ஒரு கலைஞன் தனது கலையை முழுமையாக அடைய வேண்டும் என்ற ஆசை, எந்த எல்லை வரை செல்ல முடியும்? அந்த எல்லையைத் தாண்டிய பிறகு “முழுமை” என்பதற்கும் “அழிவு” என்பதற்கும் இடையே வேறுபாடு இருக்கிறதா?
இந்தக் கேள்விகளை நேரடியாகக் கேட்காமல், பார்வையாளரின் மனதுக்குள் மெதுவாக விதைத்து, பதற்றத்துடனும் அழகுடனும் வளர்க்கிறது டேரன் அரோனோஃப்ஸ்கியின் Black Swan பிளாக் ஸ்வான்.
2010-ல் வெளியான இந்த உளவியல் திகில் திரைப்படம், பாலே உலகைப் பின்னணியாகக் கொண்டிருந்தாலும், உண்மையில் பேசுவது ஒரு கலைஞனின் மனம், ஆசை, அச்சம், போட்டி, கட்டுப்பாடு மற்றும் பரிபூரணத்தை அடைய வேண்டும் என்ற ஆபத்தான வெறி பற்றித்தான்.
நடாலி போர்ட்மேன் நடித்த நினா சேயர்ஸ் என்ற பாலே நடனக் கலைஞரை மையமாகக் கொண்ட இந்தப் படம், திறமை மட்டுமே போதுமா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.
ஒரு கலைஞனிடம் ஒழுக்கம், கட்டுப்பாடு, தொழில்நுட்பத் திறன் ஆகியவை இருக்கலாம். ஆனால் கலைக்கு உயிர் கொடுக்க வேண்டிய உணர்ச்சிகளையும், தன்னிச்சையான வெளிப்பாட்டையும் அவர் எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறார்?
குறிப்பாக, தன்னுடைய இயல்புக்கு முற்றிலும் மாறான ஒரு மனநிலையை வெளிப்படுத்த வேண்டிய சூழலில் ஒரு கலைஞனின் உள்ளம் எவ்வாறு மாறக்கூடும் என்பதையே திரைப்படம் மிகவும் நுட்பமாக ஆராய்கிறது.
இதனால் பாலே என்பது இங்கே வெறும் நடனம் அல்ல; மனித மனத்தின் இரு எதிரெதிர் பக்கங்களுக்கான உருவகமாக மாறுகிறது.
நினா என்ற கதாபாத்திரத்தை உருவாக்கிய விதமே திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்று.
அவள் ஒரு சாதாரண “வெற்றி பெற விரும்பும் கலைஞர்” என்ற ஒரே கோட்டில் வரையப்படவில்லை.
கட்டுப்பாடு, அச்சம், தன்னம்பிக்கையின்மை, திறமை, பரிபூரணத்தை நோக்கிய தீவிரம் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று மோதும் சிக்கலான மனிதராக அவள் உருவாக்கப்படுகிறாள்.
அதனால் அவளைப் பார்க்கும்போது பார்வையாளருக்கு ஒரே நேரத்தில் பரிதாபமும் பதற்றமும் ஏற்படுகின்றன.
அவளுடைய உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயலும் போதே, அவளுடைய மனநிலையையும் பார்வையாளர்கள் கேள்வி கேட்கத் தொடங்குகிறார்கள்.
வின்சென்ட் கேஸல் நடித்த தாமஸ் லெராய், ஒரு கலை இயக்குநராக அதிகாரம், அழுத்தம், கவர்ச்சி ஆகியவற்றை ஒரே நேரத்தில் பிரதிபலிக்கிறார்.
அவர் உருவாக்கும் கலைச் சூழல், திறமையை மட்டும் சோதிப்பதில்லை; ஒரு கலைஞனின் தனிப்பட்ட எல்லைகளையும் சோதிக்கிறது. மிலா குனிஸ் நடித்த லில்லி, நினாவுக்கு எதிரான ஒரு வித்தியாசமான ஆளுமையாக அமைக்கப்படுகிறார்.
தொழில்நுட்பத்தை விட இயல்பான வெளிப்பாட்டுக்கும் உள்ளுணர்வுக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் அந்த முரண்பாடு, திரைப்படத்தின் மையக் கருத்தான “கட்டுப்பாடு எதிர் சுதந்திரம்” என்பதை இன்னும் கூர்மையாக்குகிறது.
பார்பரா ஹெர்ஷி நடித்த நினாவின் தாயார், அன்புக்கும் அளவுக்கு மீறிய பாதுகாப்புக்கும் இடையிலான நுண்ணிய கோட்டை பிரதிபலிக்கிறார்.
