பாரி ஜென்கின்ஸ் இயக்கத்தில் 2018 ஆம் ஆண்டு வெளியான திரைப்படம் "இஃப் பீல் ஸ்ட்ரீட் குட் டாக் " "If Beale Street Could Talk"
ஜேம்ஸ் பால்ட்வின் எழுதிய இதே பெயரிலான புகழ்பெற்ற நாவலைத் திரையில் உயிர்ப்பித்த படைப்பாகும்.
1970களின் நியூயார்க் நகரை பின்னணியாகக் கொண்ட இக்கதை கருப்பின மக்களின் வாழ்வியல் சிக்கல்களையும் அநீதிக்கு எதிரான ஒரு குடும்பத்தின் போராட்டத்தையும் ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது.
இப்படத்தின் அடிநாதம் ஒரு மனிதனின் அடையாளத்தை அழிக்கும் அதிகார வர்க்கத்தின் வன்மம் மற்றும் அந்த வன்மத்திற்கு நடுவிலும் சிதையாமல் இருக்கும் காலவெளிற்ற அதீத பொறுமையாகும்.
இது வெறும் குடும்ப அன்பைப் பற்றியது மட்டுமல்ல மாறாக ஒரு தனிமனிதனின் வாழ்வு அவனது கட்டுப்பாட்டிலேயே இல்லாத ஒரு சமூக அமைப்பின் கீழ் சிக்கிக்கொள்வதை விவரிக்கிறது.
ஃபோனி எனும் இளைஞன் சிற்பக் கலைஞன் . அவனது படைப்பாற்றல் மற்றும் சுதந்திரமான வாழ்வை சிதைக்க நினைக்கும் அதிகார அமைப்பு ஒரு பொய்யான வழக்கின் மூலம் சிறைக்குள் பூட்டுகிறது.
ஆனால் அவனது ஆன்மாவை அவர்களால் பூட்ட முடியவில்லை. இப்படத்தின் மிக ஆழமான அம்சம் , அநீதி இழைக்கப்பட்ட பிறகும் கதாநாயகன் கோபத்திலோ வன்முறையிலோ ஈடுபடாமல் தனது நிலையை அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்வதுதான்.
இது பலவீனத்தின் அறிகுறி அல்ல மாறாக அநீதியை விடவும் தான் மேலானவன் என்பதைக் காட்டும் ஒரு அறப்போர்.
இவன் காதலியான டிஷ் கதாபாத்திரம் எதிர்காலத்தின் மீதான பிடிவாதத்தை உரைக்கிறது.சிறையில் இருக்கும் காதலன் தன் கண் முன்னே அநீதியால் நசுக்கப்படுவதைப் பார்த்தும் அவள் கலங்கி நின்றுவிடாமல் ஒரு உயிரைத் தாங்கி நிற்கிறாள்.
அந்தப் புதிய உயிர் ஒரு நம்பிக்கை மட்டுமல்ல அது அந்த அநீதிக்கு எதிரான ஒரு மெல்லிய வலிமையான சவால்.
உலகம் உன்னை ஒரு குற்றவாளியாகவோ அல்லது வெறும் ஒரு புள்ளிவிவரமாகவோ பார்க்க முயற்சிக்கும்போது நீ உனக்கான தனித்துவத்தையும் மனிதத்தன்மையையும் விட்டுக்கொடுக்காமல் இருப்பதே மிகப்பெரிய வெற்றியாகும்.
ஃபோனியும் டிஷும் தங்கள் வாழ்வின் வசந்த காலங்களை அநீதியிடம் இழந்திருக்கலாம் ஆனால் அவர்கள் தங்கள் அக உலகைத் தொலைக்கவில்லை.
வெறுமனே சமூகக் கொடுமைகளை மட்டும் பேசாமல் ஒரு இனத்தின் பண்பாடு மற்றும் காதலை மிக மென்மையான வண்ணங்களில் காட்சிப்படுத்திய விதம் உலகத் தரம் வாய்ந்தது.
ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் வலியைச் சொல்லும் அதே வேளையில் அவர்களின் ஆன்ம பலத்தையும் அழகியல் உணர்வையும் இது சமமாக முன்வைக்கிறது.
இயக்குனர் பாரி ஜென்கின்ஸ் கதையின் போக்கை நேர்க்கோட்டில் அமைக்காமல் முன்னும் பின்னும் நகர்த்திச் செல்வதன் மூலம் பார்வையாளர்களை ஒரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான பயணத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்.
சமூகக் குற்றச்சாட்டுகளை விடவும் கதாபாத்திரங்களின் மௌனமான பார்வைகள் வழியே அதிகார வர்க்கத்தின் வன்மத்தை உணர்த்திய விதம் அபாரமானது.
இயக்குனர் தனது முந்தைய திரைப்படமான மூன்லைட் போன்றே இதிலும் மனித உணர்வுகளின் மெல்லிய அடுக்குகளை மிக நுணுக்கமாகக் கையாண்டுள்ளார்.
ஒவ்வொரு காட்சியும் ஒரு ஓவியத்தைப் போலத் தீட்டப்பட்டிருப்பது அவரது கலைத்திறனுக்குச் சான்று.
கதாபாத்திரங்களின் முகங்களை மிக நெருக்கமாகக் காட்டும் குளோசப் ஷாட்கள் வழியே அவர்களின் அக உலகைத் திரைமொழியில் கடத்தியுள்ளார்.
ஜேம்ஸ் லாக்ஸ்டன் ஒளிப்பதிவில் இந்தப் படம் ஒரு காட்சியின்பத்தை வழங்குகிறது. அடர் நீலம் மற்றும் மென்மையான மஞ்சள் நிற ஒளியமைப்புகள் படத்தின் காலத்தையும் சூழலையும் தத்ரூபமாகப் பிரதிபலிக்கின்றன.
ஒளிப்பதிவின் கோணங்கள் பார்வையாளர்களை அந்த 1970களின் ஹார்லெம் வீதிகளுக்கே நேரில் அழைத்துச் செல்லும் வல்லமை கொண்டவை.
2018 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 9 ஆம் தேதி டொராண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் முதன்முதலாகத் திரையிடப்பட்ட இத்திரைப்படம் உலக அளவில் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது.
பின்னர் டிசம்பர் மாதம் அமெரிக்கா உள்ளிட்ட நாடுகளின் திரையரங்குகளில் வெளியாகி விமர்சகர்களின் பாராட்டைப் பெற்றது.
படத்தின் நேர்த்தியான கதை சொல்லல் முறை அனைத்து நாட்டு ரசிகர்களையும் கவர்ந்தது.
கிசி லேன் மற்றும் ஸ்டீபன் ஜேம்ஸ் ஆகியோரின் நடிப்பு படத்தின் உயிரோட்டமாக இருக்கிறது.
அறிமுக நாயகியாக கிசி லேன் வெளிப்படுத்திய முதிர்ச்சியான நடிப்பு வியக்க வைக்கிறது,ஸ்டீபன் ஜேம்ஸ் அநீதியால் நசுக்கப்பட்ட ஒரு இளைஞனின் வலியைத் தனது கண்களாலேயே வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார்.
சிறைச்சாலைச் சந்திப்புகளில் இருவருக்கும் இடையே நிகழும் அந்த மௌனமான உரையாடல்கள் மிகச் சிறந்த நடிப்புக்கு உதாரணம்.
நிக்கோலஸ் பிரிட்டெல் அளித்த பின்னணி இசை படத்தின் ஆன்மாவோடு பின்னிப் பிணைந்துள்ளது.
வயலின் மற்றும் செல்லோ கருவிகளின் இசையமைப்புகள் படத்தின் சோகத்தையும் காதலையும் ஒரே நேரத்தில் கடத்துகின்றன.
ஒவ்வொரு காட்சியிலும் இசை ஒரு மௌனக் கதாபாத்திரமாக மாறிப் பார்வையாளர்களின் உணர்வுகளைத் தூண்டுகிறது.
