2019 ஆம் ஆண்டு வெளியான குவெண்டின் டாரான்டினோவின் ஒன்பதாவது படைப்பு "ஒன்ஸ் அப்பான் எ டைம் இன் ஹாலிவுட்" .
இது 1969ஆம் ஆண்டின் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரை அப்படியே திரையில் மீட்டுருவாக்கம் செய்த ஒரு கலைப் பொக்கிஷமாகும்.
இயக்குநர் க்வென்டின் டாரான்டினோவின் திரைமொழியில் 'வரலாற்றை மாற்றி எழுதுதல்' என்பது ஒரு மிக முக்கியமான உத்தி.
இரண்டாம் உலகப் போரின் பின்னணியில் அவர் உருவாக்கிய இனப்படுகொலை சார்ந்த இங்க்ளோரியஸ் பாஸ்டர்ட்ஸ் என்ற முந்தைய படத்திற்கும், இந்தப் படத்திற்கும் இடையே ஒரு ஆழமான கருத்தியல் ஒற்றுமை நிலவுகிறது.
இரண்டுமே நிஜ வரலாற்றில் நடந்த ஆறாத வடுக்களை, சினிமா எனும் மாயக்கண்ணாடியின் மூலம் குணப்படுத்த முயல்கின்றன. நிஜத்தில் துயரமாக முடிந்த சம்பவங்களை, திரையில் ஒரு வெற்றிகரமான நீதியாக மாற்றுவதே இந்த இரண்டு படைப்புகளையும் இணைக்கும் முதன்மையான பாலம்.
நிஜ வரலாற்றில் ஹிட்லரின் நாஜிப் படைகள் செய்த கொடுமைகளும், ஹாலிவுட்டில் மேன்சன் கும்பல் நிகழ்த்திய படுகொலையும் மனிதகுல வரலாற்றின் கறுப்புப் பக்கங்கள்.
இந்த இரண்டு படங்களிலுமே இயக்குநர் அந்த வரலாற்றைச் சிதைக்காமல், அதன் போக்கை மட்டும் தனது கற்பனையால் திசைமாற்றுகிறார்.
ஒரு படத்தில் சர்வாதிகாரிகள் ஒரு திரையரங்கிற்குள் கொல்லப்படுவது போலவும், இந்தப் படத்தில் கொலையாளிகள் ஒரு நடிகரின் வீட்டிலேயே முறியடிக்கப்படுவது போலவும் காட்டியிருப்பது, 'சினிமா நீதி' எனப்படும் ஒருவிதமான மனநிறைவை பார்வையாளர்களுக்கு வழங்குகிறது.
இரண்டு படைப்புகளிலுமே 'சினிமா' என்பது ஒரு ஆயுதமாகவே உருவகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. நாஜிக்களை அழிக்க எரியும் ஃபிலிம் சுருள்கள் பயன்படுவது போல, இந்தப் படத்தில் ஒரு காலத்தில் சினிமாவில் பயன்படுத்தப்பட்ட நெருப்பு உமிழும் கருவி ஃபிளேம்த்ரோவர் நிஜமான தீயவர்களை அழிக்கப் பயன்படுகிறது.
சினிமா கலைஞர்களும் அவர்கள் சார்ந்த கருவிகளுமே வரலாற்றின் வில்லன்களை வீழ்த்தும் வீரர்களாக இங்கே உருவெடுக்கிறார்கள்.
இது சினிமா என்ற ஊடகத்தின் மீது இயக்குநர் கொண்டுள்ள எல்லையற்ற காதலையும் நம்பிக்கையையும் காட்டுகிறது.
பார்வையாளர்களின் மனநிலையோடு விளையாடும் அந்த 'பதற்றமான சூழல்' இரண்டு படங்களிலும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் பயணிக்கும்.
நிஜத்தில் என்ன நடந்தது என்பது நமக்குத் தெரியும் என்பதால், திரையில் அந்த ஆபத்தான தருணங்கள் வரும்போது நாம் மிகுந்த அச்சத்துடன் காத்திருப்போம்.
ஆனால், அந்தப் பயங்கரமான இறுதி முடிவை இயக்குநர் மாற்றி அமைக்கும்போது, ஒருவிதமான நிம்மதி பிறக்கிறது.
துயரமான உண்மையை விட, அழகான கற்பனையே சிறந்தது என்பதை இந்த இரண்டு படங்களுமே உரக்கச் சொல்கின்றன.
வன்முறையை ஒரு அவல நகைச்சுவை உணர்வுடன் கையாள்வது இயக்குநரின் தனிப்பாணி. தீயவர்கள் தாங்கள் செய்த வினைக்கேற்ப மிகக் கொடூரமாகவும், அதே சமயம் சற்று வேடிக்கையாகவும் தண்டிக்கப்படுவதை இரண்டு படங்களிலுமே காணலாம்.
வரலாற்றில் இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்கு, கலையின் மூலம் ஒரு படைப்பாளி வழங்கும் இந்த 'கவித்துவப் பழிவாங்கல்' தான் இரண்டு படங்களையும் ஒரே புள்ளியில் இணைக்கும் மிக முக்கியமான ஒற்றுமை.
ஒரு இனத்தின் வலியையோ அல்லது ஒரு தனிமனிதரின் இழப்பையோ சினிமா எனும் கால இயந்திரத்தால் சரி செய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கையே இவற்றின் அடிநாதம்.
சினிமாத் துறையில் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த ஒரு காலகட்டத்தில் தனது செல்வாக்கை இழந்து வரும் ரிக் டால்டன் எனும் நடிகருக்கும் அவருக்கு நிழலாக விளங்கும் ஸ்டண்ட் கலைஞர் கிளிஃப் பூத்திற்கும் இடையிலான பிணைப்பை இப்படம் மிக நேர்த்தியாகப் பேசுகிறது.
லியோனார்டோ டிகாப்ரியோ மற்றும் பிராட் பிட் ஆகிய இரு பெரும் ஆளுமைகளும் தங்கள் நடிப்பின் மூலம் ஒரு காவியத்தன்மையை இப்படத்திற்கு வழங்கியுள்ளனர்.
ஹாலிவுட்டின் பொற்காலம் முடிவுக்கு வருவதையும் புதிய அலை சினிமாக்கள் உருவாவதையும் ஒரு வரலாற்றுப் பதிவாக மாற்றியதில் இயக்குநரின் மேதமை வெளிப்படுகிறது.
இயக்குநர் டரான்டினோ வரலாற்றைச் சிதைக்காமல் தன் கற்பனைத் திறத்தால் ஒரு மாற்று உண்மையை உருவாக்கிய விதம் வியப்பிற்குரியது.
