ஒரு சிற்பி கல்லில் ஒரு தெய்வ உருவத்தை வடிக்கும்போது, அவன் செதுக்குவது கல்லை மட்டும்தானா?
அல்லது அவனுக்குள் அழியாமல் இருக்கும் ஒரு நினைவையும், ஒரு ஆன்மிக உணர்வையும் சேர்த்தே வடிக்கிறானா?
1992-ஆம் ஆண்டு வெளியான ராஜஷில்பி இப்படிப்பட்ட கேள்விகளை எழுப்பும் அபூர்வமான மலையாளத் திரைப்படம்.
புராணத்தின் ஆன்மாவை நேரடியாகச் சொல்லாமல், அதை நவீன மனிதர்களின் உணர்வுகளுடனும் கலைக்கான தேடலுடனும் இணைக்கும் அதன் அணுகுமுறையே படத்தின் மிகப் பெரிய தனித்துவம்.
ஆர். சுகுமாரன் எழுதி இயக்கியிருக்கும் இந்தப் படம், சிவன்–சதி–பார்வதி புராணத்தின் ஆன்மிகத் தளத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டாலும், வழக்கமான புராணத் திரைப்படத்தின் தோற்றத்தை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.
பழைய புராண உணர்வுகளை வேறொரு சூழலில், வேறுபட்ட மனிதர்களின் மனநிலைகளில் பிரதிபலிக்கச் செய்வது அதன் கதை சொல்லும் முறையின் முக்கியமான சிறப்பு.
இதனால் படம் ஒரு சாதாரண காதல் கதையாகவும், வெறும் கலைஞனின் வாழ்க்கைக் கதையாகவும் தன்னைச் சுருக்கிக்கொள்ளாமல், காதல், நினைவு, ஆன்மிகம், கலை, மனித ஆசை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று கலக்கும் உலகத்தை உருவாக்குகிறது.
ஷம்புவாக மோகன்லால் காட்டும் நடிப்பு இந்த உலகத்தின் மைய ஈர்ப்புகளில் ஒன்று.
கதாபாத்திரத்தின் வெளிப்புற முரட்டுத்தன்மையை மட்டும் அவர் முன்னிறுத்துவதில்லை; அதன் பின்னால் இருக்கும் அமைதி, தனிமை, உள்ளார்ந்த தீவிரம் ஆகியவற்றையும் உடல்மொழி, பார்வை, அசைவுகள் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
குறிப்பாக சிற்பத்துடனும் சிவதாண்டவத்துடனும் தொடர்புடைய தருணங்களில், வசனத்தைவிட உடல் மொழியே கதாபாத்திரத்தின் உள்ளத்தைப் பேசுகிறது.
அதனால் ஷம்பு ஒரு வழக்கமான திரைப்பட நாயகனாக இல்லாமல், கலைக்கும் ஆன்மிக உணர்வுக்கும் இடையில் வாழும் தனித்துவமான மனிதராக மனதில் பதிகிறார்.
துர்காவாக பானுப்பிரியா தனது முதல் மலையாளப் படத்திலேயே மிகவும் கவனிக்கத்தக்க திரை இருப்பை உருவாக்குகிறார்.
அழகு மட்டுமே கதாபாத்திரத்தின் அடையாளமாக மாறாமல், பார்வை, அசைவு, நடனம், உடல்மொழி ஆகியவற்றின் வழியாக ஒரு மர்மமான பெண்மையை உருவாக்குகிறார்.
ஷம்புவின் ஆளுமைக்கு எதிராகத் துர்காவின் இருப்பு உருவாக்கும் மனநிலைதான் படத்தின் காட்சிகளுக்கு ஒரு நுண்ணிய பதற்றத்தை அளிக்கிறது.
இருவருக்கிடையிலான உறவை வெளிப்படையான விளக்கங்களால் நிரப்பாமல், பார்வைகள் மற்றும் காட்சிகளின் மூலம் உணரச் செய்வதே படத்தின் நுட்பம்.
மது அம்பாட்டின் ஒளிப்பதிவு ராஜஷில்பியின் மிகப் பெரிய கலைச் செல்வங்களில் ஒன்று.
