வியட் நாம் போரின் பின்னணியில் உருவான ஹாலிவுட் திரைப்படங்கள்

வியட்நாம் போரின் கொடூரங்களையும் அமெரிக்கா சந்தித்த உளவியல் ரீதியான தோல்வியையும் உலகிற்கு உரக்கச் சொன்னதில் ஹாலிவுட் திரைப்படங்களுக்குப் பெரும் பங்கு உண்டு.

 போர்க்களத்தில் நேரிட்ட உயிரிழப்புகளைக் காட்டிலும் அந்தப் போர் வீரர்களின் மனநிலையில் ஏற்படுத்திய சிதைவுகளையும் அமெரிக்க சமூகத்தில் நிலவிய கொந்தளிப்பையும் இந்தத் திரைப்படங்கள் மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்துள்ளன. 

குறிப்பாக பிரான்சிஸ் ஃபோர்டு கோப்போலா இயக்கத்தில் உருவான "அபோகாலிப்ஸ் நவ்" (Apocalypse Now) திரைப்படம் போரின் அர்த்தமற்ற தன்மையையும் மனித மனதின் இருண்ட பக்கங்களையும் ஒரு பயணத்தின் வழியாகச் சித்தரித்தது. 

வியட்நாமின் அடர்ந்த காடுகளுக்குள் நிலவிய குழப்பமும் அதிகாரிகளின் மனப்பிறழ்வும் அமெரிக்க ராணுவத்தின் கட்டுப்பாடற்ற நிலையைக் கண்முன் நிறுத்தின.

இயக்குநர் ஆலிவர் ஸ்டோன் தானே ஒரு வியட்நாம் போர் வீரராக இருந்தவர் என்பதால் அவர் இயக்கிய "பிளாட்டூன்" (Platoon) திரைப்படம் போர்க்களத்தின் நிதர்சனமான வலியைப் பதிவு செய்தது. அமெரிக்க வீரர்களிடையே நிலவிய உட்பூசல்கள் அப்பாவி வியட்நாம் மக்கள் மீது நடத்தப்பட்ட அத்துமீறல்கள் மற்றும் போரின் பெயரால் இழைக்கப்பட்ட அநீதிகள் என அனைத்தையும் இந்தப் படம் ஒளிவுமறைவின்றி காட்டியது.

 இது அமெரிக்கா தனது சொந்தத் தவறுகளைத் திரும்பிப் பார்க்க வைத்த ஒரு முக்கியமான படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது. 

அதேபோல் "தி டீர் ஹண்டர்" (The Deer Hunter) திரைப்படம் போருக்குச் செல்லும் இளைஞர்களின் வாழ்க்கை எப்படிச் சிதைந்து போகிறது என்பதையும் போருக்குப் பின் திரும்பும் வீரர்கள் எதிர்கொள்ளும் உளவியல் சிக்கல்களையும் உருக்கமாக விவரித்தது.

ஸ்டான்லி குப்ரிக் இயக்கத்தில் வெளிவந்த "ஃபுல் மெட்டல் ஜாக்கெட்" (Full Metal Jacket) திரைப்படம் ராணுவப் பயிற்சியின் போது வீரர்களின் தனித்தன்மை எப்படி அழிக்கப்படுகிறது என்பதையும் போர்க்களத்தில் அவர்கள் இயந்திரங்களாக மாற்றப்படுவதையும் அங்கதச் சுவையுடன் காட்டியது. 

மேலும் "பார்ன் ஆன் தி ஃபோர்த் ஆஃப் ஜூலை" (Born on the Fourth of July) திரைப்படம் போரில் முடமான ஒரு வீரர் எப்படிப் போருக்கு எதிரான போராட்டக்காரராக மாறுகிறார் என்பதைப் படம்பிடித்தது. 

இந்தப் படங்கள் அனைத்தும் அமெரிக்கா வியட்நாமில் ஈட்டியது வெற்றியை அல்ல மாறாக ஒரு தலைமுறையின் நிம்மதியையும் கௌரவத்தையும் தான் என்பதை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்தன.

