ஒரு பிரம்மாண்ட கட்டிட குடியிருப்பு திட்டம் கட்டப்பட்ட இருபதாண்டுகளில் இடிக்கப்பட்டதால் நவீன கட்டிடக்கலை தோல்வியடைந்துவிட்டதா?
அல்லது ஒரு நகரத்தின் சமூக, பொருளாதார, அரசியல் தோல்விகளுக்கான பழியை ஒரு கட்டிட குடியிருப்பு திட்டத்தின் மீது மட்டும் சுமத்திவிட்டோமா?
அமெரிக்காவின் செயின்ட் லூயிஸ் நகரில் உருவாக்கப்பட்ட ப்ரூயிட்–இகோ இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் நடுவில் சிக்கியிருக்கும் மிக முக்கியமான நகர்ப்புற வரலாற்றுச் சம்பவம்.
1940களில் செயின்ட் லூயிஸ் கடுமையான வீட்டு நெருக்கடியில் இருந்தது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட பழைய குடியிருப்புகளில் எண்பத்தைந்தாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்கள் வாழ்ந்தன. முப்பத்துமூவாயிரம் வீடுகளில் பொதுக் கழிப்பறைகள்கூட இல்லை. நகரின் வடக்குப் பகுதியில் கறுப்பின மக்களின் குடிசைப்பகுதிகளும், தெற்குப் பகுதியில் வெள்ளையர்களின் குடிசைப்பகுதிகளும் பெருகி நகர மையத்தைச் சுற்றி விரிந்திருந்தன.
நகரின் நடுத்தர வர்க்கத்தினர் புறநகரங்களுக்குச் செல்லத் தொடங்கியதால், அவர்கள் விட்டுச் சென்ற வீடுகளுக்குள் குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்கள் குடியேறினர். இதனால் ஏற்பட்ட நிலை வெறும் வீட்டு வசதிப் பிரச்சினையாக இல்லாமல், நகரத்தின் எதிர்காலத்தையே பாதிக்கும் பிரச்சினையாக அதிகாரிகளால் பார்க்கப்பட்டது.
1949-ல் அமெரிக்க அரசு கொண்டு வந்த வீட்டு வசதிச் சட்டம் புதிய குடியிருப்புகளை உருவாக்குவதற்கான நிதி வாய்ப்பை ஏற்படுத்தியது. பழைய குடிசைப்பகுதிகளை அகற்றி, அந்த இடத்தில் புதிய குடியிருப்புகளை அமைப்பதே நகரத்தின் திட்டமாக மாறியது. அந்தத் திட்டத்தின் முக்கிய பகுதியாக உருவானதுதான் ப்ரூயிட்–இகோ.
ஆரம்பத்தில் இது இரண்டு தனித்தனி குடியிருப்புத் திட்டங்களாக உருவாக்கப்பட இருந்தது. கறுப்பின மக்களுக்காக வெண்டல் ஓ. ப்ரூயிட் பகுதியும், வெள்ளையர்களுக்காக வில்லியம் இகோ பகுதியும் திட்டமிடப்பட்டன. ஆனால் 1954-ல் பொதுக் குடியிருப்புகளில் இன அடிப்படையிலான பிரிவினை முடிவுக்கு வந்தபோது, இந்த வேறுபாடும் மறைந்தது.
இந்தப் பிரம்மாண்டமான திட்டத்தை வடிவமைக்கும் பொறுப்பு இளம் கட்டிடக் கலைஞர் மினோரு யமசாகி தலைமையிலான குழுவிடம் சென்றது.
யமசாகியின் தொடக்கத் திட்டம் பல்வேறு உயரங்களைக் கொண்ட கட்டிடங்களையும், தாழ்ந்த உயரமுள்ள குடியிருப்புகளையும் இணைத்திருந்தது. ஆனால் செலவைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்ற அரசின் வலியுறுத்தல் அந்தத் திட்டத்தை மாற்றியது. இறுதியில் அனைத்து கட்டிடங்களும் ஒரே மாதிரியான பதினொன்று மாடிக் கட்டிடங்களாக மாறின.