நடாலி போர்ட்மேனின் நடிப்பு இந்தப் படத்தின் முதுகெலும்பு. குறிப்பாக, முகபாவனை, உடல் மொழி, கண்களின் அசைவு போன்ற மிகச் சிறிய விஷயங்களின் மூலமாகவே கதாபாத்திரத்தின் மன அழுத்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.
மிகப் பெரிய வசனங்களோ நாடகத்தனமான விளக்கங்களோ இல்லாமல், உடலே ஒரு மனநிலையின் மொழியாக மாறுகிறது.
இந்த நடிப்புக்காக அவருக்கு சிறந்த நடிகைக்கான ஆஸ்கர் விருது கிடைத்தது என்பது வெறும் விருதுத் தகவல் அல்ல; கதாபாத்திரத்தின் உளவியல் சிக்கலை அவர் எவ்வளவு ஆழமாகச் சுமந்திருக்கிறார் என்பதற்கான முக்கியமான அங்கீகாரம்.
அரோனோஃப்ஸ்கியின் இயக்கத்தில் மிக முக்கியமான அம்சம், பார்வையாளரை வெளியில் இருந்து கதையைப் பார்க்க விடாமல், கதாபாத்திரத்தின் மன உலகத்துக்குள் இழுத்துச் செல்வது.
கேமரா தொலைவில் நின்று பாலே நிகழ்ச்சியை அழகாகப் பதிவு செய்வதற்குப் பதிலாக, நடனக் கலைஞர்களுடன் சேர்ந்து நகர்கிறது. பயிற்சி அறை, மேடை, பின்னணி, உடை மாற்றும் அறை என ஒவ்வொரு இடமும் ஒரு சாதாரண இடமாக இல்லாமல், கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை பிரதிபலிக்கும் இடமாக மாறுகிறது.
மத்தேயு லிபாட்டிக்கின் ஒளிப்பதிவு இதற்கு மிகப்பெரிய துணை. பதினாறு மில்லிமீட்டர் படச்சுருளில் படமாக்கப்பட்டிருப்பதால் காட்சிகளுக்கு ஒரு இயல்பான, சிறிது கரடுமுரடான தோற்றம் கிடைக்கிறது.
மெருகூட்டப்பட்ட அழகிய படங்களுக்குப் பதிலாக, காட்சிகளுக்குள் இருப்பது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தும் கேமரா இயக்கம் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
குறிப்பாக நடனக் காட்சிகளில் கேமராவே ஒரு நடனக் கலைஞரைப் போலச் சுற்றிச் செல்வது, பார்வையாளரை பார்வையாளராக மட்டும் வைத்திருக்காமல் அந்தச் சூழலுக்குள் கொண்டு செல்கிறது.
திரைப்படத்தின் படத்தொகுப்பும் இதே உளவியல் அணுகுமுறையைப் பின்பற்றுகிறது.
காட்சிகள் எவ்வளவு வேகமாக வெட்டப்பட வேண்டும் என்பதைக் காட்டிலும், பார்வையாளரின் மனதில் உருவாகும் பதற்றத்தை எவ்வாறு கட்டுப்படுத்துவது என்பதே முக்கியமாகிறது.
உண்மை எது, மனதில் தோன்றுவது எது என்ற கேள்வியை திரைப்படம் எளிதில் தீர்த்துவிடாமல் இருப்பது அதன் கதை சொல்லும் முறையின் முக்கியமான தனித்துவம். இதனால் பார்வையாளரும் கதாபாத்திரத்துடன் சேர்ந்து நிச்சயமற்ற ஒரு மனநிலைக்குள் செல்கிறார்.
சாய்கோவ்ஸ்கியின் ஸ்வான் லேக் இசை திரைப்படத்தின் ஆன்மாவாக இருக்கிறது. ஏற்கெனவே உலகம் முழுவதும் அறிமுகமான பாலே இசையை, கிளின்ட் மான்சலின் இசை அணுகுமுறை உளவியல் பதற்றத்துடன் இணைக்கிறது.
இசை இங்கே பின்னணியில் ஒலிக்கும் அலங்காரம் அல்ல; காட்சிகளின் உணர்ச்சியை உயர்த்தும் முக்கியமான திரைப்பட மொழியாகிறது.
சில இடங்களில் இசையின் அழகு மனதை அமைதிப்படுத்துவது போலத் தோன்றினாலும், அதற்குள் பதுங்கியிருக்கும் பதற்றம் அந்த அமைதியையே சந்தேகிக்க வைக்கிறது.
கலை இயக்கம், மேடை வடிவமைப்பு, ஒளி, கண்ணாடிகள், பயிற்சி அறைகள், திரையரங்கின் இருண்ட பின்னணிப் பகுதிகள் என அனைத்தும் திரைப்படத்தின் உளவியல் சூழலை உருவாக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
வெள்ளையும் கருப்பும் வெறும் ஆடை நிறங்களாக இல்லாமல், தூய்மை மற்றும் இருள், கட்டுப்பாடு மற்றும் சுதந்திரம், பயம் மற்றும் ஆசை போன்ற எதிரெதிர் மனநிலைகளின் காட்சியுருவங்களாக மாறுகின்றன.
