ஒரு சமூகத்தில் தனிமனித சுதந்திரத்தின் எல்லை என்ன, அரசாங்கத்தின் அதிகார எல்லை எங்கு தொடங்குகிறது, வன்முறைக்கு வன்முறையே தீர்வாகுமா என்ற ஆழமான கேள்விகளை எழுப்பும் திரைக்காவியம் ஒன்றை நீங்கள் இதுவரை அனுபவித்திருக்கிறீர்களா?
மனித மனதின் விசித்திரமான இருண்ட பக்கங்களையும், சமூக அமைப்பின் அதிகார வெளிப்பாட்டையும் மிக நேர்த்தியாகப் படம்பிடித்துக் காட்டும் 'எ க்ளாக்வொர்க் ஆரஞ்ச்' (A Clockwork Orange) திரைப்பட அனுபவம் அத்தகையதொரு தீவிர சிந்தனையை பார்வையாளரின் மனதில் விதைக்கிறது.
1971-இல் ஸ்டான்லி குப்ரிக் இயக்கத்தில் வெளிவந்த இத்திரைப்படம், ஆன்டனி பர்ஜெஸ் எழுதிய புகழ்பெற்ற புதினத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டது.
எதிர்காலச் சூழலைக் பின்னணியாகக் கொண்ட ஒரு சமூகத்தில், மனிதனின் சுதந்திரமான சுயவிருப்பத்திற்கும் அரச அதிகாரத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்கும் இடையே நடக்கும் தத்துவார்த்தப் போராட்டமே இதன் அடிப்படை இயக்கப் புள்ளியாகும்.
இயக்குநர் ஸ்டான்லி குப்ரிக்கை பொறுத்தவரை அவருடைய ஒவ்வொரு படைப்பும் திரைப்பட மொழியில் ஒரு புதிய பரிமாணத்தை உருவாக்குபவை.
இப்படத்திலும் அவருடைய இயக்கம் மிகவும் துல்லியமாகவும் திட்டமிட்ட வடிவியல் நேர்த்தியுடனும் அமைந்துள்ளது.
கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளை நேரடியாக வெளிப்படுத்தாமல், அவர்களின் சூழல் மற்றும் நடத்தை மூலமாகவே பார்வையாளருக்குக் கடத்தும் விதம் அசாத்தியமானது.
திரையில் தோன்றும் காட்சிகளின் கட்டமைப்பு, பார்வையாளரை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கும் அதே வேளையில், சிந்திக்கவும் தூண்டுகிறது. கதையின் நகர்வை விடவும் அதன் பின்னணியில் உள்ள கருப்பொருளுக்கே இயக்குநர் அதிக முக்கியத்துவம் அளித்துள்ளார்.
இப்படத்தின் மையக் கதாபாத்திரமான அலெக்ஸ் என்பவராக மால்கம் மெக்டொவல் வழங்கியுள்ள நடிப்பு சினிமா வரலாற்றில் மிக முக்கியமான ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
வன்முறையையும் செவ்வியல் இசையையும் ஒருசேர நேசிக்கும் ஒரு சிக்கலான கதாபாத்திரத்தை, தன் கண்கள் மற்றும் உடல்மொழியாலேயே அவர் அற்புதமாகக் கடத்தியுள்ளார்.
அராஜகமும் வசீகரமும் கலந்த ஒரு நபரைக் காட்டி, பார்வையாளருக்கு அவர் மீது கோபமும் அதே நேரத்தில் ஒருவித தத்துவார்த்தக் கேள்வியும் எழும்பும்படி செய்திருப்பதே இந்நடப்பில் உள்ள மிகப்பெரிய சாதனையாகும்.
பிற கதாபாத்திரங்கள் அனைத்தும் இந்த மையப் புள்ளியைச் சுற்றியே சுழலும் வகையில் கச்சிதமாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.
