விப்லாஷ் Whiplash திரைப்படம் 2014 ஆம் ஆண்டு வெளியானது. டேமியன் சஷெல் இத்திரைப்படத்தை இயக்கியுள்ளார்.
இது ஒரு சுயாதீன உளவியல் திரைப்படம் , ஜாஸ் டிரம்ஸ் வாசிப்பதில் உலக அளவில் சாதிக்கத் துடிக்கும் ஒரு லட்சியம் கொண்ட இசை மாணவனுக்கும், அவனது திறமையை வெறித்தனமாக வெளிக்கொண்டுவர நினைக்கும் ஒரு கடுமையான கர்ணகொடூரமான இசை ஆசிரியருக்கும் இடையே நடக்கும் உளவியல் மோதலை இந்தத் திரைப்படம் அபாரமாக விவரிக்கிறது.
இப்படத்தில் மைல்ஸ் டெல்லர் மற்றும் ஜே. கே. சிம்மன்ஸ் ஆகியோரின் நடிப்பு உலகளவில் மிகச் சிறந்த பாராட்டைப் பெற்றது.
குறிப்பாக, கோபமும் வன்மமும் நிறைந்த ஆசிரியராக நடித்த ஜே. கே. சிம்மன்ஸ் நடிப்பு பார்ப்பவர்களை நடுங்க வைக்கும் அளவிற்கு மிக எதார்த்தமாகவும் ஆக்ரோஷமாகவும் இருந்தது.
டேமியன் சஷெல் அவர்களின் இயக்கம் மிகவும் நேர்த்தியாகவும் விறுவிறுப்பாகவும் அமைந்திருந்தது.
ஒரு இசைப் போட்டிக்கான ஒத்திகைக் கூடத்தை போர்க்களமாக மாற்றியதில் இயக்குனரின் பங்கு அளப்பரியது.
ஷாரோன் மெய்ர் இத்திரைப்படத்திற்கு ஒளிப்பதிவு செய்துள்ளார்.
டிரம்ஸ் வாசிக்கப்படும் வேகத்திற்கு இணையாக கேமராவை நகர்த்தி, பார்ப்பவர்களுக்கும் அந்தப் பதற்றத்தை கடத்தியதில் இவரது ஒளிப்பதிவு முக்கிய பங்கு வகித்தது.
இத்திரைப்படம் 87 ஆவது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த திரைப்பட படத்தொகுப்பு, சிறந்த ஒலிப்பதிவு ஆகிய ஆஸ்கார் விருதுகளைப் பெற்றது.
மேலும், சிறந்த துணை நடிகருக்கான ஆஸ்கார் விருதை ஜே. கே. சிம்மன்ஸ் வென்றார். இது தவிர, கோல்டன் குளோப், பாஃப்டா (BAFTA), மற்றும் சாண்டான்ஸ் திரைப்பட விழாவின் உயரிய விருதுகள் உட்பட பல சர்வதேச விருதுகளை இத்திரைப்படம் அள்ளிக் குவித்தது.
இத் திரைப்படத்தின் அடிநாதம் அசாத்தியமான மேதமைக்கும் வெற்றிக் காய்ச்சலுக்கும் பின்னால் இருக்கும் தியாகம், சுயநலம் மற்றும் உளவியல் சிதைவே ஆகும்.
ஒரு மனிதன் தன் துறையில் உலக மகா சாதனையை நிகழ்த்த எந்த எல்லை வரை செல்லலாம், அந்த உச்சத்தை அடைய அவன் கொடுக்கும் விலை என்ன என்பதைத்தான் இப்படம் மிக ஆக்ரோஷமாக விவரிக்கிறது.
நன்றாகச் செய்தாய் என்ற பாராட்டு வார்த்தைதான் ஒரு மனிதனின் வளர்ச்சிக்கு வைக்கப்படும் முற்றுப்புள்ளி என்பது இப்படத்தின் அடியோட்டமான தத்துவம் ஆகும்.
