86-வது ஆஸ்கார் மேடையில் சிறந்த சர்வதேச திரைப்படமாக முத்திரை பதித்த 'தி கிரேட் பியூட்டி' (The Great Beauty), 2013-ல் வெளியான ஓர் உன்னதமான இத்தாலிய மொழித் படைப்பு.
ரோம் நகரின் பகட்டான மேட்டுக்குடி வாழ்க்கையும், அதன் பின்னாலுள்ள ஆன்மீக மற்றும் தார்மீக வெறுமையும்தான் இத்திரைப்படத்தின் அடிநாதம்.
தனது 65-வது வயதில் கடந்த கால நினைவுகளையும், இளமையின் தூய்மையான காதலையும் தேடி அலையும் ஒரு எழுத்தாளனின் வழியே, வாழ்வின் நிலையாமை பேசப்படுகிறது.
கலை, பாரம்பரியம் மற்றும் கொண்டாட்டங்கள் நிறைந்த ஒரு பெருநகரம், மனிதர்களின் உள்மன தனிமையையும் போலித்தனத்தையும் எப்படி மறைத்து வைக்கிறது என்பதை மிக நுட்பமாக விவரிக்கும் இப்படைப்பு, மரணத்தின் நிழலில் நகரும் வாழ்க்கையின் இறுதித் தத்துவமே 'தி கிரேட் பியூட்டி' என்கிற பேருண்மை என்பதை அழகியல் உணர்வுடன் உணர்த்துகிறது.
ரோம் நகரத்தின் பகட்டையும் அதன் பின்னாலுள்ள ஆன்மீக வெறுமையையும் பேசும் இந்த வாழ்வியல் நாடகத் திரைப்படத்தை பாலோ சொரெண்டினோ இயக்கியுள்ளார்.
இப்படத்தின் பிரம்மாண்ட காட்சி மொழிக்கு உயிர் கொடுத்தவர் ஒளிப்பதிவாளர் லூகா பிகாஸி, அவரது நேர்த்தியான ஒளிப்பதிவு உலகளவில் பல விருதுகளைப் பெற்றது.
காட்சிகளின் உணர்வை ஆழமாக கடத்திய பெருமை லேலே மார்சிடெல்லியின் இசைக்கு உண்டு.
ஆஸ்கர், கோல்டன் குளோப், பாஃப்டா மற்றும் ஐரோப்பிய திரைப்பட விருதுகள் என உலக அரங்கின் மிக உயரிய விருதுகளை அள்ளிய இத்திரைப்படம்.
சிறந்த இயக்கம், ஒளிப்பதிவு, நடிப்பு (டோனி செர்விலோ) மற்றும் இசை என அனைத்துத் துறைகளிலும் பல சர்வதேச விழாக்களில் வெற்றிகளையும் நூற்றுக்கணக்கான பரிந்துரைகளையும் குவித்து, உலக சினிமாவின் ஆகச்சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாக நிலைத்து நிற்கிறது.
இயக்குனர் பாலோ சொரெண்டினோ தனது சொந்த வாழ்க்கையின் சில சுவடுகளையும், புகழ்பெற்ற இத்தாலிய இயக்குனர் பெல்லினியின் ‘லா டால்சி விடா’ திரைப்படத்தின் தாக்கத்தையும் அடித்தளமாகக் கொண்டுதான் இதன் திரைக்கதையை வடிவமைத்தார்.
ரோம் நகரத்தின் மேட்டுக்குடி விருந்து கலாச்சாரத்தை நேரில் உற்றுநோக்கி, அங்குள்ள மனிதர்களின் போலித்தனமான உரையாடல்களிலிருந்தே பல காட்சிகளை உண்மைத்தன்மையுடன் உருவாக்கினார்.