இத்திரைப்படம் 91 வது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த துணை நடிகைக்கான விருதை ரெஜினா கிங்கிற்குப் பெற்றுத் தந்தது.
சிறந்த தழுவல் திரைக்கதை மற்றும் சிறந்த பின்னணி இசை ஆகிய பிரிவுகளிலும் ஆஸ்கார் பரிந்துரைகளைப் பெற்றது.
கோல்டன் குளோப் மற்றும் பாஃப்டா போன்ற பல சர்வதேச விருது மேடைகளிலும் இத்திரைப்படம் தனது முத்திரையைப் பதித்துள்ளது.
ஒரு வரலாற்றுப் பின்னணியில் சொல்லப்பட்ட நவீனக் காவியமாக இத்திரைப்படம் வரலாற்றில் நிலைபெற்றுள்ளது.
இயக்குனர் பாரி ஜென்கின்ஸ் இந்தத் திரைப்படத்திற்கான திரைக்கதையை 2013 ஆம் ஆண்டு கோடை காலத்தில் ஐரோப்பாவிற்குப் பயணம் செய்தபோது எழுதினார்.
அதே பயணத்தின் போதுதான் அவர் தனது ஆஸ்கார் விருது பெற்ற மூன்லைட் திரைப்படத்தின் திரைக்கதையையும் எழுதினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
ஒரே காலகட்டத்தில் உருவான இரண்டு படைப்புகளுமே உலக சினிமாவில் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.
நாவலாசிரியர் ஜேம்ஸ் பால்ட்வினின் குடும்பத்தினரிடம் இருந்து இந்த நாவலைத் திரைப்படமாக எடுப்பதற்கான முறையான அனுமதியைப் பெறுவதற்கு பாரி ஜென்கின்ஸ் பல ஆண்டுகள் காத்திருந்தார்.
பால்ட்வினின் எழுத்துக்கள் மிகவும் ஆழமானவை என்பதால் அதன் ஆன்மா சிதையாமல் திரையில் கொண்டு வரப்படும் என்ற நம்பிக்கையை ஏற்படுத்திய பிறகே அவருக்கு இந்த வாய்ப்பு கிடைத்தது.
படப்பிடிப்பு தொடங்குவதற்கு முன்பே பால்ட்வினின் எஸ்டேட் நிர்வாகத்திடம் திரைக்கதையைச் சமர்ப்பித்து அவர்களின் முழு ஒப்புதலை அவர் பெற்றார்.
இத்திரைப்படத்தின் கதாநாயகியாக நடித்த கிசி லேன் சுமார் ஐந்நூறுக்கும் மேற்பட்ட பெண்களைத் தாண்டி இந்தப் பாத்திரத்திற்காகத் தேர்வு செய்யப்பட்டார்.
இதுவே அவருக்கு முதல் முழுநீளத் திரைப்படம் என்பது வியப்பிற்குரிய ஒன்று. அவர் தனது கதாபாத்திரத்தின் ஆழத்தை உணர்ந்து வெளிப்படுத்திய விதம் படப்பிடிப்புத் தளத்தில் இருந்த அனைவரையும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது.
ஒளிப்பதிவாளர் ஜேம்ஸ் லாக்ஸ்டன் மற்றும் இயக்குனர் பாரி ஜென்கின்ஸ் இணைந்து கதாபாத்திரங்கள் நேரடியாகக் கேமராவைப் பார்த்துப் பேசுவது போன்ற காட்சிகளை இதில் அதிகமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.
இது பார்வையாளர்கள் கதாபாத்திரங்களுடன் நேரடியாக ஒரு உணர்வுப்பூர்வமான பிணைப்பை ஏற்படுத்திக்கொள்ள உதவுகிறது.
இந்த உத்தி ஜேம்ஸ் பால்ட்வினின் எழுத்து நடைக்கு ஒரு காட்சி வடிவிலான மரியாதையாகக் கருதப்படுகிறது.
கதாபாத்திரங்களின் முக பாவங்கள் வழியே கதையை நகர்த்தும் இந்த முறை படத்தின் தனித்துவமான அடையாளமாக மாறியது.