இரண்டாம் உலகப் போரின் முடிவில் பிரான்ஸ் நாட்டிடம் இருந்து சுதந்திரம் பெற வியட்நாம் மேற்கொண்ட போராட்டமே இந்தப் போரின் தொடக்கப் புள்ளியாக அமைந்தது. கம்யூனிசத் தலைவர் ஹோ சி மின் தலைமையில் வட வியட்நாம் உருவான நிலையில் தெற்குப் பகுதியை பிரான்ஸ் ஆதரித்தது. 

1954 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற டீன் டீன் பூ போரில் பிரான்ஸ் வீழ்ந்த பிறகு வியட்நாம் வடக்கு மற்றும் தெற்கு என இரு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது. கம்யூனிசம் பரவுவதைத் தடுக்க வேண்டும் என்ற கொள்கையோடு அமெரிக்கா தொடக்கத்தில் தெற்கு வியட்நாமிற்கு ராணுவ ஆலோசகர்களையும் நிதியுதவியையும் வழங்கியது.

காலப்போக்கில் தெற்கு வியட்நாமின் அரசியல் நிலைத்தன்மை சீர்குலைந்ததால் அமெரிக்கா நேரடியாகப் போரில் இறங்கத் தீர்மானித்தது.

 1964 ஆம் ஆண்டு டோன்கின் வளைகுடா பகுதியில் அமெரிக்கக் கப்பல்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்டதாகக் கூறி அதிபர் லிண்டன் ஜான்சன் போருக்கான முழு அதிகாரத்தைப் பெற்றார். இதனைத் தொடர்ந்து ஆயிரக்கணக்கான அமெரிக்க வீரர்கள் வியட்நாம் மண்ணில் இறக்கப்பட்டனர். 

அடர்ந்த காடுகளும் மறைந்திருந்து தாக்கும் வியட் காங் வீரர்களின் கொரில்லா போர் முறையும் நவீன ஆயுதங்களைக் கொண்ட அமெரிக்கப் படைக்கு மிகப்பெரிய சவாலாக மாறின.

அமெரிக்கா வான்வழியாக டன் கணக்கில் குண்டுகளை வீசியும் ஏஜென்ட் ஆரஞ்சு போன்ற நச்சு ரசாயனங்களைப் பயன்படுத்தியும் காடுகளை அழித்தது. இருப்பினும் நிலத்தடி சுரங்கப் பாதைகளைப் பயன்படுத்தி வியட் காங் வீரர்கள் அமெரிக்கப் படைகளுக்குத் தொடர் இழப்புகளை ஏற்படுத்தினர்.

 1968 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற டெட் தாக்குதல் அமெரிக்காவின் வெற்றிக் கனவைச் சிதறடித்தது. போர்க்களத்தில் அமெரிக்கா வலுவாக இருப்பதாகச் சொல்லப்பட்ட பொய்கள் அம்பலமாகி அமெரிக்க மக்களிடையே கடும் அதிருப்தி உருவானது.

சொந்த நாட்டிலேயே போருக்கு எதிரான போராட்டங்கள் வெடித்ததால் அமெரிக்க அரசாங்கம் பெரும் நெருக்கடிக்கு உள்ளானது. ஆயிரக்கணக்கான இளம் வீரர்கள் உயிரிழப்பதையும் போருக்காகச் செலவிடப்படும் பெரும் தொகையையும் மக்கள் எதிர்த்தனர். இதனால் 1973 ஆம் ஆண்டு பாரிஸ் அமைதி உடன்படிக்கையின்படி அமெரிக்கப் படைகள் வியட்நாமில் இருந்து வெளியேறத் தொடங்கின.

 அமெரிக்க ஆதரவு இன்றித் தவித்த தெற்கு வியட்நாம் 1975 ஆம் ஆண்டு வட வியட்நாம் படைகளிடம் முழுமையாக வீழ்ந்தது.

