ஒரு நாட்டின் அரசியலை மாற்றிய பெண்ணை திரையில் காட்டுவது எளிது; ஆனால் அந்த அதிகாரத்தின் பின்னால் இருந்த மனிதரை எந்த அளவுக்கு உணர முடியும்?
இந்தக் கேள்விதான் தி ஐயர்ன் லேடி திரைப்படத்தை வெறும் அரசியல் வாழ்க்கை வரலாற்றுப் படமாகப் பார்க்காமல், ஒரு மனிதரைப் புரிந்துகொள்ளும் அனுபவமாக மாற்றுகிறது.
மார்கரெட் தாட்சரின் அரசியல் அடையாளத்தை மட்டும் முன்னிறுத்தாமல், அதிகாரம், தனிமை, நினைவு, உறவுகள், வயது, பெண்ணாக ஆண்கள் ஆதிக்கம் செலுத்திய அரசியல் உலகில் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்வது போன்ற பல அடுக்குகளை படம் தொடுகிறது.
அதனால் தாட்சரைப் பற்றிய முன் கருத்துகளுடன் படம் பார்ப்பவருக்கும், அவரைப் பற்றி அறியாதவருக்கும் இது ஒரே மாதிரியான அனுபவமாக இருக்காது.
இயக்குநர் பிலிடா லாய்டின் அணுகுமுறையின் முக்கியமான சிறப்பு, தாட்சரின் வாழ்க்கையை ஒரு சாதாரண பிறப்பு–வளர்ச்சி–அரசியல் வெற்றி என்ற நேர்கோட்டில் சொல்லாமல், நினைவுகளின் வழியாக மனித மனத்திற்குள் நுழையும் வகையில் வடிவமைத்திருப்பதுதான்.
இந்தக் கதை சொல்லும் முறை பார்வையாளரை வெறும் வரலாற்றைப் பார்ப்பவராக வைத்திருக்காது; ஒரு வயதான மனிதரின் நினைவுகள் எவ்வாறு நிகழ்காலத்தையும் கடந்தகாலத்தையும் ஒன்றோடொன்று கலக்கின்றன என்பதை உணரச் செய்கிறது.
அதனால் திரைப்படத்தின் அரசியல் பரப்பு பெரியதாக இருந்தாலும், அதன் உணர்ச்சிப் பரப்பு மிகவும் தனிப்பட்டதாக மாறுகிறது.
அபி மோர்கனின் திரைக்கதை தாட்சரின் அரசியல் வாழ்க்கையில் இடம்பெற்ற பல முக்கியமான வரலாற்றுச் சூழல்களைத் தொட்டுச் செல்கிறது.
பொருளாதாரக் கொள்கைகள், வேலைவாய்ப்பின்மை, சமூக எதிர்ப்புகள், ஃபாக்லாந்து போர், தொழிலாளர் போராட்டம், அரசியல் அதிகாரப் போட்டிகள், ஐரோப்பிய ஒருங்கிணைப்பு போன்றவை வெறும் வரலாற்றுப் பதிவுகளாகத் தோன்றாமல், ஒரு தலைவரின் முடிவுகள் எவ்வாறு அவருடைய தனிப்பட்ட உருவத்துடனும் அரசியல் அடையாளத்துடனும் இணைகின்றன என்பதை சிந்திக்க வைக்கின்றன.
அதே நேரத்தில், திரைப்படம் தாட்சரை முழுமையாகப் புகழவும் இல்லை; அவருடைய அரசியல் முடிவுகளை வைத்து ஒருதலைப்பட்சமாகத் தீர்ப்பளிக்கவும் முயலவில்லை. இந்த இடைவெளியே படத்தின் சுவாரஸ்யமான தன்மை.
மார்கரெட் தாட்சராக மெரில் ஸ்ட்ரீப் வழங்கிய நடிப்பு இந்தத் திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம். அவர் வெறுமனே தாட்சரைப் போல தோற்றமளிப்பதோ, அவரது குரல் மற்றும் உடல் மொழியைப் பின்பற்றுவதோடு நிற்கவில்லை.