ஆடை வடிவமைப்பும் இதே கருத்தை வலுப்படுத்துகிறது. பாலே ஆடைகளின் அழகுக்குள் கதாபாத்திரங்களின் மன உலகத்தையும் படம் பதுக்கி வைக்கிறது.
பிளாக் ஸ்வான் திரைப்படத்தின் மிகச் சுவாரஸ்யமான அம்சம், பாலேவை ஒரு அழகான கலை வடிவமாக மட்டும் காட்ட மறுப்பதுதான். உடலை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய ஒரு தொழில், அதே உடலின் வழியாக உணர்ச்சிகளை கட்டுப்பாடின்றி வெளிப்படுத்த வேண்டிய கலையாக மாறும்போது ஏற்படும் முரண்பாட்டை படம் ஆராய்கிறது.
“சிறந்தவராக வேண்டும்” என்ற ஆசை எப்போது “சரியாக இல்லாவிட்டால் நான் போதுமானவன் அல்ல” என்ற மனநிலையாக மாறுகிறது என்பதையும் படம் சிந்திக்க வைக்கிறது.
அதே நேரத்தில், இந்தப் படம் பாலே உலகத்தை முழுமையாக யதார்த்தமாகச் சித்தரிக்கிறது என்று சொல்ல முடியாது. பல தொழில்முறை பாலே நடனக் கலைஞர்கள், திரைப்படம் பாலே வாழ்க்கையின் பல அம்சங்களை மிகைப்படுத்தி, பழைய பாலே கற்பனைகளை மீண்டும் பயன்படுத்துகிறது என்று விமர்சித்தனர்.
ஆனால் அதுவே இந்தப் படத்தின் நோக்கத்தையும் தெளிவுபடுத்துகிறது. இது பாலே பற்றிய ஆவணப்படம் அல்ல; பாலேவைப் பயன்படுத்தி மனித மனத்தின் இருண்ட பகுதிகளை ஆராயும் உளவியல் திரைப்படம்.
திரைப்படம் வெளியானபோது விமர்சகர்களிடையே ஒருமித்த கருத்தை உருவாக்கவில்லை. சிலர் அதன் மிகைப்படுத்தப்பட்ட நாடகத்தன்மையையும் உளவியல் திகில் கூறுகளையும் விமர்சித்தனர்; பலர் அதே அம்சங்களையே அதன் துணிச்சலாகப் பாராட்டினர்.
ரோட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 85 சதவீத விமர்சன அங்கீகாரமும், மெட்டாக்ரிட்டிக் தளத்தில் 100-க்கு 79 மதிப்பெண்ணும் பெற்றது.
2010-ஆம் ஆண்டின் பல விமர்சகர்களின் சிறந்த திரைப்படப் பட்டியல்களிலும் இடம்பெற்றது. அமெரிக்க திரைப்பட நிறுவனம் வெளியிட்ட அந்த ஆண்டின் சிறந்த பத்து திரைப்படங்களிலும் இதற்கு இடம் கிடைத்தது.
விருதுகளிலும் திரைப்படத்தின் தாக்கம் தெளிவாகத் தெரிகிறது. 83-வது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த நடிகை, சிறந்த ஒளிப்பதிவு, சிறந்த படத்தொகுப்பு உள்ளிட்ட ஐந்து பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டது;
நினா கதாபாத்திரத்திற்காக நடாலி போர்ட்மேன் சிறந்த நடிகைக்கான விருதை வென்றார். கோல்டன் குளோப் விருதுகளிலும் சிறந்த திரைப்படம் மற்றும் சிறந்த இயக்குநர் உள்ளிட்ட பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டதுடன், சிறந்த நடிகைக்கான விருதையும் பெற்றார்.
பின்னர் 21-ஆம் நூற்றாண்டின் சிறந்த திரைப்படங்கள் குறித்த தி நியூயார்க் டைம்ஸ் பட்டியலிலும் பிளாக் ஸ்வான் இடம்பெற்றது.
ஒரு கலைஞன் “முழுமை” என்ற வார்த்தையை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறான் என்பதிலிருந்து, மனிதன் தன்னுடைய பல்வேறு முகங்களை எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்கிறான் என்பது வரை பல கேள்விகளை இந்தப் படம் எழுப்புகிறது.
அதற்கான எளிய பதில்களை அது வழங்குவதில்லை. மாறாக, அழகும் அச்சமும், ஒழுக்கமும் ஆசையும், கலைத்திறனும் மன அழுத்தமும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரிகள் மட்டுமல்ல என்பதை உணரச் செய்கிறது.
