ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கையைச் சிதைப்பதற்கு எப்போதும் போர், வறுமை, சமூக வன்முறை போன்ற வெளிப்படையான ஆபத்துகள் மட்டுமே காரணமாக இருக்க வேண்டுமா?
அன்பும் பாதுகாப்பும் கிடைக்க வேண்டிய குடும்பமே ஒருவரின் மிகப்பெரிய அச்சமாக மாறினால், அந்த வாழ்க்கையை மீட்டெடுப்பதற்கான வழி எது?
இத்தகைய கடினமான கேள்விகளைப் பார்வையாளரின் முன் வைக்கும் அமெரிக்கத் திரைப்படம் ப்ரீஷஸ் Precious (2009).
லீ டேனியல்ஸ் இயக்கிய இத்திரைப்படம், வெறும் துயரமான வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்வதோடு நின்றுவிடாமல், மனிதர்களின் உள்ளார்ந்த வலிகள், சுயமரியாதை, கல்வி, நம்பிக்கை ஆகியவற்றை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளச் செய்கிறது.
சஃபையர் எழுதிய புஷ் என்ற நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட இத்திரைப்படத்தின் திரைக்கதையை ஜெஃப்ரி எஸ். பிளெட்சர் எழுதியுள்ளார்.
ஒரு கடினமான நாவலைத் திரைப்படமாக மாற்றும்போது, அதன் உணர்ச்சித் தீவிரத்தைப் பாதுகாப்பதுடன், பார்வையாளர்களுக்குப் புரியும் வகையில் காட்சிகளாக மாற்றுவதும் முக்கியமான சவால்.
இத்திரைப்படத்தின் தனித்துவம், அதன் மையக் கதாபாத்திரத்தின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய தகவல்களை மட்டும் வழங்காமல், அவளுடைய மனநிலையையும் உலகைப் பார்க்கும் விதத்தையும் பார்வையாளர்கள் உணர முயல்வதில்தான் இருக்கிறது.
இதனால், திரையில் காண்பவை வெறும் வெளிப்புற நிகழ்வுகளாக இல்லாமல், ஒரு மனிதரின் அக உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான அனுபவமாக மாறுகின்றன.
1980களின் நியூயார்க் நகர ஹார்லெம் பகுதியின் சமூகப் பின்னணியில் அமைந்துள்ள இந்தப் படம், வறுமை, குடும்பச் சூழல், கல்விக்கான வாய்ப்புகள், சமூக நல அமைப்புகளின் பங்கு ஆகியவற்றைத் தனது களமாகக் கொண்டுள்ளது.
ஆனால், ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தைப் பற்றிய புள்ளிவிவர அறிக்கையாக இது உருவாக்கப்படவில்லை.
சமூகச் சூழல் ஒரு தனிமனிதரின் அன்றாட வாழ்க்கையை எவ்வாறு பாதிக்கக்கூடும் என்பதை உணரச் செய்யும் வகையில் அணுகப்பட்டுள்ளது.
வீடு, பள்ளி, சமூக அமைப்புகள் போன்ற சாதாரண இடங்கள்கூட மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு முக்கியமான பங்கு வகிக்கின்றன என்பதை இந்தப் பின்னணி நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம், பிரீஷஸ் ஜோன்ஸ் என்ற மையக் கதாபாத்திரத்தில் கேபூரி சிடிபே வழங்கிய நடிப்பாகும்.
இதுவே அவருடைய முதல் திரைப்படம் என்றாலும், அனுபவமிக்க நடிகையின் நிதானத்துடன் அவர் நடித்திருக்கிறார்.
வெளிப்படையாகத் தெரியும் உடல்மொழி, முகபாவனைகள், பார்வையில் வெளிப்படும் தயக்கம், உள்ளுக்குள் அடங்கியிருக்கும் உணர்ச்சிகள் என ஒவ்வொன்றிலும் கதாபாத்திரத்தின் தனித்தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்.
வசனங்களால் மட்டுமே உணர்ச்சிகளை விளக்கிவிடாமல், மௌனத்தின் வழியாகவும் ஒரு மனிதரின் மனநிலையைப் பார்வையாளரிடம் கொண்டுசேர்ப்பது அவரது நடிப்பின் சிறப்பு.
பிரீஷஸை ஒரு பரிதாபத்துக்குரிய பாத்திரமாக மட்டும் பார்க்காமல், தனக்கென எண்ணங்களும் விருப்பங்களும் கொண்ட முழுமையான மனிதராகப் புரிந்துகொள்ள இந்த நடிப்பு உதவுகிறது.
மோனிக் நடித்திருக்கும் கதாபாத்திரம், படத்தின் உணர்ச்சிகரமான வலிமையைத் தீர்மானிக்கும் முக்கியமான நடிப்புப் பங்களிப்புகளில் ஒன்றாகும்.
அவர் வெளிப்படுத்தும் கோபம், கடுமை, மனநிலை மாற்றங்கள் ஆகியவை பார்வையாளருக்கு அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தும் அளவுக்கு வலுவாக அமைந்துள்ளன.
ஒரு நடிகர் பார்வையாளர்களின் வெறுப்பையும் அதிர்ச்சியையும் ஒரே நேரத்தில் தூண்ட முடியும் என்பதற்கு அவரது நடிப்பு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.