கொரியப் போரால் ஏற்பட்ட கட்டுமானப் பொருட்களின் பற்றாக்குறையும், அரசின் கடுமையான செலவுக் கட்டுப்பாடுகளும் திட்டத்தை மேலும் சுருக்கின. ஒவ்வொரு ஏக்கரிலும் ஐம்பது வீடுகள் என்ற அளவுக்கு குடியிருப்பு அடர்த்தி நிர்ணயிக்கப்பட்டது. தொடக்கத் திட்டத்தில் இருந்த பசுமைப் பகுதிகளும் இறுதி வடிவத்தில் நீக்கப்பட்டன.
1951-ல் கட்டுமானப் பணிகள் தொடங்கின. 1954 நவம்பரில் ப்ரூயிட் பகுதியில் முதல் குடியிருப்பாளர்கள் வந்து குடியேறினர். 1955 ஜூலையில் இகோ பகுதியும் பயன்பாட்டுக்கு வந்தது.
மொத்தம் ஐம்பத்தேழு ஏக்கர் பரப்பில் முப்பத்து மூன்று பதினொன்று மாடிக் கட்டிடங்கள் எழுந்தன. அவற்றில் இரண்டாயிரத்து எண்ணூற்று எழுபது குடியிருப்புகள் இருந்தன. முழுமையாக நிரம்பியபோது பத்தாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்களைத் தங்க வைக்கும் அளவுக்கு அது மிகப்பெரிய பொதுக் குடியிருப்பாக உருவானது.
ஆரம்பத்தில் ப்ரூயிட்–இகோவின் அனுபவம் முற்றிலும் வேறுபட்டதாக இருந்தது. பழைய, நெருக்கடியான குடிசைப்பகுதிகளில் இருந்து புதிய உயரமான குடியிருப்புகளுக்கு வந்த மக்களுக்கு இது வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட முன்னேற்றமாகத் தோன்றியது.
பதினொன்றாவது மாடியில் வசித்த ஒரு பெண் தனது புதிய வீட்டை “ஏழையின் மாளிகை” என்று வர்ணிக்கும் அளவுக்கு அந்த மாற்றம் அவர்களுக்கு பெருமையை அளித்தது.
ஆரம்ப காலத்தில் ப்ரூயிட் பகுதியில் தொண்ணூற்று ஐந்து விழுக்காடும், இகோ பகுதியில் எண்பத்தாறு விழுக்காடும் குடியிருப்புகள் நிரம்பியிருந்தன. தொடக்கத்தில் வெள்ளையர்களும் கணிசமான எண்ணிக்கையில் அங்கு வாழ்ந்தனர். ஆனால் 1960களின் நடுப்பகுதிக்குள் ப்ரூயிட்–இகோ முழுவதும் கறுப்பின மக்களின் குடியிருப்பாக மாறியது.
அதன்பிறகுதான் கட்டிடத்தின் வடிவமைப்பும் நிர்வாக அமைப்பும் ஒன்றுக்கொன்று எதிராகச் செயல்படத் தொடங்கின.
கட்டிடங்களில் பயன்படுத்தப்பட்ட மின்தூக்கிகள் ஒவ்வொரு மாடியிலும் நிற்கவில்லை. அவை முதல், நான்காவது, ஏழாவது, பத்தாவது மாடிகளில் மட்டுமே நின்றன. இதனால் மற்ற மாடிகளுக்குச் செல்லும் மக்கள் படிக்கட்டுகளைப் பயன்படுத்த வேண்டியிருந்தது.
நீண்ட பொதுவழித்தடங்களும் படிக்கட்டுகளும் கொள்ளை மற்றும் தாக்குதல்களுக்கு ஏற்ற இடங்களாக மாறின. குடியிருப்புகளின் தெற்குப் பகுதிகளில் அமைக்கப்பட்டிருந்த பெரிய பொதுக்கூடங்கள் மக்கள் ஒன்றுகூடும் இடங்களாக இருக்க வேண்டியவை. ஆனால் போதிய வெளிச்சமும் பராமரிப்பும் வசதிகளும் இல்லாததால் அவை பாதுகாப்பற்ற பகுதிகளாக மாறின.
வீடுகளும் சிறியதாக இருந்தன. சமையலறை வசதிகள் குறைவாக இருந்தன. பெரிய குடும்பங்களுக்கான வீடுகள் போதுமான அளவில் இல்லை. பால்கனிகள் கிடையாது. கோடைக்காலத்தில் காற்றோட்டமும் போதுமானதாக இல்லை.
