ஒரு மனிதன் நல்லவனாக இருப்பது மட்டும் போதுமா? வன்முறைக்கு வன்முறையால் பதிலளிக்காமல் இருப்பது எப்போதும் சாத்தியமா?
அல்லது நாம் நம்பும் மனிதநேயம், நிஜ வாழ்க்கையின் கடினமான தருணங்களில் முற்றிலும் வேறு வடிவம் எடுக்கிறதா?
இந்தக் கேள்விகளை நேரடியாகப் போதிக்காமல், பார்வையாளரின் மனதுக்குள் மெதுவாக விதைக்கும் திரைப்படம் சுசானே பியர் இயக்கிய In A Better World ‘இன் ய பெட்டர் வேர்ல்ட்’.
2010ஆம் ஆண்டு வெளியான இந்த டேனிஷ் திரைப்படம், அமைதியான ஒரு சமூகத்தின் மேற்பரப்புக்குக் கீழே மனிதர்களுக்குள் பதுங்கியிருக்கும் கோபம், துயரம், பழிவாங்கும் எண்ணம், குற்ற உணர்வு, மன்னிப்பு ஆகியவற்றை மிகவும் நுட்பமாக ஆராய்கிறது.
டேனிஷ் மொழியை மையமாகக் கொண்ட இப்படத்தில் ஸ்வீடிஷ், ஆங்கிலம், அரபு மொழிகளும் இடம்பெறுகின்றன.
சிறிய நகர வாழ்க்கையும் ஆப்பிரிக்க அகதிகள் முகாமின் கடுமையான சூழலும் ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் மாறுபட்ட உலகங்களாகத் தோன்றினாலும், மனிதர்களின் அடிப்படை உணர்வுகள் எல்லைகளைத் தாண்டி ஒரே மாதிரியாக இருப்பதை திரைப்படம் உணர்த்துகிறது.
இப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் இயக்குநரின் அணுகுமுறை.
சுசானே பியர் பார்வையாளருக்கு ஒரு தீர்ப்பை வழங்குவதில்லை. யார் சரி, யார் தவறு என்று விரல் நீட்டுவதற்குப் பதிலாக, மனிதர்கள் ஏன் குறிப்பிட்ட மனநிலைகளுக்குள் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்கிறார்.
அமைதி, வன்முறை, பொறுமை, பழிவாங்குதல் போன்ற கருத்துகளை மிகைப்படுத்தப்பட்ட வசனங்களால் விளக்காமல், அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் மனநிலையை உணரச் செய்கிறார்.
இதனால் படம் ஒரு சாதாரண சமூக நாடகமாக இல்லாமல், மனித மனத்தை ஆராயும் படைப்பாக மாறுகிறது.
ஆண்டர்ஸ் தாமஸ் ஜென்சனுடன் இணைந்து உருவாக்கப்பட்ட திரைக்கதை இதற்கு முக்கிய காரணம்.
ஒரு நல்ல சமூகத்தைப் பற்றிய நமது பொதுவான கற்பனை எவ்வளவு எளிதில் சிதையக்கூடும் என்ற எண்ணத்திலிருந்தே படத்தின் அடிப்படை உருவானது.
அமைதியானதாகத் தோன்றும் இடத்திலும் கோபம், அச்சம், அவமானம், இழப்பு போன்ற உணர்வுகள் மனிதர்களை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன என்ற கேள்வி திரைக்கதையின் அடித்தளமாக இருக்கிறது.
குறிப்பாக குழந்தைகளின் உலகமும் பெரியவர்களின் உலகமும் ஒன்றுக்கொன்று பிரதிபலிக்கும் விதம் கதாபாத்திர உருவாக்கத்திற்கு ஆழம் கொடுக்கிறது.
ஆனால் இந்தப் படத்தின் திரைக்கதை வெறும் சமூகப் பிரச்சினைகளை அடுக்கி வைக்கும் முயற்சியாக இல்லை.
மனிதர்கள் தங்களுக்குள் வைத்திருக்கும் ஒழுக்கக் கொள்கைகளுக்கும், நிஜ வாழ்க்கை அவர்களிடம் கேட்கும் கடினமான முடிவுகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளியே படத்தின் உண்மையான சுவாரஸ்யம்.
“வன்முறையை எதிர்ப்பது” என்பது எளிதான கருத்தாக இருக்கலாம்; ஆனால் அதை வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிப்பது எவ்வளவு சிக்கலானது என்பதை படம் சிந்திக்க வைக்கிறது.
மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது, இப்படம் குழந்தைகளின் மன உலகத்தை அணுகும் விதம். குழந்தைகள் உலகத்தை பெரியவர்கள் போல புரிந்துகொள்வதில்லை.
அவர்கள் பார்க்கும் அநீதிக்கும், அனுபவிக்கும் இழப்புக்கும், தங்களுக்குள் உருவாகும் கோபத்திற்கும் வேறு விதமான அர்த்தங்களை உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள்.
அந்த உளவியல் நுணுக்கத்தை திரைப்படம் எளிமையாகக் கையாள்கிறது. குழந்தைப் பருவத்தின் உணர்ச்சிகள் எவ்வளவு தீவிரமானவை என்பதையும், பெரியவர்கள் தங்கள் செயல்களால் குழந்தைகளின் உலகத்தை எவ்வாறு வடிவமைக்கிறார்கள் என்பதையும் படம் கேள்வியாக முன்வைக்கிறது.
மருத்துவர் ஆன்டன் என்ற கதாபாத்திரம் இந்த ஒழுக்கச் சிக்கல்களின் மையத்தில் நிற்கும் மனிதராக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறார்.
அவரை ஒரு குறைபாடற்ற நல்ல மனிதராகவும் காட்டவில்லை; அதே நேரத்தில் தீய மனிதராகவும் சித்தரிக்கவில்லை.
அவருடைய மனிதநேயத்துக்கும் அவருடைய தனிப்பட்ட பலவீனங்களுக்கும் இடையில் இருக்கும் முரண்பாடுதான் கதாபாத்திரத்தை நம்பகமானதாக மாற்றுகிறது. மரியான், கிளாஸ், கிறிஸ்டியன், எலியாஸ் போன்ற கதாபாத்திரங்களும் தனித்தனி குணாதிசயங்களுடன் உருவாக்கப்பட்டிருப்பதால், படம் ஒரே ஒருவரின் கதையாகத் தெரியாமல் மனித உறவுகளின் பரந்த ஆய்வாக மாறுகிறது.
மிகேல் பெர்ஸ்பிராண்ட்ட் ஆன்டனாக அளிக்கும் நடிப்பு குறிப்பாகக் கவனிக்கத்தக்கது.
அதிகப்படியான முகபாவனைகளோ, நீண்ட உணர்ச்சிவசப்பட்ட வசனங்களோ இல்லாமல், பார்வை, உடல் மொழி, அமைதி ஆகியவற்றின் மூலமே கதாபாத்திரத்தின் உள் போராட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.
ட்ரினே டியர்ஹோம் மற்றும் உல்ரிச் தாம்சனும் தங்களது கதாபாத்திரங்களுக்கு இயல்பான தன்மையை அளிக்கிறார்கள்.
குழந்தை நடிகர்களின் நடிப்பும் செயற்கையாகத் தெரியாமல் இருப்பது படத்தின் உணர்ச்சி நம்பகத்தன்மைக்கு மிகப்பெரிய பங்களிப்பு.
மோர்டன் சோபோர்கின் ஒளிப்பதிவு திரைப்படத்தின் மனநிலையை உருவாக்குவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.
டென்மார்க்கின் குளிர்ச்சியான, காட்சிகளுக்கும் ஆப்பிரிக்கச் சூழலின் வெப்பமான, கடுமையான தோற்றத்திற்கும் இடையே உருவாக்கப்படும் காட்சி வேறுபாடு வெறும் அழகுக்காகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை.
இரு உலகங்களின் வெளிப்புற வேறுபாடுகளுக்குள் மனிதர்களின் அடிப்படை உணர்வுகள் எவ்வளவு பொதுவானவை என்பதை உணர்த்தும் வகையில் காட்சியமைப்பு செயல்படுகிறது.
படத்தொகுப்பும் அமைதியான வேகத்தையும் பதற்றத்தையும் சமநிலைப்படுத்துகிறது. படம் பார்வையாளரை அவசரப்படுத்துவதில்லை.
காட்சிகளுக்கு இடையிலான இடைவெளிகளும் அமைதியான தருணங்களும் கதாபாத்திரங்களின் உணர்ச்சிகளைப் புரிந்துகொள்ள இடம் தருகின்றன.
அதே நேரத்தில், திரைப்படத்தின் உள்ளார்ந்த பதற்றம் மெதுவாக அதிகரிக்கும் வகையில் காட்சிகள் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன.
