2019 ஆம் ஆண்டு வெளியான ஜோக்கர் திரைப்படம் காமிக்ஸ் கதைகளின் அடிப்படையில் உருவானது என்றாலும் இது ஒரு தனித்துவமான உளவியல் திரில்லர் படைப்பாக உலக சினிமாவில் கொண்டாடப்படுகிறது.
டாட் பிலிப்ஸ் (Todd Phillips) இயக்கத்தில் வெளியான இப்படம் வழக்கமான சூப்பர் ஹீரோ திரைப்படங்களின் பாணியிலிருந்து விலகி ஆர்தர் ஃபிளெக் என்ற தனிமனிதனின் வீழ்ச்சியையும் அவன் ஒரு வன்முறை அடையாளமாக மாறுவதையும் மிகத் தீவிரமாகப் பதிவு செய்கிறது.
ஒரு சிதைந்த நகரத்தின் பின்னணியில் மனநலப் பாதிப்பும் வறுமையும் ஒரு மனிதனை எத்தகைய எல்லைக்குத் தள்ளும் என்பதை இப்படம் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.
வெனிஸ் சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் உயரிய விருதான கோல்டன் லயன் விருதை வென்றதோடு உலக அளவில் ஒரு பில்லியன் டாலர்களுக்கும் மேல் வசூலித்து சாதனை படைத்தது.
தரமான படைப்பாகவும் வணிக ரீதியான வெற்றியாகவும் ஒரே நேரத்தில் அமைந்த இப்படம் உலக சினிமா வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல்லாகக் கருதப்படுகிறது.
எழுபதுகளின் மாார்ட்டின் ஸ்கார்செஸி திரைப்படங்களின் தாக்கத்தைக் கொண்டிருந்தாலும் இன்றைய சமூகத்தின் ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் அதிகார வர்க்கத்தின் அலட்சியத்தையும் துணிச்சலாக இது விமர்சிக்கிறது.
படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியும் கோதம் நகரின் அழுக்கையும் அதன் ஒடுக்கப்பட்ட சூழலையும் திரையில் கடத்துகிறது. நியூயார்க் மற்றும் நியூஜெர்சி போன்ற நகரங்களின் சிதைந்த பகுதிகளில் படமாக்கப்பட்ட காட்சிகள் படத்தின் உணர்ச்சிகரமானத் தன்மைக்கு வலு சேர்க்கின்றன.
குறிப்பாக அந்த நீண்ட படிக்கட்டுகளில் ஆர்தர் நடனமாடும் காட்சி ஒரு அடக்குமுறையிலிருந்து விடுபட்ட சுதந்திரத்தின் குறியீடாகப் பலராலும் சிலாகிக்கப்படுகிறது.
ஜோக்கர் திரைப்படத்தின் அடிநாதம் ஒரு மனிதனின் அக உலக சிதைவுக்கும் புற உலகின் இரக்கமின்மைக்கும் இடையே நடக்கும் போராட்டமாகும்.
இது வெறும் சமூகச் செய்தியாக இல்லாமல் தனிமனித மனவெளியின் இருண்ட பக்கங்களை மிக நெருக்கமாகப் படம்பிடிக்கிறது.
புறக்கணிப்பால் விளையும் தனிமை ஒரு மனிதனின் சுயத்தை எப்படிச் சிறுகச் சிறுகக் கொல்கிறது என்பதையும் அந்தச் சாம்பலிலிருந்து ஒரு புதிய வன்முறை வடிவம் எப்படித் துளிர்விடுகிறது என்பதையும் இப்படம் அதன் ஆழமான திரைக்கதை மூலம் உணர்த்துகிறது.
ஆர்தர் ஃபிளெக் எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு அவமானமும் அவனது நம்பிக்கைகளைத் தகர்க்கின்றன.
அவன் பிறரால் அடையாளம் காணப்பட வேண்டும் என்று ஏங்குவதும் ஆனால் அவன் இருக்கும் தடயமே தெரியாமல் உலகம் அவனை மிதித்துச் செல்வதும் ஒரு இருத்தலியல் சிக்கலாக மாறுகிறது.
தன்னை ஒரு நகைச்சுவை நடிகனாக உலகம் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்பியவன் இறுதியில் ஒரு கொடூரமான நகைச்சுவையாகவே தன்னை மாற்றிக்கொள்கிறான்.
இந்த மாற்றத்தின் ஊடாகப் பொய்களால் கட்டமைக்கப்பட்ட அவனது கடந்த காலமும் தத்தெடுக்கப்பட்ட ரகசியங்களும் வெளிச்சத்திற்கு வரும்போது அவனது மனநிலை முழுமையாக நிலைதடுமாறுகிறது.
சமூகத்தின் நீதி மற்றும் தார்மீக விழுமியங்கள் எப்போதுமே அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களாலேயே தீர்மானிக்கப்படுகின்றன என்பதை இப்படம் நுட்பமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
ஒருவன் எப்போது நல்லவனாகக் கருதப்படுகிறான் அல்லது எப்போது குற்றவாளியாகச் சித்திரிக்கப்படுகிறான் என்பதற்குப் பின்னால் இருக்கும் அரசியலை இது கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.
ஆர்தரின் வன்முறை திட்டமிடப்பட்ட ஒன்றல்ல அது அவன் மீது திணிக்கப்பட்ட கசப்புகளின் ஒட்டுமொத்த வெடிப்பாகும். அவனது சிரிப்பு என்பது மகிழ்ச்சியின் அடையாளம் அல்ல அது வெளிப்படுத்த முடியாத அழுகையின் மாற்று வடிவம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் போது படத்தின் அடிநாதம் இன்னும் துயரம் மிக்கதாக மாறுகிறது.
