பிக்ஸார் அனிமேஷன் ஸ்டுடியோஸ் தயாரிப்பில் வால்ட் டிஸ்னி பிக்சர்ஸ் வெளியிட்ட "சோல்" திரைப்படம் 2020 ஆம் ஆண்டு வெளியானது, இது அமெரிக்க அனிமேஷன் நகைச்சுவை படைப்பு.
பீட் டாக்கர் இயக்கத்தில் மைக் ஜோன்ஸ் மற்றும் கெம்ப் பவர்ஸ் ஆகியோரின் எழுத்தில் உருவான இத்திரைப்படத்தில் ஜேமி பாக்ஸ் மற்றும் டினா பெய் உள்ளிட்ட பல முன்னணி கலைஞர்கள் குரல் கொடுத்துள்ளனர்.
நியூயார்க் நகரில் வசிக்கும் நடுத்தர பள்ளி இசை ஆசிரியரான ஜோ கார்ட்னர் ஒரு விபத்தில் கோமா நிலைக்குச் சென்று தனது உடல் மற்றும் ஆன்மாவைப் பிரிக்கிறார்.
தனது லட்சியமான ஜாஸ் இசைக்கலைஞராக உருவெடுக்க அவர் தனது ஆன்மாவை மீண்டும் உடலுடன் இணைக்க எடுக்கும் போராட்டமே இப்படத்தின் மையக்கருவாகும்.
மனித ஆளுமைகளின் தோற்றம் மற்றும் விதியின் கோட்பாட்டை ஆராய்ந்து உருவாக்கப்பட்ட இத்திரைப்படம் பிக்ஸார் நிறுவனத்தின் முதல் கருப்பின நாயகனைக் கொண்ட படம்.
ஜாஸ் இசையின் பின்னணியில் உருவான இப்படத்திற்காக ஹெர்பி ஹான்காக் போன்ற உலகப்புகழ் பெற்ற இசைக்கலைஞர்களின் ஆலோசனைகள் பெறப்பட்டன.
உலக சினிமாவிற்கான ஒரு மிகச்சிறந்த படைப்பாகப் போற்றப்படும் இப்படம் அனிமேஷன் தரம் மற்றும் திரைக்கதையின் ஆழத்திற்காகப் பாராட்டப்பட்டது.
மனித வாழ்க்கையின் அர்த்தம் என்ன மற்றும் ஒரு ஆன்மா பூமிக்கு வரும்போது அதற்கான நோக்கம் என்ன என்பதை மிகவும் நுணுக்கமாக இப்படம் விவரித்துள்ளது.
குறிப்பாக இப்படம் வெறும் குழந்தைகளுக்கான அனிமேஷன் படமாக மட்டுமின்றி பெரியவர்களுக்கான வாழ்வியல் தத்துவங்களையும் உள்ளடக்கியுள்ளது.
அமெரிக்காவின் தேசிய விமர்சன வாரியம் மற்றும் அமெரிக்க திரைப்பட நிறுவனம் போன்றவை 2020 ஆம் ஆண்டின் சிறந்த பத்து படங்களில் ஒன்றாக சோல் திரைப்படத்தைத் தேர்வு செய்தன.
உலக அளவில் 121 மில்லியன் டாலர்களுக்கும் அதிகமான வசூலை ஈட்டிய இத்திரைப்படம் பிஎப்ஐ லண்டன் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்டு பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது.
கோவிட் பெருந்தொற்று காரணமாகத் தியேட்டர் வெளியீடு தள்ளிவைக்கப்பட்டு இறுதியில் டிஸ்னி பிளஸ் ஓடிடி தளத்தில் நேரடியாக வெளியானது.
இயக்குநர் பீட் டாக்கர் தனது இன்சைட் அவுட் போன்ற முந்தைய படங்களின் பாணியில் மனித உணர்வுகளைப் பருப்பொருள் வடிவில் இப்படத்தில் காட்சிப்படுத்தியுள்ளார்.
சுமார் நான்கு ஆண்டுகள் தயாரிப்பில் இருந்த இப்படத்திற்காக 150 மில்லியன் டாலர் செலவிடப்பட்டது.
