2012ஆம் ஆண்டு ஆங்கிலத்தில் வெளியான 'லெஸ் மிசரபிள்ஸ்' (Les Misérables) பிரம்மாண்டமான வரலாற்றுப் பின்னணி கொண்ட காவிய இசை நாடகத் திரைப்படம் .
இத்திரைப்படத்தின் அடிநாதம் மனித ஆன்மாவின் மீட்பு, நிபந்தனையற்ற அன்பு மற்றும் மன்னிப்பு ஆகிய உன்னதப் பண்புகளாகும்.
சட்டமும் அதிகாரமும் ஒரு மனிதனை அவனது கடந்த காலத் தவறுகளுக்காக வாழ்நாள் முழுவதும் வேட்டையாட நினைக்கும் போது, கருணையும் தியாகமும் மட்டுமே அவனை நல்வழிப்படுத்தி முழுமையான விடுதலைக்கு இட்டுச்செல்லும் என்பதை இத்திரைப்படம் மிக அழுத்தமாகப் பேசுகிறது.
வறுமையின் காரணமாக ஒரு துண்டு ரொட்டியைத் திருடியதற்காகச் சமூகத்தால் ஒடுக்கப்படும் ஒரு மனிதன், ஆன்மீகப் பேரன்பின் ஒளியால் எவ்வாறு ஒரு தியாகச் சுடராக மாறுகிறான் என்பதே கதையின் மையக்கரு.
சட்டத்தின் வறட்டுத்தனமான நீதிக்கும், மனிதநேயத்தின் உண்மையான நீதிக்கும் இடையே நடக்கும் தார்மீகப் போராட்டமே இதன் மையக்கரு.
தவறு செய்தவன் என்றென்றும் குற்றவாளிதான் என்று நம்பும் அதிகார வர்க்கத்தின் குறியீடான ஜாவெர்ட்டும், அநீதியான சமூகத்தால் சீரழிக்கப்பட்டாலும் அன்பின் வழியே வாழத் துடிக்கும் எளிய மனிதர்களும் இங்கு முரண்பட்டு நிற்கிறார்கள்.
இறுதிவரை மாறாத வல்ஜீனின் தியாக உணர்வும் பெருந்தன்மையும், சட்டத்தின் பிடிவாதக் கண்களைத் திறந்து, அவனது எதிரியையே மனமாற்றத்திற்கு உள்ளாக்குகிறது.
ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பசியும், அவர்களின் வர்க்கப் போராட்டமும், அதிலிருந்து வெடிக்கும் புரட்சியும் படத்தின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான அடித்தளமாக விளங்குகின்றன.
ஏழைகளின் கண்ணீரும், மாணவர்களின் தியாகமும் வீண் போவதில்லை என்ற நம்பிக்கையைத் தரும் அதே வேளையில், உலகியல் ரீதியான துன்பங்களைத் தாண்டி, மரணத்திற்குப் பின்னான ஆன்மாவின் நித்திய அமைதியையும், அன்பே கடவுள் என்ற இறுதித் தத்துவத்தையும் இப்படம் மிக ஆழமாக நம் மனதில் கடத்துகிறது.
உலகப் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் விக்டர் ஹியூகோவின் வரலாற்று நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவான மேடை இசை நாடகத்தைத் தழுவி இத்திரைப்படம் உருவாக்கப்பட்டது.
டாம் ஹூப்பர் இயக்கத்தில், வில்லியம் நிக்கல்சன், அலெய்ன் போப்லில் உள்ளிட்டோரின் திரைக்கதையில் உருவான இத்திரைப்படத்தை வொர்க்கிங் டைட்டில் ஃபிலிம்ஸ் மற்றும் கேமாக் இன்டர்நேஷனல் நிறுவனங்கள் தயாரித்தன.
யுனிவர்சல் பிக்சர்ஸ் இத்திரைப்படத்தை உலகெங்கும் விநியோகித்தது. 19ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் பிரான்சில் நிலவிய வறுமை, சமூக அநீதி மற்றும் 1832ஆம் ஆண்டின் ஜூன் புரட்சியை மையமாகக் கொண்டு, மனிதனின் ஆன்ம விடுதலை மற்றும் மன்னிப்பை விவரிக்கும் உன்னதமான படைப்பாக இது இன்றும் உலகளவில் கொண்டாடப்படுகிறது.
இப்படத்தில் ஜீன் வல்ஜீன் என்ற முதன்மைக் கதாபாத்திரத்தில் ஹியூ ஜேக்மனும், அவரைத் துரத்தும் தீவிரக் காவல் அதிகாரி ஜாவெர்ட்டாக ரஸ்ஸல் குரோவும் நடித்துள்ளனர்.
இவர்களுடன் ஆனி ஹாத்வே (ஃபான்டின்), அமண்டா செய்ஃப்ரfried் (கொசெட்), எடி ரெட்மெய்ன் (மேரியஸ்), சமந்தா பார்க்ஸ் (எப்போனின்) உள்ளிட்ட பலர் தங்களின் அழுத்தமான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.
குறிப்பாக, மேடையில் பாடுவது போலவே நடிகர்கள் படப்பிடிப்புத் தளத்திலேயே நேரடியாகப் பாடி , அதை அப்படியே பதிவு செய்யும் தனித்துவமான முறையை இயக்குநர் டாம் ஹூப்பர் கையாண்டார். இம்முயற்சி நடிகர்களின் உணர்ச்சிகளை மிக இயல்பாகக் கடத்த உதவியது.
டேனி கோஹனின் ஒளிப்பதிவு பிரான்சின் வரலாற்றுச் சூழலையும், போர்க்களக் காட்சிகளையும், கதாபாத்திரங்களின் முகபாவனைகளையும் மிக நெருக்கமாகவும் பிரம்மாண்டமாகவும் படம்பிடித்துக் காட்டியது.
கிளாட்-மிஷேல் ஷான்பெர்க்கின் இசையில் அமைந்த பாடல்கள் படத்தின் அடிநாதமாக விளங்கி, பார்ப்பவர்களின் இதயங்களை உருகச் செய்தன.
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிரெஞ்சு சமூகப் பின்னணியில், ஒரு ரொட்டிக்காக 19 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை அனுபவித்து மீளும் ஜீன் வல்ஜீன், ஒரு பாதிரியாரின் அன்பால் மனம் மாறி, தனது அடையாளத்தை மறைத்து வாழத் தொடங்குவதே இத்திரைப்படத்தின் மையக் கதை.
