சன் ஆப் சால். Son of Saul. திரைப்படம் 2015 ஆம் ஆண்டு வெளியானது.
இப்படத்தின் இயக்கம் லாஸ்லோ நெமேஷ் என்ற ஹங்கேரி இயக்குனர் .
இது இவரது முதல் இயக்கமாகும்.
இத்திரைப்படம் வரலாற்று நாடகத் திரைப்பட வகையைச் சேர்ந்ததாகும். இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஆஷ்விட்ஸ் இனவதை முகாமில் நடக்கும் சம்பவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு இப்படம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
சோண்டர்கொமாண்டோ எனப்படும் முகாம் கைதிகள் பிரிவில் இருக்கும் சால் ஆஸ்லாண்டர் என்ற ஹங்கேரிய யூதரின் வாழ்க்கையில் நடக்கும் ஒன்றரை நாள் சம்பவங்களை இந்தத் திரைப்படம் விவரிக்கிறது.
இத்திரைப்படத்தின் அடிநாதம் மனிதநேயம் முற்றிலும் நசுக்கப்பட்ட ஒரு நரக சூழ்நிலையிலும், ஒரு மனிதன் தன் ஆன்மாவையும் சுயத்தையும் தக்க வைத்துக் கொள்ள நடத்தும் தீவிரப் போராட்டமாகும்.
நாஜி முகாமின் கொடூரங்களுக்கு இடையே தினமும் நூற்றுக்கணக்கான பிணங்களை அள்ளும் சால், அங்குள்ள மரணங்களை ஒரு இயந்திரம் போல சலனமின்றி கடக்க பழகியிருக்கிறான்.
ஆனால் ஒரு சிறுவனின் உடலைத் தற்செயலாகப் பார்க்கும்போது அவனுள் தூங்கிக் கொண்டிருந்த மனிதத்தன்மை திடீரென விழித்துக் கொள்கிறது.
சுற்றியுள்ள மற்ற கைதிகள் தப்பிப்பதற்கும் ஆயுதப் புரட்சி செய்வதற்கும் திட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், சால் எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் அந்தச் சிறுவனின் உடலுக்கு முறைப்படி ஒரு யூத மத சடங்குடன் அடக்கம் செய்ய வேண்டும் என்பதில் மட்டுமே குறியாக இருக்கிறான்.
இது வெறும் ஒரு சடங்குக்கான பிடிவாதம் அல்ல. தன்னைச் சுற்றி நடக்கும் பேரழிவிற்கு மத்தியில், தான் இன்னும் ஒரு மனிதனாகவே இருக்கிறேன் என்பதை தனக்குத்தானே நிரூபித்துக் கொள்ள சால் எடுக்கும் ஆன்மீக முயற்சியாகும்.
மரணமும் வன்முறையும் மலிந்துவிட்ட ஒரு இடத்தில், ஒரு இறந்த உடலுக்கு மரியாதை செலுத்துவது என்பது அர்த்தமற்ற ஒன்றாக மற்றவர்களுக்குத் தோன்றிய போது. சாலிற்கு அதுமட்டுமே தன் வாழ்க்கையின் ஒரே அர்த்தமாக மாறுகிறது.
மனிதர்களை வெறும் எண்களாகவும் பிணங்களாகவும் மட்டுமே பார்க்கும் ஒரு கொடூர அமைப்பிற்கு எதிராக, ஒரு சக மனிதனின் ஆன்மாவைக் காக்க சால் நடத்தும் மௌனமான புரட்சியே இப்படத்தின் அடிநாதம் .
படத்தில் சால் ஆஸ்லாண்டர் என்ற முதன்மைக் கதாபாத்திரத்தில் கீசா ரோஹ்ரிக் மிகச்சிறப்பான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
லெவெந்தே மோல்னார், உர்ஸ் ரெக்ன் போன்ற பல நடிகர்களும் இதில் நடித்துள்ளனர்.
லாஸ்லோ நெமேஷ் இப்படத்தை மிக யதார்த்தமாகவும் உலகத் தரத்திலும் இயக்கியுள்ளார்.
முகாமின் கொடூரங்களை நேரடியாகக் காட்டாமல் கதாபாத்திரத்தின் பின்னணியில் ஒலிகள் மற்றும் மங்கலான காட்சிகள் வழியாகக் கடத்துவதில் இயக்குனரின் தனித்துவம் தெரிகிறது.
மாத்யாஸ் எர்தேலி இப்படத்திற்கு ஒளிப்பதிவு செய்துள்ளார். 35எம்எம் ஃபிலிமில், குறுகிய கோணத்தில் கதாபாத்திரத்தின் முகத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து எடுக்கப்பட்ட இவரது தனித்துவமான ஒளிப்பதிவு படத்திற்கு மிகப்பெரிய பலமாகவே அமைந்துள்ளது.
