பார்டோ (Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths) 2022 – நினைவுக்கும் நிஜத்துக்கும் நடுவே ஒரு கனவுப் பயணம்
நம் வாழ்க்கையில் எது உண்மை—நாம் வாழ்ந்த சம்பவங்களா, அவற்றைப் பற்றி நாம் உருவாக்கிக்கொண்ட நினைவுகளா, அல்லது அந்த நினைவுகளுக்குள் மறைந்திருக்கும் உணர்வுகளா?
இந்தக் கேள்விக்கு நேரடியான பதில் சொல்லாமல், பார்வையாளரையே அந்தக் குழப்பத்திற்குள் அழைத்துச் செல்லும் திரைப்படம் அலெஹாண்ட்ரோ கோன்சாலெஸ் இன்யாரிட்டுவின் பார்டோ.
மெக்சிகோவின் வரலாறு, தனிமனித நினைவு, குடும்பம், தாய்நாடு, குடியேற்றம், இழப்பு, குற்றவுணர்வு, புகழ் என பல அடுக்குகளை ஒரே கனவுலகத் திரைப்பட மொழியில் இணைக்கும் படைப்பு இது.
இன்யாரிட்டு இங்கே வழக்கமான கதை சொல்லும் முறையைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை.
நிஜம், நினைவு, கனவு, கற்பனை ஆகியவற்றுக்கிடையேயான எல்லையை திட்டமிட்டு மங்கச் செய்கிறார்.
இதனால் திரையில் தெரியும் ஒவ்வொரு காட்சியையும் “இது உண்மையா?” என்று ஆராய்வதைவிட, “இந்தக் காட்சி ஒரு மனிதனின் மனநிலையை எப்படி வெளிப்படுத்துகிறது?” என்று சிந்திக்கத் தொடங்குகிறோம்.
திரைப்படத்தின் தலைப்பே இதற்கான முக்கியமான திறவுகோலை வழங்குகிறது. ‘பார்டோ’ என்பது மரணத்துக்கும் மறுபிறப்புக்கும் இடையிலான இடைநிலையைக் குறிக்கும் பௌத்தக் கருத்து.
அந்த இடைநிலை என்ற எண்ணத்தை வாழ்க்கையின் பல்வேறு மனநிலைகளுக்கும் திரைப்படம் விரிவுபடுத்துகிறது.
சில்வெரியோ காமா (டேனியல் கிமெனெஸ் காச்சோ) என்ற பத்திரிகையாளரும் ஆவணப்பட இயக்குநரும் இந்த உலகத்தின் மையத்தில் இருக்கிறார்.
அவரை ஒரு சாதாரண திரைப்படக் கதாபாத்திரமாக மட்டும் உருவாக்காமல், நினைவுகளாலும் அனுபவங்களாலும் தொடர்ந்து தன்னைத் தானே ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் மனிதராக இன்யாரிட்டு வடிவமைக்கிறார்.
அதனால் கதாபாத்திரத்தின் வெளிப்புறச் செயல்களைவிட, அவனுடைய உள்மன உலகமே முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
லூசியா (கிரிசெல்டா சிசிலியானி) உள்ளிட்ட குடும்ப உறவுகளும் தனித்தனி கதாபாத்திரங்களாக மட்டுமல்லாமல், சில்வெரியோவின் நினைவுகள் மற்றும் உணர்ச்சிகளுடன் தொடர்புடைய மனிதப் பரிமாணங்களாகத் தோன்றுகின்றன.
திரைக்கதையின் மிகப்பெரிய தனித்துவம் அதன் நேர்கோட்டுத் தன்மையின்மையே. பார்வையாளருக்கு எல்லாவற்றையும் விளக்கிவிட்டு அடுத்த காட்சிக்கு அழைத்துச் செல்லும் பாதுகாப்பான கதை சொல்லல் இங்கே இல்லை.
ஒரு காட்சி நிஜத்தைப் போலத் தோன்றலாம்; இன்னொரு காட்சி கனவைப் போல இருக்கலாம்; இரண்டிற்கும் இடையிலான எல்லையைத் தீர்மானிப்பது பார்வையாளரின் அனுபவமாகிறது.
