ஒரே முகம் கொண்ட இருவர் என்றால், அவர்களின் மனங்களும் ஒன்றாக இருக்குமா?
ஒருவரின் முகம் இன்னொருவருக்கு அப்படியே பொருந்திவிட்டால், உண்மையான அடையாளத்தை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது?
1946-ல் வெளியான தி டார்க் மிரர் இந்தக் கேள்விகளை வெறும் மர்மக் கதைக்கான கருவியாகப் பயன்படுத்தாமல், மனித மனத்தின் இருண்ட பகுதிகளை ஆராயும் உளவியல் திரைப்படமாக மாற்றுகிறது.
ராபர்ட் சியோட்மாக் இயக்கிய இந்த 85 நிமிடப் படம், இன்றைய பார்வையாளருக்கும் புதுமையாகத் தோன்றக்கூடிய ஒரு மனவியல் பதற்றத்தை உருவாக்குகிறது.
இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம், அதன் கதையை எவ்வளவு சொல்லாமல் சொல்ல முடியும் என்பதில் இருக்கிறது.
இரட்டை அடையாளம், மனநலம், பொறாமை, மனிதர்களின் பார்வை போன்ற பல அடுக்குகளைத் திரைக்கதை ஒன்றோடொன்று இணைக்கிறது.
பார்வையாளருக்கு எல்லாவற்றையும் நேரடியாக விளக்கிவிடாமல், சந்தேகிக்கவும் கவனிக்கவும் தூண்டும் விதத்தில் தகவல்களை அமைக்கிறது.
இதனால் இது சாதாரணக் கொலை மர்மமாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், “ஒருவரின் வெளிப்புறத் தோற்றத்தை வைத்து அவரை எவ்வளவு தூரம் புரிந்துகொள்ள முடியும்?” என்ற ஆழமான கேள்வியை எழுப்புகிறது.
ஒலிவியா டி ஹாவிலாண்ட் ஒரே படத்தில் இரு சகோதரிகளாகத் தோன்றுவது திரைப்படத்தின் மைய ஈர்ப்பு.
ஆனால் அதன் சிறப்பு வெறும் ஒரே முகத்தை இருமுறை காட்டுவதில் இல்லை. இரு கதாபாத்திரங்களுக்கும் தனித்தனி மனநிலையும் குணநலன்களும் இருப்பதை நடிப்பின் நுணுக்கமான வேறுபாடுகள் மூலம் உணரச் செய்வதே அவருடைய பெரிய சாதனை.
முகபாவனை, பார்வை, குரலின் தன்மை, உடல் மொழி ஆகியவற்றில் ஏற்படுத்தப்படும் சிறிய மாற்றங்களே இரண்டு மனிதர்களை வேறுபடுத்துகின்றன.
அந்தக் காலகட்டத்தில் இது குறிப்பிடத்தக்க நடிப்புச் சவால்.
லூ அயர்ஸ் ஏற்றுள்ள டாக்டர் ஸ்காட் எலியட் கதாபாத்திரம் படத்தின் உளவியல் பரிமாணத்திற்கு முக்கியமான ஆதாரமாக அமைகிறது.
அவர் வெறும் காதல் கதாபாத்திரமாக இல்லாமல், மனித நடத்தை மற்றும் இரட்டையர்களின் மனவியலை ஆராயும் மருத்துவராக இருப்பதால், திரைப்படம் தனது உளவியல் கேள்விகளை இயல்பாக முன்வைக்க முடிகிறது.
தாமஸ் மிட்செல் ஏற்றுள்ள லெப்டினன்ட் ஸ்டீவன்சன் கதாபாத்திரம் மர்மத்தின் விசாரணைத் தன்மைக்கு தேவையான சமநிலையை உருவாக்குகிறது.
அவரது நடிப்பில் தீவிரத்துடன் சிறிய அளவு நகைச்சுவை உணர்வும் கலந்திருப்பது கதையின் பதற்றத்தை ஒரே சுருதியில் செல்லாமல் காப்பாற்றுகிறது.