அதனால்தான் பிளாக் ஸ்வான் ஒரு பாலே திரைப்படமாக மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டியதில்லை. கலைக்காக தன்னை அர்ப்பணிப்பது எப்போது அர்ப்பணிப்பாக இருக்கிறது, எப்போது அது தன்னையே இழக்கும் பாதையாக மாறுகிறது என்ற கேள்வியை பார்வையாளருக்குள் விட்டுச் செல்லும் உளவியல் திரைப்படம் இது.
அழகான காட்சிகளால் கவர்ந்து, இசையால் வசப்படுத்தி, நடிப்பால் நெருக்கமாக இழுத்து, இறுதியில் மனித மனத்தின் ஆழத்தைப் பற்றி சிந்திக்க வைக்கும் திரைப்படங்களைத் தேடுபவர்கள் தவறவிடக் கூடாத அனுபவம் பிளாக் ஸ்வான்.
===============================
படத்தின் கதை:-
நியூயார்க் நகர பாலே நடனக் குழுவில் இளம் நடனக் கலைஞராக இருப்பவள் நினா சேயர்ஸ் (நடாலி போர்ட்மேன்).
சிறு வயது முதலே பாலே நடனத்தில் தீவிரமாக ஈடுபட்டு, மிகச் சிறப்பாக ஆட வேண்டும் என்பதில் பிடிவாதமான அர்ப்பணிப்புடன் இருப்பவள்.
அவளுடைய வாழ்க்கை பெரும்பாலும் நடனத்தையும் வீட்டையும் சுற்றியே அமைந்திருக்கிறது.
அவளுடன் வசிப்பவர் அவளுடைய தாய் எரிக்கா சேயர்ஸ் (பார்பரா ஹெர்ஷி). எரிக்காவும் முன்பு பாலே நடனக் கலைஞராக இருந்தவர்.
இப்போது நடனத்தை விட்டுவிட்டாலும், தன்னுடைய மகளின் வாழ்க்கையில் மிகவும் அதிகமாக தலையிடுபவராகவும், அவளைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அவளைக் கட்டுப்படுத்துபவராகவும் இருக்கிறார்.
அந்த நேரத்தில் நியூயார்க் நகர பாலே குழு தனது புதிய பருவத்தை சாய்கோவ்ஸ்கியின் புகழ்பெற்ற ‘ஸ்வான் லேக்’ பாலே நாடகத்துடன் தொடங்கத் தயாராகிறது.
அந்த நிகழ்ச்சியில் ஒரே பெண் நடனக் கலைஞர் இரண்டு முற்றிலும் மாறுபட்ட பாத்திரங்களில் நடிக்க வேண்டும்.
வெள்ளை அன்னமான ஒடெட் அப்பாவித்தனமும் மென்மையும் கொண்டவள்.
கருப்பு அன்னமான ஒடில் அதற்கு முற்றிலும் எதிரானவள்;
கவர்ச்சியும் துணிச்சலும் இருண்ட தன்மையும் கொண்டவள். எனவே ஒரே நடனக் கலைஞர் இந்த இரண்டு எதிர்மறையான இயல்புகளையும் உடல் மொழியிலும் நடனத்திலும் வெளிப்படுத்த வேண்டும்.
குழுவின் கலை இயக்குநர் தாமஸ் லெராய் (வின்சென்ட் காசல்), இதற்காக புதிய முதன்மை நடனக் கலைஞரைத் தேர்ந்தெடுக்க முடிவு செய்கிறார்.
இதுவரை முதன்மை நடனக் கலைஞராக இருந்த பெத் மேக்இன்டையர் (வினோனா ரைடர்) வயதாகிவிட்டதாகக் கருதி, அவரை ஓய்வு பெறச் செய்கிறார்.
இதனால் புதிய ‘ஸ்வான் லேக்’ நிகழ்ச்சியின் முக்கியமான இரட்டை வேடத்திற்கான தேர்வு தொடங்குகிறது.
நினா அந்த வாய்ப்பைப் பெறுவதற்காக தேர்வில் கலந்து கொள்கிறாள்.
அவள் வெள்ளை அன்னமான ஒடெட்டாக ஆடும் போது மிகவும் சிறப்பாக ஆடுகிறாள்.
அவளுடைய நடனத்தில் தேவையான மென்மையும் அப்பாவித்தனமும் மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
ஆனால் கருப்பு அன்னமான ஒடிலாக மாற வேண்டிய தருணத்தில் அவளால் அந்த பாத்திரத்தின் கவர்ச்சியான, கட்டுப்பாடற்ற, இருண்ட தன்மையை வெளிப்படுத்த முடியவில்லை.
அவள் தொழில்நுட்ப ரீதியாகச் சிறப்பாக இருந்தாலும், ஒடிலுக்குத் தேவையான உணர்வை அவளால் கொண்டுவர முடியவில்லை.
