பெர்ஸியன் லெஸன்ஸ் Persian Lessons, 2020.


ஒரு மனிதனின் உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக உருவாக்கப்படும் பொய், ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்களின் உண்மையான அடையாளங்களைப் பாதுகாக்கும் கருவியாக மாற முடியுமா?

 மொழி, நினைவாற்றல், மனித உயிர், அதிகாரம், உயிர்வாழ்வதற்கான போராட்டம் ஆகியவற்றை ஒரே கதைக்களத்தில் இணைக்கும் திரைப்படம் பெர்ஸியன் லெஸன்ஸ் Persian Lessons, 2020. 

இரண்டாம் உலகப் போரின் பின்னணியில் உருவாகியுள்ள இந்த வரலாற்று நாடகம், நாஜி வதை முகாம்களின் கொடூரமான சூழலைப் பின்னணியாகக் கொண்டு, மொழி என்பது வெறும் தகவல் பரிமாற்றத்திற்கான கருவி மட்டுமல்ல; சில நேரங்களில் அது மனிதனின் உயிரையும் அடையாளத்தையும் தீர்மானிக்கக்கூடிய சக்தி என்பதையும் ஆராய்கிறது.

இயக்குநர் வாடிம் பெரல்மேன், போர்க்கால வன்முறையை வெறுமனே காட்சிப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தாமல், அந்தச் சூழலில் மனிதர்கள் எதிர்கொள்ளும் உளவியல் நெருக்கடிகளையும் அதிகார உறவுகளையும் மையப்படுத்தியிருக்கிறார். 

ஒரு வதை முகாமின் சூழலில் உருவாகும் நட்புகள், நம்பிக்கை, சந்தேகம், அச்சம் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட திரைக்கதை, பார்வையாளரைத் தொடர்ந்து மன அழுத்தத்துடன் படத்தை அணுகச் செய்கிறது. 

கதை சொல்லும் முறையில் மொழி ஒரு முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது. உண்மையான மொழிக்கும் உருவாக்கப்பட்ட மொழிக்கும் இடையிலான வேறுபாடு, ஒரு மனிதனின் அடையாளத்தை மற்றவர்கள் எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்ற கேள்வியையும் எழுப்புகிறது.

இத்திரைப்படத்தின் முக்கியமான தனித்துவம் அதன் மொழிசார் கற்பனையில்தான் இருக்கிறது. பாரசீக மொழியைக் கற்றல் என்ற எளிய கருத்தை, உயிர்வாழ்வதற்கான போராட்டத்துடன் இணைத்திருப்பது திரைக்கதையின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம். 

மொழி கற்பித்தல், வார்த்தைகளை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுதல், அவற்றின் அர்த்தங்களைப் புரிந்துகொள்ளுதல் போன்ற சாதாரண செயல்கள்கூட இங்கு மிகுந்த பதற்றத்தை உருவாக்கக்கூடியவையாக மாறுகின்றன. 

ஒரு வார்த்தையின் பொருள், அதைச் சொல்பவரின் நம்பகத்தன்மை, கேட்பவரின் நம்பிக்கை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன. இதனால் மொழி குறித்த அடிப்படையான புரிதலே ஒரு வித்தியாசமான திரைப்பட அனுபவமாக விரிவடைகிறது.

நஹுவேல் பெரெஸ் பிஸ்கயார்ட்டின் நடிப்பு திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிகரமான மையமாக அமைகிறது. அச்சம், மனக்குழப்பம், எச்சரிக்கை, தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் போன்ற நுண்ணிய உணர்வுகளை அவர் வெளிப்படுத்தும் விதம் கதாபாத்திரத்தின் உளவியல் அழுத்தத்தை உணர்த்துகிறது.

 குறிப்பாக, வெளிப்படையாகத் தெரியாத மனப்போராட்டங்களை முகபாவனைகள் மற்றும் உடல்மொழி வழியாக வெளிப்படுத்தும் அவரது நடிப்பு கவனிக்கத்தக்கது. 
அவருடைய கதாபாத்திரம் எதிர்கொள்ளும் மன அழுத்தத்தைப் பார்வையாளர்கள் உணர்வதற்கு இந்த இயல்பான நடிப்பு பெரிதும் உதவுகிறது.

லார்ஸ் ஐடிங்கர், துணைத் தளபதி கிளாஸ் கோச் என்ற கதாபாத்திரத்தில் சிக்கலான நடிப்பை வழங்கியிருக்கிறார். அதிகாரம், தனிப்பட்ட விருப்பம், மனிதர்களை அணுகும் விதம் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான முரண்பாடுகளை அவரது நடிப்பு வெளிப்படுத்துகிறது. 

நாஜி அதிகாரி என்ற அடையாளத்தையும் தனிப்பட்ட மனிதனின் மனநிலையையும் ஒரே கதாபாத்திரத்தில் இணைத்துக் காட்டும் இந்த அணுகுமுறை, பார்வையாளருக்கு எளிதில் தீர்மானிக்க முடியாத உளவியல் சூழலை உருவாக்குகிறது. 

அதே நேரத்தில், இத்தகைய சித்தரிப்பு வரலாற்றில் நிகழ்ந்த கொடுமைகளின் தீவிரத்தை மழுங்கடிக்கக்கூடிய அபாயத்தையும் கொண்டுள்ளது.

திரைப்படத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணி அதன் காட்சியமைப்பில் முக்கியமான பங்கு வகிக்கிறது. வதை முகாம்களின் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சூழல், அதிகாரிகளுக்கும் கைதிகளுக்கும் இடையிலான சமத்துவமற்ற உறவு, அச்சத்தையும் பாதுகாப்பின்மையையும் உருவாக்கும் வாழ்க்கை முறை ஆகியவை கதை நிகழும் உலகத்தை நம்பகத்தன்மையுடன் உணரச் செய்கின்றன. 

ஒளிப்பதிவாளர் விளாடிஸ்லாவ் ஒபெல்யான்ட்ஸ், இந்தச் சூழலின் இறுக்கத்தையும் மனிதர்களின் மனநிலையையும் காட்சிகளின் வழியாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். 

காட்சிகளின் அமைப்பு, கதாபாத்திரங்கள் வாழும் உலகின் அழுத்தத்தை உணர்த்துவதுடன், அவர்களுக்கிடையிலான அதிகார வேறுபாடுகளையும் வலியுறுத்துகிறது.

வெசெலா மார்செவ்ஸ்கியின் படத்தொகுப்பு, திரைப்படத்தின் பதற்றமான கதை சொல்லும் முறைக்கு ஆதரவாக அமைந்துள்ளது.

 நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சியும் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்தப்படுவதால், பார்வையாளரின் கவனம் கதையின் உளவியல் பரிமாணத்தில் நிலைத்திருக்கிறது. 

திரைப்படத்தின் இசையும் குறிப்பிடத்தக்க விவாதத்துக்கு உரிய அம்சமாகிறது. இசையின் வழியாக கைதிகளுக்கும் நாஜி அதிகாரிகளுக்கும் இடையில் மனிதநேயத் தொடர்பு இருப்பதுபோன்ற உணர்வை உருவாக்குவது குறித்த விமர்சனமும் கல்வியியல் ஆய்வுகளில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. 

குறிப்பாக, வரலாற்று ரீதியாகக் கொடூரமான அதிகார அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்களிடம் மனிதநேயத்தைக் கண்டறிய முயல்வது எந்த அளவுக்கு நியாயமானது என்ற கேள்வியை இந்த அணுகுமுறை எழுப்புகிறது.

இந்தத் திரைப்படம் வதை முகாம்களின் வரலாற்றை ஒரு தனிப்பட்ட மனிதனின் அனுபவத்தின் வழியாக அணுகுகிறது. அதிகாரம் செலுத்துபவர்களுக்கும் அதிகாரத்தின் கீழ் வாழ நிர்ப்பந்திக்கப்படுபவர்களுக்கும் இடையிலான உறவு எவ்வளவு சமமற்றது என்பதை உணர்த்துகிறது.

 உயிர்வாழ்வதற்காக ஒருவர் எத்தகைய மனப்போராட்டங்களைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது என்பதையும், அச்சத்தின் சூழலில் அறிவு, மொழி, நினைவாற்றல் ஆகியவை எவ்வாறு முக்கியமானவையாக மாறுகின்றன என்பதையும் ஆராய்கிறது. 

அதே சமயம், மனிதநேயம் என்ற கருத்தை வரலாற்றுக் கொடுமைகளின் பின்னணியில் எவ்வாறு அணுக வேண்டும் என்ற விவாதத்தையும் உருவாக்குகிறது.

இத்திரைப்படம் வொல்ஃப்காங் கோல்ஹாஸே எழுதிய எர்ஃபிண்டுங் ஐனர் ஷ்ப்ராகே என்ற சிறுகதையால் ஓரளவு உந்துதல் பெற்றது. திரைப்படத்திற்காக உருவாக்கப்பட்ட போலிப் பாரசீக மொழியின் சொற்கள், ஹோலோகாஸ்டில் உயிரிழந்தவர்களின் உண்மையான பெயர்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டவை என்பது அதன் படைப்பாக்கத்தில் உள்ள குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாகும். 

இதற்காக மாஸ்கோ அரசுப் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த மொழியியல் அறிஞர் ஒருவர் அந்த மொழியை உருவாக்கியுள்ளார். இதனால் திரைப்படத்தின் கற்பனை மொழி உருவாக்கம், வரலாற்று நினைவுகளுடன் நேரடியாகத் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.

2020ஆம் ஆண்டு பெர்லின் சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்ட இத்திரைப்படம், பெலாரஸ் நாட்டின் சார்பில் 93வது ஆஸ்கர் விருதுகளுக்கான சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படப் பிரிவில் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. 

ஆனால், படத்தின் தயாரிப்பில் ஈடுபட்டவர்களில் பெரும்பான்மையினர் பெலாரஸ் நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல என்ற காரணத்தால் அகடமியால் தகுதிநீக்கம் செய்யப்பட்டது. 
சீனாவின் 34வது கோல்டன் ரூஸ்டர் விருதுகளில் சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படப் பிரிவிலும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. 

ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 49 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 80 சதவீத நேர்மறையான மதிப்பீட்டையும், மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 7 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 100க்கு 53 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றுள்ளது.

 திரைப்படத்தின் முக்கியமான சிறப்பு, மொழி என்ற சாதாரணமான ஒன்றை உயிர்வாழ்தல், அடையாளம், நினைவாற்றல் ஆகியவற்றுடன் இணைத்திருப்பதுதான். 

போர்க்கால வரலாற்றை அறிந்திருப்பவர்களுக்கும், மனித உளவியலையும் அதிகார உறவுகளையும் ஆராய விரும்புபவர்களுக்கும் இது சிந்திக்கத்தக்க அனுபவத்தை வழங்குகிறது. 

அதே நேரத்தில், வரலாற்றுக் கொடுமைகளைச் சித்தரிக்கும்போது மனிதநேயத்திற்கும் வரலாற்று உண்மைக்கும் இடையில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய எல்லை குறித்த கேள்விகளையும் எழுப்புகிறது.

 வழக்கமான போர்த் திரைப்படங்களிலிருந்து மாறுபட்டு, மொழியின் வழியாக மனித வாழ்வின் ஆழமான நெருக்கடிகளை அணுகும் இந்தப் படைப்பு, பார்த்து முடித்த பிறகும் அதன் அடிப்படைக் கருத்துகளைப் பற்றி சிந்திக்க வைக்கும் தனித்துவமான வரலாற்று நாடகமாக விளங்குகிறது.

==================================
படத்தின் கதை:-

1942ஆம் ஆண்டு இரண்டாம் உலகப் போர் உச்சத்தில் இருந்த காலம். ஜெர்மனியின் நாஜிப் படைகள் ஐரோப்பாவின் பல பகுதிகளைக் கைப்பற்றி, யூத மக்களைப் பெருமளவில் கைது செய்து வதை முகாம்களுக்கும் கொலை முகாம்களுக்கும் அனுப்பிக் கொண்டிருந்தன. 

பிரான்ஸ் நாட்டிலும் யூதர்கள் வேட்டையாடப்பட்டு, கைது செய்யப்பட்டு, சரக்கு வாகனங்களில் அடைக்கப்பட்டு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். 

அத்தகைய ஒரு சரக்கு வாகனத்தில் பல யூதக் கைதிகளுடன் பெல்ஜியம் நாட்டைச் சேர்ந்த கில்லஸ் (நாஹுவேல் பெரெஸ் பிஸ்கயார்ட்) என்பவனும் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கிறான்.

 அவனுக்கு பிரெஞ்சு மற்றும் ஜெர்மன் மொழிகள் தெரியும். ஆனால், அந்தச் சூழலில் அவனுடைய மொழியறிவைவிட அவனது உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் முயற்சியே முக்கியமானதாக இருக்கிறது.

அந்த வாகனத்தில் இருந்த மற்ற யூதர்களைப் போலவே கில்லஸும் கொல்லப்பட வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. ஜெர்மானிய வீரர்கள் அந்தக் கைதிகளைச் சுட்டுக் கொல்லத் தயாராக இருக்கும்போது, கில்லஸ் தன்னிடம் ஒரு பாரசீக மொழிப் புத்தகம் இருப்பதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, தான் யூதன் அல்ல என்றும், பாரசீக நாட்டைச் சேர்ந்தவன் என்றும் பொய் சொல்கிறான். 

உண்மையில் அவனுக்குப் பாரசீக மொழியில் ஒரு வார்த்தைகூடத் தெரியாது. இருந்தாலும், தன்னை ஒரு பாரசீகராக நம்ப வைப்பதற்காகத் துணிச்சலுடன் அந்தப் பொய்யைச் சொல்கிறான். 

மற்ற கைதிகள் கொல்லப்படும் நிலையில், அவன் சொன்ன அடையாளம் அவனுக்கு ஒரு வாய்ப்பை உருவாக்குகிறது. அவனை உடனடியாகச் சுட்டுக் கொல்லாமல், அருகிலுள்ள நாஜி வதை முகாமுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.

அந்த வதை முகாமில் துணைத் தளபதியாகப் பணியாற்றுபவன் கிளாஸ் கோச் (லார்ஸ் ஐடிங்கர்). அவனுக்கு ஒரு விசித்திரமான ஆசை இருக்கிறது. இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்த பிறகு ஈரான் நாட்டின் தலைநகரான தெஹ்ரானுக்குச் சென்று உணவகம் ஒன்றைத் தொடங்க வேண்டும் என்பதே அவனுடைய விருப்பம். 

அதற்காகப் பாரசீக மொழியைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கிறான். கில்லஸ் தன்னைப் பாரசீக நாட்டைச் சேர்ந்தவன் என்று கூறியிருப்பதை அறிந்த கோச், அவனை அழைத்து விசாரிக்கிறான். கில்லஸிடம் பாரசீக மொழியைக் கற்றுக்கொடுக்கும்படி கேட்கிறான்.

இதனால் கில்லஸின் உயிர் தற்காலிகமாகக் காப்பாற்றப்படுகிறது. கோச்சிடம் தான் ஒரு பாரசீகர் என்ற அடையாளத்தைத் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்த வேண்டிய கட்டாயம் அவனுக்கு ஏற்படுகிறது.

 அதற்காக அவன் தனக்கென ரேசா ஜூன் என்ற பெயரைப் பயன்படுத்துகிறான். கோச் அவனை ரேசா என்று அழைக்கத் தொடங்குகிறான். 

முகாமில் சமையலறைப் பணியில் ஈடுபடுத்தப்படும் கில்லஸ், கோச்சுக்கு மொழிப்பாடம் நடத்த வேண்டிய பொறுப்பையும் ஏற்றுக்கொள்கிறான்.

ஆனால் அவனுக்கு உண்மையான பாரசீக மொழி தெரியாது என்பதுதான் மிகப்பெரிய சிக்கல். கோச் பாரசீக மொழியைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் இருக்கிறான். 

அவன் இரண்டு ஆண்டுகளில் இரண்டாயிரம் வார்த்தைகளைக் கற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறான். ஆனால் கில்லஸிடம் கற்பிக்க உண்மையான வார்த்தைகள் எதுவும் இல்லை. 

எனவே, அவன் ஒவ்வொரு நாளும் புதிதாகப் பாரசீக வார்த்தைகளை உருவாக்கி, அவற்றுக்கு வெவ்வேறு அர்த்தங்களையும் கற்பனை செய்து, கோச்சுக்குப் பாடம் நடத்துகிறான். கோச் அவற்றை உண்மையான பாரசீக மொழிச் சொற்கள் என்று நம்பி மனப்பாடம் செய்கிறான்.

இவ்வாறு கில்லஸ் உருவாக்கும் பொய்யான மொழி அவனுடைய உயிரைக் காப்பாற்றும் ஒரே கருவியாக மாறுகிறது. அவன் சொல்லும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் கோச்சின் நம்பிக்கையைத் தக்கவைக்க வேண்டும். 

ஒரு வார்த்தையைத் தவறாகக் கூறினாலோ, ஏற்கெனவே கற்பித்த வார்த்தையின் அர்த்தத்தை மாற்றிக் கூறினாலோ, அவனுடைய உண்மையான அடையாளம் வெளிப்பட்டுவிடும். அப்படியானால் அவனுக்குக் காத்திருப்பது மரணம்தான்.

முகாமில் பிரிவு அதிகாரியாகப் பணியாற்றும் மேக்ஸ் (யோனாஸ் நாய்), கில்லஸ் உண்மையில் பாரசீகர் அல்ல என்று சந்தேகிக்கிறான். 

கோச் அவனிடம் மொழிப்பாடம் கற்றுக்கொள்வதைப் பார்த்த மேக்ஸ், கில்லஸ் கூறும் அடையாளத்தின் உண்மைத்தன்மையை நம்பவில்லை. கோச்சிடம் இதுகுறித்து எச்சரிக்கையும் செய்கிறான். ஆனால் கோச் தனது மொழி கற்கும் ஆர்வத்தில் தொடர்ந்து ஈடுபடுகிறான்.

ஒருநாள் கோச் கில்லஸின் உண்மைத்தன்மையைச் சோதிக்க முடிவு செய்கிறான். அவனிடம் நாற்பது வார்த்தைகளைக் கொடுத்து, அவற்றின் அர்த்தங்களைச் சொல்லும்படி கேட்கிறான். 

ஆனால் அந்தச் சோதனையைச் சற்றே வித்தியாசமாக அமைக்கிறான். கில்லஸ் அந்த நாற்பது வார்த்தைகளையும் உடனடியாக எழுதிக்கொள்ளவோ, மனப்பாடம் செய்ய உதவும் வகையில் குறிப்பெடுக்கவோ அவனுக்கு எழுதுகோல் கொடுக்கப்படவில்லை.

 அவற்றை நினைவில் வைத்துக்கொண்டு பின்னர் தனது அலுவலகத்திற்கு வர வேண்டும் என்றும், அப்போது அவன் சொல்லும் அர்த்தங்களைத் தான் எழுதிக்கொள்வதாகவும் கோச் கூறுகிறான்.

இந்தச் சோதனை கில்லஸுக்கு மிகப்பெரிய ஆபத்தாக மாறுகிறது. அவன் உருவாக்கிய வார்த்தைகளை நினைவில் வைத்துக்கொள்வதே கடினமாக இருக்கும்போது, அவற்றின் அர்த்தங்களையும் தவறின்றி நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும். 

எழுதிக்கொள்ள எந்த வாய்ப்பும் இல்லாததால், கோச்சின் முன்னிலையில் அவனால் அவற்றைத் துல்லியமாகச் சொல்ல முடியாமல் போகலாம். அப்படியானால் அவன் ஒரு பொய்யன் என்பது வெளிப்பட்டுவிடும்.

இந்தச் சிக்கலிலிருந்து தப்பிக்க, சமையலறையிலிருந்து கழிவுப் பொருட்களை வெளியே எடுத்துச் செல்லும் பணியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு கில்லஸ் முகாமை விட்டு வெளியேறுகிறான். 

முகாமுக்கு வெளியே உள்ள காட்டுப்பகுதியில் அவன் சுற்றித் திரிகிறான். அப்போது அங்கு ஒரு பிரெஞ்சுக்காரனைச் சந்திக்கிறான். அவனுடைய நிலைமையையும் முகாமிலிருந்து தப்பித்துச் சென்றிருப்பதையும் அறிந்த அந்த மனிதன், மீண்டும் முகாமுக்குத் திரும்புமாறு அறிவுறுத்துகிறான்.

 வெளியில் தொடர்ந்து இருப்பது அவனுக்கு இன்னும் பெரிய ஆபத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்பதால், கில்லஸ் மீண்டும் முகாமுக்குத் திரும்ப முடிவு செய்கிறான்.

முகாமுக்குத் திரும்பிய பிறகு அவனுக்கு மற்றொரு வேலை ஒப்படைக்கப்படுகிறது. புதிதாக முகாமுக்கு அழைத்து வரப்படும் கைதிகளின் பெயர்களைப் பதிவேட்டில் முறையாக எழுத வேண்டும் என்று கோச் அவனுக்கு உத்தரவிடுகிறான். 

அந்தப் பதிவேட்டில் கைதிகளின் முழுப் பெயர்களும் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. அதில் சில பெயர்கள் கோடிட்டு நீக்கப்பட்டிருப்பதை கில்லஸ் கவனிக்கிறான். பயணத்தின்போதே உயிரிழந்த கைதிகளின் பெயர்கள்தான் அவ்வாறு நீக்கப்பட்டிருப்பதை அவன் புரிந்துகொள்கிறான்.

இந்தப் பதிவேடு கில்லஸுக்கு எதிர்பாராத விதமாக ஒரு வழியைக் காட்டுகிறது. கோச்சுக்கு அவன் கற்பித்துக் கொண்டிருக்கும் பொய்யான பாரசீக வார்த்தைகளை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள அவன் ஒரு புதிய உத்தியைக் கண்டுபிடிக்கிறான்.

 பதிவேட்டில் உள்ள இறந்த கைதிகளின் பெயர்களில் இடம்பெற்றிருக்கும் எழுத்துகளையும் பெயர்களின் பகுதிகளையும் பயன்படுத்தி, ஒவ்வொரு பெயரையும் தான் உருவாக்கிய ஒரு பாரசீக வார்த்தையுடன் தொடர்புபடுத்திக் கொள்கிறான். இதன் மூலம் தனக்கென ஒரு நினைவுக் குறிப்பு முறையை உருவாக்குகிறான்.

அதாவது, அவன் உருவாக்கிய ஒவ்வொரு பொய்யான வார்த்தைக்கும் பதிவேட்டில் உள்ள ஒரு பெயரை நினைவூட்டியாகப் பயன்படுத்துகிறான். அந்தப் பெயரை நினைத்தவுடன் அதனுடன் தொடர்புடைய வார்த்தையும் அதன் அர்த்தமும் அவனுடைய நினைவுக்கு வந்துவிடும்.

 இவ்வாறு நாற்பது வார்த்தைகளையும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளும் வழியை அவன் கண்டுபிடிக்கிறான்.