இத்திரைப்படம் எண்பத்தெட்டாவது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த அந்நிய மொழித் திரைப்படத்திற்கான ஆஸ்கார் விருதை வென்றது.
மேலும் கோல்டன் குளோப் விருதுகளில் சிறந்த அந்நிய மொழித் திரைப்படத்திற்கான விருதையும், கான் திரைப்பட விழாவில் கிராண்ட் பிரிக்ஸ் விருதையும் பெற்று சாதனை படைத்தது.
இயக்குனர் லாஸ்லோ நெமேஷ் இந்த கதையை உருவாக்கத் தொடங்கியபோது, பல சர்வதேச தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் இதற்கு நிதியுதவி செய்ய முன்வரவில்லை.
ஒரு புதிய இயக்குனரின் வித்தியாசமான அணுகுமுறை என்பதால் பிரான்ஸ், இஸ்ரேல், ஜெர்மனி, ஆஸ்திரேலியா போன்ற பல நாடுகளின் நிறுவனங்கள் இந்தத் திட்டத்தை நிராகரித்தன.
இதனால், ஹங்கேரி நாட்டின் தேசிய திரைப்பட நிதியத்தின் உதவியை மட்டுமே நம்பி, மிகக் குறைந்த பட்ஜெட்டில் இந்த முழுத் திரைப்படமும் ஹங்கேரியிலேயே தயாரிக்கப்பட்டது.
படத்தின் உண்மைத்தன்மையை அதிகப்படுத்துவதற்காக, இதில் நடித்த நடிகர்கள் அனைவரும் தங்களின் கதாபாத்திரங்களுக்குத் தகுந்த சொந்த மொழிகளிலேயே பேச வேண்டும் என்பதில் இயக்குனர் உறுதியாக இருந்தார்.
இதனால் படப்பிடிப்பு தளத்தில் ஜெர்மன், ஹங்கேரியன், போலிஷ், இத்திஷ், ரஷ்யன், ஸ்லோவாக் என பல மொழிகள் ஒரே நேரத்தில் ஒலொலித்தன. உலகெங்கிலும் உள்ள திறமைகளைத் தேடி அலைந்த படக்குழு, இறுதியாக முதன்மைக் கதாபாத்திரத்திற்கு நியூயார்க்கில் வசித்து வந்த ஒரு கவிஞரைத் தேர்வு செய்தது. அவர் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்படத்தின் மூலமாகவே மீண்டும் கேமரா முன் நடித்தார்.
படப்பிடிப்பின்போது ஆஷ்விட்ஸ் முகாமின் கொடூரமான சூழலை அப்படியே திரையில் கொண்டு வர, ஹங்கேரியின் புடாபெஸ்ட் பகுதியில் பிரம்மாண்டமான அரங்குகள் அமைக்கப்பட்டன.
அந்த அருங்காட்சியகத்தின் நிரந்தரக் கண்காட்சி வடிவமைப்பில் அனுபவம் பெற்ற ஒரு பிரபல கட்டிடக் கலைஞர், இந்த சித்திரவதை முகாமின் வடிவத்தை அச்சு அசலாக மறுஉருவாக்கம் செய்தார்.
வெறும் இருபத்தெட்டு நாட்களுக்குள் ஒட்டுமொத்தப் படப்பிடிப்பும் மிகக் குறுகிய காலக்கெடுவில் நடத்தி முடிக்கப்பட்டது.
தொழில்நுட்ப ரீதியாக, இப்படம் டிஜிட்டல் கேமராக்களுக்குப் பதிலாக முப்பத்தைந்து 35எம்எம் ஃபிலிம் சுருள்களைப் பயன்படுத்திப் படமாக்கப்பட்டது.
பார்வையாளர்களுக்கு ஒரு தனித்துவமான காட்சி அனுபவத்தைத் தருவதற்காக, மிகக் குறுகிய லென்ஸ் பயன்படுத்தப்பட்டு ஒட்டுமொத்தப் படமும் வெறும் எண்பத்தைந்து ஷாட்களில் மட்டுமே எடுத்து முடிக்கப்பட்டது.
காட்சிகளை விடப் பின்னணியில் கேட்கும் ஒலிகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டதால், படப்பிடிப்பு முடிந்த பிறகு ஒலிகளைச் செதுக்குவதற்கே தனியாக ஐந்து மாதங்கள் தேவைப்பட்டன.
இப்படம் முதலில் பெர்லின் சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்படவிருந்தது. ஆனால், அங்கு முக்கியப் போட்டிப் பிரிவில் இல்லாமல், மற்றொரு பிரிவில் திரையிடவே வாய்ப்பு கிடைத்தது.
