ஒரு சமூகத்தில் மனிதர்களை அவர்கள் செய்யும் வேலையின் பெயரால் அழைக்கத் தொடங்கினால், அந்தச் சொல் எப்போது மனிதர்களின் அடையாளத்தையே மறைக்கும்?
1963-ஆம் ஆண்டின் அமெரிக்க தெற்குப் பகுதியை பின்னணியாகக் கொண்டு உருவாகியுள்ள தி ஹெல்ப் The Help , இனப் பாகுபாடு என்பது வெறும் சட்டங்களிலும் வெளிப்படையான வெறுப்பிலும் மட்டும் இருப்பதல்ல; அன்றாட வாழ்க்கையின் மிகச் சாதாரணமான பழக்கங்களிலும் அது எவ்வாறு ஊடுருவியிருக்க முடியும் என்பதைப் பற்றி சிந்திக்க வைக்கும் படைப்பு.
வெளிப்படையாக இது ஒரு காலகட்டத் திரைப்படமாகத் தெரிந்தாலும், மனிதர்களை உயர்வு–தாழ்வு என்ற அளவுகோலில் பிரிக்கும் மனநிலை பற்றிய அதன் கேள்விகள் காலத்தைக் கடந்தவை.
டேட் டெய்லரின் இயக்கத்தின் மிகப்பெரிய பலம், தீவிரமான சமூகப் பிரச்சினையை முழுவதும் கனமான அரசியல் உரையாக மாற்றாமல், மனிதர்களின் உறவுகள் மற்றும் அன்றாட வாழ்க்கையின் வழியாக அணுகுவதில்தான் இருக்கிறது.
காட்சிகளில் சிரிப்பும் இருக்கிறது; வலியும் இருக்கிறது; கோபமும் இருக்கிறது. இந்த உணர்வுகளுக்கிடையே படம் தொடர்ந்து சமநிலையைத் தேடுகிறது.
அதனால் பார்வையாளர் ஒரு வரலாற்றுப் பாடத்தைப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வை விட, ஒரு சமூகத்தின் மனிதர்களை நேரில் கவனிப்பது போன்ற அனுபவத்தைப் பெறுகிறார்.
திரைக்கதை அதன் காலப்பின்னணியை வெறும் அலங்காரமாகப் பயன்படுத்துவதில்லை. 1960-களின் அமெரிக்க சமூகத்தில் நிலவிய இனப் பிரிவினை, சமூக அந்தஸ்து, பெண்களின் வாழ்க்கை மீதான எதிர்பார்ப்புகள், வேலைக்காரர்களுக்கும் முதலாளிகளுக்கும் இடையிலான அதிகார உறவு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்த உலகமாக உருவாக்கப்படுகின்றன.
குறிப்பாக, மரியாதை என்ற பெயரில் மறைக்கப்படும் அவமதிப்பு எவ்வளவு ஆழமானதாக இருக்க முடியும் என்பதே திரைக்கதையின் முக்கியமான சிந்தனை.
ஆனால் இதை வெறும் கோட்பாடாகச் சொல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைகளில் பதியச் செய்வதே படத்தின் சிறப்பு.
யூஜீனியா “ஸ்கீட்டர்” ஃபெலன் (எம்மா ஸ்டோன்) என்ற பாத்திரம் திரைப்படத்தின் பார்வைக் கோணங்களில் ஒன்றாக இருந்தாலும், படத்தின் உணர்ச்சி மையத்தை அதில் மட்டுமே அடைத்து விடாமல், ஐபிலீன் கிளார்க் (வயோலா டேவிஸ்), மின்னி ஜாக்சன் (ஆக்டேவியா ஸ்பென்சர்), செலியா ரே ஃபூட் (ஜெசிகா சாஸ்டெய்ன்), ஹில்லி ஹோல்ப்ரூக் (பிரைஸ் டல்லஸ் ஹோவர்ட்) போன்ற பல்வேறு குணநலன்களைக் கொண்ட பெண்களின் வழியாக விரிவுபடுத்துகிறது.
ஒவ்வொருவரும் ஒரே சமூகத்தை வெவ்வேறு கோணங்களில் பார்க்கச் செய்கிறார்கள். குறிப்பாக, அமைதியாகத் தோன்றும் மனிதர்களுக்குள் எவ்வளவு பெரிய உணர்ச்சி உலகம் இருக்கிறது என்பதை டேவிஸின் நடிப்பு வெளிப்படுத்துகிறது.
வயோலா டேவிஸின் நடிப்பு இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம். அவர் அதிகப்படியான வசனங்களையோ நாடகத்தனமான வெளிப்பாடுகளையோ நம்பாமல், பார்வை, முகபாவனை, குரலின் சிறிய மாற்றம் போன்றவற்றின் மூலமே ஆழமான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகிறார்.
ஒரு மனிதர் சொல்லாமல் வைத்திருக்கும் வலி கூட கேட்கக்கூடியதாக மாறுகிறது.
ஆக்டேவியா ஸ்பென்சர் அதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட ஆற்றலைக் கொண்டு வருகிறார்.