இறுதியில் நீதிக்கும் அநீதிக்கும் இடையிலான மெல்லிய கோடு அழியும் புள்ளியில் இப்படம் பயணிக்கிறது. ஒருவன் தன் மீதான பிடிப்பை முற்றிலுமாக இழக்கும்போது அவன் அடையும் சுதந்திரம் மிகவும் ஆபத்தானது என்பதைக் கோதம் நகரின் தீப்பிழம்புகள் காட்டுகின்றன.
எவ்வித எதிர்பார்ப்பும் இல்லாத ஒரு மனிதன் எதற்கும் அஞ்சாதவனாக மாறுகிறான் என்பதுதான் இப்படத்தின் ஆன்மா.
அதுவரை பிறருக்காக வாழ்ந்த ஒருவன் தன் முகத்தில் பூசிக்கொண்ட ரத்தப் புன்னகையின் மூலம் தனது புதிய அடையாளத்தைக் கண்டடையும் போது ஒரு தனிமனிதனின் வீழ்ச்சி ஒரு மாபெரும் சமூகக் கலகத்தின் தொடக்கமாக மாறுகிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் லாரன்ஸ் ஷெர் பயன்படுத்திய வண்ணங்கள் ஆர்தரின் மனநிலையைத் திரையில் நுட்பமாகப் பிரதிபலிக்கின்றன.
வாக்கின் பீனிக்ஸ் தனது அசாத்தியமான நடிப்பால் ஆர்தர் ஃபிளெக் கதாபாத்திரத்திற்கு உயிர் கொடுத்துள்ளார். இந்தக் கதாபாத்திரத்திற்காக அவர் சுமார் 23 கிலோ எடையைக் குறைத்து தனது உடல் மொழியையே மாற்றிக் கொண்டார்.
வலி நிறைந்த அவரது விசித்திரமான சிரிப்பும் கண்கள் சொல்லும் சோகமும் நடிப்பின் உச்சமாகப் போற்றப்படுகின்றன.
அவருக்கு இணையாக ராபர்ட் டி நீரோ தொலைக்காட்சித் தொகுப்பாளராகத் தனது முதிர்ந்த நடிப்பை வழங்கியுள்ளார்.
படத்தின் பின்னணி இசை ஒரு அமைதியான பயமுறுத்தும் ஒலியைத் தொடர்ந்து தந்து கொண்டே இருக்கிறது.
ஹில்தூர் குட்னடோட்டிர் அமைத்த இசை இப்படத்தின் ஆன்மாவாகத் திகழ்கிறது. ஆர்தரின் மனச் சிதைவை ஒவ்வொரு சுரத்தின் வழியாகவும் கடத்தும் இந்த இசை ஆஸ்கார் விருதையும் வென்று சாதனை படைத்தது.
படத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில் வரும் வன்முறை மற்றும் கலவரக் காட்சிகள் பின்னணி இசையோடு இணைந்து பார்வையாளர்களைப் பதற்றத்தின் உச்சத்துக்கே கொண்டு செல்கின்றன.
சிறந்த நடிகர் மற்றும் சிறந்த இசை என இரண்டு ஆஸ்கார் விருதுகளை வென்றதோடு பதினொரு பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டு இப்படம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது.
கோல்டன் குளோப் மற்றும் பாஃப்டா போன்ற சர்வதேச விருதுகளையும் இப்படம் அள்ளிக் குவித்தது.
உலகெங்கிலும் நடந்த பல்வேறு போராட்டங்களில் ஆர்தரின் ஜோக்கர் முகம் ஒரு எதிர்ப்பின் அடையாளமாக மாற்றப்பட்டது படத்தின் கலாச்சாரத் தாக்கத்திற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணமாகும்.
ஒரு காமிக்ஸ் கதாபாத்திரத்தை வைத்து மிகச்சிறந்த கலைப்படைப்பை உருவாக்க முடியும் என்பதை இப்படம் நிரூபித்துள்ளது.
நடிகர் வாக்கின் பீனிக்ஸ் தனது கதாபாத்திரத்திற்காகத் தினசரி ஒரு வேளை மட்டுமே உணவு உண்டு சுமார் 23 கிலோ எடையைக் குறைத்தார்.
ஓநாய் போன்ற தோற்றத்தையும் பசியால் வாடும் ஒரு மனிதனின் உடலமைப்பையும் கொண்டு வர அவர் மேற்கொண்ட இந்த முயற்சி திரையில் அப்படியே பிரதிபலித்தது.
மேலும் தன்னிச்சையாகச் சிரிக்கும் நரம்பியல் குறைபாடு உள்ளவர்களின் வீடியோக்களை மாதக்கணக்கில் பார்த்து தனது சிரிப்பை அவர் மெருகேற்றினார்.
இயக்குநர் டாட் பிலிப்ஸ் மற்றும் ஸ்காட் சில்வர் இப்படத்தின் திரைக்கதையை ஓராண்டு காலம் உழைத்து உருவாக்கினர்.
1980 களின் நியூயார்க் நகர வாழ்க்கையும் 1984 ஆம் ஆண்டு அங்கு நடந்த ரயில் துப்பாக்கிச் சூடு சம்பவமும் கதையின் பல பகுதிகளுக்கு ஊக்கமளித்தன.
குறிப்பாகப் பணக்காரர்களுக்கு எதிரான போராட்டமாக இது உருவெடுத்த விதம் நிஜ காலச் சூழலை எதிரொலிப்பதாக அமைந்தது.
முர்ரே பிராங்க்ளின் கதாபாத்திரத்தில் நடித்த ராபர்ட் டி நீரோ த கிங் ஆஃப் காமெடி என்ற தனது பழைய படத்திற்கு இதில் ஒரு வகையில் மரியாதை செலுத்தியுள்ளார்.
அந்தப் படத்தில் அவர் ஒரு தொகுப்பாளரைத் துரத்தும் ரசிகராக நடித்திருப்பார்.
இங்கு அதற்கு நேர்மாறாகத் தொகுப்பாளராக வந்து ஆர்தரால் கொல்லப்படும் நிலைக்கு ஆளாகிறார்.