குறிப்பாக ஷரோன் டேட் எனும் நடிகையின் நிஜ வாழ்க்கையில் நடந்த துயரமான கொலைச் சம்பவத்தை மையமாக வைத்து அதன் முடிவைத் தனது திரைக்கதையில் மாற்றியமைத்த விதம் ஒரு கவித்துவமான படைப்பாற்றல் ஆகும்.
ராபர்ட் ரிச்சர்ட்சனின் ஒளிப்பதிவு 35மிமீ பிலிம் சுருள்களில் 1960களின் மஞ்சள் வெயிலையும் அந்தக்கால வாகனங்களையும் கட்டிடங்களையும் ஒரு கவித்துவத்துடன் படம்பிடித்துள்ளது.
படத்தில் வரும் இசை மற்றும் ரேடியோ விளம்பரங்கள் அந்த சகாப்தத்தின் ஆன்மாவைத் தொட்டுச் செல்கின்றன.
விருதுகளைக் குவித்து விமர்சகர்களின் ஏகோபித்த பாராட்டுகளைப் பெற்ற இப்படைப்பு ஆஸ்கர் மேடையில் சிறந்த துணை நடிகருக்கான விருதைப் பிராட் பிட்டிற்குப் பெற்றுத் தந்தது.
ஒரு முழுமையான திரை அனுபவமாக இது அமைவதற்குக் காரணம் இதில் இழையோடும் நுட்பமான நகைச்சுவையும் அதிரடியான சண்டைக் காட்சிகளுமே ஆகும்.
டரான்டினோவின் முந்தைய படங்களில் இருந்த அதீத வன்முறையைக் காட்டிலும் இதில் ஒருவித முதிர்ச்சியான அணுகுமுறையும் பழைய சினிமா மீதான தீராத காதலும் வெளிப்படுகிறது.
உலகத் தரத்திலான இத்திரைப்படம் காலம் கடந்து நிற்கும் ஒரு சினிமா ஆவணமாகக் கருதப்படுகிறது.
கதாபாத்திரங்களின் உள்மனப் போராட்டங்களை வசனங்கள் மூலமாகவும் உடல் மொழிகள் மூலமாகவும் வெளிப்படுத்திய விதம் உலக சினிமாவிற்கு ஒரு பாடம் போன்றது.
படத்தொகுப்பில் பிரெட் ராஸ்கின் செய்துள்ள மாயாஜாலங்கள் 161 நிமிடங்கள் ஓடும் இப்படத்தைச் சற்றும் சோர்வடையாமல் கொண்டு செல்கின்றன.
சோனி பிக்சர்ஸ் வெளியீட்டில் உலகெங்கும் வசூலை வாரிக் குவித்த இத்திரைப்படம் சினிமா ஒரு வரலாற்றுத் தழும்பை எப்படிக் குணப்படுத்த முடியும் என்பதற்குச் சான்றாகும்.
படைப்புத் திறனில் எந்த சமரசமும் இன்றி உருவாக்கப்பட்ட இப்படம் குவெண்டின் டரான்டினோவின் திரைப்பயணத்தில் ஒரு மைல்கல்லாகும்.
வரலாற்றையும் கற்பனையையும் இணைக்கும் இந்தப் பாலம் பார்வையாளர்களை ஒரு புனைவு உலகிற்குள் அழைத்துச் செல்கிறது.
பாக்ஸ் ஆபீஸில் சாதனை படைத்ததுடன் 21ஆம் நூற்றாண்டின் மிகச் சிறந்த திரைக்கதைகளில் ஒன்றாக இது அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.
திரையுலகின் இருண்ட பக்கங்களை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டிய அதே வேளையில் உண்மையான நட்பு மற்றும் விசுவாசத்தின் மதிப்பையும் இப்படம் உரக்கச் சொல்கிறது.
சினிமாவை நேசிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு விருந்தாக அமைந்த இப்படைப்பு ஒரு புதிய வரலாற்றுப் பார்வையைத் தோற்றுவித்துள்ளது.
இப்படத்தின் தொடர்ச்சியாக கிளிஃப் பூத் கதாபாத்திரத்தை மையமாகக் கொண்டு புதிய படைப்புகள் உருவாகும் என்ற அறிவிப்பு ரசிகர்களிடையே பெரும் எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
டாரான்டினோ தனது முதல் நாவலாக இப்படத்தின் கதையையே எழுதினார் என்பது இதன் ஆழத்திற்கு மற்றுமொரு சான்று.
ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தின் கலாச்சார மாற்றத்தை இவ்வளவு நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்த படங்கள் மிகக் குறைவு.
திரைக்கலைஞர்களின் வாழ்க்கைச் சவால்களை ஒரு வண்ணமயமான ஓவியமாகத் தீட்டியுள்ள இப்படம் என்றென்றும் கொண்டாடப்படும் தகுதி கொண்டது.
இந்தத் திரைப்படத்தின் வெற்றி வெறும் வணிக ரீதியானது மட்டுமல்ல அது ஒரு காலகட்டத்தின் உணர்வுகளை மீட்டெடுத்த வெற்றியுமாகும்.
நடிகர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் சிறப்பான நடிப்பை இதில் வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். ஒவ்வொரு காட்சியிலும் டரான்டினோவின் தனித்துவமான பாணி பளிச்சிடுகிறது.
ஹாலிவுட் வரலாற்றில் இது ஒரு அழியாத சித்திரமாக நிலைபெற்றுள்ளது. உலகத் திரை வரலாற்றில் இப்படத்திற்கு எப்போதும் ஒரு தனி இடம் உண்டு.
இத்திரைப்படம் 1960களின் ஹாலிவுட் சூழலை மிகத் துல்லியமாக விளக்குகிறது. இதைப் புரிந்துகொள்ள அக்காலத்திய ஸ்டுடியோ அமைப்புகள் மற்றும் படப்பிடிப்புத் தளங்களின் கட்டமைப்பைப் பார்ப்பது அவசியமாகும்.
இயக்குநர் குவெண்டின் டரான்டினோ இப்படத்திற்கு ஒரு ரெட்ரோ தோற்றத்தைக் கொடுக்கப் பயன்படுத்திய லென்ஸ் நுட்பங்கள் மற்றும் ஒளிப்பதிவு முறைகள் இப்படத்தின் காட்சி மொழியைத் தீர்மானித்தன.
திரைக்கதை அமைப்பில் காலத்தின் மாற்றத்தையும் அதன் விளைவாகத் தோன்றும் ஒருவிதமான பாதுகாப்பின்மையையுமே இந்தப் படம் அடிநாதமாகக் கொண்டுள்ளது.