செலவைக் குறைப்பதற்காக தரைத்தளத்தில் அமைக்கப்பட வேண்டிய கடைகள் நீக்கப்பட்டதால் அன்றாடத் தேவைகளுக்கான வசதிகளும் குறைந்தன. பொதுத் தபால் பெட்டிகூட இல்லாத நிலை இருந்தது.
மேலும், குடியிருப்பு வளாகத்தைச் சுற்றியிருந்த பகுதிகள் கைவிடப்பட்ட பழைய கட்டிடங்களால் நிரம்பியிருந்தன. அதனால் புதிய வீடுகள் எழுந்திருந்தாலும் அவற்றைச் சுற்றியிருந்த நகர்ப்புறச் சூழல் பாதுகாப்பான சமூகமாக மாறவில்லை.
இதற்கிடையில் செயின்ட் லூயிஸ் வீட்டு வசதி ஆணையம் ஏற்கெனவே பல ஆண்டுகளாக பராமரிப்பு மற்றும் நிர்வாகச் சிக்கல்களில் சிக்கியிருந்தது.
1958-ல் ஏற்பட்ட பொருளாதார மந்தநிலை நிலைமையை மேலும் மோசமாக்கியது. வேலைவாய்ப்புகள் குறைந்தன. வாடகை செலுத்த முடியாத குடும்பங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தது. வீடுகள் காலியாகத் தொடங்கின. இதனால் ஆணையத்தின் வருவாய் குறைந்தது.
வருவாய் குறைந்ததால் பராமரிப்புக்கான செலவும் குறைக்கப்பட்டது. பராமரிப்பு குறைந்ததால் கட்டிடங்களின் நிலை மோசமடைந்தது. கட்டிடங்கள் மோசமடைந்ததால் புதிய குடியிருப்பாளர்கள் வருவதும் குறைந்தது. இதனால் மேலும் வீடுகள் காலியாகின.
இப்படி ப்ரூயிட்–இகோ ஒரு தீய சுழற்சிக்குள் சிக்கியது.
1960களில் ப்ரூயிட் பகுதியில் சுமார் எழுபத்தைந்து விழுக்காடும், இகோ பகுதியில் அறுபத்தைந்து விழுக்காடும் மட்டுமே குடியிருப்புகள் நிரம்பியிருந்தன. 1969-ல் இந்த எண்ணிக்கை முறையே ஐம்பத்தேழு புள்ளி ஒன்று விழுக்காடாகவும், நாற்பத்தெட்டு புள்ளி ஒன்பது விழுக்காடாகவும் குறைந்தது.
ஒருகட்டத்தில் நாட்டிலிருந்த பொதுக் குடியிருப்புத் திட்டங்களில் மிக அதிகமான காலியிடங்களைக் கொண்ட வளாகமாக ப்ரூயிட்–இகோ மாறியது.
வீடுகள் காலியாகின. வாடகை வருவாய் குறைந்தது. பராமரிப்பு பாதிக்கப்பட்டது. கட்டிடங்கள் மேலும் மோசமடைந்தன. அதன் விளைவாக மேலும் மக்கள் வெளியேறினர்.
இந்த நிலையை மாற்ற நிர்வாகம் பல முயற்சிகளை மேற்கொண்டது. தனியார் பாதுகாப்புப் படை நியமிக்கப்பட்டது. புதிய குடியிருப்பாளர்களை ஈர்ப்பதற்காக வாடகைச் சலுகைகள் வழங்கப்பட்டன. சமூகத் திட்டங்களுக்கான நிதியும் கிடைத்தது. 1965-ல் கட்டிடங்களின் நிலை மற்றும் குடியிருப்பாளர்களின் சமூக வாழ்க்கையை மேம்படுத்த மத்திய அரசிடமிருந்தும் நிதி வழங்கப்பட்டது.
ஆனால் அடிப்படை நிதிப் பிரச்சினை தீராததால் இந்த முயற்சிகள் நீடித்த மாற்றத்தை உருவாக்கவில்லை.
மாறாக, ஆணையத்தின் நிதிநிலை மோசமடைந்ததால் வாடகை உயர்த்தப்பட்டது. 1952-ல் மாதம் இருபது டாலராக இருந்த குறைந்தபட்ச வாடகை, 1958-ல் முப்பத்திரண்டு டாலராகவும், 1962-ல் நாற்பத்து மூன்று டாலராகவும், 1968-ல் ஐம்பத்தெட்டு டாலராகவும் உயர்ந்தது.