கதைக்களத்தை இறுதி செய்யும் முன், ரோம் நகரின் நள்ளிரவு மற்றும் அதிகாலை அமைதியைத் தேடி இயக்குனரும் ஒளிப்பதிவாளர் லூகா பிகாஸியும் பல மாதங்கள் உலா வந்தனர்.
அந்தப் பயணமே திரைக்கதையின் தத்துவார்த்தப் போக்குக்கு முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது.
மேலும், கதாநாயகன் ஜெப் காம்பர்டெல்லா பாத்திரத்திற்காக வேறு எவரையும் சிந்திக்காமல், சொரெண்டினோ தனது ஆஸ்தான நடிகரான டோனி செர்விலோவை மனதில்கொண்டே ஒவ்வொரு வசனத்தையும் செதுக்கினார்.
திரைக்கதையின் இறுதி வடிவத்தில், ஒரு முதிய துறவியின் வருகையும், கதாநாயகனின் முதல் காதலியின் மரணச் செய்தியும் இணையும் புள்ளியை மிக நுட்பமான மாய யதார்த்தவாத பாணியில் இணைத்து, அதன் உருவாக்கத்தை உலகத் தரத்திற்கு உயர்த்தினர்.
ஒளிப்பதிவாளர் லூகா பிகாஸி ரோம் நகரின் பழங்காலக் கட்டிடக்கலை பிரம்மாண்டத்தையும், நவீன மனிதர்களின் ஆன்மீக வறட்சியையும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் கொண்டுவர 'டிஜிட்டல் அலெக்சா' கேமராவைப் பயன்படுத்தி, மிகக் குறைந்த ஒளியமைப்பில் காட்சிகளைப் படமாக்கினார்.
ரோமின் புகழ்பெற்ற வரலாற்றுச் சின்னங்கள், அரண்மனைகள் மற்றும் ரகசியத் தோட்டங்களின் காட்சிகளைப் பகலில் வரும் சுற்றுலாப் பயணிகளின் தொந்தரவின்றிப் படம்பிடிக்க, படக்குழுவினர் நள்ளிரவு முதல் அதிகாலை வரையிலான நேரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.
இதனால் ரோம் நகரம் ஒரு நிஜ மனிதனைப் போல அமைதியாகவும், மர்மமாகவும் திரைக்கதைக்கு ஏற்ப உருவெடுத்தது.
மேட்டுக்குடிகளின் பிரம்மாண்டமான பார்ட்டி நடனக் காட்சிகளில், கேமராவை நடிகர்களோடு சேர்த்துத் தாளத்திற்கு ஏற்ப அசைத்து, பார்வையாளர்களையும் அந்த போதை கலந்த கொண்டாட்டத்தின் உள்ளே இழுக்கும் மாறும் கோணங்களை கையாண்டனர்.
இயற்கை வெளிச்சத்திற்கும் நிழலுக்குமான சமநிலையை உருவாக்க, பல வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இடங்களின் உட்புறங்களில் மிக மெல்லிய ஒளிக்கற்றைகளை பாய்ச்சி, ஒரு ஓவியத்திற்குரிய அழகியலைக் கொண்டுவந்தனர்.
குறிப்பாக, மாடிகளிலிருந்தும் உயரமான கோணங்களிலிருந்தும் எடுக்கப்பட்ட ரோம் நகரின் பரந்த காட்சிகள், மனிதர்களின் சிறிய அக உலகிற்கும் இந்த பிரபஞ்சத்தின் எல்லையற்ற அழகுக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியைக் கச்சிதமாகத் திரையில் கடத்தின.
இப்படத்தின் இசையமைப்பாளர் லேலே மார்சிடெல்லி, ரோம் நகரின் பகட்டான உலகியல் கொண்டாட்டங்களுக்கும் அதன் ஆழமான ஆன்மீக வெறுமைக்கும் இடையே உள்ள முரண்பாட்டை இசையின் வழியே கடத்தினார்.