இதனால் தாமஸ் அவளை அந்தப் பாத்திரத்துக்குப் பொருத்தமானவள் அல்ல என்று நிராகரிக்கிறார்.
அடுத்த நாள் நினா தாமஸை மீண்டும் சந்தித்து, தன்னை மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறாள்.
அவள் அந்தப் பாத்திரத்தைப் பெற வேண்டும் என்ற தீவிர ஆசையில் இருக்கிறாள்.
அப்போது தாமஸ் அவளை முத்தமிட முயல்கிறார். நினா அதிர்ச்சியடைந்து அவரைக் கடிக்கிறாள்.
பின்னர் அங்கிருந்து ஓடிவிடுகிறாள். ஆனால் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு எதிர்பாராத செய்தி அவளுக்குக் கிடைக்கிறது.
அவளுக்கே அந்த இரட்டை வேடம் வழங்கப்பட்டிருப்பதை நினா அறிகிறாள்.
புதிய பருவத்தை வரவேற்கும் விழாவில், முன்பு முதன்மை நடனக் கலைஞராக இருந்த பெத் மதுபோதையில் இருக்கிறார்.
நினாவுக்குத்தான் முக்கியப் பாத்திரம் கிடைத்திருப்பதை அறிந்த அவர், தாமஸுடன் பாலியல் தொடர்பு வைத்துக்கொண்டதற்காகவே நினாவுக்கு அந்த வாய்ப்பு கிடைத்ததாக எல்லோருக்கும் முன்னால் குற்றம் சாட்டுகிறார். இதனால் நினா மிகவும் சங்கடமடைகிறாள்.
அடுத்த நாள் பெத் சாலை விபத்தில் சிக்கியிருப்பதாக நினாவுக்குத் தெரிய வருகிறது.
தாமஸ், பெத் தற்கொலை செய்ய முயன்றிருக்கலாம் என்று நம்புகிறார். நினா மருத்துவமனைக்குச் சென்று பெத்தைப் பார்க்கிறாள்.
அங்கு அவள் காணும் காட்சி அவளை மிகவும் பாதிக்கிறது. பெத்தின் கால்கள் மோசமாகக் காயமடைந்திருக்கின்றன. இனி அவளால் பாலே நடனமாட முடியாது என்பது தெளிவாகிறது. இதனால் நினா மிகவும் கலங்குகிறாள்.
இதற்கிடையில் ‘ஸ்வான் லேக்’ பயிற்சிகள் தொடங்குகின்றன. நினா வெள்ளை அன்னமான ஒடெட்டாக சிறப்பாக இருக்கிறாள்.
ஆனால் தாமஸ் தொடர்ந்து அவளிடம் கருப்பு அன்னமான ஒடிலாகவும் மாற வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார்.
அவளிடம் இருக்கும் கட்டுப்பாடும் ஒழுக்கமும் ஒடெட்டுக்கு ஏற்றவை;
ஆனால் ஒடிலுக்குத் தேவையான தன்னிச்சையான கவர்ச்சியும் துணிச்சலும் அவளிடம் இல்லை என்று தாமஸ் கருதுகிறார்.
அந்த நேரத்தில் குழுவில் புதிதாக சேரும் லில்லி (மிலா குனிஸ்) என்ற நடனக் கலைஞர் நினாவின் கவனத்தை ஈர்க்கிறாள்.
லில்லிக்கும் நினாவுக்கும் உடல் தோற்றத்தில் சில ஒற்றுமைகள் இருக்கின்றன. ஆனால் அவர்களின் இயல்புகள் முற்றிலும் வேறுபட்டவை.
நினா மிகுந்த கட்டுப்பாட்டுடனும் ஒழுக்கத்துடனும் வாழ்கிறாள். ஒவ்வொரு அசைவையும் சரியாகச் செய்ய வேண்டும் என்று தன்னைத் தானே கட்டுப்படுத்துகிறாள்.
லில்லியோ சுதந்திரமானவள்; தன்னுடைய உணர்வுகளையும் உடல் மொழியையும் இயல்பாக வெளிப்படுத்தக்கூடியவள்.
அதனால் தாமஸ், நினா லில்லியை கவனிக்க வேண்டும் என்றும், அவளிடமுள்ள அந்த இயல்பான தன்மையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் கூறுகிறார்.
இதனால் நினாவுக்குள் லில்லியைப் பற்றிய அச்சம் உருவாகத் தொடங்குகிறது.
லில்லி தன்னுடைய இடத்தைப் பறித்துவிடுவாளோ என்று நினா சந்தேகிக்கிறாள்.
இதற்கிடையில் நினாவுக்கு விசித்திரமான காட்சிகளும் மாயத் தோற்றங்களும் தோன்றத் தொடங்குகின்றன.