ஒரு சாதாரணக் கரித்துண்டைக் கூட அதீத அழுத்தத்திற்கு உள்ளாக்கினால் மட்டுமே அது வைரமாக மாறும் என்ற கோட்பாட்டின்படி, டெரன்ஸ் பிளெட்சர் ஜே. கே. சிம்மன்ஸ் கொடுக்கும் சித்திரவதையானது, ஆண்ட்ரூ நீமனை மைல்ஸ் டெல்லர் தனது மனித எல்லைகளைத் தாண்டி வாசிக்கத் தூண்டுகிறது.
சாதனை என்ற ஒற்றை இலக்கை நோக்கி ஓடும்போது மனித உறவுகள், காதல், குடும்பம், ஏன் தனது சொந்த உடல் ஆரோக்கியம் கூட எப்படி இரண்டாம் பட்சமாக மாறுகிறது என்பதை படம் காட்டுகிறது.
கைகளில் ரத்தம் வழிய வழிய வாசிப்பதும், விபத்துக்குள்ளான பிறகும் மேடைக்கு ஓடி வருவதும் இசையின் மீதான காதல் என்பதைத் தாண்டி, தான் ஒரு சாமானியனாக அழிந்துவிடக் கூடாது என்ற ஆண்ட்ரூவின் ஈகோ மற்றும் வெறித்தனத்தின் உச்சத்தைக் காட்டுகிறது.
படம் ஒரு நல்லாசிரியருக்கும் நல்மாணவனுக்கும் இடையே நடக்கும் போதனை அல்ல மாறாக, அது இரண்டு சுயநலமிக்க, ஆதிக்க மனப்பான்மை கொண்ட மனிதர்களுக்கு இடையே நடக்கும் ஒரு போர் ஆகும். ஒருவர் மற்றவரை ஒடுக்க நினைக்கும் அந்தப் பழிவாங்கும் உணர்ச்சியும், வன்மமும்தான் இறுதியில் உலகமே வியக்கும் ஒரு அசாத்தியமான இசையை அதாவது க்ளைமாக்ஸ் டிரம்ஸ் சோலோவை பிரசவிக்கிறது.
ஒரு மேதை உருவாவதற்குப் பின்னால் இருக்கும் பேரழிவும், அந்த அழிவிலிருந்து பிறக்கும் கலையின் அழகும் தான் விப்லாஷ் திரைப்படத்தின் அடிநாதம் ஆகும்.
விப்லாஷ் திரைப்படத்தின் காட்சியமைப்பிலும் அதன் ஒளியமைப்பிலும் பார்வையாளர்களை இருக்கையின் நுனிக்கே கொண்டு வந்த ஒளிப்பதிவாளர் ஷாரோன் மெய்ர், ஒளிப்பதிவு உருவாக்கத்தின் போது பல தனித்துவமான உத்திகளைக் கையாண்டார்.
ஒத்திகைக் கூடத்திற்குள் நடக்கும் காட்சிகளில் ஒருவிதமான அச்சுறுத்தலையும், ராணுவ முகாம் போன்ற இறுக்கமான சூழலையும் கொண்டு வர ஒளிப்பதிவாளர் திட்டமிட்டார்.
இதற்காக அவர் வழக்கமான மென்மையான ஜாஸ் படங்களுக்கான வண்ணங்களைத் தவிர்த்துவிட்டு, மஞ்சள் மற்றும் பச்சை கலந்த ஒரு அடர்த்தியான நிறமாலையை அரங்கிற்குள் பயன்படுத்தினார்.
இது கதாபாத்திரங்களின் முகத்தில் இருக்கும் வியர்வையையும், கோபத்தையும் இன்னும் தீவிரமாகக் காட்ட உதவியது.
டிரம்ஸ் வாசிக்கப்படும் வேகத்திற்கு இணையாகக் காட்சிகளும் நகர வேண்டும் என்பதால், கேமராவை மிகவும் சுறுசுறுப்பாகவும் ஆக்ரோஷமாகவும் கையாள வேண்டியிருந்தது.
