ஒரு மனிதன் தன்னுடைய மனசாட்சியிடமிருந்து தப்பித்து வாழ முடியுமா? கடந்த காலத்தின் குற்றவுணர்வு, நிகழ்காலத்தின் அமைதியையும் எதிர்காலத்தின் நம்பிக்கையையும் ஆக்கிரமித்துவிட்டால், அவனுக்கு விடுதலை அளிக்கக்கூடியது எது? மன்னிப்பா, மனமாற்றமா, இறைநம்பிக்கையா?
இத்தகைய ஆழமான கேள்விகளை மதப்போதனையாக அல்லாமல், மனிதனின் அகப்போராட்டமாக அணுகும் படைப்பு 2006ஆம் ஆண்டு வெளியான ரஷ்யத் திரைப்படம் ‘தி ஐலண்ட்’ The Island . இயக்குநர் பாவெல் லுங்கின் உருவாக்கியுள்ள இத்திரைப்படம், ஆன்மிகம், மனசாட்சி, குற்றவுணர்வு, பாவமன்னிப்பு, மனிதநேயம் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட ஒரு தனித்துவமான கலைப்படைப்பு.
டிமிட்ரி சோபோலேவ் எழுதிய திரைக்கதையின் அடிப்படை வலிமை, மனிதனின் தவறுகளையும் அவற்றிலிருந்து விடுபடுவதற்கான ஆன்மிகத் தேடலையும் ஒன்றோடொன்று இணைத்திருப்பதில் இருக்கிறது.
சோதனை, மனமாற்றம், மன்னிப்பு ஆகியவை வெறும் மதக் கருத்துகளாக முன்வைக்கப்படாமல், மனித மனத்தின் சிக்கல்களாக இதில் விரிவடைகின்றன.
மனிதன் தன்னுடைய செயல்களுக்காக எவ்வளவு காலம் தன்னைத் தானே தண்டித்துக்கொள்ள முடியும்? பிறரிடம் மன்னிப்புக் கோருவதைவிடத் தன்னைத் தானே மன்னித்துக்கொள்வது ஏன் கடினமாக இருக்கிறது?
இறைவனிடம் ஒன்றைக் கேட்கும் மனிதனுக்கு உண்மையில் எது தேவை என்பது அவனுக்கே தெரியுமா? இத்தகைய கேள்விகளுக்கு எளிய பதில்களை வழங்காமல், பார்வையாளரின் சிந்தனைக்கே விட்டுவிடும் திரைக்கதை அணுகுமுறை குறிப்பிடத்தக்கது.
இயக்குநர் பாவெல் லுங்கின், ஆன்மிகத்தை ஒரு புனிதமான பிம்பத்திற்குள் அடைத்துவிடாமல், மனிதனின் உணர்ச்சிகளோடும் பலவீனங்களோடும் இணைத்துக் காட்டுகிறார்.
திரைப்படத்தின் மையக் கதாபாத்திரமான தந்தை அனடோலி (பியோத்தர் மாமோனோவ்) வழியாக, உலகத்தின் துயரங்களை உணரும் மனிதனின் மனநிலையை ஆராய்கிறார்.
இயக்குநரின் கருத்துப்படி, அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் தனித்துவம் அறிவாற்றலிலோ ஆன்மிக மேன்மையிலோ மட்டும் இல்லை; பிறருடைய வலியைத் தன்னுடைய வலியாக உணரும் திறனில்தான் இருக்கிறது.
இதனால் திரைப்படத்தின் ஆன்மிகப் பார்வை, வழிபாட்டு முறைகளையும் மதச்சடங்குகளையும் கடந்து மனிதநேயத்தை நோக்கி நகர்கிறது.
இந்தப் பாத்திரத்திற்கு பியோத்தர் மாமோனோவ் வழங்கியிருக்கும் நடிப்பு திரைப்படத்தின் முக்கியமான பலம். முன்னாள் சோவியத் ஒன்றியத்தில் குறிப்பிடத்தக்க ராக் இசைக் கலைஞர்களில் ஒருவராக இருந்த அவர், பின்னாளில் கிழக்கு மரபுவழிக் கிறித்தவ நம்பிக்கையைத் தழுவியவர்.