ஜான் அல்காட்டின் ஒளிப்பதிவு இத்திரைப்படத்திற்கு மிக வலுவான அழகியல் தளத்தை வழங்குகிறது. அகலக் கோண லென்ஸ்கள் மற்றும் ஒளிரும் வண்ணங்களின் பயன்பாடு, எதிர்காலச் சமூகத்தின் ஒருவித விலகல் தன்மையையும், அமைதியின்மையையும் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது.
பில் பட்லரின் படத்தொகுப்பு காட்சிகளின் வேகத்தையும் அமைதியையும் மிகச்சரியாகக் கட்டுப்படுத்தி, பார்வையாளரின் மனநிலையைத் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைக்கிறது.
வெண்டி கார்லோஸின் இசையமைப்பில், செவ்வியல் இசையை மூக் சின்தசைசர் மூலம் மறுஉருவாக்கம் செய்து பயன்படுத்திய தொழில்நுட்பப் புதுமை, திரைப்படத்தின் காலப்பின்னணியை இயல்பாக உணர்த்துகிறது.
இசையானது கதையின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகவே மாறி காட்சியமைப்பிற்கு மாபெரும் பலம் சேர்க்கிறது.
ஜான் பார்ரியின் கலை இயக்கம் மற்றும் பிலிப் காஸ்டிலின் அழகியல் வடிவமைப்பு ஆகியவை எதிர்காலக் கலையின் தனித்துவமான பாணியை வெளிப்படுத்துகின்றன.
கதாபாத்திரங்களின் உடைகள் மற்றும் அவை பிரதிபலிக்கும் வண்ணங்கள், அந்தச் சமூகத்தில் உள்ள கலாச்சாரத்தையும் வன்முறை உணர்வையும் ஆடை வடிவமைப்பின் வழியே மிகத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.
ஒலி வடிவமைப்பு மற்றும் கலை இயக்கம் இணைந்து உருவாக்கும் சூழல், பார்வையாளரை ஒரு விசித்திரமான, மர்மமான எதிர்கால உலகிற்குள் உடனடியாக அழைத்துச் சென்று விடுகிறது.
மனிதநேயம், சுதந்திரமான தேர்வு, மற்றும் குற்றவியல் உளவியல் ஆகிய தளங்களில் இத்திரைப்படம் மிக ஆழமான சமூகக் கருத்துக்களை முன்வைக்கிறது.
ஒரு மனிதன் சுயவிருப்பத்துடன் தீமை செய்வதை விட, கட்டாயப்படுத்தி அவனை நன்மைய செய்ய வைப்பது அவனது மனிதத்தன்மையைப் பறிப்பதாகுமா என்ற கேள்வி இதன் உணர்ச்சி ஆழத்தை உணர்த்துகிறது.
அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்கம், சிறந்த திரைக்கதை, சிறந்த படத்தொகுப்பு ஆகிய நான்கு பிரிவுகளில் பரிந்துரைகளைப் பெற்ற இத்திரைப்படம், உலக அளவில் விமர்சகர்களின் பலத்த பாராட்டையும் விவாதங்களையும் பெற்றது.
மேலும் அமெரிக்க தேசியத் திரைப்படப் பதிவேட்டிலும் இது சேர்க்கப்பட்டு வரலாற்றுச் சாதனையாக நிலைத்து நிற்கிறது.
இந்தப் படம் வெறும் பொழுதுபோக்கிற்கான ஒரு கதையமைப்பு அல்ல; அது மனித இயல்பின் மீது தொடுக்கப்பட்ட ஒரு அழுத்தமான தத்துவார்த்தக் கேள்வி.
நன்மையையும் தீமையையும் தேர்வு செய்யும் உரிமை ஒரு மனிதனுக்கு உள்ளதா, அல்லது சமூக அமைப்பின் நலனுக்காக அந்த உரிமை பறிக்கப்படலாமா என்பதைப் பார்வையாளரின் சிந்தனைக்கே விட்டுவிடுகிறது.