இதனால் படம் பார்க்கும் செயல் ஒரு கதையைப் பின்தொடர்வதாக மட்டும் இல்லாமல், ஒருவரின் நினைவுக்குள் பயணம் செய்வது போன்ற அனுபவமாக மாறுகிறது.
இன்யாரிட்டுவின் இயக்கத்தில் பிரம்மாண்டமும் தனிப்பட்ட உணர்வும் ஒன்றாகச் செல்கின்றன.
ஒரு தனிமனிதனின் உள்மனப் போராட்டத்தைப் பேசும்போது கூட, மெக்சிகோவின் வரலாறும் சமூக நினைவும் அதனுடன் இணைக்கப்படுகின்றன. நாட்டின் கடந்தகாலம், இன்றைய சமூகப் பிரச்சினைகள், குடியேற்றம், தேசிய அடையாளம், அமெரிக்காவுடனான உறவு போன்றவை வெறும் அரசியல் தகவல்களாக வருவதில்லை.
அவை ஒரு மனிதன் தன்னைப் பற்றியும் தனது நாட்டைப் பற்றியும் சிந்திக்கும் விதத்தோடு இணைகின்றன. இதுவே படத்திற்கு தனிப்பட்ட தன்மையையும் சமூகப் பரப்பையும் ஒரே நேரத்தில் அளிக்கிறது.
சில்வெரியோவாக டேனியல் கிமெனெஸ் காச்சோவின் நடிப்பு இந்தச் சிக்கலான திரைப்பட மொழியைத் தாங்கும் முக்கியமான தூணாக இருக்கிறது.
அவருடைய கதாபாத்திரம் வெளிப்படையாகப் பேசுவதைக் காட்டிலும், முகபாவனை, உடல் மொழி, தயக்கம், குழப்பம் போன்ற நுண்ணிய வெளிப்பாடுகள் மூலம் அதிகம் பேசுகிறது.
லூசியாவாக கிரிசெல்டா சிசிலியானியும் அதேபோல் கதாபாத்திரத்தின் உணர்ச்சி ஆழத்தை வலுப்படுத்துகிறார்.
இருவரின் நடிப்பிலும் மிகைப்படுத்தல் இல்லாமல் உள்ளுக்குள் அழுத்தப்பட்டிருக்கும் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் தன்மை காணப்படுகிறது.
ஒளிப்பதிவு இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய கவர்ச்சிகளில் ஒன்று. டேரியஸ் கோண்ட்ஜியின் காட்சிப்பதிவு சாதாரண உலகத்தையே சில நேரங்களில் கனவு போன்ற பிரம்மாண்டமான இடமாக மாற்றுகிறது.
பரந்த காட்சிகள், மனிதர்களைச் சுற்றியுள்ள மிகப்பெரிய வெளிகள், நெருக்கமான காட்சிகள் என கேமரா ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மனநிலைக்கு ஏற்ப பார்வையாளரின் பார்வையையும் மாற்றுகிறது.
இந்தக் காட்சியமைப்பு வெறும் அழகுக்காக அல்ல; படத்தின் மனநிலையை பார்வையாளருக்கு உணரச் செய்யும் திரைப்பட மொழியாகப் பயன்படுகிறது.
பெரிய வடிவக் கேமராவும் பனாவிஷன் ஸ்பீரோ லென்ஸ்களும் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பது படத்தின் காட்சிகளுக்கு தனித்துவமான பரப்பையும் ஆழத்தையும் அளிக்கிறது.
குறிப்பாக அகலமான காட்சிகளில் மனிதர்களும் அவர்களைச் சுற்றியுள்ள உலகமும் ஒரே சட்டகத்துக்குள் மிகப் பெரிய அளவில் இணைக்கப்படுகின்றன.