அவர் ஒரு நகரத்தின் மேயராகவும், ஏழைத் தொழிலாளி ஃபான்டினின் மகளான கொசெட்டைத் தன் சொந்த மகளாக வளர்க்கும் தந்தையாகவும் மாறுகிறார்.
ஆனால், சட்டத்தை மட்டுமே நம்பும் காவல் அதிகாரி ஜாவெர்ட், வல்ஜீனின் உண்மையான அடையாளத்தைக் கண்டுபிடித்து அவரைத் தொடர்ந்து வேட்டையாட முயல்கிறார்.
இறுதியில், பாரிஸ் நகரில் வெடிக்கும் பிரெஞ்சு மாணவர் புரட்சியின் பின்னணியில், வல்ஜீனின் தியாகம், ஜாவெர்ட்டின் மனப்போராட்டம் மற்றும் கொசெட்-மேரியஸ் ஆகியோரின் காதல் எவ்வாறு ஒரு சுமுகமான முடிவை எட்டுகிறது என்பதை மிக உணர்ச்சிகரமாகவும் விறுவிறுப்பாகவும் திரைக்கதை விவரித்துள்ளது.
இத்திரைப்படம் பாக்ஸ் ஆபீஸில் 442.8 மில்லியன் டாலர்களைக் குவித்து மிகப்பெரிய வணிக வெற்றியையும் விமர்சகர்களின் பாராட்டுகளையும் பெற்றது.
85ஆவது அகாடமி விருதுகளில் ஆஸ்கர் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த நடிகர் உள்ளிட்ட 8 பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டு, இறுதியில் மூன்று ஆஸ்கர் விருதுகளை வென்றது.
ஃபான்டின் கதாபாத்திரத்தில் வாழ்ந்த ஆனி ஹாத்வேக்கு சிறந்த துணை நடிகைக்கான ஆஸ்கர் விருது கிடைத்தது.
மேலும், சிறந்த ஒப்பனை மற்றும் தலைமுடி அலங்காரம் மற்றும் சிறந்த ஒலிப்பதிவுக்கான ஆஸ்கர் விருதுகளையும் இப்படம் வென்றது.
இது தவிர கோல்டன் குளோப் விருதுகள், பாஃப்டா விருதுகள் எனப் பல சர்வதேச விருதுகளையும் அள்ளிக்குவித்த இத்திரைப்படம், 21ஆம் நூற்றாண்டின் மிகச்சிறந்த இசைத் திரைப்படங்களில் ஒன்றாக இன்றுவரை போற்றப்படுகிறது.
வழக்கமாக இசைத் திரைப்படங்களில் பாடல்களை முன்னரே ஸ்டுடியோவில் பதிவு செய்துவிட்டு, படப்பிடிப்பில் நடிகர்கள் அதற்கு உதடசைப்பதுதான் மரபு. ஆனால், இயக்குநர் டாம் ஹூப்பர் அந்தத் தடையை உடைத்து, நடிகர்கள் படப்பிடிப்புத் தளத்திலேயே பியானோ இசையைத் தங்களின் காதொலிக் கருவியில் கேட்டபடி நேரலையாகப் பாடி நடிக்கும் முறையைக் கையாண்டார்.
இது நடிகர்கள் தங்களின் உணர்ச்சி வேகத்திற்கு ஏற்ப, பாடலின் வேகத்தைக் கூட்டிக்குறைத்து மிகவும் இயல்பாக நடிக்க மகத்தான சுதந்திரத்தை வழங்கியது.
கதாபாத்திரங்களின் நம்பகத்தன்மைக்காக நடிகர்கள் மேற்கொண்ட உடல் ரீதியான மாற்றங்கள் இப்படத்தின் மிக முக்கிய சுவாரஸ்யமாகும்.
ஜீன் வல்ஜீனாக நடித்த ஹியூ ஜேக்மன், ஆரம்பக் காட்சிகளில் சிறைக்கைதியாகத் தோன்றுவதற்காகக் கடுமையான உணவுக் கட்டுப்பாடு மற்றும் நீர் நோன்பு மூலம் தனது எடையை 15 பவுண்டுகள் குறைத்து, கண்களும் கன்னங்களும் ஒடுங்கிய தோற்றத்தைக் கொண்டுவந்தார்.
பின்னர் மேயராக மாறியவுடன் மீண்டும் 30 பவுண்டுகள் எடையைக் கூட்டினார். அதேபோல், ஆனி ஹாத்வே ஏழ்மையின் விளிம்பில் தன் கூந்தலை விற்கும் காட்சிக்காக, விக் ஏதும் பயன்படுத்தாமல் நிஜமாகவே தனது தலைமுடியைப் படப்பிடிப்பு கேமராவின் முன்னாலேயே வெட்டிக்கொண்டார்.
விக்டர் ஹியூகோவின் மூல நாவலில் உள்ள சில வரலாற்றுத் தரவுகளைத் திரைக்கதையில் இணைப்பதற்காக, எடி ரெட்மெய்ன் போன்ற நடிகர்கள் இயக்குநருடன் இணைந்து விவாதித்தனர்.
மேரியஸ் பாடும் புகழ்பெற்ற சோகப் பாடலை, இசையின்றித் தனியாக ஆரம்பிக்கலாம் என்ற யோசனையை எடி ரெட்மெய்ன் தான் இயக்குநருக்கு வழங்கினார்.
மேலும், படத்தின் பிரம்மாண்டத்திற்காக 19ஆம் நூற்றாண்டு பாரிஸ் நகரின் தெருக்களும், பிரம்மாண்டமான 'யானை வடிவ' கோட்டையும், புரட்சியின் அடையாளமான வீதி அரண்களும் லண்டன் மற்றும் கிரீனிச் பகுதிகளில் பிரம்மாண்ட அரங்குகளாக உருவாக்கப்பட்டன.
நடிப்பிலும் இயக்கத்திலும் துல்லியம் காட்டிய டாம் ஹூப்பர், கேமரா கோணங்களில் புதுமையைப் புகுத்தினார்.