பின்னர் கோச்சின் முன்னிலையில் அந்த நாற்பது வார்த்தைகளையும் அவற்றின் அர்த்தங்களையும் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வருகிறது. 

கில்லஸ் பதிவேட்டைத் தனக்கு முன்னால் வைத்துக்கொண்டு, அதிலுள்ள பெயர்களின் உதவியுடன் தான் மனப்பாடம் செய்த வார்த்தைகளை நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறான்.

 கோச்சின் கேள்விகளுக்கு ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பதிலளிக்கிறான். அவன் கூறிய வார்த்தைகளையும் அர்த்தங்களையும் கோச் ஏற்றுக்கொள்கிறான். 

இதனால் கில்லஸ் மீண்டும் ஒருமுறை தனது பொய்யை வெற்றிகரமாகக் காப்பாற்றிக் கொள்கிறான்.

ஆனால் இந்தப் பாதுகாப்பு நீண்டகாலம் நிலைத்திருக்கவில்லை. ஒருநாள் கில்லஸ் ஒரே வார்த்தைக்கு இரண்டு வெவ்வேறு அர்த்தங்களைக் கூறிவிடுகிறான். 

அவனுடைய பொய்யான மொழியில் ஏற்பட்ட இந்த முரண்பாட்டைக் கோச் கவனிக்கிறான். இதனால் கோபமடைந்த கோச் அவனை அடித்து தண்டிக்கிறான்.

 அவனுடைய மொழிப்பாடத்தின் மீதான நம்பிக்கை குலைகிறது. கில்லஸ் கடுமையான உடல் உழைப்புக்காகப் பாறைகளை உடைக்கும் பணிக்கு அனுப்பப்படுகிறான்.

வதை முகாமில் கைதிகளுக்கு வழங்கப்படும் இந்தக் கடினமான வேலை அவனுடைய உடல்நிலையை மோசமாக்குகிறது.

 தொடர்ச்சியான உழைப்பையும் துன்பத்தையும் தாங்க முடியாமல் கில்லஸ் ஒருகட்டத்தில் சோர்ந்து சரிந்து விழுகிறான். பின்னர் அவன் முகாமின் மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறான். அங்கு சிகிச்சை பெற்று மீண்டும் உடல்நலம் தேறுகிறான்.

இதற்கிடையில் முகாமுக்குள் கோச்சின் நடவடிக்கைகள் மற்ற அதிகாரிகளிடையே அதிருப்தியை ஏற்படுத்துகின்றன. அவன் தனது அதிகாரத்தைச் சரியான முறையில் பயன்படுத்துவதில்லை என்றும், அவனுடைய செயல்பாடுகள் முகாமின் நிர்வாகத்துக்கு இடையூறாக இருப்பதாகவும் மற்ற அதிகாரிகள் கருதுகிறார்கள். 

இதனால் முன்பு கணக்குப் பதிவுப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த பெண் காவலரான எல்சா ஸ்ட்ரம்ப்ஃப் (லியோனி பெனேஷ்) மீண்டும் அந்தப் பொறுப்பில் அமர்த்தப்பட வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்புகிறார்கள்.

இதன் விளைவாக கில்லஸ் பண்ணை ஒன்றில் வேலை செய்ய அனுப்பப்படுகிறான். அவன் அங்கு பணிபுரியும் காலத்தில் எல்சா மீண்டும் முகாமின் கணக்குப் பதிவுப் பணியை ஏற்றுக்கொள்கிறாள். 

இதற்கிடையில் கோச்சின் செயல்பாடுகள் குறித்து முகாமின் தளபதி பெயர் என்பவரிடம் (அலெக்சாண்டர் பெயர்) விளக்கம் அளிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.

கோச் தன்னைப் பற்றிப் பரப்பப்படும் வதந்திகள் குறித்து பெயரிடம் கூறுகிறான். முகாமின் தளபதிக்கு ஆணுறுப்பு சிறியதாக இருப்பதாக யாரோ வதந்தி பரப்பி வருவதாகவும், அந்த வதந்தியைப் பரப்புபவர் யார் என்பது தனக்குத் தெரியும் என்றும் அவன் தெரிவிக்கிறான். 

இதன் பின்னணியில் எல்சா இருப்பதாக கோச் சந்தேகிக்கிறான். எல்சாதான் அந்த அவதூறான செய்தியைப் பரப்பியிருக்கலாம் என்று கருதுகிறான்.

இந்தச் சந்தேகத்தின் அடிப்படையில் பெயர் எல்சாவை முகாமிலிருந்து வெளியேற்றி, ரஷ்யப் போர்முனைக்கு அனுப்பிவிடுகிறான். இதனால் எல்சா மீண்டும் கணக்குப் பதிவுப் பணியில் தொடர முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது.

முகாமில் இவ்வாறு பல்வேறு பிரச்சினைகள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும்போது, கில்லஸ் அங்குள்ள கைதிகளின் துயரங்களையும் கவனிக்கிறான்.

 ஒருநாள் காதுகேளாத இத்தாலியக் கைதி ஒருவர் அடிக்கப்பட்டு துன்புறுத்தப்படுவதைப் பார்க்கிறான். அந்த மனிதரின் நிலைமை அவனுக்கு இரக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அதனால் அவருக்குத் தேவையான உணவைக் கொண்டு சென்று கொடுக்கிறான்.

கில்லஸ் செய்த இந்த உதவியால் அந்த இத்தாலியக் கைதியின் சகோதரர் நன்றியுணர்வு கொள்கிறார்.

 தனது சகோதரனுக்கு உணவு கொடுத்து உதவிய கில்லஸை அவர் பாராட்டுகிறார். மேலும், இனிமேல் கில்லஸுக்கு ஏதேனும் ஆபத்து ஏற்பட்டால் அவரைக் காப்பாற்றுவதாக உறுதியளிக்கிறார்.
 இதனால் முகாமில் கில்லஸுக்கு ஒரு புதிய பாதுகாப்புத் தொடர்பு கிடைக்கிறது.

இந்நிலையில் மேக்ஸ் கில்லஸின் உண்மையான அடையாளத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கான முயற்சியில் தொடர்ந்து ஈடுபடுகிறான். 

ஒருநாள் கில்லஸ் உண்மையில் பாரசீகர் அல்ல என்பதை அறிந்திருக்கக்கூடிய ஒரு கைதியை அவன் கண்டுபிடிக்கிறான். அந்தக் கைதி உயிருடன் இருந்து அதிகாரிகளிடம் உண்மையைச் சொல்லிவிட்டால் கில்லஸின் உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படும். எனவே, மேக்ஸ் அந்த மனிதரைப் பயன்படுத்தி கில்லஸின் பொய்யை வெளிப்படுத்த முயற்சிக்கிறான்.

ஆனால் கில்லஸுக்கு உதவுவதாக உறுதியளித்திருந்த இத்தாலியக் கைதியின் சகோதரர் இந்த ஆபத்தை உணர்கிறார். கில்லஸின் அடையாளம் வெளிப்படுவதைத் தடுக்க, உண்மையை வெளிப்படுத்தக்கூடிய அந்தக் கைதியைக் கொன்றுவிடுகிறார்.

 இதனால் கில்லஸின் ரகசியம் தற்காலிகமாகப் பாதுகாக்கப்படுகிறது. ஆனால் இந்தச் சம்பவத்தின் விளைவாக அந்த இத்தாலியக் கைதியின் சகோதரரும் மேக்ஸால் கொல்லப்படுகிறார். கில்லஸுக்கு உதவிய மனிதர் இவ்வாறு உயிரிழக்கிறார்.

காலம் செல்லச் செல்ல போரின் நிலைமை மாறத் தொடங்குகிறது. அமெரிக்கப் படைகள் நாஜிப் படைகளை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

 முகாமில் உள்ள அதிகாரிகளுக்கும் தங்களுடைய தோல்வி நெருங்கிவிட்டது என்பது புரியத் தொடங்குகிறது. இதற்கிடையில் கோச் கில்லஸைத் தனது பாரசீக மொழி ஆசிரியராகத் தொடர்ந்து நம்புகிறான்.

ஒருநாள் கைதிகள் சிலர் ரயில் நிலையத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுவதற்காகக் குழுவாக அணிவகுத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள்.

 அவர்கள் அங்கிருந்து இனவதை முகாமுக்கு அனுப்பப்படவிருக்கிறார்கள். இந்தக் கைதிகள் செல்லும் குழுவில் கில்லஸும் இருப்பதை கோச் அறிந்துகொள்கிறான். 

அவனை இழந்துவிட்டால் தனக்குப் பாரசீக மொழி கற்றுக்கொடுப்பவர் இல்லாமல் போய்விடுவார் என்பதுடன், கில்லஸை மற்ற கைதிகளைப் போலக் கொலை முகாமுக்கு அனுப்பிவிடவும் அவன் விரும்பவில்லை. 

எனவே, உடனடியாகச் சென்று கில்லஸை அந்தக் கைதிகள் குழுவிலிருந்து மீட்டுக்கொண்டு வருகிறான்.

இதற்கிடையில் அமெரிக்கப் படைகள் நெருங்கிவிட்டதை அறிந்த முகாமின் தளபதி பெயர், முகாமில் உள்ள ஆவணங்கள் அனைத்தையும் அழித்துவிடுமாறு அதிகாரிகளுக்கு உத்தரவிடுகிறான். 

முகாமில் எஞ்சியிருக்கும் கைதிகளையும் கொன்றுவிட வேண்டும் என்று ஆணையிடுகிறான். நாஜிப் படைகள் பின்வாங்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளதால், தங்களுடைய குற்றங்களுக்கான சாட்சியங்கள் எதுவும் எஞ்சியிருக்கக் கூடாது என்பதே இந்த உத்தரவின் நோக்கம்.

இந்த உத்தரவு முகாமில் உள்ள கைதிகளின் உயிருக்கு மிகப்பெரிய ஆபத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அவர்களைக் கொலை செய்யும் நடவடிக்கைகள் தொடங்குவதற்கு முன்பாகவே கோச் கில்லஸை முகாமிலிருந்து அழைத்துச் செல்ல முடிவு செய்கிறான். அவனைத் தனியாக அழைத்துக்கொண்டு முகாமை விட்டு வெளியேறுகிறான்.

கோச் கில்லஸைத் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்வதை மேக்ஸ் கவனிக்கிறான். இதுபற்றி அவன் தளபதி பெயரிடம் தெரிவிக்கிறான். ஆனால் பெயர் இந்தச் செய்தியில் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை.

 கோச் கில்லஸை அழைத்துச் சென்றதைப் பற்றி அவன் பெரிதாகக் கவலைப்படாமல் மேக்ஸின் தகவலைப் புறக்கணித்துவிடுகிறான். பின்னர் மேக்ஸையும் அங்கிருந்து அனுப்பிவிடுகிறான்.

கோச்சும் கில்லஸும் முகாமிலிருந்து வெகுதூரம் சென்று சுற்றியுள்ள காட்டுப்பகுதியை அடைகிறார்கள். அங்கு சென்ற பிறகு கோச் கில்லஸை விடுவிக்கிறான். 

இனிமேல் அவன் தனது வழியில் செல்லலாம் என்று கூறுகிறான். கோச்சின் நோக்கம் இப்போது தெளிவாகிறது. 

போருக்குப் பிறகு தெஹ்ரானுக்குச் சென்று உணவகம் தொடங்க வேண்டும் என்ற தனது பழைய கனவை நிறைவேற்றுவதற்காக ஈரானுக்குத் தனியாகப் பயணம் செய்ய அவன் திட்டமிட்டிருக்கிறான். அதற்காக கில்லஸை விடுவித்துவிட்டு, தான் ஈரானுக்குச் செல்ல முடிவு செய்கிறான்.

கில்லஸ் அங்கிருந்து தப்பித்து அமெரிக்கப் படைகள் இருக்கும் பகுதிக்குச் செல்கிறான். மறுபுறம் கோச் தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்து ஈரானை அடைகிறான். 

அங்கு அவன் தெஹ்ரானுக்குச் சென்ற பிறகு, ஈரானியக் குடிவரவு அதிகாரிகளிடம் பேசுகிறான். ஆனால் அவன் இதுவரை கற்றுக்கொண்டதாக நம்பியிருந்த பாரசீக மொழியைப் பேசும்போது அதிகாரிகளுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. 

ஏனெனில் அவன் கற்றுக்கொண்டிருந்த மொழி உண்மையான பாரசீக மொழி அல்ல. கில்லஸ் தனது உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள உருவாக்கிய கற்பனைச் சொற்களையே கோச் உண்மையான மொழி என்று நம்பி மனப்பாடம் செய்திருந்தான்.

இதனால் ஈரானிய அதிகாரிகள் அவன் பேசுவதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் குழப்பமடைகிறார்கள். அவன் பேசும் மொழி அவர்களுக்குத் தெரியாததால், கோச் கைது செய்யப்படுகிறான்.

 இத்தனை ஆண்டுகளாக உண்மையான மொழி என்று நம்பி கற்றுக்கொண்ட சொற்கள் அனைத்தும் பொய்யானவை என்பது அவனுக்குத் தெரியவரும் நிலை உருவாகிறது.

இதற்கிடையில் அமெரிக்கப் படைகளிடம் தஞ்சமடைந்த கில்லஸிடம், வதை முகாமில் நடைபெற்ற சம்பவங்கள் குறித்து அதிகாரிகள் விசாரணை நடத்துகிறார்கள். 

முகாமில் எத்தனை கைதிகள் இருந்தார்கள், அவர்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது, அங்கு நடைபெற்ற கொடுமைகள் என்ன என்பன குறித்து அவர்கள் அறிந்துகொள்ள விரும்புகிறார்கள். 

அந்த விசாரணையின்போது கில்லஸ் தன்னிடம் இருந்த பதிவேட்டையும் அதன் பெயர்களையும் நினைவுகூர்கிறான்.

கோச்சுக்கு பாரசீக மொழி கற்பிப்பதற்காகத் தான் உருவாக்கிய வார்த்தைகளை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளப் பயன்படுத்திய அதே கைதிகளின் பெயர்கள் இப்போது அவனுக்கு மிக முக்கியமான சாட்சியங்களாக மாறுகின்றன.

 முகாமுக்கு அழைத்து வரப்பட்ட கைதிகளின் பெயர்களை அவன் அந்தப் பதிவேட்டிலிருந்து மனப்பாடம் செய்திருந்தான். குறிப்பாக, இறந்தவர்களின் பெயர்களையும் அவர்களுடன் தொடர்புபடுத்தி நினைவில் வைத்திருந்தான்.

அமெரிக்க அதிகாரிகள் முன்னிலையில் கில்லஸ் அந்தப் பெயர்களை ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லத் தொடங்குகிறான். அவன் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறான்.

 அந்தப் பட்டியலில் மொத்தம் 2,840 பேரின் முழுப் பெயர்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. அவற்றை எந்தப் பதிவேட்டையும் பார்த்துப் படிக்காமல், தனது நினைவிலிருந்தே அவன் தொடர்ந்து ஒப்பிக்கிறான்.

ஒரு மனிதனின் உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட பொய்யான மொழி, இறுதியில் ஆயிரக்கணக்கான உயிரிழந்த கைதிகளின் பெயர்களை மறக்காமல் பாதுகாக்கும் நினைவுக் கருவியாக மாறியிருக்கிறது. 

வதை முகாமில் கோச்சுக்குப் பாரசீக மொழி கற்பிப்பதற்காக உருவாக்கிய அந்த வார்த்தைகளும், அவற்றை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள உதவிய கைதிகளின் பெயர்களும், கில்லஸின் உயிரைக் காப்பாற்றியதோடு மட்டுமல்லாமல், அந்த முகாமில் உயிரிழந்த 2,840 பேரின் அடையாளங்களையும் உலகின் முன்னால் மீண்டும் கொண்டு வரும் தருணத்தில் படம் நிறைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்ஜெர்மன்சினிமா
#கீதப்ப்ரியன்உலகசினிமா

பியட்டா Pietà 2012

ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையில் அன்பு, இரக்கம், தாய்மை போன்ற உணர்வுகள் இல்லாமல் போனால் அவனுடைய மனம் எந்த அளவுக்குக் கடினமாக மாறும்? 

அதே மனிதனுக்குள் நீண்டகாலமாக மறுக்கப்பட்ட அன்பு மீண்டும் உருவாகும்போது, அவனுடைய உணர்வுகளும் நடத்தையும் எவ்வாறு மாறக்கூடும்? 

மனித உறவுகளின் அடிப்படையான இந்தக் கேள்விகளை மிகவும் கடுமையான வன்முறையுடனும் ஆழமான உளவியல் சிக்கல்களுடனும் அணுகும் தென் கொரியத் திரைப்படம்தான் கிம் கி-டுக்கின் பியட்டா Pietà.

2012ஆம் ஆண்டு வெளியான இந்தத் திரைப்படம், குற்றவியல் பின்னணியைக் கொண்ட உளவியல் திரில்லர் வகையைச் சேர்ந்தது. ஆனால் வழக்கமான குற்றவியல் திரைப்படங்களுக்குரிய பரபரப்பு, துரத்தல், மர்மம் ஆகியவற்றை மட்டுமே நம்பியிருக்காமல், மனித மனத்தின் இருண்ட பகுதிகளையும் உறவுகளின் சிக்கலான தன்மையையும் மையமாகக் கொண்டிருக்கிறது.

 கடன், வறுமை, அதிகாரம், வன்முறை ஆகியவை மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் எவ்வாறு ஊடுருவுகின்றன என்பதையும், பொருளாதார நெருக்கடி ஒருவருடைய மனிதநேயத்தையே எவ்வாறு பாதிக்கக்கூடும் என்பதையும் திரைப்படம் தனது அடிப்படைக் கருப்பொருள்களாகக் கொண்டுள்ளது.

இயக்குநர் கிம் கி-டுக்கின் அணுகுமுறையில் மனிதர்களின் செயல்களை மேலோட்டமாக நன்மை, தீமை என்று பிரித்துப் பார்ப்பதைவிட, அந்தச் செயல்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மனநிலைகளையும் உணர்ச்சிகளையும் ஆராய்வதற்கான முயற்சி தென்படுகிறது. 

குறிப்பாக, வன்முறையைச் செய்பவரின் மனநிலையையும், அதனால் பாதிக்கப்படுபவர்களின் துயரத்தையும் ஒரே சமூகச் சூழலுக்குள் வைத்துப் பார்க்கும் விதம் குறிப்பிடத்தக்கது. மனிதர்களுக்கிடையிலான அதிகார வேறுபாடுகள், பொருளாதாரத் தேவைகள், தனிமை, பாசத்திற்கான ஏக்கம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடும் விதத்தில் திரைக்கதை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

திரைக்கதையின் முக்கியமான பலம் அதன் உளவியல் அடுக்குகளில்தான் இருக்கிறது. மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது எளிமையான மனித உறவுகளையும் சமூகச் சூழலையும் மையமாகக் கொண்டதாகத் தோன்றினாலும், அதன் உள்ளே பல்வேறு உணர்ச்சிப் போராட்டங்கள் நிறைந்திருக்கின்றன. தாய்மை, அன்பு, குற்ற உணர்வு, இரக்கம், பழிவாங்கும் மனநிலை போன்ற உணர்வுகள் ஒன்றுக்கொன்று எதிரான திசைகளில் இயங்குகின்றன. 

இந்த முரண்பாடுகளைத் திரைப்படம் நேரடியான விளக்கங்களால் புரியவைக்க முயற்சிக்காமல், கதாபாத்திரங்களின் நடத்தைகள் மற்றும் அவர்களுக்கிடையிலான அசௌகரியமான உறவுகள் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் பார்வையாளர்கள் கதாபாத்திரங்களை எளிதில் தீர்ப்பளிக்க முடியாத மனநிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

காங்-தோவாக நடித்துள்ள லீ ஜங்-ஜினின் நடிப்பு திரைப்படத்தின் உணர்ச்சித் தளத்திற்கு முக்கியமான ஆதாரமாக அமைகிறது. வன்முறையை இயல்பான செயலாகக் கருதும் கடுமையான மனிதனின் வெளிப்புறத் தோற்றத்தையும், அதன் பின்னால் மறைந்திருக்கும் உணர்ச்சிப் பற்றாக்குறையையும் அவர் தனது நடிப்பில் வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார்.

 குறிப்பாக, வலிமையான தோற்றத்தைக் கொண்ட ஒரு மனிதனுக்குள் குழந்தைத்தனமான ஏக்கங்களும் பாதுகாப்பற்ற உணர்வுகளும் இருக்கக்கூடும் என்பதை அவரது உடல்மொழியும் முகபாவங்களும் உணர்த்துகின்றன. அவருடைய நடிப்பில் வசனங்களை விட மௌனத்திற்கும் பார்வைக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் கிடைக்கிறது.

மி-சன் கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ள ஜோ மின்-சுவின் பங்களிப்பும் சமமான முக்கியத்துவம் கொண்டது. தாய்மை சார்ந்த உணர்வுகளையும், ஒரு பெண்ணின் உள்ளார்ந்த வேதனையையும், மனித உறவுகளின் சிக்கல்களையும் அவர் நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறார். 

அவரது நடிப்பில் ஒரே நேரத்தில் மென்மையும் மன உறுதியும் வெளிப்படுகின்றன. குறிப்பாக, இரு முதன்மைக் கதாபாத்திரங்களுக்கிடையிலான திரை உறவில் உருவாகும் நெருக்கமும் அசௌகரியமும் திரைப்படத்தின் உளவியல் தாக்கத்தை வலுப்படுத்துகின்றன. 

இருவரின் நடிப்பிலும் காணப்படும் உணர்ச்சிப் பதற்றம், அவர்களுக்கிடையிலான உறவை சாதாரணமான குடும்ப உறவின் எல்லைக்குள் புரிந்துகொள்ள முடியாத அனுபவமாக மாற்றுகிறது.

திரைப்படத்தின் மிகுந்த விவாதத்திற்குரிய அம்சங்களில் ஒன்று வன்முறைக்கும் பாலியல் உணர்வுகளுக்கும் இடையில் உருவாக்கப்படும் தொடர்பாகும்.

 சில காட்சிகள் பார்வையாளர்களுக்கு மிகுந்த அதிர்ச்சியையும் அருவருப்பையும் ஏற்படுத்தக்கூடிய வகையில் அமைந்துள்ளன. குறிப்பாக, உடல் வன்முறையும் மனித உறவுகளின் எல்லை மீறல்களும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்படும் விதம் மிகவும் தீவிரமானது. இத்தகைய காட்சிகள் அனைவருக்கும் ஏற்றதாக இருக்காது. 

அவற்றின் வெளிப்பாட்டில் நுட்பத்தைவிட நேரடியான அதிர்ச்சிக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படும் தருணங்களும் உள்ளன. இருப்பினும், இந்த அணுகுமுறை திரைப்படத்தின் கடுமையான மனநிலையோடு நெருக்கமாக இணைந்திருக்கிறது.