தன்னுடைய முதுகில் கீறல்கள் இருப்பதையும் அவள் கவனிக்கிறாள். அவை எப்படி ஏற்பட்டன என்பது அவளுக்கே புரியவில்லை.
ஒரு இரவு, தன்னுடைய தாய் எரிக்கா விரும்பாதபோதிலும், லில்லியின் அழைப்பை ஏற்று நினா அவளுடன் வெளியே செல்கிறாள்.
இருவரும் மதுபான விடுதிக்குச் செல்கிறார்கள். அங்கு லில்லி நினாவுக்கு போதை மாத்திரை ஒன்றைக் கொடுக்க முயல்கிறாள்.
நினா அதை முதலில் மறுக்கிறாள். ஆனால் லில்லி அந்த மாத்திரையை நினாவின் பானத்தில் கலந்து விடுகிறாள்.
அதன் விளைவாக நினா மது மற்றும் போதையின் தாக்கத்தில் தனது வழக்கமான கட்டுப்பாடுகளை இழக்கத் தொடங்குகிறாள்.
அவள் அங்கு இருந்த ஆண்களுடன் விளையாட்டாகப் பழகுகிறாள்.
லில்லியுடனும் நெருக்கமாக நடந்து கொள்கிறாள். பின்னர் இருவரும் இரவு விடுதியில் இசைக்கு ஏற்ப மிகவும் நெருக்கமாக நடனமாடுகிறார்கள்.
அதன் பிறகு இருவரும் வாடகைக் காரில் நினாவின் வீட்டுக்குத் திரும்புகிறார்கள். அந்தப் பயணத்திலும் அவர்கள் நெருக்கமாகப் பழகுகிறார்கள்.
வீட்டுக்கு வந்ததும் நினாவுக்கும் எரிக்காவுக்கும் கடுமையான வாக்குவாதம் ஏற்படுகிறது.
தாயின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து தப்பிக்க நினா லில்லியுடன் தனது அறைக்குள் சென்று கதவைத் தடுத்துக் கொள்கிறாள்.
இருவரும் முத்தமிட்டுக் கொண்டு மேலும் நெருக்கமாகிறார்கள்.
லில்லி நினாவுடன் பாலியல் நெருக்கத்தில் ஈடுபடுகிறாள். அந்த நேரத்திலும் நினாவுக்கு மீண்டும் மாயத் தோற்றங்கள் தோன்றத் தொடங்குகின்றன.
அவள் அனுபவிக்கும் உண்மையும் கற்பனையும் ஒன்றுடன் ஒன்று கலக்கத் தொடங்குகின்றன.
அடுத்த நாள் காலை நினா தனியாகவும் குழப்பத்துடனும் விழித்துக் கொள்கிறாள்.
முந்தைய இரவில் நடந்தவை உண்மையா, அவளுடைய கற்பனையா என்பதில் அவளுக்கே தெளிவில்லை.
மேலும், பயிற்சிக்குச் செல்ல வேண்டிய நேரம் கடந்துவிட்டதை உணர்கிறாள். அவள் அவசரமாக அரங்கிற்குச் செல்கிறாள்.
பயிற்சிக்கு சென்றதும் லில்லி ஒடிலாக நடனமாடுவதை நினா பார்க்கிறாள்.
முந்தைய இரவு தங்களுக்குள் நடந்த நெருக்கத்தைப் பற்றி நினா லில்லியிடம் கேட்கிறாள்.
ஆனால் லில்லி அப்படியொரு சம்பவமே நடக்கவில்லை என்று கூறுகிறாள்.
நினா தன்னைப் பற்றியே கற்பனை செய்து கொண்டிருக்கிறாள் என்று கேலி செய்கிறாள்.
இதனால் நினா அதிர்ச்சியடைகிறாள். அவள் பார்த்ததும் அனுபவித்ததும் உண்மையா அல்லது தன்னுடைய மனத்தின் மாயையா என்று மேலும் குழம்புகிறாள்.
அதற்கு மேல், தாமஸ் லில்லியை நினாவின் மாற்று நடனக் கலைஞராக நியமித்திருப்பதை நினா அறிகிறாள்.
இதனால் லில்லி தன்னுடைய முக்கியப் பாத்திரத்தைப் பறிக்க முயற்சி செய்கிறாள் என்ற நம்பிக்கை நினாவுக்குள் வலுப்பெறுகிறது.
அவளுடைய உடலில் தோன்றும் காயங்களும் கீறல்களும் அதிகரிக்கின்றன.
மாயத் தோற்றங்களும் தீவிரமடைகின்றன. ஒரு கட்டத்தில், தன்னுடைய உடலே ஒடிலாக மாறிக் கொண்டிருப்பதாக நினா உணர்கிறாள்.
நினாவின் நிலை மோசமடைவதை எரிக்கா கவனிக்கிறாள்.