அதைத் துணிச்சலாக மறுத்த படக்குழு, பின்னர் கான் திரைப்பட விழாவின் முக்கியப் போட்டிப் பிரிவில் படத்தை நுழைத்து, அங்கு மிகப்பெரிய பாராட்டுகளையும் சர்வதேச அங்கீகாரங்களையும் அள்ளியது.
நாஜி முகாமின் கொடுமைகளை ஆவணப்படுத்திய வரலாற்றுப் புத்தகங்களை ரோஹ்ரிக் ஏற்கனவே தீவிரமாகப் படித்திருந்ததால், அந்த சோண்டர்கொமாண்டோ கைதியின் வலியை அவரால் எளிதாகத் திரையில் கொண்டுவர முடிந்தது.
படப்பிடிப்பு தளத்தில் இயக்குனர் கையாண்ட விசித்திரமான முறை மற்றுமொரு சுவாரஸ்யம். கேமரா எப்போதும் நாயகனின் முகத்திற்கு மிக அருகிலேயே இருக்கும்படி வடிவமைக்கப்பட்டது.
இதனால், பின்னணியில் நடந்த கொடூரமான காட்சிகளில் நடித்த நூற்றுக்கணக்கான துணை நடிகர்கள், கேமராவில் தங்களின் முகம் தெளிவாகத் தெரியாது என்று தெரிந்தும், படத்தின் உண்மைத்தன்மைக்காக முழு அர்ப்பணிப்புடன் நடித்தனர்.
வன்முறையை நேரடியாகக் காட்டக் கூடாது என்பதில் இயக்குனர் உறுதியாக இருந்ததால், கேமரா லென்ஸுக்கு வெளியே நடக்கும் விஷயங்களை நடிகர்கள் தங்கள் உடல்மொழி மூலமாகவே வெளிப்படுத்த வேண்டியிருந்தது.
படத்தின் ஒலிப்பதிவுப் பணி ஒரு புதிய உலக சாதனையாகவே பார்க்கப்படுகிறது. திரையில் காட்டப்படாத பல கொடூரமான உண்மைகளை, பார்வையாளர்கள் தங்கள் காதுகளின் வழியே உணரும்படி ஒலிகள் மிக நுணுக்கமாகச் சேர்க்கப்பட்டன.
இதற்காக ஐரோப்பாவின் பல்வேறு பகுதிகளைச் சேர்ந்த மனிதர்களின் குரல்கள், அழுகைச் சத்தங்கள், பூட்ஸ் கால்களின் ஓசைகள் என அனைத்தும் தனித்தனியாகப் பதிவு செய்யப்பட்டு, மிக மெனக்கெடலுடன் பின்னணியில் இணைக்கப்பட்டன.
திரையரங்குகளில் இப்படம் வெளியானபோது, ஹங்கேரி நாட்டின் சினிமா வரலாற்றிலேயே அதுவரை இல்லாத ஒரு சாதனை நிகழ்ந்தது.
பொதுவாக இதுபோன்ற தீவிரமான கலைப்படங்களுக்குக் குறைந்த அளவிலான கூட்டமே வரும். ஆனால், இந்தத் திரைப்படம் ஹங்கேரி மக்கள் மத்தியில் ஒரு மிகப்பெரிய விவாதத்தை ஏற்படுத்தி, அங்கு வணிகரீதியான படத்திற்கு இணையாக இரண்டரை லட்சத்திற்கும் அதிகமான டிக்கெட்டுகள் விற்றுத் தீர்ந்து, வசூல் சாதனை படைத்தது.
உலகப் புகழ்பெற்ற ஆவணப்பட இயக்குனரான கிளாட் லான்ஸ்மேன், பொதுவாக ஹங்கேரியத் திரைப்படங்களை அவ்வளவாகப் பாராட்டாதவர். ஆனால், 'சன் ஆப் சால்' திரைப்படத்தைப் பார்த்த பிறகு, நாஜி முகாம்களின் எதார்த்தத்தை இவ்வளவு கண்ணியத்துடனும் நேர்த்தியுடனும் இதுவரை எந்த ஒரு உலகத் திரைப்படமும் காட்டியதில்லை என்று நெகிழ்ந்து பாராட்டியது, இப்படத்தின் உருவாக்கத்திற்குப் கிடைத்த மிக உயரிய அங்கீகாரமாகவே கருதப்படுகிறது.
இப்படத்தின் திரைக்கதை உருவாக்கத்தின் போது, புகழ்பெற்ற வரலாற்று ஆய்வாளர்களான கிதியோன் கிரீஃப், பிலிப் மெஸ்னார்ட் மற்றும் சோல்டான் வாகி ஆகியோர் படக்குழுவோடு இணைந்து பணியாற்றினர்.
இவர்கள் சாதாரண வரலாற்று ஆசிரியர்கள் அல்ல, அவுஷ்விட்ஸ் முகாமின் வரலாற்றையும், அங்கு கைதிகள் எழுதிய ரகசியக் குறிப்புகளையும் பல தசாப்தங்களாக ஆராய்ந்தவர்கள்.