திரைப்படக் கலையின் உச்சகட்ட தொழில்நுட்பப் புதுமைகளையும், ஸ்டான்லி குப்ரிக்கின் இணையற்ற தொலைநோக்குப் பார்வையையும் நேரில் அனுபவிக்க விரும்புபவர்கள் தவறவிடக்கூடாத ஒரு உலகத்தர சினிமா அனுபவமிது.
திரையில் இதைக் கண்டு முடித்த பிறகும், இதன் தத்துவ விசாரணைகளும் காட்சிகளும் உங்கள் மனதில் நீண்ட நாட்களுக்கு எதிரொலித்துக் கொண்டே இருக்கும்.
படத்தின் முதன்மை நாயகனாக நடித்த மால்கம் மெக்டொவல் 'சிங்கிங் இன் தி ரெயின்' பாடலைப் பாடி ஆடும் புகழ்பெற்ற காட்சி, முன்னரே திட்டமிடப்பட்ட ஒன்று அல்ல. அந்த வீட்டிற்குள் நுழையும் காட்சி எதிர்பார்த்த அளவு விறுவிறுப்பாக அமையாததால், இயக்குநர் ஸ்டான்லி குப்ரிக் மெக்டொவலிடம் ஏதேனும் ஒரு பாடலைப் பாடிக்கொண்டே ஆடக் கூறினார்.
அப்போது மெக்டொவலின் நினைவிற்கு வந்த ஒரே பாடல் அது என்பதால் அதை உடனடியாகப் பாடி நடித்தார். அக்காட்சியின் படப்பிடிப்பு உரிமையை உடனடியாகப் பெறுவதற்காகக் குப்ரிக் படத்தின் தயாரிப்பு நிறுவனத்தின் மூலம் பெரும் தொகையைக் கொடுத்து அந்தப் பாடலின் காப்புரிமையை வாங்கினார்.
அலெக்ஸ் கதாபாத்திரத்தின் கண்களைப் பிடித்து வைத்துப் பார்க்க வைக்கும் கொடூரமான 'லுடோவிகோ' சிகிச்சை முறைக் காட்சியில் நடித்தபோது, மால்கம் மெக்டொவல் உண்மையாகவே பெரும் துன்பத்தைச் சந்தித்தார்.
மருத்துவப் பயன்பாட்டில் உள்ள உண்மையான உபகரணங்களையே அக்காட்சியில் பயன்படுத்தினர். படப்பிடிப்பின் போது மெக்டொவலின் விழித்திரை சேதமடைந்து, அவர் தற்காலிகமாகப் பார்வையை இழக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்.
மேலும், மருத்துவமனையில் சக்கர நாற்காலியில் இருக்கும் காட்சியைப் படமாக்கும் போது அவரது விலா எலும்புகள் சில முறிந்தன.
இந்த ஆபத்தான தருணங்களிலும் இயக்குநர் படப்பிடிப்பைத் தொடர்ந்து நடத்தியது குறிப்பிடத்தக்கது.
படத்தின் ஒலிப்பதிவிலும் பின்னணி இசையமைப்பிலும் வெண்டி கார்லோஸ் நிகழ்த்திய சாதனை மிகப்பெரியது.
செவ்வியல் இசை மேதைகளான பீத்தோவன் மற்றும் ரோசினியின் புகழ்பெற்ற இசைக் கோவைகளை, அந்த காலத்தில் புதிதாக அறிமுகமான மூக் சின்தசைசர் (Moog Synthesizer) என்ற மின்னணு இசைக்கருவியைக் கொண்டு அவர் மறுஉருவாக்கம் செய்தார்.
பாரம்பரியச் செவ்வியல் இசையை மின்னணு இசையாக மாற்றியமைத்து ஒரு திரைப்படத்தில் முழுமையாகப் பயன்படுத்தியது சினிமா வரலாற்றில் இதுவே முதல்முறையாகும்.