மகளுக்கு என்ன நடக்கிறது என்று கவலைப்படும் அவள், நினா தொடக்க இரவில் நடனமாடுவதைத் தடுக்க முயல்கிறாள்.
ஆனால் அந்தப் பாத்திரத்தை விட்டுக் கொடுக்க நினா தயாராக இல்லை.
அந்த வேடமே தன்னுடைய வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய வாய்ப்பு என்று அவள் கருதுகிறாள்.
நினாவுக்கும் எரிக்காவுக்கும் இடையே கடும் மோதல் ஏற்படுகிறது. அதன் பின்னர் நினா பெத்துடனும் மோதுகிறாள்.
இந்த எல்லா குழப்பங்களுக்குப் பிறகும் அவள் அரங்கிற்குச் செல்கிறாள். அங்கு அவள் இல்லாததால், லில்லி ஒடெட்டாக மேடையேறத் தயாராகிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறாள்.
இதனால் நினா இன்னும் பதற்றமடைகிறாள். அவள் தாமஸைச் சந்தித்து, தான் மீண்டும் நடிக்கத் தயாராக இருப்பதாகக் கூறுகிறாள்.
இறுதியில் தாமஸ் அவளை மீண்டும் மேடையேற அனுமதிக்கிறார்.
‘ஸ்வான் லேக்’ நிகழ்ச்சி தொடங்குகிறது. நினா வெள்ளை அன்னமான ஒடெட்டாக நடிக்கிறாள்.
ஆனால் இரண்டாவது அங்கத்தின் இறுதிப் பகுதியில் அவளுடைய மனதில் மீண்டும் ஒரு மாயத் தோற்றம் தோன்றுகிறது.
அதனால் அவள் கவனம் சிதறி, நடனத்தின் போது சமநிலையை இழக்கிறாள். இளவரசர் சீக்ஃபிரீட் (பெஞ்சமின் மில்லெபியெட்) அவளைத் தூக்கிச் சுழற்றும் நடன அசைவில் அவளைத் தவறவிடுகிறார்.
நினா கீழே விழுகிறாள். இதனால் தாமஸ் மிகவும் கோபமடைகிறார்.
நிகழ்ச்சியின் இடைவேளையில் நினா தனது அலங்கார அறைக்குத் திரும்புகிறாள். அங்கு லில்லி ஒடிலாக நடிக்கத் தயாராகிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறாள்.
லில்லி தன்னுடைய இடத்தைப் பறிக்க வந்துவிட்டாள் என்று நம்பும் நினா, அவளுடன் நேரடியாக மோதுகிறாள்.
அப்போது லில்லி திடீரென நினாவைப் போன்றே தோற்றமளிக்கும் இரட்டைப் பிரதியாக மாறுவது போலத் தெரிகிறது.
இருவரும் கடுமையாகச் சண்டையிடுகிறார்கள். சண்டையின் போது அறையில் இருக்கும் கண்ணாடி உடைந்து சிதறுகிறது.
நினா தன்னுடைய எதிரே இருப்பது லில்லி அல்ல, தன்னுடைய இரட்டைப் பிரதியே என்று தோன்றும் அந்த உருவத்துடன் போராடுகிறாள்.
உடைந்த கண்ணாடித் துண்டுகளில் ஒன்றை எடுத்து அந்த உருவத்தின் உடலில் குத்துகிறாள். அந்த உருவம் இறந்துவிட்டதாக நினைத்து, அதன் உடலை மறைத்து வைக்கிறாள்.
அதன் பிறகு அவள் மேடைக்குச் செல்கிறாள். லில்லியைத் தான் கொன்றுவிட்டதாக நினா நம்புகிறாள்.
மேடையில் ஒடிலாக தோன்றும் தருணம் வருகிறது. இதுவரை தன்னால் முழுமையாக வெளிப்படுத்த முடியாத கருப்பு அன்னத்தின் தன்மையை இப்போது நினா முழுமையாக வெளிப்படுத்துகிறாள்.
அவளுடைய நடனம் துல்லியமாகவும் தீவிரமாகவும் அமைகிறது. அவள் ஆடிக்கொண்டிருக்கும்போது, தன்னுடைய உடலில் கருப்பு அன்னத்தின் இறகுகள் முளைத்துக் கொண்டிருப்பது போல அவளுக்குத் தோன்றுகிறது.
அவள் உண்மையிலேயே கருப்பு அன்னமாக மாறிவிட்டதாக அவள் உணர்கிறாள்.
நினாவின் நடனம் முடிந்ததும் அரங்கம் முழுவதும் பார்வையாளர்களின் கரகோஷத்தால் அதிர்கிறது.
அனைவரும் எழுந்து நின்று கைதட்டுகிறார்கள். தாமஸும் அவளுடைய நடிப்பால் ஆச்சரியமடைகிறார்.