இதனால் தனிமனிதனின் சிறிய வாழ்க்கைக்கும் வரலாற்றின் பிரம்மாண்டமான பின்னணிக்கும் இடையேயான தொடர்பை காட்சியே உணர்த்துகிறது.
படத்தொகுப்பும் வழக்கமான தொடர்ச்சியான கதை சொல்லலைவிட மன ஓட்டத்தை முன்னிலைப்படுத்துகிறது.
ஒரு காட்சியிலிருந்து மற்றொரு காட்சிக்குச் செல்லும்போது “இது எப்படி நடந்தது?” என்ற கேள்வி எழுவது இயல்பானது. ஆனால் அந்தக் கேள்விக்கு உடனடியாக பதில் தராமல், பார்வையாளரை அந்த அனுபவத்திலேயே இருக்கச் செய்கிறது.
இதனால் படம் வேகமாக முன்னேறும் கதையாக இல்லாமல், நீண்ட நேரம் மனதில் தங்கி இருக்கும் கனவு போன்ற அனுபவமாக மாறுகிறது.
இசையில் பிரைஸ் டெஸ்னரும் இன்யாரிட்டுவும் இணைந்திருக்கிறார்கள்.
இசை காட்சிகளுக்கு வெறும் பின்னணி ஆதரவாக இல்லாமல், படத்தின் உளவியல் சூழலை உருவாக்கும் ஒரு கருவியாக செயல்படுகிறது.
அதனுடன் ஒலியமைப்பும் சேரும்போது, நிஜத்துக்கும் கனவுக்கும் இடையேயான மெல்லிய எல்லை மேலும் சிக்கலாகிறது.
ஒலி, இசை, காட்சி ஆகிய மூன்றும் தனித்தனியாகச் செயல்படாமல் ஒரே உணர்வை உருவாக்குகின்றன.
கலை இயக்கமும் காட்சியமைப்பும் படத்தின் பிரம்மாண்டமான கற்பனை உலகத்தை உருவாக்குவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.
மெக்சிகோவின் வரலாற்று மற்றும் கலாச்சார அடையாளங்கள் வெறும் பின்னணியாக வைக்கப்படவில்லை.
அவை கதாநாயகனின் மன உலகத்துடன் இணையும் காட்சிச் சின்னங்களாக மாறுகின்றன. ஆடை வடிவமைப்பும் இந்தக் காட்சியுலகத்தின் இயல்பை வலுப்படுத்துகிறது.
இதனால் திரைப்படம் நிஜ உலகின் மறுபதிப்பாக இல்லாமல், நினைவுகளால் மறுவடிவமைக்கப்பட்ட உலகமாகத் தோன்றுகிறது.
திரைப்படத்தின் காலப்பின்னணியும் முக்கியமானது. அமெரிக்கா–மெக்சிகோ உறவு, குடியேற்றம், தேசிய அடையாளம், மெக்சிகோவின் வரலாற்று வன்முறைகள் போன்ற சமகால மற்றும் வரலாற்று அடுக்குகள் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன.
ஆனால் படம் இவற்றை ஒரு அரசியல் உரையாக மாற்றிவிடுவதில்லை. தனிமனிதனின் பார்வையில் ஒரு நாட்டை நினைவுகூர்வது எப்படி இருக்கும் என்பதே அதன் அணுகுமுறை.
இதன் மனிதநேயப் பார்வை குறிப்பாக குறிப்பிடத்தக்கது. தாய்நாட்டை விட்டு வெளியேறிய ஒருவருக்குள் ஏற்படும் பெருமையும் குற்றவுணர்வும், குடும்பத்துடனான பாசமும் இழப்புகளும், வெற்றியின் பின்னால் இருக்கும் வெறுமையும், கடந்தகாலத்திலிருந்து விடுபட முடியாத மனநிலையும் படம் ஆராய்கிறது.
இவை மெக்சிகோவைச் சேர்ந்த ஒரு கதாபாத்திரத்தின் அனுபவங்களாக இருந்தாலும், அதன் அடிப்படை உணர்வுகள் உலகின் எந்தப் பார்வையாளருக்கும் புரியக்கூடியவை.