இந்தப் பாத்திரத்திற்காக அவர் சிறந்த துணை நடிகைக்கான அகாடமி விருதைப் பெற்றது குறிப்பிடத்தக்கது. பவுலா பட்டன், மரியா கேரி, ஷெர்ரி ஷெப்பர்ட், லென்னி கிராவிட்ஸ் ஆகியோரும் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பாத்திரங்களில் பொருத்தமாக நடித்துள்ளனர்.
குறிப்பாக, வழக்கமாகப் பிரபலமான பாடகியாக அறியப்படும் மரியா கேரி, தனது வழக்கமான திரைப் பிம்பத்திலிருந்து விலகி, சமூகப் பணியாளராக எளிமையான தோற்றத்திலும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நடிப்பிலும் கவனம் ஈர்க்கிறார்.
இயக்குநர் லீ டேனியல்ஸின் அணுகுமுறை, படத்தின் கடினமான உள்ளடக்கத்தை அலங்காரமின்றி எதிர்கொள்வதில் வெளிப்படுகிறது.
துயரங்களை மிகைப்படுத்தி உணர்ச்சிப் பரபரப்பை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, கதாபாத்திரங்களின் உலகத்துக்குள் பார்வையாளரை அழைத்துச் செல்ல அவர் முயல்கிறார்.
அதே நேரத்தில், கதாநாயகியின் கற்பனை உலகத்தையும் அவளுடைய அன்றாட வாழ்க்கையையும் வேறுபடுத்திக் காட்டும் கதைசொல்லல் உத்தி படத்திற்குத் தனித்துவம் அளிக்கிறது.
அவளுடைய உள்ளார்ந்த விருப்பங்களையும் நிஜ உலகின் அழுத்தங்களையும் புரிந்துகொள்வதற்கு இந்த அணுகுமுறை உதவுகிறது. கற்பனைக் காட்சிகள் வெறும் அலங்காரமாக இல்லாமல், கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை வெளிப்படுத்தும் வழியாக அமைகின்றன.
இதனால், கடினமான சமூக யதார்த்தத்துக்கு நடுவிலும் கதைசொல்லலில் ஒரு தனிப்பட்ட காட்சிமொழி உருவாகிறது.
ஜெஃப்ரி எஸ். பிளெட்சரின் திரைக்கதை, சஃபையரின் நாவலைத் திரைப்படத்திற்கேற்ற வகையில் மாற்றியமைக்கிறது. நாவலின் கடுமையான உள்ளடக்கத்தைத் திரையில் கொண்டுவரும்போது, அதன் உணர்ச்சித் தாக்கத்தையும் கதாபாத்திரத்தின் அக உலகத்தையும் கைவிடாமல் காட்சிகளாக மாற்றுவது எளிதானதல்ல.
இத்திரைக்கதையின் சிறப்பு, சமூகப் பிரச்சினைகளை விளக்கும் நீண்ட உரைகளில் மட்டும் தங்கியிருக்காமல், கதாபாத்திரங்களின் அனுபவங்களின் வழியாக அவற்றை உணரச் செய்வதில் உள்ளது.
சில இடங்களில் உணர்ச்சிகளை நேரடியாக வலியுறுத்தும் நாடகத்தன்மை அதிகமாகத் தோன்றலாம். இருந்தாலும், கதாபாத்திரத்தின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய பார்வையாளரின் புரிதலை விரிவுபடுத்தும் பல தருணங்கள் படத்தில் உள்ளன.
நாவலைப் படிக்காதவர்களும் கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் திரைக்கதை அமைந்துள்ளது.
ஒளிப்பதிவாளர் ஆண்ட்ரூ டன்னின் பங்களிப்பும் படத்தின் இயல்பான தோற்றத்திற்கு முக்கியமானது. நியூயார்க் நகரத்தின் ஹார்லெம் பகுதியை மையமாகக் கொண்ட காலப்பின்னணியில், கதாபாத்திரங்கள் வாழும் இடங்களையும் அவற்றின் அன்றாடச் சூழலையும் நம்பகத்தன்மையுடன் திரையில் உருவாக்குவது அவசியமாகிறது.
அந்தச் சூழல் கதையின் பின்னணியாக மட்டுமல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கை அனுபவத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் காட்சிச் சூழலாகவும் செயல்படுகிறது.
படத்தொகுப்பாளர் ஜோ க்ளாட்ஸின் பணி, வெவ்வேறு உணர்ச்சி நிலைகளைக் கொண்ட காட்சிகளைத் தொடர்ச்சியாக இணைத்து, கதையின் ஓட்டத்தைத் தக்கவைக்கிறது. குறிப்பாக, யதார்த்தமான காட்சிகளுக்கும் கதாநாயகியின் கற்பனை உலகத்துக்கும் இடையே உருவாகும் வேறுபாடு, பார்வையாளரின் அனுபவத்தைச் செறிவாக்குகிறது.
மரியோ கிரிகோரோவ் அமைத்த இசையும் படத்தின் உணர்ச்சிச் சூழலுக்கு ஆதரவாக அமைகிறது. படத்தின் இசைத்தொகுப்பில் பல்வேறு பாடகர்களின் பாடல்களும் இடம்பெற்றுள்ளன.
மேரி ஜே. பிளைஜ் இணைந்து எழுதி பாடிய ஐ கேன் சீ இன் கலர் என்ற பாடல் அவற்றில் குறிப்பிடத்தக்கது. இருப்பினும், படத்தின் உணர்ச்சித் தாக்கம் இசையை மட்டுமே சார்ந்திருக்கவில்லை.
கதாபாத்திரங்களின் முகபாவனைகள், உரையாடல்கள், மௌனங்கள், சுற்றுப்புறச் சூழல் ஆகியவை ஒன்றிணைந்து அந்த அனுபவத்தை உருவாக்குகின்றன.
