ஒரு பெண்ணின் முகத்தை அமிலத்தால் சிதைத்துவிட்டால், அழிக்கப்படுவது அவளுடைய தோற்றம் மட்டும்தானா?
2012ஆம் ஆண்டு வெளியான சேவிங் ஃபேஸ் Saving Face இந்தக் கேள்வியை தனிப்பட்ட துயரமாக மட்டும் அணுகாமல், பாகிஸ்தானில் பெண்களைத் தாக்கும் அமில வன்முறையின் பின்னால் இருக்கும் சமூக மற்றும் கட்டமைப்பு அநீதிகளை நேருக்கு நேர் ஊடுருவிப் பார்க்கிறது.
40 நிமிடங்களே நீளமுள்ள இந்த ஆவணப்படம், இரண்டு அமிலத் தாக்குதலில் உயிர் தப்பிய பெண்களின் நீதிக்கான போராட்டத்தையும் உடல் மீட்பையும் மையமாகக் கொண்டு, ஒரு மருத்துவரின் மருத்துவப் பணியையும் அரசியல் மாற்றத்தையும் ஒரே ஓட்டத்தில் இணைக்கிறது.
லண்டனில் பணிபுரியும் பாகிஸ்தானிய பிளாஸ்டிக் அறுவைச் சிகிச்சை நிபுணர் டாக்டர் முகமது ஜாவத், அமிலத் தாக்குதலால் முகம் சிதைந்த பெண்களுக்கு மறுசீரமைப்பு அறுவைச் சிகிச்சை செய்வதற்காக பாகிஸ்தானுக்குச் செல்கிறார்.
அவருடைய வருகை இந்த ஆவணப்படத்தின் முக்கியமான மனிதநேயத் தளமாக மாறுகிறது.
அமிலத்தால் ஏற்பட்ட காயம் வெளிப்புறத் தோலில் மட்டும் நிற்கவில்லை; முகத்தோற்றம், உடல் இயக்கம், தன்னம்பிக்கை, சமூக உறவுகள், நீதிக்கான போராட்டம் என வாழ்க்கையின் பல அடுக்குகளையும் அது தாக்குகிறது.
அந்தப் பாதிப்புகளுக்கு மருத்துவ சிகிச்சை வழங்குவது அவசியமானது என்றாலும், மருத்துவமனைக்குள் முடிந்துவிடாத பிரச்சினை இது என்பதை ஆவணப்படம் தொடர்ந்து விரிவுபடுத்துகிறது.
இந்தப் பெண்களின் நிலையை இன்னும் கடுமையாக்குவது, அமில வன்முறைகள் அனைத்தும் சட்டத்தின் முன் முழுமையாகப் பதிவாகாத சூழல்.
பாகிஸ்தானின் Acid Survivors Foundation ஆண்டுக்கு நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட அமிலத் தாக்குதல்களை ஆவணப்படுத்தியிருந்தாலும், புகார் அளிக்கப்படாத சம்பவங்கள் காரணமாக உண்மையான எண்ணிக்கை அதைவிட அதிகம் என்பதே கள யதார்த்தம்.
பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறையைத் தடுக்க வேண்டிய சமூக அமைப்புகளும் சட்ட நடைமுறைகளும் பலவீனமாக இருக்கும்போது, குற்றத்தின் தாக்கம் உடலில் மட்டும் அல்லாமல் நீதியைப் பெறும் வாய்ப்பிலும் நீடிக்கிறது.
அதனால் இங்கு முகத்தை மீட்டெடுக்கும் அறுவைச் சிகிச்சையும் நீதியைத் தேடும் சட்டப் போராட்டமும் ஒன்றுக்கொன்று பிரிந்த பாதைகளாக இல்லாமல் ஒரே மீட்புப் பயணத்தின் இரு பகுதிகளாக நிற்கின்றன.
திரைப்படத்தின் வலிமை இந்தப் பிரச்சினையை வெறும் துயரக் காட்சிகளாக மாற்றாமல், அதை மாற்ற முயலும் மனிதர்களையும் சமூக தொண்டு நிறுவனங்களையும் இணைத்துக் காட்டுவதில் இருக்கிறது.
டாக்டர் ஜாவத்தின் மருத்துவப் பணியுடன் Acid Survivors Foundation போன்ற அமைப்புகளின் செயல்பாடும் இடம்பெறுகிறது.