சமகால கிளப் கலாச்சாரத்தின் அதிவேக மின்னணு நடன இசையையும் , டேவிட் லாங் போன்ற புகழ்பெற்ற மேற்கத்திய சமகால இசைக் கலைஞர்களின் ஆன்மீகத் தியானத் தன்மை கொண்ட பாடல்களையும் மிக நேர்த்தியாக ஒன்றிணைத்தார்.
விருந்து காட்சிகளில் காதுகளைச் செவிடாக்கும் எலக்ட்ரானிக் இசையைப் பாய்ச்சிவிட்டு, அடுத்த கணமே கதாநாயகன் தனிமையில் நகரும்போது புனிதமான தேவாலயப் பிரார்த்தனைப் பாடல்களின் அமைதியைக் கொண்டுவந்து பார்வையாளர்களின் உணர்வுகளோடு விளையாடினர்.
ஒவ்வொரு காட்சியின் பின்னணியிலும் ஒலிக்கும் இசையை வெறும் பின்னணி ஒலியாகக் கருதாமல், ரோம் நகரின் ஆன்மாவாக மாற்றுவதற்காக பல ஆர்கெஸ்ட்ரா மற்றும் மனிதக் குரல்களின் கூட்டுப் பாடல்களை நேரடி ஒலியமைப்பில் பதிவு செய்தனர்.
குறிப்பாக, இசையின் மூலமாகவே காட்சிகளில் காலத்தைக் கடத்தும் வித்தையைக் கையாண்டனர்.
கதாநாயகனின் 65-வது வயது கொண்டாட்டம் நவீன இசையிலும், அவனது ஏக்கமும் கடந்த கால நினைவுகளும் உன்னதமான சிம்பொனி மற்றும் மெலடி இசையிலும் ஒலிக்குமாறு அதிர்வெண்களை மிக நுட்பமாக வடிவமைத்தனர்.
கதாநாயகனாக நடித்த டோனி செர்விலோ, இயக்குனர் பாலோ சொரெண்டினோவின் நெருங்கிய நண்பர் என்பதால், திரைக்கதை எழுதுவதற்கு முன்பே இந்த பாத்திரத்தின் குணாதிசயங்கள் குறித்து இருவரும் பல மாதங்கள் விவாதித்தனர்.
மேட்டுக்குடி எழுத்தாளரான ஜெப் காம்பர்டெல்லாவின் உடலசைவு மற்றும் முகபாவனைகளை செதுக்க, ரோமின் புகழ்பெற்ற சில நிஜக்கால சமூகவாதிகள் மற்றும் பத்திரிகையாளர்களின் பழக்கவழக்கங்களை செர்விலோ தீவிரமாக உற்றுநோக்கித் தன்னுள் கடத்திக்கொண்டார்.
படப்பிடிப்பு தளத்தில் வசனங்களை விட, கதாநாயகனின் மௌனத்திற்கும் அவனது கண்கள் வெளிப்படுத்தும் சலிப்பிற்கும் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டது.
இதற்காகப் பல உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிகளில் செர்விலோவை இமைக்காமல் கேமராவைப் பார்க்கச் செய்து சொரெண்டினோ படம்பிடித்தார்.
துணை நடிகர்களாக வந்த கார்லோ வெர்டோன் மற்றும் சப்ரினா ஃபெரிலி ஆகியோரின் தேர்வு, அவர்களது நிஜ வாழ்வின் பிம்பங்களுக்கு முற்றிலும் முரணாக அமைந்தது.
நகைச்சுவை நடிகராக அறியப்பட்ட வெர்டோனை ஒரு சலிப்படைந்த நாடக ஆசிரியராகவும், கவர்ச்சித் தாரகையாக வலம் வந்த சப்ரினாவை முதிர்ந்த, நோயுற்ற நடனக் கலைஞராகவும் மாற்றிய விதம் நடிகர்களுக்கே பெரும் சவாலாக இருந்தது.