ராபர்ட் சியோட்மாக்கின் இயக்கத்தில் ஜெர்மன் வெளிப்பாட்டுவாதத்தின் தாக்கம் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
குறிப்பாக ஒளி–நிழல் பயன்பாடு, கண்ணாடிகளின் காட்சிப் பயன்பாடு, ஒலியின் வித்தியாசமான கையாளுதல் ஆகியவை கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை வெறும் உரையாடலால் விளக்காமல் காட்சிகளின் மூலமே உணரச் செய்கின்றன.
வெளிச்சம் இருக்கும் இடத்திலும் நிழல் முக்கியமாகத் தெரியும் விதமான காட்சியமைப்பு, மனதுக்குள் இருக்கும் குழப்பத்தை வெளிப்புற உலகின் தோற்றத்தோடு இணைக்கிறது.
கண்ணாடி இந்தப் படத்தில் ஒரு சாதாரணப் பொருளாக மட்டும் இருப்பதில்லை. ஒருவரின் முகத்தைக் காட்டும் அதே கண்ணாடி, அந்த முகத்துக்குப் பின்னால் இருக்கும் அடையாளம் பற்றிய சந்தேகத்தையும் எழுப்புகிறது.
“நாம் பார்க்கிறதே உண்மையா?” என்ற கேள்வியை காட்சியமைப்பின் வழியே தொடர்ந்து உணர்த்தும் திரைப்பட மொழியாக அது மாறுகிறது.
இந்த உத்தி படத்தின் பெயருக்கும் அதன் உளவியல் தன்மைக்கும் வலுவான தொடர்பை உருவாக்குகிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் மில்டன் ஆர். கிராஸ்னரின் கருப்பு–வெள்ளை ஒளிப்பதிவு இந்த அணுகுமுறைக்கு மிகவும் பொருத்தமாகிறது.
நிறங்களின் கவனச்சிதறல் இல்லாததால் ஒளி, நிழல், முகங்கள், கண்ணாடிப் பிரதிபலிப்புகள் ஆகியவை அதிக முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.
குறிப்பாக மனித முகமே ஒரு மர்மமான காட்சியாக மாறும் தருணங்களை உருவாக்குவதில் இந்த கருப்பு–வெள்ளை அழகியல் பெரிதும் உதவுகிறது.
படத்தொகுப்பும் கதையின் மர்ம உணர்வைத் தக்கவைக்கிறது. தேவையற்ற வேகத்தில் காட்சிகளை வெட்டாமல், பார்வையாளருக்கு ஒரு காட்சியை கவனிக்கவும் அதன் அர்த்தத்தைப் பற்றி சிந்திக்கவும் இடமளிக்கிறது.
இதனால் இன்றைய அதிவேகத் திரில்லர்களைப் போல தொடர்ந்து அதிர்ச்சிகளை வீசாமல், மெதுவாக மனதுக்குள் பதற்றத்தை வளர்க்கும் அனுபவத்தைத் தருகிறது.
டிமிட்ரி தியோம்கினின் இசையும் ஒலியமைப்பும் இந்த உளவியல் பதற்றத்தை வலுப்படுத்துகின்றன.
குறிப்பாக ஒலி மற்றும் உரையாடலின் சிறிய மாற்றங்களைக்கூட மனநிலையை உருவாக்கும் கருவிகளாகப் பயன்படுத்தும் அணுகுமுறை குறிப்பிடத்தக்கது.
சில சமயங்களில் காட்சியில் நடப்பதைவிட, அந்தக் காட்சி உருவாக்கும் ஒலி உணர்வே பார்வையாளருக்கு அதிக அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
1940களின் அமெரிக்கச் சமூகச் சூழலில் உளவியல் மற்றும் மனநோய் தொடர்பான கருத்துகள் திரையுலகில் அதிகமாக இடம்பெறத் தொடங்கிய காலகட்டத்தின் முக்கியமான படைப்பாகவும் இது பார்க்கப்படுகிறது.
மனநலத்தை வெறும் மருத்துவப் பிரச்சினையாக அல்லாமல், மனித உறவுகள், அடையாளம், பொறாமை, அன்பு, போட்டி ஆகியவற்றோடு இணைத்து அணுகுகிறது.
அந்தக் காலத்தின் உளவியல் சிந்தனைகளின் தாக்கம் படத்தில் இருந்தாலும், அதை ஒரு சொற்பொழிவாக மாற்றாமல் மர்மத் திரைப்படத்தின் வடிவத்தில் வழங்குவது அதன் தனிச்சிறப்பு.