ஒளிப்பதிவாளர் சோ யங்-ஜிக்கின் காட்சியமைப்பு திரைப்படத்தின் இருண்ட உலகத்தை வெளிப்படுத்துவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. காட்சிகளின் ஓரங்களில் இருள் படர்ந்திருக்கும் வகையிலும், கையால் இயக்கப்படும் படப்பிடிப்பின் அசைவுத்தன்மையுடனும் உருவாக்கப்பட்டுள்ள காட்சிகள், பார்வையாளர்களுக்கு நெருக்கமான அதே நேரத்தில் அமைதியற்ற உணர்வையும் ஏற்படுத்துகின்றன. 

காட்சிகளின் அழகியலை முன்னிலைப்படுத்துவதைவிட, அவை சித்தரிக்கும் உலகத்தின் அவலத்தையும் கடுமையையும் உணர்த்துவதற்கே ஒளிப்பதிவு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. இதனால் படத்தின் காட்சிமொழி அதன் கருப்பொருளுக்கு ஏற்ற தனித்துவத்தைப் பெறுகிறது.

படத்தொகுப்பையும் இயக்குநர் கிம் கி-டுக்கே மேற்கொண்டுள்ளார். காட்சிகளின் தொடர்ச்சியும் உணர்ச்சிப் பதற்றமும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக அமையும் வகையில் திரைப்படம் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.

 குறிப்பாக, கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையைப் பார்வையாளர்கள் புரிந்துகொள்வதற்கு அவகாசம் அளிக்கும் விதமாகக் காட்சிகள் அமைந்துள்ளன. அதே நேரத்தில், சில அதிர்ச்சியூட்டும் காட்சிகள் நீண்ட நேரம் மனதில் தங்கும் வகையில் நேரடியாக முன்வைக்கப்படுகின்றன.

 இதனால் திரைப்படத்தின் பார்வையனுபவம் எளிதான பொழுதுபோக்காக மாறாமல், தொடர்ச்சியான மன அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது.

பார்க் இன்-யங்கின் இசை, படத்தின் உணர்ச்சிச் சூழலை உருவாக்கும் மற்றொரு முக்கியமான அம்சமாகும். திரைப்படத்தின் இருண்ட காட்சியமைப்புடன் இசை இணைந்து செயல்படுகிறது.

 காட்சிகளின் உணர்ச்சிகளை மிகையாக விளக்குவதற்குப் பதிலாக, அவற்றின் மனநிலையை வலுப்படுத்தும் வகையில் இசை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஒலி மற்றும் மௌனம் ஆகியவற்றின் மூலம் உருவாகும் பதற்றமும் படத்தின் அனுபவத்தில் முக்கிய இடத்தைப் பெறுகிறது.

திரைப்படத்தின் தலைப்பான பியட்டா என்பதற்கு இத்தாலிய மொழியில் பக்தி, இரக்கம் அல்லது பரிதாபம் என்ற பொருள்கள் உள்ளன. கிறிஸ்தவக் கலை மரபில், உயிரிழந்த இயேசுவின் உடலைத் தனது மடியில் தாங்கியிருக்கும் அன்னை மரியாளின் உருவத்தை இது குறிக்கிறது. 

இந்தப் பின்னணி திரைப்படத்தின் தாய்மை மற்றும் இரக்கம் சார்ந்த கருப்பொருள்களுடன் ஆழமாகத் தொடர்புபடுகிறது. தாயின் அன்பு, இழப்பு, துயரம், மனிதர்களுக்கிடையிலான பரிதாப உணர்வு ஆகியவற்றை ஒரே குறியீட்டின் வழியாக அணுகுவதால் தலைப்பு தனித்துவமான பொருள் பெறுகிறது. 

திரைப்படத்தின் பெயர் வெறும் அடையாளமாக இல்லாமல், அதன் உணர்ச்சிசார் மற்றும் ஆன்மிகப் பின்னணியைப் புரிந்துகொள்வதற்கான முக்கியத் திறவுகோலாக அமைகிறது.

வறுமையும் கடன் சுமையும் திரைப்படத்தின் சமூகப் பின்னணியை உருவாக்குகின்றன. பொருளாதார நெருக்கடியில் சிக்கியுள்ள சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்க்கை, அவர்களுடைய குடும்ப உறவுகள், உடல் பாதுகாப்பு, எதிர்கால நம்பிக்கை ஆகிய அனைத்தும் எவ்வாறு பாதிக்கப்படுகின்றன என்பதைப் படம் கடுமையாக அணுகுகிறது.

 பணம் என்பது இங்கு வெறும் பொருளாதாரப் பரிமாற்றத்தின் கருவியாக மட்டும் அமையவில்லை; மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் அவர்களுக்கிடையிலான அதிகார உறவுகளையும் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக வெளிப்படுகிறது. இந்தச் சமூகப் பின்னணி திரைப்படத்தின் குற்றவியல் அம்சங்களுக்கு ஆழமான பொருளை வழங்குகிறது.

திரைப்படத்தின் மற்றொரு முக்கியமான தன்மை அதன் தார்மீகச் சிக்கலாகும். மனிதன் செய்த தவறுகளுக்கு அவன் எந்த அளவுக்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டும், துன்புறுத்தப்பட்ட ஒருவரின் மனதில் பழிவாங்கும் எண்ணம் எவ்வாறு உருவாகிறது, இரக்கம் என்பது எந்தச் சூழல்களில் தோன்றுகிறது போன்ற கேள்விகள் பார்வையாளர்களிடம் எழுகின்றன. 

ஒருவரின் கடந்தகால வாழ்க்கை அவரது நிகழ்கால நடத்தையை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதையும், அன்புக்கான ஏக்கம் மனித மனத்தில் எத்தகைய சிக்கல்களை உருவாக்குகிறது என்பதையும் திரைப்படம் ஆராய்கிறது. 

இவை அனைத்தும் கதையின் வெளிப்புற நிகழ்வுகளைவிட அதன் உளவியல் அடுக்குகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன.

இந்தத் திரைப்படம் 2012ஆம் ஆண்டு வெனிஸ் சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவின் போட்டிப் பிரிவில் திரையிடப்பட்டு, உயரிய தங்கச் சிங்கம் விருதைப் பெற்றது. 

வெனிஸ், கான், பெர்லின் ஆகிய மூன்று முக்கிய சர்வதேசத் திரைப்பட விழாக்களில் முதன்மைப் பரிசைப் பெற்ற முதல் கொரியத் திரைப்படம் என்ற சாதனையையும் இது பெற்றது. 

சர்வதேச அளவில் 73 சதவீத ஆதரவு மதிப்பீட்டையும், மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 100க்கு 72 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றிருந்தது. வன்முறையின் தீவிரம் மற்றும் கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் சிக்கல்கள் குறித்து மாறுபட்ட கருத்துகள் எழுந்தபோதிலும், முதன்மைக் கதாபாத்திரங்களின் நடிப்பும் திரைப்படத்தின் இருண்ட கலைநோக்கும் பரவலான கவனத்தைப் பெற்றன. 

மேலும், கொரியத் திரைப்பட விமர்சகர்கள் சங்கத்தின் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த நடிகை உள்ளிட்ட விருதுகளையும் பெற்றது.

பியட்டா அனைவருக்கும் எளிதில் ரசிக்கக்கூடிய திரைப்பட அனுபவத்தை வழங்குவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட படைப்பு கிடையாது. 

அதன் வன்முறையான காட்சிகள், அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தும் மனித உறவுகள், இருண்ட காட்சிமொழி ஆகியவை பார்வையாளர்களிடம் கடுமையான எதிர்வினைகளை உருவாக்கக்கூடியவை. 

சில இடங்களில் அதன் நேரடியான வெளிப்பாடு நுட்பமான அணுகுமுறையைப் பின்னுக்குத் தள்ளினாலும், மனித மனத்தின் இருண்ட பகுதிகளை எதிர்கொள்ளத் தயங்காத இயக்குநரின் அணுகுமுறை திரைப்படத்திற்கு வலுவான அடையாளத்தை வழங்குகிறது.

மனித வாழ்க்கையில் அன்பும் வன்முறையும், தாய்மையும் இழப்பும், குற்றமும் இரக்கமும் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று முரண்பட்டும் பின்னிப் பிணைந்தும் இருக்கின்றன என்பதை ஆராய விரும்பும் பார்வையாளர்களுக்கு பியட்டா குறிப்பிடத்தக்க திரைப்பட அனுபவமாக இருக்கும். 

அதன் கடுமையான காட்சிகள் ஏற்படுத்தும் அதிர்ச்சியைத் தாண்டி, மனித உணர்வுகளின் சிக்கல்களைப் பற்றிய கேள்விகள் நீண்ட நேரம் மனதில் தொடர்கின்றன. அழகான காட்சிகளாலும் இனிமையான உணர்ச்சிகளாலும் பார்வையாளர்களை ஈர்ப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களைச் சங்கடமான உண்மைகளுக்கு நேருக்கு நேர் நிறுத்தும் துணிச்சல்தான் இந்தப் படத்தின் தனித்துவம்.

===============================
படத்தின் கதை;-

தென் கொரியாவின் ஒரு தொழிற்பேட்டை பகுதியில், காங்-தோ (லீ ஜங்-ஜின்) என்ற இளைஞன் தனிமையான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வருகிறான். 

அவனுக்கு குடும்பம் என்று யாரும் கிடையாது. அவனுடைய வாழ்க்கையில் அன்பு, பாசம், இரக்கம் போன்ற உணர்வுகளுக்கு இடமில்லை. அவன் ஒரு கடன் வசூலிப்பவனாக வேலை செய்கிறான். 

அதிக வட்டிக்குக் கடன் கொடுக்கும் கந்துவட்டிக்காரர்களுக்காகப் பணியாற்றும் அவனுடைய வேலை, கடன் வாங்கியவர்களிடம் பணத்தைத் திரும்பப் பெறுவது மட்டும்தான்.

 ஆனால் அவன் வசூலிக்கும் முறை சாதாரணமானது கிடையாது. ஒரு மாதத்திற்குக் கடன் கொடுக்கப்படும் தொகைக்கு பத்து மடங்கு பணத்தைத் திரும்பப் பெற வேண்டும் என்று கடன் கொடுத்தவர்கள் நிபந்தனை விதிக்கிறார்கள். 

இவ்வளவு பெரிய தொகையை ஒரு மாதத்திற்குள் திருப்பிச் செலுத்த முடியாத கடனாளிகள், கடன் வாங்கும்போதே ஒரு காப்பீட்டு விண்ணப்பத்திலும் கையெழுத்திட வேண்டியிருக்கிறது. 

அந்தக் காப்பீட்டின் அடிப்படையில், கடனாளிகளுக்கு உடல் ஊனத்தை ஏற்படுத்தி, அதற்கான காப்பீட்டுத் தொகையைப் பெறுவதே காங்-தோவின் கொடூரமான வசூல் முறையாக இருக்கிறது.

கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த முடியாதவர்கள் மீது இரக்கம்காட்டாமல், அவர்களுடைய உடல் உறுப்புகளைச் சேதப்படுத்தி, அவர்கள் வாழ்க்கையையே சீரழிக்கும் வேலையை அவன் தொடர்ந்து செய்து வருகிறான்.

 இதனால் அவனைக் கடனாளிகள் மிகவும் அச்சத்துடன் பார்க்கிறார்கள். அவனுக்கு எதிராகப் போராடவோ, அவனிடம் உதவி கேட்கவோ அவர்களால் முடியவில்லை.

 கடன் வாங்கியவர்கள் தங்களுடைய குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கும்போது, அவர்களுடைய இயலாமையைப் பயன்படுத்தி மேலும் துன்புறுத்துவதே அவனுடைய வழக்கமாக இருக்கிறது.

ஒருநாள், ஹுன்-சோல் (உ கி-ஹோங்) என்பவனைத் தேடி காங்-தோ ஒரு பழைய, சிதிலமடைந்த தொழிற்சாலைக்குச் செல்கிறான். அங்கு ஹுன்-சோல் தனது மனைவி மியோங்-ஜாவுடன் (காங் யூன்-ஜின்) வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறான். 

அவர்கள் இருவரும் மிகவும் எளிய வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வருகிறார்கள். ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு ஹுன்-சோல் வாங்கியிருந்த சிறிய கடன், அதிகப்படியான வட்டியின் காரணமாக இப்போது மிகப்பெரிய தொகையாக வளர்ந்திருக்கிறது. 

அந்தத் தொகையை அவனால் திருப்பிச் செலுத்த முடியவில்லை. எனவே, கடன் வசூலிப்பதற்காக வந்திருக்கும் காங்-தோ, ஹுன்-சோலின் உடலை ஊனப்படுத்தி, காப்பீட்டுத் தொகையைப் பெறுவதற்கான நடவடிக்கையில் இறங்குகிறான்.

கணவனுக்கு ஏற்படப்போகும் ஆபத்தை உணர்ந்த மியோங்-ஜா, அவனை எப்படியாவது காப்பாற்ற வேண்டும் என்று பதற்றமடைகிறாள். 

இன்னும் ஒரு வாரம் அவகாசம் கொடுத்தால் வட்டிப் பணத்தைத் திரட்டித் தருவதாகக் கூறுகிறாள். ஆனால் காங்-தோ அவளுடைய வேண்டுகோளுக்குச் செவிசாய்க்கவில்லை. 

வேறு வழியில்லாமல், அவள் தன்னுடைய ஆடைகளைக் களைந்து காங்-தோவைத் தன்னிடம் ஈர்க்க முயற்சி செய்கிறாள். அவனுடன் பாலியல் உறவு வைத்துக்கொள்வதன் மூலம் அவனுடைய மனதை மாற்றி, கணவனுக்கு மேலும் ஒரு வாரம் அவகாசம் பெற்றுவிடலாம் என்று நம்புகிறாள்.

மியோங்-ஜாவின் முயற்சியால் காங்-தோ அவளுடைய ஆடைகளைக் களைந்து உள்ளாடை நிலையில் விடுகிறான். ஆனால் அவளுடன் உடலுறவு கொள்ள மறுக்கிறான்.

 அவளுடைய வேண்டுகோளும், அவள் காட்டும் நெருக்கமும் அவனுடைய முடிவை மாற்றுவதில்லை. இறுதியில், அவன் ஹுன்-சோலைக் கடுமையாகத் தாக்கி உடல் ஊனமடையச் செய்கிறான்.

 பின்னர், அந்த உடல் பாதிப்புக்கான காப்பீட்டுத் தொகையைப் பெறுவதற்கான நடவடிக்கையையும் மேற்கொள்கிறான். இதனால் ஹுன்-சோலும் மியோங்-ஜாவும் தங்களுடைய வாழ்க்கையில் மேலும் ஒரு பெரிய துயரத்தைச் சந்திக்கிறார்கள்.

இவ்வாறு கடனாளிகளின் வாழ்க்கையைச் சிதைத்துக்கொண்டிருக்கும் காங்-தோவின் வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத விதமாக ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண் தோன்றுகிறாள். 

அவள் காங்-தோவைத் தொடர்ந்து கண்காணித்து வருகிறாள். முதலில் அவளுடைய வருகையைப் பற்றி அவனுக்குப் புரியவில்லை. அவள் யார், எதற்காகத் தன்னைப் பின்தொடர்கிறாள் என்று அவன் சந்தேகப்படுகிறான். 

பின்னர் அந்தப் பெண் தன்னை மி-சன் (ஜோ மின்-சு) என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொள்கிறாள். முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவனைப் பெற்றெடுத்துவிட்டு, அவனைக் கைவிட்டுச் சென்ற அவனுடைய சொந்தத் தாய் தான்தான் என்றும் கூறுகிறாள்.

தன்னுடைய வாழ்க்கையில் இதுவரை தாயின் அன்பையும் அரவணைப்பையும் அனுபவித்திராத காங்-தோவுக்கு, இந்தப் பெண்ணின் கூற்று முதலில் நம்பமுடியாததாக இருக்கிறது.

 இத்தனை ஆண்டுகளாகத் தன்னைத் தேடி வராத ஒரு பெண் திடீரென்று வந்து தன்னை மகன் என்று அழைப்பதை அவனால் எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. எனவே, ஆரம்பத்தில் அவளைத் தன்னிடமிருந்து விலக்க முயற்சி செய்கிறான். 

அவளுடைய வருகையை ஏற்க மறுத்து, அவளிடம் கடுமையாக நடந்துகொள்கிறான். ஆனால் மி-சன் தொடர்ந்து அவனுடைய வாழ்க்கையில் இடம்பிடிக்க முயற்சி செய்கிறாள். அவளுடைய தொடர்ச்சியான அணுகுமுறையால், ஒரு கட்டத்தில் காங்-தோ அவளைத் தனது வாழ்க்கைக்குள் அனுமதிக்கிறான்.

நாளடைவில், மி-சன் அவனுடன் நெருக்கமாகப் பழகத் தொடங்குகிறாள். காங்-தோவும் அவளிடம் மனம் திறந்து பேச ஆரம்பிக்கிறான். இதுவரை யாரிடமும் காட்டாத தனது உணர்வுகளை அவளிடம் வெளிப்படுத்துகிறான். 

தாயின் அன்பு கிடைக்காமல் வளர்ந்த அவனுக்குள் இருந்த வெறுமை மெல்ல மாறத் தொடங்குகிறது. தன்னை உண்மையாக நேசிக்கும் ஒருவர் கிடைத்துவிட்டார் என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் உருவாகிறது.

 அவனுடைய நடத்தையிலும் மாற்றம் ஏற்படுகிறது. முன்பு கடனாளிகளை இரக்கமின்றித் துன்புறுத்திய அவன், இப்போது சிலருடைய நிலையைப் புரிந்துகொண்டு செயல்படத் தொடங்குகிறான்.

ஒருமுறை, விரைவில் தந்தையாகப் போகும் ஓர் இளம் தொழிற்சாலைத் தொழிலாளியைச் சந்திக்கிறான். அவனும் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த முடியாத நிலையில் இருக்கிறான். 

வழக்கமாக இப்படிப்பட்டவர்களை உடல் ஊனப்படுத்தி காப்பீட்டுத் தொகையைப் பெறுவதே காங்-தோவின் வேலையாக இருந்தாலும், இம்முறை அந்த இளைஞனின் குடும்பச் சூழ்நிலையையும், விரைவில் பிறக்கவிருக்கும் குழந்தையையும் நினைத்துப் பார்க்கிறான். 

அவனைத் துன்புறுத்தாமல் விட்டுவிடுகிறான். மி-சன் அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்திய மாற்றம் அவனுடைய இந்தச் செயலின் மூலம் வெளிப்படுகிறது.

ஆனால் மி-சனுக்கும் காங்-தோவுக்கும் இடையிலான உறவு வெளிப்பார்வைக்கு ஒரு தாய், மகன் உறவாகத் தோன்றினாலும், காங்-தோவின் மனநிலையில் ஆழமான குழப்பங்கள் இருக்கின்றன.

 சிறுவயதிலேயே தாயால் கைவிடப்பட்டதாக நம்பி வளர்ந்த அவனுக்கு, இப்போது கிடைத்திருக்கும் தாயின் நெருக்கத்தை இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம் இருக்கிறது. 

தாயின் அன்பை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது, அந்த உறவுக்குள் எப்படித் தன்னைப் பொருத்திக்கொள்வது என்பதில் அவனுக்குத் தெளிவில்லை.

 அவனுடைய நீண்டகாலத் தனிமையும், தாயின் அரவணைப்பு இல்லாமல் வளர்ந்த வாழ்க்கையும் அவனுடைய நடத்தையில் விசித்திரமான முறையில் வெளிப்படுகின்றன.

ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், மி-சனிடம் காங்-தோ பாலியல் ரீதியாகத் தவறாக நடந்துகொள்கிறான். அவளுடைய உடலைத் தொட்டு, தான் அவளுடைய வயிற்றிலிருந்து பிறந்தவனா என்று கேட்கிறான். 

மேலும், அந்த இடத்திற்குள் மீண்டும் சென்றுவிட முடியுமா என்ற பொருளில் பேசுகிறான். அவனுடைய இந்தச் செயல் மி-சனை அதிர்ச்சியடையச் செய்கிறது. அவள் அவனைத் தள்ளிவிட்டு விலகுகிறாள்.

 மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில், அவளுடன் படுக்கையில் இருக்க முயற்சி செய்து, அவளுடைய மார்பில் முகத்தைப் பதிக்கிறான். அப்போதும் அவள் அவனைத் தடுத்து விலக்குகிறாள். அவனுடைய இத்தகைய நடவடிக்கைகளால் அவள் அசௌகரியமடைகிறாள்.

இருப்பினும், காங்-தோவின் வாழ்க்கையில் மி-சன் தொடர்ந்து தாயின் இடத்தை வகிக்கிறாள். அவளுடன் வெளியே செல்லும் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், காங்-தோ ஒரு சிறுவனைப் போல மகிழ்ச்சியடைகிறான். 

இதுவரை அனுபவிக்காத குடும்ப வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்பதைப் போல அவன் உற்சாகமாகவும் விளையாட்டுத்தனமாகவும் நடந்துகொள்கிறான். தாயுடன் வெளியே செல்வது அவனுக்கு ஒரு புதிய அனுபவமாக இருக்கிறது. 

ஆனால் அப்போது வழியில் இருக்கும் ஒருவர் அவனை அவமதிக்கும் வகையில் பேசுகிறார். இதனால் கோபமடையும் காங்-தோ, அந்த நபருடன் சண்டையிடும் அளவுக்குச் செல்கிறான். அவனுடைய கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது கடினமாகிறது.

அந்த வெளியே செல்லும் நிகழ்வுக்குப் பிறகு, காங்-தோவும் மி-சனும் வீடு திரும்பும்போது, முன்பு காங்-தோவால் உடல் ஊனமடையச் செய்யப்பட்ட கடனாளிகளில் ஒருவர் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து வருகிறார். 

அந்த மனிதன் இப்போது பிச்சைக்காரராக மாறியிருக்கிறான். காங்-தோ தன்னுடைய வாழ்க்கையைச் சிதைத்துவிட்டதால் அவன் மீது கடும் வெறுப்பும் பழிவாங்கும் உணர்வும் கொண்டிருக்கிறான்.

 இதனால், காங்-தோவின் தாயாகத் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டிருக்கும் மி-சனைப் பணயக் கைதியாகப் பிடித்துக்கொள்கிறான். தன்னுடைய உடல் ஊனத்திற்கும் வாழ்க்கைச் சீரழிவிற்கும் காரணமான காங்-தோவுக்கு ஏதாவது ஒரு வழியில் பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்பதே அவனுடைய நோக்கம்.

இந்தச் சம்பவம் காங்-தோவுக்கும் மி-சனுக்கும் ஆபத்தான சூழலை உருவாக்குகிறது. மோதலின்போது அந்தப் பிச்சைக்காரன் படுகாயமடைகிறான்.