நகைச்சுவை, துணிச்சல், கோபம் ஆகியவை கலந்த அவரது நடிப்பு படத்திற்கு உயிரோட்டத்தை அளிக்கிறது.
எம்மா ஸ்டோன், பிரைஸ் டல்லஸ் ஹோவர்ட், ஜெசிகா சாஸ்டெய்ன் ஆகியோரும் தங்கள் பாத்திரங்களின் தனித்தன்மையை தெளிவாக உருவாக்குகிறார்கள்.
குறிப்பாக பெண்களின் உலகத்தை படம் கவனமாகப் பதிவு செய்கிறது.
ஒருபுறம் சமூக அந்தஸ்து, திருமணம், குடும்ப மரியாதை போன்றவற்றால் கட்டுப்படுத்தப்படும் வெள்ளைப் பெண்களின் வாழ்க்கையும், மறுபுறம் இனப் பாகுபாடு மற்றும் பொருளாதாரச் சார்பால் கட்டுப்படுத்தப்படும் கறுப்பினப் பெண்களின் வாழ்க்கையும் ஒரே சமூக அமைப்புக்குள் வேறுபட்ட வடிவங்களில் காட்டப்படுகின்றன.
இதனால் “யார் அதிகாரம் கொண்டவர்?” என்ற கேள்வி பல அடுக்குகளைக் கொண்டதாகிறது.
ஒளிப்பதிவு 1960-களின் தெற்கு அமெரிக்காவின் சூழலை மென்மையான, வெப்பமான தோற்றத்துடன் காட்டுகிறது.
வீடுகள், சமையலறைகள், தெருக்கள், உணவகங்கள், சமூகச் சந்திப்புகள் என ஒவ்வொரு இடமும் அந்தக் காலத்தின் சமூகப் பிரிவுகளை உணர்த்தும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
கலை இயக்கம் மற்றும் ஆடை வடிவமைப்பு இதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. பெண்களின் உடைகள், வீடுகளின் அலங்காரம், வண்ணத் தேர்வுகள், மரச்சாமான்கள் ஆகியவை காலப்பின்னணியை நம்பத்தகுந்ததாக மாற்றுகின்றன.
குறிப்பாக அழகான வெளிப்புறத் தோற்றத்துக்குள் மறைந்திருக்கும் சமூகச் சிக்கலை காட்சியமைப்பே நுட்பமாக உணர்த்துகிறது.
படத்தொகுப்பு கதை நகர்வை சீராக வைத்திருக்கிறது. பல கதாபாத்திரங்களின் உலகங்களுக்கிடையே மாறும்போதும் படம் குழப்பமடைவதில்லை.
146 நிமிடங்கள் கொண்ட திரைப்படமாக இருந்தாலும், அதன் பல்வேறு பாத்திரங்களுக்கும் சமூக அடுக்குகளுக்கும் இடம் கொடுக்கும் வகையில் வேகம் மட்டுருத்தப்பட்டுள்ளது.
ஒவ்வொரு காட்சியையும் அவசரமாக முடிக்காமல், கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளை பார்வையாளருக்குள் பதியச் செய்யும் இடைவெளிகள் உள்ளன.
தாமஸ் நியூமனின் இசை படத்தின் உணர்ச்சித் தன்மைக்கு மென்மையான துணையாக இருக்கிறது. 1960-களின் காலநிலையை பிரதிபலிக்கும் பாடல்கள் திரைப்படத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணியை இன்னும் உயிரோட்டமாக்குகின்றன.
குறிப்பாக சமத்துவத்திற்கான போராட்டம் தீவிரமடைந்திருந்த காலத்தின் இசைத் தேர்வுகள், திரைப்படத்தின் சமூகச் சூழலுடன் இயல்பாக இணைகின்றன.
ஒலியமைப்பும் இதேபோல் காட்சிகளின் உணர்ச்சியை அதிகப்படுத்துகிறது; இசை பார்வையாளரை கட்டாயப்படுத்தாமல், காட்சிக்குள் மெதுவாக அழைத்துச் செல்கிறது.
இந்தப் படத்தின் முக்கியமான தனித்துவம், மிகக் கடுமையான இனப் பாகுபாட்டைப் பற்றிப் பேசும்போதும் பார்வையாளரை முழுவதுமாக இருண்ட மனநிலைக்குள் தள்ளிவிடாமல் இருப்பது.
நகைச்சுவை இங்கே வெறும் பொழுதுபோக்காக இல்லை; சில நேரங்களில் அதிகாரத்தின் அபத்தத்தை வெளிப்படுத்தும் கருவியாக மாறுகிறது.
அதே சமயம், நகைச்சுவையின் பின்னால் இருக்கும் வலியை படம் முற்றிலும் மறைத்துவிடுவதில்லை.
ஆனால் தி ஹெல்ப் முழுமையான வரலாற்றுச் சித்திரம் என்று சொல்லிவிட முடியாது. படத்தின் மீது முன்வைக்கப்பட்ட முக்கியமான விமர்சனம், கறுப்பினப் பெண்களின் அனுபவங்களை ஒரு வெள்ளைப் பெண்ணின் பார்வையின் வழியாக அதிகமாக வடிகட்டுகிறது என்பதுதான்.