தஞ்சைப் பெரிய கோவில், தஞ்சை நிலப்பரப்பு, அம்பாசமுத்திரம் சுற்றுவட்டார இயற்கைக் காட்சிகள் போன்றவை வெறும் பின்னணியாகப் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை;
அவையே படத்தின் உணர்ச்சிச் சூழலின் ஒரு பகுதியாக மாறுகின்றன. கல், நீர், கோவில், சிற்பம், உடல், இயற்கை ஆகியவற்றை ஒரே காட்சியியல் மொழிக்குள் இணைக்கும் விதத்தில் ஒளிப்பதிவு செயல்படுகிறது.
குறிப்பாக நீருக்குள் ஒளியும் நிறமும் உருவாக்கும் மெல்லிய மாற்றங்களைப் பார்க்கும்போது, கேமரா காட்சியை பதிவு செய்வதற்காக மட்டுமல்ல, அதன் உணர்வைத் தொடுவதற்காகவும் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பது புரிகிறது.
தஞ்சைப் பெரிய கோவிலின் உள்ளே எடுக்கப்பட்ட சிற்பம் வடிக்கும் காட்சிகளும் பாடல் மற்றும் நடனக் காட்சிகளும் படத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான வரலாற்று மற்றும் கலைச் சூழலை வழங்குகின்றன.
கல்லால் உருவாக்கப்பட்ட பழமையான கட்டிடக்கலையும், மனித உடலின் அசைவுகளும், சிற்பியின் கைகளும் ஒரே காட்சியமைப்பில் சந்திக்கும்போது, படம் தனக்கென ஒரு காட்சி உலகத்தை உருவாக்குகிறது.
அம்பாசமுத்திரம் மலைப்பகுதியில் கலை இயக்குநர் கிருஷ்ணமூர்த்தி உருவாக்கிய கற்கோவில் மண்டபம், கொடிமரம் போன்ற அமைப்புகளும் அந்த உலகத்தை மேலும் நம்பத்தகுந்ததாக மாற்றுகின்றன.
கலை இயக்கம் இங்கே வெறும் அலங்காரம் அல்ல. கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை வெளிப்படுத்தும் கருவியாகவே அது செயல்படுகிறது.
பழமையான தரவாட்டு சூழல், கோவில் சார்ந்த அமைப்புகள், சிற்பங்கள், குளம், மலைப்பகுதி போன்றவை அனைத்தும் சேர்ந்து காலத்தால் உறைந்திருக்கும் ஒரு உலகத்தை உருவாக்குகின்றன.
அந்தச் சூழலில் மனிதர்கள் நகரும்போது, அவர்கள் வாழும் இடமும் அவர்களின் உணர்ச்சிகளோடு உரையாடுவது போன்ற அனுபவம் ஏற்படுகிறது.
இசையிலும் படம் குறிப்பிடத்தக்க உயரத்தை அடைகிறது. ரவீந்திரன் மாஸ்டரின் இசையும் ஓ. என். வி. குரூப்பின் வரிகளும் இணையும் விதம் பாடல்களுக்கு தனியான கவித்துவத் தன்மையை அளிக்கிறது. குறிப்பாக “பொய்கையில் குளிர்ப்பொய்கையில்” பாடல் மென்மையான குழலோசையைப் போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது. அதன் இசை மனதை அழுத்தாமல் மெதுவாக வருடிச் செல்லும் தன்மை கொண்டது. கே. ஜே. யேசுதாஸ், கே. எஸ். சித்ரா, பி. ஜெயச்சந்திரன் ஆகியோரின் குரல்கள் பாடல்களின் உணர்ச்சியை வேறுபட்ட பரிமாணங்களில் கொண்டு செல்கின்றன.
பின்னணி இசையை ஜான்சன் மாஸ்டர் அமைத்திருப்பது படத்தின் காட்சியியல் அமைதிக்கு இன்னொரு அடுக்கைச் சேர்க்கிறது.
இங்கே இசை காட்சியை ஆக்கிரமிப்பதற்குப் பதிலாக, காட்சிக்குள் மறைந்து அதன் உணர்வை வலுப்படுத்துகிறது.