இதற்காகப் பல காட்சிகளில் கேமராவைத் தோளில் சுமந்தபடி எடுக்கும் ஹேண்ட்ஹெல்ட் முறையையும், மிக வேகமாக ஒரு கதாபாத்திரத்திலிருந்து மற்றொரு கதாபாத்திரத்திற்குத் திரும்பும் விப் பேன் உத்தியையும் ஒளிப்பதிவாளர் பயன்படுத்தினார்.
இது டிரம்ஸ் அதிர்வுகளுக்கு ஏற்ப கேமராவும் துடிப்பது போன்ற ஒரு உணர்வைப் பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்தியது.
மிகக் குறுகிய ஒத்திகைக் கூடத்திற்குள் பல வாத்தியக் கலைஞர்கள் அமர்ந்திருந்ததால், கேமராவை நகர்த்துவதற்குப் போதிய இடம் அங்கிருக்கவில்லை.
இந்தச் சவாலைச் சமாளிக்க, கேமரா லென்ஸ்களை மிக நெருக்கமாகக் கொண்டு சென்று கதாபாத்திரங்களின் கண்கள், கைகளில் வழியும் இரத்தம், வியர்வைத் துளிகள் மற்றும் டிரம்ஸ் சிம்பல்களின் அதிர்வுகள் போன்ற துல்லியமான விஷயங்களை மட்டுமே படம்பிடித்தனர்.
இது அந்த அறைக்குள் இருக்கும் மூச்சுமுட்டும் பதற்றத்தை அப்படியே திரையில் கொண்டு வந்தது.
பொதுவாக ஒரு காட்சியை எடுக்கும்போது கேமரா எங்கு நகர்கிறது என்பதை நடிகர்கள் கவனித்து அதற்கு ஏற்ப மாறுவார்கள்.
ஆனால், இந்தத் திரைப்படத்தில் கேமரா தங்களை எப்போது படம்பிடிக்கிறது என்றே தெரியாதவாறு ஒட்டுமொத்த இசைக்குழுவையும் எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வைத்தார் ஒளிப்பதிவாளர். பிளெட்சர் திடீரென்று கத்தும்போது கேமரா தங்களை நோக்கித் திரும்பும் என்ற பயத்திலேயே உண்மையான இசை மாணவர்கள் அமர்ந்திருந்ததால், அவர்களின் நிஜமான பயம் கலந்த முகபாவனைகளை ஒளிப்பதிவாளர் மிக நேர்த்தியாகத் தனது கேமராவிற்குள் சிறைபிடித்தார்.
இப்படத்தின் இசையமைப்பாளர் ஜஸ்டின் ஹர்விட்ஸ், இயக்குனர் டேமியன் சஷெல் இருவருக்குமே இது ஒரு ஆரம்பகாலப் படைப்பாக இருந்ததால், மிகக் குறைந்த செலவில் உலகத்தரம் வாய்ந்த ஜாஸ் இசையைக் கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவர்களுக்கு இருந்தது.
படத்தில் வரும் பாடல்கள் அனைத்தும் மிகத் துல்லியமான வேகத்தில் வாசிக்கப்பட வேண்டியிருந்ததால், படத்தின் உண்மையான ஒலிப்பதிவின் போது பெர்னி ட்ரெசல் என்ற உலகப் புகழ்பெற்ற தொழில்முறை ஜாஸ் டிரம்மர் பின்னணியில் ஒட்டுமொத்த டிரம்ஸ் பகுதிகளையும் வாசித்தார்.
மைல்ஸ் டெல்லர் மேடையில் வாசிப்பது போலக் காட்டும் ஒத்திசைவுக்காக, இந்த அசல் இசைக் கோர்வைகள் அனைத்தும் படப்பிடிப்பிற்கு முன்பாகவே ஸ்டுடியோவில் மிக நேர்த்தியாகப் பதிவு செய்யப்பட்டன.
இப்படத்தின் இசை வடிவமைப்பு வெறும் ஜாஸ் பாடல்களோடு நின்றுவிடவில்லை. படத்தின் பின்னணி இசைக்காக ஜஸ்டின் ஹர்விட்ஸ் ஒரு விசித்திரமான முறையைக் கையாண்டார்.