கலை இயக்கம், ஆடை வடிவமைப்பு, ஒலியமைப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றிய தனித்துவமான தொழில்நுட்பப் புதுமைகள் குறித்த விரிவான விவரங்கள் கிடைக்காத நிலையில், அவற்றை மிகைப்படுத்திப் பாராட்டுவதற்குப் பதிலாக, படத்தின் மொத்த யதார்த்தத் தோற்றத்துக்கு அவை எவ்வாறு துணைபுரிகின்றன என்பதில் கவனம் செலுத்துவதே பொருத்தமானது.
இத்திரைப்படத்தின் சமூகப் பார்வை, வறுமையை ஒரு பொருளாதாரப் பிரச்சினையாக மட்டும் அணுகாமல், அது மனிதர்களின் சுயமரியாதை, கல்வி வாய்ப்பு, பாதுகாப்பு, எதிர்கால நம்பிக்கை ஆகியவற்றுடன் எவ்வாறு தொடர்புபடுகிறது என்பதை ஆராய்கிறது.
குடும்பம் என்பது ஒவ்வொருவருக்கும் பாதுகாப்பான இடமாக இருக்க வேண்டும் என்ற பொதுவான நம்பிக்கையையும், அந்த நம்பிக்கை சிதையும்போது மனித மனத்தில் உருவாகக்கூடிய பாதிப்புகளையும் படம் சிந்திக்க வைக்கிறது.
அதே சமயம், ஒருவருடைய வாழ்க்கையை அவருடைய வெளித்தோற்றம், சமூகப் பின்னணி அல்லது கல்வியறிவு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மட்டும் மதிப்பிடுவது எவ்வளவு தவறானது என்பதையும் உணர்த்துகிறது.
கல்வி என்பது தேர்வில் வெற்றி பெறுவதற்கான வழிமுறை மட்டுமல்ல; ஒருவர் தன்னுடைய எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தவும், தன்னைப் புரிந்துகொள்ளவும், புதிய வாய்ப்புகளை அடையாளம் காணவும் உதவும் கருவி என்ற பார்வையும் படத்தில் முக்கிய இடம் பெறுகிறது.
இத்திரைப்படம் சர்வதேச அளவில் குறிப்பிடத்தக்க வரவேற்பைப் பெற்றது. 2009ஆம் ஆண்டு சன்டான்ஸ் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த நாடகத் திரைப்படத்திற்கான நடுவர் குழு விருதையும் பார்வையாளர் விருதையும் வென்றது.
அதே ஆண்டின் டொராண்டோ சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் பார்வையாளர்களின் விருதையும் பெற்றது. கேன்ஸ் திரைப்பட விழாவின் அன் செர்ட்டன் ரிகார் பிரிவிலும் திரையிடப்பட்டது.
விமர்சனத் தொகுப்பு இணையதளமான ராட்டன் டொமேட்டோஸில் 239 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 92 விழுக்காடு நேர்மறையான மதிப்பீட்டைப் பெற்றிருந்தது.
2010ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற 82வது அகாடமி விருது விழாவில் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த நடிகை, சிறந்த துணை நடிகை, சிறந்த தழுவல் திரைக்கதை, சிறந்த படத்தொகுப்பு ஆகிய ஆறு பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
அவற்றில் மோனிக் சிறந்த துணை நடிகைக்கான விருதையும், ஜெஃப்ரி பிளெட்சர் சிறந்த தழுவல் திரைக்கதைக்கான விருதையும் வென்றனர்.
இது அனைவருக்கும் எளிதான பார்வை அனுபவத்தை வழங்கும் திரைப்படம் அல்ல. அதன் உள்ளடக்கத்தில் இடம்பெறும் கடுமையான மனித அனுபவங்கள் சில பார்வையாளர்களுக்கு மனரீதியான சுமையை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
மேலும், உணர்ச்சிகளை நேரடியாக வலியுறுத்தும் சில காட்சிகள் அனைவருக்கும் ஒரே அளவில் பொருந்தாமல் இருக்கலாம். ஆனால், அதன் நடிப்பின் நேர்மை, கதாபாத்திர உருவாக்கத்தின் ஆழம், சமூக யதார்த்தத்தை எதிர்கொள்ளும் துணிவு ஆகியவை இதைச் சாதாரண நாடகத் திரைப்படத்திலிருந்து வேறுபடுத்துகின்றன.
ஒரு மனிதரின் வாழ்க்கையை வெளியில் இருந்து பார்த்து எளிதாகத் தீர்ப்பளிப்பதற்குப் பதிலாக, அவருடைய அனுபவங்களைப் புரிந்துகொள்ள முயல வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை இப்படம் நமக்குள் உருவாக்குகிறது.
மனிதர்களைப் பற்றிய நமது முன்முடிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்யவும், கல்வி மற்றும் அன்பின் முக்கியத்துவத்தை ஆழமாகச் சிந்திக்கவும் தூண்டும் இந்தப் படம், வலிமையான நடிப்பையும் சமூகப் பார்வையையும் விரும்பும் ஒவ்வொருவரும் பார்க்க வேண்டிய முக்கியமான திரைப்படமாகும்.
===============================
படத்தின் கதை:-
1987ஆம் ஆண்டு, அமெரிக்காவின் நியூயார்க் நகரில் உள்ள ஹார்லெம் பகுதியில், கிளாரீஸ் பிரீஷஸ் ஜோன்ஸ் (கேபூரி சிடிபே) என்ற பதினாறு வயதுச் சிறுமி தனது தாயான மேரி லீ ஜான்ஸ்டனுடன் (மோனிக்) வசித்து வருகிறாள்.