கொண்டாட்டக் காட்சிகளில் நடிகர்கள் தங்களை முழுமையாக மறந்து இயல்பாகச் செயல்பட வேண்டும் என்பதற்காக, அவர்களுக்குள் முன்கூட்டியே திட்டமிடப்படாத சில சுதந்திரமான உரையாடல்களுக்கும் இயக்குனர் வழிவகுத்தார்.
ஒவ்வொரு பாத்திரத்தின் ஒப்பனையும், ஆடை வடிவமைப்பும் அவர்களின் அக உலகச் சிதைவை வெளிப்படுத்தும் வகையில் அமைக்கப்பட்டதால், நடிகர்கள் வெறும் வசனங்களால் மட்டுமின்றி தங்களின் தோற்றத்தாலேயே திரையில் வாழ்ந்து காட்டினர்.
===============================
படத்தின் கதை:-
கதை ரோமின் ஒரு வெயில் நிறைந்த மதியப் பொழுதில், ஒரு சுற்றுலாப் பயணி அதன் பிரம்மாண்ட அழகைக் கண்டு அதிர்ச்சியில் மாரடைப்பு ஏற்பட்டு இறக்கும் அவல நகைச்சுவை குறியீட்டுக் காட்சியுடன் தொடங்குகிறது.
இது இப்படத்தின் மையக் கருவான, "அளவுக்கு மிஞ்சிய அழகும் அதன் பின்னாலுள்ள மரணத்தின் நிழலும்" என்ற தத்துவத்தை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறது.
கதையின் நாயகன் ஜெப் காம்பர்டெல்லா (டோனி செர்விலோ), தனது 20-களில் 'தி ஹியூமன் அப்பாரட்டஸ்' என்ற ஒரே ஒரு உலகப் புகழ்பெற்ற நாவலை எழுதிவிட்டு, அதன்பின் எழுதாமல், ரோமின் மேட்டுக்குடி சமூகத்தின் 'ராஜா'வாக வலம் வரும் ஒரு பட்டிதொட்டி எங்கும் தெரிந்த மூத்த எழுத்தாளர் .
படம் அவரது 65-வது பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்துடன் முறைப்படி ஆரம்பமாகிறது. அந்தப் பார்ட்டி காதுகளைச் செவிடாக்கும் நவீன இசை, போதை, அநாகரீக நடனம் மற்றும் போலியான மனிதர்களின் கூட்டத்தால் நிரம்பியுள்ளது.
ஜெப் ஏன் இந்த வெற்று வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்றால், ரோமின் மிக உயரிய மேட்டுக்குடி சமூகத்தின் உச்சத்தில் அமர வேண்டும், வெறும் பார்ட்விருந்துகளில் கலந்துகொள்பவராக இல்லாமல் அந்த விருந்துகளை தீர்மானிக்கும் சக்தியாக மாற வேண்டும் என்ற அவரது இளமைக்கால லட்சியமே அதற்குக் காரணம்.
ஆனால், இந்த 65-வது பிறந்தநாள் அவரது வாழ்க்கையில் ஒரு மிகப்பெரிய திருப்புமுனையாக அமைகிறது. அதற்கு அடுத்த நாள், அவரது அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்கு ஒரு முதியவர் வருகிறார்.
அவர் ஜெப்பின் இளமைக்காலத்தின் முதல் தூய்மையான காதலியான எலிசாவின் கணவர்.
எலிசா சமீபத்தில் இறந்துவிட்டதாகவும், அவளது நாட்குறிப்பை வாசித்துப் பார்த்தபோது அவள் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஜெப்பை மட்டுமே நேசித்ததாக எழுதியிருந்ததை உடைந்துபோய் ஜெப்பிடம் கூறுகிறார்.