ஒரு காலத்தில் புகழின் உச்சியில் இருந்த நாயகன் ரிக் டால்டன் தான் சார்ந்திருந்த பழைய ஹாலிவுட் உலகம் மெல்ல மறைந்து புதிய தலைமுறை கலைஞர்களின் கைகளுக்குச் செல்வதை உணரும்போது ஏற்படும் அந்தத் தவிப்பு படத்தின் ஆன்மாவாகத் துடிக்கிறது.
இது வெறும் தனிமனித வீழ்ச்சி பற்றியது மட்டுமல்ல ஒரு சகாப்தத்தின் முடிவு மற்றும் மற்றுமொரு சகாப்தத்தின் உதயத்திற்கு இடைப்பட்ட அந்தச் சந்தியில் நிற்கும் மனிதர்களின் மனநிலையை இது படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது.
கிளிஃப் பூத் எனும் கதாபாத்திரம் இந்த மாற்றங்களுக்கு இடையே ஒரு பாறையைப் போல உறுதியாக நிற்பது ரிக் டால்டனின் பலவீனத்திற்கு நேர்மாறான ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்குகிறது.
இவர்கள் இருவருக்கும் இடையிலான உறவு எஜமான் மற்றும் தொழிலாளி என்பதைக் கடந்து ஒருவரது நிழலாகவும் மற்றவரது ஊன்றுகோலாகவும் மாறியிருக்கிறது.
ஒரு ஸ்டண்ட் கலைஞர் எப்போதும் திரைக்குப் பின்னால் மறைந்திருப்பவர் என்றாலும் நிஜ வாழ்க்கையில் அவரே நாயகனுக்குப் பாதுகாப்பு அரணாக விளங்குவது படத்தின் ஆழமான முரணாகும்.
இந்த இருவரின் பிணைப்பு சிதைந்து வரும் ஒரு தொழில்துறைக்கு நடுவில் எஞ்சியிருக்கும் உண்மையான நட்பின் அடையாளமாகத் திகழ்கிறது.
மறுபுறம் ஷரோன் டேட் கதாபாத்திரத்தின் மூலம் ஒரு புதிய வாழ்வின் தொடக்கத்தையும் நம்பிக்கையையும் இயக்குநர் விதைத்துள்ளார்.
திரையில் ஒரு தெய்வீகத் தன்மையுடனும் களங்கமில்லாத புன்னகையுடனும் உலவும் அவர் அந்தத் தருணத்தின் தூய்மையைப் பிரதிபலிக்கிறார்.
வரலாற்றில் அவர் சந்திக்கவிருந்த கொடூரமான முடிவை அறிந்திருக்கும் பார்வையாளர்களுக்கு அவர் திரையில் செய்யும் மிகச் சாதாரணமான செயல்கள் கூட ஒருவிதமான கனத்த உணர்வைத் தருகின்றன.
படத்தின் இறுதியில் யதார்த்தமான வரலாற்றைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு ஒரு நீதியுள்ள கற்பனையை இயக்குநர் கையாண்டிருப்பது இந்தத் தூய்மையைக் காக்க எடுக்கப்பட்ட ஒரு கவித்துவமான முடிவாகும்.
மேன்சன் குடும்பத்தினர் எனும் எதிர்மறை சக்திகள் சமூகத்தின் அமைதிக்குள் ஊடுருவும் ஒரு நச்சுப் படலமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளனர்.
அவர்கள் கொண்டு வரும் வன்முறை அந்த அழகிய கனவு உலகைச் சிதைக்கக் காத்திருக்கும் ஒரு பேரபாயம். ஆனால் படத்தின் இறுதி மோதலில் நிஜ உலகக் கொலையாளிகள் ஒரு கற்பனை உலகின் நாயகர்களிடம் அடிபணிவது என்பது சினிமா எனும் ஊடகம் நிஜத்தின் காயங்களுக்கு வழங்கும் ஒரு மருந்தாகும்.
வன்முறையை வன்முறையாலேயே எதிர்கொண்டாலும் அது ஒரு வரலாற்றுத் துரோகத்தைத் தடுக்கும் கருவியாக இங்கே மாற்றப்பட்டுள்ளது.
சினிமா வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல அது ஒரு காலகட்டத்தை அப்படியே உறையச் செய்து பாதுகாக்கும் ஒரு கால இயந்திரம் என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.
ஒரு கலைஞன் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் தேடும் அங்கீகாரம் அவனது அண்டை வீட்டின் கதவு திறப்பதன் மூலம் கிடைப்பது ஒரு சுழற்சியைப் பூர்த்தி செய்கிறது.
பழைய ஹாலிவுட்டின் வீரமும் புதிய ஹாலிவுட்டின் புதுமையும் கைகோர்க்கும் அந்த இறுதித் தருணம் இழந்த புகழை விடவும் எஞ்சியிருக்கும் மனித மாண்பே சிறந்தது என்பதை உரக்கச் சொல்கிறது.
சினிமாவின் மீதான காதலும் ஒரு வரலாற்றுத் தழும்பை அன்பால் துடைக்க முனையும் படைப்பாளியின் கருணையுமே இப்படத்தின் அடிப்படைச் செய்தியாகும்.
இதில் ரிக் டால்டன் நடித்த 'பவுண்டி லா' கற்பனைத் தொடரின் காட்சிகள் கருப்பு வெள்ளையில் படமாக்கப்பட்ட போது, 1950-களின் தொலைக்காட்சித் தரத்தைக் கொண்டு வர அந்தக்கால 'க்ரேன்' மற்றும் 'லென்ஸ்' கருவிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன.
இதில் வியப்பான விஷயம் அந்தத் தொடருக்காக உருவாக்கப்பட்ட விளம்பர இடைவேளைக் காட்சிகளில் வரும் புகையிலை விளம்பரங்கள் அனைத்தும் அந்த ஆண்டின் ஒரிஜினல் டிசைன்கள்.
டிகாப்ரியோ ஒரு காட்சியில் அந்தத் தொடரின் கதாபாத்திரமாகவே மாறி, ஒரு குறிப்பிட்ட சிகரெட் பிராண்டை விளம்பரப்படுத்தும் விதம், அக்காலத்து நட்சத்திரங்கள் எப்படித் தங்கள் புகழை வர்த்தகத்திற்காகப் பயன்படுத்தினார்கள் என்பதற்கு ஒரு சான்றாகும்.
ஷரோன் டேட் தனது நண்பர்களுடன் 'எல் கோயோட்' உணவகத்தில் உணவு உண்ணும் அந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த காட்சி, நிஜமாகவே அவர் தனது இறுதி இரவில் உணவருந்திய அதே உணவகத்தில் படமாக்கப்பட்டது.