படத்தின் இசையமைப்பாளர் நிக்கோலஸ் பிரிட்டெல் இசையமைக்கும் போது அந்த 1970களின் சூழலை இசையில் கொண்டுவர மிகவும் மெனக்கெட்டார். காதலைச் சொல்லும் காட்சிகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட மெல்லிய இசை சிறைக் காட்சிகளில் ஒருவிதமான அழுத்தத்தைத் தரும் வகையில் மாற்றியமைக்கப்பட்டது.
இசையும் ஒளிப்பதிவும் ஒருங்கே இணைந்து ஒரு கவித்துவமான அனுபவத்தை வழங்கியதே இத்திரைப்படத்தின் வெற்றிக்கு முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது.
அநீதிக்கு எதிரான ஒரு மெல்லிய குரலாக இத்திரைப்படத்தின் ஒவ்வொரு தொழில்நுட்பக் கலைஞரின் உழைப்பும் இதில் மிளிர்கிறது.
நாயகன் ஸ்டீபன் ஜேம்ஸ் தனது கதாபாத்திரத்திற்காக 1970களின் ஹார்லெம் இளைஞர்களின் உடல் மொழி மற்றும் பேசும் முறையை மிகத் தீவிரமாகப் பயின்றார்.
சிறைச்சாலை காட்சிகளில் அவர் காட்டிய அந்த மெலிந்த தோற்றமும் சோர்ந்த கண்களும் கதாபாத்திரத்தின் வலியைப் பிரதிபலிக்க வேண்டும் என்பதற்காக அவர் மேற்கொண்ட அர்ப்பணிப்பு பாராட்டுக்குரியது.
படத்தின் ஒளிப்பதிவில் பயன்படுத்தப்பட்ட வண்ணக்கலவைகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட உள்நோக்கத்துடன் அமைக்கப்பட்டவை.
டிஷ் மற்றும் ஃபோனி ஒன்றாக இருக்கும் காட்சிகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட தங்கம் மற்றும் ஆரஞ்சு நிறங்கள் அவர்களின் காதலையும் நம்பிக்கையையும் குறிக்கின்றன.
இதற்கு நேர்மாறாகச் சிறைச்சாலை மற்றும் நீதிமன்றக் காட்சிகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட நீலம் மற்றும் சாம்பல் நிறங்கள் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் கள்ளமௌனமான அநீதியை உணர்த்துகின்றன.
இந்த வண்ண வேறுபாடு படத்தின் உணர்ச்சிகளைப் பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்துவதில் பெரும் பங்கு வகித்தது.
விக்டோரியா ரோஜர்ஸ் பாத்திரத்தில் நடித்த எமிலி ரியோஸ் தனது காட்சிகளைப் படமாக்கும்போது மிகுந்த உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலைக்குச் சென்றார்.
பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் மன உளைச்சலை வெளிப்படுத்தும் அந்தப் போர்ட்டோ ரிகோ காட்சிகள் படத்தின் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமைந்தன.
ரெஜினா கிங் தனது கதாபாத்திரத்திற்காகப் போர்ட்டோ ரிகோவின் வீதிகளில் அலைந்து திரியும் காட்சிகளில் அங்கிருந்த உள்ளூர் மக்களின் உணர்வுகளை உள்வாங்கி நடித்தார்.
இதுவே அவருக்கு ஆஸ்கார் விருது கிடைக்க ஒரு முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது.
படத்தின் ஆடை வடிவமைப்பாளர் கரோலின் எஸ்கலின் கதாபாத்திரங்களின் உடைகளைத் தேர்வு செய்யும்போது ஜேம்ஸ் பால்ட்வினின் நாவலில் உள்ள விவரிப்புகளை அப்படியே பின்பற்றினார்.
குறிப்பாக டிஷ் அணியும் மஞ்சள் நிற ஆடை அவளது இளமையையும் அப்பாவித்தனத்தையும் குறிக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டது.
ஆடைகளின் வண்ணங்கள் மற்றும் துணி வகைகள் கூட அந்தந்தக் கதாபாத்திரங்களின் சமூக அந்தஸ்தையும் மனநிலையையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு கருவியாக இதில் பயன்படுத்தப்பட்டன.