இவர்களின் நேரடி வழிகாட்டுதலால், முகாமில் கைதிகள் பயன்படுத்திய மிகச்சிறிய சைகை மொழிகள், குறியீட்டு வார்த்தைகள் மற்றும் நாஜி அதிகாரிகளின் அன்றாட நடவடிக்கைகள் வரை அனைத்தும் துல்லியமாகத் திரைக்கதையில் சேர்க்கப்பட்டன.
படப்பிடிப்பின் போது பயன்படுத்தப்பட்ட 35எம்எம் ஃபிலிம் சுருள்களைப் பதப்படுத்துவதிலும் ஒரு சுவாரஸ்யமான சவால் இருந்தது.
டிஜிட்டல் திரையாக்கத்திற்கு மாறிவிட்ட காலகட்டத்தில், ஹங்கேரியில் தரமான ஃபிலிம் லேபாரட்டரிகள் மிகக் குறைவாகவே இருந்தன. இதனால் ஒவ்வொரு நாளும் எடுக்கப்பட்ட காட்சிகளின் ஃபிலிம் சுருள்கள் மிகுந்த பாதுகாப்புடன் பிரத்யேக இடங்களுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு, மிக கவனமாகப் பிரிக்கப்பட்டுப் பதப்படுத்தப்பட்டன.
ஃபிலிமில் படமாக்கப்பட்டதால், இயக்குனரால் எடுத்த காட்சிகளை உடனுக்குடன் திரையில் பார்க்க முடியாமல், ஒருவித படபடப்புடனே படப்பிடிப்பு தளம் இயங்கியது.
படத்தின் இசையமைப்பாளர் லாஸ்லோ மெலிஸ், வழக்கமான திரைப்படங்களைப் போல பின்னணி இசையை இதில் பயன்படுத்தவில்லை.
படம் முழுக்க மனிதர்களின் அலறல்களும், இயந்திரங்களின் சத்தங்களுமே ஆக்கிரமித்திருக்க வேண்டும் என்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார்.
படத்தின் மிகச் சில குறிப்பிட்ட மௌனமான தருணங்களில் மட்டுமே அவரது நுட்பமான இசை பின்னணியில் ஒலிக்கும்படி வடிவமைக்கப்பட்டது.
பிரபல தத்துவஞானி ஜார்ஜஸ் திதி-ஹியூபர்மேன் இப்படத்தைப் பார்த்த பிறகு, அதன் அசாதாரணமான காட்சி மொழியால் ஈர்க்கப்பட்டு, இயக்குனர் லாஸ்லோ நெமேஷுக்கு இருபத்தைந்து பக்கங்கள் கொண்ட ஒரு நீண்ட திறந்த மடலை எழுதினார்.
அதில் இத்திரைப்படத்தை ஒரு 'தேவையான, நன்மை பயக்கும் அசுரன்' என்று அவர் உவமித்திருந்தார்.
ஒரு திரைப்படத்திற்காக ஒரு தத்துவஞானி இவ்வளவு நீண்ட கடிதம் எழுதியது சர்வதேச கலை உலகில் ஒரு முக்கிய நிகழ்வாகப் பேசப்பட்டது.
கான் திரைப்பட விழாவில் இப்படத்திற்குக் கிடைத்த பிரம்மாண்ட வரவேற்பைத் தொடர்ந்து, ஹாலிவுட்டின் முன்னணி விநியோக நிறுவனமான சோனி பிக்சர்ஸ் கிளாசிக்ஸ் இதன் வட அமெரிக்க உரிமையைக் கைப்பற்றியது.
வணிகரீதியான எவ்வித சமரசமும் இல்லாத, கடுமையான சவால்கள் நிறைந்த ஒரு ஹங்கேரிய மொழித் திரைப்படம், அமெரிக்கத் திரையரங்குகளில் வெளியாகி சுமார் பத்து மில்லியன் டாலர்களை வசூலித்து சாதனை படைத்தது, உலக சினிமா வர்த்தகத்தில் ஒரு ஆச்சரியமான திருப்புமுனையாகவே கருதப்படுகிறது.
==============================
படத்தின் கதை:-
அக்டோபர் 1944 ஆண்டு படம் துவங்குகிறது, ஆஷ்விட்ஸ் சித்திரவதை முகாமின் மரணக் கூடாரத்தில், யூத-ஹங்கேரிய கைதியான சால் ஆஸ்லாண்டர் (கீசா ரோஹ்ரிக்) சோண்டர்கொமாண்டோ பிரிவில் விஷவாயு அறை வளாகத்தில் வேலை செய்து வருகிறார்.