 அவனுடைய காயம் உயிருக்கு ஆபத்தானதாக மாறுகிறது. இந்தச் சம்பவத்தால் மி-சன் பயந்துபோகிறாள். தன்னுடைய வாழ்க்கையில் மீண்டும் இப்படிப்பட்ட ஆபத்தான நிகழ்வு ஏற்பட்டுவிடக்கூடாது என்று காங்-தோவும் அஞ்சுகிறான்.

 எனவே, இனிமேல் அவள் தனியாக வெளியே செல்லக்கூடாது என்றும், அவளுடைய பாதுகாப்புக்காகத் தான் உடன் இருக்கும்போதுதான் வெளியே செல்ல வேண்டும் என்றும் அவளிடம் கூறுகிறான்.

காங்-தோவின் பிறந்தநாள் நெருங்குகிறது. மி-சன் அவனுடைய வாழ்க்கையில் தாயாக நுழைந்து அவனிடம் நம்பிக்கையையும் பாசத்தையும் ஏற்படுத்தியிருக்கிறாள். 

ஆனால் அவளுடைய உண்மையான நோக்கம் வேறொன்றாக இருக்கிறது. காங்-தோவின் பிறந்தநாளை ஒட்டி, அவள் ஒரு கடத்தல் நாடகத்தை அரங்கேற்றுகிறாள்.

 தன்னைக் கடத்திச் சென்றுவிட்டதாகக் காங்-தோ நம்பும்படி செய்துவிட்டு வீட்டைவிட்டுச் செல்கிறாள். அவள் காணாமல் போனதை அறிந்த காங்-தோ பதற்றமடைகிறான். அவளை எப்படியாவது கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்று தேடத் தொடங்குகிறான்.

அப்போது மி-சன் பற்றிய உண்மையான பின்னணி வெளிப்படுகிறது. அவள் உண்மையில் காங்-தோவின் உயிரியல் தாய் கிடையாது. முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவனைப் பெற்றெடுத்துவிட்டுக் கைவிட்டுச் சென்ற பெண்ணும் கிடையாது. காங்-தோ கடந்த காலத்தில் உடல் ஊனமடையச் செய்த ஒரு கடனாளியின் தாய்தான் அவள். 

அந்தக் கடனாளி, காங்-தோவால் ஏற்பட்ட துன்பங்களுக்குப் பிறகு தற்கொலை செய்துகொண்டவன். தன்னுடைய மகனை இழந்த துயரத்துடன் வாழ்ந்துவந்த மி-சன், அவனுடைய மரணத்திற்குக் காரணமான காங்-தோவின் வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்து, அவனுடைய தாயாக நடிக்கத் திட்டமிட்டிருந்தாள்.

தன்னுடைய மகனைக் கொன்றவனின் வாழ்க்கையில் தாயின் இடத்தைப் பிடிப்பதன் மூலம், அவனுக்குள் ஒரு புதிய பாசத்தையும் நம்பிக்கையையும் உருவாக்கி, பின்னர் அவற்றை இழக்கச் செய்வதே அவளுடைய திட்டமாக இருந்தது.

 காங்-தோவின் கடந்தகாலச் செயல்களால் அவள் அனுபவித்த துயரத்திற்கும், மகனை இழந்த வேதனைக்கும் அவனை ஒரு விதத்தில் நேருக்கு நேர் நிறுத்துவதே இந்த நாடகத்தின் பின்னணியாக இருந்தது. 

ஆனால் காங்-தோவுக்கு இந்த உண்மை எதுவும் தெரியாது. மி-சன் தன்னுடைய உண்மையான தாய்தான் என்று நம்பி, அவளுடைய அன்பையும் பாசத்தையும் முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டிருந்தான்.

மி-சன் காணாமல் போனதால் துடித்துப்போகும் காங்-தோ, அவளை எப்படியாவது கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்று தன்னால் கடந்த காலத்தில் உடல் ஊனமடையச் செய்யப்பட்ட அனைவரையும் தேடிச் செல்கிறான்.

 அவன் பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் சென்று மி-சன் எங்கே இருக்கிறாள் என்று விசாரிக்கிறான். இதுவரை அவர்களுடைய துயரங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் இருந்த அவன், இப்போது அவர்களுடைய வாழ்க்கையை மீண்டும் சந்திக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குள்ளாகிறான்.

அந்தத் தேடலின்போது அவன் மியோங்-ஜாவையும் அவளுடைய கணவன் ஹுன்-சோலையும் மீண்டும் சந்திக்கிறான். முன்பு தொழிற்சாலையில் வேலை செய்து தங்களுடைய வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டிருந்த அந்தத் தம்பதியினர் இப்போது முற்றிலும் மாறிய நிலையில் இருக்கிறார்கள். 

ஹுன்-சோல் உடல் ஊனமடைந்ததால் முன்புபோல வேலைக்குச் செல்ல முடியாமல் இருக்கிறான். குடும்பத்திற்கான வருமானத்தை ஈட்டும் பொறுப்பு மியோங்-ஜாவின் மீது விழுந்திருக்கிறது.

 எனவே, அவள் நெடுஞ்சாலையோரத்தில் உணவுப் பொருட்களை விற்று அதில் கிடைக்கும் வருமானத்தைக் கொண்டு குடும்பத்தை நடத்துகிறாள்.

 காங்-தோவின் கொடூரமான கடன் வசூல் முறையால் ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்க்கை எவ்வாறு சீரழிந்திருக்கிறது என்பதை அவன் நேரடியாகப் பார்க்கிறான்.

இதேபோல, கடந்த காலத்தில் அவனால் பாதிக்கப்பட்ட மற்றவர்களின் வாழ்க்கையையும் அவன் எதிர்கொள்கிறான். அவன் உடல் ஊனமடையச் செய்தவர்களில் சிலர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள்.

 சிலர் வறுமையிலும் துயரத்திலும் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அவனுடைய கடன் வசூல் நடவடிக்கைகள் வெறும் பணம் சம்பாதிப்பதற்கான செயல்களாக மட்டும் முடிந்துவிடவில்லை; பலருடைய வாழ்க்கையை நிரந்தரமாகச் சிதைத்திருக்கின்றன என்பதை அவன் இப்போது உணரத் தொடங்குகிறான். 

மி-சனைத் தேடும் முயற்சி அவனைத் தன்னுடைய கடந்தகாலக் கொடூரச் செயல்களின் விளைவுகளை நேரடியாகச் சந்திக்க வைக்கிறது.

இறுதியில், மி-சனை காங்-தோ கண்டுபிடிக்கிறான். ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கையை மாற்றிய அந்தப் பெண் தன்னுடைய உண்மையான தாய் இல்லை என்பதும், அவள் தன்னைப் பழிவாங்குவதற்காகவே தாயாக நடித்திருக்கிறாள் என்பதும் அவனுக்குத் தெளிவாகிறது.

 அவளுடைய மகன் தன்னால் உடல் ஊனமடையச் செய்யப்பட்டு, பின்னர் தற்கொலை செய்துகொண்டவன் என்பதையும் அறிந்துகொள்கிறான்.

 தன்னுடைய வாழ்க்கையில் முதன்முறையாகத் தாயின் அன்பைப் பெற்றதாக நம்பியிருந்த அவனுக்கு, இந்த உண்மை மிகப்பெரிய அதிர்ச்சியாக அமைகிறது.

மி-சன், காங்-தோவின் முன்னிலையிலேயே தற்கொலை செய்துகொள்கிறாள். தன்னுடைய வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்வதற்கு முன்பு, காங்-தோவின் மீது இரக்கத்தையும் பரிதாபத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறாள்.

 அவனுடைய கொடூரமான செயல்களால் தன்னுடைய மகனை இழந்திருந்தாலும், அவனுடைய வாழ்க்கையும் இப்போது துயரத்தில் முடங்கியிருப்பதை அவள் உணர்ந்திருப்பதைப் போல அவளுடைய இறுதி வார்த்தைகள் அமைகின்றன. அவளுடைய மரணத்தைத் தடுக்க காங்-தோவால் முடியவில்லை.

மி-சன் இறந்த பிறகுதான், அவள் தனது உண்மையான தாய் இல்லை என்பதையும், அவளுடைய மகன் யார் என்பதையும் காங்-தோ முழுமையாக உணர்கிறான்.

 அவள் ஏன் தன்னுடைய வாழ்க்கைக்குள் வந்தாள், ஏன் தன்னைத் தாயாக ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்தாள், ஏன் திடீரென்று காணாமல் போனாள் என்பதற்கான காரணங்கள் அனைத்தும் அவனுக்குப் புரிகின்றன. 

இதுவரை அவன் பெற்றதாக நம்பிய தாயின் அன்பு, உண்மையில் துயரத்திலும் பழிவாங்கும் நோக்கத்திலும் உருவான ஒரு உறவாக இருந்திருக்கிறது.

மி-சனின் உடலை எடுத்துச் செல்லும் காங்-தோ, அவளை அவளுடைய மகன் அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடத்திற்கு அருகில் புதைக்கிறான். தன்னால் துன்புறுத்தப்பட்டு இறந்துபோன ஒருவனின் தாயாக அவள் இருந்தாள் என்பதையும், தன்னுடைய மகனை இழந்த வேதனையுடன் அவள் வாழ்ந்திருந்தாள் என்பதையும் இப்போது அவன் உணர்ந்திருக்கிறான்.

 அவளுடைய உடலை அவளுடைய மகனின் கல்லறைக்கு அருகில் அடக்கம் செய்வதன் மூலம், அவளையும் அவளுடைய மகனையும் ஒரே இடத்தில் இணைக்கிறான்.

இதற்குப் பிறகு காங்-தோ தனது வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ள முடிவு செய்கிறான். அவன் கடந்த காலத்தில் துன்புறுத்தியவர்களில் ஒருவரான மியோங்-ஜாவின் வாழ்க்கையுடன் தொடர்புடைய ஒரு லாரியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். 

அந்த லாரியின் அடிப்பகுதியில், அதன் பின்புறத்தில் செல்லும் வகையில் தன்னுடைய உடலைக் கட்டிக்கொள்கிறான். இதனால் லாரி நகரும்போது அவனுடைய உடலும் சாலையில் இழுத்துச் செல்லப்படும். அவன் உயிருடன் தப்பிப்பதற்கான வாய்ப்பில்லாத வகையில் தன்னை அந்த வாகனத்துடன் பிணைத்துக்கொள்கிறான்.

மியோங்-ஜா, லாரியின் அடிப்பகுதியில் காங்-தோ கட்டப்பட்டிருப்பதை அறியாமல், வழக்கம்போல அந்த வாகனத்தை ஓட்டிச் செல்கிறாள். லாரி முன்னோக்கிச் செல்லத் தொடங்கியதும், காங்-தோவின் உடல் சாலையில் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறது. 

அவனுடைய உடலில் ஏற்பட்ட காயங்களிலிருந்து ரத்தம் தொடர்ந்து வழிகிறது. மியோங்-ஜாவுக்கு இதைப் பற்றித் தெரியாது. அவள் லாரியைத் தொடர்ந்து ஓட்டிச் செல்கிறாள். சாலையில் அவனுடைய ரத்தம் நீண்ட தடமாகப் பதிந்துகொண்டே செல்கிறது.

தன்னால் உடல் ஊனமடையச் செய்யப்பட்டு வாழ்க்கையை இழந்தவர்களின் துயரத்தையும், தன்னுடைய மகனை இழந்த ஒரு தாயின் வேதனையையும் இறுதியில் எதிர்கொண்ட காங்-தோ, அதே குற்ற உணர்வின் சுமையுடன் தனது வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்கிறான். 

அவன் கட்டப்பட்டிருந்த லாரி தொடர்ந்து சென்றுகொண்டிருக்க, சாலையில் அவனுடைய ரத்தத் தடம் நீண்டுகொண்டே செல்கிறது. இதுவே திரைப்படத்தின் இறுதிக்காட்சியாக அமைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்லயன் 
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்லயன்

Letters from Iwo Jima லெட்டர்ஸ் ஃப்ரம் ஐவோ ஜிமா 2006


ஒரு போரை வெற்றியாளர்களின் பார்வையில் மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியுமா?

போரில் எதிரிகளாக நிற்பவர்கள் அனைவருமே ஒரே மாதிரியான எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் கொண்டவர்களா?

போர் என்பது நாடுகளுக்கும் ராணுவங்களுக்கும் இடையிலான மோதல் மட்டுமல்ல; அதற்குள் சிக்கிக்கொள்ளும் சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் மனநிலையையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய வரலாற்று அனுபவம் என்பதை ஆழமாக ஆராய்கிறது கிளின்ட் ஈஸ்ட்வுட் இயக்கிய Letters from Iwo Jima லெட்டர்ஸ் ஃப்ரம் ஐவோ ஜிமா (2006).

இரண்டாம் உலகப் போரின் முக்கியமான போர்களில் ஒன்றான ஐவோ ஜிமா போர்க்களத்தை ஜப்பானிய வீரர்களின் பார்வையில் அணுகுகிறது இந்தத் திரைப்படம்.

இதன் தனித்துவம், அமெரிக்கத் திரைப்படமாக இருந்தாலும் பெரும்பாலும் ஜப்பானிய மொழியிலேயே உருவாக்கப்பட்டிருப்பதுதான்.

ஜப்பானிய சமூகத்தின் அன்றைய வாழ்க்கைச் சூழல், ராணுவக் கட்டுப்பாடுகள், வீரர்களின் மனநிலை, நாட்டுப்பற்று குறித்த அவர்களுடைய புரிதல் ஆகியவற்றை அவர்களது சொந்த மொழியின் வழியாகவே வெளிப்படுத்த இயக்குநர் முயன்றிருக்கிறார்.
இதனால் திரைப்படத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணியும் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளும் இயல்பான நெருக்கத்தைப் பெறுகின்றன.

இந்தத் திரைப்படம் கிளின்ட் ஈஸ்ட்வுட்டின் ஃபிளாக்ஸ் ஆஃப் அவர் ஃபாதர்ஸ் திரைப்படத்துடன் இணைந்த படைப்பாக உருவாக்கப்பட்டது.

இரண்டு திரைப்படங்களும் ஒரே ஐவோ ஜிமா போரை வெவ்வேறு தரப்புகளின் பார்வையில் அணுகுகின்றன. அமெரிக்க வீரர்களின் அனுபவங்களை மையமாகக் கொண்ட திரைப்படத்திற்குப் பதிலாக, இங்கு ஜப்பானிய வீரர்களின் அனுபவங்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது.

ஒரே வரலாற்றுச் சம்பவத்தை இரு எதிர்த் தரப்புகளின் பார்வையில் அணுகும் இந்தத் திரைப்பட உருவாக்கம், போரின் தன்மையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான விரிவான களத்தை உருவாக்குகிறது.

இயக்குநர் கிளின்ட் ஈஸ்ட்வுட்டின் அணுகுமுறையில் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், போரில் ஈடுபடும் மனிதர்களை அவர்களது தேசிய அடையாளத்தின் அடிப்படையில் மட்டும் மதிப்பிடாமல், தனித்தனி உணர்வுகளும் குடும்பப் பாசமும் அச்சங்களும் கொண்ட மனிதர்களாகச் சித்தரிப்பதாகும்.

எதிரி என்ற அடையாளத்துக்குப் பின்னால் இருக்கும் தனிமனித வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்வதே இந்தப் படைப்பின் முக்கியமான கலைநோக்கமாக அமைகிறது. போரின் கொடூரத்தை வெளிப்படுத்துவதோடு நிற்காமல், அந்தக் கொடூரத்திற்குள் மனிதநேயம் எவ்வாறு இடம்பிடிக்கிறது என்பதையும் திரைப்படம் ஆராய்கிறது.

திரைக்கதையை ஐரிஸ் யமஷிதா எழுதியுள்ளார். பால் ஹாகிஸின் கதைக் கருத்தாக்கமும் இதற்கு அடிப்படையாக அமைந்துள்ளது.

ததாமிச்சி குரிபயாஷி எழுதிய பிக்சர் லெட்டர்ஸ் ஃப்ரம் கமாண்டர் இன் சீஃப் என்ற கடிதத் தொகுப்பும், குமிகோ ககேஹாஷி எழுதிய சோ சாட் டு ஃபால் இன் பேட்டில்: ஆன் அக்கவுண்ட் ஆஃப் வார் என்ற நூலும் திரைப்படத்தின் வரலாற்று அடித்தளத்திற்கு ஆதாரமாக அமைந்துள்ளன.

இதனால் திரைப்படத்தின் அணுகுமுறையில் உண்மையான வரலாற்று அனுபவங்களுக்கும் கலைப்படைப்பிற்கும் இடையிலான தொடர்பு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

சில கதாபாத்திரங்கள் கற்பனையாக உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும், போரின் அடிப்படைச் சம்பவங்களும் முக்கியமான ராணுவத் தலைவர்களும் உண்மையான வரலாற்றைச் சார்ந்தவர்கள்.

கென் வதனாபே, கசுனாரி நினோமியா, சுயோஷி இஹாரா, ரியோ கசே, ஷிடோ நகமுரா ஆகியோரின் நடிப்பு திரைப்படத்தின் முக்கியமான பலமாக அமைகிறது.

குறிப்பாக, ராணுவத் தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பவர்களின் அதிகார உணர்வு, கடமை குறித்த பிடிவாதம், தனிப்பட்ட மனித உணர்வுகள் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான முரண்பாடுகளை வெளிப்படுத்துவதில் நடிகர்கள் சிறப்பாகச் செயல்பட்டுள்ளனர்.

சாதாரண வீரர்களின் மனநிலையையும் அவர்களுக்குள் உருவாகும் அச்சம், நம்பிக்கை, குடும்பப் பாசம், உயிர் வாழ வேண்டும் என்ற இயல்பான விருப்பம் ஆகியவற்றையும் மிகைப்படுத்தாமல் வெளிப்படுத்தும் நடிப்பு திரைப்படத்திற்கு உணர்ச்சிப்பூர்வமான வலிமையை வழங்குகிறது.

திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவை டாம் ஸ்டெர்ன் கையாண்டுள்ளார். ஐவோ ஜிமாவின் இயற்கையான நிலப்பரப்பு, அதன் கடற்கரைகள், மலைப்பகுதிகள், நிலத்தடி அமைப்புகள் ஆகியவை போரின் சூழலை உருவாக்குவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

குறிப்பாக, தீவின் புவியியல் அமைப்பும் அதற்குள் உருவாக்கப்பட்ட பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளும் போரின் நெருக்கடியை உணர்த்தும் காட்சிப் பின்னணியாக அமைகின்றன.

திரைப்படத்தின் காட்சியமைப்பு வெறும் போர்க்கள அழகியலை முன்னிறுத்தாமல், அந்தச் சூழலில் மனிதர்கள் எதிர்கொள்ளும் அழுத்தத்தையும் தனிமையையும் உணர்த்துகிறது.

திரைப்படத்தின் படத்தொகுப்பை ஜோயல் காக்ஸ் மற்றும் கேரி டி. ரோச் மேற்கொண்டுள்ளனர். ஒரே வரலாற்றுப் பின்னணியில் பல்வேறு மனிதர்களின் அனுபவங்களை இணைக்கும் கதை அமைப்பிற்கு இந்தப் படத்தொகுப்பு உதவுகிறது.

திரைப்படத்தின் கதை சொல்லும் முறை, போரின் பிரம்மாண்டத்தை மட்டும் முன்னிறுத்தாமல், அதற்குள் வாழும் தனிமனிதர்களின் அனுபவங்களுக்கும் போதிய இடமளிக்கிறது.

இதனால் பார்வையாளர் போரை ஒரு தொலைதூர வரலாற்றுச் சம்பவமாகப் பார்க்காமல், மனித வாழ்க்கையை நேரடியாகப் பாதிக்கும் அனுபவமாக உணர முடிகிறது.

குறிப்பாக, திரைப்படத்தின் ஒலியமைப்பு போர்க்களத்தின் தீவிரத்தை உருவாக்குவதில் முக்கியமான பங்களிப்பைச் செய்கிறது.

இதற்காக ஆலன் ராபர்ட் முர்ரே மற்றும் பப் அஸ்மன் சிறந்த ஒலித் தொகுப்பிற்கான அகாடமி விருதைப் பெற்றனர். போரின் ஒலிகளையும் அதன் தீவிரமான சூழலையும் திரையில் உணர்த்தும் இந்தத் தொழில்நுட்பப் பங்களிப்பு, திரைப்படத்தின் நம்பகத்தன்மையை மேம்படுத்துகிறது.

இசையை கைல் ஈஸ்ட்வுட் மற்றும் மைக்கேல் ஸ்டீவன்ஸ் இணைந்து அமைத்துள்ளனர். போரின் பதற்றத்திற்கும் மனிதர்களின் உள்ளார்ந்த உணர்வுகளுக்கும் இடையில் இசை ஒரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான இணைப்பை உருவாக்குகிறது.

படப்பிடிப்பு பெரும்பாலும் அமெரிக்காவின் கலிபோர்னியா மாநிலத்தில் உள்ள பார்ஸ்டோ மற்றும் பேக்கர்ஸ்ஃபீல்டு பகுதிகளில் நடைபெற்றது.

ஐவோ ஜிமா தீவின் உண்மையான இடங்களிலும் சில காட்சிகள் படமாக்கப்பட்டன. அங்கு பத்தாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட காணாமல் போன ஜப்பானிய வீரர்களின் உடல் எச்சங்கள் இருப்பதால், படப்பிடிப்புக்கு சிறப்பு அனுமதி பெற வேண்டியிருந்தது.

தீவின் சில பகுதிகளில் மட்டுமே படப்பிடிப்பு நடத்த அனுமதி கிடைத்ததால், போர்க்களக் காட்சிகளில் பெரும்பாலானவை ஐஸ்லாந்தில் படமாக்கப்பட்டன.

வரலாற்றுச் சம்பவம் நடைபெற்ற இடத்தின் உண்மைத்தன்மையையும் திரைப்படத்திற்குத் தேவையான காட்சிப் பரப்பையும் ஒருங்கிணைத்த இந்த அணுகுமுறை தயாரிப்பின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாகும்.

திரைப்படத்தின் சர்வதேச வரவேற்பும் அதன் கலைத்தன்மைக்கு கிடைத்த அங்கீகாரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 202 விமர்சனங்களில் 184 நேர்மறையான மதிப்பீடுகளைப் பெற்று 91 சதவீத மதிப்பெண்ணையும், மெட்டாகிரிட்டிக்கில் 89 மதிப்பெண்ணையும் பெற்றது.

அமெரிக்காவின் தேசிய திரைப்பட விமர்சன வாரியம் இதனை 2006ஆம் ஆண்டின் சிறந்த திரைப்படமாகத் தேர்ந்தெடுத்தது. லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் திரைப்பட விமர்சகர்கள் சங்கமும் சிறந்த திரைப்படமாக அறிவித்தது.

அமெரிக்க திரைப்படக் கழகத்தின் அந்த ஆண்டின் சிறந்த பத்து திரைப்படங்களிலும் இடம்பெற்றது. கோல்டன் குளோப் விருதில் சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படத்திற்கான விருதையும் பெற்றது.

அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இயக்குநர், சிறந்த அசல் திரைக்கதை, சிறந்த ஒலித் தொகுப்பு ஆகிய நான்கு பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டு, ஒலித் தொகுப்புக்கான விருதை வென்றது.

ஜப்பானிலும் இந்தத் திரைப்படம் மிகுந்த வரவேற்பைப் பெற்றது. தொடர்ந்து ஐந்து வாரங்கள் அந்நாட்டின் வசூல் பட்டியலில் முதலிடத்தில் இருந்தது. ஜப்பானியப் பார்வையாளர்களிடமும் விமர்சகர்களிடமும் கிடைத்த வரவேற்புக்கு முக்கியக் காரணமாக, ஜப்பானியக் கதாபாத்திரங்களைப் பண்பாட்டு அடையாளங்களுடன் இயல்பாகச் சித்தரித்த விதம் அமைந்தது.

பெரும்பாலான ஜப்பானியக் கதாபாத்திரங்களில் அந்த மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட நடிகர்கள் நடித்திருப்பதும், அக்கால ஜப்பானியச் சமூகத்தை ஆராய்ந்து திரைக்கதை உருவாக்கப்பட்டிருப்பதும் படத்தின் நம்பகத்தன்மையை அதிகரித்தன.

வழக்கமான ஒரே மாதிரியான சித்தரிப்புகளைத் தவிர்த்து, ஜப்பானியர்களின் வாழ்க்கையையும் மனநிலையையும் நுணுக்கமாக அணுகியிருப்பது அந்நாட்டு வரவேற்பில் முக்கியப் பங்கு வகித்தது.

சுமார் 19 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர் தயாரிப்புச் செலவில் உருவான இந்தத் திரைப்படம் உலகளவில் 68.7 மில்லியன் டாலர் வசூலித்தது. அமெரிக்காவில் மட்டும் 13.7 மில்லியன் டாலர் வசூலித்த நிலையில், வெளிநாட்டுச் சந்தைகளில் கிடைத்த 54.9 மில்லியன் டாலர் வருவாய் அதன் சர்வதேச வெற்றியை உறுதிப்படுத்தியது.

லெட்டர்ஸ் ஃப்ரம் ஐவோ ஜிமா ஒரு போர் திரைப்படம் என்ற வகையைத் தாண்டி, வரலாற்றை மனிதர்களின் அனுபவங்களின் வழியாகப் புரிந்துகொள்ளச் செய்யும் படைப்பாகத் திகழ்கிறது.

வெற்றியாளர்கள், தோல்வியடைந்தவர்கள் என்ற எளிய பிரிவுகளுக்குள் மனித வாழ்க்கையை அடைத்துவிடாமல், போரின் இரு தரப்புகளிலும் இருக்கும் மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் வாழ்வியல் சிக்கல்களையும் அணுகுகிறது.

குறிப்பாக, ஜப்பானிய வீரர்களின் பார்வையில் ஒரு அமெரிக்க இயக்குநர் உருவாக்கியிருக்கும் இந்தப் படம், உலகப் போர் வரலாற்றை வேறொரு கோணத்தில் சிந்திக்க வைக்கிறது.

போர் திரைப்படங்களில் பிரம்மாண்டமான மோதல்களையும் ராணுவ வெற்றிகளையும் மட்டுமே எதிர்பார்க்காமல், மனித உணர்வுகளின் ஆழத்தையும் வரலாற்றின் மறுபக்கத்தையும் அறிய விரும்புபவர்கள் தவறவிடக்கூடாத குறிப்பிடத்தக்க உலகத் திரைப்படம் இது.

=============================
படத்தின் கதை:-

2005ஆம் ஆண்டு, ஜப்பானியத் தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் ஐவோ ஜிமா தீவில் புதைந்து கிடக்கும் சுரங்கப் பாதைகளை ஆய்வு செய்கின்றனர்.

அப்போது, மண்ணுக்குள் புதைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பொருளைக் கண்டுபிடிக்கின்றனர். அந்தக் கண்டுபிடிப்பு, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்தத் தீவில் நடைபெற்ற கொடூரமான போரையும், அங்கு உயிரிழந்த ஜப்பானிய வீரர்களின் கடைசி நாட்களையும் நினைவுபடுத்தும் வகையில் அமைகிறது.

கதை 1944ஆம் ஆண்டுக்கு நகர்கிறது. பசிபிக் பெருங்கடலில் அமைந்துள்ள ஐவோ ஜிமா தீவு, அமெரிக்கப் படைகளின் தாக்குதலை எதிர்கொள்ளத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஜப்பானிய ராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் இந்தத் தீவு, அமெரிக்கப் படைகளுக்கு எதிரான முக்கியமான பாதுகாப்பு அரணாக விளங்குகிறது.

அங்கு பணியில் இருக்கும் வீரர்களில் சாய்கோ (கசுனாரி நினோமியா) என்பவனும் ஒருவன். அவன் கட்டாயமாக ராணுவத்தில் சேர்க்கப்பட்ட ஒரு சாதாரண வீரன்.

போருக்கு வருவதற்கு முன்பு அவன் ஒரு ரொட்டி தயாரிக்கும் தொழிலாளியாக இருந்தவன். தனது மனைவி ஹனாகோவையும் குடும்பத்தையும் பிரிந்து வந்திருப்பதால், அவர்களைப் பற்றிய நினைவுகளுடனேயே ஒவ்வொரு நாளையும் கழிக்கிறான்.

சாய்கோவும் அவனுடைய படைப்பிரிவைச் சேர்ந்த வீரர்களும் கடற்கரையில் பாதுகாப்புப் பள்ளங்களைத் தோண்டிக் கொண்டிருக்கும்போது, அந்தத் தீவின் புதிய ராணுவத் தளபதியாக லெப்டினன்ட் ஜெனரல் ததாமிச்சி குரிபயாஷி (கென் வதனாபே) அங்கு வருகிறார்.

அப்போது, சாய்கோ நாட்டுப்பற்றுடன் நடந்துகொள்ளவில்லை என்று குற்றம் சாட்டி, கேப்டன் தனிடா அவனை அடிக்கிறார். ஒரு சாதாரண வீரனாக இருக்கும் சாய்கோவால் உயர் அதிகாரியை எதிர்த்துப் பேச முடியாத சூழல் நிலவுகிறது.

ஆனால், அங்கு வந்த குரிபயாஷி அந்தத் தாக்குதலைத் தடுத்து, சாய்கோவை அந்த அதிகாரியின் அடியிலிருந்து காப்பாற்றுகிறார். இதன் மூலம், மற்ற அதிகாரிகளைப் போலக் கண்மூடித்தனமாகக் கட்டளைகளைப் பிறப்பிப்பவர் அல்ல அவர் என்பது வெளிப்படுகிறது.

தீவின் பாதுகாப்பை வலுப்படுத்த வேண்டிய அவசியத்தை உணர்ந்த குரிபயாஷி, வீரர்களுக்கு ஒரு புதிய உத்தரவைப் பிறப்பிக்கிறார்.

கடற்கரையில் மட்டுமே பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்வதற்குப் பதிலாக, தீவு முழுவதும் நிலத்தடிச் சுரங்கப் பாதைகளையும் பதுங்கு குழிகளையும் அமைக்க வேண்டும் என்று கட்டளையிடுகிறார்.

குறிப்பாக, மலைப்பகுதிகளிலும் முக்கியமான ராணுவ நிலைகளிலும் நீண்ட சுரங்கப் பாதைகளை உருவாக்கி, அவற்றை ஒன்றோடொன்று இணைக்க வேண்டும் என்பது அவரது திட்டம்.

அமெரிக்கப் படைகள் கடற்கரையில் இறங்கினாலும், அவர்கள் தீவுக்குள் முன்னேறுவதைத் தடுக்கவும், ஜப்பானிய வீரர்கள் நிலத்தடியில் இருந்தபடியே எதிர்த்துப் போரிடவும் இந்த ஏற்பாடு உதவும் என்று அவர் நம்புகிறார்.

ஆனால், குரிபயாஷியின் இந்தப் பாதுகாப்புத் திட்டத்தை மற்ற ராணுவ அதிகாரிகள் அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. அவர்களில் முக்கியமானவர் லெப்டினன்ட் கர்னல் பரோன் டகெய்ச்சி நிஷி (சுயோஷி இஹாரா). அவர் ஒலிம்பிக் போட்டியில் குதிரையேற்றப் பிரிவில் தங்கப் பதக்கம் வென்றவர்.

ராணுவத்தில் உயர்ந்த பொறுப்பில் இருக்கும் அவர், குரிபயாஷியின் திட்டத்தைப் பற்றிய கருத்து வேறுபாடுகளைக் கொண்டிருந்தாலும், தீவின் பாதுகாப்பு தொடர்பான விவாதங்களில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறார்.

கடற்கரையிலேயே எதிரிகளைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்று கருதும் அதிகாரிகளுக்கும், எதிரிகள் தீவுக்குள் நுழைந்த பின்னரும் நீண்ட காலம் போரிடக்கூடிய வகையில் பாதுகாப்பை அமைக்க வேண்டும் என்று கருதும் குரிபயாஷிக்கும் இடையே முரண்பாடு ஏற்படுகிறது.

ஜப்பானால் இந்தத் தீவுக்கு போதுமான அளவில் கூடுதல் படைகளையும் ஆயுதங்களையும் அனுப்ப முடியாத நிலை உள்ளது. எனவே, தங்களிடம் இருக்கும் குறைந்த அளவிலான வீரர்களையும் வளங்களையும் பயன்படுத்தியே அமெரிக்கப் படைகளை எதிர்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் குரிபயாஷிக்கு ஏற்படுகிறது.

இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் அவர் நிலத்தடி சுரங்கங்களையும் மலைப்பகுதிகளில் பதுங்கு குழிகளையும் அமைக்கும் திட்டத்தில் உறுதியாக இருக்கிறார்.

கடற்கரையில் மட்டும் படைகளை நிறுத்தினால், அமெரிக்காவின் மிகப்பெரிய கடற்படை மற்றும் விமானப்படைத் தாக்குதல்களைத் தாங்க முடியாது என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்.

இதற்கிடையில், தீவில் இருக்கும் ஜப்பானிய வீரர்களின் வாழ்க்கை மிகவும் மோசமானதாக மாறுகிறது. உணவுப் பற்றாக்குறை, போதிய ஊட்டச்சத்து இல்லாமை, சுகாதாரமற்ற சூழல் ஆகியவை அவர்களைப் பாதிக்கின்றன.

குறிப்பாக, வயிற்றுப்போக்கு மற்றும் குடல் நோய்கள் பரவி பல வீரர்கள் உயிரிழக்கின்றனர். அமெரிக்கப் படைகளுடன் இன்னும் போர் தொடங்காத நிலையிலேயே, நோய் மற்றும் உடல்நலக் குறைவு காரணமாக ஜப்பானிய வீரர்கள் பலவீனமடைகின்றனர்.

இந்தச் சூழலில், புதிய வீரர்களுடன் ஷிமிசு (ரியோ கசே) என்ற வீரரும் அங்கு வந்து சேர்கிறான். அவன் ஒரு சாதாரண வீரனைவிட உயர்ந்த ராணுவப் பதவியில் இருப்பவன்.

அவன் வந்ததும் சாய்கோவுக்கு அவனைப் பற்றிச் சந்தேகம் ஏற்படுகிறது. ஏனெனில், ஷிமிசு ராணுவக் காவல் படையான கெம்பெய்தாயால் அனுப்பப்பட்ட உளவாளியாக இருக்கலாம் என்று சாய்கோ நினைக்கிறான்.

ராணுவக் கட்டளைகளை மீறுபவர்கள், நாட்டுப்பற்றுடன் நடந்துகொள்ளாதவர்கள், அதிகாரிகளுக்கு எதிராகப் பேசுபவர்கள் ஆகியோரைக் கண்காணித்து அவர்களைப் பற்றிய தகவல்களை மேலதிகாரிகளிடம் தெரிவிப்பதற்காக அவன் அனுப்பப்பட்டிருக்கலாம் என்று சாய்கோ சந்தேகிக்கிறான். இதனால் இருவருக்கும் இடையே ஆரம்பத்தில் நம்பிக்கையற்ற நிலை உருவாகிறது.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அமெரிக்க விமானங்களும் போர்க்கப்பல்களும் ஐவோ ஜிமா தீவைத் தொடர்ந்து குண்டுவீசித் தாக்குகின்றன.

பல நாட்கள் நீடிக்கும் இந்தத் தாக்குதலால் தீவின் பல பகுதிகள் சேதமடைகின்றன. அதன் பின்னர் அமெரிக்கக் கடற்படையினர் மற்றும் கடற்படை வீரர்கள் தீவின் கடற்கரையில் இறங்கத் தொடங்குகின்றனர்.

ஜப்பானிய வீரர்கள் அவர்களைத் தடுக்கக் கடுமையாகப் போராடினாலும், அமெரிக்கப் படைகளின் எண்ணிக்கையும் ஆயுத வலிமையும் அதிகமாக இருப்பதால் அவர்களால் முழுமையாகத் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை.

அமெரிக்க வீரர்கள் பெரும் உயிரிழப்புகளைச் சந்தித்தபோதிலும், கடற்கரையில் தங்களுக்கான நிலையைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு தீவுக்குள் முன்னேறத் தொடங்குகின்றனர்.

அமெரிக்கப் படைகளின் முக்கிய இலக்குகளில் ஒன்றாக சுரிபாச்சி மலை இருக்கிறது. அந்த மலையைக் கைப்பற்றினால், தீவின் முக்கியமான பகுதிகளைக் கட்டுப்படுத்துவது அமெரிக்கப் படைகளுக்கு எளிதாகும்.

எனவே, அவர்கள் அந்த மலையை நோக்கி முன்னேறுகின்றனர். ஜப்பானிய வீரர்கள் மலைப்பகுதியில் இருந்தபடியே அவர்களை எதிர்த்துப் போரிடுகின்றனர். இதற்கிடையில், கேப்டன் தனிடா கொடுத்த செய்தியை கர்னல் அடாச்சியிடம் கொண்டு செல்லும் பணிக்காக சாய்கோ அனுப்பப்படுகிறான்.

அந்தப் பணியைச் செய்துகொண்டிருக்கும் நேரத்தில், வானொலி வழியாக குரிபயாஷி பிறப்பிக்கும் ஒரு முக்கியமான கட்டளையை சாய்கோ கேட்கிறான்.

சுரிபாச்சி மலையில் இருக்கும் ஜப்பானிய வீரர்கள் அங்கிருந்து பின்வாங்க வேண்டும் என்பதே அந்தக் கட்டளை. அமெரிக்கப் படைகளின் தாக்குதலைத் தொடர்ந்து அங்கே நிலைத்திருப்பது பயனற்றது என்பதை உணர்ந்த குரிபயாஷி, வீரர்களை வேறு பாதுகாப்பான இடங்களுக்குப் பின்வாங்கச் சொல்லியிருக்கிறார்.

ஆனால், இந்த உத்தரவு அனைத்து அதிகாரிகளாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதில்லை. கர்னல் அடாச்சி தனது படைப்பிரிவினரிடம் பின்வாங்குவதற்குப் பதிலாகத் தற்கொலை செய்துகொள்ளும்படி கட்டளையிடுகிறார்.

எதிரிகளிடம் சரணடைவதைவிட உயிரை மாய்த்துக்கொள்வதே ராணுவ மரியாதைக்கு உரியது என்று அவர் கருதுகிறார். அவரது கட்டளையை ஏற்றுக்கொண்ட வீரர்கள் தற்கொலைக்குத் தயாராகின்றனர்.

அந்தச் சூழலில், சாய்கோவும் ஷிமிசுவும் அந்தக் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டாம் என்று முடிவு செய்கின்றனர். தற்கொலை செய்துகொள்வதால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்றும், உயிருடன் தப்பித்து தொடர்ந்து போரிடுவதற்கான வாய்ப்பை இழக்கக் கூடாது என்றும் அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.

இதனால் இருவரும் அங்கிருந்து தப்பித்து பின்வாங்குகின்றனர்.
சுரிபாச்சி மலையிலிருந்து தப்பித்துச் செல்லும் வழியில், அமெரிக்கக் கடற்படை வீரர்கள் நடத்தும் திடீர் தாக்குதலில் அவர்கள் சிக்கிக்கொள்கின்றனர்.

அவர்களுடன் இருந்த பல ஜப்பானிய வீரர்கள் அந்தத் தாக்குதலில் கொல்லப்படுகின்றனர். ஆனால், சாய்கோவும் ஷிமிசுவும் எப்படியோ அந்தத் தாக்குதலிலிருந்து உயிர் தப்பி பாதுகாப்பான இடத்தை அடைகின்றனர்.

அங்கு வந்ததும், லெப்டினன்ட் இடோ (ஷிடோ நகமுரா) அவர்கள் இருவரையும் சந்திக்கிறார். அவரது பார்வையில், மேலதிகாரியின் கட்டளையை மீறி போர்க்களத்திலிருந்து பின்வாங்கியிருப்பது கோழைத்தனமான செயலாகும்.

எனவே, சாய்கோவும் ஷிமிசுவும் போரிலிருந்து தப்பி ஓடிய குற்றவாளிகள் என்று அவர் கருதுகிறார். அவர்களைத் தண்டிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறார். இருவரையும் உடனடியாகச் சுட்டுக் கொல்லும் நிலை ஏற்படுகிறது.

அந்த நேரத்தில் குரிபயாஷி அங்கு வந்து சேருகிறார். சாய்கோவும் ஷிமிசுவும் பின்வாங்கியது தவறான செயல் அல்ல என்பதை அவர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

ஏனெனில், சுரிபாச்சி மலையிலிருந்து பின்வாங்குமாறு அவரே ஏற்கெனவே கட்டளையிட்டிருந்தார். எனவே, அந்த இருவரும் தன்னுடைய உத்தரவையே பின்பற்றியிருக்கிறார்கள் என்பதை இடோவிடம் தெரிவிக்கிறார்.

இதனால் அவர்களைக் கொல்லும் முயற்சி தடுக்கப்படுகிறது. இந்தச் சம்பவம், போர்க்களத்தில் மேலதிகாரிகளின் உத்தரவுகளைப் பின்பற்றுவது மட்டுமல்லாமல், சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்டு செயல்படுவதும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆனால், இடோ தனது பிடிவாதத்தைக் கைவிடுவதில்லை. குரிபயாஷியின் உத்தரவுகளுக்கு மாறாக, அமெரிக்கப் படைகளின் நிலைகளை நோக்கித் தானாகவே ஒரு தாக்குதலை நடத்த முடிவு செய்கிறார்.

அந்தத் தாக்குதல் தோல்வியில் முடிகிறது. இதனால் பல ஜப்பானிய வீரர்கள் உயிரிழக்கின்றனர். இடோவின் இந்தக் கட்டுப்பாடற்ற செயலால் கோபமடையும் நிஷி, அவரைக் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறார்.

தளபதியின் உத்தரவுகளை மீறி வீரர்களின் உயிர்களை ஆபத்தில் ஆழ்த்தியதற்காக இடோவை அவர் பொறுப்பேற்கச் செய்கிறார்.

இதற்குப் பிறகு இடோ, அமெரிக்கப் படைகளுக்கு எதிராக வேறொரு வழியில் தாக்குதல் நடத்த முடிவு செய்கிறார். பல கண்ணிவெடிகளை எடுத்துக்கொண்டு அமெரிக்க வீரர்கள் இருக்கும் பகுதிக்குள் செல்கிறார்.

அங்கு ஒரு அமெரிக்கப் பீரங்கியின் கீழ் தன்னைத் தானே வெடிக்கச் செய்து உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள முயல்கிறார். இவ்வாறு எதிரிகளின் படைவாகனத்தை அழிப்பதற்காகத் தனது உயிரையே தியாகம் செய்யத் துணிகிறார்.

இதற்கிடையில், சாய்கோவும் ஷிமிசுவும் ஒருவரை ஒருவர் நன்கு புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகின்றனர். ஆரம்பத்தில் ஷிமிசு மீது சந்தேகம் கொண்டிருந்த சாய்கோ, அவனுடைய கடந்தகாலத்தைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்கிறான்.

ஷிமிசு ஒரு காலத்தில் கெம்பெய்தாய் காவல் படையில் பணியாற்றியவன். ஆனால், அங்கு பணியாற்றியபோது ஒரு குடும்பத்தின் நாயைக் கொல்ல வேண்டும் என்று அவனுக்கு உத்தரவிடப்பட்டது.

அந்த நாய் தொடர்ந்து குரைத்துக்கொண்டிருந்ததாகக் கூறி, அதைக் கொல்லும்படி அதிகாரிகள் கட்டளையிட்டிருந்தனர். ஆனால், அந்தக் கட்டளையை நிறைவேற்ற ஷிமிசு மறுத்துவிட்டான்.

ஒரு குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான நாயை வெறும் குரைத்ததற்காகக் கொல்வது தவறு என்று அவன் கருதியதால், மேலதிகாரிகளின் உத்தரவை மீறினான்.

இதன் காரணமாக அவன் கெம்பெய்தாய் பணியிலிருந்து அவமதிப்புடன் வெளியேற்றப்பட்டான். இதைக் கேட்ட சாய்கோ, ஷிமிசு உண்மையில் தன்னைப் பற்றிய தகவல்களைத் திரட்ட அனுப்பப்பட்ட உளவாளி அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறான்.

மற்றொரு பகுதியில், நிஷியும் அவரது படைவீரர்களும் அமெரிக்க வீரர்களுடன் நேரடியாக மோதும் சூழ்நிலை உருவாகிறது. அந்த நேரத்தில் காயமடைந்து உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு அமெரிக்கக் கடற்படை வீரரை நிஷி சந்திக்கிறார்.

எதிரி நாட்டைச் சேர்ந்தவன் என்பதற்காக அவனை வெறுத்து நடத்தாமல், அவனிடம் மனிதாபிமானத்துடன் நடந்துகொள்கிறார். அந்த அமெரிக்க வீரர் இறந்த பிறகு, அவனிடம் இருந்த அவனுடைய தாயார் எழுதிய கடிதத்தை நிஷி எடுத்துப் படிக்கிறார்.

அந்தக் கடிதத்தின் மூலம், போர்க்களத்தில் எதிரியாக நிற்கும் அமெரிக்க வீரனும் தன்னை நேசிக்கும் ஒரு தாயின் மகன்தான் என்பதை அவர் உணர்கிறார்.

இதனால் ஜப்பானிய வீரர்களிடமும் அமெரிக்க வீரர்களைப் பற்றிய பார்வையில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது. எதிரிகள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அவர்களை மனிதர்களாகக் கருதாமல் இருக்க முடியாது என்ற உணர்வு அவர்களிடையே உருவாகிறது.

அதற்குப் பிறகு, நிஷி கடுமையான காயமடைகிறார். அமெரிக்கப் படைகளின் தாக்குதலில் பறந்துவந்த வெடிகுண்டுச் சிதறல்கள் அவரது கண்களைப் பாதிக்கின்றன.