அனிமேஷன் நுட்பங்களில் குறிப்பாக கருப்பின மக்களின் தோற்றம் மற்றும் அவர்களின் கலாச்சாரப் பின்னணியை மிகவும் துல்லியமாகத் திரையில் கொண்டு வர படக்குழுவினர் தீவிரமாக உழைத்தனர்.
நியூயார்க் நகரின் வீதிகள் முதல் ஆன்மாக்கள் வாழும் கற்பனை உலகம் வரை ஒளிப்பதிவாளர் பிராட்போர்டு யங் ஆலோசனையின் பேரில் தத்ரூபமாக வடிவமைக்கப்பட்டன.
இப்படத்தில் வரும் ஜெர்ரி மற்றும் டெர்ரி போன்ற கதாபாத்திரங்களின் வடிவமைப்பு இத்தாலிய அனிமேஷன் பாணியைத் தழுவி உருவாக்கப்பட்டவை.
அனிமேட்டர்கள் இசைக்கலைஞர்களின் கை அசைவுகளைக் கூட மிகத் துல்லியமாகப் பிரதிபலித்து படத்தின் நம்பகத்தன்மையை உறுதி செய்தனர்.
இப்படத்தின் வெற்றிக்கு ஜேமி பாக்ஸ் மற்றும் டினா பெய் ஆகியோரின் குரல் நடிப்பு ஒரு முக்கிய பலமாகும்.
ஜேமி பாக்ஸ் ஜோ கார்ட்னர் கதாபாத்திரத்திற்குத் தேவையான உணர்ச்சிப்பூர்வமான குரலை வழங்கியுள்ளார்.
அதேபோல் பூமியின் மீது ஆர்வமில்லாத 22 என்ற ஆன்மா கதாபாத்திரத்திற்கு டினா பெய் தனது நகைச்சுவையான மற்றும் சிந்திக்க வைக்கும் வசனங்களால் உயிர் கொடுத்துள்ளார்.
இசை அமைப்பாளர்களான ட்ரெண்ட் ரெஸ்னர் மற்றும் அட்டிகஸ் ராஸ் ஆன்மீக உலகத்திற்கான பின்னணி இசையை உருவாக்க ஜான் பாடிஸ்ட் படத்தின் ஜாஸ் இசைப் பகுதிகளை அமைத்தார்.
இவர்களின் கூட்டணி படத்திற்கு இரண்டு அகாடமி விருதுகளைப் பெற்றுத் தந்தது.
சிறந்த அனிமேஷன் படம் மற்றும் சிறந்த பின்னணி இசை ஆகிய பிரிவுகளில் ஆஸ்கர் விருதுகளை வென்றதோடு கோல்டன் குளோப் மற்றும் பாஃப்டா போன்ற சர்வதேச விருதுகளையும் இப்படம் அள்ளியது.
சோல் திரைப்படத்தின் அடிநாதம் மனித வாழ்வின் நோக்கம் மற்றும் ஒருவரின் அடையாளம் எதில் அடங்கியிருக்கிறது என்பதைப் பற்றிய ஆழமான தேடலாகும்.
நாம் அனைவரும் ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை அடைவதற்காகவோ அல்லது ஒரு பெரும் சாதனையைச் செய்வதற்காகவோ மட்டுமே பிறந்திருக்கிறோம் என்ற பொதுவான நம்பிக்கையை இப்படம் மென்மையாக மறுக்கிறது.
ஜோ கார்ட்னர் என்ற கதாபாத்திரம் தனது வாழ்நாள் கனவான ஜாஸ் இசைக் கச்சேரியில் பங்கேற்பதே தனது வாழ்க்கையின் ஒரே நோக்கம் என்று நம்புகிறார்.
ஆனால் அந்த இலக்கை அடைந்த பிறகு அவர் அடையும் ஒருவிதமான வெறுமை உணர்வு மனிதர்கள் இலக்குகளைத் துரத்துவதைக் காட்டிலும் வாழ்வின் ஒவ்வொரு நொடியையும் ரசிப்பதே மேலானது என்பதைப் புரிய வைக்கிறது.
