ஒரு மனிதன் உயிர் பிழைப்பதற்காகத் தனது திறமையைப் பயன்படுத்தும்போது, அந்தத் திறமை ஒரு கொடூரமான ஆட்சியின் ஆயுதமாக மாறினால், அவனுடைய பொறுப்பு என்னவாக இருக்கும்?
உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதற்கும் மனச்சாட்சிக்கு உண்மையாக இருப்பதற்கும் இடையிலான இந்தச் சிக்கலான கேள்வியை மையமாகக் கொண்டது ஸ்டீபன் ரூசோவிட்ஸ்கி இயக்கிய தி கவுன்டர்ஃபீட்டர்ஸ் (The Counterfeiters, 2007).
இரண்டாம் உலகப் போரின் பின்னணியில் நடைபெற்ற உண்மைச் சம்பவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ள இந்தத் திரைப்படம், நாஜி ஜெர்மனியின் ரகசியப் போலிப் பணத்தாள் தயாரிப்புத் திட்டத்தை ஒரு மனிதநேயப் போராட்டமாக அணுகுகிறது.
சாலமன் சோரோவிட்ச் (கார்ல் மார்கோவிக்ஸ்) என்ற யூதப் பணத்தாள் கள்ளநோட்டு அச்சடிப்பவனை மையமாகக் கொண்ட திரைப்படம், மனிதனின் திறமைக்கும் அவன் வாழும் அரசியல் சூழலுக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டை நுட்பமாக ஆராய்கிறது.
ஒரு தொழிலில் சிறந்து விளங்குவது மட்டுமே ஒருவருடைய அடையாளமாக இருக்க முடியுமா, அந்தத் திறமை யாருடைய கட்டுப்பாட்டில் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதும் முக்கியமா என்ற கேள்விகளைத் திரைப்படம் எழுப்புகிறது.
குறிப்பாக, உயிர் பிழைப்பதற்கான அடிப்படைத் தேவையே மனிதனின் அறநெறித் தீர்மானங்களை எவ்வாறு பாதிக்கக்கூடும் என்பதை எளிமையான காட்சிகளின் வழியாக உணர்த்துகிறது.
இயக்குநர் ஸ்டீபன் ரூசோவிட்ஸ்கியின் அணுகுமுறையில் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், வரலாற்றுப் பின்னணியை வெறும் கொடூரங்களின் தொகுப்பாகக் காட்டாமல், அதற்குள் சிக்கிக்கொண்ட மனிதர்களின் மனநிலையை ஆராய்வதாகும்.
நாஜி ஆட்சியின் அதிகாரம், வதை முகாம்களின் மனிதாபிமானமற்ற தன்மை, உயிர் பிழைப்பதற்காக மனிதர்கள் எதிர்கொள்ளும் கட்டாயங்கள் ஆகியவை திரைப்படத்தின் அடிப்படையான சூழலை உருவாக்குகின்றன.
இதில் நல்லவர், கெட்டவர் என்று எளிதாகப் பிரித்துவிட முடியாத மனிதர்களின் மனப்போராட்டங்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது.
குறிப்பாக, உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளும் முயற்சிக்கும் மற்றவர்களிடம் கொண்டிருக்கும் பொறுப்புணர்வுக்கும் இடையே உருவாகும் முரண்பாடு திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிகரமான அடித்தளமாக அமைகிறது.
அடால்ஃப் பர்கரின் தி டெவில்ஸ் வொர்க்ஷாப் என்ற நினைவுக் குறிப்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட திரைக்கதை, வரலாற்றுச் சம்பவத்தையும் தனிமனித அனுபவத்தையும் இணைக்கிறது.
இயக்குநர் அந்த நூலின் ஆசிரியருடன் எழுத்தாக்கம் மற்றும் தயாரிப்பின் பல்வேறு கட்டங்களிலும் நெருக்கமாக ஆலோசனை செய்திருப்பது, இந்தப் படைப்பின் வரலாற்று அணுகுமுறைக்கு முக்கியமான பின்னணியாக அமைகிறது.
வரலாற்றுச் சம்பவங்களைப் பார்வையாளர்களுக்கு விளக்குவதுடன் நின்றுவிடாமல், அவற்றுக்குள் வாழ்ந்த மனிதர்களின் தேர்வுகளையும் மனநிலைகளையும் முன்னிறுத்தும் திரைக்கதை அமைப்பு படத்திற்கு ஆழத்தை வழங்குகிறது.