கதாபாத்திரங்களின் மன அழுத்தத்தையும் தீவிர உணர்ச்சிகளையும் பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்த, பல முக்கியப் பாடல்களை மிக நெருக்கமான ஒற்றைக் கோணக் காட்சிகளாகப் பதிவு செய்தார்.
ஜாவெர்ட்டாக நடித்த ரஸ்ஸல் குரோ, தனது கதாபாத்திரத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள பிரான்சில் உள்ள விக்டர் ஹியூகோவின் இல்லத்திற்கு நேரில் சென்று, 19ஆம் நூற்றாண்டின் நிஜமான துப்பறியும் நிபுணர்களின் வரலாற்றை ஆராய்ந்து நடித்தார்.
நடிகர்கள் ஸ்பாட்டிலேயே பாடி நடித்ததால், எடிட்டிங்கில் வெவ்வேறு ஷாட்டுகளை இணைக்கும்போது பாடலின் சுருதியும் உணர்ச்சியும் துண்டிக்கப்படாமல் இருக்க, ஒரே நேரத்தில் பல கேமராக்களைப் பயன்படுத்தும் 'மல்டி-கேமரா' முறையை அவர் கையாண்டார்.
இதன் மூலம் ஒரே டேக்கில் கதாபாத்திரத்தின் முகபாவனை, உடல்மொழி மற்றும் ஒட்டுமொத்தச் சூழல் ஆகிய மூன்றையும் வெவ்வேறு கோணங்களில் ஒரே கணத்தில் துல்லியமாகப் படம்பிடித்தார்.
இப்படத்தின் காட்சிகளுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட லென்ஸ்கள் மற்றும் பிரேமிங் முறைகள் தனித்துவமானவை. டாம் ஹூப்பரின் விருப்பப்படி, கதாபாத்திரங்களின் தீவிரமான மனப்போராட்டங்களையும், பாடும்போது அவர்களின் கண்களில் கசியும் கண்ணீரையும் அணுவணுவாகப் பதிவு செய்ய 'வைடு-ஆங்கிள்' லென்ஸ்களை மிக நெருக்கமாகப் பயன்படுத்திப் பல 'க்ளோஸ்-அப்' காட்சிகளை எடுத்தார்.
ஆனி ஹாத்வே பாடும் புகழ்பெற்ற காட்சியில், கேமராவை நகர்த்தாமல் ஒரே இடத்தில் நிலைநிறுத்தி, அவரது முகத்தின் அசைவுகளை மட்டுமே பிரேம் முழுக்க நிரப்பியது பார்வையாளர்களைக் கதாபாத்திரத்தோடு உணர்வுபூர்வமாகக் ஒன்ற உதவியது.
வரலாற்றுத் தன்மையைக் காட்சிப்படுத்துவதில் ஒளியமைப்பு முக்கியப் பங்கு வகித்தது. 19ஆம் நூற்றாண்டின் பிரான்ஸை தத்ரூபமாகக் காட்ட, செயற்கை விளக்குகளைத் தவிர்த்துவிட்டுப் படப்பிடிப்புத் தளங்களில் நிஜமான மெழுகுவர்த்திகள், விளக்குகள் மற்றும் ஜன்னல் வழியே வரும் இயற்கை வெளிச்சம் ஆகியவற்றையே அதிகம் பயன்படுத்தினார்.
பாரிஸ் வீதிகளில் நடக்கும் மாணவர் புரட்சி மற்றும் பீரங்கிச் சண்டைக் காட்சிகளில், போரின் மாசடைந்த சூழலையும் பதற்றத்தையும் கடத்த, கேமராவைத் தோளில் சுமந்து இயக்கும் 'ஹேண்ட்ஹெல்டு' உத்தியைப் பயன்படுத்தியதோடு, புகையும் தூசியும் நிறைந்த காட்சிகளுக்குத் தகுந்தவாறு ஒளியின் வண்ணங்களைக் கையாண்டார்.
இங்கிலாந்தின் பழமையான கட்டடங்கள், கடற்படைத் தளங்கள் மற்றும் பிரான்ஸின் மலைப்பகுதிகளில் நிலவிய கடுமையான குளிரிலும், சேறும் சகதியுமான சூழலிலும் கேமராக்களைக் கையாள்வது சவாலாக இருந்தது. குறிப்பாக, படத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில் ஜாவெர்ட் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் நெஞ்சை உலுக்கும் காட்சியைப் படம்பிடிக்கும்போது ஏற்பட்ட தொழில்நுட்பப் பிழையின் காரணமாக, பிற்காலத்தில் 'பாத்' என்ற இடத்தில் உள்ள ஆபத்தான நீர்வீழ்ச்சிப் பகுதியில் ஸ்டண்ட் காட்சிகளை மீண்டும் மிகக் கவனமாகப் படம்பிடித்துப் படத்தின் பிரம்மாண்டத்தைக் காட்சிரீதியாக முழுமைப்படுத்தினார்.
திரைப்படத்தின் இசை உருவாக்கமானது, ஹாலிவுட் வரலாற்றில் அதுவரை இல்லாத அளவுக்கு முற்றிலும் தலைகீழான மற்றும் புதுமையான முறையில் திட்டமிடப்பட்டது.
வழக்கமான படங்களில் இசைக்கலைஞர்கள் வாசித்த பின்னணி இசைக்கு ஏற்ப நடிகர்கள் பாடுவார்கள். ஆனால் இப்படத்தில், நடிகர்கள் பாடிய உணர்ச்சி மற்றும் வேகத்திற்கு ஏற்ப, பிற்காலத்தில் இசைக்குழுவினர் தங்களின் இசையை மாற்றியமைத்து வாசித்தனர்.
அதாவது, பாடகர்களின் குரல் வேகமே இசை நடத்துநரின் பேட்டர்னாகச் செயல்பட்டது.
படப்பிடிப்புத் தளத்தில் நடிகர்கள் தடம் மாறாமல் பாட, ஒரு பியானோ கலைஞர் மட்டும் கேமராவில் தெரியாதபடி அமர்ந்து, காதொலிக் கருவி வழியாக அவர்களுக்கு நேரலையாகப் பியானோ இசையை வாசித்துக் வழிகாட்டினார்.