இந்த இசை படத்தின் விசித்திரமான மற்றும் எதிர்காலச் சூழலை வெளிப்படுத்தப் பெரிதும் உதவியது.
திரைப்படம் வெளியான புதிதில் அதன் தீவிரமான வன்முறை மற்றும் பாலியல் காட்சிகள் காரணமாகப் பல்வேறு சர்ச்சைகளைச் சந்தித்தது.
இங்கிலாந்தில் இத்திரைப்படம் வெளியான பிறகு, படத்தைப் பார்த்து தூண்டப்பட்டு சிலர் வன்முறையில் ஈடுபட்டதாகச் செய்திகள் வெளியாகின.
மேலும், இயக்குநரின் குடும்பத்திற்குத் தொடர்ந்து கொலை மிரட்டல்கள் வந்தன. இதன் காரணமாக, இயக்குநர் ஸ்டான்லி குப்ரிக்கின் வேண்டுகோளை ஏற்று வார்னர் பிரதர்ஸ் நிறுவனம் இங்கிலாந்தின் திரையரங்குகளில் இருந்து இப்படத்தைத் திரும்பப் பெற்றது.
இயக்குநரின் மறைவிற்குப் பிறகே, கிட்டத்தட்ட 27 ஆண்டுகள் கழித்தே இங்கிலாந்தில் இத்திரைப்படம் மீண்டும் திரையரங்குகளில் முறைப்படி திரையிடப்பட்டது.
ஆன்டனி பர்ஜெஸ் எழுதிய நாவலின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்ட இத்திரைப்படத்தின் கதையை, தயாரிப்பாளர்கள் முதலில் 'தி பீட்டில்ஸ்' இசைக்குழுவினரைக் கொண்டு எடுக்கவே விரும்பினர்.
அலெக்ஸ் கதாபாத்திரத்தில் மைக் ஜாகரையும் , அவரது கூட்டாளிகளாக பீட்டில்ஸ் குழுவினரையும் நடிக்க வைக்க யோசனை இருந்தது. ஆனால், பின்னரே இந்த வாய்ப்பு ஸ்டான்லி குப்ரிக்கின் கைக்குச் சென்று, மால்கம் மெக்டொவல் கதாநாயகனாகத் தேர்வானார்.
அத்துடன், நாவலில் பயன்படுத்தப்பட்ட 'நட்சாட்' என்ற ரஷிய மற்றும் ஆங்கில வார்த்தைகள் கலந்த விசித்திரமான மொழியையே குப்ரிக் படத்திலும் கதாபாத்திரங்களைப் பேச வைத்துப் பயன்படுத்தினார்.
திரைப்படத்தின் வரவு செலவுத் திட்டத்தை மிகச் சிக்கனமாக வைத்திருக்க குப்ரிக் பல உத்திகளைக் கையாண்டார்.
பெரும்பாலான காட்சிகள் லண்டனைச் சுற்றியுள்ள உண்மையான இடங்களிலேயே படமாக்கப்பட்டன.
கதையில் வரும் நாயகனின் வீடற்ற முதியவரைத் தாக்கும் காட்சி, லண்டனில் உள்ள ஒரு பாலத்தின் அடியில் படமாக்கப்பட்டது.
மேலும், பல ஒளிப்பதிவுக் கருவிகளை அவரே இயக்கியதுடன், மிகக் குறைந்த வெளிச்சத்திலேயே இயல்பான வண்ணங்களைப் பயன்படுத்திப் படப்பிடிப்பை நடத்தி முடித்தார்.
இத்தகைய நுணுக்கங்களும் தடைகளுமே இத்திரைப்படத்தை இன்றளவும் உலகளவில் பேசப்படும் ஒரு முக்கியக் காவியமாக மாற்றியுள்ளன.