அதே நேரத்தில், பார்டோ எளிதான திரைப்படம் அல்ல. 174 நிமிட வெனிஸ் பதிப்பிலிருந்து பின்னர் குறைக்கப்பட்ட இறுதிப் பதிப்பும் சுமார் 160 நிமிடங்கள் நீளமானது.
விமர்சகர்களிடையே படத்திற்கான வரவேற்பும் இருவேறு முகம் கொண்டதாக இருந்தது.
நடிப்பு, ஒளிப்பதிவு, இயக்கம் ஆகியவை பாராட்டப்பட்டாலும், திரைக்கதை மற்றும் நீண்ட நேரம் குறித்து விமர்சனங்கள் எழுந்தன.
சிலர் படத்தை மிகுந்த தன்முனைப்புடையதாகவும் செயற்கையாகப் பெருமைப்படுத்தப்பட்டதாகவும் கருதினர்.
அதேவேளை, பிற திரைப்படக் கலைஞர்கள் இதன் கனவு போன்ற காட்சிப்படைப்பையும் தனிப்பட்ட கலை வெளிப்பாட்டையும் பாராட்டினர்.
ராட்டன் டொமேட்டோஸில் விமர்சகர்களின் 60 சதவீத மதிப்புரைகள் சாதகமாக இருந்தன; மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 55/100 என்ற கலவையான மதிப்பெண் கிடைத்தது.
விருதுகளிலும் குறிப்பாக ஒளிப்பதிவு கவனம் பெற்றது. திரைப்படம் வெனிஸ் திரைப்பட விழாவில் தங்கச் சிங்கத்திற்குப் போட்டியிட்டது;
கேமரிமேஜ் விழாவில் டேரியஸ் கோண்ட்ஜி வெள்ளித் தவளையை வென்றார்.
மேலும், திரைப்படம் சிறந்த ஒளிப்பதிவுக்கான அகாடமி விருதுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
மெக்சிகோவின் ஏரியல் விருதுகளில் சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த நடிகர், சிறந்த ஒளிப்பதிவு, சிறந்த ஒலி, சிறந்த படத்தொகுப்பு, கலை இயக்கம், ஆடை வடிவமைப்பு, காட்சி விளைவுகள் உள்ளிட்ட பல பிரிவுகளில் வெற்றிகளைப் பெற்றது.
இவை படத்தின் காட்சியமைப்பு மற்றும் தொழில்நுட்பத் திறனுக்குக் கிடைத்த முக்கிய அங்கீகாரங்களாகும்.
ஆனால் பார்டோவின் உண்மையான தனித்துவம் விருதுகளிலோ பிரம்மாண்டமான காட்சிகளிலோ மட்டும் இல்லை.
ஒரு மனிதன் தனது வாழ்க்கையை நினைவுகூரும்போது, அந்த நினைவுகள் எவ்வளவு நம்பகமானவை என்ற கேள்வியை எழுப்புவதில்தான் அதன் வலிமை இருக்கிறது.
வரலாறு என்பது புத்தகங்களில் இருக்கும் கடந்தகாலமா, அல்லது ஒவ்வொரு மனிதனும் தனது நினைவுகளில் சுமந்து செல்லும் தனிப்பட்ட அனுபவமா என்ற சிந்தனையையும் படம் தூண்டுகிறது.
இதற்கான பதிலை நேரடியாகக் கொடுக்காமல், பார்வையாளரின் மனதிலேயே அந்தக் கேள்வியைத் தொடர்ந்து ஒலிக்கச் செய்கிறது.
அதனால் பார்டோவை வழக்கமான கதையுள்ள திரைப்படமாக மட்டும் அணுகுவது அதன் தனித்துவத்தைச் சுருக்கிவிடும். இது பார்க்கப்பட வேண்டியதோடு, உணரப்படவும் சிந்திக்கப்படவும் வேண்டிய திரைப்படம்.