இப்படத்தின் இசையமைப்பாளர் ஹில்தூர் குட்னடோட்டிர் திரைக்கதையைப் படித்த உடனேயே இசையமைக்கத் தொடங்கினார். வழக்கமாகப் படம் முடிந்துதான் இசை சேர்க்கப்படும் ஆனால் இதில் அவர் முன்கூட்டியே உருவாக்கிய இசையை படப்பிடிப்புத் தளத்தில் ஒலிக்கச் செய்தனர்.
அந்த இசையைக் கேட்டுக்கொண்டே ஆர்தர் பொதுக் கழிப்பறையில் ஆடும் நடனம் முன்னரே திட்டமிடப்படாதது அது அந்த இசையின் தாக்கத்தால் உருவானது.
ஆர்தர் பயன்படுத்தும் ஜோக்கர் மேக்கப் பழைய காலத்து முகப்பூச்சு முறையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பதிப்புரிமை சட்டங்களின்படி இரண்டு ஜோக்கர்கள் ஒரே மாதிரி இருக்கக்கூடாது என்பதால் முக ஒப்பனை கலைஞர் நிக்கி லெடர்மேன் மிகவும் சிரமப்பட்டு இந்தத் தனித்துவமான மேக்கப்பை உருவாக்கினார்.
இதில் பயன்படுத்தப்பட்ட பச்சை மற்றும் சிவப்பு நிறங்கள் 1980 களின் அழகியலை மையமாகக் கொண்டவை.
படப்பிடிப்பின் போது அவ்வப்போது திரைக்கதை மாற்றப்பட்டதால் நடிகர்கள் அன்றைய காட்சிக்கான வசனங்களை ஒப்பனை செய்யும் அறையிலேயே மனப்பாடம் செய்ய வேண்டியிருந்தது.
ஆர்தர் தனது காலணிகளால் ரத்தக் கறையை விட்டுச் செல்லும் இறுதிக் காட்சி வரை பல இடங்கள் நேரடிப் படப்பிடிப்பில் மெருகேற்றப்பட்டன.
ஆர்க்கம் மருத்துவமனையின் சுவர்கள் வெவ்வேறு நிறங்களில் காட்டப்படுவது அந்தச் சம்பவங்கள் நிஜமா அல்லது ஆர்தரின் கற்பனையா என்ற குழப்பத்தைப் பார்வையாளர்களுக்கு ஏற்படுத்தத் திட்டமிட்டுச் செய்யப்பட்டதாகும்.
ஆர்தர் ஃபிளெக்கின் உடல் அசைவுகள் மற்றும் விசித்திரமான நடனங்கள் புகழ்பெற்ற கலைஞர்களான சார்லி சாப்ளின் மற்றும் பஸ்டர் கீட்டன் ஆகியோரின் பாணியிலிருந்து ஈர்க்கப்பட்டவை.
குறிப்பாக சார்லி சாப்ளினின் மாடர்ன் டைம்ஸ் படத்தில் வரும் சிறுவனின் நடை மற்றும் உடல் மொழி ஆர்தரின் நடனக் காட்சிகளில் பிரதிபலிக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டது.
இது ஒரு நகைச்சுவை நடிகனின் கனவு அவனது உடலிலேயே ஊறியிருப்பதை உணர்த்துகிறது.
வெய்ன் மாளிகையின் நுழைவாயிலில் ஆர்தர் சிறுவன் புரூஸை சந்திக்கும் போது தனது விரல்களால் அவனது வாயைப் பிடித்துப் புன்னகைக்க வைப்பார்.
இந்த சைகை பஸ்டர் கீட்டன் எனும் மௌனப் படக் கலைஞரின் ஒரு குறிப்பிட்ட காட்சியின் தாக்கத்தால் உருவானது. அதேபோல் ஆர்தர் நடக்கும்போது அணியும் சிறிய அளவிலான ஹூட் ஜாக்கெட் மற்றும் வெள்ளை நிற காலுறைகள் அவனுக்குள் இருக்கும் ஒரு முதிர்ச்சியடையாத குழந்தைத் தன்மையைக் காட்டுவதற்காகவே பிரத்யேகமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டன.
இப்படத்தின் ஒளிப்பதிவாளர் லாரன்ஸ் ஷெர் சோடியம் வேப்பர் விளக்குகளைத் திரையில் அதிகப்படியாகப் பயன்படுத்தினார்.
இது ஆர்தரின் தனிமையையும் அதே சமயம் அவன் ஏங்கும் சிறு நம்பிக்கையையும் பிரித்துக் காட்ட உதவியது.
கேமரா கோணங்கள் பெரும்பாலும் ஆர்தரைச் சுற்றியுள்ள கட்டிடங்கள் அவனை நசுக்குவது போன்ற உணர்வைத் தரும் வகையில் வைக்கப்பட்டன.
கோதம் நகரத்தின் வானலை டிஜிட்டல் முறையில் மாற்றப்பட்டு ஒரு அழுத்தமான சூழலை உருவாக்கினர்.
ஆர்க்கம் மருத்துவமனையின் வெளிப்புறக் காட்சிகள் புரூக்ளின் ஆர்மி டெர்மினல் எனும் இடத்தில் படமாக்கப்பட்டன.
ஆனால் அதன் உட்புறக் காட்சிகள் ஹார்லெமில் உள்ள மெட்ரோபாலிட்டன் மருத்துவ மையத்தில் எடுக்கப்பட்டன.
ஆர்தர் மருத்துவமனையில் இருக்கும்போது ஒரு காட்சியில் வெள்ளை நிறச் சுவர்களும் மற்றொரு காட்சியில் அழுக்கு படிந்த மஞ்சள் நிறச் சுவர்களும் தோன்றும்.
இது அவன் நீண்ட காலமாக அங்கேயே சிகிச்சை பெற்று வருகிறானா என்ற சந்தேகத்தைப் பார்வையாளர்களுக்குள் விதைக்கச் செய்யப்பட்ட ஒரு நுட்பமான ஏற்பாடாகும்.