இயக்குனர் பாரி ஜென்கின்ஸ் படப்பிடிப்பின் போது ஜேம்ஸ் பால்ட்வினின் நாவலை எப்போதும் தனது கையில் வைத்திருப்பார். ஒவ்வொரு காட்சியையும் எடுப்பதற்கு முன்பு அந்த நாவலில் உள்ள வரிகளை நடிகர்களுக்கு வாசித்துக் காட்டுவதை அவர் வழக்கமாகவே கொண்டிருந்தார்.
இது நடிகர்கள் நாவலின் ஆன்மாவை உணர்ந்து நடிக்க உதவியது. படத்தின் எடிட்டிங் பணியின் போது இசை மற்றும் காட்சிகளின் லயத்தை மிகத் துல்லியமாக இணைப்பதற்கு அதிக காலம் எடுத்துக்கொண்டனர்.
ஒரு படத்தின் வெற்றி அதன் நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகளில் தான் இருக்கிறது என்பதற்கு இத்திரைப்படம் ஒரு மிகச்சிறந்த உதாரணமாகத் திகழ்கிறது. அநீதி ஒரு மனிதனை முடக்கினாலும் அவனது பண்பாடு சிதையாது என்பதை ஒவ்வொரு காட்சியும் மென்மையாக உணர்த்துகிறது.
நகரத்தின் இரைச்சல்களுக்கு நடுவே கதாபாத்திரங்களின் மெல்லிய மூச்சுக்காற்றையும் ஆடையின் உராய்வுகளையும் கூட துல்லியமாகப் பதிவு செய்ததன் மூலம் பார்வையாளர்களுக்கு அந்த 1970களின் சூழலை மிக நெருக்கமாக உணரவைத்தனர்.
குறிப்பாகக் காதல் காட்சிகளில் ஒலிக்கும் இசை ஒரு மென்மையான தாலாட்டைப் போலவும் சிறைக் காட்சிகளில் அதுவே ஒரு பாரமான சுமையைப் போலவும் ஒலிக்கச் செய்யப்பட்டது.
படத்தின் கலை இயக்குநர் குழு 1970களின் ஹார்லெம் பகுதியை மறு உருவாக்கம் செய்யப் பழைய புகைப்படங்களையும் ஆவணப்படங்களையும் விரிவாக ஆய்வு செய்தது.
வீதிகளில் இருந்த விளம்பரப் பலகைகள் முதல் வாகனங்களின் மாடல்கள் வரை அனைத்தும் அந்தந்தக் காலக்கட்டத்திற்குப் பொருத்தமாக இருப்பதை உறுதி செய்தனர்.
ஃபோனி வசிக்கும் அடித்தள வீடு மற்றும் டிஷ் வசிக்கும் அடுக்குமாடி குடியிருப்பு ஆகியவற்றின் உட்புற வடிவமைப்புகள் அவர்களின் பொருளாதார நிலையையும் கலாச்சாரப் பின்னணியையும் மௌனமாக விவரிக்கும் வகையில் அமைக்கப்பட்டன.
சிறைச்சாலையில் டிஷ் மற்றும் ஃபோனி சந்திக்கும் காட்சிகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட கண்ணாடிக் தடுப்புகள் ஒரு குறியீடாகவே பயன்படுத்தப்பட்டன.
அந்தக் கண்ணாடியில் தெரியும் பிரதிபலிப்புகள் இருவரையும் ஒருபுறம் இணைப்பது போலவும் மறுபுறம் அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே இருக்கும் பிரிக்க முடியாத சுவரை உணர்த்துவது போலவும் படம் பிடிக்கப்பட்டன.
ஜேம்ஸ் லாக்ஸ்டனின் இந்த ஒளிப்பதிவு உத்தி படத்தில் ஒரு கவித்துவமான சோகத்தை இழைந்தோடச் செய்தது.