அவரது தனிப்பட்ட ஆன்மிகப் பயணத்தின் தாக்கமும் நடிப்பில் வெளிப்படுகிறது. முகபாவங்கள், உடல்மொழி, குரலின் தன்மை, இயல்புக்கு மாறான அசைவுகள் என அனைத்தும் இணைந்து ஒரு சிக்கலான மனித ஆளுமையை நம் முன் உருவாக்குகின்றன.
செயற்கையான புனிதத்தன்மையை வெளிப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, மனதிற்குள் தொடர்ந்து போராடிக்கொண்டிருக்கும் மனிதனின் இயல்பை அவர் நம்பகத்தன்மையுடன் வெளிப்படுத்துகிறார்.
இயக்குநரே இந்தப் பாத்திரத்தில் மாமோனோவின் சொந்த ஆளுமையின் பல அம்சங்கள் இடம்பெற்றிருப்பதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
விக்டர் சுகோருகோவ், திமித்ரி தியூஷெவ் உள்ளிட்ட நடிகர்களின் பங்களிப்பும் திரைப்படத்தின் துறவறச் சூழலுக்கு உயிரூட்டுகிறது.
ஒரே மதநம்பிக்கையின் கீழ் வாழும் மனிதர்களிடையேகூட புரிதல், அணுகுமுறை, குணநலன் ஆகியவற்றில் வேறுபாடுகள் இருக்க முடியும் என்பதை அவர்களின் நடிப்பு வெளிப்படுத்துகிறது.
கதாபாத்திரங்கள் வெறும் கருத்துகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அடையாளங்களாக இல்லாமல், தனித்துவமான மனிதர்களாக உருவாக்கப்பட்டிருப்பது படத்தின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான அடித்தளத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் ஆண்ட்ரேய் ஷெகலோவின் பணி திரைப்படத்தின் கலைத்தன்மைக்கு மிக முக்கியமான பங்களிப்பை வழங்குகிறது.
ரஷ்யாவின் கரேலியா பகுதியில், வெள்ளைக் கடலின் கரையோரத்தில் அமைந்துள்ள இயற்கைச் சூழல் படத்தின் காட்சிமொழியுடன் நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது.
பரந்த கடல், தனிமையான நிலப்பரப்பு, தீவுகள், பழைய கட்டிடங்கள், காற்றும் அமைதியும் நிறைந்த வடக்குப் பகுதியின் இயற்கை ஆகியவை காட்சிகளுக்கு தனித்துவமான உணர்வை அளிக்கின்றன.
இயற்கையின் பிரம்மாண்டத்திற்கும் மனிதனின் அக உலகத்திற்கும் இடையிலான உறவை ஒளிப்பதிவு அழுத்தமாக உணர்த்துகிறது.
இயற்கைக் காட்சிகளை வெறும் அழகுக்காகப் பயன்படுத்தாமல், திரைப்படத்தின் ஆன்மிகச் சிந்தனைகளுடன் இணைத்திருப்பதே இதன் சிறப்பு.
கலை இயக்கத்தில் இடம்பெற்றுள்ள பழமையான கட்டிடங்களும் அவற்றின் மாற்றியமைக்கப்பட்ட அமைப்புகளும் குறிப்பிடத்தக்கவை.
ஒரு பழைய வழிகாட்டுக் கோபுரம் மணிக்கூண்டாக மாற்றப்பட்டதும், கூரை இழந்திருந்த கட்டிடம் தேவாலயமாகப் புதுப்பிக்கப்பட்டதும், திரைப்படத்தின் காட்சியுலகிற்கு இயல்பான வரலாற்றுத் தன்மையை வழங்குகின்றன.
குறிப்பாக, நீரில் மூழ்கிய பழைய மரப்படகை மையமாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட காட்சியமைப்பு, அந்த நிலப்பரப்பின் கடந்தகால நினைவுகளையும் படத்தின் சூழலையும் இணைக்கிறது.