இதன் மூலம் அமிலத் தாக்குதலில் உயிர் தப்பியவர்களுக்கு சிகிச்சை தேவைப்படுவது மட்டுமல்ல, அவர்களின் குரல் பதிவு செய்யப்படுவதும் சட்டப் பாதுகாப்பு கிடைப்பதும் அவசியம் என்பதை ஆவணப்படம் இயல்பாக நகர்த்துகிறது.
இதற்கிடையில், இந்த தனிப்பட்ட வாழ்க்கைகளின் துயரம் அரசியல் மட்டத்திற்கும் செல்கிறது.
அமில வன்முறையை எதிர்கொள்ள பாகிஸ்தான் நாடாளுமன்றம் சட்ட மசோதாவை நிறைவேற்றும் முயற்சியை ஆவணப்படம் பதிவு செய்கிறது.
இதுவே அதன் பார்வையை தனிநபர் துயரத்திலிருந்து சமூக மாற்றத்துக்குக் கொண்டு செல்கிறது.
பாதிக்கப்பட்ட ஒருவரின் முகத்தில் ஏற்பட்ட காயத்தைப் பார்ப்பதிலிருந்து தொடங்கும் கதை, அந்தக் காயம் உருவாகும் சமூக சூழலை மாற்றுவதற்கான சட்டம் வரை விரிகிறது.
இயக்குநர் ஷர்மீன் ஒபைத்-சினாய் இந்த அம்சத்தை பாகிஸ்தானைப் பற்றிய நேர்மறையான மாற்றத்தின் ஒரு பகுதியாகக் கருதுகிறார்;
வெளிநாட்டில் பணிபுரியும் ஒரு பாகிஸ்தானிய மருத்துவர் தனது நாட்டிற்குத் திரும்பி பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு சிகிச்சை அளிப்பதும், நாடாளுமன்றம் அமில வன்முறைக்கு எதிராக சட்ட நடவடிக்கை எடுப்பதும் அதற்கான இரண்டு முக்கிய காரணிகளாக அமைந்தன.
திரைப்படத்தின் படப்பிடிப்பும் எளிதானதாக அமையவில்லை. அமிலத் தாக்குதலில் உயிர் தப்பியவர்களை அணுகி அவர்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுவதிலும், உள்ளூர் சமூகத்துடன் தொடர்பை உருவாக்குவதிலும் தொடக்கத்தில் சிரமம் இருந்தது.
ஆனால் நீண்டகால நேரடி தொடர்பின் மூலம் அந்தத் தடைகள் குறைந்தன. இந்த அணுகுமுறை முக்கியமானது;
ஏனெனில் இத்தகைய கதைகளில் கேமரா ஒரு வெளிப்புற பார்வையாளராக மட்டும் நின்றுவிட்டால், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வாழ்க்கை வெறும் செய்திக் காட்சியாக மாறிவிடும்.
இங்கு அவர்களின் போராட்டத்திற்குள் நெருக்கமாகச் செல்வதற்கான முயற்சியே ஆவணப்படத்தின் மனிதநேயத் தன்மையை உருவாக்குகிறது.
அதே நேரத்தில் இந்த ஆவணப்படத்தை முழுமையான வெற்றிக் கதையாக மட்டும் பார்க்கப்பட முடியாத சிக்கலும் இதன் பின்னணியில் உள்ளது.
படத்தில் இடம்பெற்ற அமிலத் தாக்குதல் உயிர் தப்பிய ருக்சானா, இயக்குநர் தமக்கு பணம், புதிய வீடு, பிளாஸ்டிக் அறுவைச் சிகிச்சை ஆகிய உதவிகளை உறுதியளித்து ஆவணப்படத்தில் பங்கேற்கச் செய்ததாகக் குற்றம்சாட்டி வழக்குத் தொடர்ந்தார்.
வெற்று ஆவணங்களில் கையெழுத்திடச் செய்ததாகவும், திரைப்படத்தின் விளைவாக கணவர் வீட்டை விட்டு வெளியேற்றியதுடன் குடும்பத்தினரும் தொடர்பை நிறுத்தியதாகவும் அவர் தனது வழக்கில் குறிப்பிட்டார்.
இயக்குநர் இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை மறுத்ததுடன், அத்தகைய உதவிகளைத் தான் உறுதியளிக்கவில்லை என்றும், டாக்டர் ஜாவத் அறுவைச் சிகிச்சை செய்ய முன்வந்தபோதும் ருக்சானா அதை ஏற்கவில்லை என்றும் பதிலளித்தார்.
பின்னர் Acid Survivors Foundation மற்றும் ருக்சானா இணைந்து பாகிஸ்தானில் Saving Face திரையிடப்படுவதைத் தடுக்க சிவில் வழக்குத் தொடர்ந்தனர்;
படத்தை ஒளிபரப்பும் உரிமை இருந்தபோதிலும், அந்தத் தடையை மதிக்க இயக்குநர் ஒப்புக்கொண்டார்.