சில குடும்பங்கள் தங்களது வருமானத்தில் எழுபத்தைந்து விழுக்காடு வரை வாடகைக்காக செலவிட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
உருகிப்போன மின்கம்பியை மாற்றுவது, கதவின் பூட்டை மாற்றுவது போன்ற அடிப்படைப் பணிகளுக்குக்கூட கட்டணம் வசூலிக்கப்பட்டது.
இதற்கு எதிர்ப்பு தீவிரமடைந்தது. 1969-ல் ஒன்பது மாதங்கள் நீடித்த வாடகைப் போராட்டம் உருவானது. இறுதியில் வீட்டு வசதி ஆணையத்தின் நிர்வாகக் குழு பதவி விலகியது. குடியிருப்பாளர் அமைப்புகளுக்கு அதிக அதிகாரம் வழங்கும் சமரசம் ஏற்பட்டது.
இந்தக் காலகட்டத்தில் சமூக ஆய்வாளர் லீ ரெயின்வாட்டர் மேற்கொண்ட ஆய்வுகள் ப்ரூயிட்–இகோவை வெறும் குற்றம் நிறைந்த கட்டிடங்களாகப் பார்க்க முடியாது என்பதை வெளிப்படுத்தின.
பிரச்சினைகள் தீவிரமாக இருந்தாலும் பெரும்பாலான குடியிருப்பாளர்கள் தங்களது அன்றாட வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். எழுபத்தெட்டு விழுக்காடு மக்கள் தங்களது குடியிருப்பில் திருப்தியாக இருப்பதாகவும், எண்பது விழுக்காடு மக்கள் தங்களது முந்தைய வீட்டைவிட இங்குள்ள வீடு தங்களது தேவைகளை ஓரளவாவது அல்லது மிகவும் சிறப்பாக நிறைவேற்றுவதாகவும் தெரிவித்தனர்.
சிறிய இரண்டு குடும்பக் குடியிருப்புகளைச் சுற்றி வாழ்ந்த மக்கள் தங்களது பொதுப்பகுதிகளைத் தாங்களே பராமரித்த இடங்களில் வாழ்க்கை ஒப்பீட்டளவில் சிறப்பாக இருந்தது.
இதனால் ப்ரூயிட்–இகோவின் தோல்வியை அதன் கட்டிட வடிவமைப்பால் மட்டுமே விளக்க முடியாது என்பது தெளிவாகிறது.
1967-ல் தனியார் பாதுகாப்புப் படை விலகியபோது குற்றங்களும் சேதப்படுத்தல்களும் மேலும் அதிகரித்தன. அதே நேரத்தில் இந்த வளாகத்தில் குழந்தைகள் மற்றும் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கையும் மிக அதிகமாக இருந்தது.
1965-ம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி மொத்த மக்கள்தொகையில் அறுபத்தொன்பது புள்ளி இரண்டு விழுக்காடு சிறார்கள். குழந்தைகள் கொண்ட குடும்பங்களில் முப்பது விழுக்காட்டுக்கும் குறைவான குடும்பங்களிலேயே இரு பெற்றோர்களும் இருந்தனர்.
இளவயது கர்ப்பமும் சிறார் குற்றச்செயல்களும் குடியிருப்பாளர்களின் முக்கியக் கவலைகளாக இருந்தன. ஆனால் குற்றச்செயல்களில் கணிசமான பகுதியை வெளியில் இருந்து வந்தவர்களே செய்தனர் என்பதையும் அக்கால ஆய்வுகள் பதிவு செய்தன.
எனவே ப்ரூயிட்–இகோவின் சமூகச் சிக்கலை அங்கு வாழ்ந்த மக்களின் தனிப்பட்ட தோல்வியாகக் கருதுவது சரியான அணுகுமுறை அல்ல.
1968 முதல் மத்திய அரசின் வீட்டு வசதி மற்றும் நகர்ப்புற வளர்ச்சித் துறை, அங்கு மீதமிருந்த குடியிருப்பாளர்களையும் வெளியேற ஊக்குவிக்கத் தொடங்கியது.
1970-ல் நடத்தப்பட்ட ஆய்வு கட்டிடங்களின் சேதத்தை அதிர்ச்சியூட்டும் அளவுக்கு மோசமாகப் பதிவு செய்தது. கதவுகளும் ஜன்னல்களும் உடைக்கப்பட்டிருந்தன. சுவர்களிலிருந்து மின்கம்பிகளும் குழாய்களும் பிடுங்கப்பட்டிருந்தன. வளாகம் முழுவதும் குப்பைகள் குவிந்திருந்தன.