முகபாவனைகளுக்கு முக்கியத்துவம் தந்து படமாக்கியதன் மூலம் நடிகர்களின் கண்களில் தெரியும் சிறு அசைவுகளைக் கூடக் கதையின் ஒரு பகுதியாக மாற்றினர்.
இயக்குநர் பாரி ஜென்கின்ஸ் படப்பிடிப்புத் தளத்தில் நிலவிய சூழலை மிகவும் அமைதியாகவும் உணர்வுப்பூர்வமாகவும் வைத்திருந்தார்.
கடினமான உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்த வேண்டிய காட்சிகளில் நடிகர்களுக்குப் போதிய கால அவகாசம் வழங்கி அவர்களின் இயல்பான வெளிப்பாட்டிற்காகக் காத்திருந்தார்.
பால்ட்வினின் எழுத்துக்களில் உள்ள தத்துவார்த்தமான வரிகளைத் திரைக்கதையில் மிகக் கவனமாகக் கையாண்ட விதம் உலக சினிமா ரசிகர்களிடையே பெரும் பாராட்டைப் பெற்றது.
ஒரு கறுப்பின இளைஞனின் கதை என்பதைத் தாண்டி இது ஒரு மானுடத்தின் கதையாகவும் நீதிக்கான ஏங்கும் இதயங்களின் குரலாகவும் மாறியதற்கு இந்தப் படக்குழுவின் ஒட்டுமொத்த அர்ப்பணிப்பே காரணம்.
படப்பிடிப்பின் இறுதி நாளில் ஒட்டுமொத்தக் குழுவும் ஜேம்ஸ் பால்ட்வினின் நினைவாக ஒரு நிமிடம் மௌனம் அனுசரித்துக் கௌரவித்தனர்.
ஒரு நாவலைத் திரையில் கொண்டு வரும்போது அதன் மூலப்பொருள் சிதையாமல் அதே சமயம் நவீனத் தொழில்நுட்பங்களுடன் இணைத்துக் கொடுத்த விதத்தில் இந்தப் படம் ஒரு மைல்கல்லாகத் திகழ்கிறது.
===========================
படத்தின் கதை:-
1970களின் நியூயார்க் பின்னணியில் ஒரு அழுத்தமான காதல் கதையை விவரிக்கிறது.
இதன் முதன்மைக் கதாபாத்திரங்கள் டிஷ் என்ற கிளமென்டைன் ரிவர்ஸ் (கிசி லேன்), ஃபோனி என்ற அலோன்சோ ஹன்ட் (ஸ்டீபன் ஜேம்ஸ்) இருவரும் சிறு வயது முதலே ஒன்றாக வளர்ந்த நண்பர்கள்.
இவர்கள் வளர வளர அந்த நட்பு ஆழமான காதலாக மாறுகிறது. அவர்கள் இருவரும் இணைந்து வாழ்வதற்காக ஒரு வீட்டைத் தேடும்போது அந்தச் சமூகத்தில் நிலவிய கருப்பின மக்களுக்கு எதிரான பாகுபாடுகளை எதிர்கொள்கிறார்கள்.
இறுதியில் லெவி (டேவ் ஃபிராங்கோ) என்ற யூத இன வீட்டு உரிமையாளர் இவர்களின் காதலை மதித்து ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு வழங்குகிறார்.
அந்த மகிழ்ச்சியான தருணங்களுக்கு இடையே, ஒரு நாள் மளிகைக் கடையில் டிஷை ஒரு வெள்ளை இனத்தவன் துன்புறுத்த முயற்சிக்கும்போது ஃபோனி அவனைத் தடுத்து நிறுத்தி வெளியேற்றுகிறான்.
அங்கிருந்த பெல் (எட் ஸ்க்ரெய்ன்) என்ற வெள்ளை இன காவல்துறை அதிகாரி ஃபோனி மீது வன்மம் கொள்கிறார்.
இதன் தொடர்ச்சியாக விக்டோரியா ரோஜர்ஸ் (எமிலி ரியோஸ்) என்ற பெண் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளான வழக்கில் அந்த காவல்துறை அதிகாரி வேண்டுமென்றே ஃபோனியைச் சிக்கவைக்கிறார்.