படப்பிடிப்பின் போது மார்கோட் ராபி அமர்ந்திருந்த அதே மேஜையில்தான், 1969-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 8-ஆம் தேதி நிஜமான ஷரோன் டேட் அமர்ந்திருந்தார்.
அந்த உணவகத்தின் உரிமையாளர்கள் தசாப்தங்களாக மாற்றாமல் வைத்திருந்த அதே உட்புற அலங்காரம், படத்திற்கு ஒரு அமானுஷ்யமான தத்ரூபத்தைக் கொடுத்தது.
கிளிஃப் பூத் மற்றும் ரிக் டால்டன் இருவரும் மது அருந்திக்கொண்டே டிவியில் தங்கள் பழைய படத்தைப் பார்க்கும் காட்சியில், அவர்கள் பேசும் நையாண்டியான வசனங்கள் பெரும்பாலும் டிகாப்ரியோ மற்றும் பிராட் பிட் ஆகியோரின் சொந்த உரையாடல்கள்.
இயக்குநர் கேமராவை ஓடவிட்டு அவர்களை இயல்பாக உரையாடச் சொன்னவர். அதில் அவர்கள் பயன்படுத்திய சில 'ஹாலிவுட் ஸ்லாங்' வார்த்தைகள் 60-களின் ஸ்டுடியோ கலாச்சாரத்தில் மட்டுமே புழக்கத்தில் இருந்தவை.
இது ஒரு நடிகனுக்கும் அவரது ஸ்டண்ட் மேனுக்கும் இடையிலான அந்த ஆழமான, அதிகார படிநிலை இல்லாத நட்பை உறுதிப்படுத்தியது.
படத்தின் தயாரிப்பு வடிவமைப்பில் மிக முக்கியமான சவால், 1969-ஆம் ஆண்டின் அந்தப் புகழ்பெற்ற 'ஹாலிவுட் சைன்' பலகையை மீட்டுருவாக்கம் செய்வது.
அந்தச் சமயம் அந்தப் பலகை மிகவும் சிதிலமடைந்து காணப்பட்டது. அதை நவீன அழகோடு காட்டாமல், அப்போது இருந்த அதே துருப்பிடித்த, வர்ணம் உதிர்ந்த நிலையிலேயே காட்டியது இயக்குநரின் நேர்மையைக் காட்டுகிறது.
ரிக் டால்டனின் அண்டை வீடாகக் காட்டப்படும் ரோமன் போலன்ஸ்கியின் வீடு, அதன் கட்டிடக்கலை முதல் அதன் கேட் வரை அனைத்தும் அந்தத் தெருவின் அசல் வரைபடத்தின்படி மீண்டும் செதுக்கப்பட்டது.
இறுதிக் காட்சியில், மேன்சன் கும்பலைச் சேர்ந்தவர்கள் பயன்படுத்தும் அந்தப் பழைய துப்பாக்கியும் கத்தியும், வரலாற்றின் அந்த கொடூர இரவில் அவர்கள் பயன்படுத்திய அதே ஆயுதங்களின் துல்லியமான பிரதிகள்.
ஆனால், இங்கே சினிமா எனும் மாயக்கண்ணாடி மூலம் அந்த ஆயுதங்கள் தகுதியற்ற கைகளில் தோல்வியடைவதைச் சித்தரித்தது ஒரு மாபெரும் குறியீடு.
படத்தின் கடைசி காட்சியில், ஷரோன் டேட்டின் குரல் இண்டர்காமில் கேட்கும் போது, அதுவரை நிலவிய பதற்றம் மறைந்து ஒரு நிம்மதி பிறக்கும்.
ஒரு படைப்பாளியாக டரான்டினோ வரலாற்றைத் திருத்தவில்லை, மாறாக ஒரு அழகிய ஆன்மாவிற்குத் தனது படத்தின் மூலம் அழியாத்தன்மை வழங்கியுள்ளார் என்பதே இந்தத் திரைப்படத்தின் தரிசனம்.
ரிக் டால்டன் ஒரு வெஸ்டர்ன் தொடரில் வில்லனாக நடிக்கும்போது, அவர் நீண்ட தலைமுடியுடன் கூடிய 'விக்' அணிந்திருப்பார். அந்த முடியின் அமைப்பு மற்றும் அவரது ஆடை அலங்காரம், 1960-களின் இறுதியில் ஹாலிவுட் நட்சத்திரங்கள் தங்களை 'ஹிப்பி' கலாச்சாரத்திற்கு ஏற்ப மாற்றிக்கொள்ள முயன்ற அந்தத் தடுமாற்றத்தைக் கேலி செய்யும் விதமாக வடிவமைக்கப்பட்டது.
அதேபோல், அந்தப் படப்பிடிப்பின் போது அவர் பயன்படுத்தும் துப்பாக்கிகள் அனைத்தும் அந்த காலக்கட்டத்தில் புழக்கத்தில் இருந்த அசல் 'ப்ராப்ஸ்' ஆகும்.
அவை ஒவ்வொன்றும் கையால் இயக்கப்படும் பழைய முறையிலேயே செயல்பட்டன.
ஷரோன் டேட் தனது நண்பர்களுடன் உணவகத்திற்குச் செல்லும் காட்சியில், அந்த உணவகத்தின் மேஜை விரிப்புகள் முதல் அங்கு பரிமாறப்பட்ட மெனு கார்டுகள் வரை அனைத்தும் 1969-ஆம் ஆண்டின் அசல் வடிவமைப்பு.
அந்த உணவகத்தின் சுவர்களில் இருந்த ஓவியங்கள் கூட அக்காலத்து கலை நுணுக்கங்களை அப்படியே பிரதிபலித்தன.
இந்தத் துல்லியம், அந்தச் சந்திப்பு எவ்வளவு இயல்பானதாகவும் மகிழ்ச்சியானதாகவும் இருந்தது என்பதை உணர்த்தப் பயன்படுத்தப்பட்டது.
இது பின்னாளில் நடக்கவிருக்கும் அசம்பாவிதத்தோடு ஒப்பிடும்போது ஒரு கசப்பான முரணாகத் தெரிகிறது.
கிளிஃப் பூத் கதாபாத்திரம் தனது காரில் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரைச் சுற்றி வரும் நீண்ட காட்சிகளில், சாலையோரங்களில் இருந்த பெட்ரோல் பங்குகள் மற்றும் அவற்றின் விலைப்பட்டியல்கள் 1969-ஆம் ஆண்டின் விலையிலேயே சுமார் 35 சென்ட்கள் விலையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.