இந்த போர் அமெரிக்க வரலாற்றில் ஒரு தீராத வடுவாக மாறியது. நவீனத் தொழில்நுட்பமும் அதிகப்படியான ராணுவ பலமும் மட்டும் ஒரு போரை வென்று தந்துவிடாது என்பதை உலகம் உணர்ந்த தருணம் அது. 

வியட்நாம் முழுவதும் கம்யூனிச ஆட்சியின் கீழ் ஒன்றிணைந்தது. பல பத்தாண்டுகள் நீடித்த இந்தப் போர் லட்சக்கணக்கான உயிர்களைப் பலி வாங்கியதோடு அமெரிக்காவின் உலகளாவிய பிம்பத்திற்குப் பெரும் பின்னடைவை ஏற்படுத்தியது.

ஏஜென்ட் ஆரஞ்சு என்பது வியட்நாம் போரின் போது அமெரிக்க ராணுவம் பயன்படுத்திய ஒரு சக்திவாய்ந்த களைக்கொல்லி மற்றும் ரசாயன கலவை ஆகும். வியட் காங் வீரர்கள் மறைந்திருந்து தாக்குவதற்குப் பயன்படுத்திய அடர்ந்த காடுகளை அழிப்பதற்கும் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் உணவு ஆதாரங்களை முடக்குவதற்கும் இந்த ரசாயனம் வான்வழியாகத் தெளிக்கப்பட்டது. 

1961 முதல் 1971 வரையிலான காலக்கட்டத்தில் சுமார் 20 மில்லியன் கேலன் ரசாயனங்கள் வியட்நாம் கம்போடியா மற்றும் லாவோஸ் பகுதிகளில் வீசப்பட்டன.

இந்த ரசாயனத்தில் இருந்த டையாக்ஸின் எனப்படும் நச்சுப்பொருள் மனித ஆரோக்கியத்திற்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாக அமைந்தது. போரின் போது இதனுடன் நேரடித் தொடர்பில் இருந்த அமெரிக்க வீரர்கள் மற்றும் வியட்நாம் மக்கள் இருதரப்பினருமே கடுமையான புற்றுநோய்கள் தோல் நோய்கள் மற்றும் நரம்பு மண்டலப் பாதிப்புகளுக்கு உள்ளாகினர்.

 குறிப்பாக இந்த நச்சு மரபணுக்களைப் பாதிக்கும் தன்மை கொண்டதால் வியட்நாமில் பிறந்த அடுத்தடுத்த தலைமுறை குழந்தைகளுக்குப் பல்வேறு உடல் ஊனங்கள் மற்றும் பிறவிக் குறைபாடுகள் ஏற்பட்டன.

இயற்கை சூழலில் இந்த ரசாயனம் ஏற்படுத்திய பாதிப்பு இன்னும் மோசமானது. காடுகள் முழுமையாக அழிந்ததால் பல்லுயிர்ப் பெருக்கம் பாதிக்கப்பட்டதுடன் மண் மற்றும் நீர் நிலைகளில் இந்த நச்சு பல தசாப்தங்களாகத் தங்கியிருந்தது. 

வியட்நாமின் பல பகுதிகளில் இன்றும் விவசாயம் செய்ய முடியாத நிலை நீடிப்பதுடன் நச்சு படிந்த மீன்களை உண்பதன் மூலம் மக்கள் தொடர்ந்து பாதிக்கப்படுகின்றனர்.

 போருக்குப் பிந்தைய பல ஆண்டுகளில் அமெரிக்க அரசாங்கம் பாதிக்கப்பட்ட வீரர்களுக்கு இழப்பீடு வழங்க ஒப்புக்கொண்ட போதிலும் வியட்நாம் மக்களுக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்புகள் இன்றும் ஒரு தீர்க்கப்படாத மனிதாபிமானப் பிரச்சினையாகவே தொடர்கிறது.

வியட்நாம் போரின் இந்த ரசாயனத் தாக்குதல்கள் சர்வதேச அளவில் உயிரியல் ஆயுதங்கள் குறித்த விவாதங்களை முன்னெடுத்தன. 