அவர் நிஜமான டிரம்ஸ் ஒலிகள் மற்றும் பிற இசைக் கருவிகளின் சத்தங்களை கணினியில் டிஜிட்டல் முறையில் மாற்றி, ஒருவிதமான பயத்தையும் பதற்றத்தையும் உருவாக்கும் ஒலிகளாக மாற்றியமைத்தார்.
இது பார்ப்பவர்களுக்கு ஒரு திரில்லர் படத்தைப் போன்ற உணர்வைத் தந்தது.
மேலும், இப்படத்தின் மையப் பாடலான டிம் சிமோனெக்கின் அப்ஸ்விங்கின் மற்றும் பிற கிளாசிக் ஜாஸ் பாடல்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் படக்குழு பல மாதங்கள் உழைத்தது.
பிற்காலத்தில் இந்த இசைக்குக் கிடைத்த மாபெரும் வரவேற்பைக் கொண்டாடும் விதமாக, ஆறு ஆண்டுகள் கழித்து இந்தத் திரைப்படத்தின் ஒரு பிரத்யேக டீலக்ஸ் பதிப்பு ஆல்பம் இரட்டை சிடி மற்றும் வினைல் ரெக்கார்டு வடிவில் புதிய அட்டைப் படத்துடன் உலகளவில் மறுவெளியீடு செய்யப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
படப்பிடிப்பின் போது உண்மையான உணர்ச்சிகளைக் கொண்டு வர வேண்டும் என்பதற்காகப் பல காட்சிகள் நிஜமாகவே படமாக்கப்பட்டன.
குறிப்பாக, ஒத்திகைக் கூடத்தில் ஆசிரியர் மாணவனின் முகத்தில் அறையும் காட்சியில், ஆரம்பத்தில் சாதாரணமாகவே நடித்தனர்.
ஆனால், காட்சி திருப்திகரமாக வராததால், இருவரும் பேசி முடிவு செய்து ஜே. கே. சிம்மன்ஸ் நிஜமாகவே மைல்ஸ் டெல்லரின் முகத்தில் பலமுறை அறைந்தார்.
அந்த அறைகள் அனைத்தும் படத்தில் உண்மையாகவே இடம்பெற்றுள்ளன.
அதேபோல், டிரம்ஸ் வாசிக்கும் காட்சிகளில் மைல்ஸ் டெல்லர் அசாத்திய வேகத்தில் கைகளை இயக்கியதால், அவரது கைகளில் நிஜமாகவே கொப்புளங்கள் ஏற்பட்டு ரத்தம் கசிந்தது.
படத்தில் டிரம்ஸ் குச்சிகளிலும், டிரம்மின் மீதும் வழியும் ரத்தம் எந்தவிதமான சாயம் அல்லது மேக்கப்பும் அல்ல, அது மைல்ஸ் டெல்லரின் உண்மையான ரத்தமாகும்.
ஒத்திகைக் காட்சிகளில் அவர் சோர்வடைந்து கத்துவதும் நிஜமான உடல்வலியால் வந்ததே ஆகும்.
இயக்குனர் டேமியன் சஷெல் ஆரம்பத்தில் ஜே. கே. சிம்மன்ஸை அணுகியபோது, அவரிடம் ஒரு விசித்திரமான வேண்டுகோளை வைத்தார்.
இந்த ஆசிரியர் கதாபாத்திரத்தை ஒரு மனிதனாகக் காட்ட வேண்டாம் என்றும், பார்ப்பதற்கு ஒரு அசுரன் அல்லது ஒரு பயங்கரமான மிருகம் போல் திரையில் காட்ட வேண்டும் என்றும் கேட்டுக்கொண்டார்.
அதற்கு இணங்கவே, ஜே. கே. சிம்மன்ஸ் உடல் எடையைக் குறைத்து, இறுக்கமான கருப்பு ஆடைகளை அணிந்து, தனது உடல் மொழியையே முழுமையாக மாற்றிக் கொண்டு நடித்தார்.