இதனால் சில காட்சிகளில் ஒலி கேட்பதைவிட அதன் இல்லாமையே அதிகமாக உணரப்படுகிறது. காற்று, நீர், கோவில் சூழல், மனித அசைவுகள் ஆகியவற்றுடன் இசை இயல்பாகக் கலப்பது படத்தின் அழகியலை வலுப்படுத்துகிறது.
திரைப்படத்தின் ஒட்டுமொத்த அணுகுமுறையில் வேகமான காட்சிமாற்றங்களைத் திணிப்பதைவிட காட்சியின் சூழலை ரசிக்க இடமளிக்கும் பொறுமை உணரப்படுகிறது. இதுவே ராஜஷில்பியை வழக்கமான வணிகத் திரைப்பட அனுபவத்திலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது.
படம் பார்வையாளரை அடுத்த சம்பவத்துக்காக மட்டும் ஓடவிடாமல், ஒரு காட்சிக்குள் இருக்கும் அழகு, அமைதி, உடல்மொழி, ஒலி ஆகியவற்றை கவனிக்கச் செய்கிறது.
ஆடை, உடல் அலங்காரம், நடனம், சிற்பம், கோவில் கட்டிடக்கலை ஆகிய அனைத்தும் ஒரே பண்பாட்டு உலகத்தை உருவாக்குகின்றன.
குறிப்பாக நடன அசைவுகளும் சிற்ப வடிவங்களும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையதாகத் தோன்றும் வகையில் காட்சிகள் அமைக்கப்படுவது படத்தின் கலை உணர்வை உயர்த்துகிறது.
மனித உடலும் கல்லில் வடிக்கப்பட்ட உருவமும் இரு வேறு ஊடகங்களாக இருந்தாலும், அவற்றின் அசைவிலும் வடிவத்திலும் இருக்கும் அழகை படம் ஒன்றுக்கொன்று அருகில் கொண்டு வருகிறது.
இயக்குநர் ஆர். சுகுமாரனின் அணுகுமுறையின் முக்கியமான சிறப்பு, புராணத்தை வெறும் சம்பவங்களின் தொகுப்பாகப் பயன்படுத்தாமல் அதன் ஆன்மிக உணர்வை மனிதர்களின் உலகில் மறுவடிவமைத்திருக்கிறார் என்பதுதான்.
சிவன்–சதி புராணத்தின் அடிப்படை உணர்வுகளை எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றை கலை, காதல், நினைவு, ஆசை, துறவு ஆகிய மனித அனுபவங்களுடன் இணைப்பதால், படம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் அடைக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.
மனிதநேயத் தளத்திலும் படம் கவனிக்கத்தக்கது. ஒருவருடைய உள்ளத்தில் பதிந்திருக்கும் நினைவு எவ்வளவு ஆழமானதாக இருக்க முடியும், கலைஞனின் தனிப்பட்ட அனுபவம் அவன் படைப்பில் எவ்வாறு பிரதிபலிக்கிறது, உடல் சார்ந்த ஈர்ப்புக்கும் ஆன்மிகமான பிணைப்புக்கும் இடையில் எவ்வளவு நுண்ணிய எல்லை இருக்கிறது போன்ற கேள்விகளை படம் நேரடியாகப் போதிக்காமல் உணரச் செய்கிறது.
இதுவே அதன் அழகியலை வெறும் காட்சிச்சிறப்பாக இல்லாமல் உணர்ச்சிச் சிறப்பாகவும் மாற்றுகிறது.
திரைப்படம் சிறந்த மலையாளப் படத்திற்கான சினிமா எக்ஸ்பிரஸ் விருதைப் பெற்றுள்ளது என்பது அதன் கலைநோக்குக்கு கிடைத்த முக்கியமான அங்கீகாரமாகும்.
அதேபோல், மோகன்லாலின் வழக்கமான வணிகத் திரைப்படங்களிலிருந்து விலகிய படைப்புகளில் ஒன்றாக இது பின்னாளிலும் நினைவுகூரப்படுவது, இதன் தனித்துவமான இடத்தை உணர்த்துகிறது.
தஞ்சைப் பெரிய கோவிலின் கல், சிற்பியின் கை, நடனத்தின் அசைவு, நீரின் மேல் விழும் ஒளி, மென்மையான இசை, மனித முகங்களின் அமைதி—இவை அனைத்தையும் ஒன்றாக இணைத்து உருவாக்கப்பட்ட திரைப்பட அனுபவம் இது.