கொரோவா மில்க் பார் (
கதையின் தொடக்கப் புள்ளியாகவே இந்த இடம் அமைகிறது. இங்கிருக்கும் பாலானது வெறும் சாதாரணப் பால் அல்ல; அதில் மோலோகோ பிளஸ் என்ற போதைப்பொருட்களும், வன்முறையைத் தூண்டும் இரசாயனங்களும் கலக்கப்பட்டு விற்பனை செய்யப்படுகின்றன.
அலெக்ஸும் அவனது கூட்டாளிகளும் அங்கு அமர்ந்து அந்தப் பாலை அருந்துவதன் மூலமே, எவ்விதக் குற்ற உணர்ச்சியுமின்றி அதிதீவிர வன்முறைகளில் ஈடுபடுவதற்கான மனநிலையையும் ஊக்கத்தையும் பெறுகிறார்கள்.
மேலும், அந்த விடுதியின் கலை அமைப்பும் பெண் நிர்வாண உடல்களின் வடிவத்திலான சிலைகள், மார்பகத்தில் அமைந்த குழாய்கள் என அந்த எதிர்காலச் சமூகத்தின் சீரழிந்த கலாச்சாரத்தையும் நுகர்வோர் மனநிலையையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு அடையாளமாகத் திகழ்கிறது.
மில்க் பாரில் இருந்து போதை தலைக்கேறிய நிலையில் வெளியேறும் அலெக்ஸும் அவனது கூட்டாளிகளும், வழியில் நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் 'ஆடம்ஸ் புரோப் 16' (Adams Probe 16) என்ற மிகக் குறைந்த உயரமும் விசித்திரமான வடிவமும் கொண்ட ஸ்போர்ட்ஸ் காரைத் திருடுகிறார்கள்.
அந்தச் சிறிய காரில் நால்வரும் நெருக்கியடித்துக் கொண்டு அமர்ந்து, இரவில் அதிவேகமாக காரை ஓட்டிச் செல்கிறார்கள். சாலையில் எதிரே வரும் வாகனங்களை அச்சுறுத்துவதும், மற்றவர்களின் உயிரைப் பொருட்படுத்தாமல் அதிவேகமாகச் செல்வதும் அவர்களுக்கு ஒரு ஆபத்தான விளையாட்டாக இருக்கிறது.
இந்த அதிவேகப் பயணமே அவர்களை நேராக எழுத்தாளர் பிராங்க் அலெக்சாண்டரின் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று, அங்கு நடக்கும் கொடூரமான சம்பவத்திற்கு வழிவகுக்கிறது.
===============================
படத்தின் கதை:-
எதிர்கால பிரிட்டனில், சமூகத்தில் குற்றங்களும் வன்முறைகளும் மலிந்து கிடக்கும் ஒரு காலக்கட்டத்தில் கதை தொடங்குகிறது.
அலெக்ஸ் (மால்கம் மெக்டொவல்) என்ற இளைஞன் தன் நண்பர்களான ஜிம் (வாரன் கிளார்க்), ஜார்ஜி (ஜேம்ஸ் மார்கஸ்), மற்றும் பீட் (மைக்கேல் டார்ன்) ஆகிய மூவருடன் இணைந்து ஒரு வன்முறைக் குழுவை நடத்தி வருகிறான்.
இவர்கள் போதைப்பொருள் கலந்த பாலை விற்பனை செய்யும் 'கொரோவா மில்க் பார்' என்ற விடுதியில் கூடி, வன்முறையில் ஈடுபடுவதற்கான மனநிலையை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள்.
அங்கிருந்து புறப்படும் இவர்கள், வழியில் எதிர்கொள்ளும் ஒரு வீடற்ற முதியவரை கொடூரமாகத் தாக்குகிறார்கள். அதைத் தொடர்ந்து, ஒரு பெண்ணை வன்கொடுமை செய்ய முயலும் எதிர்க் குழுவினருடன் சண்டையிட்டு அவர்களை விரட்டியடிக்கிறார்கள்.