ஆர்தரின் ஜோக்கர் உடை வழக்கமான ஊதா மற்றும் பச்சை நிறங்களுக்குப் பதிலாக டெரகோட்டா சிவப்பு நிறத்தில் தைக்கப்பட்டது.
வடிவமைப்பாளர் மார்க் பிரிட்ஜஸ் முந்தைய ஜோக்கர் படங்களிலிருந்து இது முற்றிலும் வேறுபட்டு இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக பச்சை மஞ்சள் மற்றும் ஊதா நிறங்களை மிகக் குறைந்த அளவில் சட்டையிலும் உள்ளாடையிலும் மட்டுமே பயன்படுத்தினார்.
ஆர்தரின் உடைகள் அனைத்தும் பாலியஸ்டர் மற்றும் அக்ரிலிக் துணிகளால் ஆனவை இவை அவன் ஒரு வறிய நிலையில் இருப்பதைச் சொல்லாமல் சொல்லின.
ஜோக்கர் மேக்கப் போடும் போது ஆர்தரின் புருவங்கள் அச்சுறுத்தும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டன. ஆனால் அவனது இயல்பான முகம் தான் அவனது உண்மையான முகமூடி என்றும் ஜோக்கராக மாறும் போதுதான் அவன் தனது உண்மையான அடையாளத்தை அடைகிறான் என்றும் இயக்குநர் டாட் பிலிப்ஸ் கருதினார்.
படத்தின் கடைசி நிமிடத்தில் வரும் சிரிப்பு மட்டுமே அவனது உண்மையான மனமார்ந்த சிரிப்பு என்றும் மற்றவை அனைத்தும் அவனது நோயின் வெளிப்பாடு என்றும் அவர் ஒரு பேட்டியில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
ஆர்தர் ஃபிளெக் கதாபாத்திரம் 1984 ஆம் ஆண்டு நியூயார்க் சுரங்கப்பாதையில் நடந்த பெர்ன்ஹார்ட் கோயட்ஸ் துப்பாக்கிச் சூடு சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஓரளவு உருவாக்கப்பட்டது.
ரயிலில் தன்னைத் தாக்கியவர்களை ஆர்தர் சுடும் காட்சி அந்த நிஜ காலச் சம்பவத்தின் நிழலாகும்.
மேலும் இப்படத்தில் வரும் கோதம் நகரம் 1970 களின் அழுக்கான நியூயார்க் நகரத்தைப் பிரதிபலிக்க வேண்டும் என்பதற்காக அதன் தெருக்களில் குப்பைகள் மற்றும் கிராஃபிட்டி சித்திரங்கள் வேண்டுமென்றே அதிக அளவில் சேர்க்கப்பட்டன.
ஆரம்பத்தில் தாமஸ் வெய்ன் கதாபாத்திரத்தில் நடிக்க அலெக் பால்ட்வின் ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டார். ஆனால் அவர் விலகிய பிறகு பிரெட் கல்லன் அந்த இடத்திற்கு வந்தார்.
சுவாரசியமாக பிரெட் கல்லன் இதற்கு முன்பு 2012 இல் வெளியான தி டார்க் நைட் ரைசஸ் படத்திலும் ஒரு சிறிய கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருந்தார்.
இதேபோல் படத்தில் வரும் கிளார்க் என்ற ஆர்க்கம் மருத்துவமனை எழுத்தர் கதாபாத்திரத்தில் பிரையன் டைரி ஹென்றி நடித்துள்ளார்.
படத்தின் மிக முக்கியமான தருணமான முர்ரே பிராங்க்ளின் ஷோ படப்பிடிப்பின் போது வாக்கின் பீனிக்ஸ் ஒரு தனித்துவமான அணுகுமுறையைக் கையாண்டார்.
ஒவ்வொரு டேக்கின் போதும் அவர் வெவ்வேறு விதமான உடல் மொழியையும் வசன உச்சரிப்பையும் வெளிப்படுத்தினார்.
இது அங்கிருந்த மற்ற நடிகர்களுக்கு ஒருவிதமான உண்மையான பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.
முர்ரே பிராங்க்ளின் கொல்லப்படும் காட்சி மிகக் குறைவான டேக்குகளிலேயே படமாக்கப்பட்டது.
படத்தின் லோகோ உருவாக்கத்தில் ஒரு நுணுக்கம் உள்ளது. வடிவமைப்பாளர் சாட் டேனியல் பழைய மர அச்சு முறையைப் பயன்படுத்தி கைகளால் இந்த லோகோவை வடிவமைத்தார்.
இது படத்தின் ராவான மற்றும் பழமையான உணர்வைக் கொடுக்க உதவியது. இப்படத்தின் பட்ஜெட் சுமார் 55 முதல் 70 மில்லியன் டாலர்கள் மட்டுமே.
இது மற்ற காமிக்ஸ் படங்களுடன் ஒப்பிடும்போது மிகக் குறைவு என்பதால் ஒரு கட்டத்தில் வார்னர் பிரதர்ஸ் நிறுவனம் இப்படத்தைத் தயாரிக்கத் தயங்கியது.
திரைக்கதையின் ஆரம்ப பதிப்பில் ஆர்தர் தனது ஆதரவாளர்கள் முன்னிலையில் தனது முகத்தில் கத்தியால் சிரிப்பு போன்ற வடுவை ஏற்படுத்திக் கொள்வதாக இருந்தது.
ஆனால் ஹீத் லெட்ஜரின் ஜோக்கர் கதாபாத்திரத்துடன் இது ஒத்துப் போவதால் அப்போதைய வார்னர் பிரதர்ஸ் நிர்வாகம் அந்த யோசனையை நிராகரித்தது.
அதற்குப் பதிலாகவே ரத்தத்தால் புன்னகையை வரைந்து கொள்ளும் காட்சி படமாக்கப்பட்டது.