முப்பத்து மூன்று கட்டிடங்களில் பத்து கட்டிடங்களில் மட்டுமே மக்கள் வசித்து வந்தனர்.
இதையடுத்து இரண்டு கட்டிடங்களை இடிக்க அதிகாரிகள் முடிவு செய்தனர். முழு வளாகத்தையும் உடனடியாக கைவிடாமல், மக்கள் தொகையையும் கட்டிட அடர்த்தியையும் குறைத்தால் நிலைமையை மீட்டெடுக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை அப்போது இருந்தது.
சில கட்டிடங்களை சில மாடிகளாகக் குறைத்து, குறைந்த அடர்த்தி கொண்ட குடியிருப்புகளாக மாற்றுவது உள்ளிட்ட மறுசீரமைப்புத் திட்டங்களும் பரிசீலிக்கப்பட்டன.
ஆனால் அந்தத் திட்டம் ஏற்கெனவே ஐம்பத்தேழு மில்லியன் டாலர் செலவை ஏற்படுத்தியிருந்தது. மீட்பு முயற்சிகளுக்காக மேலும் நிதி தேவைப்பட்டதால் அதன் எதிர்காலம் நிலைக்கவில்லை.
1972 மார்ச் 16 அன்று முதல் கட்டிடம் வெடிபொருட்களைப் பயன்படுத்தி இடிக்கப்பட்டது. ஏப்ரல் 21, ஜூன் 9, ஜூலை 15 ஆகிய தேதிகளில் மேலும் கட்டிடங்கள் அதே முறையில் இடிக்கப்பட்டன.
இந்த இடிப்புக் காட்சிகள் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பப்பட்டதால் ப்ரூயிட்–இகோ ஒரு உள்ளூர் குடியிருப்புத் திட்டத்தின் தோல்வியைத் தாண்டி உலகளாவிய கட்டிடக்கலை விவாதத்தின் அடையாளமாக மாறியது.
1973 ஆகஸ்டில் மீதமிருந்த வளாகத்தையும் இடிக்க மத்திய அரசு முடிவு செய்தது. அந்த இடத்தை வாங்கி மறுசீரமைக்க முயன்ற சமூக அமைப்பின் கடைசி முயற்சியும் நிராகரிக்கப்பட்டது.
கடைசி குடியிருப்பாளர் 1974 மே மாதத்தில் வெளியேறினார். 1976-க்குள் முழு வளாகமும் அகற்றப்பட்டது.
இந்த இடிப்புக் காட்சிகள் பின்னர் ‘கோயானிஸ்காட்சீ’ என்ற திரைப்படத்திலும் இடம்பெற்றன. இதனால் ப்ரூயிட்–இகோவின் அழிவு நவீன கட்டிடக்கலையின் தோல்விக்கான மிகப் பிரபலமான காட்சிகளில் ஒன்றாக மாறியது.
கட்டிடக்கலை விமர்சகர் சார்லஸ் ஜென்க்ஸ் இதை “நவீன கட்டிடக்கலையின் நினைவு நாள்” என்று வர்ணிக்கும் அளவுக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வாகக் கருதினார்.
அதன்பிறகு ப்ரூயிட்–இகோ குறிப்பாக உயரமான குடியிருப்புகள், மிகப்பெரிய பொதுவிடங்கள், குடியிருப்பாளர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்ட பகிரப்பட்ட இடங்கள் ஆகியவற்றின் அபாயங்களை விளக்கும் முக்கிய உதாரணமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.
ஆனால் இங்குதான் இந்த வரலாற்றின் மிக முக்கியமான முரண்பாடு வெளிப்படுகிறது.
ப்ரூயிட்–இகோ தோல்வியடைந்ததற்கு அதன் கட்டிடக்கலை மட்டுமே காரணம் என்று கருதுவது முழு உண்மையையும் மறைத்துவிடுகிறது.