அமெரிக்க கறுப்பினப் பெண்கள் வரலாற்று அமைப்பு ஒன்று திரைப்படம் இனவெறி மற்றும் கறுப்பின வீட்டுப் பணியாளர்களின் வாழ்க்கையை சில இடங்களில் மிக எளிமைப்படுத்துவதாக விமர்சித்தது.
பாலியல் தொல்லை போன்ற சில முக்கியமான வரலாற்று அனுபவங்கள் போதுமான அளவு கவனிக்கப்படவில்லை என்றும் விமர்சனங்கள் எழுந்தன.
ஆகவே, இந்தப் படத்தை வரலாற்றின் முழுமையான ஆவணமாகப் பார்ப்பதைவிட, குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தைப் பற்றிய பிரபலமான சினிமா அணுகுமுறையாகப் பார்ப்பதே பொருத்தமானது.
இதுவே படத்தைப் பற்றிய ஒரு சுவாரஸ்யமான முரண்பாட்டையும் உருவாக்குகிறது. ஒருபுறம், இனப் பாகுபாட்டின் கொடுமையைப் பற்றிய உரையாடலைப் பெரும் பார்வையாளர்களிடம் கொண்டு சென்ற திரைப்படம் இது.
மறுபுறம், அந்தப் பாகுபாட்டை அனுபவித்தவர்களின் குரல்களை எந்த அளவுக்கு அவர்கள் சொந்தக் கண்ணோட்டத்தில் முன்வைக்கிறது என்ற கேள்வியையும் எழுப்புகிறது.
இதனால் படம் முடிந்த பிறகும் அதன் உள்ளடக்கம் குறித்து விவாதிக்க வேண்டிய அவசியம் உருவாகிறது.
விமர்சன வரவேற்பில் இப்படம் பெரும்பாலும் வெற்றியடைந்தது. ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 231 விமர்சகர்களில் 75 சதவீதம் நேர்மறையான மதிப்பீடு அளித்தனர்; மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 41 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 62 மதிப்பெண் பெற்றது.
பார்வையாளர்களிடமிருந்து கிடைத்த “A+” சினிமாஸ்கோர் அதன் பரவலான வரவேற்பைக் காட்டுகிறது. உலகளவில் சுமார் 221.8 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர் வசூலித்ததும் அதன் வணிக வெற்றியை உறுதிப்படுத்துகிறது.
விருதுகளிலும் இதன் நடிப்பு தனியாகத் திகழ்ந்தது. சிறந்த படத்திற்கும், வயோலா டேவிஸின் சிறந்த நடிகைக்குமான விருதுக்கும், ஜெசிகா சாஸ்டெய்ன் மற்றும் ஆக்டேவியா ஸ்பென்சரின் துணை நடிகை விருதுகளுக்கும் ஆஸ்கர் பரிந்துரைகள் கிடைத்தன.
ஆக்டேவியா ஸ்பென்சர் சிறந்த துணை நடிகைக்கான ஆஸ்கரை வென்றார். திரைப்படம் சிறந்த நடிகர் குழுவுக்கான ஸ்க்ரீன் ஆக்டர்ஸ் கில்ட் விருதையும் பெற்றது.
இதன் நடிகர் குழுவின் திறமை, படம் வெளியான பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் பேசப்படுவதற்கான முக்கிய காரணங்களில் ஒன்றாக உள்ளது.
தி ஹெல்ப் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம் அதன் கதை எப்படிப் போகிறது என்பதற்காக மட்டும் அல்ல. ஒரு சமூகத்தில் அதிகாரம் எவ்வாறு உருவாகிறது,
மரியாதை என்ற பெயரில் அவமதிப்பு எவ்வாறு இயல்பாக்கப்படுகிறது, ஒருவருடைய குரலைக் கேட்பதன் அர்த்தம் என்ன, மனிதர்களை அவர்களின் சமூக அடையாளங்களைக் கடந்து பார்க்க முடியுமா என்பதைக் குறித்து சிந்திக்க வைப்பதற்காகவும் பார்க்க வேண்டிய படம்.
அதன் வரலாற்றுப் பார்வையில் சில வரம்புகள் இருந்தாலும், அதன் நடிப்பு, காலப்பின்னணி, உணர்ச்சி ஆழம் மற்றும் சமூகக் கேள்விகள் காரணமாக பார்வையாளரைத் தொடர்ந்து சிந்திக்கச் செய்யும் படைப்பாக அது நிற்கிறது.
தி ஹெல்ப் தரும் உண்மையான தாக்கம் அதன் சம்பவங்களில் மட்டும் இல்லை—மனிதர்களை நாம் எப்படிப் பார்க்கிறோம் என்ற கேள்வியை நம்மிடமே திருப்பி வைப்பதில்தான் இருக்கிறது.