வாழ்க்கையின் உண்மையான பொறி அல்லது ஈர்ப்பு என்பது சாதனையிலோ அல்லது பெரிய வெற்றிகளிலோ இல்லை என்பதை இப்படம் 22 என்ற ஆன்மாவின் வழியாக விளக்குகிறது.
பீட்சாவின் சுவை காற்றில் பறந்து வரும் இலை அல்லது ஒரு தந்தையுடனான உரையாடல் போன்ற மிகச் சாதாரணமான விஷயங்களே ஒரு ஆன்மா பூமியில் வாழ்வதற்கான விருப்பத்தைத் தூண்டுகின்றன.
மனிதர்கள் ஒரு விஷயத்தின் மீது அதீத ஆர்வம் கொண்டு அதில் தங்களை இழக்கும்போது அது அவர்களைப் பரவச நிலைக்குக் கொண்டு செல்கிறது.
ஆனால் அதே ஆர்வம் வெறியாக மாறும்போது அவர்கள் தங்களின் இயல்பான வாழ்வை இழந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்ட ஆன்மாக்களாக மாறிவிடுகின்றனர் என்பதை இப்படம் எச்சரிக்கிறது.
இப்படத்தின் இறுதிச் செய்தி வாழ்க்கை என்பது எங்கோ ஒரு புள்ளியில் அடைய வேண்டிய இலக்கு அல்ல அது நாம் தினமும் கடந்து வரும் ஒரு பயணம் என்பதாகும்.
நாம் செய்யும் வேலையோ அல்லது நம்மிடம் இருக்கும் திறமையோ மட்டுமே நம்முடைய அடையாளம் அல்ல.
மாறாக இந்த உலகில் நாம் வாழும் ஒவ்வொரு கணமும் அதில் நாம் உணரும் சிறு சிறு மகிழ்ச்சிகளுமே ஒரு மனிதனின் ஆன்மாவை முழுமையடையச் செய்கின்றன.
எதையும் சாதிக்க வேண்டும் என்ற அழுத்தம் இன்றி வாழ்வின் ஒவ்வொரு துளியையும் அர்த்தமுள்ளதாகக் கருதி வாழத் தொடங்குவதே ஒரு மனிதனின் உண்மையான வெற்றி என்பதை சோல் திரைப்படம் தன் அடிநாதமாகக் கொண்டுள்ளது.
சோல் திரைப்படத்தின் உருவாக்கத்தில் பல சுவாரஸ்யமான நுட்பங்களும் மாற்று யோசனைகளும் அடங்கியுள்ளன. இப்படத்தின் தொடக்கக் கட்டத்தில் கதாநாயகன் ஜோ கார்ட்னரை ஒரு விஞ்ஞானியாக சித்தரிக்கவே படக்குழு முதலில் திட்டமிட்டது.
ஆனால் கதையின் ஓட்டத்திற்கு அது பொருத்தமாக இல்லாததால் பின்னர் அவர் ஒரு இசைக்கலைஞராக மாற்றப்பட்டார்.
படத்தின் இறுதிக்காட்சியை முடிவு செய்வதில் இயக்குநர்களுக்குள் பெரும் விவாதம் நடந்தது.
ஒரு கட்டத்தில் ஜோ கார்ட்னர் மீண்டும் பூமிக்குத் திரும்பாமல் அந்த ஆன்மாக்கள் உலகிலேயே ஒரு வழிகாட்டியாகத் தங்கிவிடுவதாகவோ அல்லது ஒரு வருடம் கழித்து பூமிக்கு வருவதாகவோ பல மாற்று முடிவுகள் ஆலோசிக்கப்பட்டன.
அதேபோல் 22 என்ற ஆன்மா பூமியில் பிறந்த பிறகு ஜோ கார்ட்னரை மீண்டும் நியூயார்க்கில் சந்திப்பது போன்ற சில காட்சிகள் சித்திரக்கதைகளாகத் தயாரிக்கப்பட்டு பின்னர் அவையும் நீக்கப்பட்டன.