இந்த இடம் ரஷ்யாவின் ஆன்மிக வரலாற்றையும் சோவியத் காலத்தின் சிறைவாசம் மற்றும் துயரங்களையும் நினைவூட்டும் பின்னணியைக் கொண்டிருப்பதால், திரைப்படத்தின் காட்சிகளுக்கு கூடுதல் வரலாற்று ஆழம் கிடைக்கிறது.
படப்பிடிப்புக்காக இயக்குநர் பல இடங்களை ஆராய்ந்து இறுதியாக வெள்ளைக் கடலின் கரையோரப் பகுதியைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளார்.
அக்டோபர் முதல் டிசம்பர் 2005 வரையிலான காலத்தில், கடல் உறையும் முன்பாகப் படப்பிடிப்பை நிறைவு செய்ய வேண்டிய சூழலில், குறைந்த கால அவகாசத்துடன் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.
மொத்தப் படப்பிடிப்பும் சுமார் நாற்பது நாட்களில் முடிக்கப்பட்டது. இத்தகைய கட்டுப்பாடுகளுக்கு மத்தியிலும் இயற்கைச் சூழலின் தனித்துவத்தையும் காட்சிகளின் ஒருங்கிணைப்பையும் பாதுகாத்திருப்பது படக்குழுவின் தொழில்நுட்பத் திறனை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
விளாடிமிர் மார்டினோவின் இசையமைப்பு, திரைப்படத்தின் ஆன்மிக உணர்வுகளுக்கு ஏற்ற வகையில் அமைந்துள்ளது. பிரார்த்தனையின் தன்மை, அமைதி, மனித மனத்தின் தவிப்பு ஆகியவற்றுடன் இசை இணைந்து செயல்படுகிறது.
ஒலியமைப்பிலும் இயற்கையான சூழலின் பங்களிப்பு முக்கியமானது. இசை மட்டுமே உணர்ச்சியை உருவாக்க வேண்டும் என்ற அணுகுமுறையைத் தவிர்த்து, காட்சிகளின் அமைதிக்கும் இயற்கையின் ஒலிகளுக்கும் இடமளிக்கும் திரைப்பட மொழி இங்கு கவனிக்கத்தக்கது.
அல்பினா அல்டிபென்கோவின் படத்தொகுப்பும் இந்த அணுகுமுறைக்கு ஏற்றவாறு அமைந்துள்ளது. பரபரப்பான வெட்டுகளுக்குப் பதிலாக, காட்சிகளின் உணர்வுக்கும் அவை உருவாக்கும் சிந்தனை இடைவெளிக்கும் முக்கியத்துவம் வழங்கப்படுகிறது.
திரைப்படத்தின் மற்றொரு தனித்துவம், இறைநம்பிக்கையையும் மனித விருப்பங்களையும் ஒரே கோணத்தில் அணுகாமல் அவற்றுக்கிடையிலான முரண்பாடுகளை ஆராய்வதாகும்.
மனிதர்கள் தங்களுடைய தேவைகளைத் தாங்களே முழுமையாக அறிந்திருக்கிறார்களா என்ற கேள்வி, ஆன்மிக எல்லைகளைக் கடந்து வாழ்க்கை பற்றிய பொதுவான சிந்தனையாக மாறுகிறது.
அதேபோல், பிறருக்கு உதவுவது என்பது அவர்கள் எதிர்பார்ப்பதை வழங்குவது மட்டும்தானா, அல்லது அவர்களின் உண்மையான தேவையைப் புரிந்துகொள்வதும் அதில் அடங்குமா என்ற கேள்வியும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
இத்தகைய சிந்தனைகள் படத்தை வெறும் மதம் சார்ந்த திரைப்படமாகச் சுருக்கிவிடாமல், மனித உறவுகளையும் மனசாட்சியையும் ஆராயும் படைப்பாக உயர்த்துகின்றன.
திரைப்படம் வெளியானபோது நேர்மறையான விமர்சன வரவேற்பைப் பெற்றது. 2006ஆம் ஆண்டு மாஸ்கோ பிரீமியர் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த திரைப்படத்திற்கான விருதைப் பெற்றது.