பிரீஷஸ் என்று அழைக்கப்படும் அவளுடைய வாழ்க்கை, வறுமையும் குடும்ப வன்முறையும் நிறைந்ததாக இருக்கிறது.
வேலையில்லாத அவளுடைய தாய் மேரி, பிரீஷஸைத் தொடர்ந்து உடல்ரீதியாகவும், பாலியல் ரீதியாகவும், வார்த்தைகளாலும் துன்புறுத்துகிறாள்.
பிரீஷஸின் தந்தையான கார்ல் கென்வுட் ஜோன்ஸ், அவளைப் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கியிருக்கிறான்.
அதன் விளைவாக, பிரீஷஸ் ஏற்கெனவே ஒருமுறை கர்ப்பமாகிக் குழந்தை பெற்றிருக்கிறாள்.
இப்போது மீண்டும் கர்ப்பமாக இருக்கிறாள். அவளுடைய தந்தை தற்போது குடும்பத்துடன் வசிப்பதில்லை. இருந்தாலும், அவன் செய்த கொடுமைகளின் பாதிப்புகளும், தாயின் தொடர்ச்சியான துன்புறுத்தல்களும் பிரீஷஸின் வாழ்க்கையை ஆக்கிரமித்திருக்கின்றன.
பிரீஷஸும் அவளுடைய தாயும் அரசின் உதவித்தொகையை நம்பியே வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் வசிக்கும் வீடு, குறைந்த வருமானம் கொண்டவர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட குடியிருப்புத் திட்டத்தின் கீழ் கிடைத்த பழைய அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பாகும்.
குடும்பத்தில் அன்பும் பாதுகாப்பும் கிடைக்காத பிரீஷஸ், தனது அன்றாடத் துயரங்களிலிருந்து தப்பிப்பதற்காகக் கற்பனை உலகத்தில் தஞ்சமடைகிறாள்.
அந்தக் கற்பனை உலகத்தில் அவள் அழகானவளாகவும், அனைவராலும் விரும்பப்படுபவளாகவும், அன்பும் பாராட்டும் கிடைக்கும் பெண்ணாகவும் தன்னை நினைத்துக்கொள்கிறாள்.
நிஜ வாழ்க்கையில் தனக்குக் கிடைக்காத அங்கீகாரத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் அவள் கற்பனையில் அனுபவிக்கிறாள்.
பிரீஷஸின் முதல் குழந்தை ஒரு பெண். அவளுக்கு மோங்கோ என்று பெயர் சூட்டப்பட்டிருக்கிறது.
அந்தக் குழந்தைக்கு டவுன் சின்ட்ரோம் நோய்க்குறைபாடு இருப்பதால், பிரீஷஸின் பாட்டி அவளைப் பராமரித்து வருகிறார்.
ஆனால், அரசிடமிருந்து கூடுதல் உதவித்தொகை பெறுவதற்காக மேரி ஒரு மோசடியில் ஈடுபடுகிறாள்.
மோங்கோ தன்னுடனும் பிரீஷஸுடனும் வசிப்பதாக அரசின் அதிகாரிகளிடம் காட்டிக்கொள்கிறாள்.
உண்மையில் குழந்தை பாட்டியிடம் இருந்தாலும், சமூகப் பணியாளர்கள் குடும்பத்தைப் பார்வையிட வரும்போது, குழந்தை தங்களுடன் வசிப்பதாக அவர்கள் நம்பும்படி மேரி ஏற்பாடு செய்கிறாள்.
இதன் மூலம் குடும்பத்துக்குக் கிடைக்கும் உதவித்தொகையைத் தொடர்ந்து பெறலாம் என்று அவள் நினைக்கிறாள்.
இதற்கிடையில், பிரீஷஸ் இரண்டாவது முறையாகக் கர்ப்பமாக இருப்பது அவளுடைய பள்ளி நிர்வாகத்துக்குத் தெரியவருகிறது.
அவள் படித்து வந்த பள்ளியின் முதல்வரான லிக்டென்ஸ்டைன் (நீயல்லா கார்டன்), அவளுடைய வாழ்க்கைச் சூழலைப் புரிந்துகொண்டு, அவளுக்குப் புதிய வாய்ப்பை ஏற்படுத்தித் தர முயற்சிக்கிறார்.
வழக்கமான பள்ளிச் சூழலில் தொடர்ந்து படிப்பதற்குப் பதிலாக, பிரீஷஸ் மாற்றுக் கல்வித் திட்டமான ‘ஈச் ஒன் டீச் ஒன்’ என்ற பள்ளியில் சேர்வதற்கு அவர் ஏற்பாடு செய்கிறார்.
அங்கு கல்வியைத் தொடர்வதன் மூலம் பிரீஷஸ் தனது வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொள்ள முடியும் என்று அவர் நம்புகிறார்.
மேரி, பிரீஷஸ் கல்வியைத் தொடர்வதை விரும்பவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அரசின் உதவித்தொகையைப் பெறுவதற்கான நடைமுறைகளில் கவனம் செலுத்தும்படி அவளை வற்புறுத்துகிறாள்.