அனிமேஷன் துறையில் இந்தப் படம் பல புதிய முயற்சிகளை மேற்கொண்டது. குறிப்பாக ஆன்மாக்கள் உலகிலுள்ள ஆலோசகர்களான ஜெர்ரி கதாபாத்திரங்களை உருவாக்க கம்பிகளால் ஆன சிற்பங்களைச் செய்து பார்த்தனர்.
அதன் பின்னரே திரையில் மின்னும் கோடுகளாக அவை வடிவமைக்கப்பட்டன. படத்தின் ஆன்மீக உலகக் காட்சிகளுக்கும் நியூயார்க் நகரக் காட்சிகளுக்கும் இடையே ஒரு தெளிவான வேறுபாட்டை இசை மற்றும் ஒளி அமைப்பின் மூலம் கொண்டு வந்தனர்.
பூமிக்கு அப்பாற்பட்ட அந்தப் பகுதிகளுக்கான இசையை அமைக்க நைன் இன்ச் நெய்ல்ஸ் இசைக்குழுவைச் சேர்ந்த ட்ரெண்ட் ரெஸ்னர் மற்றும் அட்டிகஸ் ராஸ் ஆகியோர் பயன்படுத்தப்பட்டனர்.
அவர்கள் சாதாரண ஒலிகளோடு சில வினோதமான சத்தங்களையும் கலந்து அந்த மாயாஜால உலகிற்கு உயிர் கொடுத்தனர்.
இப்படத்தில் வரும் முடித்திருத்தகம் மற்றும் ஜாஸ் கிளப் போன்ற இடங்களை வடிவமைக்க படக்குழுவினர் நேரடியாக அந்த இடங்களுக்குச் சென்று ஆய்வு செய்தனர்.
படத்தில் ஜோ கார்ட்னர் பியானோ வாசிக்கும்போது அவரது விரல்களின் அசைவுகள் அப்படியே உண்மையான இசைக்கலைஞரின் அசைவுகளைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் கணினித் தரவுகள் மூலம் சரிபார்க்கப்பட்டன.
சுமார் நான்கு ஆண்டுகள் உழைப்பில் உருவான இப்படம் பிக்சர் நிறுவனத்தின் வரலாற்றில் மிக முக்கியமான ஒரு படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது.
கோவிட் பெருந்தொற்றால் தியேட்டர் வெளியீடு பாதிக்கப்பட்ட நிலையிலும் டிஸ்னி பிளஸ் தளத்தில் வெளியான முதல் வாரத்திலேயே பில்லியனுக்கும் அதிகமான நிமிடங்கள் பார்க்கப்பட்டு இப்படம் மிகப்பெரிய சாதனையைப் படைத்தது.
சோல் திரைப்படத்தின் தொழில்நுட்ப நேர்த்தியில் ஒளிப்பதிவு ஆலோசகராகப் பணியாற்றிய பிராட்போர்டு யங் முக்கிய பங்காற்றினார்.
குறிப்பாகக் கருப்பின மக்களின் தோல் அமைப்பின் மீது வெளிச்சம் படும்போது ஏற்படும் நுணுக்கமான மாற்றங்களை அனிமேஷனில் கொண்டு வர அவர் பெரிதும் உதவினார்.
இப்படத்தின் நீளம் 101 நிமிடங்கள் என்றாலும் இதில் இடம்பெறும் மிகச்சிறிய கால அளவே கொண்ட அந்த விண்வெளிப் பயணக் காட்சியை உருவாக்கி முடிக்கப் படக்குழுவினருக்குப் பல மாதங்கள் தேவைப்பட்டன.
இக்காட்சியை உருவாக்குவதை சைக்கோ திரைப்படத்தின் புகழ்பெற்ற குளியலறை காட்சியுடன் ஒப்பிட்டு அதன் சிக்கல்தன்மையை அனிமேஷன் மேற்பார்வையாளர்கள் விளக்கினர்.
இப்படத்தின் கதாபாத்திரங்களுள் ஒன்றான டெர்ரி மற்றும் ஜெர்ரி ஆகியவற்றின் வடிவமைப்பு லா லினியா என்ற புகழ்பெற்ற இத்தாலிய அனிமேஷன் தொடரின் பாதிப்பில் உருவானதாகும்.