2007ஆம் ஆண்டு கோல்டன் ஈகிள் விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த நடிகர், சிறந்த திரைக்கதை, சிறந்த ஒளிப்பதிவு உள்ளிட்ட ஆறு விருதுகளையும்,
நிகா விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படம், இயக்குநர், நடிகர் உள்ளிட்ட அங்கீகாரங்களையும் பெற்றது.
வெனிஸ் திரைப்பட விழாவின் நிறைவுத் திரைப்படமாகத் திரையிடப்பட்டதும் இதன் சர்வதேச அங்கீகாரத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
ரஷ்ய மரபுவழித் திருச்சபையின் அப்போதைய தலைவரான இரண்டாம் அலெக்ஸி, நம்பிக்கை மற்றும் துறவற வாழ்க்கையின் ஆழமான சித்தரிப்பைப் பாராட்டியுள்ளார்.
மொத்தத்தில், ‘தி ஐலண்ட்’ திரைப்படத்தின் தனித்துவம் அதன் கதையில் நிகழும் சம்பவங்களைவிட, மனிதனின் மனசாட்சியையும் ஆன்மிகத் தேடலையும் அணுகும் விதத்தில் தான் இருக்கிறது.
குற்றவுணர்வு, மன்னிப்பு, இறைநம்பிக்கை, பிறருடைய துயரத்தை உணர்தல் ஆகியவற்றை இயற்கையின் அமைதி, நுணுக்கமான நடிப்பு, கட்டுப்பாடான ஒளிப்பதிவு, பொருத்தமான இசை ஆகியவற்றின் துணையுடன் ஆராய்கிறது.
ஒரு திரைப்படம் நம்மை மகிழ்விப்பதுடன் நம்முடைய வாழ்க்கை குறித்த கேள்விகளையும் எழுப்ப வேண்டும் என்று விரும்புபவர்களுக்கு இது அவசியம் பார்க்க வேண்டிய படைப்பு.
படம் முடிந்த பிறகும் மனசாட்சி, மன்னிப்பு, மனிதநேயம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து எழுப்பும் இதன் அமைதியான திரைப்பட மொழியே இதன் உண்மையான பலம்.
================================
படத்தின் கதை:-
இரண்டாம் உலகப் போர் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் காலம். ரஷ்யக் கடற்படையில் பணியாற்றும் அனடோலி (அலெக்ஸி செலென்ஸ்கி) என்ற இளம் மாலுமியும், அவருடைய கப்பலின் தலைவரான திகோனும் (யூரி குஸ்நெட்சோவ்) நிலக்கரியை ஏற்றிக்கொண்டு ஒரு சரக்குப் படகிலும் அதை இழுத்துச் செல்லும் இழுவைப் படகிலும் பயணம் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.
அப்போது ஜெர்மானியப் படையினர் அவர்களுடைய படகைத் தாக்கி, இருவரையும் சிறைப்பிடிக்கிறார்கள். ஆயுதம் ஏந்திய ஜெர்மானிய அதிகாரி, அனடோலியை மரண அச்சத்தில் சிக்கவைக்கும் ஒரு கொடூரமான தேர்வை முன்வைக்கிறான்.
அவன் உயிர் பிழைக்க வேண்டுமென்றால் திகோனைச் சுட்டுக் கொல்ல வேண்டும்; இல்லையென்றால் அவனும் சுட்டுக் கொல்லப்படுவான் என்பதே அந்த மிரட்டல்.
மரண பயத்தில் உறைந்துபோன அனடோலி, தன்னுடைய உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளும் நோக்கில் திகோனைச் சுடுகிறான்.
குண்டு தாக்கிய திகோன் கடலில் விழுகிறான். அதன்பிறகு ஜெர்மானியர்கள் படகை வெடிவைத்துத் தகர்க்கிறார்கள்.
அந்தப் படகு அழிக்கப்பட்டதால் அனடோலியும் உயிரிழந்திருக்கக்கூடும் என்று கருதப்படும் சூழல் உருவாகிறது. ஆனால் மறுநாள் காலையில் கடற்கரையில் இருந்த ரஷ்ய மரபுவழிக் கிறித்தவத் துறவிகள் அவனைக் கண்டெடுக்கிறார்கள். அவர்கள் அவனை மீட்டு உயிர் பிழைக்கச் செய்கிறார்கள்.