ஆனால், தனது வாழ்க்கையில் மாற்றம் ஏற்படுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பாகப் புதிய பள்ளியைப் பார்க்கும் பிரீஷஸ், தாயின் விருப்பத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் அங்கு சேர்கிறாள். அவளுடைய வாழ்க்கையில் இது ஒரு முக்கியமான திருப்பமாக அமைகிறது.
புதிய பள்ளியில் பிரீஷஸுக்கு ப்ளூ ரெய்ன் (பாலா பட்டன்) என்ற ஆசிரியர் அறிமுகமாகிறார்.
அந்தப் பள்ளியில் பிரீஷஸைப் போன்றே பல்வேறு குடும்பப் பிரச்சினைகளையும் தனிப்பட்ட துயரங்களையும் எதிர்கொண்ட இளம்பெண்கள் படிக்கிறார்கள்.
அவர்களும் தங்கள் கல்வியை மீண்டும் தொடரவும், உயர்நிலைப் பள்ளிப் படிப்புக்குச் சமமான கல்வித் தகுதியைப் பெறுவதற்கான தேர்வில் வெற்றிபெறவும் முயற்சி செய்கிறார்கள்.
ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியான பிரச்சினைகள் இருந்தாலும், கல்வியின் மூலம் தங்கள் வாழ்க்கையை முன்னேற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பம் அவர்களிடையே இருக்கிறது.
பிரீஷஸுக்கு வாசிக்கவும் எழுதவும் சரியாகத் தெரியாது. இதனால் வகுப்பில் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து கற்கும்போது அவள் சிரமப்படுகிறாள்.
ஆனால், ப்ளூ ரெய்ன் அவளை அலட்சியப்படுத்துவதில்லை. அவளுடைய குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டி அவமானப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அடிப்படையிலிருந்து வாசிக்கவும் எழுதவும் கற்றுக்கொடுக்கிறார்.
பிரீஷஸால் கற்றுக்கொள்ள முடியும் என்ற நம்பிக்கையை அவரிடம் ஏற்படுத்துகிறார். அதே நேரத்தில், தன்னால் எதையும் சாதிக்க முடியாது என்ற பிரீஷஸின் எண்ணத்தையும் படிப்படியாக மாற்றுகிறார்.
ப்ளூ ரெய்னின் உதவியால் பிரீஷஸ் எழுத்துகளையும் சொற்களையும் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறாள்.
இதுவரை தனக்குத் தெரியாத பல விஷயங்களை அவள் அறிந்துகொள்கிறாள். தனது எண்ணங்களை எழுத்துகளாக வெளிப்படுத்தவும் முயற்சி செய்கிறாள்.
ஆசிரியையின் ஊக்கமும் வகுப்பில் கிடைக்கும் புதிய அனுபவங்களும் அவளுக்குத் தன்னம்பிக்கையை அளிக்கின்றன.
அவளுடைய வாழ்க்கையில் கல்வி ஒரு புதிய கதவைத் திறக்கத் தொடங்குகிறது.
இதற்கிடையில், பிரீஷஸ் சமூகப் பணியாளர் அன்னா வெய்ஸை (மரியா கேரி) சந்திக்கிறாள்.
குடும்பத்தின் நிலைமையையும் பிரீஷஸின் வாழ்க்கைச் சூழலையும் அறிந்துகொள்ளும் பொறுப்பில் வெய்ஸ் இருக்கிறார்.
பிரீஷஸிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, அவளுடைய குழந்தைகளுக்குத் தந்தை யார் என்பது பற்றிய விவரம் எதிர்பாராத விதமாக வெளிப்படுகிறது.
அப்போதுதான், அவளுடைய தந்தையே அவளைப் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கியிருக்கிறான் என்பதும், அவளுடைய கர்ப்பங்களுக்குக் காரணம் அவனே என்பதும் வெய்ஸுக்குத் தெரியவருகிறது.
இந்த உண்மை, பிரீஷஸ் எதிர்கொண்டுவரும் கொடுமைகளின் தீவிரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
பிரீஷஸ் தனது புதிய பள்ளியில் படிப்பைத் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கும்போது, ஒரு நாள் வகுப்பில் தனது வாழ்க்கையைப் பற்றிய கதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாள்.
அப்போது திடீரென அவளுக்குப் பிரசவ வலி ஏற்பட்டு, கருப்பையிலிருந்து நீர் வெளியேறுகிறது.
உடனடியாக அவளை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். அங்கு அவள் ஓர் ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கிறாள்.
அந்தக் குழந்தைக்கு அப்துல் என்று பெயர் சூட்டப்படுகிறது. அவளுடைய வாழ்க்கையில் ஏற்கெனவே ஒரு பெண் குழந்தை இருக்கும் நிலையில், இப்போது இரண்டாவது குழந்தையும் பிறந்திருக்கிறது.
மருத்துவமனையில் இருந்தபோது, ஜான் மெக்ஃபேடன் (லென்னி கிராவிட்ஸ்) என்ற அன்பான செவிலியர் உதவியாளர் பிரீஷஸிடம் அக்கறையுடன் நடந்துகொள்கிறார்.
அவளுடைய வாழ்க்கையில் இதுவரை அரிதாகக் கிடைத்த மனிதநேயமும் கனிவும், அவருடைய அணுகுமுறையில் வெளிப்படுகின்றன.
மருத்துவமனையில் இருக்கும் நாட்களில் பிரீஷஸ் தனது ஆசிரியையான ப்ளூ ரெய்னுக்கு கடிதங்கள் எழுதுகிறாள்.