வயது, அதிகாரம், தன்னம்பிக்கை, பிடிவாதம், மென்மை, தனிமை ஆகிய வெவ்வேறு உணர்வுகளை முகபாவனைகளிலும் குரலிலும் உடல் அசைவுகளிலும் நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
குறிப்பாக ஒரு அரசியல் தலைவரின் பொதுவெளித் தோற்றத்துக்கும், தனிப்பட்ட மனிதரின் உள்ளார்ந்த உணர்வுகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அவர் மிகத் துல்லியமாகக் காட்டுகிறார். இந்த நடிப்பின் காரணமாகவே வரலாற்றில் நன்கு அறியப்பட்ட ஒரு நபர், திரையில் வெறும் அரசியல் உருவமாக இல்லாமல் உயிருள்ள மனிதராகத் தெரிகிறார்.
டெனிஸ் தாட்சராக ஜிம் பிராட்பெண்ட் வழங்கும் நடிப்பும் முக்கியமானது. தாட்சரின் அரசியல் அடையாளத்தை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டிருக்காமல், அவரது தனிப்பட்ட உலகில் கணவரின் இருப்புக்கும் இடம் கொடுக்கப்படுவதால், இந்த உறவு திரைப்படத்தின் உணர்ச்சித் தன்மையை சமநிலைப்படுத்துகிறது.
கரோல் தாட்சராக ஒலிவியா கோல்மனும், தாட்சரின் அரசியல் வாழ்க்கையுடன் தொடர்புடைய பல பாத்திரங்களில் நடித்துள்ள கலைஞர்களும் படத்தின் காலச்சூழலை நம்பகமாக உருவாக்க உதவுகின்றனர்.
ஒளிப்பதிவாளர் எலியட் டேவிஸின் கேமரா அணுகுமுறை பிரம்மாண்டமான அரசியல் நிகழ்வுகளையும் நெருக்கமான தனிப்பட்ட தருணங்களையும் ஒரே திரைப்பட மொழிக்குள் இணைக்கிறது.
அரசியல் அதிகாரத்தின் இடங்கள், நாடாளுமன்றச் சூழல், பொது நிகழ்வுகள் போன்றவற்றின் பரந்த காட்சிகளுக்கும், ஒரு மனிதரின் முகத்தில் தோன்றும் சிறிய உணர்ச்சி மாற்றங்களுக்கும் கேமரா சமமான முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது.
இதனால் “வரலாற்றுப் பிரமுகர்” என்ற தொலைதூர உணர்வை விட “ஒரு மனிதர்” என்ற நெருக்கமான உணர்வு அதிகமாகிறது.
படத்தொகுப்பு இத்திரைப்படத்தின் கதை சொல்லும் முறைக்கு மிகவும் அவசியமான கருவியாக இருக்கிறது.
கடந்தகாலமும் நிகழ்காலமும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்தப்படும் விதம், நினைவு என்பது ஒரு நேர்கோட்டான பதிவு அல்ல என்பதை உணர்த்துகிறது.
இதனால் பார்வையாளர் ஒவ்வொரு காட்சியையும் வெறும் தகவலாகப் பெறாமல், கதாநாயகியின் மனநிலையோடு இணைத்து அனுபவிக்கிறார். இந்த அமைப்பு சில இடங்களில் மெதுவானதாகத் தோன்றினாலும், திரைப்படத்தின் நோக்கம் அரசியல் நிகழ்வுகளின் வேகமான தொகுப்பை வழங்குவது அல்ல என்பதையும் தெளிவுபடுத்துகிறது.
தாமஸ் நியூமனின் இசை திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படையாகத் திணிக்காமல் அவற்றை மெதுவாக வழிநடத்துகிறது. அரசியல் அதிகாரத்தின் பரபரப்புக்கும் தனிமையின் அமைதிக்கும் இடையே இசை உருவாக்கும் வேறுபாடு குறிப்பிடத்தக்கது.
ஒலியமைப்பும் காட்சிகளின் மனநிலையை வலுப்படுத்துகிறது. இசை, அமைதி, உரையாடல் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று கலந்து, திரைப்படத்தின் உள்ளார்ந்த உணர்ச்சியை உருவாக்குகின்றன.