விக்டோரியா ஃபோனியை அடையாளம் காட்டியதாகக் கூறி அவர் சிறையில் அடைக்கப்படுகிறார்.
உண்மையில் அந்தச் சம்பவம் நடந்த நேரத்தில் ஃபோனி தனது காதலி டிஷ் மற்றும் தனது நண்பன் டேனியல் கார்ட்டி (பயன் டைரி ஹென்றி) ஆகியோருடன் தான் இருந்தான்.
ஆனால் அவர்களின் சாட்சியங்கள் செல்லாதவை என மறுக்கப்படுகின்றன. சிறையில் இருக்கும் ஃபோனியைச் சந்திக்கும் டிஷ் தான் கர்ப்பமாக இருக்கும் செய்தியைக் கூறுகிறாள்.
ஃபோனி அந்தச் செய்தியைக் கேட்டு நெகிழ்ந்தாலும் தன் குழந்தை பிறக்கும்போது தான் வெளியில் இருக்க முடியாது என்பதை எண்ணி மனமுடைந்து போகிறான்.
டிஷின் குடும்பத்தினர் இந்தச் செய்தியை மிகவும் முதிர்ச்சியுடன் கையாள்கிறார்கள். அவளது தாய் ஷரோன் ரிவர்ஸ் (ரெஜினா கிங்) தந்தை ஜோசப் ரிவர்ஸ் (கோல்மேன் டொமிங்கோ) மற்றும் சகோதரி எர்னஸ்டைன் (டியோனா பாரிஸ்) ஆகியோர் அவளுக்குப் பெரும் அரணாகத் திகழ்கிறார்கள்.
ஆனால் ஃபோனியின் தாயான ஆலிஸ் ஹன்ட் (அஞ்சானு எல்லிஸ்) மிகவும் மதப்பற்று கொண்டவர் என்பதால் திருமணத்திற்கு முன்பு கருவுற்ற டிஷையும் அந்தக் குழந்தையையும் சபிக்கிறார்.
இது இரு குடும்பங்களுக்கும் இடையே ஒரு கசப்பான சூழலை உருவாக்குகிறது. அதேசமயம் ஃபோனியின் தந்தை ஃபிராங்க் ஹன்ட் (மைக்கேல் பீச்) தனது மகனின் விடுதலையையும் பேரக்குழந்தையையும் கருத்தில் கொண்டு டிஷின் தந்தையுடன் இணைந்து சட்ட போராட்ட நிதி திரட்ட முயற்சிக்கிறார்.
ஃபோனி நிரபராதி என்பதை நிரூபிக்க ஷரோன் பெரும் முயற்சி எடுக்கிறாள். விக்டோரியா ரோஜர்ஸைச் சந்திப்பதற்காக அவள் போர்ட்டோ ரிகோ நாட்டிற்கு பயணம் செய்கிறாள்.
அங்கு விக்டோரியாவிடம் பேசி அவளது சாட்சியத்தை மாற்ற முயற்சிக்கிறாள். காவல்துறையினர் வற்புறுத்தியதால் தான் அவள் ஃபோனியை அடையாளம் காட்டியதாக ஷரோன் நம்புகிறாள்.
ஆனால் அந்த வல்லுறவு சம்பவத்தால் கடும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாகி இருக்கும் விக்டோரியா ஷரோனிடம் பேச மறுத்து அழுது கூச்சலிடுகிறாள்.
இதனால் அந்த முயற்சி தோல்வியில் முடிகிறது. இதற்கிடையில் ஃபோனியின் வழக்கறிஞர் ஹேவர்ட் (ஃபின் விட்ராக்) சட்டப் போராட்டம் நடத்துகிறார்.
ஆனால் காலதாமதமும் சூழல்களும் ஃபோனிக்கு எதிராகவே அமைகின்றன. இறுதியில் நீண்ட கால சிறைதண்டனையைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு ஃபோனி ஒரு குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளும் ஒப்பந்தத்தை ஏற்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாகிறான்.