திரைப்படத்தின் மனிதநேயப் பார்வையும் கவனிக்கத்தக்கது. ஒரே மாதிரியான தோற்றம் கொண்ட மனிதர்கள் ஒரே மாதிரியான குணம் கொண்டவர்கள் அல்ல என்பதை இது வலியுறுத்துகிறது.
வெளிப்புற ஒற்றுமைக்கும் உள்ளார்ந்த தனித்தன்மைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு படத்தின் அடிப்படை ஆர்வங்களில் ஒன்றாகிறது.
அதனால் இரட்டையர்கள் பற்றிய திரைப்படமாகத் தொடங்கும் ஆர்வம், மெதுவாக மனிதர்களை நாம் எவ்வாறு மதிப்பிடுகிறோம் என்ற பெரிய கேள்வியாக விரிகிறது.
நுன்னலி ஜான்சனின் திரைக்கதையில் உளவியல், காதல், மர்மம், இரட்டை அடையாளம் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று போட்டியிடாமல் ஒரே கட்டமைப்புக்குள் இயங்குகின்றன.
வ்லாடிமிர் போஸ்னரின் மூலக்கதை அகாடமி விருதுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டதும் இந்தக் கருத்தாக்கத்தின் வலிமையை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
படத்தின் நோக்கம் வெறும் “யார்?” என்ற கேள்வியை எழுப்புவது அல்ல; “மனிதனின் உண்மையான முகம் எது?” என்ற கேள்வியை அந்த மர்மத்தின் பின்னால் வைத்திருப்பதே.
விமர்சன வரவேற்பில் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தன. வெரைட்டி இதழ் திரைப்படத்தின் பல கூறுகள் வலுவானவை என்றாலும் அவை முழுமையாக ஒன்றிணையவில்லை என்று மதிப்பிட்டது.
ஜேம்ஸ் ஏஜி ஒலிவியா டி ஹாவிலாண்டின் நடிப்பை மிகவும் பாராட்டி, படத்தை மென்மையானதும் அறிவார்ந்ததுமான மெலோடிராமா என்று குறிப்பிட்டார்.
தி நியூயார்க் டைம்ஸ் விமர்சனம் மர்மத்தைத் தீர்க்கும் விதத்தை விமர்சித்தாலும், பார்வையாளரைத் தொடர்ந்து ஊகிக்க வைக்கும் திறனை ஒப்புக்கொண்டது.
மறுபுறம், 1947-ஆம் ஆண்டின் ஆஸ்திரேலிய டெய்லி டெலிகிராப் விமர்சனம் இதை அதன் வகையில் மிகச் சிறந்த படங்களில் ஒன்றாகப் பாராட்டியது.
1991-ல் தி நியூயார்க் ரிவ்யூ ஆஃப் புக்ஸ் இதை திரைப்பட நுவார் Noir மீண்டும் கவனத்திற்கு வந்ததைக் குறிப்பிட்ட பட்டியலில் சேர்த்தது.
பின்னர் கிடைத்த மதிப்பீடுகளிலும் படம் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது; 2026 மே நிலவரப்படி ராட்டன் டொமேட்டோஸில் 78% புதிய மதிப்பீட்டைப் பெற்றிருந்தது.
முக்கிய விருதுகளில், வ்லாடிமிர் போஸ்னரின் மூலக்கதை அகாடமி விருதுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது என்பதே குறிப்பிடத்தக்க சாதனை.
மேலும், ஒலிவியா டி ஹாவிலாண்டின் நடிப்பு அதன் வெளியீட்டுக் காலத்திலேயே குறிப்பிடத்தக்க பாராட்டைப் பெற்றது.
இவை படத்தின் வரலாற்றுப் பெறுமதியைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன.
இன்று தி டார்க் மிரர் பார்க்கும்போது அதன் வயதைத் தாண்டி நிற்கும் விஷயம் அதன் காட்சிப்படுத்தப்பட்ட உளவியல் அச்சம்.
பெரிய அளவிலான வன்முறை அல்லது பரபரப்பான காட்சிகளை நம்பாமல், ஒரு முகம், ஒரு பார்வை, ஒரு பிரதிபலிப்பு, ஒரு சந்தேகம் ஆகியவற்றையே பதற்றத்தின் கருவிகளாக மாற்றுகிறது.