கலை இயக்கம் மற்றும் ஆடை வடிவமைப்பு படத்தின் காலப்பின்னணியை நம்பகமாக உருவாக்குகின்றன.
இளம் மார்கரெட்டின் தோற்றத்திலிருந்து அரசியல் அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருக்கும் தாட்சரின் தோற்றம் வரை உடை, சிகை அலங்காரம், மேடை அமைப்பு, அலுவலகச் சூழல் ஆகிய அனைத்தும் அவரது சமூக மற்றும் அரசியல் மாற்றங்களை காட்சிப்படுத்துகின்றன.
இவை வெறும் அலங்கார அம்சங்களாக இல்லாமல், கதாபாத்திர உருவாக்கத்தின் ஒரு பகுதியாகச் செயல்படுகின்றன.
திரைப்படத்தின் மனிதநேயப் பார்வைதான் அதன் மிக முக்கியமான தனித்துவம். அரசியலில் வெற்றி பெற்ற ஒருவரை “வெற்றியாளர்” என்ற ஒரே கோணத்தில் பார்க்காமல், அதிகாரத்தின் பின்னால் இருக்கும் மனித மனம் எவ்வளவு சிக்கலானது என்பதை படம் ஆராய்கிறது.
குறிப்பாக ஒரு பெண் தனது காலத்தின் ஆண் ஆதிக்க அரசியல் உலகில் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள வேண்டிய சூழல், தனிப்பட்ட வாழ்க்கை மற்றும் பொது வாழ்க்கை ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான அழுத்தம் போன்றவை நேரடியாகப் பிரசங்கிக்கப்படாமல் கதாபாத்திரத்தின் உருவாக்கத்திலேயே உணரப்படுகின்றன.
இதன் காரணமாக தி ஐயர்ன் லேடி ஒரு அரசியல் ஆவணப்படமாகவும் இல்லை; முழுமையான அரசியல் பிரச்சாரப் படமாகவும் இல்லை.
அது வரலாற்று நபரை மையமாகக் கொண்ட மனிதநேய நாடகமாகத் தன்னை நிலைநிறுத்துகிறது.
தாட்சரின் அரசியல் கொள்கைகளை ஆதரிப்பவர்களுக்கும் எதிர்ப்பவர்களுக்கும் திரைப்படம் வெவ்வேறு கேள்விகளை எழுப்பக்கூடும்.
அதுவே அதன் பலம். ஏனெனில் படம் ஒரு தீர்ப்பை மட்டும் வழங்காமல், பார்வையாளரைத் தானாகவே சிந்திக்க வைக்கிறது.
திரைப்படம் வெளியானபோது விமர்சகர்களிடையே கலவையான வரவேற்பைப் பெற்றது. கதை சொல்லும் முறையும் தாட்சரின் அரசியல் வாழ்க்கையை அணுகிய விதமும் சிலரிடம் விமர்சனத்தை ஏற்படுத்தின.
அதேவேளையில் மெரில் ஸ்ட்ரீப்பின் நடிப்பு பரவலாகப் பாராட்டப்பட்டது. அவருடைய நடிப்பு படத்தையே தாண்டி தனிப்பட்ட கலைச் சாதனையாகக் கருதப்பட்டது.
அவர் இந்தப் பாத்திரத்திற்காக சிறந்த நடிகைக்கான ஆஸ்கர் விருதை வென்றார்; மேலும் பாஃப்டா மற்றும் கோல்டன் குளோப் உள்ளிட்ட முக்கிய விருதுகளையும் பெற்றார்.
திரைப்படம் சிறந்த ஒப்பனைக்கான ஆஸ்கர் விருதையும் வென்றது; பாஃப்டாவிலும் ஒப்பனை மற்றும் சிகை அலங்காரத்திற்கான விருதைப் பெற்றது.
உலகளவில் திரைப்படம் சுமார் 115 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர் வசூல் செய்ததும் அதன் பார்வையாளர் வரவேற்பின் குறிப்பிடத்தக்க அளவை காட்டுகிறது.