இந்தக் காட்சிகளுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான பழைய கார்களின் உரிமையாளர்கள், படப்பிடிப்பின் போது அந்த கார்களில் நவீன மாற்றங்கள் எதுவும் தெரியக்கூடாது என்பதற்காகத் தங்கள் கார்களை மிகுந்த கவனத்துடன் பராமரித்து வழங்கினர்.
ஒரு காட்சியில் பின்னணியில் தெரியும் ஒரு பழைய பேருந்து, உண்மையில் அந்தச் சமயம் ஓடிக்கொண்டிருந்த அதே வழித்தட எண்ணைக் கொண்டிருந்தது.
படத்தின் இறுதிக்கட்ட மோதலில், ரிக் டால்டனின் மனைவி கதாபாத்திரமான பிரான்செஸ்கா கப்புச்சி மேன்சன் கும்பலை எதிர்கொள்ளும் விதம், இத்தாலிய ஆக்ஷன் படங்களில் வரும் வீராங்கனைகளின் உடல்மொழியை ஒத்திருக்கும்.
இத்தாலியிலிருந்து ஹாலிவுட்டிற்கு வரும் ஒரு நடிகையின் கலாச்சார அதிர்ச்சியை அவரது கதாபாத்திரம் மூலம் இயக்குநர் மென்மையாகக் கையாண்டிருப்பார்.
அவர் பயன்படுத்தும் சில பிரத்யேக இத்தாலிய வசவுகள் மற்றும் அவரது ஆவேசம், அந்தப் பதற்றமான சூழலிலும் ஒருவிதமான அவல நகைச்சுவையை உருவாக்கியது.
அந்த மறக்க முடியாத இரவு நேரத்தில் ஷரோன் டேட்டின் வீட்டின் முன் கேமரா மெல்ல உயர்ந்து செல்லும் போது, பின்னணியில் ஒலிக்கும் இசை மெல்லக் குறைந்து ஒரு அமைதி நிலவும்.
அந்த அமைதி, 'வரலாறு மாற்றப்பட்டுவிட்டது' என்பதற்கான மௌன சாட்சி. திரையில் தோன்றும் படத்தின் தலைப்பு 'ஒன்ஸ் அபான் எ டைம்', இது ஒரு விசித்திரமான தேவதைக் கதை என்பதையும், இதில் நடப்பவை நிஜமான வரலாற்றின் ஒரு கவித்துவமான மாற்று வடிவம் என்பதையும் உறுதிப்படுத்துகிறது.
ஒரு மாபெரும் கலைஞனின் வீழ்ச்சியும், ஒரு அழகிய உயிரின் மீட்பும் ஒரே புள்ளியில் சந்திக்கும் அந்தத் தருணமே இப்படத்தின் முத்தாய்ப்பாகும்.
இயக்குநர் இந்தப் படத்தில் சி.ஜி.ஐ தொழில்நுட்பத்தை முற்றிலுமாகத் தவிர்த்துவிட்டு, 1969-ஆம் ஆண்டின் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸை நிஜமாகவே கட்டியெழுப்பினார்.
இதற்காகப் புகழ்பெற்ற 'பான்டாஜஸ்' மற்றும் 'புய்' போன்ற திரையரங்குகளின் முகப்புத் தோற்றங்களை பழைய காலத்திற்கு மாற்றியதோடு மட்டுமல்லாமல், அந்த வீதிகளில் ஓடிய நூற்றுக்கணக்கான பழைய கார்களைத் தேடிப்பிடித்து வரவழைத்தார்.
அந்த கார்களில் இருந்த உரிமத் தட்டுகள் கூட 1969-ஆம் ஆண்டின் அந்தந்த மாதங்களுக்கு உரிய ஸ்டிக்கர்களுடன் மிகத் துல்லியமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தன.
இது ஒரு வரலாற்று ஆவணம் போன்ற துல்லியத்தைத் திரைப்படத்திற்கு அளித்தது.
கிளிஃப் பூத் கதாபாத்திரத்தின் துணிச்சலைக் காட்டும் விதமாக, அவர் தனது டிரெய்லருக்கு வெளியே ஒரு கூரையின் மேல் ஏறி டிவி ஆண்டெனாவைப் பழுதுபார்க்கும் காட்சி ஒன்று வரும்.
அந்த உயரமான இடத்தில் பிராட் பிட் எவ்விதப் பாதுகாப்பு கயிறுகளும் இன்றி சாதாரணமாக நடந்து நடித்தார்.
இது அந்த கதாபாத்திரத்தின் 'பயமற்ற' குணாதிசயத்தை நடிகரே நேரடியாக வெளிப்படுத்திய தருணம். அதேபோல், ரிக் டால்டன் இத்தாலியில் நடித்ததாகக் காட்டப்படும் அந்தப் படங்களின் பெயர்கள், உண்மையில் 60-களில் வெளிவந்த இரண்டாம் தர ஆக்ஷன் படங்களின் தலைப்புகளை நையாண்டி செய்யும் விதமாகவும், அதே சமயம் அந்த வகை சினிமாக்களுக்கு மரியாதை செலுத்தும் விதமாகவும் சூட்டப்பட்டவை.
ஷரோன் டேட் ஒரு புத்தகக் கடைக்குச் செல்லும் காட்சியில், அந்தக் கடையின் உட்புறம் மற்றும் அங்கு அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த இதழ்கள் அனைத்தும் 1969-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதத்தில் வெளிவந்த அதே இதழ்களாகும். 'லைப்' மற்றும் 'லுயுர்' போன்ற பத்திரிகைகளின் அசல் பிரதிகளைச் சேகரித்து அந்த அடுக்கில் வைத்திருந்தனர்.
இதற்காகத் தனி ஒரு குழுவே பழைய புத்தகக் கடைகளில் பல மாதங்கள் ஆய்வு செய்தது.
இந்தத் துல்லியம் பார்வையாளர்களின் கண்களுக்குத் தெரியாவிட்டாலும், நடிகர்கள் அந்தச் சூழலுக்குள் முழுமையாக ஒன்றிப்போக இது பேருதவியாக இருந்தது.
ரிக் டால்டனின் வீட்டில் நடக்கும் அந்த விறுவிறுப்பான கிளைமாக்ஸ் காட்சியில், மேன்சன் கும்பலைச் சேர்ந்தவர்கள் பயன்படுத்திய அந்தப் பழைய கார் பழுதடைந்து சத்தம் போடும் காட்சி, நிஜமாகவே அந்த கும்பல் அன்று பயன்படுத்திய அதே மாடல் காரைக் கொண்டு படமாக்கப்பட்டது.
அந்த காரின் என்ஜின் எழுப்பும் ஒவ்வொரு ஒலியும் வன்முறை தொடங்கப்போவதை உணர்த்தும் ஒரு எச்சரிக்கை மணியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.