============================
படத்தின் கதை;-
1963-ஆம் ஆண்டு, மிசிசிப்பி மாநிலத்தின் ஜாக்சன் நகரில் கதை தொடங்குகிறது. அங்கே கறுப்பினப் பெண்ணான ஐபிலீன் கிளார்க் (வயோலா டேவிஸ்), வெள்ளையினப் பெண்ணான எலிசபெத் லீஃபோல்ட்டின் வீட்டில் வீட்டு பணிப்பெண்ணாக இருக்கிறார்.
எலிசபெத்தின் இரண்டு வயது மகள் மே மோப்லியை வளர்ப்பது பெரும்பாலும் ஐபிலீனின் பொறுப்பு.
குழந்தை பிறந்த பிறகு எலிசபெத் மனச்சோர்வால் பாதிக்கப்பட்டதால், தனது மகளிடம் உணர்ச்சிபூர்வமான அக்கறை காட்ட முடியாமல் இருக்கிறார். இதனால் மே மோப்லியின் வளர்ப்பிலும் அன்பிலும் ஐபிலீன் முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றிருக்கிறார்.
ஐபிலீனின் நெருங்கிய தோழி கறுப்பினப் பெண்ணான மின்னி ஜாக்சன் (ஆக்டேவியா ஸ்பென்சர்), வயதான வெள்ளையினப் பெண்ணான திருமதி வால்ட்டர்ஸின் வீட்டில் பணிப்பெண்ணாக இருக்கிறார்.
திருமதி வால்ட்டர்ஸின் மகள் வெள்ளையினப் பெண்ணான ஹில்லரி “ஹில்லி” ஹோல்ப்ரூக் (பிரைஸ் டல்லஸ் ஹோவர்ட்), ஜாக்சன் நகரின் சமூக வாழ்க்கையில் செல்வாக்கு கொண்ட பெண்.
அவள் ஜூனியர் லீக் அமைப்பின் உள்ளூர் பிரிவை வழிநடத்துகிறாள். வெள்ளையினப் பெண்ணான எலிசபெத்துக்கும் ஹில்லிக்கும் நெருங்கிய நட்பு இருக்கிறது.
அதே சமூகத்தைச் சேர்ந்த வெள்ளையினப் பெண்ணான யூஜீனியா “ஸ்கீட்டர்” ஃபெலன் (எம்மா ஸ்டோன்), திருமணம் ஆகாத இளம் பெண். ஓலே மிஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் படிப்பை முடித்துவிட்டு எழுத்தாளராக வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் இருக்கிறாள்.
நியூயார்க்கில் உள்ள ஹார்பர் அண்ட் ரோ பதிப்பகத்தின் ஆசிரியர் எலைன் ஸ்டீன் (மேரி ஸ்டீன்பர்கன்), ஸ்கீட்டரின் எழுத்தை நிராகரித்திருக்கிறார்.
இருப்பினும் எழுத்தாளராக வேண்டும் என்ற அவளது முயற்சி தொடர்கிறது. அவளுக்கு உள்ளூர் பத்திரிகையில் வீட்டு பராமரிப்பு தொடர்பான கட்டுரை எழுதும் வேலை கிடைக்கிறது.
அந்த வேலை காரணமாக ஸ்கீட்டர் ஜாக்சன் நகரின் வெள்ளையின சமூகத்தின் வீடுகளையும், அங்கே பணிபுரியும் கறுப்பினப் பெண்களையும் நெருக்கமாகக் கவனிக்கத் தொடங்குகிறாள்.
அந்தச் சூழலில் கறுப்பினப் பணிப்பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் இனப் பாகுபாடும் அவமதிப்பும் அவளது கவனத்துக்கு வருகிறது.
குறிப்பாக ஹில்லி, தன் வீட்டில் பணிபுரியும் கறுப்பினப் பெண்களுக்கு தனியான கழிப்பறை இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறாள்.
வெள்ளையினத்தவரும் கறுப்பினத்தவரும் ஒரே கழிப்பறையைப் பயன்படுத்துவது நோய் பரவுவதற்குக் காரணமாகும் என்ற தவறான நம்பிக்கையை முன்வைத்து, கறுப்பினப் பணிப்பெண்களுக்குத் தனி கழிப்பறைகள் அமைக்க வேண்டும் என்று சமூகத்தில் பிரசாரம் செய்கிறாள்.
இதற்கிடையில் ஸ்கீட்டரின் தாயான வெள்ளையினப் பெண்ணான சார்லட் ஃபெலன் (அலிசன் ஜேன்னி), குடும்பத்தில் நீண்ட காலம் பணிபுரிந்த கறுப்பினப் பெண்ணான கான்ஸ்டன்டைன் ஜெஃபர்சன் (சிசிலி டைசன்) பற்றிய தகவலை அவளிடம் கூறுகிறாள்.
கான்ஸ்டன்டைன் திடீரென வேலையை விட்டுவிட்டதாக சார்லட் கூறினாலும், ஸ்கீட்டருக்கு அந்த விளக்கம் நம்பத்தகுந்ததாகத் தெரியவில்லை.