அவள் எழுதும் கடிதங்கள், அவளுடைய மனநிலையையும் ஆசிரியையுடன் ஏற்பட்டுள்ள நெருக்கத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஜோ ஆன் ரோஜர்ஸ் என்ற அவளுடைய வகுப்புத் தோழி, பிரீஷஸ் எழுதிய கடிதங்களை ஆசிரியையிடம் கொண்டு சேர்த்து, பதில்களையும் அவளிடம் திரும்பக் கொண்டுவருகிறாள்.
மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியேறிய பிறகு, பிரீஷஸ் தனது குழந்தை அப்துலுடன் வீட்டுக்குத் திரும்புகிறாள்.
ஆனால், அவளை அன்புடன் வரவேற்க வேண்டிய மேரி, கோபத்துடன் காத்திருக்கிறாள்.
பிரீஷஸ் தனது தந்தை தன்னைப் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கிய உண்மையை சமூகப் பணியாளரிடம் தெரிவித்துவிட்டதால், குடும்பத்துக்கு வழங்கப்பட்டு வந்த அரசின் உதவித்தொகை நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது.
இதனால் மேரி ஆத்திரமடைந்திருக்கிறாள். தனது வருமானம் பாதிக்கப்பட்டதற்குப் பிரீஷஸ்தான் காரணம் என்று அவள் நினைக்கிறாள்.
மேரி, பிரீஷஸிடம் அப்துலைக் கையில் கொடுக்கும்படி கேட்கிறாள். ஆனால், குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்ட பிறகு, வேண்டுமென்றே அவனைக் கீழே போட்டுவிடுகிறாள்.
இதனால் நிலைமை மேலும் மோசமடைகிறது. தனது குழந்தைக்குத் தீங்கு விளைவிக்கப்படும் என்பதை உணர்ந்த பிரீஷஸ், மேரியை எதிர்த்துப் போராடுகிறாள்.
அப்துலைப் பாதுகாப்பாகத் தூக்கிக்கொண்டு அங்கிருந்து தப்பிக்க முயல்கிறாள். மேரியும் அவளைத் தாக்கத் தொடர்ந்து முயற்சிக்கிறாள்.
இருவருக்கும் இடையே ஏற்படும் மோதலின்போது, பிரீஷஸ் படிக்கட்டுகளில் விழுகிறாள்.
அதற்குப் பிறகும் மேரியின் தாக்குதல் நின்றுவிடுவதில்லை. படிக்கட்டுகளின் மேலிருந்து தொலைக்காட்சிப் பெட்டியைப் பிரீஷஸின் மீதும் குழந்தையின் மீதும் தள்ளிவிட மேரி முயற்சிக்கிறாள்.
ஆனால், பிரீஷஸ் அதிலிருந்து தப்பித்து, அப்துலைத் தன்னுடன் பாதுகாப்பாக எடுத்துக்கொண்டு வீட்டைவிட்டு வெளியேறுகிறாள்.
இப்போது அவளுக்கு வீட்டில் தங்க முடியாது. தாயின் வன்முறையிலிருந்து தன்னையும் தனது குழந்தையையும் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேறு இடம் தேவைப்படுகிறது.
உதவி தேடி அலைந்த பிரீஷஸ், இறுதியில் தனது பள்ளிக்குள் நுழைந்து, ஒரு வகுப்பறையில் தஞ்சமடைகிறாள். அங்கேயே அப்துலுடன் இரவைக் கழிக்கிறாள்.
மறுநாள் காலையில் பள்ளிக்கு வரும் ப்ளூ ரெய்ன், வகுப்பறையில் பிரீஷஸும் அவளுடைய குழந்தையும் தூங்கிக்கொண்டிருப்பதைக் காண்கிறார்.
அவர்களின் நிலையைப் புரிந்துகொண்ட அவர், பிரீஷஸையும் அப்துலையும் பாதுகாப்பாகத் தங்கவைக்க ஓர் இடம் தேடத் தொடங்குகிறார்.
உள்ளூர் தங்குமிடங்களைத் தொடர்புகொண்டு உதவி கிடைக்குமா என்று விசாரிக்கிறார்.
ஆனால், உடனடியாகப் பொருத்தமான இடம் கிடைக்கவில்லை. எனவே, விடுமுறைக் காலத்தில் பிரீஷஸையும் குழந்தையையும் தன்னுடன் தனது வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்.
அங்கு அவர் தனது துணையான கேதரினுடன் (கிம்பர்லி ரஸ்ஸல்) வசித்து வருகிறார்.
மறுநாள், ப்ளூ ரெய்ன் பிரீஷஸையும் அப்துலையும் அழைத்துக்கொண்டு தேவையான உதவிகளைப் பெறச் செல்கிறார்.
பிரீஷஸ் தொடர்ந்து கல்வி கற்கவும், குழந்தையை வளர்க்கவும் வழி ஏற்படுத்த முயற்சி செய்கிறார்.
இதன் விளைவாக, பிரீஷஸுக்கு இடைக்காலத் தங்குமிடத்தில் வசிப்பதற்கான ஏற்பாடு கிடைக்கிறது.
அங்கு தங்கியபடியே அவள் தனது படிப்பைத் தொடர முடிகிறது. தாயின் வீட்டிலிருந்து வெளியேறிய பிறகு, தனது வாழ்க்கையைத் தானே நிர்வகிக்க வேண்டிய நிலைக்கு அவள் வந்திருக்கிறாள்.
குழந்தையை வளர்ப்பதோடு கல்வியையும் தொடர வேண்டிய பொறுப்பு அவளிடம் இருக்கிறது.
