறந்துவிடுகிறாள். தலைமறைவான தந்தை கி டேக் அந்த ரகசிய நிலவறையிலேயே தங்கி விளக்குகள் மூலம் மோர்ஸ் குறியீட்டில் செய்திகளை அனுப்புகிறார்.
அங்கு நிலவறையில் தலையில் அடிபட்டு இறந்த பழைய வேலைக்காரி மூன் குவாங்கைத் தோட்டத்திலேயே புதைத்துவிட்டதை அவர் மகனிடம் தெரிவிக்கிறார்.
மகன் கி வூ தான் ஒருநாள் பெரிய பணக்காரனாகி அந்த வீட்டை விலைக்கு வாங்கித் தன் தந்தையை விடுவிப்பேன் என்று வறுமையான தனது பழைய பாதி நிலத்தடி வீட்டிலிருந்து ஒரு கடிதம் எழுதுவதோடு இப்படம் நிறைகிறது.
இத்திரைப்படம் சமூகத்தின் இருவேறு துருவங்களாக இருக்கும் வர்க்கப் பிரிவினையைப் பற்றிய ஒரு கசப்பான உண்மையை உரக்கச் சொல்கிறது.
ஏழைகளுக்கும் பணக்காரர்களுக்கும் இடையே இருக்கும் இடைவெளி என்பது வெறும் பொருளாதாரம் சார்ந்தது மட்டுமல்ல அது அவர்கள் சுவாசிக்கும் காற்றிலும் வாழும் இடத்தின் உயரத்திலும் படிந்திருக்கிறது என்பதை அழுந்த உரைக்கிறது.
கிம் குடும்பத்தினர் வாழும் பாதி நிலத்தடி வீடும் பார்க் குடும்பத்தினர் வாழும் மேட்டுநில பங்களாவும் சமூக அந்தஸ்தின் படிநிலையைக் காட்டுகின்றன.
குறிப்பாகப் பணக்கார வர்க்கம் ஏழைகளின் உழைப்பைச் சுரண்டினாலும் அவர்களின் இருப்பை ஒருவித அருவருப்புடனேயே அணுகுகிறது என்பதை இப்படத்தில் வரும் ஏழ்மையின் வாடை குறித்த காட்சிகள் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கின்றன.
இப்படத்தின் தலைப்பு குறிப்பிடும் ஒட்டுண்ணித்தனம் என்பது இரு தரப்பிற்குமே பொருந்துகிறது. ஏழைகள் வாழ்வாதாரத்திற்காகப் பணக்காரர்களைச் சார்ந்து இருக்கும் அதே வேளையில் பணக்காரர்கள் தங்களது அடிப்படைத் தேவைகளுக்கும் அன்றாடப் பணிகளுக்கும் ஏழைகளின் உழைப்பைச் சார்ந்து ஒட்டுண்ணிகளாகவே இருக்கிறார்கள்.
ஆனால் இந்தச் சங்கிலித் தொடரில் அதிகாரம் எப்போதும் ஒரு தரப்பிடம் மட்டுமே குவிந்திருக்கிறது.
சமூகத்தின் அடிமட்டத்தில் இருக்கும் மக்கள் தங்களது பொதுவான எதிரியான வர்க்கப் பிரிவினையை எதிர்த்துப் போராடுவதற்குப் பதிலாகத் தங்களுக்குள் இருக்கும் ஒரு சிறு இடத்தைப் பிடிப்பதற்காக நிலவறையிலும் நிலத்தடியிலும் அடித்துக் கொள்கிறார்கள்.
இந்த ஏழைகளுக்கு இடையிலான மோதல் இறுதியாகப் பெரும் அழிவிலேயே முடிகிறது.
இறுதியாக எந்தத் திட்டமும் போடாமல் இருப்பதே சிறந்த திட்டம் என்கிற படத்தின் தத்துவம் ஏழைகளின் திட்டங்கள் எப்போதுமே நிதர்சனமான எதார்த்தத்தால் சிதைக்கப்படுவதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
மகன் கி வூ தான் ஒருநாள் அந்த வீட்டை விலைக்கு வாங்கித் தன் தந்தையை மீட்பேன் என்று கனவு கண்டாலும் அவனது தற்போதைய நிலை வறுமை நிறைந்த அதே பாதி நிலத்தடி வீடாகவே இருக்கிறது.
இது ஏழைகள் தங்களது வர்க்கச் சுவரைத் தாண்டி மேலே வருவது என்பது அத்தனை எளிதான காரியமல்ல என்பதையும் சமூகக் கட்டமைப்பு அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் அதே இடத்திற்கே தள்ளுகிறது என்பதையும் ஒரு தீராத வலியாக இப்படம் உணர்த்துகிறது.