நாஜிக்களின் இந்தத் துயர பூமியில் தினமும் அரங்கேறும் கொடூரமான படுகொலைகளைப் பார்த்துப் பார்த்து, அவரது உள்ளமும் உணர்வுகளும் முற்றிலும் மரத்துப்போய் ஒரு நடமாடும் இயந்திரம் போலவே அவர் வாழ்கிறார்.
அங்கு அன்பு, பாசம் போன்ற சாதாரண மனித உணர்ச்சிகளுக்கு இடம் கொடுத்தால் மனமுடைந்து இறந்துவிடுவோம் என்பதால், சால் தன் மனதைச் சுற்றி ஒரு பெரிய இரும்புத் திரையைப் போட்டிருக்கிறார்.
ஒருநாள், விஷவாயு அறையில் அனைவரும் கொல்லப்பட்ட பிறகு, பிணங்களை அள்ளும்போது ஒரு சிறுவன் மட்டும் இன்னும் சாகாமல் மூச்சுவிட்டுக் கொண்டிருப்பதை சால் பார்க்கிறார்.
ஆனால், அங்கிருக்கும் ஒரு நாஜி மருத்துவர் அந்தப் பிஞ்சுச் சிறுவனை இரக்கமின்றி மூச்சுத்திணறடித்துக் கொன்றுவிட்டு, உடற்கூறாய்வு செய்ய உத்தரவிடுகிறார்.
தன் கண் முன்னே நடந்த இந்த அநீதி, சாலின் மரத்துப்போன மனசாட்சியை உலுக்கி எழுப்புகிறது. தான் ஒரு மனிதனா அல்லது பிணங்களை அள்ளும் இயந்திரமா என்ற சந்தேகம் அவனுக்கே வந்திருக்கும் வேளையில், அந்தச் சிறுவனுக்கு இறுதிச் சடங்கு செய்வதன் மூலம், நான் இன்னும் ஒரு மிருகமாக மாறவில்லை என்பதை தனக்குத்தானே நிரூபிக்க சால் போராடத் தொடங்குகிறார்.
அவர் அந்தச் சிறுவனின் உடலைத் தன் கைகளில் அள்ளிக்கொண்டு, நாஜி மருத்துவர் ஜோசப் மெங்கலேயின் உதவியாளராக இருக்கக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட சக ஹங்கேரிய கைதி டாக்டர் மிக்லோஸ் ந்யிஸ்லி (சாண்டோர் சோதேர்) என்பவரிடம் ஓடுகிறார்.
சிறுவனின் உடலைக் கீறி அறுக்க வேண்டாம் என்றும், முறைப்படி ஒரு யூத மத இறுதிச் சடங்கு செய்ய வேண்டும் என்றும் கண்ணீருடன் மன்றாடுகிறார்.
மிக்லோஸ் அதற்குத் தன் அச்சத்தின் காரணமாக மறுத்தாலும், அன்றிரவு அந்த உடல் எரியூட்டப்படுவதற்கு முன்னால் ஐந்து நிமிடங்கள் மட்டும் சால் அதனுடன் தனியாக இருக்க அனுமதியளிக்கிறார்.
இதைக் கேட்டு மருகும் சால், ரபி ஃபிரான்கெல் (ஜெர்சி வால்சாக்) என்ற மதகுருவிடம் சென்று உதவி கேட்கிறார்.
ஆனால் அவரோ சாலின் தவிப்பைப் புரிந்து கொள்ளாமல், வேண்டுமானால் அந்த அடக்கத்தை சாலையே தனியாகச் செய்துகொள்ளுமாறு கூறித் துரத்துகிறார்.
இதே நேரத்தில், கைதிகளின் ரகசியத் தலைவரான ஆபிரகாம் வார்சாவ்ஸ்கி (லெவெந்தே மோல்னார்), ஓபர்காபோ பீடெர்மன் (உர்ஸ் ரெக்ன்) என்பவருடன் சேர்ந்து முகாமில் ஒரு ஆயுதப் புரட்சி செய்யத் திட்டமிடுவதைச் சால் தற்செயலாகக் கேட்கிறார்.
பீடெர்மன் முகாமின் கொடுமைகளை ஒரு ரகசிய கேமரா மூலம் படம் பிடித்து, அதை வெளியே அனுப்பி உலகிற்கு உண்மையைச் சொல்ல விரும்புகிறார்.
தங்களின் புரட்சித் திட்டத்திற்கு ஒரு மதகுருவின் உதவி தேவைப்படுவதால், கடவுள்நம்பிக்கை இழந்த தி ரெனிகேட் என்ற கிரேக்க ரபி (மார்டன் ஆக்) ஒருவரைப் பற்றி ஆபிரகாம் சாலியிடம் கூறுகிறார்.
அதற்குப் பதிலாக, அவர்களின் ஆபத்தான புரட்சி வேலைக்குத் தான் உதவுவதாக சால் துணிகிறார்.