இந்த கட்டுப்பாடுதான் படத்தை வழக்கமான த்ரில்லர் வடிவத்திலிருந்து வித்தியாசப்படுத்துகிறது.
ஜோஹான் ஸோடர்க்விஸ்டின் இசையும் இதே அணுகுமுறையைப் பின்பற்றுகிறது.
இசை உணர்ச்சிகளை வலுக்கட்டாயமாக பார்வையாளரிடம் திணிப்பதற்குப் பதிலாக, காட்சிகளின் மனநிலையை ஆழப்படுத்துகிறது.
ஒலியமைப்பிலும் தேவையற்ற பரபரப்பு இல்லை. அமைதி கூட இத்திரைப்படத்தில் ஒரு முக்கியமான ஒலி அனுபவமாக மாறுகிறது. இதனால் சில காட்சிகளின் தாக்கம் வசனங்களைக் காட்டிலும் பார்வையாலும் ஒலியாலும் அதிகரிக்கிறது.
கலை இயக்கம், ஆடை வடிவமைப்பு, இடத் தேர்வு ஆகியவை திரைப்படத்தின் யதார்த்தத்தன்மைக்கு துணை நிற்கின்றன.
எதுவும் கண்கவர் வகையில் செயற்கையாக அலங்கரிக்கப்படவில்லை. 2010ஆம் ஆண்டின் சமகாலச் சூழலை பிரதிபலிக்கும் இயல்பான வாழ்க்கைத் தோற்றமே முன்னிலைப்படுத்தப்படுகிறது.
லாங்கெலாந்தில் நடைபெற்ற படப்பிடிப்பும், கென்யாவில் உருவாக்கப்பட்ட காட்சிகளும் படத்தின் இரண்டு புவியியல் உலகங்களுக்கும் தனித்துவமான காட்சியுணர்வை அளிக்கின்றன.
தொழில்நுட்ப ரீதியாக இது பிரம்மாண்டமான காட்சிகளையோ புதிய திரைப்படத் தொழில்நுட்பங்களையோ நம்பிய திரைப்படம் அல்ல.
இதன் புதுமை அதன் திரைப்பட மொழியில்தான் இருக்கிறது. மிகப்பெரிய சமூகக் கேள்விகளை தனிப்பட்ட மனிதர்களின் அன்றாட உணர்வுகளுக்குள் கொண்டு வந்து பேசுவது இதன் சிறப்பு.
வன்முறையை வெறும் உடல் தாக்குதலாகப் பார்க்காமல், அது மனதில் உருவாக்கும் தாக்கத்தையும், பழிவாங்கும் எண்ணம் மனிதர்களை எவ்வாறு மாற்றக்கூடும் என்பதையும் படம் ஆராய்கிறது.
இதன் மனிதநேயப் பார்வைதான் திரைப்படத்தை சர்வதேச அளவில் குறிப்பிடத்தக்கதாக மாற்றியது. இது ஒரு குறிப்பிட்ட நாட்டின் பிரச்சினையை மட்டும் பேசும் படமாகத் தோன்றாமல், கோபம், இழப்பு, மன்னிப்பு, பெற்றோர்–குழந்தை உறவு, வன்முறை மற்றும் மனிதநேயம் போன்ற உலகளாவிய அனுபவங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறது.
அதனால் மொழி, நாடு, கலாச்சாரம் ஆகியவற்றைக் கடந்து பார்வையாளருடன் தொடர்பு ஏற்படுத்துகிறது.
இந்தத் திரைப்படத்தின் தரத்தை அதன் சர்வதேச அங்கீகாரமும் உறுதிப்படுத்துகிறது. ‘இன் எ பெட்டர் வேர்ல்ட்’ 2011ஆம் ஆண்டு கோல்டன் குளோப் விருதில் சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படத்திற்கான விருதைப் பெற்றது.
அதே ஆண்டில் 83வது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படத்திற்கான ஆஸ்கர் விருதையும் வென்றது.
ஐரோப்பிய திரைப்பட விருதுகளில் சுசானே பியரின் இயக்கத்திற்கும் அங்கீகாரம் கிடைத்தது;
திரைப்படம் மற்றும் மிகேல் பெர்ஸ்பிராண்ட்டின் நடிப்பும் பரிந்துரைக்கப்பட்டன. இந்த விருதுகள் வெறும் அலங்காரச் சாதனைகள் அல்ல;
மனித மனத்தை மையமாகக் கொண்ட இப்படத்தின் உலகளாவிய தாக்கத்திற்கான முக்கியச் சான்றுகள்.