அதனால் இது பழைய கருப்பு–வெள்ளை திரைப்படம் என்ற காரணத்தால் விலகிச் செல்ல வேண்டிய படமல்ல.
மாறாக, உளவியல் திரில்லர்கள் இன்று பயன்படுத்தும் பல அடிப்படை உத்திகளின் ஆரம்பகால வடிவங்களை அறிய விரும்புபவர்களுக்கு இது ஒரு முக்கியமான அனுபவம்.
தி டார்க் மிரர் பார்க்க வேண்டியது அதன் மர்மத்துக்கான பதிலை அறிய அல்ல; அந்த மர்மம் நம்முடைய பார்வையையே எவ்வாறு சந்தேகிக்க வைக்கிறது என்பதை அனுபவிக்கத்தான்.
ஒரே முகத்துக்குள் எத்தனை வேறுபட்ட மனிதர்களை நாம் கற்பனை செய்கிறோம், வெளிப்புறத் தோற்றத்தை வைத்து ஒருவரை எவ்வளவு எளிதாக மதிப்பிடுகிறோம், மனித மனத்தின் இருண்ட பகுதியை எவ்வளவு துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்ற கேள்விகளை படம் பார்வையாளரிடம் விட்டுச் செல்கிறது.
1946-ல் உருவான இந்தப் படம், இன்றும் “கண்ணுக்குத் தெரியும் உண்மைதான் முழு உண்மையா?” என்ற ஒரு எளிய கேள்வியை மனதில் நீண்ட நேரம் ஒலிக்கச் செய்யும் என்பதே அதன் மிகப்பெரிய பலம்.
===============================
படத்தின் கதை:-
ஒரு இரவு டாக்டர் ஃபிராங்க் பெரால்டா தனது குடியிருப்பில் கத்தியால் குத்திக் கொல்லப்படுகிறார்.
இந்தக் கொலை குறித்து விசாரிக்கும் லெப்டினன்ட் ஸ்டீவன்சன் (தாமஸ் மிட்செல்), பெரால்டாவின் காதலியான டெர்ரி காலின்ஸ் (ஒலிவியா டி ஹாவிலாண்ட்) அந்த இரவு சம்பவ இடத்தில் இருந்ததைச் சுட்டிக்காட்டும் இரண்டு சாட்சிகளைப் பெறுகிறார்.
இதனால் டெர்ரிதான் கொலையாளியாக இருக்க வேண்டும் என்று முதலில் சந்தேகம் எழுகிறது.
ஆனால் டெர்ரியிடம் விசாரிக்கும்போது நிலைமை எதிர்பாராத விதமாக மாறுகிறது. அந்தக் கொலை நடந்த நேரத்தில் தான் வேறு இடத்தில் இருந்ததை நிரூபிக்கும் மிகவும் உறுதியான ஆதாரங்களையும், தன்னுடன் இருந்ததை உறுதிப்படுத்தும் பல சாட்சிகளையும் டெர்ரி முன்வைக்கிறாள்.
இதன் பின்னணியில் இன்னொரு முக்கியமான உண்மை வெளிவருகிறது.
டெர்ரிக்கு ரூத் காலின்ஸ் என்ற ஒரே மாதிரியான இரட்டைப் பிறவி சகோதரி இருக்கிறாள். இருவரும் தோற்றத்தில் அச்சு அசலாக ஒரே மாதிரி இருப்பதோடு, ஒரே பணியிடத்திலும் வேலை செய்கிறார்கள்.
தங்களுக்கு வசதியாக இருக்கும்போது இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் பதிலாகத் தோன்றுவதையும் வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
எனவே, சம்பவ இடத்தில் டெர்ரியைப் பார்த்ததாகச் சொல்பவர்களும், அதே நேரத்தில் டெர்ரி வேறு இடத்தில் இருந்ததாகச் சாட்சியம் அளிப்பவர்களும் இருவருமே உண்மையைச் சொல்வதற்கான வாய்ப்பு இருக்கிறது.
காரணம், அவர்கள் பார்த்தது டெர்ரியா அல்லது அவளது இரட்டைப் பிறவி ரூத்தா என்பதைத் துல்லியமாகக் கூற முடியாது.