படத்தின் நீளம் 122 நிமிடங்கள் என்றாலும் பல காட்சிகள் படத்தொகுப்பின் போது நீக்கப்பட்டன. குறிப்பாக சோஃபி தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியைப் பார்க்கும் ஒரு காட்சி எடுக்கப்பட்டது.
அவள் உயிரோடு இருப்பதை உறுதி செய்ய அந்தப் பகுதி உதவும் என்று கருதப்பட்டது. ஆனால் படம் முழுவதும் ஆர்தரின் பார்வையிலேயே நகர வேண்டும் என்பதால் அந்தத் தெளிவான விளக்கத்தைத் தவிர்த்துவிட்டு அக்காட்சியை இயக்குநர் நீக்கினார்.
அதேபோல் மற்றுமொரு காட்சியில் ஆர்தர் தனது குற்றத்தை ஒரு சக ஊழியரிடம் ஒப்புக்கொள்வார். அதுவும் கதைக்குத் தேவையற்ற தகவலாகத் தெரிந்ததால் வெட்டப்பட்டது.
வாக்கின் பீனிக்ஸ் தனது கதாபாத்திரத்தின் தீவிரத்தை உணர்ந்து பல தருணங்களில் படப்பிடிப்பு தளத்திலிருந்து திடீரென வெளியேறிவிடுவார்.
அவர் தனது சுயக்கட்டுப்பாட்டை இழப்பதாக உணரும் போதெல்லாம் தன்னை நிலைப்படுத்திக்கொள்ள இவ்வாறு செய்வார்.
இது அங்கிருந்த மற்ற நடிகர்களுக்குப் பெரும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் ராபர்ட் டி நீரோவுடன் நடித்த காட்சிகளில் மட்டும் அவர் ஒருமுறை கூட இப்படிச் செய்யவில்லை.
பீனிக்ஸின் இந்தத் தீவிரமான உழைப்பை டி நீரோ பெரிதும் பாராட்டினார்.
இயக்குநர் டாட் பிலிப்ஸ் இந்தப் படத்தை உருவாக்கும் முன்பு வார்னர் பிரதர்ஸ் நிறுவனத்திடம் ஒரு புதிய யோசனையை முன்வைத்தார்.
அதாவது பெரிய பட்ஜெட் படங்கள் எடுக்கும் டிசி எக்ஸ்டெண்டட் யுனிவர்சுக்கு மாற்றாக மிகக் குறைந்த பட்ஜெட்டில் தனித்துவமான கதாபாத்திர ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளும் படங்களை உருவாக்கலாம் என்று அவர் கூறினார்.
வார்னர் பிரதர்ஸ் முதலில் இதற்குத் தயங்கினாலும் இறுதியில் ஒப்புக்கொண்டது. அந்த வரிசையில் வெளியான முதல் படம் ஜோக்கர் ஆகும்.
ஆர்தர் ஃபிளெக் வசிக்கும் அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் பக்கத்து வீதியில் இருக்கும் படிக்கட்டுகளின் காட்சி முதலில் அமெரிக்கன் கேங்ஸ்டர் படத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட படிக்கட்டுகளில் எடுக்கத் திட்டமிடப்பட்டது.
ஆனால் அந்தப் படிக்கட்டுகள் மிகவும் நேர்த்தியாகவும் அழகாகவும் மாற்றப்பட்டிருந்ததால் இப்படத்தின் இருண்ட சூழலுக்கு அது செட் ஆகாது என்று கருதப்பட்டது.
எனவே தென் பிராங்க்ஸ் பகுதியில் உள்ள சற்று கரடுமுரடான மற்றும் அழுக்கான படிக்கட்டுகள் தேடிக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு அங்கு படமாக்கப்பட்டது.
படத்தின் தயாரிப்பாளராக முதலில் புகழ்பெற்ற இயக்குநர் மார்ட்டின் ஸ்கார்செஸி இணைந்திருந்தார். ஆனால் அவர் தனது மற்றொரு படமான தி ஐரிஷ்மேன் பணிகளில் பிஸியாக இருந்ததால் இப்படத்திலிருந்து விலகினார்.
அவருக்குப் பதிலாக அவரது நீண்ட கால இணை தயாரிப்பாளர் எம்மா டிலிஞ்சர் கோஸ்காஃப் தயாரிப்புப் பணிகளைக் கவனித்துக்கொண்டார்.
ஸ்கார்செஸியின் வருகைக்காகவே ஆரம்பத்தில் லியோனார்டோ டிகாப்ரியோவை ஜோக்கராக நடிக்க வைக்க வார்னர் பிரதர்ஸ் நிறுவனம் அழுத்தம் கொடுத்தது.
ஆர்தரின் காதலியாக வரும் சோஃபி கதாபாத்திரத்தில் நடிக்க ஸாஸி பீட்ஸ் முதலில் நேரில் வந்து ஆடிஷன் செய்தபோது அவர் நிராகரிக்கப்பட்டார்.
பின்னர் அவர் தனது நடிப்பைத் தானே வீடியோ எடுத்து அனுப்பிய பிறகுதான் அவருக்கு வாக்கின் பீனிக்ஸுடன் இணைந்து நடிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.
படப்பிடிப்பு தளத்தில் ஸாஸி பீட்ஸ் பீனிக்ஸின் நடிப்புத் திறமையைக் கண்டு வியந்து அவரிடமிருந்து பல நுணுக்கங்களைக் கற்றுக்கொண்டதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
இப்படத்தின் இரண்டாம் பாகமான ஜோக்கர்: போலி ஆ டெக்ஸ் (Joker: Folie à Deux) குறித்த அறிவிப்பு வருவதற்கு முன்பே நடிகர் பிரெண்டன் க்ளீசன் இப்படத்தை ஒரு மாபெரும் கலைப் படைப்பு என்று புகழ்ந்திருந்தார்.