கான்ஸ்டன்டைனுடன் தனக்கு இருந்த நெருக்கத்தையும், அவர் ஏன் குடும்பத்தை விட்டு விலகினார் என்பதையும் அறிய ஸ்கீட்டர் விரும்புகிறாள்.
இந்தச் சூழலில்தான் ஸ்கீட்டருக்கு ஒரு யோசனை வருகிறது. கறுப்பின வீட்டு பணிப்பெண்களின் வாழ்க்கையை அவர்களுடைய சொந்த அனுபவங்களின் அடிப்படையில் பதிவு செய்து ஒரு புத்தகமாக வெளியிட்டால், அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் இனப் பாகுபாடு மற்றும் அநீதிகளை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டு வர முடியும் என்று அவள் நினைக்கிறாள்.
ஆனால் அத்தகைய புத்தகத்துக்காக தங்கள் அனுபவங்களைச் சொல்ல கறுப்பினப் பெண்கள் முன்வருவது மிகவும் ஆபத்தானது.
வெள்ளையின முதலாளிகளுக்கு எதிராகப் பேசினால் வேலை பறிபோகலாம்; சமூகத்தில் பழிவாங்கலுக்கும் ஆளாகலாம்.
இதற்கிடையில் மின்னி வேலை செய்யும் வீட்டில் பிரச்சினை உருவாகிறது. புயல் காரணமாக வெளியில் செல்ல முடியாத சூழலில், அவள் வீட்டுக்குள் இருக்கும் கழிப்பறையைப் பயன்படுத்துகிறாள்.
இதை ஹில்லி ஏற்றுக்கொள்ளாமல், மின்னியை வேலையிலிருந்து நீக்குகிறாள். அதோடு நிற்காமல், மின்னி தன்னிடம் திருடியதாகப் பொய் கூறி அவளைப் பற்றிய அவதூறை பரப்புகிறாள்.
இதனால் ஜாக்சன் நகரில் வேறு எந்த வீட்டிலும் மின்னிக்கு வேலை கிடைக்காத நிலை ஏற்படுகிறது.
குடும்பத்தை நடத்த வேண்டிய சூழலில் இருக்கும் மின்னியின் மகளும் பள்ளியை விட்டு வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறாள்.
அதே காலகட்டத்தில் வெள்ளையினப் பெண்ணான செலியா ரே ஃபூட் (ஜெசிகா சாஸ்டெய்ன்) என்ற இளம் கர்ப்பிணிப் பெண் ஜாக்சன் நகரின் சமூகப் பெண்களால் ஒதுக்கப்பட்ட நிலையில் இருக்கிறாள்.
அவள் மிசிசிப்பியின் மேடிசன் பகுதியில் உள்ள பெரிய வீட்டில் வசிக்கிறாள். வீட்டுப் பணிகளைச் செய்ய ஒரு பணிப்பெண் தேவைப்படுவதால் மின்னியை வேலைக்கு அமர்த்துகிறாள்.
ஆனால் தன் கணவர் ஜானி ஃபூட்டிடம் (மைக் வோகல்) மின்னியை வேலைக்கு வைத்திருப்பதைச் சொல்லவில்லை.
ஜானி முன்பு ஹில்லியுடன் காதல் தொடர்பில் இருந்தவர் என்பதால், செலியாவுக்கும் ஹில்லிக்கும் இடையே ஏற்கெனவே பதற்றம் உள்ளது.
செலியாவின் வாழ்க்கையிலும் பல தனிப்பட்ட வேதனைகள் இருக்கின்றன. அவளுக்கு கருச்சிதைவு ஆகிறது. அதன்போது, தனது திருமண வாழ்க்கையின் பின்னணியையும், முன்பு ஏற்பட்ட கர்ப்ப இழப்பையும் மின்னியிடம் வெளிப்படுத்துகிறாள்.
ஒவ்வொரு முறையும் கர்ப்பம் கலைந்தபோது தனது தோட்டத்தில் ஒரு ரோஜாச் செடியை நட்டிருப்பதாகச் சொல்கிறாள். மேலும், மின்னியின் கணவன் அவளைத் தாக்கியதால் ஏற்பட்ட கண்ணில் இருந்த காயத்துக்கும் செலியா சிகிச்சை அளிக்கிறாள்.
இதனால் சமூகத்தில் பிறர் அவளைப் பார்க்கும் விதத்திலிருந்து வேறுபட்ட மனிதநேயம் செலியாவிடம் இருப்பதை மின்னி உணர்கிறாள்.
ஒரு சக்திவாய்ந்த தேவாலயப் பிரசங்கத்தைக் கேட்ட பிறகு, ஐபிலீனும் மின்னியும் ஸ்கீட்டரிடம் தங்கள் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளத் துணிகிறார்கள்.
ஸ்கீட்டர் அவர்களை நேர்காணல் செய்யத் தொடங்குகிறாள். அவர்கள் கூறும் விஷயங்களைப் பதிவு செய்து புத்தகமாக உருவாக்க வேண்டும் என்பதே அவளுடைய நோக்கம்.