டெர்ரியும் ரூத்தும் இருவரில் யார் அந்த இரவு பெரால்டாவின் வீட்டில் இருந்தார்கள் என்பதைத் தெளிவுபடுத்த மறுக்கிறார்கள்.
அதனால் காவல்துறையாலும் மாவட்ட வழக்கறிஞராலும் யார்மீதும் கொலைக் குற்றச்சாட்டை உறுதியாகச் சுமத்த முடியவில்லை.
இரட்டையர்களின் ஒரே மாதிரியான தோற்றமும், ஒருவருக்கொருவர் மாற்றாக நடிக்கும் பழக்கமும் சேர்ந்து இந்தக் கொலையை ஒரு “சரியான குற்றம்” போல ஆக்கிவிடுகிறது.
ஆனால் லெப்டினன்ட் ஸ்டீவன்சன் இந்த முடிவை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
இந்த மர்மத்தின் பின்னால் உண்மையில் என்ன இருக்கிறது என்பதைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறார்.
அதற்காக இரட்டையர்களின் உளவியலை ஆய்வு செய்வதில் நிபுணரான டாக்டர் ஸ்காட் எலியட் (லூ அயர்ஸ்) என்பவரின் உதவியை நாடுகிறார்.
ஸ்காட் ஏற்கனவே டெர்ரியையும் ரூத்தையும் அவர்கள் வேலை செய்யும் இடத்தில் அடிக்கடி சந்தித்திருக்கிறார்.
ஆனால் இருவரும் ஒரே மாதிரியாகத் தோன்றுவதால், அவர்களில் யார் டெர்ரி, யார் ரூத் என்பதை அவராலும் உறுதியாகக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.
இதை ஒரு வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்தி, தன்னுடைய இரட்டையர் தொடர்பான ஆய்வுக்காக அவர்கள் இருவரையும் தனித்தனியாக உளவியல் பரிசோதனை செய்ய விரும்புவதாக ஸ்காட் கூறுகிறார். இருவரும் அதற்கு சம்மதிக்கிறார்கள்.
ஆனால் ரூத்துக்கு இதனால் பயம் ஏற்படுகிறது. பெரால்டா கொலை செய்யப்பட்ட இரவு டெர்ரி அவனுடைய வீட்டில் இருந்தது என்ற உண்மை ஸ்காட்டின் ஆய்வின் மூலம் வெளிப்பட்டுவிடுமோ என்று அவள் கவலைப்படுகிறாள்.
இருந்தாலும் டெர்ரி அவளை சமாதானப்படுத்துகிறாள். ஸ்காட்டைச் சந்திப்பதற்காக இந்த ரகசியத்தைத் தொடர்ந்து காப்பாற்றலாம் என்று அவள் கூறுகிறாள்.
மேலும், அந்த இரவு பெரால்டாவின் வீட்டில் இருந்தது மட்டுமே டெர்ரியின் தவறு; அவள் அவனைக் கொல்லவில்லை என்றும் ரூத்துக்கு ஆறுதல் கூறுகிறாள்.
ஸ்காட் இருவரையும் தனித்தனியாகப் பரிசோதிக்கத் தொடங்குகிறார். அவர்களிடம் நடத்தும் உளவியல் சோதனைகள், அவர்களின் நடத்தை, ஒருவருடன் ஒருவர் பழகும் விதம் ஆகியவற்றை கவனமாக ஆராய்கிறார்.
அவர்களுடன் தொடர்ந்து நேரம் செலவிடுவதன் மூலம், இருவரின் குணங்களிலும் மிகப் பெரிய வித்தியாசம் இருப்பதை மெதுவாகப் புரிந்துகொள்கிறார்.
ரூத் அன்பும் இரக்கமும் கொண்டவளாக இருக்கிறாள். பிறரிடம் அக்கறையுடன் பழகுகிறாள்.
ஆனால் டெர்ரி மிகவும் புத்திசாலித்தனமானவளாக இருந்தாலும், மனநிலை மிகவும் சீர்குலைந்தவளாக இருக்கிறாள்.
மேலும், சிறு வயதிலிருந்தே ரூத்தின் வாழ்க்கையையும் எண்ணங்களையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க டெர்ரி முயன்று வந்திருப்பதையும் ஸ்காட் கண்டறிகிறார்.