சாலமன் கதாபாத்திரத்தில் கார்ல் மார்கோவிக்ஸ் வழங்கியுள்ள நடிப்பு திரைப்படத்தின் மிக முக்கியமான பலங்களில் ஒன்று. தன்னம்பிக்கை, தொழில்முறை பெருமிதம், உயிர் பிழைப்பதற்கான உள்ளுணர்வு, மனதிற்குள் எழும் அறநெறிக் குழப்பம் ஆகிய வெவ்வேறு உணர்வுகளை ஒரே கதாபாத்திரத்தில் இயல்பாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
அவருடைய நடிப்பில் தேவையற்ற நாடகத்தன்மை இல்லை. முகபாவனைகள், உடல்மொழி, அமைதியான எதிர்வினைகள் ஆகியவற்றின் வழியாக கதாபாத்திரத்தின் உள்மனநிலையை உணர்த்துகிறார்.
அடால்ஃப் பர்கர் கதாபாத்திரத்தில் ஆகஸ்ட் டீலும், நாஜி அதிகாரி ஹெர்சாக் கதாபாத்திரத்தில் டேவிட் ஸ்ட்ரைசோவும் வழங்கியுள்ள நடிப்பும் முக்கியமானவை.
குறிப்பாக, அதிகாரத்தின் அழுத்தத்திற்கும் கைதிகளின் மனிதநிலைக்கும் இடையிலான உறவை இந்தக் கதாபாத்திரங்கள் வழியாகத் திரைப்படம் வலுப்படுத்துகிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் பெனடிக்ட் நியூன்ஃபெல்ஸின் காட்சிப்பதிவு, திரைப்படத்தின் காலச்சூழலுக்கும் மனநிலைக்கும் பொருத்தமானதாக அமைந்துள்ளது.
வதை முகாம்களின் அடக்குமுறை நிறைந்த சூழலையும், மனிதர்கள் வாழும் இடங்களுக்கிடையிலான வேறுபாடுகளையும் காட்சிகளின் வழியாக உணர்த்தும் அணுகுமுறை கவனிக்கத்தக்கது.
காட்சியமைப்பும் கலை இயக்கமும் வரலாற்றுப் பின்னணியை நம்பகமான முறையில் உருவாக்குவதற்கு உதவுகின்றன. ஆடம்பரமான காட்சிகளைக் கொண்டு பார்வையாளர்களைக் கவர்வதற்குப் பதிலாக, கதாபாத்திரங்கள் வாழும் சூழலின் தன்மையை உணர்த்துவதில் திரைப்படம் கவனம் செலுத்துகிறது.
படத்தொகுப்பில் கதையின் கால அடுக்குகளையும் அதன் உணர்ச்சிப் போக்கையும் இணைக்கும் அமைப்பு முக்கியமானது.
போருக்குப் பிந்தைய காலத்தையும் போர்க்காலப் பின்னணியையும் இணைக்கும் கதை சொல்லும் முறை, பார்வையாளர்களுக்கு ஒரே மனிதனின் வாழ்க்கையை வெவ்வேறு காலச் சூழல்களில் புரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பை வழங்குகிறது.
இதனால் திரைப்படம் ஒரு நேரடியான வரலாற்றுப் பதிவாக இல்லாமல், நினைவுகள், அனுபவங்கள், மனநிலை ஆகியவற்றை இணைக்கும் தனித்துவமான நாடகமாக உருவாகிறது.
இசையமைப்பாளர் மாரியஸ் ரூஹ்லாண்டின் பின்னணி இசையுடன், பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பு பதிவு செய்யப்பட்ட அர்ஜென்டினிய ஹார்மோனிகா கலைஞர் ஹியூகோ டியாஸின் பாரம்பரிய டாங்கோ இசையும், 1930 மற்றும் 1940களின் ஓபரா பதிவுகளும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
இந்த இசைத் தேர்வு திரைப்படத்தின் காலப்பின்னணியுடன் தொடர்புடைய தனித்துவமான ஒலிச்சூழலை உருவாக்குகிறது. இசை உணர்ச்சிகளை வலுக்கட்டாயமாகத் திணிப்பதற்குப் பதிலாக, காட்சிகளின் மனநிலையை ஆதரிக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளது.
இந்தத் திரைப்படத்தின் மிக முக்கியமான சிறப்பு, மனிதநேயத்தை எளிதான அறநெறி முடிவுகளுக்குள் அடைத்துவிடாமல் அணுகுவதுதான். கடுமையான ஒடுக்குமுறையின் கீழ் வாழும் மனிதர்களிடம் சுதந்திரமான தேர்வுகளை எதிர்பார்ப்பது எவ்வளவு நியாயமானது என்ற கேள்வியை இது முன்வைக்கிறது.
உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதற்காகச் செய்யப்படும் செயல்கள், பிறருடைய வாழ்க்கையிலும் சமூகத்திலும் ஏற்படுத்தக்கூடிய விளைவுகள் என்ன என்பதையும் சிந்திக்க வைக்கிறது.
ஒருவருடைய திறமை அவருடைய தனிப்பட்ட முன்னேற்றத்திற்குப் பயன்படலாம்; அதே திறமை அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களின் நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்தப்படும்போது அதன் பொருள் முற்றிலும் மாறிவிடுகிறது.
இந்த முரண்பாட்டைத் திரைப்படம் மனிதர்களின் அன்றாட உணர்வுகளுடனும் உறவுகளுடனும் இணைத்துக் கையாள்கிறது.
சில விமர்சனங்களில் யூதர்களைப் பற்றிய பொதுவான முன்முடிவுகளையும் ஒரே மாதிரியான சித்தரிப்புகளையும் இந்தப் படம் வலுப்படுத்திவிடக்கூடும் என்ற கவலையும் முன்வைக்கப்பட்டது. அத்தகைய அபாயத்தை இயக்குநரும் உணர்ந்திருந்தார். இதுவே வரலாற்றுப் பின்னணியைக் கையாளும்போது கதாபாத்திரங்களை ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் பிரதிநிதிகளாக மட்டும் சித்தரிக்காமல், தனித்துவமான மனிதர்களாக அணுக வேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது.
உலகளாவிய வரவேற்பிலும் திரைப்படம் குறிப்பிடத்தக்க இடத்தைப் பெற்றது. மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 100க்கு 78 மதிப்பெண்களையும், ராட்டன் டொமாட்டோஸில் 93 சதவீத ஆதரவையும் பெற்றது.
2007ஆம் ஆண்டுக்கான பெர்லின் சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் கோல்டன் பியர் விருதுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. அதே ஆண்டின் ஜெர்மன் திரைப்பட விருதுகளில் துணை நடிகருக்கான விருதை டேவிட் ஸ்ட்ரைசோ வென்றார்.
2007ஆம் ஆண்டின் கென்ட் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த திரைப்படத்திற்கான கிராண்ட் பிரிக்ஸ் விருதையும் பெற்றது. மேலும், 2008ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற 80வது ஆஸ்கர் விருது விழாவில் சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படத்திற்கான ஆஸ்கர் விருதை வென்றது. இந்த விருது ஆஸ்திரியாவுக்குக் கிடைத்த முதல் ஆஸ்கர் வெற்றியாகவும் அமைந்தது.
தி கவுன்டர்ஃபீட்டர்ஸ் ஒரு வரலாற்றுத் திரைப்படமாக மட்டுமல்லாமல், மனிதனின் மனச்சாட்சி, உயிர் பிழைப்பதற்கான போராட்டம், திறமையின் பயன்பாடு, அதிகாரத்தின் ஒடுக்குமுறை ஆகியவற்றை ஒரே தளத்தில் இணைக்கும் படைப்பாகத் தனித்து நிற்கிறது.
வரலாற்றில் நிகழ்ந்த கொடுமைகளைப் பார்ப்பதுடன் நின்றுவிடாமல், அத்தகைய சூழலில் ஒரு சாதாரண மனிதன் எதிர்கொள்ளும் அறநெறிச் சிக்கல்களையும் புரிந்துகொள்ளத் தூண்டுகிறது.
மனிதர்கள் எடுக்கும் முடிவுகளை அவர்களின் சூழலிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது என்பதை உணர்த்தும் இந்தத் திரைப்படம், பார்த்து முடித்த பின்னரும் மனதில் பல கேள்விகளைத் தொடர்ந்து எழுப்பக்கூடிய ஆழமான சினிமா அனுபவமாக அமைகிறது.
================================
படத்தின் கதை:-
இரண்டாம் உலகப் போர் முடிவடைந்த சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, மான்டே கார்லோ நகருக்கு ஒரு மனிதர் வருகிறார்.
அங்குள்ள ஆடம்பரமான விடுதியில் அறை எடுத்துத் தங்கும் அவர், தன்னிடமுள்ள பணத்தைக் கொடுத்து அங்குள்ள வசதிகளை அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறார்.
பின்னர் சூதாட்ட விடுதிக்குச் சென்று பணம் கட்டி விளையாடுகிறார். அதில் வெற்றியும் பெறுகிறார். அவருடைய செல்வச் செழிப்பான வாழ்க்கை முறையும், தன்னம்பிக்கையான நடத்தையும் அங்குள்ள அழகான பிரெஞ்சுப் பெண் ஒருவரின் கவனத்தை ஈர்க்கின்றன.