கட்டிடக்கலை ஆய்வாளர் காதரின் பிரிஸ்டல் முன்வைத்த “ப்ரூயிட்–இகோ எபிக்” என்ற பார்வை, கட்டிடத்தின் குறைபாடுகளோடு பொதுக் குடியிருப்புகளுக்கான போதிய நிதியின்மை, பராமரிப்புக்கான வளங்களின் பற்றாக்குறை, வறுமை, இனப் பாகுபாடு, நகரத்தின் மக்கள் தொகை வீழ்ச்சி ஆகியவற்றையும் முக்கிய காரணிகளாகக் காட்டுகிறது.
1940களில் சுமார் எட்டு இலட்சத்து ஐம்பதாயிரம் மக்களைக் கொண்டிருந்த செயின்ட் லூயிஸ், 1970-ல் பத்து இலட்சம் மக்களை எட்டும் என்ற எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாக சுமார் முப்பது விழுக்காடு மக்களை இழந்திருந்தது.
புறநகர்மயமாக்கலும் வெள்ளையர்களின் நகரைவிட்டு வெளியேறலும் இந்த வீழ்ச்சிக்கு முக்கிய காரணங்களாக அமைந்தன. அதே காலத்தில் பதினொன்றாயிரம் உற்பத்தித் துறை வேலைகளும் மறைந்தன.
இதனால் ப்ரூயிட்–இகோவின் கதை ஒரு மோசமான கட்டிட வடிவமைப்பின் கதை மட்டுமல்ல.
நகரத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் உருவான திட்டம், செலவைக் குறைக்கும் அரசுக் கட்டுப்பாடுகள், குறைந்த பராமரிப்பு நிதி, மக்கள் தொகை வீழ்ச்சி, வறுமை, சமூகப் பிளவு, பாதுகாப்புச் சிக்கல்கள் ஆகிய அனைத்தும் சந்திக்கும் இடமாக மாறியது.
கட்டிடத்தின் வடிவமைப்பு சில பிரச்சினைகளைத் தீவிரப்படுத்தியது. ஆனால் அந்தப் பிரச்சினைகளை உருவாக்கிய முழு அமைப்பையும் கட்டிடக்கலைக்குள் மட்டும் அடைத்துவிட முடியாது.
இந்த வரலாற்றின் இன்னொரு வேதனையான பகுதி மினோரு யமசாகியின் நிலை.
அவருடைய தொடக்கத் திட்டம் இறுதியில் கட்டப்பட்ட வடிவத்திலிருந்து பெரிதும் மாறியிருந்தாலும், ப்ரூயிட்–இகோவின் தோல்வி அவரது கட்டிடக் கலைஞர் என்ற பெயரையும் பாதித்தது.
உயரமான குடியிருப்புகள் மக்களுக்கு ஏற்றதாக இருக்காது என்பதை அவர் கட்டுமானத்திற்கு முன்பே உணர்ந்திருந்தார். குறைந்த உயரமும் குறைந்த அடர்த்தியும் சிறந்தது என்பதும் அவரது கருத்தாக இருந்தது.
ஆனால் குடிசைப்பகுதிகளை அகற்றி அதிகமான மக்களுக்கு வீடு வழங்க வேண்டிய நடைமுறைத் தேவையின் காரணமாக உயரமான கட்டிட வடிவம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.
பின்னர் ஏற்பட்ட தோல்வி அவரது தொழில்முறை புகழில் ஆழமான காயத்தை ஏற்படுத்தியது.
காலம் செல்லச் செல்ல ப்ரூயிட்–இகோவைப் பற்றிய பார்வையும் மாறியது.
ஒருகாலத்தில் அது நகர்ப்புற மறுசீரமைப்பின் நம்பிக்கையான முயற்சியாகக் கருதப்பட்டது. பின்னர் அது நவீன கட்டிடக்கலையின் தோல்விக்கான அடையாளமாக மாறியது. அதன் பின்னால் இருந்த அரசியல், பொருளாதார, சமூக காரணிகள் மீண்டும் ஆராயப்பட்டபோது அந்தப் பார்வை மாறத் தொடங்கியது.
இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது.
மனிதர்களுக்காக உருவாக்கப்படும் நகரத்தை கட்டிடங்களின் வடிவம் மட்டும் தீர்மானிப்பதில்லை. அவற்றை பராமரிக்கும் பொருளாதாரம், அவற்றைச் சுற்றியுள்ள சமூக அமைப்பு, மக்கள் நகரும் விதம், அரசின் கொள்கைகள், பொதுமக்களின் அரசியல் ஆதரவு ஆகிய அனைத்தும் ஒரு குடியிருப்பின் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கின்றன.