இதற்கிடையில், மேரி மீண்டும் பிரீஷஸைச் சந்திக்க வருகிறாள். அவளுடைய தந்தையான கார்ல் எய்ட்ஸ் நோயால் இறந்துவிட்டதாகத் தெரிவிக்கிறாள்.
பிரீஷஸின் வாழ்க்கையைச் சீரழித்திருந்த தந்தை இப்போது உயிருடன் இல்லை என்ற செய்தி அவளுக்குக் கிடைக்கிறது.
ஆனால், இந்தச் செய்தி அவளுடைய துயரங்களை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவளுடைய உடல்நிலை குறித்த இன்னொரு அதிர்ச்சியான உண்மை வெளிப்படுகிறது.
பிரீஷஸ் மருத்துவப் பரிசோதனை செய்துகொண்டபோது, அவளுக்கு எச்.ஐ.வி. தொற்று இருப்பது தெரியவருகிறது.
அவளுடைய தந்தை எய்ட்ஸ் நோயால் இறந்திருந்த நிலையில், பிரீஷஸும் அந்தத் தொற்றால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறாள்.
இருப்பினும், அவளுடைய மகன் அப்துலுக்கு எச்.ஐ.வி. தொற்று இல்லை என்பது தெரியவருகிறது. தனது வாழ்க்கையில் இவ்வளவு கொடுமைகளை எதிர்கொண்ட பிறகும், இப்போது தனது உடல்நிலையைக் குறித்த புதிய அச்சத்தையும் பிரீஷஸ் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.
இந்தச் செய்தியால் மனமுடைந்த பிரீஷஸ், தனது வாழ்க்கையின் எதிர்காலம் குறித்து நம்பிக்கையிழக்கத் தொடங்குகிறாள்.
அந்த மனநிலையில், சமூகப் பணியாளர் வெய்ஸின் அலுவலகத்துக்குச் செல்லும் அவள், அவருடைய கவனத்தைத் திசைதிருப்பி, தனது வழக்குத் தொடர்பான கோப்பைத் திருடிக்கொண்டு வெளியேறுகிறாள்.
அந்தக் கோப்பில் அவளுடைய குடும்பம், குழந்தைப் பருவம், அவள் எதிர்கொண்ட துன்புறுத்தல்கள் உள்ளிட்ட விவரங்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன.
பிரீஷஸ் தனது வாழ்க்கையைப் பற்றிய அந்தக் கோப்பைத் தனது வகுப்புத் தோழிகளிடம் எடுத்துக்காட்டுகிறாள்.
இதுவரை அவள் அனுபவித்த கொடுமைகள் அனைத்தும் அந்த ஆவணங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன.
தனது வாழ்க்கையைப் பற்றிய உண்மைகளைப் பிறருடன் பகிர்ந்துகொள்வதன் மூலம், அவள் தனது கடந்தகாலத்தைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறாள்.
தனது வாழ்க்கை முழுவதும் துன்பங்களால் மட்டுமே நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டியதில்லை என்ற நம்பிக்கையும் அவளிடம் மெதுவாக உருவாகிறது.
அவள் எதிர்காலத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்குகிறாள்.
பின்னர், பிரீஷஸ் தனது தாயான மேரியை மீண்டும் சந்திக்கிறாள். இந்தச் சந்திப்புக்கு மேரி தனது பேத்தி மோங்கோவையும் அழைத்து வருகிறாள்.
அதன்பிறகு, அன்னா வெய்ஸின் அலுவலகத்தில் பிரீஷஸுக்கும் மேரிக்கும் இடையிலான கடந்தகாலம் நேரடியாக எதிர்கொள்ளப்படுகிறது.
பிரீஷஸ் சிறுமியாக இருந்த காலத்திலிருந்தே மேரியும் கார்லும் அவளைத் துன்புறுத்தியதைப் பற்றி வெய்ஸ் மேரியிடம் கேள்வி எழுப்புகிறார்.
பிரீஷஸின் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த பாலியல் வன்கொடுமை, உடல் மற்றும் மனரீதியான துன்புறுத்தல்கள் ஆகியவற்றுக்குப் பின்னால் இருந்த உண்மையை மேரி இனி மறைக்க முடியாத நிலை உருவாகிறது.
அப்போது மேரி தனது செயல்களுக்குப் பின்னால் இருந்த மனநிலையை வெளிப்படுத்துகிறாள்.
பிரீஷஸ் தனது தந்தையின் அன்பைப் பறித்துவிட்டதாக அவள் நினைத்திருந்தாள்.
கார்ல், பிரீஷஸைத் துன்புறுத்தியதற்காக அவனை எதிர்த்துப் போராடுவதற்குப் பதிலாக, பிரீஷஸ்தான் அவனுடைய செயல்களுக்கு அனுமதி அளித்ததாகத் தவறாகக் குற்றம் சாட்டுகிறாள்.
மேலும், பிரீஷஸின் காரணமாகவே கார்ல் தன்னை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டதாகவும் அவள் கருதுகிறாள்.
மேரி தனது மகளிடம் கொண்டிருந்த வெறுப்பையும், அந்த வெறுப்பின் காரணமாக அவளைப் பாதுகாக்கத் தவறியதையும் ஒப்புக்கொள்கிறாள்.
கார்ல் பிரீஷஸைத் துன்புறுத்தியதைத் தடுக்காமல் இருந்ததற்கான காரணத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறாள். தனக்கு அன்பு கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக, பிரீஷஸைத் துன்புறுத்தும் கார்லின் செயல்களை அவள் அனுமதித்திருக்கிறாள்.