வரலாற்று உண்மைகளுடன் திரைப்படம் எடுத்துக் கொள்ளும் சுதந்திரம் குறித்தும் விமர்சனங்கள் எழுந்தன.
சில சம்பவங்கள் நாடகத் தாக்கத்திற்காக மாற்றப்பட்டதாகவும், தாட்சரின் அரசியல் காலத்தை விட அவரது தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும் முதுமைக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டதாகவும் விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்பட்டன.
ஆனால் இதுவே படத்தை வெறும் வரலாற்றுப் பாடமாக இல்லாமல், ஒரு மனிதரின் நினைவுகளையும் மனநிலையையும் மையமாகக் கொண்ட திரைப்படமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய காரணத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
தி ஐயர்ன் லேடி பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம் என்பதற்குக் காரணம் மார்கரெட் தாட்சர் என்ற அரசியல் தலைவரை அறிமுகப்படுத்துவதில் மட்டும் இல்லை.
அதிகாரம் ஒருவரை எவ்வாறு வடிவமைக்கிறது, ஒரு பெண் ஆண்கள் ஆதிக்கம் செலுத்திய உலகில் தன்னுடைய இடத்தை எவ்வாறு உருவாக்கிக் கொள்கிறாள்,
பொதுவெளியில் தெரியும் வலிமையான உருவத்துக்குப் பின்னால் இருக்கும் மனித உணர்வுகள் எவ்வளவு நுட்பமானவை என்பவற்றை படம் சிந்திக்க வைக்கிறது.
அரசியலைப் பற்றி ஆர்வம் இல்லாதவர்களுக்குக்கூட, மெரில் ஸ்ட்ரீப்பின் அபாரமான நடிப்பையும், நினைவு மற்றும் மனித மனதை மையமாகக் கொண்ட தனித்துவமான கதை சொல்லும் முறையையும் அனுபவிப்பதற்காக இந்தப் படம் பார்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்று.
============================
படத்தின் கதை:-
மார்கரெட் தாட்சர் (மெரில் ஸ்ட்ரீப்) முதுமைப் பருவத்தில் தனது வீட்டில் தனியாக வாழ்கிறார். வயது முதிர்ந்த நிலையில் அவர் நினைவுகள் குழம்பியிருக்கின்றன.
குறிப்பாக, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இறந்துவிட்ட தனது கணவர் டெனிஸ் தாட்சர் (ஜிம் பிராட்பெண்ட்) இன்னும் தன்னுடன் இருப்பதாக அவர் நினைக்கிறார்.
டெனிஸ் அவருடன் பேசுகிறார், வீட்டில் நடமாடுகிறார், அவருடைய அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகவே தோன்றுகிறார்.
ஆனால் உண்மையில் அது தாட்சரின் நினைவுகளில் இருந்து உருவாகும் தோற்றம். நிகழ்காலத்தில் இருக்கும் முதிய தாட்சரின் வாழ்க்கைக்கும், அவரது கடந்தகால நினைவுகளுக்கும் இடையே கதை தொடர்ந்து செல்கிறது.
இளமையில் மார்கரெட் ராபர்ட்ஸ், இங்கிலாந்தின் கிராந்தம் நகரில் தனது குடும்பத்தினர் நடத்தும் மளிகைக் கடையில் வேலை செய்கிறார்.
அவருடைய தந்தை ஆல்ஃபிரெட் ராபர்ட்ஸ் (ஐயன் கிளென்) மீது மார்கரெட்டுக்கு மிகுந்த மரியாதையும் பாசமும் உள்ளது.
அவர் அரசியல் பேச்சுகளை ஆர்வமாகக் கேட்கிறார். தந்தையின் அரசியல் சிந்தனைகள் மார்கரெட்டின் மனதில் ஆழமாகப் பதிகின்றன.
அதே நேரத்தில், வீட்டில் இருக்கும் தாயுடன் அவருடைய உறவு அவ்வளவு நெருக்கமானதாக இல்லை. சாதாரண குடும்ப வாழ்க்கைக்குள் தன்னை அடைத்துக்கொள்ளாமல், சமூகத்திலும் அரசியலிலும் தனக்கென ஒரு இடத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இளம் மார்கரெட்டிடம் உருவாகிறது.