டெர்ரியின் உள்ளத்தில் ரூத்தின் மீது ஆழமான பொறாமை இருக்கிறது. இருவரும் ஒரே மாதிரியாக இருந்தாலும், மக்கள் தொடர்ந்து ரூத்தையே விரும்புகிறார்கள், அவளையே அதிகம் நேசிக்கிறார்கள் என்று டெர்ரி உணர்கிறாள்.
இந்தப் பொறாமை அவளுடைய வாழ்நாள் முழுவதும் ரூத்தின் மீது இருந்த போட்டி உணர்வாக வளர்ந்திருக்கிறது.
இந்த நிலைமை இன்னும் தீவிரமாகிறது. ஸ்காட் ரூத்தை விரும்பத் தொடங்குகிறார்.
பின்னர் அவள்மீது காதல் கொள்கிறார். இதை டெர்ரி தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. மற்றவர்கள் ரூத்தை விரும்புவதால் ஏற்கனவே பொறாமையில் இருந்த டெர்ரிக்கு, இப்போது தான் விரும்பும் ஸ்காட்டும் ரூத்தையே தேர்ந்தெடுப்பது மிகப்பெரிய அவமானமாகவும் தோல்வியாகவும் தோன்றுகிறது.
இதனால் டெர்ரி ரூத்தை மனரீதியாகத் துன்புறுத்தத் தொடங்குகிறாள்.
ரூத் தன்னுடைய மனநிலையைப் பற்றி சந்தேகப்படும்படி செய்கிறாள்.
ரூத் உண்மையில் இல்லாத விஷயங்களைப் பார்க்கிறாள் என்றும், தன்னுடைய நினைவுகளையே நம்ப முடியாது என்றும் அவளுக்குள் எண்ணத்தை உருவாக்குகிறாள்.
இதன் மூலம் ரூத் தான் பைத்தியமாகி வருகிறேன் என்று நம்பும் நிலைக்கு அவளைத் தள்ள டெர்ரி திட்டமிடுகிறாள்.
இறுதியில் ரூத் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் அளவுக்கு அவளது மனநிலையைச் சிதைக்க வேண்டும் என்பதே டெர்ரியின் நோக்கம்.
இதற்கிடையில் ஸ்காட் தன்னுடைய ஆய்வின் முடிவுகளை லெப்டினன்ட் ஸ்டீவன்சனிடம் தெரிவிக்கிறார்.
டெர்ரி மற்றும் ரூத்தின் உறவு எப்படிப்பட்டது என்பதையும், டெர்ரி ரூத்தின் மீது கொண்டுள்ள கடுமையான பொறாமையையும், ரூத்தை அவள் எவ்வாறு மனரீதியாகக் கட்டுப்படுத்துகிறாள் என்பதையும் ஸ்காட் விளக்குகிறார்.
இதைக் கேட்ட ஸ்டீவன்சன், ரூத்துக்கு உடனடியாக எச்சரிக்கை செய்ய வேண்டும் என்று ஸ்காட்டிடம் கூறுகிறார்.
அன்று இரவு ஸ்காட் ரூத்தை தனது வீட்டில் சந்திக்க ஏற்பாடு செய்கிறார்.
ஆனால் அந்தச் செய்தி டெர்ரியின் கைகளில் சிக்குகிறது. ரூத்துக்குச் செல்ல வேண்டிய செய்தியை டெர்ரி தடுத்து விடுகிறாள்.
பின்னர் ரூத்தை அவர்களுடைய குடியிருப்பில் தனியாக விட்டுவிட்டு, அவளுடைய மனநிலை மேலும் சீர்குலைந்துவிட்டது என்று நம்ப வைக்கும் புதிய திட்டத்தைச் செயல்படுத்துகிறாள்.
அதற்காக ஒரு இசைப் பெட்டியை மறைத்து வைக்கிறாள். அதன் இசை ரூத்துக்குத் தெரியாத நேரங்களில் கேட்கும் வகையில் அதை அமைக்கிறாள்.
இதனால் தன்னுடைய மனதில் மட்டுமே அந்த இசை ஒலிக்கிறது என்று ரூத் நினைக்க வேண்டும் என்பதே டெர்ரியின் திட்டம்.