படத்தின் இறுதி ஐந்து நிமிட க்ளைமாக்ஸ் காட்சிக்கான படத்தொகுப்பு ஒரு மிகப்பெரிய சவாலாக இருந்தது. டிரம்ஸ் ஒலியின் ஒவ்வொரு நொடி அதிர்விற்கும் ஏற்ப காட்சிகளை வெட்டி இணைக்க வேண்டியிருந்தது.
படத்தொகுப்பாளர் டாம் க்ராஸ் மற்றும் இயக்குனர் இருவரும் இணைந்து, இரவு பகலாகக் கண்விழித்து, கிட்டத்தட்ட ஒரு போரின் விறுவிறுப்பை அந்த இசைக் காட்சிக்குக் கொண்டு வந்தனர். இந்த அசாத்திய உழைப்பிற்காகவே இப்படத்திற்குப் பின்னாளில் சிறந்த படத்தொகுப்பிற்கான ஆஸ்கார் விருது கிடைத்தது.
இத்திரைப்படத்தின் திரைக்கதை எழுதப்பட்ட விதம் மற்றும் அதன் தகுதி குறித்து ஆஸ்கார் விருதுக் குழுவில் ஒரு பெரிய விவாதம் நடைபெற்றது. இயக்குனர் டேமியன் சஷெல் முதலில் முழு நீளத் திரைக்கதையை எழுதிவிட்டு, அதற்குப் பிறகே முதலீட்டாளர்களுக்காக அதிலிருந்து சில பக்கங்களை எடுத்து ஒரு குறும்படமாக இயக்கினார்.
ஆனால், அகாடமி விருதுக் குழுவினர் இந்தக் குறும்படம் முதலிலேயே வெளியாகிவிட்டதால், இந்தத் திரைப்படத்தின் திரைக்கதையை அசல் திரைக்கதை என்ற பிரிவில் சேர்க்காமல், தழுவப்பட்ட திரைக்கதை என்ற பிரிவின் கீழ் மாற்றிப் போட்டியிட வைத்தனர்.
இது பல திரைத்துறையினருக்குப் பெரிய ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது.
படத்தின் இறுதிக்கட்ட ஒலி கலவை பணிகள் மிகவும் சவாலான சூழலில் செய்யப்பட்டன.
ஒரு ஜாஸ் இசைக்குழுவில் உள்ள பலதரப்பட்ட வாத்தியங்களின் ஒலிகளையும், அதே நேரத்தில் டிரம்ஸ் சத்தத்தையும் சமநிலையில் கொண்டு வருவது கடினமாக இருந்தது.
படத்தின் க்ளைமாக்ஸ் காட்சியில் ஆண்ட்ரூவின் இறுதி டிரம்ஸ் தனிநபர் ஸோலோ இசைக்கு தியேட்டரில் அமர்ந்திருக்கும் பார்வையாளர்கள் மத்தியில் எந்த மாதிரியான அதிர்வு கிடைக்க வேண்டும் என்பதில் ஒலி பொறியாளர்கள் தீவிரமாக உழைத்தனர்.
இதற்காகவே இப்படத்திற்குச் சிறந்த ஒலி கலவைக்கான ஆஸ்கார் விருது கிடைத்தது.
படம் மிகக் குறைந்த பட்ஜெட்டில் எடுக்கப்பட்டதால், உலகளாவிய விநியோக உரிமையைப் பெறுவதில் பெரிய நிறுவனங்களுக்கு இடையே கடும் போட்டி நிலவியது.
இறுதியாகச் சோனி பிக்சர்ஸ் நிறுவனம் இதன் உலகளாவிய உரிமையைக் கைப்பற்றி, உலகின் வெவ்வேறு பகுதிகளுக்குத் தனது துணை நிறுவனங்கள் மூலம் மிக நேர்த்தியாகப் படத்தைக் கொண்டு சேர்த்தது.
பிற்காலத்தில் இப்படம் தனது தயாரிப்புச் செலவை விடப் பல மடங்கு அதிகமாக வசூல் செய்து சாதனை படைத்தது.