அந்த எண்ணத்தின் அடிப்படையில் அவர் ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தின் சோமர்வில் கல்லூரியில் படிக்க இடம் பெறுகிறார்.
கீழ்நடுத்தர வர்க்கப் பின்னணியில் இருந்து வந்த பெண்ணான மார்கரெட்டுக்கு, ஆண்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தும், மேல்தட்டு சமூகப் பின்னணி கொண்ட பிரிட்டிஷ் கன்சர்வேட்டிவ் கட்சிக்குள் நுழைவது எளிதாக இல்லை.
இருந்தாலும் அவர் பின்வாங்குவதில்லை. அரசியலில் தனக்கென ஒரு இடத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற உறுதியுடன் தொடர்ந்து முயற்சி செய்கிறார்.
நாடாளுமன்றத்தில் உறுப்பினராக வேண்டும் என்பதே அவரது முக்கிய இலக்காகிறது.
இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் செல்வந்த தொழிலதிபரான டெனிஸ் தாட்சரை அவர் சந்திக்கிறார்.
மார்கரெட்டின் அறிவு, பேச்சுத் திறன், தன்னம்பிக்கை ஆகியவை டெனிஸை கவர்கின்றன.
அவர் மார்கரெட்டிடம் திருமணம் செய்து கொள்ளுமாறு கேட்கிறார். மார்கரெட் திருமணத்திற்கு சம்மதிக்கிறார்.
ஆனால் திருமணத்திற்குப் பிறகு அழகாக அலங்கரித்து கணவரின் அருகில் நிற்கும் மனைவியாக மட்டும் இருக்கத் தாம் விரும்பவில்லை என்பதை அவர் தெளிவாகச் சொல்கிறார்.
வீட்டுப் பணிகளில் மட்டுமே வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ள விரும்பாமல், தனக்கென ஒரு அரசியல் வாழ்க்கையை உருவாக்க வேண்டும் என்று அவர் உறுதியாகக் கூறுகிறார். இதை டெனிஸ் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
அரசியலில் தொடர்ந்து போராடிய மார்கரெட் இறுதியில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகிறார்.
ஆண்கள் நிறைந்த நாடாளுமன்றச் சூழலில் ஒரு பெண்ணாகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்வது அவருக்கு புதிய சவாலாகிறது.
அவர் தன்னுடைய பேச்சு, உடை, நடத்தை ஆகியவற்றை மாற்றிக் கொண்டு அந்த அரசியல் சூழலுக்கேற்ற வகையில் தன்னை உருவாக்கிக் கொள்கிறார்.
எட்வர்ட் ஹீத் (ஜான் செஷன்ஸ்) தலைமையிலான அரசாங்கத்தில் கல்வித்துறை அமைச்சராகப் பணியாற்றும் வாய்ப்பும் அவருக்குக் கிடைக்கிறது. இந்தப் பதவியின் மூலம் தேசிய அரசியலில் அவரது முக்கியத்துவம் மேலும் அதிகரிக்கிறது.
அவருடைய அரசியல் பயணத்தில் ஏரீ நீவ் (நிக்கோலஸ் ஃபாரல்) நெருங்கிய நண்பராகவும் ஆதரவாளராகவும் இருக்கிறார்.
மார்கரெட் கன்சர்வேட்டிவ் கட்சியின் தலைமைப் பதவிக்குப் போட்டியிட முடிவு செய்கிறார். அது அவரது அரசியல் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய திருப்பமாகிறது. கட்சியின் தலைமைப் போட்டியில் வெற்றி பெறுவதற்காக அவர் தன்னுடைய பேச்சுத் திறனை மேலும் மேம்படுத்துகிறார்.
குரல் பயிற்சி பெறுகிறார்; தன்னுடைய அரசியல் தோற்றத்தையும் மாற்றிக் கொள்கிறார். இதன் மூலம் அவர் முன்பைவிட வலிமையான அரசியல் தலைவராகத் தோன்றத் தொடங்குகிறார்.