அமெரிக்க ராணுவம் வியட்நாம் மண்ணில் சந்தித்தது வெறும் ராணுவ தோல்வி மட்டுமல்ல அது ஒரு உளவியல் ரீதியான பெரும் வீழ்ச்சியாகவும் அமைந்தது. உலகிலேயே மிக நவீனமான ஆயுதங்களைக் கொண்டிருந்த அமெரிக்க வீரர்களுக்கு வியட்நாம் காடுகளின் புவியியல் அமைப்பு மற்றும் வியட் காங் வீரர்களின் கொரில்லா போர் முறை ஆகியவை மரண அடியாக மாறின. 

அடர்ந்த காடுகளுக்குள் மறைந்திருந்து மின்னல் வேகத்தில் தாக்கிவிட்டு சுரங்கப்பாதைகளுக்குள் மறைந்து கொள்ளும் எதிரிகளை எதிர்கொள்ள முடியாமல் அமெரிக்க வீரர்கள் திணறினர். 

குறிப்பாக வியட் காங் வீரர்கள் உருவாக்கிய "புஞ்சி குச்சிகள்" (Punji Sticks) போன்ற எளிய ஆனால் கொடூரமான பொறிகள் அமெரிக்க வீரர்களின் கால்களைப் பதம்பார்த்து அவர்களை நிலைகுலையச் செய்தன.

அமெரிக்க வீரர்கள் எதிர்கொண்ட மற்றொரு மிகப்பெரிய சவாலாக 1968 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற "டெட் தாக்குதல்" (Tet Offensive) அமைந்தது. 

போர் நிறுத்தக் காலத்தில் எதிர்பாராத விதமாக தெற்கு வியட்நாமின் பல நகரங்களில் ஒரே நேரத்தில் நடத்தப்பட்ட இந்தத் தாக்குதல் அமெரிக்கப் படைகளுக்குப் பெரும் உயிர்ச்சேதத்தை ஏற்படுத்தியது.

 போர்க்களத்தில் தாங்கள் வெற்றி பெற்று வருவதாக நம்பிய அமெரிக்க வீரர்களுக்கும் அதிகாரிகளுக்கும் இந்தத் தாக்குதல் ஒரு மிகப்பெரிய அதிர்ச்சியாக அமைந்தது. காடுகளின் ஈரப்பதம் கொசுக்களால் பரவும் நோய்கள் மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளின் தொடர் அச்சுறுத்தல் ஆகியவை வீரர்களின் மன உறுதியை முற்றிலுமாகச் சிதைத்தன.

போரின் முடிவில் சுமார் 58,000 அமெரிக்க வீரர்கள் உயிரிழந்தனர் மற்றும் ஆயிரக்கணக்கானோர் உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் பாதிக்கப்பட்டனர்.

 போர்க்களத்தில் இருந்து திரும்பிய வீரர்களுக்கு அமெரிக்க மக்களிடையே கிடைத்த எதிர்ப்பு மற்றும் சமூகப் புறக்கணிப்பு அவர்களை மேலும் வேதனைக்குள்ளாக்கியது. பல வீரர்கள் போருக்குப் பிந்தைய மன அழுத்த பாதிப்பால் (PTSD) வாழ்நாள் முழுவதும் அவதிப்பட்டனர்.

 நவீன ஆயுதங்கள் இருந்தும் ஒரு சிறிய நாட்டின் கொரில்லாப் படைகளிடம் தோற்றுப் போனது அமெரிக்க ராணுவ வரலாற்றில் ஒரு மறக்க முடியாத கசப்பான பாடமாக இன்றும் நீடிக்கிறது.

அமெரிக்க ராணுவம் வியட்நாம் போரில் பயன்படுத்திய நவீன தொழில்நுட்பங்கள் அங்குள்ள அடர்ந்த காடுகளிலும் சதுப்பு நிலங்களிலும் முற்றிலுமாகத் தோல்வியடைந்தன.