குறிப்பாக நல்ல பிரதியில் பார்க்கும்போது அதன் காட்சிகளில் மறைந்திருக்கும் நுண்ணிய விவரங்களைக் கவனிக்க முடியும்.
இந்தப் படத்தின் உலகத்துக்குள் அமைதியாக நுழைந்து அதன் அழகை அனுபவிப்பதே ராஜஷில்பிக்கு செய்யக்கூடிய சிறந்த நியாயம்.
பார்த்து முடித்த பிறகும் காட்சிகளும் இசையும் மனிதர்களின் முகங்களும் மனதில் தொடர்ந்து தங்கினால், அதுவே இந்தப் படத்தின் உண்மையான வெற்றி.
============================
படத்தின் கதை:-
கணவனாகிய சிவனை அவமதிக்கும் தட்சனின் செயலால் மனம் உடையும் சதி, தட்சன் நடத்தும் யாகத்தில் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்கிறாள்.
சிவனுடனான அந்த உறவு அங்கே முடிந்தாலும், சிவனை மீண்டும் அடைவதற்கான அவளது ஆன்மிகப் பயணம் முடிவதில்லை.
சதி மறுபிறவி எடுத்து உமையாகப் பிறக்கிறாள். சிவனின் மீது கொண்ட அதே ஆழமான அன்புடன் அவள் மீண்டும் அவருடன் இணைய வேண்டிய விதி தொடர்கிறது.
இந்தப் புராணக் கதையின் ஆன்மாவையே வேறொரு காலத்திலும் வேறொரு மனிதர்களின் வாழ்க்கையிலும் நிகழ்வுகளாக மீண்டும் உருவாக்குகிறது ராஜஷில்பியின் கதை.
இந்தப் புதிய உலகில் ஷம்பு (மோகன்லால்) ஒரு தலைசிறந்த ராஜசிற்பியாக வாழ்கிறான். அவனது வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய துயரமாக அவனுடைய முதல் மனைவி உமாவின் மரணம் நிகழ்கிறது.
அந்த இழப்பிலிருந்து அவனால் மீள முடியவில்லை. மனைவியை இழந்த துயரத்தால் அவன் உலகியல் வாழ்க்கையிலிருந்து விலகி, தன்னையே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு தூய பிரம்மச்சரிய வாழ்க்கையை மேற்கொள்கிறான்.
அவன் வடிக்கும் சிலைகளிலும் அவனது மறைந்த மனைவி உமாவின் உருவமே மீண்டும் மீண்டும் பிரதிபலிக்கிறது.
குறிப்பாக துர்கை சிலையை வடிக்கும்போது, அந்தச் சிலையின் முகத்திலும் அழகிலும் அவனுக்குள் பதிந்திருக்கும் உமாவின் நினைவே உயிர்பெறுகிறது.
அதனால் அவன் வடிக்கும் துர்கை சிலைகளுக்கு மற்றவர்களால் எட்ட முடியாத தனித்துவமான அழகு கிடைக்கிறது.
ஷம்புவின் வாழ்க்கை வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் துறவறத்தைப் போன்றதாக இருக்கிறது.
அவன் மதுவையும் கஞ்சாவையும் பயன்படுத்தினாலும், அவனது உள்ளத்தின் தூய்மை குலைவதில்லை.
அவன் தன்னை மறந்து சிவதாண்டவம் ஆடுகிறான். அவனது உள்ளத்தில் கொந்தளிக்கும் உணர்வுகளும், மனைவியை இழந்த துயரமும், சிவனைப் போன்ற ஒரு ஆன்மிகத் தன்மையும் அவனது நடத்தை முழுவதிலும் வெளிப்படுகின்றன.
அவனது இந்த அசாதாரணமான மனநிலையையும் ஆன்மிகத் தன்மையையும் சுற்றியுள்ளவர்கள் வேறுபட்ட விதத்தில் உணர்கிறார்கள்.