முதல் பாகத்தில் வாக்கின் பீனிக்ஸின் நடிப்பு தன்னை மிகவும் கவர்ந்ததாலேயே இரண்டாம் பாகத்தில் ஜாக்கி சல்லிவன் எனும் கதாபாத்திரத்தில் நடிக்க அவர் ஒப்புக்கொண்டார்.
அதேபோல் புகழ்பெற்ற இயக்குநர் ரிட்லி ஸ்காட் பீனிக்ஸின் நடிப்பைப் பார்த்து வியந்துதான் தனது நெப்போலியன் திரைப்படத்தில் அவரை நடிக்க வைத்தார்.
படத்தின் கதை:-
சிதைந்த உலகம்
கோதம் நகரம் 1981 ஆம் ஆண்டில் குற்றங்கள் மலிந்து குப்பை மேடாகக் காட்சி அளிக்கிறது, அங்கு கதை துவங்குகிறது.
அங்கு ஆர்தர் ஃபிளெக் (வாக்கின் பீனிக்ஸ்) தனது வயதான தாய் பென்னி ஃபிளெக்குடன் (பிரான்சிஸ் கான்ராய்) வசித்து வருகிறார்.
ஆர்தர் ஒரு அன்றாடல் காய்ச்சி வாடகை ஜோக்கராகப் பணிபுரிந்து கொண்டே ஒரு சிறந்த மேடைச் சிரிப்பு நடிகராக வர வேண்டும் என்று கனவு காண்கிறார்.
அவருக்கு ஒரு விசித்திரமான நரம்பியல் குறைபாடு உள்ளது. அதன்படி அவர் உணர்ச்சிவசப்படும் போது அல்லது சங்கடப்படும் போது தன்னிச்சையாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் பயங்கரமாகச் சிரிப்பார்.
இதற்காக அவர் ஏழு விதமான மருந்துகளை உட்கொண்டு நகராட்சி வழங்கும் இலவச மருத்துவ ஆலோசனையைப் பெற்று வருகிறார்.
ஒரு முறை ஆர்தர் தெருவில் ஜோக்கர் உடை அணிந்து விளம்பரப் பலகையைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் போது சில சிறுவர்கள் அவரைத் தாக்கி பலகையை உடைக்கிறார்கள்.
இந்தச் சம்பவத்தால் பரிதாபப்பட்ட சக ஊழியர் ராண்டல் என்பவர் ஆர்தருக்குப் பாதுகாப்புக்காக ஒரு கைத்துப்பாக்கியை (ரிவால்வர்) சட்டவிரோதமாகக் கொடுக்கிறார்.
இதற்கிடையில் ஆர்தர் தனது பக்கத்து வீட்டில் வசிக்கும் சோஃபி டூமண்ட் (ஸாஸி பீட்ஸ்) என்ற பெண்ணின் மீது ஈர்ப்பு கொள்கிறார்.
குழந்தைகள் மருத்துவமனையில் ஜோக்கராக நடனமாடும் போது ஆர்தரின் பையிலிருந்து துப்பாக்கி தவறி கீழே விழுகிறது.
இதனால் அவர் வேலையிலிருந்து நீக்கப்படுகிறார். அதே வேளையில் நகராட்சியின் நிதிப்பற்றாக்குறையால் அவருக்குக் கிடைத்து வந்த மருத்துவ உதவியும் மருந்துகளும் நிறுத்தப்படுகின்றன.
வேலையிழந்த சோகத்தில் ரயிலில் ஜோக்கர் மேக்கப்புடன் திரும்பும் போது வெய்ன் நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் குடித்த போதையில் இருந்த மூன்று இளைஞர்கள் ஒரு பெண்ணைத் தொந்தரவு செய்வதைக் கண்டு ஆர்தர் சிரிக்கிறார்.
அந்த இளைஞர்கள் ஆர்தரைத் தாக்கத் தொடங்குகிறார்கள். தற்காப்புக்காக ஆர்தர் தனது துப்பாக்கியால் இருவரைச் சுட்டுக் கொல்கிறார்.
தப்பியோடிய மூன்றாவது நபரையும் துரத்திச் சென்று கொடூரமாகக் கொலை செய்கிறார். இந்தச் சம்பவம் கோதம் நகரில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்துகிறது.
பணக்காரர்களுக்கு எதிரான போராட்டமாக இது மாறுகிறது. மக்கள் ஜோக்கர் முகமூடிகளை அணிந்து போராடத் தொடங்குகிறார்கள்.
கோதமின் பெரும் செல்வந்தரான தாமஸ் வெய்ன் (பிரெட் கல்லன்) இந்தக் கொலைகளைச் செய்தவர்களைக் கோழைகள் என்று சாடுகிறார்.
ஆர்தரின் தாய் பென்னி தொடர்ந்து இந்த செல்வந்தர் தாமஸ் வெய்னுக்குக் கடிதங்களை எழுதிக் கொண்டே இருக்கிறார்.
ஒரு கடிதத்தைத் திருட்டுத்தனமாகப் படிக்கும் ஆர்தர் தான் தாமஸ் வெய்னின் சட்டவிரோத மகன் என்பதை அறிந்து அதிர்ச்சியடைகிறார்.
இது பற்றித் தெரிந்து கொள்ள அவர் வெய்ன் மாளிகைக்குச் செல்கிறார். அங்கு சிறுவன் புரூஸ் வெய்னை (டான்டே பெரேரா-ஓல்சன்) சந்திக்கிறார்.
ஆனால் அங்கிருக்கும் உதவியாளர் ஆல்பிரட் பென்னிவொர்த் (டக்ளஸ் ஹோட்ஜ்) ஆர்தரின் தாய் ஒரு மனநோயாளி என்று கூறி அவரை விரட்டுகிறார்.
ஆர்தரின் சிரிப்பு நடிகர் கனவு ஒரு கிளப்பில் நிறைவேறுகிறது. ஆனால் அவரது சிரிப்பு நோயால் அந்த நிகழ்ச்சி தோல்வியில் முடிகிறது.