 குறிப்பாக எதிரிகளைக் கண்டறிய அமெரிக்கா பயன்படுத்திய ஹெலிகாப்டர்கள் மற்றும் அதிநவீன ரேடார் கருவிகள் வியட் காங் வீரர்களின் தந்திரமான கொரில்லாப் போர்முறைக்கு முன்னால் பயனற்றுப் போயின. 

வானில் இருந்து குண்டுகளை வீசும் பி 52 ரக விமானங்கள் மிகப்பெரிய அழிவை ஏற்படுத்தினாலும் நிலத்தடியில் நூற்றுக்கணக்கான மைல் நீளத்திற்கு அமைக்கப்பட்டிருந்த வியட் காங் சுரங்கப் பாதைகளை அவற்றால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.

 எதிரிகள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்பதை உணரும் முன்பே அவர்கள் தாக்குதலை நடத்திவிட்டு மீண்டும் நிலத்தடிக்குள் மறைந்து விடுவது அமெரிக்க வீரர்களுக்குப் பெரும் சவாலாக அமைந்தது.

அமெரிக்கா பயன்படுத்திய மற்றொரு முக்கிய தொழில்நுட்பமான மின்னணு சென்சார்கள் (Electronic Sensors) எதிரிகளின் நடமாட்டத்தைக் கண்டறிய காடுகளில் தூவப்பட்டன. ஆனால் வியட் காங் வீரர்கள் சிறுநீர் மற்றும் துணிகளைப் பயன்படுத்தி அந்த சென்சார்களை ஏமாற்றும் நுட்பங்களை மிக எளிதாகக் கையாண்டனர்.

 மேலும் அமெரிக்க வீரர்கள் அணிந்திருந்த கனமான ராணுவ ஆடைகளும் நவீன துப்பாக்கிகளும் வியட்நாமின் கடும் வெப்பம் மற்றும் ஈரப்பதமான சூழலுக்கு ஒத்துழைக்கவில்லை.

 சேற்றில் சிக்கிக் கொண்ட நவீன வாகனங்களை விடவும் வியட் காங் வீரர்கள் பயன்படுத்திய சாதாரண மிதிவண்டிகள் மற்றும் சிறிய படகுகள் போர் முனையில் அதிக வேகம் கொண்டவையாக இருந்தன.

காடுகளை அழிப்பதற்காகத் தெளிக்கப்பட்ட ஏஜென்ட் ஆரஞ்சு போன்ற ரசாயனங்கள் நீண்ட கால பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியதே தவிர உடனடி வெற்றியைத் தேடித் தரவில்லை. அமெரிக்காவின் ஒவ்வொரு தொழில்நுட்பத் தாக்குதலுக்கும் வியட் காங் வீரர்கள் மிகவும் எளிமையான ஆனால் புத்திசாலித்தனமான இயற்கை சார்ந்த தற்காப்பு முறைகளைக் கையாண்டனர்.

 நவீனத் தொழில்நுட்பம் என்பது ஒரு நாட்டின் புவியியல் மற்றும் மக்களின் மன உறுதியைக் காட்டிலும் வலிமையானது அல்ல என்பதை இந்தப் போர் அமெரிக்காவிற்கு உணர்த்தியது. இறுதியில் தொழில்நுட்பத்தை விடவும் களத்தில் இருந்த வீரர்களின் பொறுமையும் தியாகமுமே வெற்றியின் திசையைத் தீர்மானித்தன.

 வியட்நாம் போரில் அமெரிக்காவை ஈடுபடுத்திய மற்றும் அந்தப் போரைத் தொடர்ந்த நான்கு அமெரிக்க ஜனாதிபதிகள் தங்களது பதவிக்காலத்திலும் வரலாற்றிலும் ஈடுசெய்ய முடியாத அவமானத்தைச் சந்தித்தனர். 