தனது மகளைப் பாதுகாப்பதற்குப் பதிலாக, தனது தனிப்பட்ட தேவைகளையும் உணர்ச்சிகளையும் முன்னிலைப்படுத்தியிருக்கிறாள்.
மேரியின் ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தைக் கேட்கும் பிரீஷஸ், தனது தாயைப் பற்றிய உண்மையை இறுதியாகப் புரிந்துகொள்கிறாள்.
இதுவரை தாயின் அன்பைப் பெறலாம் என்ற நம்பிக்கையுடன் அவள் வாழ்ந்திருந்தாலும், தன்னைப் பாதுகாக்க வேண்டியவரே தனது துன்பங்களுக்குக் காரணமாக இருந்திருக்கிறார் என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறாள்.
இனிமேலும் அந்த உறவில் தொடர்ந்து இருப்பது தனக்கும் தனது குழந்தைகளுக்கும் பாதுகாப்பானதல்ல என்பதை உணர்கிறாள்.
பிரீஷஸ் தனது தாயிடம் இருந்து விலக முடிவு செய்கிறாள். இனி மேரியுடன் எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ள விரும்பவில்லை என்று தெளிவாகக் கூறுகிறாள்.
தனது இரண்டு குழந்தைகளான மோங்கோவையும் அப்துலையும் தன்னுடன் அழைத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறுகிறாள்.
தனது குழந்தைகளைத் தாயின் கட்டுப்பாட்டிலும் வன்முறையிலும் விட்டுவிடாமல், அவர்களுடன் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கத் தீர்மானிக்கிறாள்.
இனி தன்னுடைய குழந்தைகள் தன்னைப் போலவே துன்பங்களை அனுபவிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காக, அவர்களைத் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்கிறாள்.
பிரீஷஸ் தன்னையும் தனது குழந்தைகளையும் விட்டுச் சென்றதை உணர்ந்த மேரி கலக்கமடைகிறாள்.
தனது மகளையும் பேரக்குழந்தைகளையும் மீண்டும் அழைத்து வரும்படி அன்னா வெய்ஸிடம் கெஞ்சுகிறாள்.
ஆனால், மேரியின் செயல்களையும் அவள் செய்த கொடுமைகளையும் நேரடியாக அறிந்த வெய்ஸ், அவளுக்கு உதவ மறுக்கிறார்.
மேரியின் வேண்டுகோளுக்குப் பதிலளிக்காமல், அதிர்ச்சியும் அருவருப்பும் கலந்த மனநிலையுடன் அங்கிருந்து விலகிச் செல்கிறார்.
இதனால் மேரி தனிமையில் தவிக்கிறாள். தனது மகளையும் பேரக்குழந்தைகளையும் மீண்டும் பெறுவதற்கான வாய்ப்பு அவளிடமிருந்து விலகிவிட்டதை அவள் எதிர்கொள்கிறாள்.
மறுபுறம், பிரீஷஸ் தனது குழந்தைகளுடன் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கத் தயாராகிறாள்.
அவளுடைய வாழ்க்கையில் இன்னும் பல சவால்கள் இருக்கின்றன. எச்.ஐ.வி. தொற்றுடன் வாழ வேண்டிய நிலை, இரண்டு குழந்தைகளையும் வளர்க்க வேண்டிய பொறுப்பு, பொருளாதாரச் சிக்கல்கள் எனப் பல பிரச்சினைகள் அவளுக்கு முன்னால் இருக்கின்றன.
இருந்தாலும், தாயின் வீட்டில் தொடர்ந்து வன்முறைக்கு உள்ளாகி வாழ்வதைவிட, தனது எதிர்காலத்தைத் தானே உருவாக்கிக்கொள்ள அவள் முடிவு செய்திருக்கிறாள்.
உயர்நிலைப் பள்ளிப் படிப்புக்குச் சமமான கல்வித் தகுதியைப் பெறுவதற்கான தேர்வில் வெற்றிபெற வேண்டும் என்றும், அதன் பிறகு கல்லூரியில் சேர்ந்து படிக்க வேண்டும் என்றும் பிரீஷஸ் திட்டமிடுகிறாள்.
இதுவரை கல்வியைத் தொடர்வதற்கே போராடிய அவள், இப்போது தனது குழந்தைகளுடன் சுயமாக வாழ்வதற்கும், தனது கல்வியை நிறைவு செய்வதற்கும் முயற்சி செய்யத் தயாராக இருக்கிறாள்.
இறுதியில், பிரீஷஸ் தனது இரண்டு குழந்தைகளையும் அழைத்துக்கொண்டு நியூயார்க் நகரத்தின் தெருக்களில் நடந்து செல்கிறாள்.
அவளுடைய கடந்தகாலம் வறுமை, குடும்ப வன்முறை, பாலியல் துன்புறுத்தல் மற்றும் மனவேதனையால் நிறைந்திருந்தாலும், அவள் இனி அந்தச் சூழலுக்குள் திரும்பிச் செல்ல விரும்பவில்லை.
தன்னையும் தனது குழந்தைகளையும் பாதுகாத்துக்கொண்டு, கல்வியைத் தொடர்ந்து, எதிர்காலத்தில் கல்லூரிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற இலக்குடன் அவள் முன்னேறுகிறாள்.
தனது வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கும் உரிமையைத் தன் கைகளில் எடுத்துக்கொண்டு, புதிய நம்பிக்கையுடன் நகரத்தை நோக்கி நடந்து செல்வதுடன் கதை நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