‘இன் எ பெட்டர் வேர்ல்ட்’ பார்த்து முடித்தவுடன் ஒரு பெரிய கதை நினைவில் நிற்பதைவிட, சில கடினமான கேள்விகள் மனதில் நீண்ட நேரம் தங்குகின்றன.
நாம் வன்முறையை எதிர்க்கிறோம் என்று சொல்லும்போது உண்மையில் எதை எதிர்க்கிறோம்?
மன்னிப்பு பலவீனமா, வலிமையா? குழந்தைகளுக்கு நாம் சொல்லிக் கொடுக்கும் ஒழுக்கம், நமது சொந்த செயல்களில் எவ்வளவு உண்மையாக இருக்கிறது?
இப்படியான கேள்விகளுக்கு எளிய பதில்களை வழங்காமல், பார்வையாளரையே சிந்திக்க வைப்பதுதான் இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய வெற்றி.
===============================
படத்தின் கதை:-
அன்டன் (மிகேல் பெர்ஸ்பிராண்ட்) ஸ்வீடனைச் சேர்ந்த மருத்துவர்.
அவர் டென்மார்க்கில் தனது குடும்பத்துடன் வாழ்ந்தாலும், ஆப்பிரிக்காவின் சூடான் நாட்டில் உள்ள அகதிகள் முகாமில் மருத்துவராகப் பணியாற்றி வருகிறார்.
இதனால் அவர் தனது வீட்டுக்கும், சூடானில் உள்ள மருத்துவப் பணியிடத்துக்கும் இடையே தொடர்ந்து பயணம் செய்கிறார்.
அகதிகள் முகாமில் குறிப்பாக, கொடூரமான போர் செய்யும் தீவீரவாத குண்டர்களால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு அவர் சிகிச்சை அளித்து வருகிறார்.
அன்டனின் குடும்ப வாழ்க்கை அமைதியாக இல்லை. அவரது மனைவி மரியான் (ட்ரினே டியர்ஹோம்) அவரிடமிருந்து பிரிந்து வாழ்கிறார்.
அன்டன் வேறொரு பெண்ணுடன் தொடர்பு வைத்திருந்தது அவர்களது திருமணத்தில் பெரிய விரிசலை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
இதனால் இருவரும் விவாகரத்து செய்ய வேண்டுமா என்ற நிலையில் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு இரண்டு மகன்கள் உள்ளனர். அவர்களில் மூத்தவன் பன்னிரண்டு வயதான எலியாஸ் (மார்கஸ் ரைகார்ட்).
இதற்கிடையில், கிறிஸ்டியன் (வில்லியம் யோங்க் யூல்ஸ் நீல்சன்) என்ற சிறுவன் தனது தந்தை கிளாஸ் (உல்ரிச் தாம்சன்) உடன் லண்டனிலிருந்து டென்மார்க்கிற்கு குடிபெயர்கிறான்.
கிறிஸ்டியனின் தாய் புற்றுநோயால் இறந்துவிட்டார். அவளைக் காப்பாற்ற முடியும் என்று தந்தை கூறியிருந்தபோதிலும், அவள் இறந்துவிட்டதால், தந்தை தன்னிடம் உண்மையை மறைத்ததாக கிறிஸ்டியன் கோபப்படுகிறான்.
நோயின் இறுதிக் கட்டத்தில் தனது தாய் இறந்துவிட வேண்டும் என்று தந்தை விரும்பியதாகவும் அவன் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறான்.
தாயின் மரணம் அவனுக்குள் மிகுந்த துயரத்தையும் கோபத்தையும் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.
புதிய பள்ளியில் சேரும் கிறிஸ்டியன், அங்கு எலியாஸைச் சந்திக்கிறான்.
எலியாஸ் பள்ளியில் மற்றொரு மாணவனால் தொடர்ந்து கொடுமைப்படுத்தப்படுகிறான்.
கிறிஸ்டியன் இதைப் பார்த்து எலியாஸுக்கு ஆதரவாக நிற்கிறான்.
அந்தச் சிறுவனுடன் கிறிஸ்டியன் மோதல் ஏற்படுத்தி, அவனைத் தாக்குவதுடன் கத்தியைக் காட்டி மிரட்டுகிறான்.