இதனால் அவர் பார்வையை இழக்கிறார். இனிமேல் தன்னால் படைகளை வழிநடத்தவோ போரில் நேரடியாக ஈடுபடவோ முடியாது என்பதை உணர்ந்த நிஷி, தனது வீரர்களிடம் அங்கிருந்து பின்வாங்கும்படி கட்டளையிடுகிறார். பின்னர் அவர் தற்கொலை செய்துகொள்கிறார்.

போர் தொடர்ந்து தீவிரமடைகிறது. ஜப்பானிய வீரர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துகொண்டே செல்கிறது. உணவுப் பற்றாக்குறை, நோய்கள், அமெரிக்கப் படைகளின் தொடர் தாக்குதல்கள் என எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் அவர்கள் நெருக்கடிக்கு உள்ளாகின்றனர்.

இந்த நிலையில், இனிமேலும் போரில் உயிர் பிழைப்பது கடினம் என்பதை சாய்கோவும் ஷிமிசுவும் உணர்கின்றனர். எனவே, இருவரும் அமெரிக்கப் படைகளிடம் சரணடைய முடிவு செய்கின்றனர்.

இருவரும் ஜப்பானியப் படைகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதியிலிருந்து வெளியேற முயற்சிக்கின்றனர். அப்போது, ஷிமிசு ஒரு அதிகாரியின் பார்வையில் சிக்கிக்கொள்கிறான்.

அவன் அங்கிருந்து தப்பித்து ஓடிவிடுகிறான். ஆனால், சாய்கோவால் அவனுடன் உடனடியாகச் செல்ல முடியவில்லை. இருவரும் பிரிந்துவிடுகின்றனர்.

பின்னர் ஷிமிசு அமெரிக்கக் கடற்படை வீரர்களிடம் பிடிபடுகிறான். சரணடைந்த நிலையில் இருக்கும் அவனை அமெரிக்க வீரர்கள் கொலை செய்கின்றனர்.

இதனால், உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் சரணடைய முயன்ற ஷிமிசுவின் வாழ்க்கை துயரமாக முடிவடைகிறது.

மறுபுறம், சாய்கோ அங்கிருந்து தப்பித்து குரிபயாஷியின் தலைமையகத்தை அடைகிறான். அங்கு போர் மேலும் மோசமான நிலையை எட்டியிருக்கிறது.

ஜப்பானிய வீரர்கள் பெருமளவில் உயிரிழந்துவிட்ட நிலையில், எஞ்சியிருப்பவர்களைக் கொண்டு என்ன செய்வது என்று குரிபயாஷி முடிவு செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறார்.

அவர் தனது வீரர்களுக்கு ஒரு இறுதித் தாக்குதலை நடத்துவதற்கான உத்தரவைப் பிறப்பிக்கிறார்.
அந்தச் சூழலில் சாய்கோவிடம் குரிபயாஷி ஒரு முக்கியமான பொறுப்பை ஒப்படைக்கிறார்.

தலைமையகத்தில் இருக்கும் ரகசிய ஆவணங்களையும் முக்கியமான ஆவணங்களையும் எதிரிகளின் கைகளில் சிக்காமல் அழித்துவிட வேண்டும் என்று கட்டளையிடுகிறார்.

இந்தப் பணியைச் செய்யும்படி சாய்கோவை அங்கேயே இருக்கச் சொல்கிறார். இதன் மூலம், அவனை மீண்டும் ஒருமுறை போரின் நேரடித் தாக்குதலிலிருந்து காப்பாற்றுகிறார்.

இதற்கு முன்பும் சாய்கோவின் உயிரைக் காப்பாற்றியிருந்த குரிபயாஷி, இப்போதும் அவனைப் போர்க்களத்துக்கு அனுப்பாமல் பாதுகாக்கிறார்.

குரிபயாஷி தலைமையில் ஜப்பானிய வீரர்கள் அமெரிக்கப் படைகளின் முகாமை நோக்கி இரவு நேரத்தில் இறுதித் தாக்குதலை நடத்துகின்றனர்.

எதிரிகளின் முகாமுக்குள் புகுந்து அவர்களைத் தாக்குவதற்காக அவர்கள் முன்னேறுகின்றனர். ஆனால், அமெரிக்கப் படைகளின் வலிமையான எதிர்த்தாக்குதலால் ஜப்பானிய வீரர்கள் பெருமளவில் கொல்லப்படுகின்றனர். இந்தத் தாக்குதலில் பங்கேற்ற பெரும்பாலான வீரர்கள் உயிரிழக்கின்றனர்.

இதற்கிடையில், முன்பு தற்கொலைத் தாக்குதலை நடத்துவதற்காகக் கண்ணிவெடிகளை எடுத்துச் சென்ற இடோ, தனது திட்டத்தை நிறைவேற்ற முடியாமல் போகிறது.

அவர் அமெரிக்கப் படைகளிடம் சிக்கி உயிருடன் பிடிபடுகிறார். எதிரிகளின் கைகளில் சிக்கியதால், அவர் முன்பு நினைத்தபடி தற்கொலைத் தாக்குதலை நடத்த முடியாமல் போகிறது.

குரிபயாஷி கடுமையாகக் காயமடைந்து உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் இருக்கிறார். அவரது உதவியாளரான லெப்டினன்ட் புஜிதா, அவரை அங்கிருந்து இழுத்துச் சென்று பாதுகாப்பான இடத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறார்.

போரின் இறுதிக் கட்டத்தில் குரிபயாஷி இனி உயிர் பிழைப்பது கடினம் என்பதை உணர்கிறார். அப்போது அவர் புஜிதாவிடம், தனது ஜப்பானிய வாளால் தலையை வெட்டிக் கொல்லும்படி கட்டளையிடுகிறார்.

ஜப்பானிய ராணுவ மரபின்படி, தற்கொலை செய்யும் ஒருவரின் தலையை அவரது உதவியாளர் வாளால் வெட்டுவது வழக்கமாக இருந்தது.

ஆனால், குரிபயாஷியின் இந்தக் கடைசி விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு முன்பே, அமெரிக்கத் துப்பாக்கி வீரர் ஒருவர் சுட்டதில் புஜிதா கொல்லப்படுகிறார்.

அந்த நேரத்தில் சாய்கோ, தலைமையகத்திலிருந்து வெளியேறுவதற்குத் தயாராகிறான். குரிபயாஷி பாதுகாத்து வந்த கடிதங்கள் அடங்கிய ஒரு பையை அவன் எடுத்துச் செல்கிறான்.

அந்தக் கடிதங்களை எதிரிகளின் கைகளில் சிக்காமல் பாதுகாப்பதற்காக, அவற்றை ஒரு இடத்தில் புதைத்துவிட்டு அங்கிருந்து வெளியேறுகிறான். பின்னர் அவன் மீண்டும் குரிபயாஷியைச் சந்திக்கிறான்.

உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருக்கும் குரிபயாஷி, தான் இறந்த பிறகு தனது உடலை யாரும் கண்டுபிடிக்க முடியாத இடத்தில் புதைக்கும்படி சாய்கோவிடம் கேட்டுக்கொள்கிறார்.

தனது உடல் எதிரிகளின் கைகளில் சிக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்பதே அவரது விருப்பம். அதன் பிறகு, போருக்கு முன்பு அமெரிக்காவில் இருந்தபோது தனக்குப் பரிசாக வழங்கப்பட்டிருந்த கைத்துப்பாக்கியை அவர் எடுக்கிறார்.

அது அமெரிக்காவில் தயாரிக்கப்பட்ட எம்1911 வகைத் துப்பாக்கி. அந்தத் துப்பாக்கியைக் கொண்டு குரிபயாஷி தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டு உயிரை மாய்த்துக்கொள்கிறார்.

குரிபயாஷியின் கடைசி விருப்பத்தை மதிக்கும் சாய்கோ, அவரது உடலை அங்கிருந்து எடுத்துச் சென்று புதைக்கிறான். இவ்வாறு தனது உயிரைக் காப்பாற்றிய தளபதியின் இறுதிக் கடமையையும் அவன் நிறைவேற்றுகிறான்.

சில காலத்திற்குப் பிறகு, அமெரிக்கக் கடற்படை வீரர்கள் அடங்கிய ஒரு படைப்பிரிவு புஜிதாவின் உடலைக் கண்டுபிடிக்கிறது.

அப்போது சாய்கோ மீண்டும் அந்த இடத்திற்குத் திரும்பி வருகிறான். அமெரிக்க வீரர்களில் ஒருவர் குரிபயாஷிக்குச் சொந்தமான கைத்துப்பாக்கியை எடுத்திருப்பதை அவன் பார்க்கிறான்.

தனது தளபதியின் உடலுடன் புதைக்கப்பட வேண்டிய அந்தத் துப்பாக்கி, எதிரியின் கையில் இருப்பதைக் கண்டதும் சாய்கோ கடுமையான ஆத்திரமடைகிறான்.

உடனே அந்த அமெரிக்க வீரர்களைத் தாக்குகிறான். ஆனால், அமெரிக்க வீரர்கள் அவனை அடக்கி, அவர்களது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருகின்றனர்.
பின்னர் காயமடைந்த அமெரிக்கக் கடற்படை வீரர்கள் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருக்கும் கடற்கரைப் பகுதிக்கு சாய்கோவும் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்.

அங்கு காயமடைந்த வீரர்களுடன் அவனும் ஒரு கொட்டகையில் கிடத்தப்படுகிறான். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவன் விழித்துக்கொள்கிறான். அப்போது அவனது கண்களுக்கு முன்னால் மாலை நேரச் சூரியன் மறையும் காட்சி தெரிகிறது.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த சாய்கோ புன்னகைக்கிறான். இதுவரை மரணம், அழிவு, போர், இழப்பு ஆகியவற்றையே பார்த்துவந்த அவனுக்கு, அந்தக் கணத்தில் என்ன நிகழ்கிறது என்பது தெளிவாக விளக்கப்படுவதில்லை.
ஆனால், அவன் உயிருடன் இருக்கிறான் என்பது மட்டும் அந்த இறுதிக் காட்சியில் உறுதியாகிறது.

கதை மீண்டும் 2005ஆம் ஆண்டுக்குத் திரும்புகிறது. ஐவோ ஜிமா தீவில் சுரங்கப் பாதைகளை ஆய்வு செய்துகொண்டிருந்த ஜப்பானியத் தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் தங்களது அகழ்வாராய்ச்சியை நிறைவு செய்கின்றனர்.

அப்போது மண்ணுக்குள் புதைக்கப்பட்டிருந்த கடிதங்களின் பையை அவர்கள் கண்டுபிடிக்கின்றனர். அந்தப் பையைத் திறந்ததும், அதற்குள் பல கடிதங்கள் இருப்பது தெரியவருகிறது.

அவை போரில் பங்கேற்ற ஜப்பானிய வீரர்கள் எழுதிய கடிதங்கள். அந்தக் கடிதங்கள் ஒவ்வொன்றும் போர்க்களத்தில் இருந்த வீரர்களின் வாழ்க்கையையும், அவர்களது குடும்பங்களையும், அவர்கள் எதிர்கொண்ட துயரங்களையும் நினைவூட்டுகின்றன.

கடிதங்கள் பையிலிருந்து வெளியே சிதறும்போது, அவற்றை எழுதிய ஜப்பானிய வீரர்களின் குரல்கள் ஒலிக்கின்றன. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு போர்க்களத்தில் உயிரிழந்தவர்களின் குரல்கள், அவர்கள் எழுதிய கடைசிக் கடிதங்களின் வழியாக மீண்டும் கேட்கப்படுகின்றன. இதனுடன் திரைப்படம் நிறைவடைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்மூன்றாம்நூறு
#கீதப்பரியன்கோலடன்க்ளோப்
#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்பியர்

ஆன் தி ஆடமன்ட் On the Adamant 2024

ஒரு மனிதரை மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர் என்று அடையாளப்படுத்திவிட்டால், அவருக்குள் இருக்கும் தனித்துவமான சிந்தனைகள், கலைத்திறன், கற்பனை, உணர்வுகள் ஆகிய அனைத்தையும் நாம் மறந்துவிடுகிறோமா? 

அல்லது அவர்களுடைய உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான பொறுமையும் வாய்ப்பும் நம்மிடம் இல்லையா?

 மருத்துவம், சமூகப் பார்வை, மனித உறவுகள் ஆகியவற்றின் இடையே எழும் இந்த முக்கியமான கேள்வியை மிகவும் இயல்பான அணுகுமுறையில் ஆராய்கிறது பிரெஞ்சு இயக்குநர் நிக்கோலா பிலிபேரின் 2023-ஆம் ஆண்டு ஆவணப்படமான ஆன் தி ஆடமன்ட் On the Adamant.

பாரிஸ் நகரத்தின் செய்ன் ஆற்றில் மிதக்கும் ஒரு கட்டடம்தான் இந்த ஆவணப்படத்தின் மையம். 
ஆடமன்ட் (L'Adamant) என்று அழைக்கப்படும் இந்த மிதக்கும் பகல்நேரப் பராமரிப்பு மையம், மனநலப் பாதிப்புகளுடன் வாழும் பெரியவர்களுக்காக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. 

சார்லஸ் டி கோல் பாலத்தின் அடிப்பகுதியில், செய்ன் ஆற்றின் வலது கரையில் அமைந்துள்ள இந்த மையம், பாரிஸின் முதல் நான்கு நிர்வாகப் பகுதிகளில் வசிக்கும் மனநலப் பாதிப்புடையவர்களுக்கு உதவுகிறது.

 வழக்கமான மனநல மருத்துவமனைகளைப் போல நோயாளிகளைத் தனிமைப்படுத்தி வைத்துச் சிகிச்சையளிப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களை அன்றாட வாழ்க்கையுடன் மீண்டும் இணைப்பதற்கான சூழலை இம்மையம் உருவாக்குகிறது.

மனநலப் பாதிப்புடையவர்களுக்கு மருந்துகளும் மருத்துவ ஆலோசனைகளும் மட்டுமே வாழ்க்கையைச் சீரமைத்துவிடுவதில்லை. 
மற்ற மனிதர்களுடன் பழகுவது, தங்களுடைய எண்ணங்களை வெளிப்படுத்துவது, ஒரு குறிப்பிட்ட ஒழுங்குடன் அன்றாடப் பணிகளில் ஈடுபடுவது, தங்களுக்குள் இருக்கும் திறமைகளைக் கண்டறிவது போன்றவையும் அவர்களுடைய மறுவாழ்வில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

 இந்தப் புரிதலின் அடிப்படையில்தான் ஆடமன்ட் மையம் செயல்படுகிறது. இங்கு வருபவர்களுக்காகப் பல்வேறு பயிற்சிப் பட்டறைகள் நடத்தப்படுகின்றன. சமூக வாழ்க்கையுடன் மீண்டும் இணைவதற்கான உளவியல் மற்றும் நடைமுறை உதவிகளும் வழங்கப்படுகின்றன. 

இதன் மூலம் சிகிச்சை என்பது மருத்துவர்களுக்கும் நோயாளிகளுக்கும் இடையிலான ஒருவழித் தொடர்பாக இல்லாமல், மனிதர்களுக்கிடையிலான பரஸ்பர உறவாக மாறுகிறது.

இந்த மையத்தின் செயல்பாடுகளில் பல்வேறு துறைகளைச் சேர்ந்தவர்கள் இணைந்து பணியாற்றுகிறார்கள். மனநல மருத்துவர்கள், உளவியலாளர்கள், செவிலியர்கள், தொழில்சார் சிகிச்சையாளர்கள், சிறப்புக் கல்வியாளர்கள், உடல் இயக்கத் திறன் தொடர்பான நிபுணர்கள், மருத்துவமனைப் பணியாளர்கள், கலைச் சிகிச்சையாளர்கள் எனப் பலரும் அங்கு வரும் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையைச் சீரமைக்க உதவுகிறார்கள். 

இவர்களுடைய பணி வெறுமனே மருத்துவச் சிகிச்சையுடன் முடிந்துவிடுவதில்லை. ஒவ்வொருவருடைய தனிப்பட்ட தேவைகளையும் புரிந்துகொண்டு, அவர்கள் மற்றவர்களுடன் இயல்பாகப் பழகுவதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதிலும் கவனம் செலுத்துகிறார்கள்.

மையத்தின் அன்றாடச் செயல்பாடுகளுக்குள் இயக்குநர் நம்மை அழைத்துச் செல்லும்போது, அங்கு நிகழும் சிறிய சந்திப்புகளும் உரையாடல்களும் திரைப்படத்தின் முக்கியமான பகுதிகளாக மாறுகின்றன.

 பயிற்சிப் பட்டறைகளில் பங்கேற்பவர்கள் தங்களுடைய எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள். ஒருவருக்கொருவர் உரையாடுகிறார்கள். புதியவர்கள் மையத்திற்கு வரும்போது அவர்களை வரவேற்கிறார்கள்.

 பணியாளர்களுக்கும் மையத்திற்கு வருபவர்களுக்கும் இடையில் நடைபெறும் முறைசாராத உரையாடல்களும் அங்கு உருவாகும் மனித உறவுகளும் அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான பகுதிகளாகப் பதிவாகின்றன. 

இங்கு ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் தங்களுடைய தனித்துவத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கான இடம் கிடைக்கிறது.

இந்தச் சூழலின் முக்கியத்துவம், மனநல மருத்துவத் துறையில் நிலவும் மனிதநேயமற்ற அணுகுமுறைக்கு எதிராக ஆடமன்ட் மையம் செயல்படும் விதத்தில்தான் இருக்கிறது. 

மனநலப் பாதிப்புடையவர்களை அவர்களுடைய நோயின் அடிப்படையில் மட்டும் மதிப்பிடாமல், தனித்துவமான விருப்பங்களும் சிந்தனைகளும் திறமைகளும் கொண்ட மனிதர்களாக அணுகுவது இம்மையத்தின் அடிப்படை அணுகுமுறையாக இருக்கிறது. 

மனநல மருத்துவத்தின் பெயரால் மனிதர்களின் தனித்துவம் அழிக்கப்படுவதையும், அவர்களுடைய உணர்வுகள் புறக்கணிக்கப்படுவதையும் முடிந்தவரை எதிர்க்கும் பணியாளர்களின் முயற்சியை இயக்குநர் தனது பதிவில் முன்னிறுத்துகிறார்.

இந்தத் திரைப்படத்தை உருவாக்குவதற்கான எண்ணம் இயக்குநருக்கு திடீரென உருவானதல்ல. 1995-ஆம் ஆண்டு அவர் உருவாக்கிய La Moindre des choses திரைப்படத்தின் படப்பிடிப்புக் காலத்திலிருந்தே உளவியலாளரும் உளப்பகுப்பாய்வு நிபுணருமான லிண்டா டி ஜிட்டருடன் அவருக்குப் பழக்கம் இருந்தது. 

அவர் மூலமாகவே 2010-களின் தொடக்கத்தில் ஆடமன்ட் திட்டத்தைப் பற்றி இயக்குநர் அறிந்துகொண்டார். அந்த மையத்தின் உருவாக்கத் திட்டம் நிறைவடைய ஏழு அல்லது எட்டு ஆண்டுகள் ஆன நிலையில், அங்கிருந்த பயிற்சிப் பட்டறைக் குழுவினரின் அழைப்பை ஏற்று அவர் அங்கு சென்றார்.

 அங்கு இருந்தவர்களுடனான சந்திப்பும் அவர்களுடைய கருத்துகளும் அவரை மிகவும் உற்சாகப்படுத்தின. அந்த அனுபவமே பின்னர் இந்த உணர்ச்சிமிகு ஆவணப்படத்தை உருவாக்குவதற்கான உந்துதலாக அமைந்தது.

ஒரு குறிப்பிட்ட கதாபாத்திரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து அதன் வாழ்க்கையைத் தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை பின்தொடர்வது என்ற வழக்கமான அணுகுமுறையை இயக்குநர் இங்கு மேற்கொள்ளவில்லை. 

ஒருவரைச் சந்திப்பது, அவரைப் பின்தொடர்வது, பின்னர் அவரிடமிருந்து விலகி வேறொருவரிடம் செல்வது, சில நேரங்களில் மீண்டும் அதே நபரைச் சந்திப்பது எனப் பல்வேறு அனுபவங்களை ஒன்றிணைக்கும் சுதந்திரமான கட்டமைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தார். 

ஒரு கூட்டம், பயிற்சிப் பட்டறை, புதியவரை வரவேற்கும் நிகழ்வு, இரண்டு மனிதர்களுக்கு இடையிலான சாதாரண உரையாடல் என அந்த இடத்தில் இயல்பாக நிகழும் தருணங்களே திரைப்படத்தின் உள்ளடக்கமாக அமைகின்றன.

இந்த அணுகுமுறை படத்தின் ஒளிப்பதிவு மற்றும் படத்தொகுப்பிலும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஒளிப்பதிவை நிக்கோலா பிலிபேரே மேற்கொண்டுள்ளார். 

படத்தொகுப்பில் அவருடன் ஜனுஷ் பரானெக்கும் இணைந்துள்ளார். ஒரே இடத்தில் நடைபெறும் பல்வேறு நிகழ்வுகளைத் தொடர்புபடுத்தி, அங்குள்ள மனிதர்களின் வாழ்க்கையைப் படிப்படியாக அறிமுகப்படுத்தும் வகையில் படத்தொகுப்பு அமைந்துள்ளது. 

ஒரு நிகழ்விலிருந்து இன்னொரு நிகழ்வுக்குச் செல்லும்போது, அவற்றை வலுக்கட்டாயமாக ஒரே கதைக்குள் அடைக்காமல், அந்த இடத்தின் இயல்பான வாழ்க்கை ஓட்டத்திற்கே முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது.

 இதனால் ஆடமன்ட் மையத்தின் ஒட்டுமொத்தச் சூழலையும் அங்கு பணியாற்றுபவர்களுக்கும் வருபவர்களுக்கும் இடையிலான உறவுகளையும் பார்வையாளர்கள் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

மனநலப் பாதிப்புகளைத் திரைப்படமாகப் பதிவு செய்வது மிகவும் கவனமாகக் கையாளப்பட வேண்டிய ஒன்று. 

பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வாழ்க்கையைப் பரபரப்பான காட்சிகளாக மாற்றுவதோ, அவர்களுடைய செயல்பாடுகளைப் பார்வையாளர்களின் அனுதாபத்தைப் பெறுவதற்கான கருவியாகப் பயன்படுத்துவதோ எளிதான வழி. ஆனால் நிக்கோலா பிலிபேர் அந்த வழியில் செல்லாமல், மனிதர்களை அவர்களுடைய இயல்பிலேயே அணுகுகிறார். 

அவர்களுடைய அன்றாட நடவடிக்கைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதன் மூலம், மனநலப் பாதிப்புடையவர்களைப் பற்றிய பொதுவான முன்முடிவுகளைத் தவிர்க்கிறார்.