படப்பிடிப்பு முழுமையாக நிறைவடைந்த பிறகு, லண்டனில் உள்ள ஸ்டுடியோவில் 70 பேர் கொண்ட பிரம்மாண்ட ஆர்கெஸ்ட்ரா குழுவினர் ஒன்று கூடி, நடிகர்களின் அந்த நேரடி குரல் பதிவுகளுக்குப் பின்னணியில் பிரம்மாண்டமான இசையை மிகத் துல்லியமாகச் சேர்த்தனர்.
மூல நாடகத்தின் இசையமைப்பாளர் கிளாட்-மிஷேல் ஷான்பெர்க், இத்திரைப்படத்திற்காகப் பல புதிய உத்திகளைக் கையாண்டார்.
மேடை நாடகத்தில் இல்லாத பல காட்சிகளுக்குத் திரைக்கதையின் ஓட்டத்தை உடைக்காத வண்ணம் புதிய பின்னணி இசைக் கோவைகளை அவர் உருவாக்கினார்.
ஜீன் வல்ஜீன் கொசெட்டைத் தத்தெடுத்து அழைத்துச் செல்லும்போது அவளுக்குள் ஏற்படும் தந்தைமை உணர்வை விவரிப்பதற்காக "சடன்லி" என்ற முற்றிலும் புதிய பாடல் ஒன்றை இப்படத்திற்காகவே பிரத்யேகமாக இயற்றினார்.
இப்பாடல் பின்னர் ஆஸ்கர் விருதுக்கும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
பாடல்களின் சுருதி அமைப்பில் செய்யப்பட்ட மாற்றங்கள் மற்றொரு சுவாரஸ்யமாகும்.
மேடையில் பாடும் தொழில்முறைப் பாடகர்களின் குரல் வரம்பை விட, திரைப்பட நடிகர்களின் குரல் வளம் மாறுபட்டதாக இருந்ததால், ஹியூ ஜேக்மன் மற்றும் பிற நடிகர்களின் குரல் எல்லைக்கு ஏற்பப் பல முக்கியப் பாடல்களின் சுருதிகள் மாற்றியமைக்கப்பட்டன.
வல்ஜீனின் "ஹூ ஆம் ஐ?" மற்றும் ஜாவெர்ட்டின் "ஸ்டார்ஸ்" போன்ற புகழ்பெற்ற பாடல்கள் மூல நாடகத்தின் சுருதியிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட வேறொரு கீயில் பதிவு செய்யப்பட்டு பாடல்களுக்கு ஒரு புதிய பரிமாணத்தைத் தந்தன.
============================
படத்தின் கதை:-
1815ஆம் ஆண்டு பிரான்ஸ் நாட்டின் துலோன் சிறைச்சாலையிலிருந்து (Bagne of Toulon) பத்தொன்பது ஆண்டுகாலக் கடுங்காவல் தண்டனைக்குப் பிறகு ஜீன் வல்ஜீன் (ஹியூ ஜேக்மன்) என்ற கைதி விடுவிக்கப்படுகிறார்.
ஒரு துண்டு ரொட்டியைத் திருடியதற்காக ஐந்து ஆண்டுகளும், அதன்பின் சிறையிலிருந்து தப்பிக்க முயன்றதற்காகப் பதினான்கு ஆண்டுகளும் என மொத்தம் 19 ஆண்டுகள் அவருக்கு இந்தத் தண்டனை வழங்கப்பட்டிருந்தது.
சிறை அதிகாரி ஜாவெர்ட் (ரஸ்ஸல் குரோ) அவரிடம் பரோல் சட்ட விதிகளுக்கான மஞ்சள் நிற மாற்றுச் சீட்டை வழங்கி அனுப்புகிறார்.
முன்னாள் கைதி என்ற முத்திரை குத்தப்பட்ட அந்த அடையாளச் சீட்டின் காரணமாக, வல்ஜீனுக்குச் சமூகம் எங்கும் வேலைவாய்ப்பையோ அல்லது தங்குவதற்குக் தகுந்த இடத்தையோ தராமல் நிராகரிக்கிறது.
பசியோடும் வறுமையோடும் அலைந்து திரியும் அவருக்கு திக்னே நகரின் கனிவுள்ள பாதிரியார் (கொல்ம் வில்கின்சன் - இவர் அசல் மேடை நாடகத்தின் முதல் வல்ஜீன் ஆவார்) தங்குவதற்குத் தன் இல்லத்தில் புகலிடம் தந்து உணவளிக்கிறார்.
ஆனால், வறுமையின் பிடியிலிருந்த வல்ஜீன், பாதிரியாரின் நல்மனதை உணராமல் அவரிடமிருந்த வெள்ளிப் பாத்திரங்களைத் திருடிக்கொண்டு நள்ளிரவில் தப்பியோடுகிறார்.
மறுநாள் காலையில் காவலர்களிடம் வல்ஜீன் மாட்டிக்கொள்ள, அவர்கள் அவரை மீண்டும் பாதிரியாரின் முன்னிலையிலேயே கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறார்கள்.
ஆனால், அந்தப் பாதிரியாரோ வல்ஜீனைக் காட்டிக்கொடுக்காமல், அந்த வெள்ளிப் பாத்திரங்களைத் தானே அவருக்குப் பரிசாகக் கொடுத்ததாகக் காவலர்களிடம் கூறி அவரைக் காப்பாற்றுகிறார்.
அதுமட்டுமன்றி, வல்ஜீன் அவசரத்தில் விட்டுச் சென்றதாகக் கூறி மேலும் இரு வெள்ளி மெழுகுவர்த்தித் தாங்கிகளையும் அவரிடமே கொடுத்து, இந்த வெள்ளியைக் கொண்டு இனி ஒரு நேர்மையான மனிதனாகப் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கும்படி அறிவுறுத்துகிறார்.
பாதிரியாரின் இந்த எதிர்பாராத பேரன்பும் பெருந்தன்மையும் வல்ஜீனின் கல்நெஞ்சைக் கரைத்து, அவரிடம் மிகப்பெரிய மனமாற்றத்தை ஏற்படுகிறது.
தன் பழைய பாவ வாழ்க்கையை ஒழிக்க நினைக்கும் வல்ஜீன், தனக்கு வழங்கப்பட்ட பரோல் விதிமுறைகளைத் தூக்கியெறிந்து உடைத்துவிட்டு, சமுதாயத்தில் பிறருக்கு நன்மை செய்யும் நோக்கில் தனது அடையாளத்தை முழுமையாக மாற்றிக்கொண்டு புதிய பாதையில் பயணிக்கிறார்.