ஆனால் நியூயார்க்கில் இருக்கும் எலைன் ஸ்டீன், இந்தப் புத்தகத்துக்கு இரண்டு பெண்களின் அனுபவங்கள் மட்டும் போதாது என்று கூறுகிறாள்.
இன்னும் பல கறுப்பினப் பணிப்பெண்களின் கதைகள் தேவைப்படுகின்றன.
ஆனால் மற்ற பெண்கள் பயப்படுகிறார்கள். தாங்கள் பணிபுரியும் வெள்ளையினக் குடும்பங்களுக்கு எதிராகப் பேசினால் என்ன ஆகும் என்ற அச்சம் அவர்களைத் தடுக்கிறது.
ஐபிலீன் மட்டும் தனது வாழ்க்கையின் மிகவும் வேதனையான நினைவுகளில் ஒன்றை ஸ்கீட்டரிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறாள்.
அவளுடைய ஒரே மகன் வேலை செய்யும் இடத்தில் நடந்த விபத்தில் உயிரிழந்திருக்கிறான்.
அவன் பணிபுரிந்த இடத்தின் மேற்பார்வையாளர் காட்டிய அலட்சியமே அவன் மரணத்துக்குக் காரணம் என்று ஐபிலீன் கூறுகிறாள். மகனை இழந்த துயரம் அவளுக்குள் இன்னும் ஆழமாக இருக்கிறது.
இதற்கிடையில் ஹில்லி, ஜூனியர் லீக் செய்திமடலில் கறுப்பினப் பணிப்பெண்களுக்குத் தனி கழிப்பறை அமைப்பது தொடர்பான கருத்தை வெளியிட ஸ்கீட்டரிடம் அழுத்தம் கொடுக்கிறாள்.
ஸ்கீட்டர் அதற்கு நேரடியாக எதிர்க்காமல், அந்தக் கட்டுரையில் திட்டமிட்ட ஒரு சங்கடமான அச்சுப் பிழையை ஏற்படுத்துகிறாள்.
இதன் விளைவாக ஹில்லியை கேலி செய்யும் வகையில் கழிப்பறைக் கோப்பைகள் அவளது வீட்டின் முன்னால் குவிக்கப்படுகின்றன.
இதனால் ஹில்லி கடும் அவமானத்துக்கும் கோபத்துக்கும் ஆளாகிறாள்.
ஹில்லியின் வீட்டில் பணிபுரியும் கறுப்பினப் பெண்ணான யூல் மே டேவிஸ் (ஆஞ்சனு எலிஸ்-டெய்லர்) என்ற பெண்ணுக்கும் பிரச்சினை ஏற்படுகிறது.
அவளுடைய இரட்டைக் குழந்தைகளை டூகலூ கல்லூரியில் படிக்கச் சேர்க்க 75 டாலர் தேவைப்படுகிறது. அதற்காக ஹில்லியிடம் முன்பணம் கேட்கிறாள்.
ஆனால் ஹில்லி பணம் கொடுக்க மறுக்கிறாள். யூல் மேக்கு பணம் மிகவும் அவசியமாக இருப்பதால், அங்கு சோபாவின் கீழே கிடந்த மோதிரத்தை அடகு வைத்து பணம் பெறுகிறாள்.
அந்த மோதிரம் தொலைந்துவிட்டது என்று ஹில்லி புகார் செய்தபோது, யூல் மே அதை விற்று பயன்படுத்தியதை கண்டுபிடிக்கிறாள்.
ஹில்லி அவளைத் திருடியதாகக் கூறி காவல்துறையிடம் புகார் செய்கிறாள். யூல் மே வன்முறையாகக் கைது செய்யப்படுகிறாள்.
இந்தச் சம்பவமும், குடியுரிமை இயக்கத் தலைவரான மெட்கர் எவர்ஸ் படுகொலை செய்யப்பட்ட செய்தியும் கறுப்பினப் பெண்களின் பயத்தையும் கோபத்தையும் அதிகரிக்கின்றன.
தங்களுக்கு நடக்கும் அநீதிகளைப் பற்றி மௌனமாக இருப்பது எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பதை அவர்கள் உணரத் தொடங்குகிறார்கள்.
அதன் விளைவாக மேலும் பல பெண்கள் ஸ்கீட்டரிடம் தங்கள் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளத் தயாராகிறார்கள்.
ஆனால் இந்தப் புத்தகத்தை எழுதுவது ஸ்கீட்டருக்கும் ஐபிலீனுக்கும் மின்னிக்கும் மிகப்பெரிய ஆபத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியது.
தங்கள் பெயர்கள் வெளியில் தெரிந்துவிட்டால் என்ன நடக்கும் என்ற பயம் அவர்களுக்குள் இருக்கிறது.
தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள மின்னி ஒரு ரகசியத்தை ஸ்கீட்டரிடம் கூறுகிறாள். அதை அவள் “பயங்கரமான விஷயம்” என்று பெயரிட்டு அழைக்கிறாள்.