இப்படத்தின் முன் கதையாக 22 வெர்சஸ் எர்த் என்ற குறுந்திரைப்படம் 2021 இல் வெளியானது. அதில் பூமிக்குச் செல்ல மறுக்கும் 22 என்ற ஆன்மா மற்ற ஆன்மாக்களைத் திரட்டி ஒரு கலகத்தைச் செய்வதாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும்.
படத்தின் இசைக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட இட்ஸ் ஆல் ரைட் என்ற பாடல் உண்மையில் தி இம்ப்ரஷன்ஸ் குழுவினரால் பாடப்பட்டது.
பின்னர் இத்திரைப்படத்திற்காக ஜான் பாடிஸ்ட் மற்றும் செலஸ்டி ஆகியோரால் மீண்டும் பாடப்பட்டுப் புதிய வடிவம் பெற்றது.
ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் தனது தனித்துவமான பண்புகளைப் பெறும் இடமான ஆளுமை மண்டபங்கள் (Personality pavilions) உலகக் கண்காட்சிகளில் இடம்பெறும் நவீன கட்டிடக் கலைகளின் பின்னணியில் வடிவமைக்கப்பட்டன.
படத்தின் பின்னணியில் வரும் ஜாஸ் இசைத் துண்டுகள் அனைத்தும் மிடீ (MIDI) தொழில்நுட்பம் மூலம் பதிவு செய்யப்பட்டு அனிமேட்டர்களுக்கு வழங்கப்பட்டன.
இதனால் பியானோ கட்டைகளில் விழும் விரல்களின் அழுத்தம் மற்றும் வேகம் ஆகியவை திரையில் மிகத் தத்ரூபமாகப் பிரதிபலித்தன.
பிக்சர் நிறுவனம் அமெரிக்க கருப்பினததவரின் வாழ்வியலை எந்தவிதமான வழமையான பொதுமைப்படுத்தலும் இன்றி மிக எதார்த்தமாகப் பதிவு செய்தது.
படத்தின் கதை:-
நியூயார்க் நகரின் நெரிசலான வீதிகளில் பியானோ கலைஞன் ஜோ கார்ட்னர் (ஜேமி ஃபாக்ஸ்) ஒரு சாதாரண இசை ஆசிரியராக வாழ்ந்து வருகிறார்.
ஒரு மிகப்பெரிய ஜாஸ் இசைக்குழுவில் சேர்ந்து தன் திறமையை உலகுக்குக் காட்ட வேண்டும் என்பதே அவரது வாழ்நாள் கனவு.
ஒருநாள் அவருக்கு அந்த பொற்கால வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. புகழ்பெற்ற டோரதியா வில்லியம்ஸ் (ஏஞ்சலா பாசெட்) தனது குழுவில் ஜோவைச் சேர்த்துக் கொள்கிறார்.
அன்று இரவு நடக்கப்போகும் இசை நிகழ்ச்சியைப் பற்றிய கனவுகளுடன் உற்சாகமாகச் செல்லும் ஜோ, எதிர்பாராத விதமாக ஒரு திறந்த மேன்ஹோலுக்குள் விழுந்து மரணமடைகிறார்,
நியூயார்க்கிலும் கூட பாதாள சாக்கடை பயங்கரம் பாருங்கள் .
கிரேட் பியாண்ட் எனப்படும் இறுதிப் பகுதியை நோக்கிச் செல்லும் அந்தப் பாதையில் ஜோவின் ஆன்மாவிற்குப் போக மனமில்லை.
தன் கனவு நனவாகும் நேரத்தில் இப்படி ஆகிவிட்டதே என்ற ஆத்திரத்தில் அங்கிருந்து தப்பிக்க முயலுகிறார்.
அப்போது அவர் கிரேட் பிஃபோர் எனப்படும் ஆன்மாக்கள் பிறப்பதற்கு முன்பான உலகிற்குள் நுழைகிறார்.
அங்குதான் 22 (டீனா ஃபே) என்ற பிடிவாதமான ஆன்மாவை அவர் சந்திக்கிறார்.
22 ஒரு விசித்திரமான ஆன்மா. பூமிக்குச் சென்று பிறப்பதில் அதற்குத் துளியும் விருப்பமில்லை.