இதிலிருந்து எட்டு ஆண்டுகள் உருண்டோடுகின்றன. 1823ஆம் ஆண்டில் வல்ஜீன் தனது பெயரை 'மதேலன்' என்று மாற்றிக்கொண்டு, மாண்ட்ரூயில் (Montreuil, Pas-de-Calais) என்ற நகரில் மதிப்பிற்குரிய ஒரு தொழிற்சாலை உரிமையாளராகவும், அந்த நகரின் மேயராகவும் உயர்ந்த நிலையை அடைந்திருக்கிறார்.
அப்போது அந்த நகரத்தின் புதிய காவல் அதிகாரியாக ஜாவெர்ட் பொறுப்பேற்று அங்கு வருகிறார்.
பழைய கைதியான வல்ஜீனைப் பல வருடங்களாகத் தீவிரமாகத் தேடி வரும் ஜாவெர்ட்டுக்கு மேயரைப் பார்த்ததும் லேசான சந்தேகம் எழுகிறது.
ஒருநாள், விபத்தில் சிக்கி ஒரு பிரம்மாண்ட வண்டியின் அடியில் மாட்டி உயிருக்குப் போராடும் போஷெல்வாண்ட் (ஸ்டீபன் டேட்) என்ற மனிதனை, மேயர் வல்ஜீன் தனது அசாத்தியமான உடல் பலத்தைக் கொண்டு தனியாகத் தூக்கிக் காப்பாற்றுகிறார்.
துலோன் சிறையில் வல்ஜீனுக்கு மட்டுமே இருந்த அந்த அசாத்திய மனித பலத்தைக் கண்ணுற்ற ஜாவெர்ட்டின் சந்தேகம் மேலும் வலுவடைகிறது.
இதே நேரத்தில், வல்ஜீனின் தொழிற்சாலையில் ஃபான்டின் (ஆனி ஹாத்வே) என்ற ஏழைப் பெண் வேலை செய்து வருகிறார்.
அவளுக்குக் கொசெட் (இசபெல் ஆலன்) என்ற சட்டத்திற்குப் புறம்பான ஒரு பெண் குழந்தை இரகசியமாக இருப்பது, அங்குள்ள பெண் தொழிலாளர்களின் சதியால் தொழிற்சாலை மேலாளருக்கு (மைக்கேல் ஜிப்சன்) தெரியவருகிறது.
இதனால் ஃபான்டின் தொழிற்சாலையிலிருந்து இரக்கமின்றி வேலைநீக்கம் செய்யப்படுகிறாள்.
அவளது மகள் கொசெட், பேராசை பிடித்த தம்பதிகளான தேனார்டியர் (சசா பாரன் கோஹன்) மற்றும் அவரது மனைவி மேடம் தேனார்டியர் (ஹெலினா போன்ஹம் கார்ட்டர்) நடத்தும் விடுதியில் வளர்ந்து வருகிறாள்.
மகளைப் பராமரிப்பதற்காக அவர்கள் கேட்கும் பணத்தை அனுப்ப வேண்டிய கட்டாயத்தில் ஃபான்டின் தள்ளப்படுகிறாள்.
வேலை இழந்ததால் வருமானமின்றித் தவிக்கும் ஃபான்டின், பணத்திற்காகத் தனது கூந்தலையும், பற்களையும் விற்று, இறுதியாகத் தன் மகளின் வாழ்விற்காகக் கடலோரத் தளங்களில் இறங்கித் தனது உடலையே விற்கும் பாலியல் தொழிலாளியாக மாறுகிறாள் .
ஒருநாள் இரவு, தன்னைத் துன்புறுத்தி வம்புக்கு இழுத்த பாமடாபோவா (பெர்ட்டி கார்வெல்) என்ற பணக்கார வாடிக்கையாளரைத் தற்காப்பிற்காக ஃபான்டின் தாக்க, உடனே அங்கு வரும் காவல் அதிகாரி ஜாவெர்ட் அவளைக் கைது செய்ய முனைகிறார்.
அப்போது அங்கு வரும் மேயர் வல்ஜீன், அவளது அவல நிலையைப் பார்த்து அடையாளம் கண்டுகொண்டு, அவளைக் கைது செய்யவிடாமல் தடுத்துத் தனது சொந்தப் பொறுப்பில் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கிறார்.
இது ஜாவெர்ட்டுக்கு மேயர் மீது கடும் கோபத்தையும் சந்தேகத்தையும் உண்டாக்குக்கிறது.
இதற்கிடையில், வேறொரு அப்பாவி மனிதனை வல்ஜீன் என்று தவறாகக் கொண்டு நீதிமன்றம் தண்டிக்கப் போவதாக வல்ஜீனுக்குத் தெரியவருகிறது.
தன் சுயநலத்திற்காக ஒரு நிரபராதி தண்டிக்கப்படுவதை விரும்பாத வல்ஜீன், நீதிமன்றத்திற்கு நேரில் சென்று ஜாவெர்ட்டின் முன்னிலையிலேயே தான் தான் அசல் ஜீன் வல்ஜீன் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார்.
பின்னர், மருத்துவமனையில் மரணப் படுக்கையில் இருக்கும் ஃபான்டினிடம் சென்று, அவளது மகள் கொசெட்டைத் தன் சொந்த மகளாக ஏற்று வாழ்நாள் முழுவதும் பாதுகாப்பேன் என்று சத்தியம் செய்கிறார்.
ஃபான்டின் நிம்மதியாக உயிர் பிரிய, அவளைக் கைது செய்ய வரும் ஜாவெர்ட்டிடமிருந்து தப்பி ஓடும் வல்ஜீன், தேனார்டியர் தம்பதியின் விடுதிக்குச் செல்கிறார்.
அங்கு கிணற்றடியில் கொசெட்டைச் சந்தித்து, அவளது தாயின் கடன்களை முழுமையாகத் தீர்த்துவிட்டு, அவளைப் பெரும் பணம் கொடுத்து மீட்டு ஜாவெர்ட்டின் பிடியில் சிக்காமல் ஒரு கான்வென்ட் மடாலயத்திற்குத் தப்பிச் செல்கிறார்.