இந்தச் செய்தி ஜெப்பை உலுக்கி எடுக்கிறது. தான் எதற்காக இத்தனை ஆண்டுகள் போலித்தனமான உலகியல் இன்பங்களில் மூழ்கி, தன் படைப்பாற்றலையும் காலத்தையும் தொலைத்தோம் என்ற குற்ற உணர்வும், சலிப்பும் அவருக்குள் பிறக்கிறது.
அன்று முதல், அவர் ரோமின் இரவு நேர விருந்துகளை ஒரு புதிய பார்வையுடன், அதாவது அதன் ஆன்மீக வறட்சியை உற்றுநோக்கத் தொடங்குகிறார்.
இதற்கிடையில், ஜெப் தனது பழைய நண்பரான லானோ (கார்லோ வெர்டோன்) என்ற தோல்வியுற்ற நாடக ஆசிரியரைச் சந்திக்கிறார்.
லானோ ஏன் ஏமாற்றமடைந்துள்ளார் என்றால், ரோம் நகரம் திறமைகளை மதிப்பதில்லை, வெறும் போலித்தனத்தை மட்டுமே கொண்டாடுகிறது என்பதை அவர் உணர்ந்துவிட்டார்.
அதேபோல், ஜெப் தனது பழைய நண்பரின் மகளான ரமோனா (சப்ரினா ஃபெரிலி) என்ற 40 வயதான கிளப் நடனக் கலைஞரைச் சந்திக்கிறார்.
அவள் ஏன் இன்னும் நடனமாடுகிறாள் என்றால், அவளுக்கு ஒரு தீராத நோய் இருக்கிறது, அதன் மருத்துவச் செலவுகளுக்காகவே அவள் ஆடுகிறாள்.
ஜெப் அவளைத் தன் உலகிற்கு அழைத்துச் சென்று, ரோமின் ரகசிய அரண்மனைகள் மற்றும் நள்ளிரவு அழகைக் காட்டுகிறார்.
இருவருக்குள்ளும் ஒரு ஆழமான, காமமற்ற ஆன்மீகப் பிணைப்பு உருவாகிறது. ஆனால், விதிவசத்தால் ரமோனா தன் நோயின் காரணமாக திடீரென இறந்துபோகிறாள்.
அவளது மரணம் ஜெப்பை மேலும் நிலைகுலைய வைக்கிறது. மரணம் ஏன் இவ்வளவு அருகாமையில் இருக்கிறது என்ற கேள்வி அவரை வாட்டுகிறது.
இதன் தொடர்ச்சியாக, மேட்டுக்குடி சமூகத்தின் போலித்தனம் பல தரிசனங்களில் வெளிப்படுகிறது.
ஒரு காட்சியில், ஒரு சிறுமி பெரும் பணத்திற்காக அழுதபடியே கேன்வாஸில் வண்ணம் பூசி நவீன ஓவியம் வரைவதையும், அதை அங்கிருப்பவர்கள் கலை என்று கொண்டாடுவதையும் ஜெப் சலிப்புடன் பார்க்கிறார்.
மற்றொரு காட்சியில், தன் தோழி ஒருத்தி கம்யூனிசம் மற்றும் சமூக சேவை பற்றிப் பெருமையாகப் பேசுவதைப் பொறுக்க முடியாமல், அவளது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் துரோகங்களையும் போலித்தனங்களையும் ஜெப் அக்குவேறு ஆணிவேராக உடைக்கிறார்.
நண்பர்கள் ஏன் இப்படி மாறினார்கள் , தங்களின் உள்மனத் தனிமையையும் தோல்விகளையும் மறைக்கவே அவர்கள் இத்தகைய வேஷங்களைப் போடுகிறார்கள் என்பதை ஜெப் அறிகிறார்.
கதையின் இறுதிப் பகுதிக்கு வழிகோலும் வகையில், ரோமிற்கு 'மதர் மரியா' (கலாடியா ரான்சி) என்ற 104 வயது மதிக்கத்தக்க, புனிதையாகக் கருதப்படும் ஒரு முதிய துறவி வருகிறார்.