அந்த தருணத்தில் நினா தாமஸை எதிர்பாராத விதமாக உணர்ச்சிவசப்பட்டு முத்தமிடுகிறாள்.
அதன் பிறகு நினா மீண்டும் தனது அலங்கார அறைக்குச் செல்கிறாள்.
அங்கு அவள் வெள்ளை அன்னமான ஒடெட்டின் உடையையும் முக அலங்காரத்தையும் மீண்டும் அணிகிறாள்.
அப்போது லில்லி அறைக்குள் வந்து, அவளுடைய சிறப்பான நடிப்பைப் பாராட்டுகிறாள்.
இதைக் கண்டு நினா அதிர்ச்சியடைகிறாள். ஏனெனில் சில நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் லில்லியைத் தான் கொன்றுவிட்டதாக நினா நம்பியிருந்தாள்.
நினா அறையில் இருந்த உடைந்த கண்ணாடியைப் பார்க்கிறாள். கண்ணாடி உடைந்திருப்பது உண்மை. ஆனால் லில்லியை குத்தியதற்கான வேறு எந்த அடையாளமும் இல்லை.
லில்லியின் உடலும் அங்கு இல்லை. அப்போது நடந்தது உண்மையில் என்ன என்பதை நினா புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறாள்.
அவள் தன்னுடைய வயிற்றைப் பார்க்கிறாள். அங்கே கண்ணாடித் துண்டு ஒன்று குத்தியிருப்பதை கவனிக்கிறாள்.
அதை வெளியே இழுக்கும் போது, தன்னை எதிர்த்து சண்டையிட்டதும், கண்ணாடித் துண்டால் குத்தியதும் லில்லி அல்ல என்பது அவளுக்குப் புரிகிறது.
அவள் குத்தியது தன்னையே. லில்லியை கொன்றதாக அவள் நினைத்தது அவளுடைய மனதில் உருவான மாயை.
ஆனால் அந்தக் காயம் இருந்தபோதிலும், நினா நிகழ்ச்சியை நிறுத்தவில்லை. அவள் மீண்டும் மேடைக்குச் செல்கிறாள்.
இறுதி அங்கத்தில் வெள்ளை அன்னமான ஒடெட்டாக நடனமாடுகிறாள்.
அவளுடைய உடையில் மெதுவாக இரத்தம் பரவத் தொடங்குகிறது. அவளுடைய வயிற்றில் ஏற்பட்ட காயத்திலிருந்து இரத்தம் வெளியேறிக் கொண்டிருக்கிறது.
இருந்தாலும் அவள் நடனத்தைத் தொடர்கிறாள்.
இறுதியில் ஒடெட் தன்னை ஒரு பாறையிலிருந்து கீழே வீசி உயிரை மாய்த்துக் கொள்வது போன்ற காட்சியை நினா நடனமாக வெளிப்படுத்த வேண்டும்.
அதற்காக மேடை அமைப்பிலிருந்து மறைத்து வைக்கப்பட்ட மெத்தையின் மீது அவள் குதிக்கிறாள். அந்தக் குதிப்புடன் நிகழ்ச்சி நிறைவடைகிறது.
பார்வையாளர்கள் மீண்டும் பெரும் கரகோஷத்துடன் கைதட்டுகிறார்கள். மேடைக்குப் பின்னால் தாமஸ், லில்லி மற்றும் மற்ற நடனக் கலைஞர்கள் நினாவைச் சுற்றி வந்து அவளுடைய சிறப்பான நடிப்பை வாழ்த்துகிறார்கள்.
அப்போது தாமஸ் அவளுடைய உடையிலிருந்து இரத்தம் கசியத் தொடங்கியிருப்பதைப் பார்க்கிறார். நினா உண்மையில் காயமடைந்திருப்பதை உணர்ந்த தாமஸ் அதிர்ச்சியடைந்து உதவிக்கு அழைக்கிறார். அவளுக்கு என்ன நடந்தது என்று கேட்கிறார்.
ஆனால் நினா மிகவும் அமைதியாக இருக்கிறாள். அவள் நடந்த அனைத்தையும், தன்னுடைய போராட்டத்தையும், அந்த இறுதி நடனத்தையும் நினைத்தபடி, தாமஸிடம் தான் அதை உணர்ந்ததாகக் கூறுகிறாள்.
பின்னர், தான் முழுமையாகச் சிறந்த நிலையில் இருந்ததாகவும், தான் அந்த தவநிலை சிறப்பை அடைந்துவிட்டதாகவும் கூறுகிறாள்.
அவளுடைய முகத்தில் திருப்தி தெரிகிறது. அவள் சொல்வதுடன் காட்சி மெதுவாக வெண்மையாக மறைந்து திரைப்படம் முடிவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