ஒரு கொட்டகையின் பூட்டைச் சரிசெய்வது போல சால் வெளியில் காவலுக்கு நிற்க, மற்றொரு கைதி உள்ளே மறைந்திருந்து பிணங்கள் எரிக்கப்படும் கொடூரக் காட்சிகளை ரகசியமாகப் படம் பிடிக்கிறார்.
பின்னர் சால், ஆற்றுப்படுகையில் சாம்பலைக் கொட்டிக் கொண்டிருக்கும் மற்றொரு சோண்டர்கொமாண்டோ பிரிவுக்குள் ரகசியமாக நுழைந்து, அங்கு வேலை செய்யும் அந்த கிரேக்க ரபியைக் கண்டுபிடித்துத் தனக்கு உதவுமாறு கெஞ்சுகிறார்.
ஆனால், அந்த ரபியோ தன் வாழ்வின் நம்பிக்கையை முற்றிலும் இழந்துவிட்டதால் உதவ மறுக்கிறார்.
இதனால் பெரும் விரக்தியடைந்த சால், அந்த மனிதனின் மண்வெட்டியை பிடுங்கி ஆற்றுத் தண்ணீருக்குள் வீசுகிறார். ரபி ஆற்றுக்குள் குதிக்க, சால் அவரைத் தண்ணீருக்குள் இருந்து காப்பாற்றி வெளியே இழுக்கிறார்.
ஆனால் அதற்குள் அவர்கள் இருவரும் அந்தப் பிரிவின் எஸ்.எஸ். காவல்படை அதிகாரியிடம் கையும் களவுமாகப் பிடிபடுகிறார்கள்.
கடுமையான விசாரணைக்குப் பிறகு கிரேக்க ரபி அங்கேயே நாஜிக்களால் சுட்டுக் கொல்லப்படுகிறார், ஆனால் சால் மட்டும் அதிர்ஷ்டவசமாக உயிர் தப்பித் தன் சொந்த பிரிவுக்குத் திருப்பி அனுப்பப்படுகிறார்.
முகாமிற்குத் திரும்பிய சால், மீண்டும் சிறுவனின் உடலைத் தேடி நள்ளிரவில் மிக்லோஸின் அலுவலகத்திற்குள் ரகசியமாக நுழைகிறார்.
ஆனால் அங்கிருந்த நாஜி அதிகாரிகள் குழு ஒன்று சாலைக் கொடூரமாகக் கேலி செய்து உதைத்துத் துரத்துகிறது.
சால் பதற்றத்துடன் மிக்லோஸை என்பவரிடம் உதவிகேட்க, அவர் அந்த உடல் பத்திரமாக மறைத்து வைக்கப்பட்டுள்ளதாகக் கூறுகிறார்.
ஒருவழியாகச் சால் அந்த உடலைக் கண்டுபிடித்து, அதை ஒரு சாக்கில் திணித்துத் தன் சொந்த பாராக் அறைக்குக் கொண்டு வந்து நெஞ்சோடு அணைத்து ஒளித்து வைக்கிறார்.
அன்றிரவு, தங்களின் பிரிவு இன்னும் சில மணி நேரங்களில் கொடூரமாகக் கொல்லப்படப் போகிறது என்ற உண்மையை பீடெர்மன் புரிந்துகொள்கிறார்.
இந்தத் தகவலை அவர் உடனடியாக ஆபிரகாமிடம் தெரிவிக்க, ஆபிரகாம் கைதிகளைத் தயார்படுத்தி, சால் என்பவரை அழைத்து பெண்கள் முகாமிற்குச் சென்று எல்லா (ஜூலி ஜகாப்) என்ற பெண் கைதியிடமிருந்து ஆயுதப் புரட்சிக்கான வெடிமருந்துப் பொட்டலத்தை வாங்கி வருமாறு அவசரமாகக் கட்டளையிடுகிறார்.
சாலிற்கு ஏற்கனவே தெரிந்தவளான எல்லா, அவனது பெயரைச் சொல்லி அழைத்து உருக்கமாக அவனது கைகளைப் பற்றித் தன் அன்பை வெளிப்படுத்துகிறாள்.
ஆனால் சால் தான் கட்டியமைத்த மன உறுதியைக் குலைத்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, அவளது அந்த அன்பான தொடுதலைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பின்வாங்குகிறார்.
வெடிமருந்தை வாங்கிக்கொண்டு திரும்பும் வழியில், கொலை செய்யப்படுவதற்காகக் காடுகளுக்குள் புதிதாக அழைத்து வரப்படும் ஹங்கேரிய யூதர்களின் கூட்டத்தில் சவ அடக்கத்திற்காட காதிஷ் மந்திரம் தெரிந்த ரபியை தேடி அலைகிறார்.