திதி ஹாலிவுட் ரிப்போர்ட்டர் இதழ், தனித்துவமான கலை வெளிப்பாடுகளைக் கொண்ட மனிதர்களின் உலகத்தை அழகாகப் பதிவு செய்திருப்பதாக இப்படத்தைப் பாராட்டியது. சரியான இடமும் வாய்ப்பும் கிடைக்கும்போது மனிதர்களால் எத்தகைய திறமைகளை வெளிப்படுத்த முடியும் என்பதற்கான நெகிழ்ச்சியான சாட்சியாக இப்படம் அமைகிறது என்பதே அந்த இதழின் மதிப்பீடு.

வெரைட்டி இதழ், இயக்குநரின் நுட்பமான கவனிப்புத் திறனை வெளிப்படுத்தும் அன்பான படைப்பாக இதனைப் பாராட்டியது. சினியூரோப்பா இதழ், இயக்குநரின் அணுகுமுறையில் காணப்படும் இயல்புத்தன்மை, கவித்துவம், மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் ஆழம் ஆகியவற்றைச் சிறப்பித்தது.

ஸ்கிரீன் டெய்லி இதழ், ஃபிரெடெரிக் வைஸ்மேனின் ஆவணப்படங்களில் காணப்படும் நிறுவனங்களின் ஒட்டுமொத்தச் செயல்பாடுகளை ஆராயும் அணுகுமுறையிலிருந்து இந்தப் படம் வேறுபடுவதைச் சுட்டிக்காட்டியது. ஒரு நிறுவனத்தின் நிர்வாக முறைகளை மட்டும் விவரிப்பதற்குப் பதிலாக, அங்குள்ள மனிதர்களின் தனிப்பட்ட ஆளுமைகளுக்கும் அவர்களுடைய இருப்புக்கும் முக்கியத்துவம் அளிப்பதே இப்படத்தின் தனிச்சிறப்பு என்று பாராட்டியது.

ஸ்லான்ட் மேகஸின், மனநலப் பாதிப்புகளையும் அவற்றுடன் வாழும் மனிதர்களையும் திரைப்படத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதில் உள்ள சிக்கல்களை எடுத்துரைத்ததுடன், இயக்குநர் மிகைப்படுத்தப்பட்ட உணர்ச்சிகளையும் செயற்கையான பரிதாபத்தையும் பெரும்பாலும் தவிர்த்திருப்பதையும் பாராட்டியது.

விமர்சன ரீதியாக, ராட்டன் டொமேட்டோஸ் தளத்தில் 20 விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 95 சதவீத ஆதரவையும், 10-க்கு 7.3 சராசரி மதிப்பெண்ணையும் இப்படம் பெற்றது. மெட்டாகிரிட்டிக் தளத்தில் ஐந்து விமர்சனங்களின் அடிப்படையில் 100-க்கு 75 மதிப்பெண்களைப் பெற்றது.

2023 பிப்ரவரி 24 அன்று நடைபெற்ற 73-வது பெர்லின் சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் உலகத் திரையிடல் கண்ட இப்படம், போட்டிப் பிரிவில் இடம்பெற்றது. பிப்ரவரி 26 அன்று அறிவிக்கப்பட்ட விருதுகளில் சிறந்த திரைப்படத்திற்கான தங்கக் கரடி விருதை வென்றது. 

விருதை அறிவித்த நடுவர் குழுவின் தலைவரான கிறிஸ்டன் ஸ்டீவர்ட், திரைப்படத்தின் நேர்த்தியான உருவாக்கத்தையும் மனித வெளிப்பாட்டின் இன்றியமையாத தேவையை உணர்த்தும் அதன் ஆற்றலையும் பாராட்டினார். 

விருதைப் பெற்றுக்கொண்ட இயக்குநர், ஆவணப்படமும் தனித்துவமான திரைக்கலைப் படைப்பாக அங்கீகரிக்கப்படுவது தனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியளிப்பதாகத் தெரிவித்தார். இதே விழாவில் சமய நல்லிணக்க நடுவர் குழுவின் சிறப்புக் குறிப்பையும் இப்படம் பெற்றது. பெர்லின் விழாவின் ஆவணப்பட விருதுக்கும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.

பிரான்சில் 2023 ஏப்ரல் 19 அன்று திரையரங்குகளில் வெளியான இப்படம், பின்னர் பல்வேறு சர்வதேசத் திரைப்பட விழாக்களிலும் திரையிடப்பட்டது. 57-வது கார்லோவி வேரி சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவின் ஹொரைசன்ஸ் பிரிவில் ஜூன் 30 அன்று திரையிடப்பட்டது.

 செப்டம்பர் மாதம் நடைபெற்ற 2023 சினிஃபெஸ்ட் சட்பரி சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவிலும் இடம்பெற்றது. அதே ஆண்டின் செப்டம்பர் 22 அன்று நடைபெற்ற கல்கரி சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த சர்வதேச ஆவணப்படத்திற்கான போட்டியில் பங்கேற்றது. 

அக்டோபர் 5 அன்று வான்கூவர் சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவின் இன்சைட்ஸ் பிரிவிலும், அக்டோபர் 6 அன்று 28-வது பூசான் சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவின் ஐகான் பிரிவிலும் திரையிடப்பட்டது. அக்டோபர் 12 அன்று 2023 பிஎஃப்ஐ லண்டன் திரைப்பட விழாவின் விவாதம் சார்ந்த பிரிவிலும் இடம்பெற்றது.

இதன் வெற்றிப் பயணம் அத்துடன் முடிவடையவில்லை. 36-வது ஐரோப்பிய திரைப்பட விருதுகளில் ஐரோப்பிய ஆவணப்படப் பிரிவுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. 2024 ஜனவரி 22 அன்று நடைபெற்ற 29-வது லூமியர் விருதுகளில் சிறந்த ஆவணப்படப் பிரிவிலும், பிப்ரவரி 23 அன்று நடைபெற்ற 49-வது சீசர் விருதுகளில் சிறந்த ஆவணப்படத்திற்கான பிரிவிலும் பரிந்துரைகளைப் பெற்றது. 

ஏப்ரல் 16 அன்று அறிவிக்கப்பட்ட ஐரோப்பிய நாடாளுமன்றத்தின் லக்ஸ் பார்வையாளர் விருதுக்கும் தேர்வானது. 2023-ஆம் ஆண்டில் பெர்லின் திரைப்பட விழாவில் கவனம் பெற்ற 15 படங்களின் பட்டியலில் ஸ்கிரீன் இன்டர்நேஷனல் இதழ் இப்படத்திற்கு இரண்டாவது இடத்தையும் வழங்கியது.

சுமார் 109 நிமிடங்கள் ஓடும் இந்தப் பிரெஞ்சு ஆவணப்படம், 2023-ஆம் ஆண்டின் குறிப்பிடத்தக்க மனிதநேயப் படைப்புகளில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது.

 சுமார் 8,14,680 அமெரிக்க டாலர் வசூலைப் பெற்ற இப்படத்தின் முக்கியத்துவம் அதன் வணிக வெற்றியைவிட, ஆவணப்பட வடிவத்தின் வழியாக ஒரு தனித்துவமான மனிதச் சூழலை உலக சினிமாவின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவந்ததில் இருக்கிறது.

மனிதர்களை அவர்களுடைய குறைபாடுகளால் மட்டும் அளவிடும் சமூகப் பார்வைக்கு மாற்றாக, அவர்களுடைய தனித்துவத்தையும் வெளிப்பாட்டுத் திறனையும் கவனிக்கத் தூண்டும் படைப்பாக  நினைவில் நிற்கிறது. 

ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள அவனுடைய மருத்துவ அடையாளத்தைத் தாண்டிப் பார்க்க வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துவதோடு, ஆவணப்படம் என்பது பெரிய சம்பவங்களையும் அதிர்ச்சியூட்டும் நிகழ்வுகளையும் மட்டுமே பதிவு செய்ய வேண்டியதில்லை என்பதையும் நிரூபிக்கிறது. 

சில மனிதர்கள் ஒன்றாக அமர்ந்து பேசுவதும், தங்களுக்குள் இருக்கும் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வதும், மற்றவர்களுடன் இணைந்து ஒரு நாளைக் கழிப்பதும்கூட ஆழமான திரைப்பட அனுபவமாக மாற முடியும் என்பதற்கு நிக்கோலா பிலிபேரின் இந்தப் படைப்பு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

#கீதப்ப்ரியன்கோல்டன்பியர்
#கீதப்ப்ரியன்ஆவணப்படம்

ஹியர்ஸ் டு யூ அண்ட் அஸ்! Here's to You and Us! 2023.

ஒரு நாட்டின் அரசியல் வரலாறு  மன்னர்கள், தலைவர்கள், போர்கள், ஆட்சிமாற்றங்கள் ஆகியவற்றின் தொகுப்பு மட்டும்தானா? 

அல்லது அந்த வரலாற்றின் பின்னால் அச்சத்துடனும், நம்பிக்கையுடனும், இழப்புகளுடனும் வாழ்ந்த சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்க்கையும்தான் உண்மையான வரலாறா? 

இந்தக் கேள்வியை மையமாகக் கொண்டு உருவாகியிருக்கும் ரஷ்யத் திரைப்படம், ‘ஹியர்ஸ் டு யூ அண்ட் அஸ்!’ Here's to You and Us!, 2023. 

இயக்குநர் ஆண்ட்ரே ஸ்மிர்னோவ் எழுதி, இயக்கி, தயாரித்திருக்கும் இத்திரைப்படம், சோவியத் ஒன்றியத்தின் வரலாற்றில் மிகவும் பதற்றமான காலகட்டங்களில் ஒன்றான ஸ்டாலினின் ஆட்சியின் இறுதிக்காலத்தைப் பின்னணியாகக் கொண்டுள்ளது.

1952-ஆம் ஆண்டின் இறுதிப்பகுதியையும் 1953-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தையும் களமாகக் கொண்டிருக்கும் இத்திரைப்படத்தின் மிக முக்கியமான தனித்துவம், அரசியல் வரலாற்றை அதிகார மையங்களிலிருந்து அணுகாமல், ஒரு சாதாரண குடியிருப்பில் வாழும் குடும்பங்களின் வழியாக அணுகுவதுதான். 

மாஸ்கோவின் ஒரு பொதுக் குடியிருப்பில் வெவ்வேறு சமூகப் பின்னணிகளையும் அரசியல் நம்பிக்கைகளையும் கொண்ட மனிதர்கள் ஒரே இடத்தில் வாழ்கின்றனர். 

அவர்களுடைய அன்றாட வாழ்க்கையே அக்காலத்திய சோவியத் சமூகத்தின் முரண்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான களமாக அமைகிறது. 

தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும் அரசியல் அதிகாரத்திற்கும் இடையே பிரிக்க முடியாத தொடர்பு இருந்த ஒரு காலத்தை இத்தகைய அணுகுமுறை இயல்பாக உணர்த்துகிறது.

இயக்குநர் ஆண்ட்ரே ஸ்மிர்னோவின் கதை சொல்லும் அணுகுமுறையில் கவனிக்க வேண்டிய அம்சம், அரசியல் சித்தாந்தங்களின் மோதலை வெறும் கருத்தியல் விவாதமாகச் சுருக்கிவிடாமல், வெவ்வேறு தலைமுறைகளைச் சேர்ந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கைப் பார்வைகளுடன் இணைத்திருப்பதாகும்.

 மார்க்சியத்தை விமர்சிக்கும் தத்துவப் பேராசிரியர் பாவெல் பெட்கேவிச் (ஆண்ட்ரேய் ஸ்மோல்யகோவ்), பழைய உயர்குடிப் பின்னணியைக் கொண்ட ஏஞ்சலினா ஃபியோதரோவ்னா (இரினா ரோசானோவா), கம்யூனிஸ்ட் கொள்கைகளில் நம்பிக்கை கொண்ட போரிஸ் (அலெக்சாண்டர் உஸ்தியுகோவ்) ஆகியோரின் வழியாக வெவ்வேறு உலகப் பார்வைகள் ஒரே குடும்பச் சூழலில் எதிரெதிராக நிறுத்தப்படுகின்றன. 

இதன் மூலம் ஒரு நாட்டின் அரசியல் மாற்றம் என்பது ஆட்சியாளர்களின் முடிவுகளால் மட்டுமே நிகழ்வதில்லை; அது குடும்பங்களின் சிந்தனைகளிலும் உறவுகளிலும் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதைத் திரைப்படம் ஆராய்கிறது.

திரைக்கதையின் முக்கியமான பலம், தனிமனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் அக்காலத்திய அரசியல் சூழலையும் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றைப் பிரிக்க முடியாத வகையில் இணைத்திருப்பதாகும். 

குறிப்பாக, ஸ்டாலினின் இறுதிக்காலத்தில் நிலவிய யூதர்களுக்கு எதிரான ஒடுக்குமுறையும், மருத்துவர்கள் மீதான சதி குற்றச்சாட்டுகளும் திரைப்படத்தின் சமூகப் பின்னணிக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன. 

யூத மருத்துவர் டோர்ஃப்மேன் (லியோனிட் யார்மோல்னிக்) மற்றும் அவரது குடும்பத்தினர் வழியாக இன அடையாளம் ஒருவருடைய பாதுகாப்பையும் சமூக வாழ்க்கையையும் எவ்வாறு பாதிக்கக்கூடியதாக மாறுகிறது என்ற அம்சம் இடம்பெறுகிறது. 

அரசியல் அதிகாரம் மனிதர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்குள் எவ்வளவு ஆழமாக ஊடுருவ முடியும் என்பதையும், அச்சம் நிறைந்த சூழலில் மனித உறவுகள் எத்தகைய அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகின்றன என்பதையும் இந்தப் பின்னணி வலியுறுத்துகிறது.

கதாபாத்திர உருவாக்கத்தில் இயக்குநர் எடுத்திருக்கும் அணுகுமுறையும் குறிப்பிடத்தக்கது. ஒரே அரசியல் சூழலில் வாழ்ந்தாலும் அனைவரும் ஒரே மாதிரியாகச் சிந்திப்பதில்லை.

 ஒருவருக்கு நம்பிக்கையாக இருப்பது இன்னொருவருக்கு அச்சுறுத்தலாக இருக்கலாம். ஒருவருடைய கொள்கை மீதான பற்றுதல் மற்றொருவருடைய வாழ்க்கை அனுபவங்களுடன் முரண்படலாம். 

இத்தகைய வேறுபாடுகளை மையமாகக் கொண்டிருப்பதால், கதாபாத்திரங்கள் அரசியல் கருத்துகளை வெளிப்படுத்துவதற்கான கருவிகளாக மட்டும் இல்லாமல், தனித்துவமான வாழ்க்கைப் பின்னணியைக் கொண்ட மனிதர்களாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றனர்.

தினா (யூலியா ஸ்னிகிர்) என்ற கதாபாத்திரத்தின் வழியாக இளம் தலைமுறையின் வாழ்க்கை அனுபவங்களுக்கும் குடும்பத்தின் பழைய சிந்தனைப் பின்னணிக்கும் இடையிலான தொடர்பு உருவாக்கப்படுகிறது. 

அதேபோல், இவான் (அலெக்சாண்டர் குஸ்நெட்சோவ்) என்ற எம்.ஜி.பி. அதிகாரியின் கதாபாத்திரம், அரசின் பாதுகாப்பு அமைப்பில் பணியாற்றும் ஒருவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும் அவரது சோகமான கடந்தகாலத்தையும் இணைக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளது. 

இத்தகைய கதாபாத்திரத் தேர்வுகள், மனிதர்களை அவர்களுடைய தொழில், அரசியல் சார்பு அல்லது சமூக அடையாளம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மட்டுமே மதிப்பிட முடியாது என்ற நுணுக்கமான பார்வையை உருவாக்குகின்றன.

நடிப்பில், வெவ்வேறு தலைமுறைகளையும் சமூகப் பின்னணிகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அனுபவமிக்க நடிகர்கள் ஒன்றிணைந்திருப்பது திரைப்படத்தின் கதாபாத்திர உலகத்திற்கு வலிமை சேர்க்கிறது.

 குறிப்பாக, குடும்பத்திற்குள் நிலவும் கருத்தியல் வேறுபாடுகளையும், அறிவுஜீவிகளின் மனநிலையையும், அரசியல் அச்சத்தின் கீழ் வாழும் மக்களின் அனுபவங்களையும் வெளிப்படுத்த வேண்டிய பாத்திரங்கள் இதில் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.

 யூலியா ஸ்னிகிர், அலெக்சாண்டர் உஸ்தியுகோவ், அலெக்சாண்டர் குஸ்நெட்சோவ் ஆகியோருடன் ஆண்ட்ரேய் ஸ்மோல்யகோவ், இரினா ரோசானோவா, லியோனிட் யார்மோல்னிக், கலினா தியூனினா ஆகியோரின் பங்களிப்பும் இந்தக் கதாபாத்திரக் கூட்டத்திற்கு அனுபவச் செறிவை அளிக்கிறது.

திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவை செர்கெய் மெட்வெதேவ் கையாண்டுள்ளார். மாஸ்கோவின் வரலாற்றுச் சூழலையும், பொதுக் குடியிருப்பின் வழியாக வெளிப்படும் சமூக வாழ்க்கையையும் திரையில் உருவாக்குவதில் ஒளிப்பதிவுக்கு முக்கியப் பங்கு இருக்கிறது. 

குறிப்பாக, பல்வேறு குடும்பங்கள் ஒரே இடத்தில் வசிக்கும் சூழல் என்பது வெறும் பின்னணிக் காட்சியாக இல்லாமல், சமூக உறவுகளையும் மனிதர்களுக்கிடையிலான நெருக்கத்தையும் முரண்பாடுகளையும் வெளிப்படுத்தும் களமாக அமைகிறது. இதனால் திரைப்படத்தின் இடவமைப்பே அதன் கருப்பொருளுடன் தொடர்புடையதாகிறது.

அல்லா ஸ்ட்ரெல்னிகோவாவின் படத்தொகுப்பு, இரண்டரை மணி நேரம் நீளும் திரைப்படத்தின் கதை அமைப்பில் முக்கியமான தொழில்நுட்பப் பொறுப்பை ஏற்றிருக்கிறது.

 பல்வேறு கதாபாத்திரங்களையும் குடும்பச் சூழல்களையும் அரசியல் பின்னணியையும் கொண்ட கதையைத் தொடர்ச்சியாகக் கொண்டுசெல்ல வேண்டியிருப்பதால், நிகழ்வுகளுக்கு இடையிலான தொடர்பும் கதை சொல்லலின் ஒழுங்கும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. 

 இந்தப் படைப்பு, ஒரு குறுகிய சம்பவத்தை மட்டும் மையப்படுத்தாமல், குறிப்பிட்ட வரலாற்றுக் காலத்தின் மனித வாழ்க்கையை விரிவான திரைக்கதையின் வழியாக அணுகுகிறது.

இத்திரைப்படத்தின் மனிதநேயப் பார்வை அதன் முக்கியமான அம்சங்களில் ஒன்று. அரசியல் அடக்குமுறை என்பது ஒரு செய்தித்தாள் தலைப்பாகவோ, வரலாற்றுப் புத்தகத்தில் இடம்பெறும் தகவலாகவோ மட்டும் இருப்பதில்லை. 

அது ஒருவருடைய குடும்ப வாழ்க்கையையும், சமூக உறவுகளையும், மற்றவர்களை நம்பும் திறனையும் பாதிக்கக்கூடியது. குறிப்பாக, அச்சம் நிறைந்த சமூகத்தில் மனிதர்கள் தங்களுடைய பாதுகாப்பிற்காக எடுக்கும் முடிவுகளும், அவர்களுக்கிடையே உருவாகும் சந்தேகங்களும் எத்தகைய விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்ற கேள்வியை இத்திரைப்படத்தின் பின்னணி எழுப்புகிறது. 

இதனால் அரசியல் வரலாற்றை அறிந்திராத பார்வையாளருக்கும் மனித உறவுகளின் வழியாக அந்தக் காலத்தை அணுகுவதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

ஆண்ட்ரே ஸ்மிர்னோவ் தனது படைப்பில் பயன்படுத்தியிருக்கும் வரலாற்றுப் பின்னணி, வெறும் கால அடையாளமாக மட்டும் இல்லாமல், ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் வாழ்க்கையையும் புரிந்துகொள்வதற்கான அடிப்படையாக அமைகிறது. 

பழைய சமூக அமைப்பிலிருந்து வந்தவர்கள், புதிய அரசியல் கொள்கைகளை நம்புபவர்கள், இன அடையாளத்தின் காரணமாக அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்பவர்கள் எனப் பல்வேறு மனிதர்களின் வாழ்க்கையை ஒரே சமூகச் சூழலில் இணைத்திருப்பது இதன் தனித்துவம்.

 வரலாற்றை ஒரு குடும்பத்தின் அல்லது ஒரு தனிமனிதனின் அனுபவமாக அணுகும் இந்த அணுகுமுறை, பெரிய அரசியல் மாற்றங்களின் மனிதச் செலவைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

‘ஹியர்ஸ் டு யூ அண்ட் அஸ்!’ திரைப்படம், ஸ்டாலினின் ஆட்சிக்காலத்தைப் பற்றிய மற்றொரு வரலாற்றுப் பதிவாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், அரசியல் அதிகாரம், குடும்ப உறவுகள், சமூக அடையாளம், தனிமனித சுதந்திரம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் மனித வாழ்க்கையை ஆராயும் படைப்பாகத் திகழ்கிறது. 

அதன்  திரையனுபவம், ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தின் சமூகத்தையும் அந்தச் சமூகத்திற்குள் வாழ்ந்த மனிதர்களின் பல்வேறு உலகப் பார்வைகளையும் அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பை வழங்குகிறது. 

வரலாற்றுத் திரைப்படங்களை விரும்புபவர்களுக்கும், அரசியல் சூழல் சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்க்கையை எவ்வாறு மாற்றியமைக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள விரும்புபவர்களுக்கும் இந்த ரஷ்யத் திரைப்படம் கவனிக்கத்தக்க ஒரு தேர்வாக அமைகிறது.

==============================

படத்தின் கதை:-

1952-ஆம் ஆண்டின் இறுதிப் பகுதியிலிருந்து 1953-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கக் காலம் வரையிலான மாஸ்கோ நகரத்தில் இக்கதை நடைபெறுகிறது. 

அப்போது சோவியத் ஒன்றியத்தின் ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருந்த ஜோசப் ஸ்டாலினின் ஆட்சிக்காலம் அதன் இறுதிக்கட்டத்தை எட்டியிருந்தது.

 நாட்டில் அரசியல் அடக்குமுறையும், மக்களிடையே அச்சமும், சந்தேகமும் நிறைந்திருந்தன. குறிப்பாக, யூதர்களுக்கு எதிரான வெறுப்பும் ஒடுக்குமுறையும் அதிகரித்திருந்த காலம் அது. 