இருவருக்கும் அறிமுகம் ஏற்படுகிறது. ஆனால் அந்தப் பெண் ஒருநாள் அவருடைய கையில் பச்சை குத்தப்பட்டிருந்த எண்களைக் கவனிக்கிறாள்.
நாஜி ஜெர்மனியின் வதை முகாம்களில் அடைக்கப்பட்ட கைதிகளுக்கு அடையாளமாகக் கைகளில் எண்கள் பச்சை குத்தப்படும் வழக்கம் இருந்ததால், அவர் ஒரு முன்னாள் வதை முகாம் கைதி என்பதை அந்தப் பெண் புரிந்துகொள்கிறாள்.
இதையடுத்து கதை 1936ஆம் ஆண்டு பெர்லின் நகருக்குப் பின்னோக்கிச் செல்கிறது.
அந்த மனிதர்தான் சாலமன் சோரோவிட்ச் (கார்ல் மார்கோவிக்ஸ்). அவர் பணத்தாள்களையும் கடவுச்சீட்டுகளையும் மிகத் திறமையாகப் போலியாகத் தயாரிக்கும் ஒரு மோசடிக்காரராவார்.
உண்மையான பணத்தாள்களைப் போலவே தோற்றமளிக்கும் போலிப் பணத்தை உருவாக்குவதில் அவருக்குத் தனித்திறமை உள்ளது.
இந்தத் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தபோது காவல்துறையினரிடம் அவர் சிக்கிக்கொள்கிறார். இதனால் முதலில் ஒரு கட்டாயத் தொழிலாளர் முகாமில் அடைக்கப்படுகிறார்.
பின்னர் அங்கிருந்து மாற்றப்பட்டு, லின்ஸ் நகருக்கு அருகிலுள்ள மௌதௌசன் வதை முகாமுக்குக் கொண்டுசெல்லப்படுகிறார்.
அந்த முகாமில் கைதிகள் மிகக் கொடூரமான சூழ்நிலையில் வாழ்ந்து வருகின்றனர். போதிய உணவு கிடைக்காமல், காவலர்களின் அடக்குமுறைக்கும் கடுமையான வேலைகளுக்கும் ஆளாக வேண்டியுள்ளது.
இத்தகைய சூழலில் உயிர் பிழைப்பதற்கும், மற்ற கைதிகளைவிடச் சற்றேனும் பாதுகாப்பான நிலையைப் பெறுவதற்கும் சாலமன் முயற்சி செய்கிறார்.
அவரிடம் ஓவியம் வரையும் திறமை இருப்பதை உணர்ந்த அவர், அதைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளத் தொடங்குகிறார்.
முகாமிலுள்ள காவலர்களின் உருவப்படங்களையும் அவர்களுடைய குடும்பத்தினரின் படங்களையும் வரைந்து கொடுக்கிறார்.
அவருடைய ஓவியத் திறமையால் கவரப்பட்ட காவலர்கள், அதற்குப் பதிலாக அவருக்கு கூடுதல் உணவுப் பங்குகளை வழங்குகின்றனர்.
இதனால் மற்ற கைதிகளுடன் ஒப்பிடும்போது அவருக்கு ஓரளவு மேம்பட்ட உணவு கிடைக்கிறது. முகாமில் உயிர் பிழைப்பதற்காகத் தனது திறமையைப் பயன்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு ஏற்படுகிறது.
சாலமனின் ஓவியத் திறமை படிப்படியாகப் பலருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்கிறது. இதன் விளைவாக அவர் மௌதௌசன் முகாமிலிருந்து வேறொரு இடத்திற்கு மாற்றப்படுகிறார்.
அங்கு பெர்லினில் தன்னைக் கைது செய்த காவல்துறை அதிகாரியை மீண்டும் சந்திக்கிறார். இந்த அதிகாரியின் ஏற்பாட்டில், ஓவியம், அச்சிடுதல், பணத்தாள்கள் தயாரித்தல் போன்றவற்றில் திறமை கொண்ட பல கைதிகளுடன் சாலமன் சேர்க்கப்படுகிறார்.
அவர்கள் அனைவரும் சாக்சன்ஹவுசன் வதை முகாமில் அமைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு ரகசியப் பிரிவுக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகின்றனர்.
அந்தப் பிரிவின் நோக்கம் சாதாரண அச்சுப் பணிகளைச் செய்வதல்ல. நாஜி ஜெர்மனியின் ரகசியப் பணத்தாள் போலித் தயாரிப்புத் திட்டமான ஆபரேஷன் பெர்ன்ஹார்ட்டைச் செயல்படுத்துவதுதான் அதன் முக்கியப் பணி.