பல நூற்றாண்டுகளாக அங்கேயே தங்கியிருக்கும் அந்த ஆன்மாவிற்கு, பூமி என்பது ஒரு தேவையற்ற சலிப்பான இடம்.
ஆபிரகாம் லிங்கன் முதல் பல மேதைகள் 22-க்கு மறுபிறப்பிற்கு வழிகாட்ட முயன்றும் யாராலும் அதன் பிடிவாதத்தை உடைக்க முடியவில்லை.
ஜோவின் தீவிரமான வாழும் ஆசையைப் பார்த்த 22, ஒரு ஒப்பந்தம் செய்கிறது.
ஜோவிற்குப் பூமிக்குத் திரும்ப உதவினால், அதன் மூலம் கிடைக்கும் நுழைவுச் சீட்டைப் பயன்படுத்தி ஜோ பூமிக்குச் செல்லலாம்,
22 அங்கேயே தங்கிவிடலாம் என்பதே அந்தத் திட்டம்.
மீண்டும் பூமிக்குத் திரும்பும் முயற்சியில் ஒரு பெரிய குழப்பம் ஏற்படுகிறது.
ஜோவின் ஆன்மா ஒரு பூனையின் உடலிலும், 22-ன் ஆன்மா ஜோவின் உடலிலும் தஞ்சம் புகுகின்றன.
அதுவரை பூமியை வெறுத்த 22, முதன்முறையாக மனித உணர்வுகளை அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறது.
ஒரு பிட்சாவின் சுவை, தெருவோர இசை, ஒரு சலூனில் நடக்கும் மனித உரையாடல்கள் என ஒவ்வொன்றையும் 22 வியப்புடன் பார்க்கிறது.
குறிப்பாக, ஒரு மரத்திலிருந்து மெதுவாகச் சுழன்று வந்து தன் கையில் விழும் ஒரு சிறிய இலையை 22 ஒரு பெரும் பொக்கிஷமாகப் பார்க்கிறது.
சாதனை படைப்பதுதான் வாழ்க்கை என்று ஓடிக்கொண்டிருந்த ஜோவிற்குப் புரியாத பல விஷயங்கள், ஒரு சிறு குழந்தையின் பார்வையில் 22-க்குத் தெரியத் தொடங்குகிறது.
உயிருடன் இருப்பதே ஒரு பேரானந்தம் என்பதை 22 அந்த நொடிக் கணங்களில் உணர்கிறது.
ஆனால், ஆன்மாக்களைக் கணக்கிடும் வார்டனான டெர்ரி (ரேச்சல் ஹவுஸ்) இருவரையும் மீண்டும் ஆன்மாக்களின் உலகிற்கு இழுத்துச் செல்கிறார்.
அங்கு 22-க்கு மட்டும் பூமிக்குச் செல்வதற்கான தகுதி கிடைத்துவிடுகிறது.
ஆனால் ஜோ, அந்தத் தகுதி தனது உடலில் 22 இருந்ததால் வந்ததே தவிர, 22-க்குச் சொந்தமானது அல்ல என்று கூறி அதன் மனதை உடைக்கிறார்.
விரக்தியில் 22 ஒரு இருண்ட ஆன்மாவாக மாறித் தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்கிறது.
ஜோ மீண்டும் பூமிக்கு வந்து தனது கனவுப் போட்டியில் வெற்றிகரமாக வாசிக்கிறார்.
ஆனால், அவர் எதிர்பார்த்த அந்த ஒரு பெரும் மாற்றம் அவருக்குள் நிகழவில்லை.
அப்போதுதான் 22 சேகரித்த அந்தச் சிறு பொருட்களையும் அந்த இலையையும் பார்க்கும்போது ஜோவிற்கு உண்மை புரிகிறது.
வாழ்க்கை என்பது வெறும் சாதனைகள் அல்ல, அது ஒவ்வொரு நொடியையும் ரசிப்பதில்தான் இருக்கிறது என்பதை அவர் உணர்கிறார்.
மீண்டும் ஆன்மாக்களின் உலகிற்குச் செல்லும் ஜோ, இருளில் மூழ்கிக்கிடந்த 22-ஐ தேடிக் கண்டுபிடித்து அதற்கு ஆறுதல் கூறுகிறார்.
