ஒரு குடும்பத்தின் இசை மரபு வெறும் பாடல்களாலும் ராகங்களாலும் மட்டும் தொடர்கிறதா?
அல்லது அதற்குள் அன்பு, மரியாதை, போட்டி, பெருமை, பொறுப்பு, தியாகம் போன்ற மனித உணர்வுகளும் கலந்திருக்கிறதா?
இந்தக் கேள்வியை மிக நுட்பமாக எழுப்பும் திரைப்படம்தான் 1991-ஆம் ஆண்டு வெளியான பரதம்.
ஏ.கே. லோகிததாஸ் எழுத்தில் சிபி மலையில் இயக்கிய இந்த மலையாளத் திரைப்படம், இசையை வெறும் பின்னணியாகப் பயன்படுத்தாமல், மனிதர்களின் உள்ளுணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் முக்கியமான திரைப்பட மொழியாக மாற்றுகிறது.
கர்நாடக இசை மரபைக் கொண்ட ஒரு குடும்பத்தை மையமாகக் கொண்ட இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம், இசைக்கும் குடும்ப உறவுகளுக்கும் இடையிலான நெருக்கத்தை இயல்பாக உருவாக்குவதில்தான் இருக்கிறது.
இசை இங்கு மேடையில் பாடப்படும் கலை மட்டுமல்ல; அது தலைமுறைகளைக் கடந்து செல்லும் ஒரு மரபு, தனிமனித அடையாளம், குடும்பப் பெருமை, அன்பு ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையதாகக் கையாளப்படுகிறது.
அதனால் இசையைப் பற்றிய ஆழமான அறிவு இல்லாத பார்வையாளருக்கும் படம் உணர்வுபூர்வமாக நெருக்கமாகிறது.
கோபிநாதன் என்ற கதாபாத்திரத்தை மோகன்லால் மிகுந்த கட்டுப்பாட்டுடன் உருவாக்குகிறார்.
அவருடைய நடிப்பில் பெரிய வசனங்களைவிட முகபாவனைகள், பார்வைகள், அமைதியான எதிர்வினைகள் ஆகியவை அதிகமாகப் பேசுகின்றன.
இசையுடன் தொடர்புடைய காட்சிகளில் அவரது உடல்மொழியும் முகபாவனைகளும் கதாபாத்திரத்தின் உள்ளார்ந்த உலகத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.
குறிப்பாக ஒரு கலைஞனின் திறமை, குடும்ப உறவு, தனிப்பட்ட உணர்வு ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று மோதக்கூடிய சூழலை நடிப்பின் நுணுக்கங்களால் உணர்த்தும் திறன் அவரது நடிப்பில் தெரிகிறது.
இதற்காகவே அவருடைய நடிப்பு தேசிய அளவில் சிறந்த நடிகருக்கான விருதைப் பெற்றிருப்பது இந்தப் படத்தின் நடிப்புத் தரத்திற்கு முக்கியமான அங்கீகாரமாக அமைகிறது.
ராமநாதன் என்ற கதாபாத்திரத்தில் நெடுமுடி வேணுவின் நடிப்பு படத்திற்கு இன்னொரு ஆழமான பரிமாணத்தை வழங்குகிறது.
சிறந்த கர்நாடக இசைப் பாடகராக மட்டுமல்லாமல், பல அடுக்குகளைக் கொண்ட மனிதராக அந்தக் கதாபாத்திரத்தை அவர் கையாள்கிறார்.
இசை தொடர்பான காட்சிகளில் அவருடைய இயல்பான நடத்தை, கலைஞனின் தன்னம்பிக்கையையும் தனித்துவத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
குடும்ப உறவுகளுடன் தொடர்புடைய காட்சிகளில் அதே கதாபாத்திரத்தின் உணர்ச்சிப் பரிமாணங்கள் வேறுபட்ட முறையில் வெளிப்படுகின்றன.