இறுதியில் அவர் கன்சர்வேட்டிவ் கட்சியின் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்.
1979ஆம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தலில் கன்சர்வேட்டிவ் கட்சி வெற்றி பெறுகிறது. அதன் விளைவாக மார்கரெட் தாட்சர் பிரிட்டனின் பிரதமராகிறார். இதன் மூலம் பிரிட்டனின் முதல் பெண் பிரதமர் என்ற வரலாற்றுச் சிறப்பைப் பெறுகிறார்.
பிரதமராகப் பொறுப்பேற்ற அவர் நாட்டின் பொருளாதாரத்தை மாற்றுவதற்காக கடுமையான பொருளாதாரக் கொள்கைகளை நடைமுறைப்படுத்தத் தொடங்குகிறார்.
பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தவும் பொருளாதாரத்தை ஒழுங்குபடுத்தவும் அவர் எடுத்த கடுமையான நடவடிக்கைகள் வேலைவாய்ப்பின்மையை அதிகரிக்கின்றன.
1981ஆம் ஆண்டின் கடுமையான வரவு–செலவுத் திட்டமும் அவரது அமைச்சரவைக்குள்ளேயே கருத்து வேறுபாடுகளை உருவாக்குகிறது.
அவருடைய அமைச்சரவையில் இருந்த இயான் கில்மர், பிரான்சிஸ் பிம், மைக்கேல் ஹெசல்டைன், ஜிம் பிரையர் போன்ற மிதமான அணியைச் சேர்ந்தவர்கள் அவரது கொள்கைகளைப் பற்றி கவலைப்படுகின்றனர்.
ஆனால் தாட்சர் தன்னுடைய பொருளாதாரக் கொள்கைகளில் பின்வாங்க மறுக்கிறார். இதனால் நாட்டில் எதிர்ப்புகள் அதிகரிக்கின்றன.
1981ஆம் ஆண்டு பிரிக்ஸ்டன் கலவரமும் அவரது ஆட்சியை எதிர்கொள்ளும் சமூகப் பதற்றத்தின் வெளிப்பாடாகிறது.
இதற்கிடையில் 1982ஆம் ஆண்டு அர்ஜென்டினா ஃபாக்லாந்து தீவுகளை ஆக்கிரமிக்கிறது. அந்தத் தீவுகளை மீண்டும் கைப்பற்ற வேண்டும் என்று தாட்சர் முடிவு செய்கிறார்.
பிரிட்டிஷ் படைகள் அங்கு அனுப்பப்படுகின்றன. போரின் போது அர்ஜென்டினாவின் போர்க்கப்பலான ஏஆர்ஏ ஜெனரல் பெல்கிரானோ மூழ்கடிக்கப்படுகிறது.
தொடர்ந்து நடந்த போரில் பிரிட்டன் வெற்றி பெற்று ஃபாக்லாந்து தீவுகளை மீண்டும் கைப்பற்றுகிறது. இந்த வெற்றி தாட்சரின் அரசியல் நிலையை வலுப்படுத்துகிறது.
அவரது தலைமையின் கீழ் பிரிட்டன் ஒரு முக்கியமான சர்வதேச சக்தியாகத் தன்னை மீண்டும் நிலைநிறுத்திக் கொண்டதாக அவரது ஆதரவாளர்கள் கருதுகின்றனர்.
இந்தக் காலத்தில் தாட்சருக்கும் அமெரிக்க அதிபர் ரொனால்ட் ரீகனுக்கும் இடையே நெருக்கமான அரசியல் நட்பு உருவாகிறது.
இருவரின் உறவு சர்வதேச அரசியலில் தாட்சரின் முக்கியத்துவத்தை மேலும் உயர்த்துகிறது. அதே நேரத்தில் 1980களின் பிற்பகுதியில் பிரிட்டிஷ் பொருளாதாரத்தில் வளர்ச்சி ஏற்படுகிறது. இதனால் பிரதமராக தாட்சரின் செல்வாக்கு தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கிறது.