ஒவ்வொரு பார்வையாளரும் தங்களுடைய நினைவுகள், இழப்புகள், சொந்த ஊர், குடும்பம், கடந்தகாலம் ஆகியவற்றைப் பற்றி வேறுவிதமாகச் சிந்திக்கச் செய்யக்கூடிய திறன் இதற்கு இருக்கிறது.
திரை முடிந்த பிறகும் சில காட்சிகளும் கேள்விகளும் மனதில் தங்கியிருந்து, “நாம் நினைவுகூரும் வாழ்க்கைதான் உண்மையான வாழ்க்கையா?” என்று நம்மையே கேட்கச் செய்தால், அதுவே பார்டோவின் மிகப்பெரிய வெற்றி.
===============================
படத்தின் கதை:-
மெக்சிகோவைச் சேர்ந்த சில்வெரியோ காமா (டேனியல் கிமெனெஸ் காச்சோ) லாஸ் ஏஞ்சல்ஸில் தனது மனைவி லூசியா காமா (கிரிசெல்டா சிசிலியானி), மகன் லோரென்சோ ஆகியோருடன் வசிக்கிறார்.
மெக்சிகோவில் பத்திரிகையாளராக இருந்த சில்வெரியோ பின்னர் ஆவணப்பட இயக்குநராக மாறுகிறார்.
வயது அதிகரிக்க அதிகரிக்க, அவர் உருவாக்கும் படைப்புகள் வெளிப்புற உலகைப் பற்றிய நேரடியான பதிவுகளாக இல்லாமல், அவருடைய சொந்த அனுபவங்கள், நினைவுகள், உணர்வுகள், கற்பனைகள் ஆகியவற்றுடன் கலந்த தனிப்பட்ட பார்வையாக மாறுகின்றன.
அவர் உருவாக்கிய சமீபத்திய படைப்பு, அவரது வாழ்க்கையையும் அனுபவங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு கற்பனை–ஆவணப்படமாக இருக்கிறது.
சில்வெரியோவும் லூசியாவும் ஒருவருக்கொருவர் அன்பாகவே வாழ்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும் ஒரு துயரம் இருக்கிறது.
அவர்களுடைய முதல் குழந்தையான மேடியோ பிறந்த மறுநாளே இறந்துவிடுகிறான்.
அந்த இழப்பிலிருந்து இருவராலும் முழுமையாக மீள முடியவில்லை. மேடியோவின் சாம்பலை அவர்கள் பாதுகாத்து வைத்திருக்கிறார்கள்.
குழந்தையை இழந்த துயரமும், அந்த நினைவிலிருந்து விடுபட முடியாத மனநிலையும் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து இருக்கிறது.
சில்வெரியோவின் அன்றாட வாழ்க்கை சாதாரணமாகத் தோன்றினாலும், அவன் அனுபவிக்கும் உலகம் எப்போதும் அப்படியில்லை.
நிஜ வாழ்க்கை, பழைய நினைவுகள், கனவுகள், கற்பனைகள் ஆகியவை அவனுடைய மனதில் ஒன்றோடொன்று கலந்துகொண்டே இருக்கின்றன.
உதாரணமாக, மெக்சிகோவில் உள்ள சாபுல்டெபெக் கோட்டையில் அமெரிக்கத் தூதரைச் சந்திக்கும்போது, அந்த இடத்தின் வரலாறு அவனுடைய மனக்காட்சியாக உயிர்பெறுகிறது.
1847-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற சாபுல்டெபெக் போரின் காட்சிகளும், அப்போது உயிரை மாய்த்துக்கொண்ட சிறுவீரர்களான ‘நின்யோஸ் ஹீரோயஸ்’ பற்றிய காட்சிகளும் அவனைச் சுற்றி நிகழ்வது போல அவன் காண்கிறான்.
இதற்கிடையில், சில்வெரியோ ஒரு முக்கியமான அமெரிக்கப் பத்திரிகை விருதைப் பெறவிருப்பதை அறிகிறான்.
அந்த விருதைப் பெறும் முதல் லத்தீன் அமெரிக்கர் அவனாக இருக்கப் போகிறான். ஆனால் இந்தப் பெருமையை அவன் முழுமையாக மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.