இதனைத் தொடர்ந்து மேலும் ஒன்பது ஆண்டுகள் கடக்கின்றன. பாரிஸ் நகரில் வல்ஜீன் ஏழை எளியவர்களுக்கு வாரி வழங்கும் ஒரு கொடைவள்ளலாக, பெரியவளாக வளர்ந்த கொசெட்டுடன் (அமண்டா செய்ஃப்ரைட்) ரகசியமாக வாழ்ந்து வருகிறார்.
அப்போது பிரான்ஸ் நாட்டில் ஏழைகளின் மீது இரக்கம் காட்டிய ஒரே அரசு அதிகாரியான ஜெனரல் லாமார்க் மரணமடைகிறார்.
இதனால் கலக்கமடையும் 'ஏபிசியின் நண்பர்கள்' (Friends of the ABC) என்ற புரட்சிகர மாணவர் குழு, அநீதியான முடியாட்சிக்கு எதிராக ஆயுதமேந்திய புரட்சியைத் திட்டமிடுகிறது.
இந்த மாணவர் குழுவை வழிநடத்தும் அன்ஜோல்ராஸ் (ஆரோன் ட்வெய்ட்), மேரியஸ் பாண்ட்மெர்சி (எடி ரெட்மெய்ன்), மற்றும் கிரான்டேர் (ஜார்ஜ் பிளாக்டன்), காம்பபெர் (கில்லியன் டொனல்லி), கோலிஃபெராக் (ஃப்ரா ஃபீ), ஜீன் ப்ரூவெர் (அலிஸ்டர் பிரம்மர்), ஜோலி (ஹியூ ஸ்கின்னர்), ஃபெயcontractலி (கேப்ரியல் விக்), பஹோரல் (இவான் லூயிஸ்), போசுவே (ஸ்டூவர்ட் நீல்) உள்ளிட்ட மாணவர்கள் தீவிரமாகப் பேசுகிறார்கள்.
இந்தக் குழுவைச் சேர்ந்த மேரியஸ், தற்செயலாகத் தெருவில் கொசெட்டைப் பார்த்து முதல் பார்வையிலேயே காதல் வயப்படுகிறான்.
தன்னை ஒருதலைக் காதலாக நேசிக்கும் தேனார்டியர் தம்பதியின் மகளான எப்போனின் (சமந்தா பார்க்ஸ்) என்ற பெண்ணின் உதவியோடு, கொசெட் வாழும் இடத்தை மேரியஸ் கண்டறிகிறான்.
மேரியஸும் கொசெட்டும் சந்தித்துத் தங்களின் காதலைப் பகிர்ந்துகொள்ள, அதைக் காணும் எப்போனின் உள்ளம் உடைந்து போகிறாள்.
அதே நேரத்தில், பழைய விடுதி அதிபரான தேனார்டியர் தனது திருட்டுக் கும்பலான பாபெட் (இயன் பிரைரி), புருஜோன் (ஆடம் பியர்ஸ்), கிளாக்ஸஸ் (ஜூலியன் பிளீச்), மாண்ட்பர்னாஸ் (மார்க் பிக்கரிங்) ஆகியோருடன் சேர்ந்து வல்ஜீனின் வீட்டைக் கொள்ளையடிக்க முயல்கிறான்,
ஆனால் மேரியஸுக்கு ஆபத்து வந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக எப்போனின் சத்தமிட்டு அந்தக் கொள்ளையைத் தடுத்து நிறுத்துகிறாள்.
ஜாவெர்ட் தன்னை நெருங்கிவிட்டதை உணரும் வல்ஜீன், கொசெட்டை அழைத்துக்கொண்டு இங்கிலாந்திற்குத் தப்பியோடத் திட்டமிடுகிறார்.
மேரியஸைப் பிரிய மனமில்லாத கொசெட், அவனுக்கு ஒரு கடிதத்தை எழுதி வைக்கிறாள்,
ஆனால் அதை மேரியஸிடம் சேர்க்காமல் எப்போனின் மறைக்கிறாள்.
ஜெனரல் லாமார்க்கின் இறுதி ஊர்வலத்தின்போது, ஆர்மி ஜெனரல் (ஹட்லி ஃப்ரேசர்) தலைமையிலான படைகளுக்கு எதிராகப் பாரிஸில் மிகப்பெரிய மாணவர் புரட்சி வெடிக்கிறது.
அங்கிருக்கும் பெண்கள் (ஜினா பெக் உட்பட) திரள, மாணவர்கள் தெருக்களெங்கும் வீதி அரண்களை (Barricades) அமைத்து இராணுவத்திற்கு எதிராகப் போரிடுகிறார்கள்.
அப்போது காவல் அதிகாரி ஜாவெர்ட், மாணவர்களைக் உளவு பார்ப்பதற்காகப் புரட்சியாளர்களைப் போல வேடமிட்டு உள்ளே நுழைகிறார்.
ஆனால், காவ்ரோச் (டேனியல் ஹட்லஸ்டோன்) என்ற புத்திசாலி சிறுவன் ஜாவெர்ட்டை அடையாளம் கண்டு மாணவர்களிடம் காட்டிக்கொடுக்கிறான்,
இதனால் அவர் பிணைக் கைதியாகக் கட்டப்படுகிறார். இராணுவத்துடனான முதல் மோதலின்போது, மேரியஸைச் சுடவந்த துப்பாக்கிக் குண்டை எப்போனின் தன் மார்பில் தாங்கி, அவனது மடியிலேயே உயிரை விடுகிறாள்.
சாகும்போது கொசெட்டின் கடிதத்தை அவனிடம் ஒப்படைத்துத் தன் காதலையும் ஒப்புக்கொள்கிறாள்.
மேரியஸ் எழுதிய பதில் கடிதத்தை வல்ஜீன் இடைமறித்துப் படிக்க நேரிடுகிறது.
தன் மகள் காதலிக்கும் இளைஞனைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற ஒரே தூய நோக்கத்தில் வல்ஜீன் அந்தப் போர்க்கள வீதி அரணுக்குள் நுழைகிறார்.