அந்த மோதலின் போது கிளிஃப் பூத்தின் செல்ல நாய் காட்டும் ஆக்ரோஷமான நடிப்புக்காக, அந்த நாய்க்குத் தசைப் பிடிப்புகள் வராமல் இருக்க பிரத்யேகமான உடற்பயிற்சிகளும் ஓய்வு நேரங்களும் வழங்கப்பட்டன.
இறுதிக் காட்சியில் ரிக் டால்டன் தனது அண்டை வீட்டின் இண்டர்காம் மூலம் பேசும் போது, அந்த ஒலியின் தரம் 1960-களின் இண்டர்காம் கருவிகளில் இருந்த அதே 'க்ராக்லிங்' சத்தத்துடன் இருக்குமாறு ஒலிப்பதிவு செய்யப்பட்டது.
அந்தத் தருணத்தில் வானத்திலிருந்து கேமரா மெல்லக் கீழே இறங்கி அந்தத் தெருவை முழுமையாகக் காட்டும் போது, அது ஒரு சோகமான வரலாற்றுப் பக்கத்தை அன்பால் மாற்றியமைத்த திருப்தியைப் பார்வையாளர்களுக்கு வழங்குகிறது.
வரலாற்றில் அந்தத் தெரு இரத்தத்தால் நனைந்திருக்க வேண்டும், ஆனால் சினிமாவில் அது ஒரு புதிய நட்பின் தொடக்கமாக மாற்றப்பட்டதே இந்தத் திரைப்படத்தின் ஆகச்சிறந்த திரைக்கதை விந்தையாகும்.
ரிக் டால்டன் கதாபாத்திரத்திற்காக உருவாக்கப்பட்ட போலி திரைப்படங்களின் பெயர்களும் அவற்றின் பாணியும் வியக்க வைக்கின்றன.
'நெப்ராஸ்கா ஜிம்' போன்ற ஸ்பகெட்டி வெஸ்டர்ன் படங்களுக்காக இத்தாலிக்குச் செல்லும் ரிக் டால்டன், அங்கு புகழ்பெற்ற இயக்குநர்களுடன் பணியாற்றுவதாகக் காட்டப்படும்.
அந்தப் போலித் திரைப்படங்களின் போஸ்டர்களில் பயன்படுத்தப்பட்ட எழுத்துருக்கள் மற்றும் வண்ணங்கள் 1960-களின் இத்தாலியத் திரையுலகின் அசல் பாணியை அப்படியே பிரதிபலிக்கின்றன.
அந்தப் போஸ்டர்களில் ரிக் டால்டனின் பெயர் பெரிய எழுத்துக்களில் பொறிக்கப்பட்டிருப்பது, சர்வதேச சந்தையில் அவரது வீழ்ச்சியடைந்து வரும் புகழைத் தக்கவைக்க எடுக்கும் முயற்சியின் வெளிப்பாடாகும்.
ஷரோன் டேட் கதாபாத்திரத்தின் நிஜமான ஆத்மாவைத் திரையில் கொண்டு வர, அவரது சகோதரி டெப்ரா டேட்டிடம் இருந்து பல ஆலோசனைகள் பெறப்பட்டன.
மார்கோட் ராபி அந்தப் பாத்திரத்திற்காகத் தயாரானபோது, ஷரோன் டேட் நிஜமாகவே பயன்படுத்திய சில வாசனைத் திரவியங்களைப் பயன்படுத்தினார்.
இது வெறும் நடிப்பு என்பதைத் தாண்டி, அந்தப் பாத்திரத்தின் உணர்வை நடிகை உள்வாங்க உதவியது. மேலும், ஒரு காட்சியில் அவர் அணிந்திருக்கும் கண்ணாடிகள் மற்றும் சில உடைகள் ஷரோன் டேட்டின் அசல் சேகரிப்பிலிருந்து பெறப்பட்டவை என்பது அந்தப் பாத்திரத்திற்கு வழங்கப்பட்ட வரலாற்று ரீதியான கௌரவமாகும்.
படத்தின் ஒலி அமைப்பில் ஒரு முக்கியமான அம்சம் , 1969-ஆம் ஆண்டின் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் பின்னணி இரைச்சலை உருவாக்க, பழைய கார் என்ஜின்களின் ஒலிகள் மிக நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டன.
பிராட் பிட் ஓட்டும் காடிலாக் காரின் என்ஜின் சத்தம் முதல், அந்தத் தெருக்களில் செல்லும் பழைய பஸ்களின் பிரேக் சத்தம் வரை ஒவ்வொன்றும் அந்த ஆண்டிற்கே உரித்தான தனித்துவமான அதிர்வெண்களில் ஒலிக்கச் செய்யப்பட்டன.
நவீன கார்களின் மென்மையான ஒலிகள் எங்கும் ஊடுருவிவிடக் கூடாது என்பதில் படக்குழுவினர் காட்டிய கவனம் அந்தச் சூழலை மெய்த்தன்மையுடன் மாற்றியது.
மேன்சன் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ரிக் டால்டனின் வீட்டிற்குள் நுழையும் அந்தப் பதற்றமான தருணத்தில், பின்னணியில் ஒலிக்கும் மௌனம் மற்றும் மிக மெல்லிய இசை ஒரு விதமான அச்சுறுத்தலை உருவாக்குகின்றன.
அந்தச் சமயத்தில் ரிக் டால்டன் ஒரு நீச்சல் குளத்தில் மிதந்து கொண்டு பாட்டு கேட்டுக் கொண்டிருப்பார். அவர் கேட்கும் அந்தப் பாடல்கள் மற்றும் அந்தத் தருணத்தின் ஒளியமைப்பு, வெளியே நடக்கப்போகும் பெரும் வன்முறைக்கும் அவர் இருக்கும் அமைதியான உலகிற்கும் இடையிலான முரணைக் காட்டுகிறது.
இந்தப் படப்பிடிப்பின் போது பயன்படுத்தப்பட்ட அந்த நீச்சல் குளம் மற்றும் அதன் சுற்றுப்புறம், அக்காலத்து ஹாலிவுட் நட்சத்திரங்களின் வாழ்க்கை முறையை அப்படியே பிரதிபலிக்கும் வகையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.
இயக்குநர் டாரான்டினோவின் படங்களில் பொதுவாக வரும் காலணிகள் மற்றும் பாதங்கள் குறித்தக் காட்சிகள் இப்படத்திலும் ஒரு குறியீடாக வருகின்றன.