ஆனால் அவரது நீண்டகால ஆட்சியின் இறுதிப் பகுதியில் நிலைமை மாறத் தொடங்குகிறது. 1984–1985 காலகட்டத்தில் நிலக்கரி சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் வேலைநிறுத்தம் பெரும் மோதலாக உருவாகிறது.
தாட்சர் தனது அரசாங்கத்தின் அதிகாரத்தையும் பொருளாதாரக் கொள்கைகளையும் காப்பாற்றுவதற்காக கடுமையான நிலைப்பாட்டைத் தொடர்கிறார்.
இதற்கிடையில் 1984ஆம் ஆண்டு கன்சர்வேட்டிவ் கட்சியின் மாநாடு நடைபெற்ற பிரைட்டன் கிராண்ட் ஹோட்டலில் ஐரிஷ் தேசிய விடுதலை இராணுவம் குண்டுவெடிப்பு நடத்துகிறது.
அந்த நேரத்தில் தாட்சரும் டெனிஸும் அந்தத் தாக்குதலில் மயிரிழையில் அவர்கள் உயிர் தப்புகின்றனர்.
தாட்சரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் அவரது அரசியல் வாழ்க்கையிலும் டெனிஸ் தொடர்ந்து முக்கியமான துணையாக இருக்கிறார்.
அவர் மனைவியின் கடுமையான அரசியல் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொண்டு அவருக்கு ஆதரவாக இருக்கிறார்.
ஆனால் காலப்போக்கில் பிரதமராக இருந்த மார்கரெட்டின் அதிகார உணர்வும் பிடிவாதமும் மேலும் அதிகரிக்கிறது. அரசியல் முடிவுகளில் தன்னுடைய கருத்தே சரி என்ற நம்பிக்கையுடன் அவர் செயல்படத் தொடங்குகிறார்.
1990ஆம் ஆண்டுக்குள் இந்த நிலைமை மேலும் தீவிரமடைகிறது. தாட்சர் வயதாகியிருந்தாலும் தனது அதிகாரத்தை விட்டுக்கொடுக்கத் தயாராக இல்லை.
குறிப்பாக மக்கள் மீது விதிக்கப்பட்ட “போல் டாக்ஸ்” என்று அழைக்கப்பட்ட சமூகக் கட்டணம் கடும் எதிர்ப்பையும் கலவரங்களையும் ஏற்படுத்துகிறது.
இருந்தாலும் அது தவறான கொள்கை என்று ஏற்றுக்கொள்ள அவர் மறுக்கிறார். அதே நேரத்தில் ஐரோப்பிய ஒருங்கிணைப்புக்கும் அவர் கடுமையான எதிர்ப்பைக் காட்டுகிறார்.
தாட்சரின் அணுகுமுறை அவரது அமைச்சரவைக்குள்ளேயே பெரும் பிளவை ஏற்படுத்துகிறது. அவரது துணைப் பிரதமரும் நீண்டகால அமைச்சரவை உறுப்பினருமான ஜெஃப்ரி ஹோவ் (அந்தனி ஹெட்), ஒரு அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் தாட்சரால் தேவையில்லாமல் கடுமையாக விமர்சிக்கப்படுகிறார். இதனால் அவர் பதவியை ராஜினாமா செய்கிறார்.
இந்த ராஜினாமா தாட்சரின் அரசியல் ஆதரவு குறைந்து வருவதற்கான முக்கிய அறிகுறியாகிறது.
மைக்கேல் ஹெசல்டைன் (ரிச்சர்ட் ஈ. கிராண்ட்) கன்சர்வேட்டிவ் கட்சித் தலைமைக்கு அவரை எதிர்த்து நிற்கிறார்.
தாட்சருக்கு அமைச்சரவையிலும் கட்சியிலும் இருந்த ஆதரவு படிப்படியாக குறைகிறது. நீண்டகாலமாக பிரதமராக இருந்த தாட்சர், தனது சொந்தக் கட்சியினரின் ஆதரவை இழந்ததால் பிரதமர் பதவியில் தொடர்ந்து இருக்க முடியாத நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறார். இறுதியில் அவர் பதவி விலக முடிவு செய்கிறார்.