காலப்போக்கில் டிஷ் அழகான ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கிறாள். அலோன்சோ ஜூனியர் என்று பெயரிடப்பட்ட அந்தக் குழந்தையுடன் டிஷ் சிறையில் இருக்கும் ஃபோனியைச் சந்திக்கிறாள்.
அவர்கள் சிறைச்சாலைக்குள் அமர்ந்து ஒன்றாகச் சிற்றுண்டி அருந்துகிறார்கள். அங்கு நிலவும் இக்கட்டான சூழல்களுக்கு நடுவிலும் ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் அன்பும் அவர்களின் எதிர்காலத்தின் மீதான நம்பிக்கையும் அங்கே மேலோங்கி நிற்கிறது.
ஃபோனியின் விடுதலையை எதிர்நோக்கி அந்தக் குடும்பம் காத்திருப்பதுடன் இந்தக் கதை முடிகிறது.
அநீதியான சமூக அமைப்பிற்குள் ஒரு தனிமனிதன் தன் சுயமரியாதையையும் மனிதத்தன்மையையும் எவ்வாறு தற்காத்துக்கொள்கிறான் என்பதுதான் இத்திரைப்படத்தின் செய்தி.
அதிகார வர்க்கம் ஒரு கருப்பின இளைஞனைப் பொய் வழக்கில் சிறையில் அடைப்பதன் மூலம் அவனது வாழ்வை முடக்க நினைக்கிறது.
ஆனால் ஃபோனி சிறைக்குள்ளும் தனது நிதானத்தை இழக்காமல் இருப்பதே அந்த அநீதிக்கு எதிரான மிகப்பெரிய வெற்றியாகக் காட்டப்படுகிறது.
வன்முறைக்கு வன்முறையால் பதில் சொல்லாமல் தனது கலையுணர்வையும் மென்மையையும் தக்கவைத்துக்கொள்வது ஒரு அறப்போராகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது.
சமூகம் உங்களை ஒரு குற்றவாளியாகவோ அல்லது தேவையற்ற ஒருவராகவோ பார்க்கும்போது உங்கள் குடும்பம் உங்களை எப்படிப் பார்க்கிறது என்பதுதான் உங்கள் பலம்.
டிஷின் குடும்பம் ஃபோனியை ஒரு கைதியாகப் பார்க்காமல் தங்கள் குடும்பத்தின் ஒரு அங்கமாகப் பார்ப்பதுதான் அவனது வாழ்வின் மீதான பிடிப்பைத் தக்கவைக்கிறது.
அன்பு என்பது ஒரு உணர்வு மட்டுமல்ல அது ஒருவரைச் சிதைந்துவிடாமல் காக்கும் மிகப்பெரிய பாதுகாப்பு வளையம் என்ற செய்தியை இது உரக்கச் சொல்கிறது.
படம் ஒரு சோகமான முடிவை நோக்கிச் சென்றாலும் இறுதியில் ஒரு நம்பிக்கைக் ஒளியைத் தருகிறது. அநீதி இழைக்கப்பட்டாலும் ஒரு புதிய உயிர் பிறப்பது என்பது அந்தச் சமூகச் சூழலுக்கு எதிரான ஒரு சவால்.
காலம் உங்களுக்கு எதிராக இருக்கலாம் ஆனால் நீங்கள் உங்கள் மீதான நம்பிக்கையையும் உங்கள் துணையின் மீதான அன்பையும் கைவிடாதவரை நீங்கள் தோற்றுப்போவதில்லை என்பதே இதன் சாராம்சம்.
இருள் சூழ்ந்த காலங்களிலும் உங்கள் அக ஒளியைத் தொலைக்காமல் இருப்பதே வாழ்வின் வெற்றி என்பதை இந்தப் படம் செய்தியாகத் தருகிறது.
அநீதியால் ஒருவனின் உடலைச் சிறைப்படுத்த முடியும் ஆனால் அவனது நேர்மையையும் அவன் மீது மற்றவர்கள் வைத்திருக்கும் அன்பையும் ஒருபோதும் சிறைப்படுத்த முடியாது.