அவன் இயற்கையோடும் ஒரு விசித்திரமான நெருக்கத்துடன் இருக்கிறான்; அவன் காலைக் கூட ஒரு பாம்பு அச்சமின்றி வருடிச் செல்லும் அளவுக்கு அவனைச் சுற்றியுள்ள சூழல் அமைதியாக இருக்கிறது.
இதற்கிடையில், ஒரு பழமையான தரவாட்டு வீட்டில் அழகான இளம்பெண்ணாக துர்கா (பானுப்பிரியா) வாழ்கிறாள்.
ஷம்புவைப் போல முரட்டு தன்மையும் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஆளுமையும் கொண்ட ஒரு ஆணை மயக்குவது எளிதல்ல என்பதை அவளது பாட்டி உணர்கிறாள்.
அதனால் ஷம்புவைத் துர்காவால் கவர்ந்து மயக்குவதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்படுகின்றன.
துர்காவுக்கு அந்த முயற்சியில் உதவுபவர்களில் பெண்தன்மை நிறைந்த நாட்டிய ஆசிரியர் நெடுமுடி வேணு இருக்கிறார்.
ஷம்புவின் மனத்தில் இருக்கும் மனைவி உமாவின் நினைவையும் அவனது பிரம்மச்சரியத்தையும் மீறி அவனைத் தன்னிடம் ஈர்ப்பதே துர்காவுக்கு முன்வைக்கப்படும் நோக்கமாகிறது.
இதற்காக அந்தத் தரவாட்டு குடும்பம் தலைமுறைகளாகப் பாதுகாத்து வரும் தெய்வீக மணம் கொண்ட சுகந்தத் தைலம் துர்காவிடம் கொடுக்கப்படுகிறது.
அந்தத் தைலத்தைத் தன் உடலில் பூசிக்கொண்டு அவள் திருக்குளத்தில் குளிக்கச் செல்கிறாள். அந்தக் குளியல் நிகழ்வின் வழியாகவே துர்கா தன் அழகையும் பெண்மையையும் ஷம்புவின் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் கருவியாகப் பயன்படுத்த முயல்கிறாள்.
அவளது நோக்கம் ஷம்புவின் மனத்தில் நீண்டகாலமாக உறைந்திருக்கும் உமாவின் நினைவையும் அவன் காத்துவரும் பிரம்மச்சரியத்தையும் குலைத்து, அவனைத் தன்னிடம் ஈர்ப்பதாகும்.
ஆனால் துர்காவின் இந்த முயற்சிகள் ஆரம்பத்தில் பலன் அளிப்பதில்லை. அவள் தன் அழகாலும் பெண்மையாலும் ஷம்புவை வசப்படுத்த முயன்றாலும், அவனது மனம் அவனது இறந்த மனைவி உமாவின் நினைவிலேயே ஆழமாகப் பதிந்திருக்கிறது.
அவன் வெளிப்புற அழகால் எளிதில் அசைக்கப்படாதவனாக இருக்கிறான். இதனால் துர்காவின் கவர்ச்சி முயற்சிகள் அனைத்தும் வீணாகின்றன. அவளால் ஷம்புவின் உள்ளத்தைத் தொட முடியவில்லை.
இந்த நிலையில் கதையின் ஆன்மிகத் தொடர்பு வெளிப்படத் தொடங்குகிறது. துர்கா உண்மையில் மறுபிறவி எடுத்த உமா என்பதை அவள் உணராத வரையில் ஷம்புவுடனான அவளது உறவு முழுமையாக உருவாகவில்லை.
தன்னைச் சுற்றி நிகழும் சம்பவங்களுக்கும் தன் முந்தைய வாழ்க்கைக்கும் உள்ள தொடர்பை துர்கா அறியும்போதுதான் அவளுக்குள் மறைந்திருக்கும் உமாவின் நினைவு விழித்தெழுகிறது.
அந்த உணர்வு ஏற்பட்ட பிறகே ஷம்புவின் மீது அவளுக்குள் உருவாகும் ஈர்ப்பு சாதாரண பெண்–ஆண் ஈர்ப்பாக இல்லாமல், முந்தைய பிறவியில் சிவனாகிய ஷம்புவுடனான தன் உறவை மீண்டும் அடையும் ஆழமான ஆன்மிகத் தொடர்பாக மாறுகிறது.