ஒரு சமூகப் பிரச்சினையை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டு வரும் ஆவணப்படமே, அதில் பங்கேற்கும் ஒருவரின் உரிமைகள் மற்றும் எதிர்பார்ப்புகள் குறித்த கேள்விகளையும் எதிர்கொண்டது என்பது அதன் வரலாற்றில் தவிர்க்க முடியாத முரண்பாடாக நிற்கிறது.
இந்த சிக்கல்களுக்கிடையிலும், திரைப்படம் ஏற்படுத்திய தாக்கம் அதன் கலைச் சாதனையைத் தாண்டிச் செல்கிறது.
படத்தின் பதிவு ஒரு அமிலத் தாக்குதலின் கொடுமையை மட்டும் காட்டாமல், அதற்குப் பிறகு ஒரு பெண் தனது உடலையும் வாழ்க்கையையும் மீட்டெடுக்க வேண்டிய நீண்ட பாதையை முன்வைக்கிறது.
மருத்துவ அறிவியல், சமூக அமைப்புகள், சட்டம், தனிப்பட்ட தைரியம் ஆகியவை ஒன்றாக இணைந்தால்தான் அந்த மீட்பு முழுமை பெறும் என்ற கருத்தை அதன் குறுகிய கால அளவுக்குள் செறிவாக உருவாக்குகிறது.
ஆவணப்படத்தின் காட்சியமைப்பு மற்றும் படத்தொகுப்பு இந்தப் பல அடுக்குகளையும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையதாக வைத்திருப்பதால், தனிப்பட்ட மனிதர்களின் வாழ்க்கை ஒரு பெரிய சமூகப் பிரச்சினையின் பிரதிநிதியாக மாறுகிறது.
இந்த அணுகுமுறையே இப்படம் பெற்ற அங்கீகாரத்துக்கும் காரணமான முக்கிய அம்சமாகிறது.
2012ஆம் ஆண்டு சிறந்த குறும்பட ஆவணப்படத்திற்கான ஆஸ்கர் விருதை வென்றதுடன், ஷர்மீன் ஒபைத்-சினாய் பாகிஸ்தானின் முதல் ஆஸ்கர் விருது பெற்ற வெற்றியாளராகிறார்.
அதே ஆண்டில் எம்மி விருதுகளில் சிறந்த ஆவணப்படம் மற்றும் ஆவணப்படம்-நீள வடிவத்திற்கான சிறந்த படத்தொகுப்பு ஆகியவற்றையும் வெல்கிறது;
அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப நிகழ்ச்சிகள், ஆவணப்படம் மற்றும் நீள வடிவ ஒளிப்பதிவு, ஆய்வு ஆகிய பிரிவுகளிலும் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது.
இந்த விருதுகள் திரைப்படத்தின் சமூகப் பொருளை மட்டும் அங்கீகரிப்பதில்லை; அதைத் திரைப்படமாக வடிவமைத்த விதத்திற்கும் கிடைத்த அங்கீகாரமாக அமைகின்றன.
இறுதியில் இப்படைப்பு நினைவில் நிற்பது அமிலத்தால் சிதைந்த முகங்களை காட்டியதற்காக மட்டும் அல்ல.
அந்த முகங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் நீதிக்கான போராட்டம், மருத்துவ மீட்பு, குடும்ப உறவுகளின் முறிவு, பெண்களின் சமூக நிலை, சட்டத்தின் தேவை, மாற்றத்தை உருவாக்க முயலும் மனிதர்கள் ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே குறுகிய ஆவணப்பட வடிவத்துக்குள் கொண்டுவந்ததற்காக.
ஒரு காயத்தைப் பதிவு செய்வது எளிது; அந்தக் காயம் உருவாகும் சமூக அமைப்பைத் தேடிச் சென்று, அதை மாற்றுவதற்கான வாய்ப்பையும் அதே கதைக்குள் காட்டுவது கடினம்.
இந்த ஆவணப்படம் அந்தக் கடினமான பாதையையே தேர்ந்தெடுக்கிறது. அதனால் இது ஒரு வன்முறையைப் பற்றிய ஆவணப்படமாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் முகத்தை மீட்டெடுப்பதோடு சமூகத்தின் முகத்தையும் மாற்ற வேண்டிய அவசியத்தைப் பதிவு செய்யும் படைப்பாக நிலைக்கிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