அங்கு பிரவுன் (டாட் சார்மண்ட்) என்ற பிரெஞ்சுக்காரர் தான் ஒரு ரபி என்று சாலியிடம் பொய் கூறி நம்ப வைக்கிறார்.
சால் அவருக்கு ஒரு சோண்டர்கொமாண்டோ சீருடையை மாட்டி, ரகசியமாகத் தன் முகாமிற்குள் அழைத்து வருகிறார்.
ஆனால் காட்டில் நடந்த அந்தப் பெரும் குழப்பத்தில் வெடிமருந்துப் பொட்டலத்தைத் தான் தொலைத்துவிட்டதை முகாமிற்குள் நுழைந்த பிறகு சால் உணர்கிறார்.
இதனால் ஆபிரகாம் கோபம்கொண்டு வற்புறுத்திக் கேள்வி கேட்கும்போது, கொல்லப்பட்ட அந்தச் சிறுவன் தன் கள்ளத்தொடர்பில் பிறந்த மகன் என்று சால் கதறுகிறார்.
ஆனால் ஆபிரகாமோ உனக்கு மகனே கிடையாதே என்று கூறி அவனது மனப் பிரமையைப் புறந்தள்ளுகிறார்.
உண்மையில், அந்தச் சிறுவன் சாலின் மகனே இல்லை. ஆனால், அந்த நரகத்தில் ஒரு அநாமதேய சிறுவனின் உடலுக்காகத் தன் உயிரையே பணையம் வைப்பதை அங்கிருப்பவர்கள் யாரும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்பது சாலிற்குத் தெரியும். எனவே, அந்தச் சிறுவனுக்கு ஒரு அடையாளத்தைக் கொடுத்து, அவனுக்காகத் தான் செய்யும் காரியத்திற்கு ஒரு நியாயத்தை உருவாக்கவே சால் அவனைத் தன் மகன் என்று உலகிற்குக் கூறுகிறார்.
மறுநாள் காலையில், பீடெர்மனும் அவரது பிரிவினரும் நாஜிக்களால் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டுக் கிடப்பதைக் கண்டு கைதிகள் அதிர்ச்சியும் ஆத்திரமும் அடைகிறார்கள்.
இனி தங்களுக்கும் வாழ்வில்லை என்பதை உணர்ந்த ஆபிரகாம் மற்ற கைதிகளைத் திரட்டி, நாஜி காவலாளிகள் மீது பாய்ந்து திடீர்த் தாக்குதல் நடத்திப் புரட்சியைத் தொடங்குகிறார்.
முகாமே போர்க்களமாக மாறும் அந்தப் பெரும் இக்கட்டிலும் சால் தன் குறிக்கோளை மறக்காமல், அந்தச் சிறுவனின் பிணத்தை மீட்டெடுத்துத் தன் தோளில் சுமக்கிறார்.
அவர் பிரவுன் மற்றும் சில கைதிகளுடன் சேர்ந்து காட்டை நோக்கித் தப்பி ஓடுகிறார். ஒரு ஆற்றங்கரையை அடைந்து சிறுவனின் உடலை மண்ணில் அடக்கம் செய்ய அவர் ஆயத்தமாகும்போது, பிரவுனால் யூதர்களின் மரணச் சடங்கு பிரார்த்தனையான காதிஷ் மந்திரத்தைக் கூற முடியாததால் அவர் ஒரு போலியான ரபி என்ற ஏமாற்றம் சாலிற்குத் தெரியவர அவர் நிலைகுலைகிறார்.
அதற்குள் ஜெர்மன் காவலர்கள் தங்களைத் தேடி நெருங்கி வரும் சத்தம் கேட்கவே, சால் சிறுவனின் உடலைத் தூக்கிக்கொண்டு ஆற்று நீரைக் கடந்து ஓட முயல்கிறார்.
ஆனால் ஆற்றின் பலத்த ஓட்டத்தாலும் ஆழத்தினாலும் சால் தன் பிடியை இழக்க, அந்தச் சிறுவனின் உடல் தண்ணீரில் மிதந்து சாலிடமிருந்து நிரந்தரமாகப் பிரிந்து ஆற்று வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்படுகிறது.
தன் கையாலேயே அவனுக்கு இறுதிச் சடங்கு செய்ய முடியவில்லையே என்ற ஏக்கத்தில் சால் தண்ணீரில் மூழ்கி அழ,
ரபி ஃபிரான்கெல் அவரைப் பிடித்துக் வலுக்கட்டாயமாகக் கரைக்கு இழுக்கிறார். தப்பிய கைதிகள் அனைவரும் காட்டில் உள்ள ஒரு பழைய மரக் கொட்டகைக்குள் ஒளிந்துகொண்டு, அடுத்த கட்டமாகப் போலிஷ் எதிர்ப்புப் படையினருடன் எப்படி இணைவது என்று தீவிரமாகத் திட்டமிடுகிறார்கள்.