ஏற்கனவே இரட்டையர்களில் ஒருவருக்கு ஏற்படும் மனநோய் மற்றொருவருக்கும் ஏற்படும் என்ற தவறான நம்பிக்கையைச் சுற்றி ரூத்தின் அச்சத்தை டெர்ரி வளர்த்திருக்கிறாள்.
இப்போது அந்த அச்சத்தையே பயன்படுத்தி, ரூத் உண்மையிலேயே பைத்தியமாகி வருகிறாள் என்று அவளையே நம்ப வைக்க முயல்கிறாள்.
இதற்கிடையில் டெர்ரி ஸ்காட்டைச் சந்திக்கச் செல்கிறாள். ஸ்காட் அவளிடம் பேசத் தொடங்கும்போது, அவன் தன்னிடம் இருக்கும் முழு உண்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறான்.
இரட்டையர்களின் உளவியல் பரிசோதனைகளிலிருந்து தான் கண்டறிந்த விஷயங்களை அவன் விளக்குகிறான்.
ரூத் அன்பும் நல்ல உள்ளமும் கொண்டவள் என்றும், டெர்ரி அவளுடைய வாழ்க்கையை நீண்ட காலமாகக் கட்டுப்படுத்தி வருகிறாள் என்றும் கூறுகிறான்.
டெர்ரி ரூத்தின் மீது கொண்டிருக்கும் தீவிரமான பொறாமையும் அவனுக்குத் தெரியும் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறான்.
ஆனால் இந்த உரையாடலின் மிக முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், ஸ்காட் தன்னிடம் பேசுவது ரூத்திடம் அல்ல, டெர்ரியிடமே என்பதை நன்றாக அறிந்திருக்கிறான்.
அவள் தன்னை ரூத் என்று காட்டிக்கொள்ள முயன்றாலும், அவளை அவன் அடையாளம் கண்டுகொண்டிருக்கிறான்.
பெரால்டாவின் கொலை பற்றியும் ஸ்காட் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கிறான்.
பெரால்டாவுக்கு டெர்ரி தன்னை விரும்புவதாகத் தெரிந்திருந்தாலும், அவன் உண்மையில் காதலித்தது ரூத்தை என்று ஸ்காட் கருதுகிறான்.
மேலும், டெர்ரி அந்த உண்மையை அறிந்து பொறாமையடைந்ததால் பெரால்டாவைக் கொன்றிருக்கலாம் என்றும் அவன் நம்புகிறான்.
இந்தக் கொலைக்குப் பின்னால் இருந்திருக்கக்கூடிய காரணத்தையும், இரட்டையர்களுக்கிடையேயான போட்டியையும் அவன் இப்போது இணைத்துப் பார்க்கிறான்.
அந்த நேரத்தில் லெப்டினன்ட் ஸ்டீவன்சனிடமிருந்து ஸ்காட்டுக்கு தொலைபேசி அழைப்பு வருகிறது.
ஸ்காட் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, அருகில் இருந்த கத்தரிக்கோலைப் பார்த்த டெர்ரி, அவனைப் பின்னால் இருந்து குத்திக் கொல்லலாமா என்று ஒரு கணம் எண்ணுகிறாள்.
அவளுடைய மனநிலை எந்த அளவுக்கு ஆபத்தானதாக மாறியுள்ளது என்பது அந்தச் செயலில் வெளிப்படுகிறது.
ஆனால் ஸ்டீவன்சன் ஏற்கனவே இரட்டையர்களின் குடியிருப்புக்குச் சென்றிருக்கிறார்.
ஒரு சந்தேகத்தின் அடிப்படையில் அங்கு சென்ற அவர், ரூத் இறந்து கிடப்பதாகக் கூறுகிறார். இந்தச் செய்தி டெர்ரிக்கு ஒரு வாய்ப்பாகத் தோன்றுகிறது.
உடனே ஸ்காட்டுடன் சேர்ந்து சகோதரிகளின் குடியிருப்புக்குச் செல்கிறாள்.
அங்கு சென்றதும் டெர்ரி ஸ்டீவன்சனிடம் ஒரு புதிய கதையைச் சொல்கிறாள். அவளுடைய “சகோதரி”தான் பெரால்டாவைக் கொன்றதாகவும், அந்தக் குற்ற உணர்ச்சியைத் தாங்க முடியாமல் தற்கொலை செய்து கொண்டதாகவும் அவள் கூறுகிறாள்.