இரண்டாம் உலகப் போரின்போது பிரிட்டனின் பொருளாதாரத்தைச் சீர்குலைக்க நாஜி அரசு திட்டமிட்டிருந்தது.
அதற்காக இங்கிலாந்து வங்கியின் உண்மையான பணத்தாள்களைப் போலவே தோற்றமளிக்கும் ஏராளமான போலிப் பிரிட்டிஷ் பவுண்டு நோட்டுகளைத் தயாரித்து, அவற்றைச் சந்தையில் புழக்கத்தில் விட வேண்டும் என்பதே திட்டம்.
போலிப் பணத்தாள்கள் பெருமளவில் புழக்கத்திற்கு வந்தால், பிரிட்டிஷ் பணத்தின் மீதான நம்பிக்கை குறைந்து, அந்நாட்டின் பொருளாதாரம் பாதிக்கப்படும் என்று நாஜிக்கள் கணக்கிட்டிருந்தனர்.
இந்த ரகசியத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்துவதற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கைதிகள், முகாமின் மற்ற பகுதிகளில் அடைக்கப்பட்டிருந்தவர்களைவிட முற்றிலும் மாறுபட்ட நல்ல சூழலில் வைக்கப்பட்டனர்.
அவர்களுக்குத் தனித்தனி வசதியான படுக்கைகள், குளியலறை, போதுமான உணவு போன்றவை வழங்கப்பட்டன.
பொதுவாக வதை முகாம்களில் கைதிகள் அனுபவித்த கொடுமைகளுடன் ஒப்பிடும்போது, இந்தப் பிரிவில் அவர்களுடைய வாழ்க்கை ஓரளவு வசதியாக இருந்தது.
இருப்பினும் அவர்கள் சுதந்திரமான மனிதர்கள் அல்ல. ஆயுதம் ஏந்திய காவலர்களின் கட்டுப்பாட்டிலேயே தொடர்ந்து இருக்க வேண்டியிருந்தது.
காவலர்கள் அவர்களை அவமதிப்பதோடு, அவ்வப்போது அடித்துத் துன்புறுத்தவும் செய்தனர். சிறிய தவறுகளுக்குக்கூடக் கடுமையான தண்டனை கிடைக்கக்கூடிய சூழல் அங்கு நிலவியது.
அந்தப் பிரிவில் பல்வேறு பின்னணிகளைச் சேர்ந்த யூதக் கைதிகள் இருந்தனர். வங்கித் துறையில் பணியாற்றியவர்கள், அச்சுத் தொழிலில் அனுபவம் பெற்றவர்கள், அரசியல் எதிர்ப்பாளர்கள் எனப் பலரும் அங்கு அடைக்கப்பட்டிருந்தனர்.
அவர்களுடைய எண்ணங்களும் மனநிலைகளும் ஒன்றுபோல இருக்கவில்லை. சிலர் தங்களுக்குக் கிடைத்த கூடுதல் உணவும் வசதிகளும் காரணமாக நாஜிக்களுக்காகப் பணியாற்றுவதை ஏற்றுக்கொண்டனர்.
தாங்கள் ஒத்துழைக்காவிட்டால் மீண்டும் கொடூரமான முகாம்களுக்கோ அல்லது கொலை முகாம்களுக்கோ அனுப்பப்பட்டு உயிரிழக்க நேரிடும் என்ற அச்சம் அவர்களை அந்த முடிவுக்குத் தள்ளியது.
மற்றவர்கள், தாங்கள் தயாரிக்கும் போலிப் பணம் ஜெர்மனியின் போர் முயற்சிக்கு உதவுவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவித்தனர்.
நாஜிக்களின் திட்டத்திற்கு உதவுவது என்பது தங்களுடைய மக்களையும் எதிர்ப்புப் போராட்டத்தையும் காட்டிக்கொடுப்பதற்குச் சமம் என்று அவர்கள் கருதினர்.
ஆரம்பத்தில் சாலமனின் முக்கிய நோக்கம் உயிர் பிழைப்பதாக மட்டுமே இருந்தது. நாஜிக்கள் கேட்கும் வேலையைச் செய்து, தன்னுடைய உயிரையும் கிடைத்துள்ள சிறிய வசதிகளையும் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதே அவருடைய எண்ணமாக இருந்தது.
ஆனால் நாட்கள் செல்லச் செல்ல அவருடைய நிலைமை சிக்கலானதாக மாறுகிறது. தன்னுடன் பணியாற்றும் கைதிகளின் துயரங்களையும் அவர்களுடைய அச்சங்களையும் அவர் நெருக்கமாகப் பார்க்கிறார்.