குறிப்பாக கிளிஃப் பூத் மற்றும் மேன்சன் கும்பலைச் சேர்ந்த பெண் இடையிலான கார் பயணக் காட்சியில், அந்தக் காலத்து ஹிப்பி கலாச்சாரத்தின் சுதந்திரமான போக்கை இது காட்டுகிறது.
படத்தின் இறுதியில் ரிக் டால்டன் தனது அண்டை வீடான ரோமன் போலன்ஸ்கியின் வீட்டிற்குள் நுழையும்போது, கேமரா அந்த வீட்டின் வாயிற்கதவை நோக்கி மெல்ல நகர்ந்து செல்லும்.
அந்தத் தருணம், ஒரு விபத்தால் அழிய வேண்டிய வரலாறு, ஒரு மாற்றுக் கதையின் மூலம் அழகாகக் காப்பாற்றப்பட்டதை எவ்வித வசனமும் இன்றி உணர்த்தியது ஒரு உன்னதமான திரைமொழி.
படத்தின் கதை:-
1969 ஆம் ஆண்டின் ஹாலிவுட் பொற்காலத்தை கண்முன் நிறுத்தும் இந்த படைப்பில், லியோனார்டோ டிகாப்ரியோ ரிக் டால்டனாகவும், பிராட் பிட் கிளிஃப் பூத்தாகவும் வாழ்ந்து காட்டியிருக்கிறார்கள்.
பிப்ரவரி மாதத்தின் ஒரு காலைப் பொழுதில் ரிக் டால்டன் தனது சரிந்து வரும் திரைவாழ்க்கையை எண்ணி பெருமூச்சு விடுகிறார்.
பவுண்டி லா போன்ற தொடர்களில் ஒரு காலத்தில் நாயகனாக வலம் வந்தவருக்கு இப்போது மற்றவர்களின் படங்களில் அடிவாங்கும் வில்லன் வேடங்களே மிஞ்சுகின்றன.
ஏஜென்ட் மார்வின் ஸ்வார்ஸ் (அல் பசினோ) அவருக்கு இத்தாலிய ஸ்பகெட்டி வெஸ்டர்ன் படங்களை பரிந்துரைக்கும்போது, அது தனது தரத்திற்கு இழுக்கு என ரிக் குமுறுகிறார்.
அவருக்கு நிழலாகவும்,டூப் கலைஞராகவும் ஓட்டுநராகவும், நண்பனாகவும் இருக்கும் கிளிஃப் பூத் (பிராட் பிட்), ஒரு முன்னாள் உலகப்போர் வீரர். தனது மனைவியைக் கொன்றதாக அவர் மீது படிந்துள்ள கறை, ஸ்டண்ட் ஒருங்கிணைப்பாளர் ராண்டி மில்லர் (கர்ட் ரசல்) போன்றவர்களிடம் அவருக்கு வேலை கிடைக்காமல் செய்கிறது.
கிளிஃப் ஒரு சிறிய டிரெய்லரில் தனது விசுவாசமான பிட்புல் நாய் பிராந்தியுடன் வசித்து வருகிறார்.
ரிக் டால்டனின் வீட்டிற்கு அடுத்த வீட்டில் புகழ்பெற்ற இயக்குனர் ரோமன் போலன்ஸ்கி (ரஃபாள் ஜாவியுருச்சா) மற்றும் பேரழகி ஷரோன் டேட் (மார்கோட் ராபி) குடிபுகுகிறார்கள்.
ஒருவேளை அவர்கள் மூலமாக தனது தலைவிதி மாறக்கூடும் என ரிக் ஏங்குகிறார். ஒரு மதியம், கிளிஃப் தனது காரில் செல்லும்போது புசிகேட் (மார்கரெட் குவாலி) என்ற இளம்பெண்ணைச் சந்திக்கிறார்.
அவள் அவரைத் தனது குழுவினர் வசிக்கும் ஸ்பான் ரான்ச் என்ற இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறாள். அது ஒரு பழைய படப்பிடிப்புத் தளம்.
அங்குள்ள முதியவர் ஜார்ஜ் ஸ்பான் (பரூஸ் டெர்ன்) என்பவரை இந்த ஹிப்பிகள் ஏமாற்றி சுரண்டுகிறார்களோ என்ற சந்தேகத்தில் கிளிஃப் உள்ளே செல்கிறார்.
அங்கு கிளெம் (ஜேம்ஸ் லாண்ட்ரி ஹெபர்ட்) போன்றவர்களுடன் அவருக்கு மோதல் ஏற்படுகிறது.
இதற்கிடையில் லான்சர் படப்பிடிப்பில் ரிக் டால்டன் வசனங்களை மறந்து தடுமாறி, தனது கேரவனில் ஆவேசமாக அழுது தீர்க்கிறார்.
ஆனால் பின்னர் அவர் வெளிப்படுத்தும் அசுரத்தனமான நடிப்பு இயக்குனர் சாம் வநாமேக்கர் (நிக்கோலஸ் ஹம்மண்ட்) மற்றும் உடன் நடிக்கும் சிறுமி ட்ரூடி (ஜூலியா பட்டர்ஸ்) ஆகியோரை வியக்க வைக்கிறது.
இது அவருக்கு இத்தாலி செல்லும் துணிவைத் தருகிறது. இத்தாலியில் செர்ஜியோ கோர்புச்சி போன்றவர்களுடன் பணியாற்றி மூன்று நான்கு படங்களை முடித்துவிட்டு, பிரான்செஸ்கா கப்புச்சி (லோரன்சா இஸோ) என்ற பெண்ணை மணந்து மீண்டும் அமெரிக்கா திரும்புகிறார்.
ஆனால் பொருளாதார நெருக்கடியால் கிளிஃபை பணியிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டிய தவிர்க்க முடியாத சூழல் அவருக்கு ஏற்படுகிறது.
வரலாற்றின் கருப்பு நாளான 1969 ஆகஸ்ட் 8 அன்று, ரிக் மற்றும் கிளிஃப் இருவரும் இறுதிமுறையாக மது அருந்திவிட்டு வீடு திரும்புகிறார்கள்.
அதே நேரத்தில் சார்லஸ் மேன்சனின் சீடர்களான டெக்ஸ் (ஆஸ்டின் பட்லர்), சடி (மிகி மேடிசன்), கேட்டி (மேடிசன் பீட்டி) மற்றும் ஃபிளவர்சைல்டு (மாயா ஹாக்) ஆகியோர் ஷரோன் டேட்டின் வீட்டிற்குள் நுழையத் திட்டமிடுகிறார்கள்.
ஆனால் வீட்டின் வெளியே நின்ற ரிக்கின் கோபமான திட்டுக்களால் திசைமாறும் அவர்கள், ரிக்கின் வீட்டிற்குள்ளேயே நுழைகிறார்கள்.