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய அமெரிக்காவின் அசைக்க முடியாத பிம்பம் இந்த ஜனாதிபதிகளின் தவறான முடிவுகளால் சர்வதேச அளவில் கேள்விக்குறியானது. குறிப்பாக ஜான் எஃப் கென்னடி போரின் தொடக்கப் புள்ளியாக ஆலோசகர்களை அனுப்பியதில் தொடங்கி அவருக்குப் பின் வந்த லிண்டன் ஜான்சன் போரை முழுவீச்சில் விரிவுபடுத்தியது வரை அனைத்தும் தோல்வியில் முடிந்தன.

 ஜான்சன் தனது உள்நாட்டுச் சீர்திருத்தத் திட்டங்களை விடவும் வியட்நாம் போரில் வீரர்களின் உயிரிழப்பிற்காகவே மக்களால் அதிகம் வெறுக்கப்பட்டார்.

 "ஏய் ஏய் எல்பிஜே இன்று எத்தனை குழந்தைகளைக் கொன்றாய்?" (Hey, Hey, LBJ, how many kids did you kill today?) என்ற கோஷங்கள் வெள்ளை மாளிகைக்கு வெளியே ஒலித்தது அவருக்கு மிகப்பெரிய இழிநிலையை ஏற்படுத்தியது. 

இதனால் அவர் மீண்டும் அதிபர் தேர்தலில் போட்டியிடப் போவதில்லை என அறிவிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்.

ஜான்சனுக்குப் பிறகு பதவிக்கு வந்த ரிச்சர்ட் நிக்சன் போரை முடிவுக்குக் கொண்டு வருவதாக வாக்குறுதி அளித்துவிட்டு கம்போடியா மற்றும் லாவோஸ் மீது ரகசியமாகப் போரை விரிவுபடுத்தினார்.

 இது அமெரிக்க இளைஞர்களிடையே மிகப்பெரிய கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியதுடன் கென்ட் மாநிலப் பல்கலைக்கழக துப்பாக்கிச் சூடு போன்ற துயரங்களுக்குக் காரணமாக அமைந்தது. 

நிக்சன் தனது அரசியல் வாழ்க்கையில் வாட்டர்கேட் ஊழல் புகாரால் பதவி விலக நேரிட்டாலும் வியட்நாம் போரின் தோல்வி அவரது வெளியுறவுக் கொள்கையின் மிகப்பெரிய கறையாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

 அமெரிக்கா ஒரு சிறிய நாட்டிடம் மண்டியிட்டு வெளியேறியது நிக்சனின் நிர்வாகத் திறமையின்மைக்குச் சான்றாக அமைந்தது.

நிக்சனுக்குப் பிறகு தற்காலிகமாகப் பதவி ஏற்ற ஜெரால்ட் ஃபோர்டு காலத்தில் தான் சைகோன் நகரம் வட வியட்நாம் வசம் வீழ்ந்தது. அமெரிக்கத் தூதரகத்தின் கூரை மீது ஹெலிகாப்டர்கள் மூலம் அமெரிக்கர்கள் அவசரம் அவசரமாகத் தப்பிச் சென்ற காட்சிகள் ஒரு வல்லரசு நாடு சந்தித்த உச்சக்கட்ட இழிவாக உலக வரலாற்றில் பதிவானது. 

இந்த ஜனாதிபதிகள் அனைவரும் கம்யூனிசத்தை ஒடுக்க எடுத்த முயற்சிகள் தோல்வியடைந்ததுடன் அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தைச் சீர்குலைத்து பணவீக்கத்தை ஏற்படுத்தியதற்காகவும் வரலாற்றால் விமர்சிக்கப்படுகின்றனர். 

ஒரு தேவையற்ற போரில் பல்லாயிரக்கணக்கான இளைஞர்களைப் பலிகொடுத்த ஜனாதிபதிகள் என்ற முத்திரை இவர்களின் அரசியல் வாழ்க்கையில் என்றும் அழியாத வடுவாக நிலைத்துவிட்டது.