அவர்கள் அனைவரும் நாஜிக்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் கைதிகள் என்பதையும், தங்களுடைய விருப்பத்திற்கு மாறாகவே இந்த வேலையைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது என்பதையும் உணர்கிறார்.
இதற்கிடையில் சாலமனுக்கு இந்தப் பணியில் இன்னொரு தனிப்பட்ட சவாலும் இருந்தது. பிரிட்டிஷ் பவுண்டு நோட்டுகளை வெற்றிகரமாகப் போலியாகத் தயாரிப்பதில் கைதிகள் முன்னேறியிருந்தாலும், அமெரிக்க டாலர் நோட்டுகளை அதேபோலத் தயாரிப்பது அவருக்கு ஒரு தொழில்முறை சவாலாக இருந்தது.
இதற்கு முன்பு அவரால் அமெரிக்க டாலரை வெற்றிகரமாகப் போலியாக உருவாக்க முடியவில்லை. எனவே, உலகின் முக்கியமான பணங்களில் ஒன்றான அமெரிக்க டாலரையும் தன்னால் போலியாகத் தயாரிக்க முடியும் என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும் என்ற தொழில்முறை பெருமிதம் அவருக்குள் இருந்தது.
இந்த ஆசை, உயிர் பிழைப்பதற்கான போராட்டம், சக கைதிகள் மீதான அக்கறை ஆகிய மூன்றும் அவருடைய முடிவுகளைச் சிக்கலாக்கின.
இந்தச் சூழலில் கைதிகள் தயாரிக்கும் போலிப் பணத்தாள்களின் பணிகள் வேகமாக முன்னேற வேண்டும் என்று நாஜி அதிகாரிகள் தொடர்ந்து அழுத்தம் கொடுக்கின்றனர்.
அவர்களுடைய எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்ற வேண்டிய கட்டாயம் சாலமனுக்கு இருந்தது. அதே நேரத்தில், அந்தத் திட்டத்தைத் தோல்வியடையச் செய்ய வேண்டும் என்று விரும்பிய மற்ற கைதிகளும் அவரைச் சுற்றியிருந்தனர்.
அவர்கள் அமெரிக்க டாலர் போலித் தயாரிப்பைத் திட்டமிட்டுத் தாமதப்படுத்த முயன்றனர். ஏனெனில் அந்தப் பணிகள் வெற்றிகரமாக முடிந்துவிட்டால், நாஜி ஜெர்மனியின் பொருளாதாரப் போர் மேலும் வலுப்பெறும் என்றும், அது அவர்களுடைய எதிரிகளுக்குப் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்றும் அவர்கள் அஞ்சினர்.
இதனால் சாலமன் ஒரே நேரத்தில் மூன்று தரப்புகளுக்கு இடையில் சிக்கிக்கொள்கிறார். ஒருபுறம், பணிகளை விரைவாக முடிக்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தும் நாஜி அதிகாரிகள் இருக்கிறார்கள்.
மறுபுறம், போலித் தயாரிப்பைச் சீர்குலைக்க முயலும் சக கைதிகள் இருக்கிறார்கள். இன்னொரு புறம், அவர்களுடைய உயிரையும் பாதுகாப்பையும் கருத்தில் கொண்டு செயல்பட வேண்டிய பொறுப்பும் அவருக்கு இருக்கிறது.
நாஜிக்களின் கோரிக்கைகளை வெளிப்படையாக மறுத்தால் தன்னுடைய உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படலாம். அதே நேரத்தில், மற்ற கைதிகளின் எதிர்ப்பை முற்றிலும் புறக்கணித்தால் அவர்களுடைய உயிருக்கும் ஆபத்து ஏற்படலாம்.
இந்த முரண்பாடுகளுக்கு இடையில் அவர் தொடர்ந்து சமநிலையைக் கையாள வேண்டியிருக்கிறது.
இறுதியில் கைதிகள் பிரிட்டிஷ் பவுண்டு நோட்டுகளை வெற்றிகரமாகப் போலியாகத் தயாரிக்கிறார்கள்.
நாஜிக்களின் முக்கியமான இலக்குகளில் ஒன்று நிறைவேறுகிறது. ஆனால் அமெரிக்க டாலர் போலித் தயாரிப்பு மட்டும் திட்டமிட்டபடி முன்னேறுவதில்லை.
கைதிகள் அந்த வேலையை வேண்டுமென்றே தாமதப்படுத்துகிறார்கள். இதனால் நாஜி அதிகாரிகளின் எதிர்பார்ப்புக்கும் கைதிகளின் செயல்பாட்டுக்கும் இடையே தொடர்ந்து மோதல் உருவாகிறது.