புகழ்பெற்ற தொலைக்காட்சித் தொகுப்பாளர் முர்ரே பிராங்க்ளின் (ராபர்ட் டி நீரோ) தனது நிகழ்ச்சியில் ஆர்தரின் தோல்வியடைந்த நகைச்சுவை வீடியோவைப் ஒளிபரப்பி அவரை ஜோக்கர் என்று கேலி செய்கிறார்.
இது ஆர்தரை மனதளவில் மிகவும் பாதிக்கிறது.
ஆர்தர் ஒரு திரையரங்கில் செல்வந்தர் தாமஸ் வெய்னைச் சந்தித்துப் பேசுகிறார். தாமஸ் வெய்ன் கோபமடைந்து இவன் தாய் பென்னி ஒரு பைத்தியம் என்றும் ஆர்தர் ஒரு தத்தெடுக்கப்பட்ட குழந்தை என்றும் கூறி ஆர்தரை முகத்தில் அறைகிறார்.
உண்மையை அறிய ஆர்தர் ஆர்க்கம் மருத்துவமனைக்குச் சென்று பழைய கோப்புகளைப் பார்க்கிறார். அதில் பென்னிக்குத் தீவிரமான மனநலம் பாதிக்கப்பட்டிருந்ததும் அவர் ஆர்தரைத் தத்தெடுத்ததும் தெரியவருகிறது.
மேலும் பென்னியின் காதலன் ஆர்தரைச் சிறுவயதில் சித்திரவதை செய்ததால்தான் அவருக்கு இந்தச் சிரிப்பு நோய் வந்திருப்பதும் அம்பலமாகிறது.
இதனால் ஆத்திரமடைந்த ஆர்தர் மருத்துவமனைக்குச் சென்று தனது தாயை தலையணையால் அழுத்திப் படுகொலை செய்கிறார்.
ஆர்தர் தனது சோகத்தை முழுமையாகத் துறந்துவிட்டு ஒரு புதிய மனிதனாக மாறுகிறார். முர்ரே பிராங்க்ளின் தனது நேரடி ஒளிபரப்பு நிகழ்ச்சிக்கு ஆர்தரை அழைக்கிறார்.
நிகழ்ச்சிக்குச் செல்லும் முன் தன்னைத் துப்பாக்கி கொடுத்து மாட்டிவிட்ட ராண்டலைக் கொடூரமாகக் கொலை செய்கிறார்.
ஆனால் தன்னிடம் அன்பாக இருந்த கேரி என்ற சக ஊழியரை மட்டும் உயிரோடு விட்டுவிடுகிறார்.
முகத்தில் அடர்த்தியான வண்ணங்களுடன் ஜோக்கர் மேக்கப் அணிந்து நடனமாடியபடி அவர் நிகழ்ச்சிக்குச் செல்கிறார்.
நேரடி ஒளிபரப்பில் தன்னை ஜோக்கர் என்று அறிமுகப்படுத்தச் சொல்கிறார். அங்கு அவர் தான் ரயிலில் மூவரைக் கொன்றதை ஒப்புக்கொள்கிறார்.
சமூகம் நலிந்தவர்களை எப்படிக் கேவலமாக நடத்துகிறது என்பதைப் பற்றி ஆவேசமாகப் பேசுகிறார்.
இறுதியில் தன்னை ஏளனம் செய்த முர்ரே பிராங்க்ளினை நேரடி ஒளிபரப்பிலேயே சுட்டுக் கொல்கிறார்.
இந்தச் சம்பவம் நகரமெங்கும் கலவரத்தைத் தூண்டுகிறது. ஆர்தர் காவல்துறையினரால் கைது செய்யப்பட்டு அழைத்துச் செல்லப்படும் போது போராட்டக்காரர்கள் காவல்துறை வாகனத்தின் மீது ஆம்புலன்ஸை மோதி அவரை மீட்கிறார்கள்.
நகரமே தீப்பற்றி எரியும் போது ஆர்தர் ஒரு வாகனத்தின் மீது நின்று தனது ரத்தத்தையே புன்னகையாக மாற்றி மக்கள் மத்தியில் ஒரு தலைவனாக நடனமாடுகிறார்.
இதே கலவரத்தின் போது ஒரு முகமூடி அணிந்த நபர் தாமஸ் வெய்ன் மற்றும் மார்த்தா வெய்னைப் படுகொலை செய்கிறார்.
அவர்களின் மகன் புரூஸ் வெய்ன் மட்டும் அநாதையாக நிற்கிறார்.
இறுதிக் காட்சியில் ஆர்தர் ஆர்க்கம் மருத்துவமனையில் ஒரு மருத்துவரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்.
அங்கு அவர் ஒரு ஜோக்கை நினைத்துச் சிரிக்கிறார். அதை விவரிக்குமாறு மருத்துவர் கேட்கும்போது உங்களால் அதைப் புரிந்து கொள்ள முடியாது என்று கூறுகிறார்.
பின்னர் அவர் அந்த மருத்துவரை அங்கேயே கொலை செய்துவிட்டு ரத்தக் கறையுடன் அந்த அறையை விட்டு வெளியேறுவதுடன் திரைப்படம் முடிகிறது.
கோதம் நகரம் என்பது டிசி காமிக்ஸ் கதைகளுக்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு **கற்பனை நகரமாகும்**. இது நிஜ உலகில் வரைபடத்தில் கிடையாது. பேட்மேன் மற்றும் ஜோக்கர் போன்ற கதாபாத்திரங்கள் வாழும் இடமாக இது சித்தரிக்கப்படுகிறது.