மின்னி முன்பு ஹில்லியின் வீட்டில் பணிபுரிந்தபோது, ஹில்லிக்காக புகழ்பெற்ற சாக்லேட் பையைத் தயாரித்திருந்தாள்.
அந்தப் பையில் இரண்டு துண்டுகளை ஹில்லி சாப்பிட்ட பிறகுதான், மின்னி அதில் மனித மலத்தைச் சேர்த்திருந்ததாக அவளிடம் கூறுகிறாள்.
இதை ஹில்லிக்கு எதிரான தன்னுடைய பழிவாங்கலாக மின்னி வெளிப்படுத்துகிறாள்.
இந்த ரகசியம் தன்னிடம் இருப்பதால், தன்னைப் பற்றிய விஷயங்களை ஹில்லி வெளியே கூறத் தயங்குவாள் என்று மின்னி நம்புகிறாள்.
ஹில்லியின் தாயான வெள்ளையினப் பெண்ணான திருமதி வால்ட்டர்ஸ் (சிஸ்ஸி ஸ்பேஸக்), இந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றி சிரித்ததால் ஹில்லி அவளை முதியோர் இல்லத்திற்கு அனுப்பிவிடுகிறாள்.
தாயின் சிரிப்பையே அவமரியாதையாகக் கருதும் அளவுக்கு ஹில்லி கோபமும் கட்டுப்பாட்டுத் தன்மையும் கொண்டிருக்கிறாள்.
இதற்கிடையில் ஸ்கீட்டர் தனது தாயை நேரடியாக எதிர்கொண்டு கான்ஸ்டன்டைனைப் பற்றி கேட்கிறாள்.
பல நாட்களாக மறைத்து வைத்திருந்த உண்மையை சார்லட் ஒப்புக்கொள்கிறாள். தனது வீட்டில் நடந்த “டாட்டர்ஸ் ஆஃப் அமெரிக்கா” அமைப்பின் மதிய உணவு நிகழ்ச்சியின்போது, கான்ஸ்டன்டைனின் மகள் ரேச்சல் ஜெஃபர்சன் (லா சான்ஸ்) எதிர்பார்த்ததைவிட முன்கூட்டியே வீட்டுக்கு வந்திருந்தாள்.
அவள் சமையலறை பின் கதவு வழியாக வீட்டுக்குள் வர மறுத்துவிட்டாள். இதனால் ஏற்பட்ட அவமானத்தையும் கோபத்தையும் சார்லட் கான்ஸ்டன்டைன் மீது காட்டி, அவரை வேலையிலிருந்து நீக்கியிருந்தாள்.
ரேச்சல் தனது தாயை சிகாகோவுக்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டாள். அங்கே கான்ஸ்டன்டைன் இறந்துவிட்டார்.
இதைக் கேட்ட ஸ்கீட்டர் தனது பழைய தோழியும் குடும்பத்துக்கு நெருக்கமானவருமான கான்ஸ்டன்டைனிடம் நடந்ததை அறிந்து மிகவும் வேதனைப்படுகிறாள்.
ஸ்கீட்டர், ஐபிலீன், மின்னி மற்றும் பிற கறுப்பினப் பெண்களின் அனுபவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட புத்தகம் இறுதியில் வெளியிடப்படுகிறது.
ஆனால் எழுத்தாளர்களின் பெயர்கள் வெளியிடப்படவில்லை. புத்தகம் “தி ஹெல்ப்” என்ற பெயரில் வெளிவந்து, ஜாக்சன் நகரின் கறுப்பின மற்றும் வெள்ளையின மக்களிடையே பரவலாக வாசிக்கப்படுகிறது.
புத்தகத்திலிருந்து கிடைக்கும் வருமானத்தில் ஒரு பகுதியை ஸ்கீட்டர் அந்தப் பெண்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறாள்.
புத்தகம் வெளியானதன் காரணமாக ஸ்கீட்டரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
அவளுடைய காதலன் வெள்ளையினப் பெண்ணான ஸ்டூவர்ட் விட்வொர்த் (கிறிஸ் லோவெல்), புத்தகத்தை ஸ்கீட்டர்தான் எழுதியிருக்கிறாள் என்பதை அறிந்ததும் அவளுடன் உறவை முறித்துக் கொள்கிறான்.
ஆனால் ஸ்கீட்டர் தனது எழுத்துப் பயணத்தைத் தொடர்கிறாள்.
மின்னி தனது ரகசியத்தை செலியாவிடம் நேரடியாகச் சொல்லாமல், ஹில்லியை “இரண்டு துண்டு ஹில்லி” என்று குறிப்பிடுகிறாள்.
செலியா அந்த வார்த்தையின் பின்னால் இருக்கும் உண்மையைப் புரிந்துகொண்டு அதிர்ச்சியடைகிறாள்.
இந்த ரகசியம் வெளியே வந்துவிடுமோ என்று ஹில்லி அஞ்சுகிறாள். அதனால் ஸ்கீட்டர் மீது அவதூறு வழக்கு தொடரப்போவதாக மிரட்டுகிறாள்.