வியட்நாம் போரில் உயிரிழந்த 58,000-க்கும் மேற்பட்ட அமெரிக்க வீரர்களின் உடல்கள் பெரும்பாலும் அவர்களது சொந்த ஊர்களில் உள்ள குடும்பக் கல்லறைகளிலும் அமெரிக்கா முழுவதும் பரவியுள்ள தேசிய ராணுவக் கல்லறைகளிலும் அடக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளன.

 இரண்டாம் உலகப் போர் அல்லது கொரியப் போரைப் போலன்றி வியட்நாம் போரில் உயிரிழந்த வீரர்களின் உடல்களை அவர்களது தாய்நாட்டிற்குத் திரும்பக் கொண்டு வந்து அடக்கம் செய்யும் வசதி அப்போது மேம்பட்டிருந்தது. 

இதனால் பெரும்பாலான வீரர்கள் அமெரிக்க மண்ணிலேயே அடக்கம் செய்யப்பட்டனர். அமெரிக்காவின் தலைநகரான வாஷிங்டன் டி.சி.க்கு அருகில் உள்ள ஆர்லிங்டன் தேசியக் கல்லறை (Arlington National Cemetery) இதில் மிக முக்கியமானது. 

இங்கு போரில் மடிந்த ஆயிரக்கணக்கான வீரர்களுடன் போர் முனையில் உயிரிழந்த தளபதிகள் மற்றும் உயரிய விருது பெற்ற வீரர்களின் சமாதிகளும் அமைந்துள்ளன.

வாஷிங்டன் டி.சி.யில் உள்ள "வியட்நாம் போர் நினைவுச் சின்னம்" (Vietnam Veterans Memorial) என்பது உயிரிழந்த வீரர்களின் உடல்கள் உள்ள இடமல்ல அது அவர்களின் பெயர்கள் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு நினைவிடமாகும்.

 58,000-க்கும் அதிகமான வீரர்களின் பெயர்கள் கருப்பு நிற கிரானைட் சுவரில் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தச் சுவர் ஒரு திறந்த புத்தகத்தைப் போல நிலத்திற்கு அடியில் இறங்குவது போல வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

 இது போரில் அமெரிக்கா சந்தித்த வீழ்ச்சியையும் உயிரிழப்புகளையும் ஒருங்கே உணர்த்துவதாகக் கருதப்படுகிறது. இன்றும் ஆயிரக்கணக்கான அமெரிக்கர்கள் இந்த இடத்திற்கு வந்து தங்கள் உறவினர்களின் பெயர்களைத் தொட்டுப் பார்த்து அஞ்சலி செலுத்துகின்றனர்.

இது தவிர போர்க்களத்தில் உடல் அடையாளம் காண முடியாத மற்றும் காணாமல் போன வீரர்களுக்காக ஆர்லிங்டன் கல்லறையில் "தெரியாத வீரரின் சமாதி" (Tomb of the Unknown Soldier) எனும் பகுதியில் ஒரு தனி இடமும் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும் நவீன டி.என்.ஏ தொழில்நுட்பங்கள் மூலம் அங்கு இருந்த பல உடல்கள் அடையாளம் காணப்பட்டு இப்போதெல்லாம் அவை அந்தந்த குடும்பங்களிடம் ஒப்படைக்கப்படுகின்றன.

 அமெரிக்க வரலாற்றில் ஒரு தோல்வியுற்ற போரில் உயிரிழந்த இந்த வீரர்களின் நினைவிடங்கள் இன்றும் அமெரிக்காவின் தவறான அரசியல் முடிவுகளுக்கான சாட்சிகளாகவும் மக்களின் ஆறாத துயரமாகவும் மௌனமாக நிலைகொண்டுள்ளன.

அமெரிக்கா வியட்நாம் போரின் தோல்வியிலிருந்து பாடம் கற்கத் தவறியதற்கு அதன் உலகளாவிய மேலாதிக்கக் கொள்கையும் ராணுவ வலிமையின் மீதான அதீத நம்பிக்கையுமே முதன்மைக் காரணங்களாகும். 