பதினொரு ஆண்டுகள் பிரதமராக இருந்த தாட்சர், டவுனிங் ஸ்ட்ரீட் இல்லத்திலிருந்து கடைசியாக வெளியேறுகிறார்.
அந்தக் கணம் அவருக்கு மிகுந்த வேதனையை ஏற்படுத்துகிறது. அரசியல் அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருந்த ஒரு பெண், இப்போது தனது சொந்தக் கட்சியின் முடிவால் அந்த அதிகாரத்திலிருந்து விலக வேண்டிய நிலைக்கு வந்திருக்கிறார்.
டெனிஸ் அவருடன் இருந்து அவரை ஆறுதல்படுத்துகிறார். இந்த நிகழ்வு பல ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும் அவரது மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கிறது.
கதை மீண்டும் முதுமைப் பருவத்தில் இருக்கும் தாட்சரிடம் திரும்புகிறது. அவரது நினைவுகள் தொடர்ந்து கடந்த காலத்துக்கும் நிகழ்காலத்துக்கும் இடையே அலைகின்றன.
இறந்து பல ஆண்டுகள் ஆன டெனிஸ் இன்னும் தன்னுடன் இருப்பதாக அவர் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்.
அவருடைய மகள் கரோல் தாட்சர் (ஒலிவியா கோல்மன்) மற்றும் அவரை கவனித்துக்கொள்ளும் ஜூன் ஆகியோரின் உதவியுடன் அவர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.
ஆனால் அவரது மனதில் டெனிஸின் நினைவு இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது.
ஒரு கட்டத்தில் தாட்சர் தனது மறைந்த கணவரின் பொருட்களை ஒன்றாகச் சேர்த்து வைக்கத் தொடங்குகிறார்.
டெனிஸின் பொருட்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, அவருடன் தான் இனிமேல் வாழ முடியாது என்பதையும், அவர் உண்மையில் இறந்துவிட்டார் என்பதையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நிலைக்கு வருகிறார்.
அவர் மனதில் தோன்றிக்கொண்டிருந்த டெனிஸிடம், இப்போது அவர் தன்னை விட்டுச் செல்ல வேண்டும் என்று கூறுகிறார்.
அந்த நேரத்தில் டெனிஸின் உருவம் அவளிடம் விடைபெறுகிறது. தாட்சர் அவரை இழக்க இன்னும் தயாராக இல்லை என்று அழுதபடி கூறுகிறார்.
அதற்கு டெனிஸ், அவள் தனியாக இருக்கப் போவதில்லை; அவள் எப்போதுமே தனியாகவே தன்னைத் தாங்கிக்கொண்டு வாழ்ந்தவள் என்பதை நினைவூட்டுகிறார்.
இறுதியில் டெனிஸின் தோற்றம் அவளுடைய மனதிலிருந்து மறைந்து செல்கிறது.
டெனிஸை உண்மையாக விடைபெறச் செய்த பிறகு, தாட்சர் தனது நீண்டகாலத் துயரத்திலிருந்து மெதுவாக வெளியே வருகிறார்.
அவர் சமையலறையில் தனியாக நிற்கிறார். ஒருகாலத்தில் தான் திருமணத்திற்குப் பிறகு வெறும் வீட்டுப் பெண்ணாக வாழ விரும்பவில்லை என்று கூறிய அதே வாழ்க்கையின் ஒரு சிறிய செயல் இப்போது அவரது இறுதிக் காட்சியாக மாறுகிறது.
அவர் அமைதியாக ஒரு தேநீர் கோப்பையைக் கழுவுகிறார். இம்முறை அந்தக் கோப்பையைக் கழுவும்போது அவருக்கு அருகில் டெனிஸின் உருவம் இல்லை. அவர் தனியாக இருக்கிறார்; ஆனால் அந்தத் தனிமையை இறுதியாக ஏற்றுக்கொண்ட நிலையில், அமைதியாகத் தனது வாழ்க்கையைத் தொடரத் தயாராகையில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