அவர் ஜெப்பின் வீட்டிற்கு வருகிறார் , ஜெப்பின் நாவலை அவர் வாசித்திருக்கிறார். அந்தத் துறவி வெறும் முள்ளங்கி கிழங்குகளை மட்டுமே உண்டு, ஏழைகளுக்காகத் தன் வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்தவர்.
அவரிடம் ஜெப், "நான் ஏன் என் அடுத்த நாவலான The Great Beauty ஐ எழுதவில்லை தெரியுமா? அதை என்னால் எங்குமே கண்டறிய முடியவில்லை" என்று கூறுகிறார்.
அதற்கு அந்தத் துறவி, "வறுமையைப் பற்றிப் பேசக் கூடாது, அதை வாழ வேண்டும். வேர்கள் மிக முக்கியமானவை" என்று கூறியவர், தேவாலயத்தின் படிக்கட்டுகளில் முழங்காலிட்டு ஏறிச் சென்று பறவைகளைப் பறக்கவிடுகிறார்.
இந்த ஆன்மீகக் காட்சி ஜெப்பிற்கு ஒரு ஞானோதயத்தைத் தருகிறது.
ஏன் ஜெப்பால் இத்தனை காலம் எழுத முடியவில்லை என்பதற்கான விடை கிடைக்கிறது.
அவர் ரோமின் பகட்டான மனிதர்களிடம் அழகைத் தேடினார், ஆனால் நிஜமான அழகு என்பது வேர்களில், அதாவது அவரது இளமைக்காலத்து முதல் காதலில், எலிசா கடலோரத்தில் தனக்குத் தந்த அந்த முதல் முத்தத்தின் தூய்மையில் மட்டுமே இருந்தது என்பதை உணர்கிறார்.
அந்த நினைவுகளின் தூண்டுதலால், ஜெப் தனது கடந்த காலப் பிழைகளை மன்னித்து, மீண்டும் எழுதத் தீர்மானிக்கிறார்.
மனித வாழ்க்கையின் சலசலப்புகள், போலித்தனங்கள், அரட்டைகள் அனைத்திற்கும் கீழே ஒரு மாபெரும் அழகு மறைந்திருக்கிறது, எஞ்சியிருப்பது மரணமும் வெற்று அரட்டைகளும் மட்டுமே என்ற தத்துவார்த்தப் புரிதலுடன், ஜெப் தனது புதிய நாவலை எழுதத் தொடங்குவதோடு இத்திரைப்படத்தின் கதை முற்றுப் பெறுகிறது.
மனித வாழ்க்கையின் புற அலைச்சல்களும், பகட்டான கொண்டாட்டங்களும் தற்காலிகமானவை.
அவற்றின் பின்னே இருக்கும் உள்மனத் தனிமையும் ஆன்மீக வறட்சியுமே நிஜம் என்பதுதான் இப்படம் சொல்லும் செய்தியாகும்.
நாம் தேடி அலையும் ‘மாபெரும் அழகு’ என்பது வெளியுலகப் போலித்தனங்களிலோ அல்லது ஆடம்பரத்திலோ இல்லை அது நம் வாழ்வின் வேர்களில், கடந்து வந்த தூய்மையான நினைவுகளில், மனித உணர்வுகளின் எதார்த்தங்களில் மட்டுமே ஒளிந்திருக்கிறது என்பதைப் படம் உணர்த்துகிறது.
மரணத்தின் நிழல் எப்போதும் நம்மைத் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கும் இவ்வுலகில், வெற்று அரட்டைகளையும் மாயைகளையும் கடந்து, வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நொடியிலும் உறைந்திருக்கும் அந்த உண்மையான அழகைக் கண்டறிவதே வாழ்வின் உன்னதமான தத்துவம் என்பதை இப்படைப்பு மிக ஆழமாகப் பேசுகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