அங்கு போதையில் இருந்த கிளிஃப் மற்றும் அவரது நாய் பிராந்தி ஆகியோரிடம் அந்த கும்பல் சிக்கிக் கொள்கிறது.
கிளிஃப் தனது ஸ்டண்ட் திறமையால் அவர்களைச் சிதைக்கிறார். டெக்ஸ் கொல்லப்பட, படுகாயமடைந்த சடி துப்பாக்கியுடன் நீச்சல் குளத்தில் விழுகிறாள்.
அங்கு இசையில் மூழ்கியிருந்த ரிக், தன் கைவசம் இருந்த ஸ்டண்ட் ஃபிளேம் த்ரோவரால் அவளைச் சுட்டு எரித்து சாம்பலாக்குகிறார்.
நிஜ வரலாற்றில் ஷரோன் டேட் கொல்லப்பட்ட அந்த இரவு, டரான்டினோவின் கற்பனையில் ரிக் டால்டனுக்கு ஒரு புதிய வாழ்வைத் தரும் இரவாக மாறுகிறது.
இந்தத் திரைப்படத்தில் புரூஸ் லீயாக மைக் மோ, ஜே செப்ரிங்காக எமிலி ஹிர்ஷ் என ஒரு பெரும் நட்சத்திரப் பட்டாளமே அணிவகுத்துள்ளது.
குவென்டின் டரான்டினோவே ஒரு விளம்பர இயக்குனராகவும் தனது குரலைப் பதிவு செய்தும் இந்த உன்னத படைப்பைச் செதுக்கியுள்ளார்.
இத்திரைப்படம் வெறுமனே ஒரு கதையை மட்டும் சொல்லாமல் காலம் கடந்து நிற்கும் நட்பையும் ஹாலிவுட் திரையுலகின் மாற்றங்களையும் ஒரு காவியமாகப் பதிவு செய்கிறது.
படத்தின் மையக்கருத்தாக ரிக் டால்டன் மற்றும் கிளிஃப் பூத் இடையிலான பிணைப்பு அமைகிறது. ஒரு காலத்தில் உச்சத்தில் இருந்த ரிக் தனது புகழ் மங்குவதை எண்ணி அஞ்சுகிறார் ஆனால் அவரது ஒவ்வொரு சரிவிலும் நிழலாக நின்று தாங்கிப்பிடிக்கும் கிளிஃப் பூத் ஒரு உண்மையான நண்பனுக்கு இலக்கணமாகத் திகழ்கிறார்.
திரையுலகில் நட்சத்திர அந்தஸ்து என்பது நிலையற்றது என்பதையும் அதே சமயம் தனிமனித உறவுகள் மட்டுமே ஒரு மனிதனை மன உளைச்சலில் இருந்து மீட்கும் என்பதையும் டரான்டினோ மிக அழகாகச் சித்தரித்துள்ளார்.
ஹாலிவுட்டின் பொற்காலம் என்று போற்றப்படும் 1960களின் இறுதிக்காலம் எவ்வாறு முடிவுக்கு வந்தது என்பதை இப்படம் நுணுக்கமாக விவரிக்கிறது.
பழைய வெஸ்டர்ன் படங்களின் சகாப்தம் முடிந்து புதிய அலை சினிமாக்கள் உருவான அந்த இடைப்பட்ட காலத்தை ரிக் டால்டனின் தடுமாற்றம் பிரதிபலிக்கிறது.
ரிக் தனது பழைய பாணி நடிப்பிலிருந்து மாறி புதிய காலத்திற்கு ஏற்ப தன்னைத் தகவமைத்துக் கொள்ளப் போராடும் காட்சிகள் ஒரு கலைஞனின் அகப்போராட்டத்தை ஆழமாக விளக்குகின்றன.
அதே வேளையில் திரையில் நாயகனாகத் தோன்றும் ரிக் நிஜ வாழ்க்கையில் பலவீனமானவராகவும் திரைக்குப் பின்னால் இருக்கும் ஸ்டண்ட் கலைஞர் கிளிஃப் நிஜ வாழ்க்கையில் அசாத்திய துணிச்சல் மிக்க நாயகனாகவும் காட்டப்படுவது முரணான அழகியல் ஆகும்.
வரலாற்றின் கசப்பான பக்கங்களைச் சினிமா எனும் மாயக்கண்ணாடி வழியாக மாற்றி எழுத முடியும் என்ற செய்தியை இப்படத்தின் கிளைமாக்ஸ் உரக்கச் சொல்கிறது.
நிஜ வரலாற்றில் 1969 ஆம் ஆண்டு நடந்த ஷரோன் டேட்டின் கொடூரக் கொலை என்பது ஹாலிவுட்டின் அப்பாவித்தனம் தொலைந்த ஒரு இருண்ட புள்ளியாகக் கருதப்படுகிறது.
ஆனால் டாரான்டினோ தனது கற்பனைத் திறத்தால் அந்த இரவில் கொலையாளிகள் ரிக் டால்டனின் வீட்டில் நுழைந்து தர்ம அடி வாங்குவதாகக் காட்டியதன் மூலம் அநீதி வீழ்த்தப்படுவதையும் அப்பாவி உயிர்கள் காக்கப்படுவதையும் ஒரு நீதியாக முன்வைக்கிறார்.
இது ஒரு வகையில் மறைந்த அந்த கலைஞர்களுக்குத் திரை உலகம் செய்யும் அஞ்சலியாக அமைகிறது.
இப்படம் நம்பிக்கையின் செய்தியைத் தாங்கி நிற்கிறது.
தனது வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது என்று ரிக் வருந்தும்போது எதிர்பாராத விதமாக ஒரு ஆபத்தான சூழல் அவருக்குப் புகழையும் புதிய வாசல்களையும் திறந்து விடுகிறது.
பக்கத்து வீட்டு ஷரோன் டேட்டின் அழைப்பு என்பது ஒரு நடிகனுக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பு மட்டுமல்ல அது ஒரு புதிய தொடக்கத்தின் அடையாளம்.
காலத்தின் ஓட்டத்தில் பழையவை மறைந்து புதியவை வந்தாலும் திறமையும் விசுவாசமும் கொண்டவர்களுக்கு உலகம் என்றும் கதவைத் திறந்தே வைத்திருக்கும் என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.
ஒரு கலைஞன் தன் மீது வைத்திருக்கும் சுயமரியாதையும் அவனுக்குத் துணையாக நிற்கும் உண்மையான நட்பும் இருந்தால் எந்த ஒரு வீழ்ச்சியிலிருந்தும் மீண்டு வரலாம் என்பதே இப்படைப்பு சொல்லும் உன்னத செய்தியாகும்.