அந்தத் துறவிகள் வாழும் மடாலயத்தில் அனடோலி தங்கிக்கொள்கிறான். அங்கு அடுப்புப் பராமரிப்புப் பணியைச் செய்யும் பணியாளனாக அவன் வாழ்க்கை தொடங்குகிறது.
ஆனால் அவனுடைய உடல் உயிர் பிழைத்திருந்தாலும் மனம் அமைதியடையவில்லை. தன்னுடைய உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் திகோனைச் சுட்ட குற்றவுணர்வு அவனைத் தொடர்ந்து வாட்டுகிறது.
தான் செய்த செயலை மறந்துவிடவோ, அதிலிருந்து மனதளவில் விடுபடவோ அவனால் முடியவில்லை. அந்தச் சம்பவம் அவனுடைய வாழ்க்கையில் அழியாத மனக்காயமாகப் பதிந்துவிடுகிறது.
முப்பது ஆண்டுகள் கடந்து செல்கின்றன. இப்போது அனடோலி வயதான துறவியாக மாறியிருக்கிறான். அவன் சாதாரணத் துறவியைப் போல மட்டும் வாழவில்லை.
கிறித்தவ மரபில் இறைவனின் அருளால் உலகியல் ஒழுங்குகளுக்கு மாறாக நடந்துகொள்ளும் ஒருவகை ஆன்மிக மனிதராகக் கருதப்படும் 'crazy for god' ‘இறைவனுக்காகப் பித்தர்’ என்ற மகோன்னத நிலையை அவன் அடைந்திருக்கிறான்.
அவனிடம் எதிர்காலத்தை உணரும் தீர்க்கதரிசன ஆற்றலும், நோய்களைக் குணப்படுத்தும் திறனும் இருப்பதாக மக்கள் நம்புகிறார்கள். இதனால் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து மக்கள் அவனைத் தேடி மடாலயத்திற்கு வரத் தொடங்குகிறார்கள்.
ஆனால் அவனுடன் வாழும் மற்ற துறவிகளுக்கு அனடோலியின் இயல்பையும் அவனுடைய செயல்களையும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
அவனுடைய விசித்திரமான நடத்தையும் வழக்கத்திற்கு மாறான அணுகுமுறையும் அவர்களிடையே புரியாமையை ஏற்படுத்துகின்றன.
மக்கள் அவனை ஆன்மிக வழிகாட்டியாகவும் நோய்களைக் குணப்படுத்தக்கூடியவராகவும் கருதி நாடினாலும், அனடோலியின் மனம் மட்டும் கடந்த காலத்தின் குற்றவுணர்விலிருந்து விடுபடவில்லை.
அவனுடைய ஆன்மிகச் செயல்பாடுகள் வளர்ந்திருந்தாலும், தன்னுடைய பழைய செயலுக்காக அவன் தொடர்ந்து மனம் வருந்திக்கொண்டே இருக்கிறான்.
அனடோலி அடிக்கடி ஒரு படகில் ஏறி, மக்கள் வசிக்காத தனிமையான தீவுக்குச் செல்கிறான். அங்கு தனியாக இருந்து இறைவனிடம் பிரார்த்தனை செய்கிறான்.
தன்னுடைய பாவத்திற்காக இரக்கமும் மன்னிப்பும் கிடைக்க வேண்டும் என்று வேண்டுகிறான். அதோடு, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தன்னால் சுடப்பட்ட திகோனின் ஆன்மாவுக்காகவும் தொடர்ந்து பிரார்த்தனை செய்கிறான்.
தன்னுடைய மனக்காயத்தை ஆற்றிக்கொள்ளவும், திகோனின் ஆன்மாவுக்கு அமைதி கிடைக்கவும் அவன் மேற்கொள்ளும் இந்தத் தனிமையான பிரார்த்தனைகள் அவனுடைய அன்றாட வாழ்க்கையின் முக்கியமான பகுதியாக மாறுகின்றன.
இவ்வாறு பல ஆண்டுகள் கடந்த நிலையில், ஒரு நாள் வடக்குக் கடற்படையின் அட்மிரல் ஒருவர் மடாலயத்திற்கு வருகிறார்.