இவ்வாறு முகாமில் நாட்கள் நகரும்போது, போரின் நிலைமை நாஜிக்களுக்குச் சாதகமாக இல்லை என்பதற்கான சில அறிகுறிகள் கைதிகளுக்குத் தெரியத் தொடங்குகின்றன.
வெளியில் நடைபெறும் போரில் ஜெர்மனியின் நிலைமை மோசமடைந்து வருவதை அவர்கள் படிப்படியாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.
இதனால் நாஜி ஆட்சியின் முடிவு நெருங்கிக்கொண்டிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் அவர்களுக்குள் உருவாகிறது. இருந்தாலும் முகாமுக்குள் அவர்களுடைய நிலைமை மாறவில்லை.
எந்த நேரத்திலும் காவலர்களின் உத்தரவுகளுக்கு இணங்க வேண்டிய கட்டாயம் தொடர்கிறது.
ஒருநாள் திடீரென முகாமின் காவலர்கள், போலிப் பணத்தாள்களைத் தயாரிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த அச்சு இயந்திரங்களையும் மற்ற கருவிகளையும் அகற்றி வேறு இடத்திற்கு அனுப்பப்போவதாக அறிவிக்கிறார்கள்.
இதைக் கேட்ட கைதிகள் பெரும் அச்சமடைகிறார்கள். ஏனெனில் அவர்களுடைய வேலை முடிவடைந்துவிட்டால், தங்களைக் உயிருடன் வைத்திருக்க வேண்டிய அவசியம் நாஜிக்களுக்கு இனி இருக்காது என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.
இத்தனை நாட்களாகத் தங்களுடைய திறமைகளுக்காகவும் ரகசியத் திட்டத்திற்குத் தேவைப்பட்டதாலும் உயிருடன் வைக்கப்பட்டிருந்த அவர்கள், இப்போது கொல்லப்படுவதற்கான ஆபத்தில் இருப்பதாக உணர்கிறார்கள்.
ஆனால் அவர்களை உடனடியாகக் கொல்வதற்கு முன்பே எதிர்பாராத ஒரு நிகழ்வு நடைபெறுகிறது. செம்படை எனப்படும் சோவியத் ஒன்றியத்தின் படைகள் முகாமை நெருங்கி வருவதால், ஜெர்மானியக் காவலர்கள் முகாமைவிட்டு அவசரமாகத் தப்பிச் செல்கிறார்கள்.
இதனால் சாக்சன்ஹவுசன் முகாமில் நாஜி அதிகாரிகளின் கட்டுப்பாடு தளர்கிறது.
முகாமின் மற்ற பகுதிகளில் அடைக்கப்பட்டிருந்த கைதிகள் பலர் ஏற்கெனவே கடுமையான பட்டினியாலும் கொடுமைகளாலும் உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் இருந்தனர்.
அவர்களில் சிலர் ஆயுதங்களைக் கைப்பற்றியிருந்தனர். ஜெர்மானியக் காவலர்கள் தப்பிச் சென்றதைத் தொடர்ந்து, அந்தக் கைதிகள் முகாமின் கட்டுப்பாட்டைத் தங்கள் கைகளில் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.
பின்னர், ஒப்பீட்டளவில் வசதியாக வைக்கப்பட்டிருந்த போலிப் பணத்தாள் தயாரிப்புப் பிரிவுக்குள் அவர்கள் நுழைகிறார்கள்.
அங்கு இருந்த கைதிகளைப் பார்த்ததும் அவர்கள் முதலில் அதிர்ச்சியடைகிறார்கள். ஏனெனில் மற்ற கைதிகள் பட்டினியால் வாடி, எலும்பும் தோலுமாக இருந்தபோது, இந்தப் பிரிவில் இருந்தவர்கள் நன்றாக உணவு உண்டு, வசதியான படுக்கைகளில் வாழ்ந்திருந்தனர்.
அவர்களுடைய உடல்நிலையும் மற்ற கைதிகளிடமிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தது. இதனால் அவர்கள் சாதாரணக் கைதிகள் அல்ல, நாஜி எஸ்.எஸ். அதிகாரிகளாக இருக்க வேண்டும் என்று ஆயுதம் ஏந்திய கைதிகள் தவறாக நினைக்கிறார்கள்.
அவர்களைக் கொன்றுவிடுவதாக மிரட்டி துப்பாக்கியால் சுடத் தயாராகிறார்கள்.
ஆனால் அந்தப் பிரிவில் இருந்தவர்களின் கைகளில் பச்சை குத்தப்பட்டிருந்த கைதி அடையாள எண்களை அவர்கள் கவனித்த பிறகுதான் நிலைமை தெளிவாகிறது.