பின்னர் அந்தக் கத்தியை எலியாஸிடம் கொடுக்கிறான். நடந்த சம்பவத்தைப் பற்றி காவல்துறையிடமும் பெற்றோரிடமும் இருவரும் உண்மையைச் சொல்லாமல் பொய் கூறுகிறார்கள்.
இந்தச் சம்பவத்தின் மூலம் இருவருக்கும் நெருக்கமான நட்பு உருவாகிறது.
ஒருநாள் விளையாட்டு மைதானத்தில் அன்டனின் இளைய மகனுக்கும் மற்றொரு சிறுவனுக்கும் சண்டை ஏற்படுகிறது.
அன்டன் அந்தச் சண்டையை நிறுத்தி, மற்ற சிறுவனை தனது மகனிடமிருந்து பிரிக்கிறார்.
இதைக் கண்ட அந்தச் சிறுவனின் தந்தையான ஒரு கார் பழுதுபார்ப்புத் தொழிலாளி, அன்டன் தன் மகனைத் தொடக்கூடாது என்று கோபமாகக் கூறி, அவரது முகத்தில் அறைகிறான்.
அன்டன் அந்த அவமானத்துக்குப் பதிலாக வன்முறையில் ஈடுபடாமல் அங்கிருந்து செல்கிறார்.
ஆனால் அந்தச் சம்பவத்தை அப்படியே விட்டுவிடாமல், அன்டன் தனது குழந்தைகளையும் கிறிஸ்டியனையும் அழைத்துக்கொண்டு அந்தத் தொழிலாளி வேலை செய்யும் இடத்திற்குச் செல்கிறார்.
குழந்தைகளின் முன்னிலையில் தான் அந்த மனிதனைப் பார்த்து பயப்படவில்லை என்பதை காட்டுவதற்காகவும், நடந்த விஷயத்தைப் பற்றி பேசுவதற்காகவும் அவர் அங்கு செல்கிறார்.
அந்தத் தொழிலாளி மிகவும் முரட்டுத்தனமாக நடந்து கொள்கிறான். அன்டனின் நாட்டை இழிவுபடுத்திப் பேசுவதுடன், மீண்டும் மீண்டும் அவரை அறைகிறான்.
ஆனால் அன்டன் பதிலுக்கு அவனைத் தாக்காமல் அமைதியாக அந்த அடிகளைத் தாங்கிக்கொள்கிறார்.
இதே நேரத்தில் சூடானில் உள்ள அகதிகள் முகாமில், பெண்களை கொடூரமாகத் துன்புறுத்தும் ஒரு மனநோய்க்கொண்ட போர்தீவிரவாத குண்டன் காயமடைந்த காலுடன் அன்டன் பணியாற்றும் மருத்துவமனைக்கு வருகிறான்.
அவன் செய்த கொடுமைகளை அறிந்திருக்கும் மருத்துவப் பணியாளர்களுக்கும் அங்குள்ள மக்களுக்கும் அவனுக்கு சிகிச்சை அளிப்பது அதிர்ச்சியளிக்கிறது.
இருந்தாலும் மருத்துவராக தனது கடமையையும் மனிதநேயக் கொள்கையையும் முன்னிறுத்தி, அன்டன் அவனுக்கு மருத்துவச் சிகிச்சை அளிக்க முடிவு செய்கிறார்.
அதே நேரத்தில் அந்த மனிதன் மருத்துவமனைக்குள் தனது ஆயுதங்களுடனும் ஏராளமான பாதுகாவலர்களுடனும் வருவதை அன்டன் அனுமதிப்பதில்லை.
ஆயுதங்கள் மருத்துவமனைக்குள் வரக்கூடாது என்றும், அவனுடன் இரண்டு பாதுகாவலர்கள் மட்டுமே உள்ளே வரலாம் என்றும் கட்டுப்பாடு விதிக்கிறார்.
போர்தீவிரவாத குண்டன் காயம் மெதுவாகக் குணமடையத் தொடங்கினாலும், அவனது இருப்பை அன்டன் வெறுப்புடனேயே சகித்துக்கொள்கிறார்.
அந்தப் போர்தீவிரவாத குண்டன் தனது கொடுமைக்கு ஆளானவர்களில் ஒருவரைப் பற்றி எந்தவித இரக்கமும் இல்லாமல் அலட்சியமாக நடந்து கொள்கிறான்.