ஸ்காட் முன்பு செய்த உளவியல் பரிசோதனைகளில் கண்டறிந்த அனைத்து முடிவுகளும் உண்மைதான் என்பதை டெர்ரி இப்போது உறுதிப்படுத்துகிறாள்.
ஆனால் அவள் தன்னை ரூத் என்று கூறுகிறாள். இறந்து போனவள் டெர்ரிதான் என்றும், “டெர்ரி” இறந்துவிட்டதால் தனக்கு நிம்மதி என்றும் அவள் கூறுகிறாள்.
இதன் மூலம் தன்னுடைய உண்மையான அடையாளத்தை மறைத்து, இறந்தவள் தன் சகோதரி என்றும், உயிருடன் இருப்பவள் தான் ரூத் என்றும் நம்ப வைக்க டெர்ரி கடைசி முயற்சியை மேற்கொள்கிறாள்.
அந்த நேரத்தில்தான் உண்மையான ரூத் அறைக்குள் உயிருடன் வந்து நிற்கிறாள்.
ரூத்தை உயிருடன் பார்த்ததும் டெர்ரியின் திட்டம் முற்றிலும் சிதறுகிறது.
தன்னுடைய உண்மையான அடையாளம் வெளிப்பட்டுவிட்டதை உணர்ந்து கோபமடைகிறாள்.
எதிரில் இருக்கும் கண்ணாடியில் பிரதிபலிக்கும் ரூத்தின் உருவத்தைப் பார்த்து ஆத்திரத்தில் தன் கையில் இருந்த கண்ணாடிக் கோப்பையை அந்தக் கண்ணாடியின் மீது வீசுகிறாள்.
அப்போதுதான் ஸ்டீவன்சனின் திட்டம் முழுமையாக வெளிப்படுகிறது.
அவர் உண்மையில் ரூத்தை இறந்த நிலையில் கண்டறியவில்லை. முன்பு அவன் இரட்டையர்களின் குடியிருப்புக்குச் சென்றபோது, ரூத் உயிருடன் இருந்தாலும் மிகவும் மனஅழுத்தத்துடன் இருப்பதைத்தான் பார்த்திருந்தான்.
டெர்ரியைச் சிக்க வைப்பதற்காகவே ஸ்காட்டுக்கு தொலைபேசியில் ரூத் இறந்துவிட்டதாகப் பொய்யான செய்தியைச் சொன்னான்.
டெர்ரி அந்தச் செய்தியைக் கேட்டு தன்னுடைய அடுத்த நடவடிக்கையில் சிக்கிக் கொள்வாள் என்று அவன் கணித்திருந்தான்.
டெர்ரி தன்னை ரூத் என்று கூறியதும், உண்மையான ரூத் உயிருடன் வந்து நின்றதும், அவளுடைய பொய் முழுமையாக வெளிப்படுகிறது.
ஸ்டீவன்சனின் வலையில் சிக்கிய டெர்ரி கைது செய்யப்படுகிறாள்.
இவ்வாறு, பெரால்டா கொலைக்குப் பின்னால் இருந்த மர்மம் தீர்க்கப்படுகிறது.
ஒரே மாதிரியான தோற்றத்தைப் பயன்படுத்தி டெர்ரி தன்னுடைய அடையாளத்தை மறைக்க முயன்றாலும், அவளுடைய குணம், மனநிலை, ரூத்தின் மீது கொண்ட பொறாமை, அவளை மனரீதியாகத் துன்புறுத்திய விதம் ஆகியவற்றை ஸ்காட் கண்டறிந்ததாலும், ஸ்டீவன்சன் அமைத்த இறுதி பொறியாலும் உண்மை வெளிப்படுகிறது.
டெர்ரி கைது செய்யப்பட்ட பிறகு, ஸ்காட்டும் ரூத்தும் தங்களுடைய எதிர்கால வாழ்க்கையை ஒன்றாகத் தொடரும் வாய்ப்பை யோசிக்கையில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்க்ளாஸிக்
#கீதப்ப்ரியன்இங்லிஷ்க்ளாஸிக்