அங்கு பிடிபட்டிருக்கும் ஜாவெர்ட்டைக் கொன்று தீர்க்கும் பொறுப்பை வல்ஜீன் புதிய அரசிடம் கேட்டுப் பெறுகிறார்,
ஆனால் யாருமறியாத இடத்தில் அவரை ரகசியமாக அவிழ்த்துவிட்டுத் தப்பியோடச் செய்து காக்கிறார்.
மறுநாள் விடியற்காலையில், இராணுவம் வீதி அரண்களைத் தகர்த்து உள்ளே புகுந்து, காவ்ரோச் மற்றும் புரட்சித் தலைவர் அன்ஜோல்ராஸ் உள்ளிட்ட அனைத்து மாணவர்களையும் கொன்று குவிக்கிறது.
படுகாயமடைந்து மரணத்தின் விளிம்பில் இருக்கும் மேரியஸை வல்ஜீன் தனது தோளில் சுமந்து, நிலத்தடி சாக்கடை வழியே தப்பிக்க வைக்கிறார்.
சாக்கடையின் மறுமுனையில் ஜாவெர்ட் வல்ஜீனுக்காகக் காத்திருக்கிறார். ஆனால், தன் உயிரைக் காப்பாற்றிய வல்ஜீனின் உயரிய குணத்தையும், சாகக் கிடக்கும் மேரியஸின் நிலையையும் கண்டு ஜாவெர்ட்டின் மனம் மாறுகிறது.
சட்டத்தைக் கடந்து அவர் வல்ஜீனைப் போக அனுமதிக்கிறார்.
வாழ்நாள் முழுவதும் தான் நம்பிய சட்டத்தின் நீதியும், வல்ஜீனின் மனிதநேயக் கருணையும் அவருக்கு மிகப்பெரிய தார்மீகக் குழப்பத்தையும் மன உளைச்சலையும் தருகிறது.
அந்த மனப்போராட்டத்தைத் தாங்க முடியாமல், ஜாவெர்ட் செய்ன் நதியில் குதித்துத் தற்கொலை செய்துகொள்கிறார்.
இதற்கிடையில் மேரியஸ் குணமடைந்து, தன் நண்பர்களின் மரணத்தை எண்ணித் துயருறுகிறான்.
காதலர்கள் இருவரும் மீண்டும் இணைகிறார்கள். ஆனால், தனது கடந்த காலக் குற்றவியல் பின்னணி இவர்களின் மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கைக்குக் களங்கத்தை ஏற்படுத்திவிடக் கூடாது என்று கருதும் வல்ஜீன், அவர்களை விட்டு நிரந்தரமாகப் பிரிய முடிவெடுத்து, தனது வரலாற்றை மேரியஸிடம் மட்டும் கூறிவிட்டுச் சத்தியம் வாங்குகிறார்.
மேரியஸ்-கொசெட் திருமண வரவேற்பு நிகழ்ச்சியில், மணமக்களை மிரட்டிப் பணம் பறிப்பதற்காகத் தேனார்டியர் தம்பதியினர் மாறுவேடத்தில் வந்து கிராண்ட்பாதர் ஜிலனார்மண்ட் (பாட்ரிக் காட்பிரே) என்பவரிடம் வம்பிழுக்கிறார்கள்.
அப்போது அவர்கள் பேசும் விவரங்களிலிருந்து, போர்க்களச் சாக்கடையில் தன் உயிரைக் காப்பாற்றியது வல்ஜீன் தான் என்ற உண்மையை மேரியஸ் அதிர்ச்சியுடன் உணர்ந்துகொள்கிறான்.
தேனார்டியரிடமிருந்து வல்ஜீன் இருக்கும் இடத்தை அறிந்துகொண்டு, மேரியஸும் கொசெட்டும் வல்ஜீனைத் தேடி ஓடுகிறார்கள்.
அங்கு ஒரு மடத்தில் மரணப் படுக்கையில் இருக்கும் வல்ஜீனை அவர்கள் காண்கிறார்கள்.
வல்ஜீன் தங்களின் ஆசிர்வாதக் கடிதங்களை அவர்களிடம் வழங்கிவிட்டு, கொசெட்டின் மடியிலேயே அமைதியாகக் மரணிக்கிறார்.
வல்ஜீனின் ஆன்மாவை ஃபான்டின் மற்றும் அந்தப் பழைய பாதிரியாரின் ஆவிகள் வழிகாட்டி அழைத்துச் செல்ல, போரில் மடிந்த எப்போனின், காவ்ரோச் மற்றும் புரட்சி மாணவர்கள் ஆகியோரின் ஆன்மாக்களுடன் வல்ஜீன் மறுவுலகில் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியோடு இணைகையில் படம் நிறைகிறது.
மனிதநேயம், மன்னிப்பு மற்றும் ஆன்மாவின் மீட்பு ஆகியவையே இத்திரைப்படத்தின் முதன்மைச் செய்தியாகும்.
சட்டம் என்பது வெறும் விதிகளையும் தண்டனைகளையும் மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு இயங்கும்போது, அது மனிதர்களைச் சீரழிக்குமே தவிர ஒருபோதும் திருத்தாது என்பதை வல்ஜீன் மற்றும் ஜாவெர்ட் ஆகிய இரு துருவ கதாபாத்திரங்களின் வழியே இப்படம் ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது.
ஒரு மனிதன் செய்த தவறைத் தாண்டி அவனுக்கு வழங்கப்படும் நிபந்தனையற்ற அன்பும் கருணையும், அவனுக்குள் இருக்கும் தெய்வீகத் தன்மையை விழித்தெழச் செய்து, அவனையே பிறர் வாழ வழிகாட்டும் ஒரு உன்னத ஒளியாக மாற்றும் வல்லமை கொண்டது என்பதைப் பாதிரியாரின் செயலும், அதன் தொடர்ச்சியாக வல்ஜீனின் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையும் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.
மறுபுறம், சமுதாயத்தால் ஒடுக்கப்பட்ட ஏழை எளியவர்களின் கண்ணீரும், அவர்களின் உரிமைகளுக்கான போராட்டமும் வீண் போவதில்லை என்பதை இப்படம் காட்டுகிறது.
அதிகார வர்க்கத்தின் அநீதிகளுக்கு எதிராகவும், பசி மற்றும் வறுமையின் கொடுமைகளுக்கு எதிராகவும் எழும் குரல்கள், தற்காலிகமாக நசுக்கப்பட்டாலும், அவை மனிதகுலத்தின் கூட்டு மனச்சாட்சியைத் தொடர்ந்து உலுக்கிக் கொண்டே இருக்கும்.