ஆனால் அந்த வழக்கைத் தொடர்ந்தால், சாக்லேட் பையின் சம்பவம் நீதிமன்றத்திலும் பொதுவெளியிலும் வெளிப்பட வேண்டியிருக்கும் என்பதை ஹில்லி உணர்கிறாள்.
எனவே அவள் தனது மிரட்டலைத் தொடர முடியாமல் பின்வாங்குகிறாள்.
இந்த நேரத்தில் சார்லட் தனது மகள் ஸ்கீட்டருக்கு ஆதரவாக நிற்கிறாள். ஹில்லியை வீட்டிலிருந்து வெளியேறும்படி கட்டளையிடுகிறாள்.
இதன் மூலம் சார்லட்டுக்கும் ஸ்கீட்டருக்கும் இடையிலான உறவில் இருந்த விரிசல் சரியாகத் தொடங்குகிறது; இருவரும் ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்ளும் நிலைக்கு வருகின்றனர்.
மின்னியைப் பற்றிய உண்மையையும் ஜானி ஃபூட் அறிந்து கொள்கிறார். மின்னி தங்கள் வீட்டில் பணிபுரிந்து வருவதை அவர் அறிந்திருந்ததாகத் தெரிவிக்கிறார்.
அவளுக்கு அந்தப் பணியை நிரந்தரமாக தந்து பாதுகாப்பதாகவும், அவளும் அவளுடைய குழந்தைகளும் அவளுடைய வன்முறை கணவனிடமிருந்து விலகிச் செல்ல உதவுவதாகவும் ஜானி உறுதியளிக்கிறார்.
இதனால் மின்னிக்கு தனது குழந்தைகளுடன் பாதுகாப்பான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.
ஐபிலீனுக்கும் அவளுடைய வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
புத்தகத்தில் பங்கேற்றதற்காக அவளுடைய தேவாலயச் சமூகம் அவளை கௌரவிக்கிறது.
மின்னியும் ஐபிலீனும் ஸ்கீட்டரிடம் நியூயார்க்கில் கிடைத்துள்ள வேலை வாய்ப்பை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி ஊக்குவிக்கிறார்கள்.
ஸ்கீட்டர் அந்த வாய்ப்பை ஏற்றுக்கொள்ள முடிவு செய்கிறாள்.
ஆனால் ஹில்லி தனது கோபத்தை மறக்கவில்லை. ஸ்கீட்டருக்கு நேரடியாகத் தண்டனை கொடுக்க முடியாத நிலையில், அவளுடைய நண்பரான எலிசபெத் லீஃபோல்ட்டை பயன்படுத்துகிறாள்.
ஐபிலீன் வெள்ளிப் பொருட்களைத் திருடியதாக ஹில்லி எலிசபெத்திடம் கூறுகிறாள்.
இதை நம்பிய எலிசபெத் ஐபிலீனை வேலையிலிருந்து நீக்குகிறாள். ஐபிலீன் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ள முயன்றாலும், ஹில்லி அங்கிருந்து கண்ணீருடன் வெளியேறுகிறாள்.
எலிசபெத் தனது வீட்டிலிருந்து ஐபிலீனை வெளியேற்றுகிறாள்.
வீட்டை விட்டு வெளியேறும் நேரத்தில் ஐபிலீன் மே மோப்லியிடம் விடைபெறுகிறாள்.
அந்தக் குழந்தையுடன் தனக்கு இருந்த அன்பை அவள் வெளிப்படுத்துகிறாள். எலிசபெத் தனது மகளை உண்மையாக நேசிக்க வேண்டும் என்று அவளிடம் வேண்டிக் கொள்கிறாள்.
பல ஆண்டுகளாக மற்றவர்களின் குழந்தைகளை வளர்த்த தனது வாழ்க்கையிலிருந்து விலகும் தருணமாக அது அமைகிறது.
வீட்டிலிருந்து வெளியேறிய ஐபிலீன் தனது பழைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்பாமல் இருக்க முடிவு செய்கிறாள்.
இனி வீட்டு பணிப்பெண்ணாக தொடர்ந்து பணியாற்ற வேண்டாம் என்றும், எழுத்தாளராக மாற வேண்டும் என்றும் தீர்மானிக்கிறாள்.
தனது சொந்த குரலைப் பயன்படுத்தி எழுதத் தொடங்குவதற்கான பாதையை அவள் தேர்ந்தெடுக்கிறாள்.
அதே நேரத்தில் மின்னிக்கு புதிய பாதுகாப்பான வாழ்க்கைக்கான வாய்ப்பு கிடைக்கிறது; ஸ்கீட்டர் தனது எழுத்து வாழ்க்கைக்காக நியூயார்க்கை நோக்கிச் செல்லத் தயாராகிறாள்.
இவ்வாறு மூன்று பெண்களும் தங்களுடைய பழைய வாழ்க்கையின் எல்லைகளைத் தாண்டி, தங்கள் சொந்த முடிவுகளைத் தாங்களே எடுக்கத் தொடங்கும் நிலையில் படம் நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