இதனால் கதையின் நிகழ்கால வாழ்க்கை, முன்பிறவியின் சதி–சிவன் கதையை மீண்டும் பிரதிபலிக்கத் தொடங்குகிறது.
முந்தைய பிறவியில் சிவனை நேசித்த சதி தன் உயிரை இழந்து, பின்னர் உமையாக மறுபிறவி எடுத்து சிவனை மீண்டும் அடைகிறாள்.
அதேபோல் இக்கதையிலும் ஷம்புவின் வாழ்க்கையில் மறைந்த மனைவி உமாவின் நினைவு நீங்காமல் இருக்கிறது;
மறுபுறம் துர்காவின் உள்ளத்தில் மறைந்திருந்த உமாவின் அடையாளம் படிப்படியாக வெளிப்படுகிறது.
இதன் மூலம் இருவருடைய வாழ்க்கையும் ஒரே ஆன்மிக விதியால் மீண்டும் ஒன்றை நோக்கி நகர்கிறது.
துர்காவின் தந்தையின் மரணமும் இந்தப் புராண ஒற்றுமையை மேலும் தீவிரப்படுத்தும் முக்கியமான நிகழ்வாக அமைகிறது.
அவரது மரணம் வழக்கமான முறையில் மட்டும் காட்டப்படாமல், சிவனின் கோபத்தையும் அழிவையும் குறிக்கும் தாண்டவத்தை நினைவூட்டும் வகையில் அமைகிறது.
ஷம்புவின் உள்ளத்தில் கொந்தளிக்கும் கோபமும் துயரமும் ஒரு பிரபஞ்ச அழிவின் சக்தியைப் போல வெளிப்படுகிறது.
காரணமும் விளைவும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து, மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் நிகழும் மரணமும் பிரிவும் வெறும் தனிப்பட்ட சம்பவங்களாக இல்லாமல், அந்தப் பழைய சிவ–சதி கதையின் மறுபிறப்பாகத் தோன்றுகின்றன.
இவ்வாறு துர்கா தன் முந்தைய பிறவியான உமாவை உணரத் தொடங்கியபோது, இதுவரை ஷம்புவை மயக்குவதற்காக மேற்கொண்ட முயற்சிகளின் உண்மையான பொருள் அவளுக்குப் புரிகிறது.
அவள் ஷம்புவை வெறும் ஆசையால் அடைய விரும்பியவள் அல்ல; அவனுடன் ஏற்கெனவே இருந்த ஆன்மிக உறவை மீண்டும் அடைய வேண்டியவள் என்பதை உணர்கிறாள்.
ஷம்புவும் தன் மறைந்த மனைவி உமாவின் உருவத்தை துர்கைச் சிலைகளில் தொடர்ந்து வடித்து வந்ததன் பின்னால் இருந்த ஆழமான நினைவுடன் நிற்கிறான்.
துர்காவின் உண்மை அடையாளம் வெளிப்படும் நிலையில், மறைந்த உமாவின் நினைவும் நிகழ்கால துர்காவின் இருப்பும் ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன.
அதன்பின் கதை தனித்தனியாகத் தோன்றிய இரண்டு வாழ்க்கைகள் உண்மையில் ஒரே ஆன்மிகப் பிணைப்பின் தொடர்ச்சி என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஷம்புவின் துயரமும் பிரம்மச்சரியமும், துர்காவின் கவர்ச்சி முயற்சியும், அவளது முந்தைய பிறவியின் நினைவு விழித்தெழுவதும், துர்காவின் தந்தையின் மரணத்தைச் சுற்றியுள்ள அழிவின் உருவகமும் அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து சிவனும் சதியும் மீண்டும் சந்திக்கும் புராண அமைப்பை நிகழ்காலத்தில் உருவாக்குகின்றன.
இறுதியில் துர்கா தன் மறுபிறவி உண்மையை உணர்ந்த பிறகே ஷம்புவை உண்மையான அன்புடன் அடைய முடிகிறது;
இதன் மூலம் சதி உமையாக மறுபிறவி எடுத்து சிவனுடன் மீண்டும் இணையும் புராணக் கதை புதிய மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் நிறைவு பெறுகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்மலையாளம்க்ளாஸிக்