அந்தச் சிறிய இலையைக் காட்டி, வாழத் தகுதியான இடம் பூமிதான் என்று புரியவைக்கிறார்.
ஜோவின் அன்பால் 22 மீண்டும் ஒளியாக மாறித் துணிச்சலுடன் பூமிக்குச் சென்று பிறக்கத் தயாராகிறது.
22-க்கு வாழ்வின் மீதான நம்பிக்கையைக் கொடுத்த ஜோவின் தியாகத்தைப் பாராட்டும் விதமாக, அங்கிருக்கும் ஆலோசகர்கள் அவருக்குப் பூமியில் வாழ மீண்டும் ஒரு வாய்ப்பு வழங்குகிறார்கள்.
ஜோ இப்போது ஒரு தெளிவான மனிதராகப் பூமிக்குத் திரும்புகிறார்.
இனி வரும் ஒவ்வொரு நொடியையும் அர்த்தமுள்ளதாக, முழுமையாக வாழ்வேன் என்ற உறுதியுடன் அவர் தனது புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குகையில் படம் நிறைகிறது.
இப்படம் சொல்லும் செய்தி மிக எளிமையானது, ஆனால் ஆழமானது. நாம் வாழ்நாள் முழுவதும் ஏதோ ஒரு பெரிய இலக்கை அல்லது லட்சியத்தை அடைந்துவிட்டால் நம் வாழ்க்கை முழுமையடைந்துவிடும் என்று ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
ஆனால், வாழ்க்கை என்பது அந்த இலக்கில் இல்லை, அந்த இலக்கை நோக்கி நாம் செல்லும் பாதையில் ஒவ்வொரு நொடியும் சிதறிக் கிடக்கும் சிறு சிறு அழகுகளில் தான் இருக்கிறது என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.
ஒரு மனிதன் பிறப்பதற்கு அவனுக்கு ஒரு தனித்திறமையோ அல்லது சாதிக்க வேண்டும் என்ற வெறியோ இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. வாழ வேண்டும் என்ற ஆசையும், இந்த உலகத்தை ரசிக்கும் மனமும் இருந்தாலே போதுமானது.
நாம் எப்போதும் கடந்த காலத்தைப் பற்றிய கவலையிலும் அல்லது எதிர்காலத்தைப் பற்றிய திட்டமிடலிலும் இருக்கிறோம். ஆனால், 22 என்ற ஆன்மா ஒரு பிட்சா துண்டின் சுவையிலும், மரத்திலிருந்து விழும் இலையிலும் கண்ட அந்த மகிழ்ச்சிதான் உண்மையான வாழ்க்கை.
ஜோ கார்ட்னர் தனது வாழ்நாள் கனவான ஜாஸ் இசை கச்சேரியை முடித்த பிறகும் ஒருவிதமான வெறுமையை உணர்கிறார். அப்போதுதான் அவருக்கு புரிகிறது, அந்த மேடை ஒரு மைல்கல் மட்டுமே, அதுவே வாழ்க்கை கிடையாது என்று.
மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதை விட, நமக்குள் இருக்கும் வாழ்வின் மீதான பிடிப்பே முக்கியம்.
22 தன்னைத் தானே வெறுத்தபோது அதன் ஒளி மங்குகிறது, ஆனால் வாழ்வின் எளிய இன்பங்களை உணர்ந்தபோது அது மீண்டும் மலர்கிறது.
வாழ்க்கை என்பது ஒரு கடலுக்குச் செல்வதற்காகக் காத்திருக்கும் மீனைப் போன்றது அல்ல, நாம் ஏற்கனவே நீந்திக் கொண்டிருக்கும் அந்த நீரே கடல் தான்.
எதிர்காலத்தில் வரப்போகும் ஏதோ ஒரு மகிழ்ச்சிக்காகக் காத்திருக்காமல், இப்போது நம்மிடம் இருக்கும் வாழ்க்கையைக் கொண்டாடுவதுதான் இப்படம் தரும் ஆகச்சிறந்த செய்தி.