வசதியாக வைக்கப்பட்டிருந்தவர்களும் உண்மையில் வதை முகாமின் கைதிகள்தான் என்பது தெரியவருகிறது.
அவர்கள் நாஜி அதிகாரிகள் அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொண்டாலும், அடுத்ததாக இன்னொரு கடுமையான கேள்வி எழுகிறது.
மற்ற கைதிகள் பட்டினியால் சாகும் நிலையில் இருந்தபோது, இவர்கள் மட்டும் எப்படி இத்தனை வசதிகளுடன் வாழ்ந்தார்கள்?
மேலும், நாஜிக்களுக்காகப் போலிப் பணத்தாள்களைத் தயாரித்ததன் மூலம் அவர்கள் என்ன செய்துகொண்டிருந்தார்கள்?
இதனால் போலிப் பணத்தாள் தயாரிப்புப் பிரிவில் இருந்த கைதிகள் தங்களுடைய செயல்களுக்குக் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
நாஜிக்களுக்காகப் பணியாற்றியதற்கான காரணத்தையும், அந்த வேலையில் ஈடுபட வேண்டிய கட்டாயத்தையும், தங்களுக்குக் கிடைத்த வசதிகளையும் அவர்கள் விளக்க வேண்டியிருக்கிறது.
உயிர் பிழைப்பதற்காகவும், கொடூரமான வதை முகாம்களில் இருந்து தப்பிப்பதற்காகவும் அந்த வேலையைச் செய்தவர்கள் என்ற உண்மை ஒருபுறம் இருந்தாலும், அவர்கள் தயாரித்த போலிப் பணம் நாஜிக்களின் போர் முயற்சிக்குப் பயன்பட்டது என்ற கேள்வியிலிருந்து அவர்களால் எளிதில் விடுபட முடியவில்லை.
இதற்குப் பிறகு கதை மீண்டும் இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்த பிந்தைய மான்டே கார்லோ நகருக்குத் திரும்புகிறது.
தொடக்கத்தில் ஆடம்பரமான விடுதியில் தங்கி, சூதாட்ட விடுதியில் வெற்றி பெற்று, பணத்தைத் தாராளமாகச் செலவழித்துக் கொண்டிருந்த சாலமனை மீண்டும் பார்க்கிறோம்.
இப்போது அவர் அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கும் செல்வச் செழிப்பான வாழ்க்கைக்கும், அவர் வதை முகாமில் இருந்தபோது தயாரித்த போலிப் பணத்திற்கும் தொடர்பு இருப்பது தெளிவாகிறது.
நாஜிக்களுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட அந்தப் பணத்துடன் தொடர்புடைய செல்வத்தை அனுபவிப்பதில் அவருக்குள் ஒருவித வெறுப்பும் மனக்கசப்பும் உருவாகியிருக்கிறது.
அந்த மனநிலையில்தான் அவர் சூதாட்ட விடுதியில் தன்னிடமிருந்த பணம் முழுவதையும் திட்டமிட்டுத் தோற்கிறார்.
பணத்தை இழப்பது தற்செயலாக நிகழ்ந்த ஒன்றல்ல. நாஜிக்களுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட பணத்தின் மூலம் கிடைத்த செல்வத்தைத் தன்னிடமிருந்து அகற்ற வேண்டும் என்பதுபோல அவர் நடந்துகொள்கிறார்.
இதனால் அவருடைய கையில் இருந்த பணம் அனைத்தும் சூதாட்டத்தில் கரைந்துபோகிறது.
பணம் முழுவதையும் இழந்த பிறகு அவர் தனியாகக் கடற்கரையில் அமர்ந்திருக்கிறார்.
அப்போது அவரை அறிமுகமான அந்தப் பிரெஞ்சுப் பெண் தேடி வருகிறாள். சூதாட்டத்தில் அவர் இவ்வளவு பெரிய தொகையை இழந்துவிட்டதால் அவள் கவலையடைகிறாள்.
அவருடைய நிலையைப் பார்த்து, இழந்த பணத்தைப் பற்றியே தொடர்ந்து பேசுகிறாள். ஆனால் சாலமன் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் அவளுடன் மெதுவாக நடனமாடத் தொடங்குகிறார்.
பணத்தை இழந்ததை நினைத்து வருந்தும் அந்தப் பெண்ணிடம், சிரித்துக்கொண்டே, “நாம் எப்போதும் மீண்டும் பணத்தை சம்பாதித்துக்கொள்ளலாம்” என்று பதிலளிக்கையில் படம் நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்மூன்றாம்நூறு
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்பியர்