1976-ல் அனைத்து கட்டிடங்களும் அகற்றப்பட்ட பிறகும் அந்த ஐம்பத்தேழு ஏக்கர் நிலத்தின் பெரும்பகுதி நீண்ட காலம் காலியாகவே இருந்தது.
பல மறுவளர்ச்சித் திட்டங்கள் முன்வைக்கப்பட்டன. சில நிலப்பகுதிகள் பின்னர் பயன்படுத்தப்பட்டாலும், குறிப்பிடத்தக்க பகுதி நீண்ட காலம் புதிய பயன்பாட்டுக்காகக் காத்திருந்தது.
ஒருகாலத்தில் பத்தாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்களைத் தங்க வைக்க உருவாக்கப்பட்ட அந்த இடம், கட்டிடங்கள் அழிக்கப்பட்ட பிறகும் நகரம் எதை உருவாக்க வேண்டும் என்ற கேள்வியைத் தொடர்ந்து எழுப்பிக் கொண்டே இருந்தது.
அதனால்தான் ப்ரூயிட்–இகோவை மறந்துவிட முடியாது.
இடிக்கப்பட்ட கட்டிடங்களைவிட அதன் உண்மையான எச்சம் ஒரு கேள்விதான்.
ஏழைகளுக்கான நல்ல வாழ்க்கையை உருவாக்க நினைக்கும் ஒரு நகரம் கட்டிடங்களை மட்டும் கட்டினால் போதுமா?
ப்ரூயிட்–இகோவின் பதில் எளிமையானது அல்ல.
அதன் தோல்வி ஒரு கட்டிடத்தின் இடிபாடுகளில் முடிவதில்லை. ஒரு சமூகத்தை உருவாக்கும் பொறுப்பை கட்டிட வடிவமைப்பு, அரசியல், பொருளாதாரம், பராமரிப்பு, நகரத்தின் மாற்றங்கள், மனித வாழ்க்கை ஆகியவற்றிலிருந்து தனித்தனியாகப் பிரிக்க முடியாது என்பதை உணர்த்தியபடியே அது வரலாற்றில் நிற்கிறது.
பின்சேர்க்கை
ஆவணப்படம், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பிரூயிட்–ஐகோ குடியிருப்பு இருந்த இடத்துக்குத் திரும்பி வரும் முன்னாள் குடியிருப்பாளருடன் தொடங்குகிறது. கட்டிடங்கள் இடிக்கப்பட்டு பல ஆண்டுகள் கடந்தும் அந்த இடத்தின் பெரும்பகுதி இன்னும் வெறுமையாக இருப்பதை அவர் கவனிக்கிறார்.
அங்கிருந்து பிரூயிட்–ஐகோ உருவான வரலாற்றை ஆவணப்படம் பின்னோக்கிப் பார்க்கிறது. செயின்ட் லூயிஸ் நகரில் இருந்த பழைய, நெருக்கமான குடியிருப்புகளுக்குப் பதிலாக உயரமான பொதுக் குடியிருப்புகளை உருவாக்க நகரம் முடிவு செய்கிறது. கட்டிடக் கலைஞர் மினோரு யமசாகியின் வடிவமைப்பில் பதினொன்று மாடிகள் கொண்ட முப்பத்து மூன்று கட்டிடங்கள் உருவாகின்றன.
முன்னாள் குடியிருப்பாளர்களின் நேர்காணல்கள், பழைய புகைப்படங்கள் மற்றும் அக்காலக் காட்சிகள் மூலம், புதிய வீடுகளுக்குள் மக்கள் முதலில் குடியேறிய காலமும், பின்னர் அவர்களின் வாழ்க்கை படிப்படியாக மோசமடைந்த விதமும் ஆவணப்படத்தில் பதிவாகின்றன.
காலப்போக்கில் குடியிருப்புகளின் பராமரிப்பும் பாதுகாப்பும் குறைகின்றன. அதே நேரத்தில் செயின்ட் லூயிஸ் நகரத்தின் மக்கள் தொகையும் தொழில் வளர்ச்சியும் வீழ்ச்சியடைகின்றன. வேலைவாய்ப்புகள் குறைந்ததால் குடியிருப்பாளர்களின் வருமானம் குறைகிறது. வாடகை வருவாய் குறைந்ததால் குடியிருப்புகளைப் பராமரிப்பதற்கான பணமும் குறைகிறது. பராமரிப்பு குறைவதால் வாழ்க்கை நிலை மோசமடைகிறது; அதன் விளைவாக மேலும் மக்கள் அங்கிருந்து வெளியேறுகிறார்கள்.