பின்னர் ஒரு நவீன குட்டைரக ஸ்போர்ட்ஸ் காரைத் திருடிக் கொண்டு கிராமப்புறத்தை நோக்கி அதிவேகமாகச் செல்லும் இவர்கள், எழுத்தாளரான பிராங்க் அலெக்சாண்டர் (பேட்ரிக் மெகீ) என்பவரின் வீட்டிற்குள் முகமூடி அணிந்து அத்துமீறி நுழைகிறார்கள்.
அங்கே பிராங்க் அலெக்சாண்டரை அடித்து முடமாக்கும் அலெக்ஸ், அவரின் மனைவியை பாலியல் வன்கொடுமை செய்கிறான்.
மறுநாள் காலையில், பள்ளிக்குச் செல்லாமல் வீட்டில் தங்கும் அலெக்ஸை அவனது குற்றப்பிரிவு அதிகாரி பி. ஆர். டெல்டாய்ட் (ஆப்ரி மோரிஸ்) சந்தித்து எச்சரிக்கிறார்.
இருப்பினும் அலெக்ஸ் தனது தவறுகளை உணராமல், ஒரு இசைப்பதிவு கடையில் சந்திக்கும் இரண்டு பெண்களைத் தனது வீட்டிற்கு அழைத்து வந்து பாலியல் வன்முறை செய்கிறான்.
இதனிடையே, அலெக்ஸின் ஆதிக்கப் போக்கினாலும், சிறிய குற்றங்களில் மட்டுமே ஈடுபடுவதாலும் அவனது குழுவினரான ஜிம் மற்றும் ஜார்ஜி ஆகியோர் அமைதியிழக்கிறார்கள்.
பெரிய அளவிலான கொள்ளைகளில் ஈடுபட வேண்டும் என அவர்கள் வற்புறுத்தவே, அவர்களுக்குத் தனது அதிகாரத்தைக் காட்டுவதற்காக அலெக்ஸ் அவர்களுடன் சண்டையிடுகிறான்.
பின்னர் அவர்களின் கோரிக்கையை ஏற்று, அதிக பூனைகளை வளர்க்கும் ஒரு பணக்காரப் பெண்ணின் வீட்டைக் கொள்ளையடிக்கத் திட்டமிடுகிறான்.
அந்தப் பெண்ணின் வீட்டிற்குள் அலெக்ஸ் தனியாக நுழையும் போது, அப்பெண் எதிர்த்துப் போராடுகிறார்.
அங்குள்ள ஒரு சிலையை வைத்து அலெக்ஸ் அப்பெண்ணின் முகத்தில் பலமாகத் தாக்க, அப்பெண் படுகாயமடைகிறார்.
காவல் துறையின் சைரன் சத்தம் கேட்டு அலெக்ஸ் வெளியே தப்பியோட முயலும் போது, வெளியில் காத்திருந்த ஜிம் மற்றும் ஜார்ஜி ஆகியோர் பழிவாங்கும் நோக்கில் அலெக்ஸின் முகத்தில் பால் பாட்டிலால் அடித்து அவனைப் பலத்த காயங்களுடன் காவல்துறையிடம் சிக்க வைத்துவிட்டுத் தப்பியோடுகிறார்கள்.
காவல்துறையின் விசாரணையின் போது, அடிபட்ட பெண் உயிரிழந்த செய்தி அலெக்ஸிற்குத் தெரியவருகிறது.
இதனால் கொலைக் குற்றத்திற்காக நீதிமன்றம் அலெக்ஸிற்கு 14 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதிக்கிறது.
சிறையில் இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்த நிலையில், அலெக்ஸ் ஒரு நல்ல கைதியைப் போல நடந்துகொண்டாலும், அவன் மனதளவில் திருந்தவில்லை.
சிறையின் நெரிசலைக் குறைக்கவும் குற்றங்களைக் கட்டுப்படுத்தவும் 'லுடோவிகோ டெக்னிக்' என்ற புதிய சோதனை சிகிச்சை முறையை உள்துறை அமைச்சர் (அந்தோணி ஷார்ப்) அறிமுகப்படுத்துவதை அலெக்ஸ் அறிந்துகொள்கிறான்.