காமிக்ஸ் கதைகளின்படி, அமெரிக்காவின் **நியூ ஜெர்சி** மாகாணத்தில் இந்த நகரம் அமைந்திருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. இது பெரும்பாலும் **நியூயார்க் நகரத்தை** முன்மாதிரியாகக் கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்டது. 1800-களில் நியூயார்க் நகரத்திற்கு வழங்கப்பட்ட **கோதம்** என்ற பழைய புனைப்பெயரையே இதற்கும் சூட்டினார்கள்.
நிழல் உலகக் குற்றங்கள், ஊழல் நிறைந்த அரசியல் மற்றும் இருள் சூழ்ந்த உயரமான கோதிக் கட்டிடங்கள் ஆகியவை இந்த நகரத்தின் அடையாளங்களாகும். பகலில் சாதாரண நகரமாகத் தெரிந்தாலும், இரவில் குற்றவாளிகளின் கூடாரமாகக் காட்சியளிக்கும் வகையில் இது கற்பனை செய்யப்பட்டுள்ளது.
ஆர்தர் ஒரு மேடைச் சிரிப்பு நடிகராக வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற கனவில் ஒரு கிளப்பில் தனது திறமையை வெளிப்படுத்த முயல்வார்.
ஆனால் அவர் பேசத் தொடங்கும் போதே, அவரது நரம்பியல் குறைபாடு காரணமாக தன்னிச்சையாக சிரிப்பு வரத் தொடங்கும். அவரால் அந்தச் சிரிப்பைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போவதால், அவர் சொல்ல வந்த நகைச்சுவைகளைச் சரியாகச் சொல்ல முடியாமல் திணறுவார்.
இந்தத் தோல்வியடைந்த காட்சியின் வீடியோ முர்ரே பிராங்க்ளின் நடத்தும் புகழ்பெற்ற தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிக்குக் கிடைக்கிறது.
அந்த வீடியோவில் ஆர்தர் நகைச்சுவை செய்ய முடியாமல் தவிப்பதையும், இடையில் விசித்திரமாகச் சிரிப்பதையும் பார்த்து முர்ரே அதை ஒரு கோமாளித்தனமான செயலாகக் கருதுகிறார்.
சமூகத்தின் பார்வையில் பலவீனமான மற்றும் விசித்திரமான ஒருவரைப் பகடி செய்வதன் மூலம் தனது நிகழ்ச்சியின் தரவரிசையை உயர்த்த முடியும் என முர்ரே நினைக்கிறார்.
அதனால்தான், அந்த வீடியோவைப் போட்டு காட்டி, ஆர்தரை ஒரு ஜோக்கர் என்று நேரடி ஒளிபரப்பில் கிண்டல் செய்கிறார். இதுவே ஆர்தர் மனதளவில் உடைந்து, பின்னர் வன்முறைப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க ஒரு முக்கியக் காரணமாக அமைகிறது.
ஜோக்கர் திரைப்படம் ஒரு சாமானிய மனிதனின் வீழ்ச்சியை மட்டும் காட்டாமல் ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் தோல்வியையும் மிக ஆழமாகப் பிரதிபலிக்கிறது.
ஒரு தனிமனிதன் எதிர்கொள்ளும் புறக்கணிப்பு அவனை எந்த எல்லைக்குக் கொண்டு செல்லும் என்பதை இப்படம் ஒரு பாடமாக முன்வைக்கிறது.
அன்பிற்காகவும் அங்கீகாரத்திற்காகவும் ஏங்கும் ஆர்தர் போன்ற மனிதர்களைச் சமூகம் கேலி செய்யும் போதும் ஏளனமாகப் பார்க்கும் போதும் அவர்களின் மனநிலை சிதைந்து அவர்கள் வன்முறைப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்.
சமூகம் காட்டும் இரக்கமற்ற தன்மையே ஒரு அமைதியான மனிதனை அரக்கனாக மாற்றுகிறது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
அரசு நிர்வாகத்தின் மெத்தனப் போக்கையும் இப்படம் கடுமையாகச் சாடுகிறது.
எளிய மக்களுக்கான மருத்துவ உதவிகளும் சமூக நலத் திட்டங்களும் நிறுத்தப்படும் போது அது ஒரு பெரும் சமூகப் பேரழிவிற்கு வழிவகுக்கும் என்பதை ஆர்தரின் நிலை மூலம் அறியலாம்.
முறையான மருந்துகளும் ஆலோசனைகளும் கிடைக்காத போது ஒரு தனிமனிதனின் மனநலம் எப்படிச் சீர்குலைந்து ஒட்டுமொத்த நகரத்தையே கலவர பூமியாக மாற்றுகிறது என்பதைப் படம் நுட்பமாக விவரிக்கிறது.
அதிகார வர்க்கத்தினர் அடித்தட்டு மக்களின் வலியையும் வறுமையையும் புரிந்து கொள்ளாமல் அவர்களைக் கேலி செய்வது ஒரு பெரும் வர்க்கப் போராட்டத்திற்குத் தீ மூட்டும் காரணியாக அமைகிறது.
மனநல ஆரோக்கியம் குறித்த விழிப்புணர்வு ஒரு சமூகத்திற்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்பதையும் இப்படம் வலியுறுத்துகிறது.
மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களை ஒரு விசித்திரமான பொருளாகப் பார்க்காமல் அவர்களுக்குத் தேவையான அரவணைப்பும் சிகிச்சையும் வழங்கப்பட வேண்டும்.
என் வாழ்க்கையைச் சோகம் என்று நினைத்தேன் ஆனால் அது ஒரு நகைச்சுவை என்று ஆர்தர் பேசும் வசனம் ஒரு மனிதன் தன் மீதான நம்பிக்கையை இழந்து சிதைந்து போனதன் உச்சகட்டமாகும்.
இறுதியில் ஒரு மோசமான சூழலும் இரக்கமற்ற மனிதர்களும் சேர்ந்துதான் ஒரு ஜோக்கரை உருவாக்குகிறார்கள் என்ற கசப்பான உண்மையை இப்படம் நமக்குப் பாடமாகச் சொல்கிறது.