இவ்வாறு உருவான தொடர் வீழ்ச்சியே பிரூயிட்–ஐகோவின் அழிவுக்கு வழிவகுக்கிறது. 1972 முதல் 1976 வரை கட்டிடங்கள் படிப்படியாக வெடிவைத்து இடிக்கப்படுகின்றன.
ஆனால் இந்த அழிவை நவீன கட்டிடக்கலையின் தோல்வி என்று மட்டும் விளக்கும் கருத்தை ஆவணப்படம் மறுக்கிறது. பொதுக் குடியிருப்பு திட்டமே தவறு என்ற பார்வையையும் அது கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.
அதற்குப் பதிலாக, ஒரு நகரத்தின் மக்கள் தொகை வீழ்ச்சி, தொழில்துறை சரிவு, வேலைவாய்ப்பின்மை, வறுமை, பராமரிப்புக்கான நிதிப் பற்றாக்குறை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து பிரூயிட்–ஐகோவின் வாழ்க்கையை எவ்வாறு சிதைத்தன என்பதை முன்னாள் குடியிருப்பாளர்களின் அனுபவங்களின் வழியாக ஆவணப்படம் பதிவு செய்கிறது.
இறுதியில், இடிக்கப்பட்ட கட்டிடங்களின் கதை மட்டுமல்லாமல், அவற்றின் தோல்விக்குப் பின்னால் இருந்த நகரத்தின் ஒட்டுமொத்த வீழ்ச்சியையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியத்துடன் ஆவணப்படம் நிறைவடைகிறது.
இதில் இன்னொரு கசப்பான நகைமுரண் இருக்கிறது. பிரூயிட்–ஐகோ குடியிருப்பு வளாகத்தை வடிவமைத்த அதே கட்டிடக் கலைஞரான மினோரு யமசாகிதான் பின்னர் உலக வர்த்தக மையத்தின் இரட்டைக் கோபுரங்களையும் வடிவமைத்தார்.
பிரூயிட்–ஐகோ கட்டிடங்கள் 1972 முதல் 1976 வரை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக இடிக்கப்பட்டன. அவற்றின் அழிவு நவீன கட்டிடக்கலையின் தோல்விக்கான அடையாளமாகப் பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் யமசாகி அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து 1986-ல் மரணமடைந்துவிட்டார்.
அதனால், அவர் வடிவமைத்த மற்றொரு மிகப்பெரிய படைப்பான உலக வர்த்தக மையத்தின் இரட்டைக் கோபுரங்கள் 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று பயங்கரவாதத் தாக்குதலில் தகர்ந்து விழுந்தபோது, அதை அவர் பார்க்க உயிருடன் இல்லை. தன் வாழ்நாளில் தன் ஒரு முக்கியப் படைப்பின் அழிவைப் பார்த்த கட்டிடக் கலைஞர், தன் மற்றொரு புகழ்பெற்ற படைப்பின் அழிவை அறியாமலேயே பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பே மறைந்துவிட்டார்.
ஆனால் இந்த இரண்டு அழிவுகளுக்கும் காரணம் முற்றிலும் வேறுபட்டது. பிரூயிட்–ஐகோவின் வீழ்ச்சி சமூக, பொருளாதார மற்றும் நிர்வாகச் சிக்கல்களின் நீண்ட விளைவு; உலக வர்த்தக மையத்தின் அழிவு வெளிப்புற பயங்கரவாதத் தாக்குதலின் விளைவு.
ஒரே கட்டிடக் கலைஞர் வடிவமைத்த இரண்டு மாபெரும் கட்டிடத் தொகுதிகள் வரலாற்றில் இருவேறு காரணங்களால் அழிந்ததும், அவற்றில் ஒன்றின் அழிவை நேரில் கண்ட யமசாகி, மற்றொன்றின் அழிவைக் காணும் முன்பே இறந்துவிட்டதும் இந்த வரலாற்றின் மிகவும் கசப்பான நகைமுரண்களில் ஒன்று.
#கீதப்ப்ரியன்கட்டடக்கலை
#கீதப்ப்ரியன்ஆவணப்படம்