சிறையிலிருந்து விரைவில் விடுதலை பெறலாம் என்ற எண்ணத்தில் அந்தச் சோதனைக்குத் தானாகவே முன்வருகிறான்.
இந்தச் சிகிச்சையின் போது, அலெக்ஸின் கண்கள் மூட முடியாதவாறு கருவிகளால் பொருத்தப்பட்டு, அவனுக்குச் சில மருந்துகள் ஊசி மூலம் செலுத்தப்படுகின்றன.
தொடர்ந்து கொடூரமான வன்முறை மற்றும் பாலியல் காட்சிகள் அடங்கிய திரைப்படங்களை அவன் பார்க்க நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறான்.
செலுத்தப்பட்ட மருந்தின் பக்கவிளைவால், திரையில் வன்முறையைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அலெக்ஸிற்குக் கடுமையான குமட்டலும் உடல்நலக்குறைவும் ஏற்படுகிறது.
துரதிர்ஷ்டவசமாக, திரையில் காட்டப்பட்ட ஒரு வன்முறைக் காட்சியின் பின்னணியில் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த பீத்தோவனின் ஒன்பதாவது சிம்பொனி இசை ஒலிக்கிறது.
இதன் காரணமாக, வன்முறையைக் கண்டாலோ அல்லது பீத்தோவனின் இசையைக் கேட்டாலோ அவனுக்கு இயல்பாகவே கடும் உடல்நலக் குறைவு உண்டாகும் வகையில் அவனது மூளை மாற்றிமைக்கப்படுகிறது.
இதன் மூலம் அவன் முற்றிலும் வன்முறை செய்ய முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு, சமூகத்திற்கு ஆபத்தில்லாதவன் எனக் கூறி விடுவிக்கப்படுகிறான்.
விடுதலையாகி வீட்டிற்கு வரும் அலெக்ஸிற்கு அதிர்ச்சி காத்திருக்கிறது. அவனது பெற்றோர் அவனது அறையை ஒரு வாடகைதாரருக்கு அளித்திருப்பதுடன், அவனது பொருட்களையும் விற்றுவிட்டனர்.
வீட்டை விட்டு வெளியேறும் அவன் தெருவில் செல்லும்போது, முன்பு தான் தாக்கிய வீடற்ற முதியவரையும் அவரது நண்பர்களையும் சந்திக்கிறான்.
அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து அலெக்ஸைத் தாக்குகிறார்கள். தனது சிகிச்சையின் காரணமாக அவர்களையெதிர்த்துப் போராட முடியாமல் அலெக்ஸ் அவதிப்படுகிறான்.
அப்போது அங்கு வரும் காவலர்கள் அவனை மீட்கிறார்கள். ஆனால் அந்த அதிகாரிகளாக இருப்பது வேறு யாருமல்ல, காவல்துறையில் இணைந்துள்ள அவனது பழைய கூட்டாளிகளான ஜிம் மற்றும் ஜார்ஜிதான்.
அவர்கள் அலெக்ஸை ஒதுக்குப்புறமான இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்று கொடூரமாகத் தாக்கி விட்டுச் செல்கிறார்கள்.
காயங்களுடன் தப்பிச் செல்லும் அலெக்ஸ், தற்செயலாக ஒரு வீட்டிற்குள் தஞ்சம் புகைகிறான். அது வேறு யாருமல்ல, முன்பு அவன் தாக்கிய எழுத்தாளர் பிராங்க் அலெக்சாண்டரின் வீடுதான் அது.
அலெக்ஸினால் ஏற்பட்ட தாக்குதலில் தனது மனைவியை இழந்து சக்கர நாற்காலியில் வாழும் பிராங்க் அலெக்சாண்டருக்கு, அலெக்ஸ்தான் தன் வாழ்க்கையை அழித்தவன் என்பது தொடக்கத்தில் தெரியவில்லை.