அமெரிக்காவுக்கும் மெக்சிகோவுக்கும் இடையே பதற்றம் நிலவும் சூழலில், அந்த விருது இரு நாடுகளுக்கிடையேயான உறவைச் சீர்படுத்துவதற்காக வழங்கப்படுகிறதோ என்று அவன் சந்தேகிக்கிறான்.
குறிப்பாக அமெரிக்காவுக்குச் செல்லும் மெக்சிகோ குடியேற்றவாசிகளைப் பற்றிய எதிர்மறையான பார்வைகளும், அமேசான் நிறுவனம் மெக்சிகோவின் பாஜா கலிபோர்னியா மாநிலத்தை வாங்க முயற்சிப்பதும் இரு நாடுகளுக்கிடையேயான அரசியல் பதற்றத்தை அதிகரித்திருக்கின்றன.
இந்தச் சூழலில் சில்வெரியோ மெக்சிகோவுக்குத் திரும்புகிறான். அவனுடைய வருகை அந்நாட்டின் ஊடகங்களில் அதிக கவனத்தைப் பெறுகிறது.
அவன் தனது சொந்த நாட்டைப் பற்றியும், மெக்சிகோ அரசைப் பற்றியும் பேச வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
மெக்சிகோ அரசின் பிரச்சினைகளை விமர்சிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமும், மெக்சிகோ மக்களைப் பற்றிய பொதுவான எதிர்மறையான கருத்துகளிலிருந்து அவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமும் அவனுக்குள் ஒரே நேரத்தில் இருக்கின்றன.
இதனுடன் இன்னொரு குற்றவுணர்வும் அவனைத் துரத்துகிறது. தன்னால் அமெரிக்காவுக்குக் குடிபெயர முடிந்திருக்கிறது;
ஆனால் எண்ணற்ற மெக்சிகோ மக்களுக்கு அந்த வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை என்பதால், தான் அவர்களைவிட்டு விலகிச் சென்றுவிட்டதாக அவன் உள்ளுக்குள் உணர்கிறான்.
அவனைப் பற்றிய ஒரு பிரபலமான தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிக்கான நேர்காணலும் ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது.
ஆனால் கடைசி நேரத்தில் சில்வெரியோ அந்த நேர்காணலை ரத்து செய்கிறான். பின்னர் அவன் தனது கணவன் மற்றும் தந்தை என்ற வாழ்க்கையைப் பற்றிய பழைய நினைவுகளில் மூழ்குகிறான்.
அவனுடைய சொந்த நாட்டுடனான உறவும், குடும்பத்துடனான உறவும், அவன் தேர்ந்தெடுத்த வாழ்க்கையும் அவனுக்குள் தொடர்ந்து கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.
அவனுடைய கௌரவத்திற்காக ஒரு குடும்ப விருந்து நடத்தப்படுகிறது. அங்கே சில்வெரியோ தனது சகோதரர்கள் மற்றும் விரிந்த குடும்பத்தினரைச் சந்திக்கிறான்.
அவர்களிடம் அவனுக்கு பெரிதாக உணர்ச்சிப் பிணைப்பு இருப்பதில்லை. ஆனால் அவனுடைய மகள் கமிலா காமாவிடம் (ஷிமேனா லமட்ரிட்) அவன் மிகுந்த பாசத்தைக் காட்டுகிறான்.
இதற்கிடையில், அவனுடைய படைப்புகளைப் பற்றி கடுமையாக விமர்சித்துக் கொண்டிருந்த அந்தத் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் அவனை நேரடியாகத் தாக்குகிறார்.
அதற்கு சில்வெரியோவும் அமைதியாக இருக்காமல், தொகுப்பாளரின் தனிப்பட்ட விஷயங்களை இழிவுபடுத்திப் பதிலளிக்கிறான்.
சூழ்நிலை மோசமடைய, சில்வெரியோ அங்கிருந்து விலகி கழிவறைக்குச் செல்கிறான்.