ஒரு நாட்டின் அரசியல் மற்றும் சமூகப் பிரச்சினைகளை ராணுவ ரீதியான தாக்குதல்கள் மூலம் தீர்த்துவிடலாம் என்ற அமெரிக்காவின் எண்ணம் வியட்நாமிற்குப் பிறகு ஆப்கானிஸ்தான் மற்றும் ஈராக் போர்களிலும் எதிரொலித்தது. வியட்நாமில் கம்யூனிசத்தை எதிர்க்கிறோம் என்ற பெயரில் நுழைந்த அமெரிக்கா அந்த நாட்டின் உள்ளூர் மக்களின் உணர்வுகளையும் கலாச்சாரத்தையும் கருத்தில் கொள்ளத் தவறியது போலவே பிற்காலப் போர்களிலும் ஜனநாயகத்தை நிலைநாட்டப் போவதாகக் கூறி அந்நிய மண்ணில் கால் பதித்தது. 

உள்ளூர் மக்களின் ஆதரவு இன்றி ஒரு வெளிநாட்டுப் படை ஒருபோதும் போரில் நிலையான வெற்றியைப் பெற முடியாது என்ற உண்மையை அமெரிக்க அரசியல் தலைவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் மறந்தனர்.

மேலும் அமெரிக்காவின் பொருளாதார அமைப்பில் ராணுவத் தொழில் துறைக்கு (Military-Industrial Complex) இருக்கும் அதீத செல்வாக்கு இத்தகைய போர்கள் தொடர ஒரு காரணமாக அமைகிறது.

 ஆயுத உற்பத்தி மற்றும் பாதுகாப்பு ஒப்பந்தங்கள் மூலம் ஈட்டப்படும் லாபம் போரை ஒரு வணிகமாக மாற்றியது. வியட்நாம் போருக்குப் பிறகு "வியட்நாம் சிண்ட்ரோம்" காரணமாகச் சில காலம் அமெரிக்கா நேரடியாகப் போர்களில் ஈடுபடுவதைத் தவிர்த்தாலும் 9/11 தாக்குதலுக்குப் பிறகு மீண்டும் அதே போன்ற நீண்ட காலப் போர்களில் சிக்கிக் கொண்டது. 

தொழில்நுட்ப ரீதியாக எவ்வளவு முன்னேற்றம் அடைந்திருந்தாலும் ஒரு நாட்டின் நிலப்பரப்பு மற்றும் மக்களின் கொரில்லா போர் முறையை எதிர்கொள்வது கடினம் என்பதை அமெரிக்கா வியட்நாமில் கற்ற போதிலும் ஈராக்கின் நகரப் போர்களிலும் ஆப்கானிஸ்தானின் மலைப்பகுதிகளிலும் அதே போன்ற சவால்களை எதிர்கொண்டு தோல்வியைத் தழுவியது.

அமெரிக்கா தனது வெளியுறவுக் கொள்கையில் மாற்றங்களைச் செய்திருந்தாலும் அதிகார மாற்றங்கள் ஏற்படும் போது முந்தைய தோல்விகளிலிருந்து பாடம் கற்பதை விடத் தங்களது பலத்தை நிரூபிப்பதிலேயே ஜனாதிபதிகள் கவனம் செலுத்தினர். 

வியட்நாமில் இருந்து ஹெலிகாப்டர் மூலம் தப்பிச் சென்ற அதே போன்ற காட்சிகள் 2021 ஆம் ஆண்டு காபூல் விமான நிலையத்தில் அரங்கேறியது அமெரிக்கா வரலாற்றிலிருந்து பாடம் கற்கவில்லை என்பதற்கான நேரடிச் சான்றாகும். 

ஒரு வல்லரசு நாடு தனது ராணுவ பலத்தை விடவும் ராஜதந்திரம் மற்றும் உள்ளூர் மக்களின் விருப்பங்களுக்கு மதிப்பளிப்பதன் மூலமே உண்மையான வெற்றியைப் பெற முடியும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளாத வரை இத்தகைய வரலாற்றுத் தவறுகள் தொடர்ந்த வண்ணமே உள்ளன.