இத்திரைப்படம் வெளியாகிப் பத்தாண்டுகள் கடந்ததைக் கொண்டாடும் விதமாக, மிகச் சமீபத்தில் 2024 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதத்தில் டொராண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் இதன் சிறப்புப் பிரதியைக் திரையிட்டனர்.
அதோடு, நவீனத் தொழில்நுட்பத்திற்கு ஏற்ப இதன் காட்சிகளை மேம்படுத்தி 4K தரத்தில் உலகெங்கிலும் உள்ள திரையரங்குகளில் மீண்டும் ஒருமுறை மறுவெளியீடு செய்து இப்படத்தின் இறுதிப் பயணத்தைக் கொண்டாடினர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
படத்தின் கதை:-
விப்லாஷ் திரைப்படத்தின் கதை என்பது வெறும் ஒரு மாணவனுக்கும் ஆசிரியருக்கும் இடையிலான போராட்டம் மட்டுமல்ல; அது அதீத திறமை, வெறித்தனம், மற்றும் வெற்றிக்கான எல்லை என்ன என்ற தத்துவார்த்தக் கேள்விகளைத் துளைத்தெடுக்கும் ஒரு உளவியல் யுத்தம் ஆகும்.
இந்தத் திரைக்கதை இயக்குனர் டேமியன் சஷெல் தனது உயர்நிலைப் பள்ளியில் ஒரு மிகக் கடுமையான, போட்டி நிறைந்த ஜாஸ் இசைக்குழுவில் டிரம்மராக இருந்தபோது அனுபவித்த பயம், பதற்றம் மற்றும் சிறந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்ற வெறியை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டது.
கதையின் நாயகனான ஆண்ட்ரூ நீமன் (மைல்ஸ் டெல்லர்) சாதாரணமானவனாக வாழ விரும்பாமல், சாதனையாளர்களின் பட்டியலில் தன் பெயர் இடம்பெற வேண்டும் என துடிக்கிறான்.
அவனது இந்த பலவீனத்தை இசை நடத்துனரான டெரன்ஸ் பிளெட்சர் (ஜே. கே. சிம்மன்ஸ்) சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்.
பிளெட்சரின் நோக்கம் மாணவர்களைக் சும்மா காயப்படுத்துவது மட்டுமல்ல; சராசரித் திறமை கொண்டவர்கள் தனக்கு வேண்டாம் என்றும், ஜாஸ் இசையின் அடுத்த மாபெரும் மேதையை உருவாக்க வேண்டும் என்றும் அவன் வெறி கொண்டு அலைகிறார்.
லேசான தட்டிக்கொடுத்தல் மேதைகளை உருவாக்காது, கடுமையான அழுத்தமே கரியை வைரமாக்கும் என்பது அவரது கோட்பாடு.
ஆங்கில அகராதியிலேயே மிக ஆபத்தான வார்த்தை "நன்றாகச் செய்தாய்" என்பதுதான் என்பது பிளெட்சரின் கருத்து, ஏன்னென்றால் ஒருவனைப் பாராட்டிவிட்டால் அவன் அதற்கு மேல் வளர மாட்டான் என்று அவன் நம்புகிறார்.
ஆண்ட்ரூவின் குடும்பம் அவனது ஜாஸ் இசை ஆர்வத்தை ஒரு பெரிய விஷயமாக மதிப்பதில்லை என்பதால், தான் தேர்ந்தெடுத்த துறையில் உலகமே வியக்கும் ஒரு உச்சத்தை அடைய வேண்டும் என்ற பிடிவாதம் அவனுக்குள் எழுகிறது.
ஆரம்பத்தில் ஆண்ட்ரூ தனிமையில் ரத்தம் சிந்திப் பயிற்சி செய்வதைப் பார்க்கும் பிளெட்சர், அவனைத் தனது முதன்மை இசைக்குழுவிற்குள் அழைக்கிறார்.
முதலில் மென்மையாகப் பேசினாலும், அடுத்த நிமிடமே ஒத்திகைக் கூடத்தில் ஒரு மிருகமாக மாறுகிறார்.