இதனால் அன்டனுக்குள் இருந்த கோபம் மேலும் அதிகரிக்கிறது. அவனை மருத்துவமனைப் பகுதியிலிருந்து வெளியே அழைத்துச் செல்லும் அன்டன், அவனை அங்குள்ள மக்களிடம் விட்டுவிடுகிறார்.
அந்த மக்கள் அவனைத் தாக்கி அடித்துக் கொல்கிறார்கள்.
டென்மார்க்கில், கிறிஸ்டியனும் எலியாஸும் தங்களை அவமானப்படுத்திய கார் பழுதுபார்ப்புத் தொழிலாளியின் காரை அழிக்க வெடிகுண்டு தயாரிக்க முடிவு செய்கிறார்கள்.
யாருக்கும் காயம் ஏற்படாதபடி, மக்கள் நடமாட்டம் இல்லாத ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்.
வெடிகுண்டைத் தயாரித்து அதன் எரியும் திரியை வைத்தபின், இருவரும் பாதுகாப்பான இடத்தில் இருந்து அதைக் கவனிக்கிறார்கள்.
ஆனால் எதிர்பாராதவிதமாக, ஒரு பெண்ணும் அவளுடைய சிறுமி மகளும் அப்பகுதியில் ஓடிக்கொண்டே வருவதை அவர்கள் பார்க்கிறார்கள்.
வெடிகுண்டு வெடிக்கவிருக்கும் நிலையில், அவர்களை ஆபத்திலிருந்து எச்சரிக்க எலியாஸ் தனது பாதுகாப்பான இடத்தைவிட்டு வெளியே செல்கிறான்.
இதனால் அவனுக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டு, அவன் மயக்கமடைந்து விழுகிறான். ஆனால் ஓடிவந்த அந்தத் தாயையும் சிறுமியையும் ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றுகிறான்.
இந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகு கிறிஸ்டியனை காவல்துறையினர் விசாரிக்கிறார்கள்.
விசாரணைக்குப் பின்னர் அவன் விடுவிக்கப்படுகிறான்; நடந்தது மிகவும் தீவிரமான அழிவுச் செயலாகக் கருதப்படுகிறது.
கிறிஸ்டியன் எலியாஸை மருத்துவமனையில் சென்று பார்க்க விரும்புகிறான்.
ஆனால் மரியான் அவனை எலியாஸைப் பார்க்க அனுமதிக்கவில்லை. மாறாக, தனது மகனுக்கு நடந்ததற்கு கிறிஸ்டியன்தான் காரணம் என்றும், அவன் தனது மகனைக் கொன்றுவிட்டதாகவும் கூறுகிறாள்.
மரியான் கூறியதை உண்மை என்று நம்பிய கிறிஸ்டியன், எலியாஸ் இறந்துவிட்டதாக எண்ணுகிறான்.
தாங்க முடியாத குற்ற உணர்வும் துயரமும் அவனைத் தற்கொலை எண்ணத்துக்குத் தள்ளுகின்றன.
அவன் ஒரு உயரமான தானியக் களஞ்சியத்தின் கூரைக்குச் சென்று அங்கிருந்து கீழே குதிப்பதைப் பற்றி சிந்திக்கிறான்.
அந்த நேரத்தில் அன்டன் அவனைப் பார்க்கிறார். கிறிஸ்டியன் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்று, அவன் சுயவதை செய்து கொள்ளாமல் தடுக்கிறார்.
எலியாஸ் உயிருடன் இருப்பதை கிறிஸ்டியன் அறிந்ததும் அவனுக்குள் இருந்த பயமும் துயரமும் விலகுகிறது.
அதன் பிறகு அவன் எலியாஸை மருத்துவமனையில் சந்திக்க அனுமதிக்கப்படுகிறான்.
இந்தச் சம்பவங்களின் வழியாக கிறிஸ்டியனுக்கும் அவனது தந்தை கிளாஸுக்கும் இடையிலிருந்த மனக்கசப்பும் மாறுகிறது.
கிறிஸ்டியன் தனது தந்தையுடன் மீண்டும் சமரசமாகிறான். அதே நேரத்தில், பிரிந்து வாழ்ந்த அன்டனும் மரியானும் சந்தித்தவர்கள் மீண்டும் உடலுறவு கொள்கிறார்கள். இதன் மூலம் அவர்களது திருமண உறவும் மீண்டும் தொடரும் நிலை உருவாகையில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