மருத்துவத் துறையில் பணியாற்றிய யூத மருத்துவர்கள் மீது சதி செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு, அவர்கள் கைது செய்யப்படும் சூழல் உருவாகியிருந்தது.

 இந்தச் சம்பவம் மருத்துவர்கள் மீதான சதி வழக்கு என்று அழைக்கப்பட்டது. இத்தகைய பதற்றமான அரசியல் சூழலின் பின்னணியில் பெட்கேவிச் குடும்பத்தின் வாழ்க்கை விரிகிறது.

மாஸ்கோவின் போல்ஷயா பைரோகோவ்கா பகுதியில் அமைந்துள்ள ஒரு பொதுவான குடியிருப்பில் பெட்கேவிச் குடும்பத்தினர் வசித்து வருகின்றனர். 

ஒரே கட்டிடத்தில் பல குடும்பங்கள் தனித்தனியாக வசித்தாலும், சமையலறை உள்ளிட்ட சில இடங்களை அனைவரும் பொதுவாகப் பயன்படுத்த வேண்டிய நிலை அங்கு இருக்கிறது,தரித்திரவாசம் தோற்கும் படி தான் கால் அற்ற கட்டில் முதல் அறைகலன்கள் அனைத்தும் உள்ளது  .

 இதனால் ஒவ்வொரு குடும்பத்தினரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையும் மற்றவர்களின் பார்வைக்கும் பேச்சுக்கும் உட்படுகிறது. வெவ்வேறு சமூகப் பின்னணி, அரசியல் நம்பிக்கை, இன அடையாளம் கொண்டவர்கள் ஒரே இடத்தில் வாழ்வதால் அவர்களுக்கிடையே கருத்து வேறுபாடுகளும் முரண்பாடுகளும் தொடர்ந்து உருவாகின்றன.

இந்தக் குடியிருப்பில் வசிக்கும் பெட்கேவிச் குடும்பத்தின் தலைவர் பாவெல் காசிமிரோவிச் (ஆண்ட்ரேய் ஸ்மோல்யகோவ்). அவர் தத்துவப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றியவர்.

 மார்க்சியக் கொள்கைகளை வெளிப்படையாக விமர்சிக்கும் அறிவுஜீவியாகவும், சோவியத் அரசின் அதிகாரப்பூர்வமான சித்தாந்தத்துடன் ஒத்துப்போகாதவராகவும் இருக்கிறார்.

 அவரது சிந்தனையும் கருத்துகளும் அப்போதைய அரசியல் சூழலில் ஆபத்தானவையாகக் கருதப்படக்கூடியவை. அவருடைய மனைவி ஏஞ்சலினா ஃபியோதரோவ்னா (இரினா ரோசானோவா). அவர் உயர்குடிப் பின்னணியைக் கொண்டவர்.

 பழைய சமூக அமைப்பில் வளர்ந்த அவருக்கும், புதிய சோவியத் ஆட்சியின் கட்டுப்பாடுகளுக்கும் இடையே ஒத்துப்போகாத பல விஷயங்கள் இருக்கின்றன. 

இருவரும் தங்களுடைய பழைய வாழ்க்கை முறையையும் சிந்தனைகளையும் கைவிட்டு, சோவியத் சமூகத்தின் புதிய நடைமுறைகளுக்கு ஏற்ப வாழ்வதில் சிரமப்படுகின்றனர்.

இவர்களுடைய மகள் தினா (யூலியா ஸ்னிகிர்). அழகும் அறிவும் கொண்ட இளம் பெண்ணான அவர், போரில் பங்கேற்று உயிர் பிழைத்தவரும், கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் கொள்கைகளில் நம்பிக்கை கொண்டவருமான போரிஸ் (அலெக்சாண்டர் உஸ்தியுகோவ்) என்பவரைத் திருமணம் செய்துகொள்கிறார். 

போரிஸ் மாஸ்கோ மெட்ரோ ரயில் கட்டுமானப் பணியில் தொழிலாளியாகப் பணியாற்றுகிறார். போரில் பெற்ற அனுபவங்களும், கம்யூனிஸ்ட் கொள்கைகள் மீதான அவரது பற்றும் அவருடைய வாழ்க்கைப் பார்வையை உருவாக்கியிருக்கின்றன. 

இதனால் அவர் வளர்ந்த குடும்பச் சூழலுக்கும், தினாவின் பெற்றோர் சார்ந்திருக்கும் பழைய அறிவுஜீவி மற்றும் உயர்குடி உலகத்திற்கும் இடையே அடிப்படையான வேறுபாடு நிலவுகிறது.

போரிஸ் இந்தக் குடும்பத்திற்குள் வந்த பிறகு, ஏற்கெனவே இருந்த கருத்து வேறுபாடுகள் மேலும் வெளிப்படத் தொடங்குகின்றன. 

ஒரு புறம் மார்க்சியத்தை விமர்சிக்கும் பாவெல் இருக்கிறார். மறுபுறம் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் கொள்கைகளில் நம்பிக்கை கொண்ட போரிஸ் இருக்கிறார். 

இருவருக்கும் இடையிலான அரசியல் மற்றும் சிந்தனை வேறுபாடு குடும்ப உறவுகளிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. தினா தனது கணவருக்கும் பெற்றோருக்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாடுகளுக்கு நடுவில் வாழ வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.

அந்தப் பொதுக் குடியிருப்பில் பெட்கேவிச் குடும்பத்தினர் மட்டுமல்லாமல், யூத மருத்துவரான டோர்ஃப்மேன் (லியோனிட் யார்மோல்னிக்) மற்றும் அவரது குடும்பத்தினரும் வசிக்கின்றனர்.

 டோர்ஃப்மேனின் மனைவி எஸ்தர் டேவிடோவ்னா (கலினா தியூனினா). மருத்துவர்கள் மீது அரசாங்கத்தின் சந்தேகமும், குறிப்பாக யூத மருத்துவர்களுக்கு எதிரான வெறுப்பும் அதிகரித்து வருவதால், இந்தக் குடும்பம் மிகுந்த அச்சத்துடன் வாழ வேண்டியிருக்கிறது. 

தங்களுடைய இன அடையாளமே தங்களுக்குப் பிரச்சினையாக மாறக்கூடிய சூழலில் அவர்கள் ஒவ்வொரு நாளையும் கவனமாகக் கடக்கின்றனர்.

அரசியல் சூழல் நாளுக்கு நாள் மோசமடைகிறது. அரசின் கண்காணிப்பும் விசாரணைகளும் தீவிரமடைகின்றன. 

மக்களிடையே ஒருவர் மீது ஒருவர் சந்தேகப்படுவதும், தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக மற்றவர்களிடமிருந்து விலகி நிற்பதும் அதிகரிக்கின்றன. 

அரசியல் அதிகாரிகளின் நடவடிக்கைகள் காரணமாகக் கைது நடவடிக்கைகள் நடைபெறுகின்றன. யார் எப்போது குற்றவாளியாக அறிவிக்கப்படுவார்கள், யாருடைய பெயர் அரசின் விசாரணையில் இடம்பெறும் என்பதை யாராலும் முன்கூட்டியே அறிய முடியாத நிலை உருவாகிறது.

இந்தச் சூழலில் பெட்கேவிச் குடும்பத்தினரின் வாழ்க்கையும் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுகிறது. அரசியல் கருத்து வேறுபாடுகள் மட்டுமல்லாமல், உயிர் பிழைப்பதற்கான அச்சமும் குடும்ப உறவுகளைப் பாதிக்கத் தொடங்குகின்றன. 

பாவெல் தனது கருத்துகளாலும், பழைய அறிவுஜீவி மற்றும் உயர்குடிப் பின்னணியாலும் அரசின் பார்வையில் சந்தேகத்திற்குரியவராக மாறுகிறார். இறுதியில் அவர் கைது செய்யப்படுகிறார். குடும்பத்திற்கு இது மிகப்பெரிய அதிர்ச்சியாக அமைகிறது.

பாவெல் கைது செய்யப்பட்ட சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து, போரிஸ் மீது தனது மாமனாரைக் காட்டிக்கொடுத்ததாகக் குற்றச்சாட்டு எழுகிறது. 

அதாவது, பாவெல் கைது செய்யப்படுவதற்குக் காரணமான துரோகச் செயலில் போரிஸுக்கும் தொடர்பு இருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது.

 இதனால் போரிஸ் மீது குடும்பத்தினருக்கு இருந்த நம்பிக்கை சிதைகிறது. ஏற்கெனவே அரசியல் சிந்தனைகளில் வேறுபட்டிருந்த போரிஸுக்கும் பெட்கேவிச் குடும்பத்தினருக்கும் இடையிலான உறவு மேலும் மோசமடைகிறது. 

அவர் தனது மனைவியின் குடும்பத்திலிருந்து அந்நியப்படுத்தப்படுகிறார். குடும்பத்திற்குள் ஏற்பட்ட இந்தப் பிரிவு, அரசியல் அடக்குமுறை எவ்வாறு தனிப்பட்ட உறவுகளையும் சிதைக்கிறது என்பதைக் காட்டும் முக்கியமான திருப்பமாக அமைகிறது.

இதற்கிடையில் தினாவின் வாழ்க்கையில் மற்றொரு நபர் அறிமுகமாகிறார். அவர் இவான் (அலெக்சாண்டர் குஸ்நெட்சோவ்). இவன் அரசின் பாதுகாப்புத் துறையான எம்.ஜி.பி.யில் அதிகாரியாகப் பணியாற்றுகிறார். 

அந்தக் காலத்தில் அரசின் பாதுகாப்பு அமைப்புகள் விசாரணைகள், கண்காணிப்புகள் மற்றும் கைது நடவடிக்கைகளில் முக்கியப் பங்கு வகித்தன. 

எனவே, இவான் பணிபுரியும் அமைப்பே அச்சத்தையும் அதிகாரத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒன்றாக இருக்கிறது.

ஆனால் இவானின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை சோகமான கடந்தகாலத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர் வெறுமனே அதிகாரியாக மட்டுமே காட்டப்படுவதில்லை; அவருக்குப் பின்னால் ஒரு துயரமான அனுபவம் இருப்பதும் வெளிப்படுகிறது.

 தினாவுக்கும் இவானுக்கும் இடையே அறிமுகம் ஏற்பட்டு, அது மெல்ல ஒரு காதல் உறவாக மாறுகிறது. ஏற்கெனவே தனது குடும்பத்தில் ஏற்பட்ட பிரிவினாலும், கணவருடனான உறவில் உருவான சிக்கல்களாலும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் தினாவின் வாழ்க்கையில் இந்தச் சந்திப்பு புதிய உணர்வுகளையும் நம்பிக்கையையும் ஏற்படுத்துகிறது. 

அவர்களுக்கிடையே உருவாகும் காதல் நீண்டகால அரசியல் அச்சத்தின் நடுவில் ஒரு சிறிய நிம்மதியையும் புதிய தொடக்கத்திற்கான சாத்தியத்தையும் உருவாக்குகிறது.

இவ்வாறு பாவெலின் கைது, போரிஸ் மீது எழும் துரோகக் குற்றச்சாட்டு, பெட்கேவிச் குடும்பத்திற்குள் ஏற்படும் பிரிவு, யூத மருத்துவரின் குடும்பம் எதிர்கொள்ளும் அச்சுறுத்தல், தினாவுக்கும் இவானுக்கும் இடையே உருவாகும் காதல் எனப் பல்வேறு சம்பவங்கள் ஒன்றோடொன்று இணைந்து நகர்கின்றன.

 ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய வாழ்க்கையையும் உறவுகளையும் காப்பாற்றிக்கொள்ளப் போராடும் நிலையில், நாட்டின் அரசியல் சூழல் தொடர்ந்து பதற்றத்திலேயே இருக்கிறது.

இறுதியில் 1953-ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் ஜோசப் ஸ்டாலின் இறக்கிறார். அவரது மரணம், நீண்டகாலமாக நிலவிய அரசியல் அடக்குமுறை நிறைந்த ஆட்சிக்காலத்தின் முடிவைக் குறிக்கும் முக்கியமான நிகழ்வாக அமைகிறது.

 இதுவரை அச்சத்திலும் சந்தேகத்திலும் வாழ்ந்த மக்களுக்கு, இனி நிலைமை மாறக்கூடும் என்ற நம்பிக்கை உருவாகிறது. அரசியல் சூழலில் ஒரு புதிய விழிப்புணர்வும் மாற்றத்திற்கான சாத்தியமும் தோன்றத் தொடங்குகின்றன.

ஆனால் ஸ்டாலினின் மரணத்துடன் அந்தக் காலத்தில் மக்களும் குடும்பங்களும் அனுபவித்த துயரங்கள் உடனடியாக மறைந்துவிடுவதில்லை.

 கைது செய்யப்பட்டவர்கள், பிரிந்த குடும்பங்கள், துரோகக் குற்றச்சாட்டுகளால் சிதைந்த உறவுகள், இனவெறியால் அச்சுறுத்தப்பட்ட மக்கள் எனப் பலருடைய வாழ்க்கையிலும் அந்த அடக்குமுறையின் காயங்கள் தொடர்ந்து நீடிக்கின்றன.

 தினாவின் வாழ்க்கையிலும், பெட்கேவிச் குடும்பத்தினரின் வாழ்க்கையிலும் நடந்த சம்பவங்கள் அந்தக் காலத்தின் பாதிப்புகளை விட்டுச் செல்கின்றன.

 நீண்டகால இருண்ட அரசியல் சூழலுக்குப் பிறகு ஒரு புதிய காலம் பிறக்கக்கூடும் என்ற நம்பிக்கை உருவாகினாலும், கடந்த காலத்தின் துயரங்களும் அதன் வடுக்களும் அப்படியே எஞ்சியிருக்கையில் படம் நிறைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்nika
#கீதப்ப்ரியன்ரஷ்யசினிமா
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

குறிச்சொற்கள் வைத்து தேடிப்படிக்க

சமூகம் (383) உலக சினிமாபார்வை (261) தமிழ் சினிமா (261) ஆஸ்கர் (214) கமல்ஹாசன் (130) மலையாளம் (89) சென்னை (82) கட்டிடக்கலை (80) கட்டுமானம் (73) ஹேராம் (54) வாஸ்து (47) கே.பாலசந்தர் (46) கலை (45) இசைஞானி (44) உலக சினிமா (43) ஆன்மீகம் (39) ஃப்ராடு (33) சினிமா (33) தமிழ்சினிமா (26) ஓவியம் (22) விமர்சனம் (22) மனையடி சாஸ்திரம் (21) உலக சினிமா பார்வை (18) இலக்கியம் (17) இசை (15) சினிமா விமர்சனம் (15) மோகன்லால் (15) அஞ்சலி (13) திரைப்படம் (12) ரஜினிகாந்த் (12) அரசியல் (11) ஒளிப்பதிவு (11) கோயன் பிரதர்ஸ் (10) பாலிவுட் (10) மோசடி (10) விருமாண்டி (10) சுஜாதா (9) இந்தியா (8) எம்ஜியார் (8) சத்யஜித் ரே (8) சரிதா (8) சுகுமாரன் (8) பாலு மகேந்திரா (8) மகாநதி (8) ஸ்ரீவித்யா (8) அயல் சினிமா (7) உலகசினிமா பார்வை (7) சிவாஜி கணேசன் (7) சீன வாஸ்து (7) ஆக்கம் (6) நடிப்பு (6) நட்பு (6) நூல் அறிமுகம் (6) மதுரை (6) அமீரகம் (5) கவிஞர் கண்ணதாசன் (5) சிபி மலயில் (5) திலகன் (5) தேவர் மகன் (5) நகைச்சுவை (5) பாரதிராஜா (5) மம்மூட்டி (5) மோகன் லால் (5) மோடி (5) இனப்படுகொலை (4) இளையராஜா (4) ஐவி சஸி (4) சுஹாசினி (4) ஜெயலலிதா (4) டார்க் ஹ்யூமர் (4) தமிழ் (4) நகர வடிவமைப்பு (4) நடிகர் திலகம் (4) நடைபயிற்சி (4) நவாஸுதீன் சித்திக்கி (4) பத்மராஜன் (4) பப்பேட்டா (4) பம்மல் (4) பரதன் (4) பரத்கோபி (4) பெங்காலி சினிமா (4) மீரா நாயர் (4) லாரி பேக்கர் (4) விருட்ச சாஸ்திரம் (4) ஆரோக்கியம் (3) எழுத்தாளர் (3) எழுத்தாளர் சுஜாதா (3) கவிதாலயா (3) சரத்பாபு (3) சிவகுமார் (3) ஜெயராம் (3) தாஸேட்டா (3) திருநீர்மலை (3) திரைவிமர்சனம் (3) துபாய் (3) தெலுங்கு சினிமா (3) நாயகன் (3) நெடுமுடிவேணு (3) பாரதியார் (3) புத்தக விமர்சனம் (3) மம்முட்டி (3) மரண தண்டனை (3) மலேசியா வாசுதேவன் (3) யேசுதாஸ் (3) ராஜேஷ் கண்ணா (3) லோஹிததாஸ் (3) வாகனம் (3) ஷோபா (3) ஸ்ரீதர் (3) ஸ்ரீதேவி (3) ஃப்ரென்சு சினிமா (2) அம்மா (2) ஆஸ்திரிய சினிமா (2) இனவெறி (2) இரானிய சினிமா (2) உலகம் (2) எம் எஸ் வி (2) ஏ.பி.நாகராஜன் (2) சத்யன் அந்திக்காடு (2) சமூக சேவை (2) சிந்தனை (2) சிறுகதை (2) சேரன் (2) ஜி.நாகராஜன் (2) ஜெயசூர்யா (2) ஜெயன் (2) டார்க்ஹ்யூமர் (2) திரை விமர்சனம் (2) தெலுங்கு (2) நாகராஜ் மஞ்சுளே (2) நிலம் (2) நுவார் (2) பக்தி இலக்கியம் (2) பாலகுமாரன் (2) பிஜேபி (2) பெட்ரோல் (2) மகாகவி (2) மகேந்திரன் (2) மதுவிலக்கு (2) ராஜா ரவிவர்மா (2) ராஜ்கபூர் (2) ரித்விக் கட்டக் (2) ருத்ரையா (2) ரோமன் பொலன்ஸ்கி (2) லதா மங்கேஷ்கர் (2) லோஹி (2) விஜயகாந்த் (2) விஜய்காந்த் (2) வித்யாசாகர் (2) வைரமுத்து (2) ஷோபனா (2) ஹிந்தி (2) ஹெல்மெட் (2) ஹேமமாலினி (2) A.K.லோஹிததாஸ் (1) ஆஸ்திரேலிய சினிமா (1) இன அழிப்பு (1) இன்ஸெஸ்ட் (1) இயக்குனர் சிகரம் (1) இஸரேலிய சினிமா (1) இஸ்ரேல் (1) எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி (1) எஸ்.எஸ்.வாசன் (1) எஸ்.பி.முத்துராமன் (1) ஏ.வின்செண்ட் (1) கங்கை அமரன் (1) கட்டுமானக்கலை (1) கட்டுரை (1) கதை (1) கம்யூனிஸ்ட் (1) கலை இயக்கம் (1) கே.ஜே.ஜேசுதாஸ் (1) கௌரவக் கொலை (1) க்வெண்டின் (1) சங்கராடி (1) சசி கபூர் (1) சந்தோஷ் சிவன் (1) சரிதா தேவி (1) சஷி கபூர் (1) சாதிவெறி (1) சாய்பு (1) சி.சு.செல்லப்பா (1) சிக்கனம் (1) சிரிப்பு (1) சிறுவர் சினிமா (1) சில்க் (1) சில்ஹவுட் (1) சிவாஜி (1) சீமா பிஸ்வாஸ் (1) ஜானகி (1) ஜிகிலோ (1) ஜீனத் அமன் (1) ஜூஹிசாவ்லா (1) ஜெஃப்ரி ரஷ் (1) ஜெயபாரதி (1) ஜெயப்ரதா (1) ஜேவியர் பர்டம் (1) டாக்மி 95 (1) டார்க் காமெடி (1) தஞ்சை பெரிய கோவில் (1) தண்டனை (1) துருக்கி சினிமா (1) தூக்கு தண்டனை (1) தெரு நாய் (1) நடிகர் நாசர் (1) நன்றி (1) நவீன இலக்கியம் (1) நாஜி (1) நார்வே சினிமா (1) நியோ நுவார் (1) நீதி (1) ப.சிங்காரம் (1) பஞ்சு அருணாச்சலம் (1) படுகொலை (1) பதேர் பாஞ்சாலி (1) பரதம் (1) பல்லாவரம் சந்தை (1) பான் நலின் (1) பாஸ்கர குரூப்பு (1) பாஸ்போர்ட் (1) பிசி ஸ்ரீராம் (1) பிஜு மேனன் (1) பீடோஃபீல் (1) புலமைப்பித்தன் (1) பூ அறிவோம் (1) பூஜா பட் (1) பூர்ணம் விஸ்வநாதன் (1) பூலான் தேவி (1) பெல்ஜிய சினிமா (1) பேசும்படம் (1) பேட்டி (1) பேரழிவு (1) போபால் (1) போர்வெல் மரணம் (1) போலந்து சினிமா (1) போலீஸ் (1) மக்கள் உயிர் (1) மஞ்சுளா (1) மன ஊனம் (1) மனமுறிவு (1) மரகதமணி (1) மராத்திய சினிமா (1) மருதகாசி (1) மருதம் (1) மறுமணம் (1) மிருகவதை (1) முகநூல் (1) மெயின் ஸ்ட்ரீம் சினிமா (1) மோனிகா பெலுச்சி (1) மௌசமி சேட்டர்ஜி (1) யூதர்கள் (1) ரகுவரன் (1) ரவீந்திரன் மாஷே (1) ராகுல் (1) ராகுல் போஸ் (1) ராஜாரவிவர்மா (1) ராஜீவ் (1) ராஜ்கிரண் (1) ராமச்சந்திர பாபு (1) ராவுத்தர் (1) ராஹுல் போஸ் (1) ரிச்சர்ட் அட்டன்போரோ (1) ரிதுபர்ன கோஷ் (1) ரிஷிகபூர் (1) ருமானியா (1) ரோமன் பொலஸ்கி (1) ரோமுலஸ் விட்டேகர் (1) லஞ்சம். (1) லாக்டவுன் (1) லூயி.ஐ.கான் (1) லூயிகான் (1) லைசென்ஸ்ராஜ் (1) வாணிஜெயராம் (1) வி.குமார் (1) விசாகப்பட்டினம் (1) விடுமுறை (1) விபத்து (1) விமான விபத்து (1) விம் வாண்டர்ஸ் (1) வீ.ஆர்.கிருஷ்ணயர் (1) வூடி ஹாரல்சன் (1) வேணு (1) வைக்கம் முகமது பஷீர் (1) ஷாஜி கருண் (1) ஷார்ஜா (1) ஷிண்ட்லர்ஸ் லிஸ்ட் (1) ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க் (1) ஸ்ரீப்ரியா (1) ஹிட்லர் (1) ஹேமா சவுத்ரி (1)