ஆண்ட்ரூவின் வேகம் சற்றே குறைந்த போது, அவன் முகத்தில் அறைந்து, அவன் குடும்ப ரகசியங்களை வைத்தே அவனை அசிங்கப்படுத்துகிறார்.
இங்குதான் ஆண்ட்ரூவின் ஈகோ தூண்டப்பட்டு, கைகளில் ரத்தம் கொட்ட கொட்ட, ஐஸ் தண்ணீரில் கைகளை நனைத்துக் கொண்டு அவன் பைத்தியக்காரத்தனமாகப் பயிற்சி செய்யத் தொடங்குகிறான்.
வெற்றியின் மீதான வெறி ஆண்ட்ரூவை ஒரு சுயநலவாதியாக மாற்றுகிறது. தன் கவனத்தைச் சிதறடிக்கும் என்று நினைத்து தன் காதலி நிகோல் (மெலிசா பெனாயிஸ்ட்) என்பவளை பிரிகிறான், சக டிரம்மர்களான கார்ல் டானர் (நேட் லாங்) மற்றும் ரையான் கானொலி (ஆஸ்டின் ஸ்டோவெல்) ஆகியோருடன் கடும் பகையை வளர்த்துக் கொள்கிறான்.
ஐந்து மணி நேர சுய தண்டிப்பான ஒத்திகைக்குப் பிறகு முதன்மை இடத்தை வென்றாலும், போட்டி நடக்கும் நாள் அன்று அவனுக்கு விபத்து ஏற்பட்டு உடல் முழுக்க ரத்தம் வழிய மேடைக்கு வருகிறான்.
அவனால் சரியாக வாசிக்க முடியாததால் பிளெட்சர் அவனை மேடையை விட்டு துரத்த, ஆத்திரத்தில் பிளெட்சர் மீது மேடையிலேயே பாய்கிறான் ஆண்ட்ரூ.
இதன் விளைவாகப் ஜாஸ் பள்ளியை விட்டு நீக்கப்பட்டு, இசையையே கைவிடுகிறான். பின்னர், பிளெட்சரின் துஷ்பிரயோகத்தால் தற்கொலை செய்து கொண்ட சீன் கேசி என்ற பழைய மாணவனின் மரணத்திற்கு நீதி கிடைக்க, அவனுக்கு எதிராக ரகசிய சாட்சியமும் அளிக்கிறான்.
இதற்கு அவனது தந்தை ஜிம் நீமன் (பால் ரைசர்) முழு ஆதரவளிக்கிறார்.
பல மாதங்களுக்குப் பிறகு, இருவரும் தற்செயலாக ஒரு கிளப்பில் சந்திக்கிறார்கள்.
அங்கு பிளெட்சர் சார்லி பார்க்கர் மீது ஜோ ஜோன்ஸ் ஒரு ஜிம்பலை தூக்கி வீசியதால்தான் அவன் உலக மகா மேதையானான் என்ற கதையைக் கூறி தன் செயலுக்கு நியாயம் கற்பிக்கிறார்.
மேலும் ஆண்ட்ரூவை மீண்டும் ஒரு பெரிய ஜாஸ் திருவிழாவில் வாசிக்க அழைக்கிறார்.
ஆனால், மேடையில் ஏறிய பிறகுதான் பிளெட்சரின் அசல் பழிவாங்கும் முகம் வெளிப்படுகிறது. தனக்கு எதிராக சாட்சி சொன்ன ஆண்ட்ரூவை உலகறிய அவமானப்படுத்த, அவனுக்குத் தெரியாத "அப்ஸ்விங்கின்" என்ற பாடலை வாசிக்கப் பணிக்கிறார்.
ஆண்ட்ரூ மேடையில் தடுமாறி, அவமானப்பட்டு வெளியேறுகிறான்.
ஆனால், கதையின் மாபெரும் திருப்புமுனையாக ஆண்ட்ரூ தப்பியோடாமல், தன் தந்தையின் ஆறுதலைத் தாண்டி மீண்டும் மேடைக்குள் நுழைகிறான்.