அங்கே அவனுடைய மனநிலை மீண்டும் நிஜத்திலிருந்து விலகுகிறது. இறந்துபோன தனது தந்தையுடனும் தாயுடனும் அவன் சமரசம் செய்து கொள்வது போன்ற காட்சிகளை அவன் கற்பனையில் காண்கிறான்.
பெற்றோருடனான பழைய உறவுகளும், தீராத உணர்வுகளும் அவனுடைய மனத்தில் உயிர்பெறுகின்றன.
பின்னர் அவன் தனது தாயின் வீட்டிலிருந்து வெளியே வரும்போது, மெக்சிகோவின் வரலாற்றிலும் சமூகத்திலும் பதிந்திருக்கும் கொடூரங்கள் அவனுடைய கண்முன் குறியீட்டு காட்சிகளாக தோன்றுகின்றன.
ஒரு வணிகப் பகுதியில் நூற்றுக்கணக்கான மனிதர்கள் திடீரென கீழே விழுந்து கிடப்பதை அவன் பார்க்கிறான்.
அவர்கள் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றக் குழுக்களால் கடத்தப்பட்ட அல்லது கொல்லப்பட்ட மக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள்.
பின்னர் மெக்சிகோ நகரத்தின் சோகாலோ பகுதியில் எண்ணற்ற சடலங்களின் மேல் ஹெர்னான் கோர்டெஸ் (இவான் மாசாகே) அமர்ந்திருப்பதை சில்வெரியோ காண்கிறான்.
கோர்டெஸ் அவனிடம் பழங்குடியின மக்களுக்கு எதிராக நிகழ்த்தப்பட்ட இனப்படுகொலை குறித்து பேசுகிறான்.
இவை அனைத்தும் சில்வெரியோவின் மனதில் வரலாறும் நிகழ்காலமும் ஒன்றாகக் கலந்துவிடும் விதத்தில் தோன்றுகின்றன.
லாஸ் ஏஞ்சல்ஸுக்குத் திரும்புவதற்கு முன்பு சில்வெரியோ தனது குடும்பத்துடன் பாஜா கலிபோர்னியாவுக்குச் செல்கிறான்.
அதே நேரத்தில், அமேசான் நிறுவனம் அந்த மாநிலத்தை வாங்குகிறது. இந்தப் பயணத்தின் போது கமிலா ஒரு முக்கியமான முடிவைச் சொல்கிறாள்.
பாஸ்டனில் இருக்கும் தனது வேலையை விட்டுவிட்டு மெக்சிகோவுக்குத் திரும்பப் போவதாக அவள் தந்தையிடம் கூறுகிறாள்.
சில்வெரியோ அந்த முடிவை முழுமையாக உற்சாகமாக வெளிப்படுத்தவில்லை என்றாலும், அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையில் இருக்கிறான்.
மெக்சிகோவை விட்டு மீண்டும் அமெரிக்காவுக்குச் செல்லும் முன், குடும்பத்தினர் மேடியோவின் சாம்பலைக் கடலில் கரைக்க முடிவு செய்கிறார்கள்.
பல ஆண்டுகளாக தங்களுடன் வைத்திருந்த அந்தச் சாம்பலை இப்போது கடலிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள்.
பின்னர் குடும்பம் அமெரிக்காவுக்குத் திரும்புகிறது.
ஆனால் அமெரிக்க எல்லைச் சோதனையில், அவர்களைச் சந்திக்கும் ஒரு ஹிஸ்பானிக்-அமெரிக்க சுங்க அதிகாரி அவர்களிடம் அவமதிப்புடன் நடந்துகொள்கிறான்.
இதற்கிடையில் லோரென்சோவுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு சம்பவம் சில்வெரியோவுக்கு நினைவுக்கு வருகிறது.
லோரென்சோவின் செல்லப் பிராணிகளாக இருந்த ஆக்சலாட்டல்கள் இறந்துவிட்டிருந்தன.