அவருடன் அவருடைய மகளான நாஸ்தியாவும் (விக்டோரியா இசகோவா) வருகிறாள். அந்தப் பெண் ஒரு தீய ஆவியின் பிடியில் சிக்கியிருப்பதாக சொல்லி குணப்படுத்த அழைத்து வந்துள்ளனர் .
அனடோலி அந்தப் பெண்ணிடம் இருக்கும் தீய ஆவியை விரட்டும் சடங்கைச் செய்கிறான். அதன் மூலம் அவளுடைய ஆவி பிடித்த நிலையை அகற்றுகிறான்.
இந்தச் சந்திப்பில் ஒரு முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது. அந்த அட்மிரல் வேறு யாருமல்ல; முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அனடோலியுடன் பயணம் செய்த திகோன்தான்.
அப்போது அனடோலி சுட்டதால் கடலில் விழுந்த திகோன் உயிரிழக்கவில்லை என்பது தெரியவருகிறது. அனடோலி சுட்ட குண்டு திகோனின் கையில் மட்டுமே காயத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது.
அதனால் அவர் உயிர் பிழைத்திருக்கிறார். இத்தனை ஆண்டுகளாகத் தன்னுடைய செயலால் திகோன் கொல்லப்பட்டுவிட்டார் என்று நம்பி மனவேதனையுடன் வாழ்ந்த அனடோலிக்கு, இந்த உண்மை மிகப்பெரிய திருப்பமாக அமைகிறது.
திகோன் உயிருடன் இருப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அனடோலியைச் சந்திக்கிறார்.
கடந்த காலத்தில் நிகழ்ந்த அந்தச் சம்பவத்திற்காக அனடோலி தொடர்ந்து சுமந்துவந்த குற்றவுணர்வுக்கு இந்தச் சந்திப்பு ஒரு தீர்வை வழங்குகிறது.
திகோன் அனடோலியை மன்னிக்கிறார். பல ஆண்டுகளாகத் தன்னைத் தானே குற்றவாளியாகக் கருதி மனவேதனையில் வாழ்ந்த அனடோலிக்கு, தன்னால் பாதிக்கப்பட்ட மனிதரிடமிருந்தே மன்னிப்பு கிடைக்கிறது.
இதற்குப் பிறகு அனடோலி தனது மரணம் புதன்கிழமை நிகழும் என்று அறிவிக்கிறான். அவனுடைய அறிவிப்பைத் தொடர்ந்து மடாலயத்தில் இருக்கும் துறவிகள் அவனுக்காக ஒரு சவப்பெட்டியைத் தயாரிக்கிறார்கள்.
அனடோலி இயேசு அணிந்திருந்ததாகக் கருதப்படும் வெள்ளை ஆடையைப் போன்ற அல்லது மரபுவழிக் கிறித்தவ ஞானஸ்நானத்தின்போது அணிவிக்கப்படும் வெள்ளை ஆடையைப் போன்ற உடையை அணிந்துகொள்கிறான்.
அவனுடைய மார்பில் சிலுவை அணிவிக்கப்படுகிறது. பின்னர் அவன் தயாரிக்கப்பட்ட சவப்பெட்டிக்குள் படுத்துக்கொள்கிறான்.
இறுதிக் காட்சியில், உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவைக் குறிக்கும் பெரிய சிலுவையை ஒருவர் ஏந்தியிருக்க, மற்ற துறவிகள் அனடோலி படுத்திருக்கும் சவப்பெட்டியைப் படகில் ஏற்றிக்கொண்டு துடுப்புப் போட்டு தீவிலிருந்து எடுத்துச் செல்கிறார்கள்.
தனிமையான தீவையும் மடாலயத்தையும் பின்னணியாகக் கொண்ட இந்தக் காட்சியில் நிலைகுத்தி அனடோலியின் வாழ்க்கைப் பயணத்தின் இறுதி தருணத்தில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்ஈகிள்
#கீதப்ப்ரியன்ரஷ்யன்சினிமா
#கீதப்ப்ரியன்nika