உலகியல் ரீதியான சட்டங்களும், மனிதர்கள் உருவாக்கிய எல்லைகளும் மரணத்தோடு முடிந்துவிடக்கூடியவை.
ஆனால் சுயநலமற்ற தியாகம், தூய்மையான காதல் மற்றும் சக மனிதன் மீதான பேரன்பு ஆகியவை மட்டுமே மரணத்தைக் கடந்தும் மனித ஆன்மாவை எல்லையற்ற விடுதலைக்கு இட்டுச்செல்லும் உன்னத வழிகள் என்பதே இப்படம் உலகிற்கு வழங்கும் இறுதிச் செய்தி.
கமல்ஹாசன் தனது 'மகாநதி' திரைப்படத்தை 'லெஸ் மிசரபிள்ஸ்' காவியத்திற்கு ஒரு காணிக்கையாகக் குறிப்பிட்டதற்குக் காரணம், இரண்டு படங்களின் கதைக் கருவும், நாயகர்களின் உணர்ச்சிகரமான வாழ்க்கைப் பயணமும் கொண்டிருக்கும் அசாத்தியமான தார்மீக ஒற்றுமைகளே ஆகும்.
விக்டர் ஹியூகோவின் அந்த உலகப் புகழ்பெற்ற நாவலின் ஆழமான தாக்கத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு, அதன் மையக்கருவை 90களின் தமிழ்நாட்டுச் சமூகச் சூழலுக்கு ஏற்ப மிக நேர்த்தியாகவும் எதார்த்தமாகவும் மறுவடிவமைப்பு செய்து கமல்ஹாசன் உருவாக்கிய படமே 'மகாநதி'.
இரண்டு படைப்புகளிலும் செய்யாத குற்றத்திற்காக அல்லது மிக எளிய காரணத்திற்காக ஒரு அப்பாவி மனிதன் கடுமையான சிறைத்தண்டனைக்கு ஆளாவது கதையின் தொடக்கமாக அமைகிறது.
'லெஸ் மிசரபிள்ஸ்' கதையில் ஜீன் வல்ஜீன் பசியால் ஒரு துண்டு ரொட்டியைத் திருடியதற்காகப் பத்தொன்பது ஆண்டுகள் சிறைக் கொடுமைகளை அனுபவிப்பார். 'மகாநிதி'யில் கிருஷ்ணசாமியும் தன் எளிய குடும்பத்தின் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்காக ஒரு பேராசைக்காரனை நம்பி, மோசடியில் சிக்கிச் செய்யாத குற்றத்திற்காகச் சிறைக்குச் சென்று சித்திரவதைகளை எதிர்கொள்வார்.
இருவருமே அடிப்படையில் தூய்மையான மனம் கொண்ட அப்பாவிகள், ஆனால் சமுதாயத்தின் கோரப் பற்களாலும் வளைக்கப்படும் சட்டத்தாலும் நசுக்கப்பட்டு கைதிகளாக மாற்றப்படுகிறார்கள்.
அதேபோல், இரு கதைகளிலும் சிறையிலிருந்து வெளிவரும் நாயகனைச் சமூகம் நடத்தும் விதமும், அவனது ஆன்ம மீட்பும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் பயணிக்கின்றன.
வல்ஜீனை ஒரு பாதிரியாரின் பேரன்பும் மன்னிப்பும் மாற்றி, அவரை ஒரு நேர்மையான மனிதனாக வாழ வைக்கும். மகாநதியிலும் சிறைக்குள் இருக்கும் கிருஷ்ணசாமிக்கு, அங்குள்ள ஜெயிலர் காட்டும் மனிதாபிமானமும், சட்டம் ஒழுங்கைத் தாண்டிய மனிதநேயமும் அவரது குலைந்துபோன மன உறுதியை மீண்டும் மீட்டெடுக்க உதவும்.
மிக முக்கியமாக, சிதைந்துபோன ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையையும், அவளது மகளையும் காக்கப் போராடும் ஒரு தந்தையின் பாசமே இரண்டு படங்களின் அடிநாதமாக விளங்குகிறது.
வல்ஜீன் சிறையிலிருந்து வெளிவந்து, ஃபான்டினுக்குத் தந்த வாக்கிற்காக அவளது மகள் கொசெட்டைத் தேடி அலைந்து, அவளைக் கொடுமைக்கார தேனார்டியர் தம்பதியிடமிருந்து மீட்டுத் தன் சொந்த மகளாக வளர்ப்பார்.
மகாநதியிலும் சிறையிலிருந்து வரும் கிருஷ்ணசாமி, சிதைந்து போன தன் குடும்பத்தையும், விபச்சாரச் சேற்றில் கட்டாயப்படுத்தித் தள்ளப்பட்ட தன் மகள் யமுனாவையும் தேடிக் கண்டுபிடித்து, சமூகத்தின் சாக்கடைகளிலிருந்து அவளை மீட்டுக்கொண்டு வரத் தன் உயிரைப் பணயம் வைத்துப் போராடுவார்.
ஃபான்டின் தன் மகளுக்காகப் பல்லையும் கூந்தலையும் விற்கும் அதே அவல நிலைதான், இங்குத் தமிழ்நாட்டுக் கிராமத்துத் தந்தை கிருஷ்ணசாமிக்கும் அவரது மகளுக்கும் வெவ்வேறு வடிவங்களில் நேரும்.
விக்டர் ஹியூகோ உலகிற்குச் சொன்ன அந்த "அதிகார வர்க்கத்தின் அநீதி, சமுதாயத்தின் பாராமுகம், சாக்கடையில் வீசப்பட்டாலும் அதையெல்லாம் தாண்டி வெல்லும் ஒரு தந்தையின் தூய்மையான பாசம் மற்றும் மனிதநேயம்" என்ற உன்னதக் கோட்பாட்டைத் தமிழ்ச் சூழலில் மிக ஆழமாகப் பதிவு செய்ததால், கமல்ஹாசன் தன் 'மகாநதி' திரைப்படத்தை 'லெஸ் மிசரபிள்ஸ்' காவியத்திற்கு உளமாறக் காணிக்கையாக்கினார்.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டம்நூறு