அந்த நினைவைத் தொடர்ந்து, லோரென்சோவுக்கு ஆச்சரியமாக சில புதிய ஆக்சலாட்டல்களை வாங்க சில்வெரியோ முடிவு செய்கிறான்.
அவற்றை வாங்கிவிட்டு லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரின் மெட்ரோ ரயிலில் பயணம் செய்கிறான். இதே ரயில் பயணம் திரைப்படத்தின் முன்னர் வந்த ஒரு காட்சியைப் போன்றே மீண்டும் நிகழ்கிறது.
ஆனால் இந்த முறை சில்வெரியோவின் உடலில் கடுமையான பக்கவாதம் ஏற்படுகிறது.
ரயிலில் இருந்த அவன் யாருடைய கவனத்திற்கும் வராமல் பல மணி நேரம் அங்கேயே கிடக்கிறான்.
அவன் பின்னர் கோமா நிலைக்குச் செல்கிறான். இங்குதான் இதுவரை நடந்த சம்பவங்களின் உண்மை நிலை வெளிப்படுகிறது.
சில்வெரியோ அனுபவித்ததாகக் காட்டப்பட்ட பல நிகழ்வுகளும், அவனுடைய கோமாவில் இருந்த மூளை தனது வாழ்க்கையையும் நினைவுகளையும் அனுபவங்களையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சித்துக் கொண்டிருந்த மனக்காட்சிகளாக இருக்கின்றன.
சில்வெரியோ விருதைப் பெறச் செல்ல முடியாத நிலையில், அவனுடைய மகள் கமிலா அவனுக்குப் பதிலாக அந்த விருதைப் பெற்றுக்கொள்கிறாள்.
அதே நேரத்தில் அவனுடைய குடும்பத்தினரும் நண்பர்களும் அவனுடைய படுக்கையைச் சுற்றி அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
அவர்கள் அவனுடன் பேசுகிறார்கள். சிலர் பாடல்களைப் பாடுகிறார்கள். அவன் வாழ்க்கையில் ஏற்கெனவே தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய பாடல்களும் தொலைக்காட்சி ஒலிபரப்புகளும் அவனுடைய அருகில் ஒலிக்கின்றன.
இவ்வாறு வெளியில் நிஜமாக நடக்கும் சம்பவங்களும், அவனுடைய கோமா நிலையில் உள்ள மனதில் உருவாகும் கனவுகளும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுகின்றன.
பின்னர் சில்வெரியோவின் மனதுக்குள், எந்தத் தனிச்சிறப்பும் இல்லாத வெறிச்சோடிய பாலைவனப் பகுதி தோன்றுகிறது.
அங்கே அவன் இறந்துபோன தனது குடும்ப உறுப்பினர்களை மீண்டும் சந்திக்கிறான். அதே நேரத்தில் உயிருடன் இருக்கும் தனது குடும்பத்தினரின் மனக்காட்சிகளை அவன் புறக்கணிக்கிறான்.
அங்கே அவனைப் போன்ற இன்னொரு சில்வெரியோ தோன்றுகிறான். இருவரும் சிறிது நேரம் ஒரே மாதிரியாக அசைவுகளைப் பிரதிபலிக்கிறார்கள்.
பின்னர் அந்த மற்றொரு சில்வெரியோ தனியாக விலகிச் செல்கிறான்.
திரைப்படம் தொடங்கியதைப் போலவே மீண்டும் சில்வெரியோ பாலைவனத்தின் மீது பறப்பது போன்ற ஒரு காட்சியுடன் முடிகிறது.
ஆனால் அவன் உண்மையில் இறந்துவிட்டானா, கோமாவிலிருந்து மீண்டும் விழித்தெழுகிறானா, அல்லது தனது கடந்தகால நினைவுகள், இழப்புகள், குற்றவுணர்வுகள் மற்றும் மனச்சுமைகளுடன் வாழ்வதற்கான ஒரு நிலையை அடைகிறானா என்பது தெளிவாகத் தெரிவிக்கப்படாத சூழலில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்உலகசினிமா