அப்போது அந்த கொட்டகையின் இடுக்கின் வழியாக ஒரு இளம் விவசாயச் சிறுவன் உள்ளே எட்டிப் பார்ப்பதை சால் பார்க்கிறார். அந்தச் சிறுவனின் கள்ளம் கபடமற்ற மழலை முகத்தைப் பார்த்ததும், அந்த நரக வாழ்க்கை முழுக்க அழக்கூட முடியாமல் வாழ்ந்த சாலின் முகத்தில், முதல் மற்றும் ஒரே முறையாக ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்புகிறது.
அந்தப் புன்னகைக்குக் காரணம், காட்டின் வழியே வந்த அந்தச் சிறுவன் தான் இவ்வளவு நேரம் தேடிக்கொண்டிருந்த, நாஜிக்களால் சிதைக்கப்படாத உண்மையான மனித வாழ்வின் அப்பாவித்தனத்தின் அடையாளம் ஆகும்.
தன் கையில் இருந்த சிறுவனின் உடல் ஆற்றில் அடித்துச் செல்லப்பட்டாலும், வெளியில் ஒரு புதிய தலைமுறை இன்னும் உயிரோடு, சுதந்திரமாக நடமாடுகிறது என்ற நிம்மதி அவனுள் அரும்புகிறது.
அடுத்த சில நொடிகளில், நாஜி அதிகாரி அந்தச் சிறுவனின் வாயைப் கட்டி பொத்திவிட்டு ஓடவிடுகிறார். அந்தச் சிறுவன் சத்தம் போட்டுக் கைதிகள் இருக்கும் இடத்தை நாஜிக்களுக்குக் காட்டிக் கொடுத்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே அந்த அதிகாரி அவனது வாயைப் பொத்தினார்.
அவர் சிறுவனை விடுவித்த உடனே, நாஜிப் படைகள் கொட்டகைக்குள் புகுந்து சால் உள்ளிட்ட அனைத்துக் கைதிகளையும் கொடூரமாகச் சுட்டுக் கொன்றுவிட்டார்கள் என்பதை அந்தத் துப்பாக்கி ஒலி நமக்கு உணர்த்துகின்றன.
மனிதர்களை வெறும் எண்களாகவும் பிணங்களாகவும் மட்டுமே பார்க்கும் ஒரு கொடூர அமைப்பிற்கு எதிராக, ஒரு சக மனிதனின் ஆன்மாவைக் காக்க சால் நடத்திய மௌனமான புரட்சியும், அவனது வாழ்வும் அங்கு முடிவுக்கு வருகையில் படம் நிறைகிறது.
இத்திரைப்படம் நமக்கு உணர்த்தும் மிக முக்கியமான செய்தி , எந்தவொரு தீவிரமான சூழ்நிலையிலும் மனிதன் தன் கடமைகளையும் சுயநலத்தையும் தாண்டி, சக மனித உயிர்களுக்கான மதிப்பையும் தார்மீகப் பொறுப்பையும் கைவிடக் கூடாது என்பதுதான்.
நாஜிக்களின் சித்திரவதை முகாம் என்பது மனிதர்களின் சுயமரியாதையையும் அடையாளத்தையும் முழுமையாக அழித்து, அவர்களை வெறும் இயந்திரங்களாக மாற்றும் ஒரு கொடூரமான தளம்.
அப்படிப்பட்ட சூழலில் கூட, ஒரு மனிதன் முற்றிலும் உணர்வற்றவனாக மாறிவிடாமல், தன் மனசாட்சியின் குரலுக்குச் செவிசாய்க்க வேண்டும் என்பதை இப்படம் காட்டுகிறது.
மரணமும் வன்முறையும் அன்றாட நிகழ்வாக மாறிவிட்ட ஒரு சமுதாயத்தில், மனிதத்தன்மை என்பது எவ்வளவு எளிதாக மழுங்கிப்போகக்கூடும் என்பதை இப்படம் எச்சரிக்கையாக முன்வைக்கிறது.
சுற்றியுள்ள கைதிகள் அனைவரும் தங்களின் சொந்த உயிர் பிழைப்புக்காகவும், தப்பிப்பதற்காகவும் மட்டுமே போராடும்போது, ஒரு இறந்த சிறுவனுக்காக சால் எடுக்கும் முயற்சிகள் நமக்கு ஒரு செய்தியைத் தருகின்றன.
அதாவது, வெறும் உடல் ரீதியாக உயிர்வாழ்வது மட்டுமே வாழ்க்கையாகிவிடாது, மாறாக நம்மிடம் இருக்கும் இரக்கமும் மற்றவர்களுக்கான மரியாதையும்தான் நம்மை இறுதிவரை மனிதனாக வைத்திருக்கின்றன என்ற செய்தியை இப்படம் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