இந்த முறை பிளெட்சரின் கட்டளைக்கு அவன் காத்திருக்காமல், அவனாகவே "காரவன்" பாடலைத் தொடங்கி, ஒட்டுமொத்த இசைக்குழுவையும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருகிறான்.
பிளெட்சர் அதிர்ச்சியடைந்தாலும், இசையின் வேகத்திற்குத் தன்னை ஒப்புவிக்கிறார்.
படத்தின் கடைசி நிமிடங்கள் உலக சினிமா வரலாற்றின் மிகச் சிறந்த காட்சியாக அமைகிறது.
ஆண்ட்ரூ உலகையே மறந்தவனாக, வியர்வை மற்றும் ரத்த துளிகளுக்கு நடுவே ஒரு அசாத்தியமான தனி நபர் டிரம்ஸ் இசையை வாசித்து முடிக்கிறான்.
அப்போது பிளெட்சரின் முகத்தில் இருந்த பழிவாங்கும் உணர்ச்சி மறைந்து, தான் தேடி அலைந்த அந்த மேதை தன் முன்னால் நிற்கிறான் என்ற பரவசம் பிறக்கிறது.
அவர் புன்னகையோடு ஆண்ட்ரூவை நோக்கித் தலையசைக்க, ஆண்ட்ரூவும் அவரது அங்கீகாரத்தை ஏற்றுக்கொண்டு இறுதி இசையை அதிர வைக்கிறான்.
இரண்டு சுயநலமிக்க, வெறிபிடித்த மனிதர்கள் தங்களுக்குள் மோதிக்கொண்டு, ஒருவரையொருவர் அழித்து, அதன் சாம்பலிலிருந்து ஒரு அசாத்தியமான கலையை உருவாக்கிய இறுதிப் புள்ளியில் படம் நிறைகிறது.
விப்லாஷ் திரைப்படம் சொல்லும் செய்தி , எந்தவொரு துறையிலும் சாதாரண நிலையைத் தாண்டி அசாத்தியமான உச்சத்தையும் சாதனையையும் அடைவதற்குப் பின்னால் மாபெரும் உழைப்பும் அர்ப்பணிப்பும் தேவைப்படுகிறது என்பதாகும்.
கலை அல்லது வெற்றிக்கான தாகம் ஒரு மனிதனை எந்த எல்லைக்கு வேண்டுமானாலும் கொண்டு செல்லக்கூடும் என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.
அதே நேரத்தில், திறமைகளை வெளிக்கொணர கடுமையான வழிகாட்டுதல்களும் சவால்களும் தேவைப்பட்டாலும், அது ஒரு கட்டத்தில் எல்லையைத் தாண்டி மனரீதியாகவும் உடல்ரீதியாகவும் சித்திரவதையாக மாறும்போது ஏற்படும் ஆபத்துகளையும் இப்படம் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
ஒரு இலக்கை அடைவதற்காகத் தன் உடல்நலம், குடும்பம் மற்றும் காதல் போன்ற வாழ்க்கையின் மற்ற முக்கியப் பக்கங்களைப் புறக்கணிப்பது எந்த வகையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பதைப் படம் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
மேலும், திறமைசாலிகளை உருவாக்குவதாகக் கூறிக்கொண்டு அதிகாரத்தையும் வன்முறையையும் கையில் எடுக்கும் பிளெட்சர் போன்றவர்களின் செயல்பாடுகள், சில நேரங்களில் சாதனையாளர்களை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக மனிதர்களை மன அழுத்தத்திற்கும் தற்கொலை போன்ற பேரழிவுகளுக்கும் தள்ளிவிடும் என்ற எச்சரிக்கையையும் இப்படம் சமூகத்திற்கு வழங்குகிறது.
பிறர் நம்மை வீழ்த்தவோ அல்லது அவமானப்படுத்தவோ நினைத்தாலும், நம்மிடம் இருக்கும் உண்மையான திறமையும் தளராத நம்பிக்கையும் மட்டுமே நம்மை மீண்டும் மேடைக்குக் கொண்டுவந்து நமக்கான அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுத்தரும் என்ற உன்னதமான செய்தியையும் இப்படம் பதிவு செய்கிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