அரசாங்கத்தின் லுடோவிகோ சிகிச்சையால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு இளைஞனாக அலெக்ஸைப் பார்த்து அவர் பரிதாபப்படுகிறார்.
தற்போதைய அரசாங்கத்தின் கொடூரமான முறைகளை மக்களுக்கு வெளிப்படுத்தி, அரசாங்கத்தைக் கவிழ்க்க அலெக்ஸைப் பயன்படுத்தத் திட்டமிடுகிறார்.
ஆனால், குளிக்கும் போது அலெக்ஸ் 'சிங்கிங் இன் தி ரெயின்' என்ற பாடலை உரக்கப் பாடுவதைக் கேட்கும் பிராங்க் அலெக்சாண்டர், அன்று தன் மனைவியைக் கொடுமைப்படுத்திய அதே நபர் தான் இவன் என்பதை உணர்கிறார்.
பழிவாங்கும் வெறியடையும் அவர், அலெக்ஸை ஒரு மாடி அறையில் பூட்டி வைக்கிறார். பின்னர், அலெக்ஸிற்குச் சகித்துக்கொள்ள முடியாத பீத்தோவனின் ஒன்பதாவது சிம்பொனி இசையை உரத்த ஒலிப்பெருக்கி மூலம் அந்த அறைக்குள் ஒலிக்கச் செய்கிறார்.
அந்த இசையினால் ஏற்படும் கடுமையான உடல்நலக் கோளாறையும் வேதனையையும் தாங்க முடியாமல், தப்பிப்பதற்காக அலெக்ஸ் அறையின் ஜன்னலிலிருந்து கீழே குதிக்கிறான்.
பலத்த காயங்களுடன் தப்பிப் பிழைக்கும் அலெக்ஸ், சுயநினைவற்று மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுகிறான்.
இந்தச் சம்பவம் பெரும் அரசியல் புயலைக் கிளப்புகிறது. அரசாங்கத்தின் மனிதநேயமற்ற சிகிச்சையே ஒரு இளைஞனைத் தற்கொலை முயற்சி வரை தூண்டியது எனப் பத்திரிகைகளும் பொதுமக்களும் அரசாங்கத்திற்கு எதிராகக் குரல் எழுப்புகிறார்கள்.
பிராங்க் அலெக்சாண்டர் மனநலக் காப்பகத்தில் அனுமதிக்கப்படுகிறார்.
தங்கள் ஆட்சியைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள விரும்பும் உள்துறை அமைச்சர், மருத்துவமனைக்கு நேரில் வந்து அலெக்ஸைச் சந்திக்கிறார்.
அரசாங்கத்தின் சார்பில் மன்னிப்புக் கேட்கும் அவர், வரும் தேர்தலில் அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவாகப் பிரச்சாரம் செய்தால் நல்ல வேலையும் பாதுகாப்பும் தருவதாக வாக்குறுதி அளிக்கிறார்.
மருத்துவர்கள் நடத்திய சிகிச்சையின் மூலம், அலெக்ஸிற்கு இருந்த அந்த இசை மற்றும் வன்முறை பற்றிய ஒவ்வாமை நீக்கப்பட்டு, அவன் மீண்டும் பழைய நிலைக்குத் திரும்பியிருக்கிறான்.
அமைச்சர் கொண்டு வந்த பெரிய ஒலிபெருக்கியில் பீத்தோவனின் ஒன்பதாவது சிம்பொனி இசை மீண்டும் ஒலிக்க, தன் பழைய வன்முறை குணமும் எண்ணங்களும் தனக்குள் மீண்டும் உயிர்பெறுவதை உணரும் அலெக்ஸ், "நான் முழுமையாகக் குணமடைந்துவிட்டேன்" என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொள்வதோடு படம் நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#கீதப்ப்ரியன்க்ளாஸிக்