இந்த நடிப்புக்காக அவருக்கு கேரள மாநில திரைப்பட விருதுகளில் சிறப்பு நடுவர் விருது கிடைத்திருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
தேவி என்ற கதாபாத்திரத்தில் ஊர்வசி, ரமணி என்ற கதாபாத்திரத்தில் லட்சுமி ஆகியோரின் நடிப்பும் குடும்பச் சூழலுக்கு இயல்பான தன்மையை அளிக்கிறது.
குறிப்பாக பெண்கள் வெறும் கதையை நகர்த்துவதற்கான பாத்திரங்களாக இல்லாமல், குடும்பத்தின் உணர்ச்சிச் சூழலுடன் இணைந்த மனிதர்களாக வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.
தேவியின் கதாபாத்திரத்தில் இருக்கும் உணர்ச்சிப் பக்குவத்தை ஊர்வசி இயல்பாக வெளிப்படுத்துகிறார்;
இதற்காக அவருக்கு கேரள மாநில திரைப்பட விருதுகளில் சிறந்த நடிகைக்கான விருதும் கிடைத்துள்ளது.
ஏ.கே. லோகிததாஸின் திரைக்கதையின் தனிச்சிறப்பு, மிகப்பெரிய சம்பவங்களைக் காட்டிலும் மனிதர்களின் உள் உணர்வுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதாகும். குடும்பம், கலை, தனிப்பட்ட ஆசை, உறவுகளின் நுணுக்கம், பொறுப்பு ஆகியவை தனித்தனி விஷயங்களாகத் தோன்றினாலும் அவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் விதத்தை திரைக்கதை உருவாக்குகிறது.
இதனால் திரைப்படம் ஒரு சாதாரண இசைக் குடும்பக் கதையாகத் தங்காமல், மனித மனத்தின் நுணுக்கங்களை ஆராயும் நாடகமாக உயர்கிறது.
சிபி மலையின் இயக்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்கது அவருடைய கட்டுப்பாடு. உணர்ச்சியை வலுக்கட்டாயமாக பார்வையாளரிடம் திணிக்காமல், காட்சிகளின் இயல்பான ஓட்டத்தின் வழியாக அதை உருவாக்குகிறார்.
இசை நிகழ்ச்சிகள் வெறும் அலங்காரக் காட்சிகளாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் இடங்களாக மாறுகின்றன.
இதனால் மேடையில் ஒலிக்கும் இசைக்கும் கதாபாத்திரங்களின் உள்ளத்தில் நிகழும் உணர்வுகளுக்கும் ஒரு நெருக்கமான தொடர்பு உருவாகிறது.
இந்தப் படத்தின் இசை அதன் தனித்துவமான அடையாளங்களில் ஒன்று. ரவீந்திரன் மாஸ்டர் அமைத்த பாடல்கள் பெரும்பாலும் கர்நாடக மற்றும் அரைக் கர்நாடக இசை அடிப்படையில் அமைந்துள்ளன.
கைத்தப்ரம் தாமோதரன் நம்பூதிரி எழுதிய பாடல்வரிகளுடன் இணையும் இந்த இசை, திரைப்படத்தின் சூழலுக்கு வெறும் இனிமையை மட்டும் வழங்காமல் அதன் கலைப் பின்னணியையே உருவாக்குகிறது.
பாடல்களில் நாட்டை, மேளகர்த்தா மரபைச் சார்ந்த ராகங்கள், தோடி, ஆரபி, கனடா, சங்கராபரணம், சுபபந்துவராளி, ஹம்சத்வனி போன்ற ராகங்களின் பயன்பாடு காணப்படுகிறது.
“கோபாங்கனே” பாடலில் கே.ஜே. ஏசுதாஸ் மற்றும் கே.எஸ். சித்ராவின் குரல்கள் இணைகின்றன. நாட்டை ராகத்தின் அடிப்படையுடன் உருவாக்கப்பட்ட இந்தப் பாடலில் ஜோக் ராகத்தின் சாயலும் உள்ளது.
தியாகராஜரின் “ஜகதானந்த காரக” கீர்த்தனையின் இசைத் துணுக்குகளும் இதன் இடையிசைகளில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இதனால் திரைப்படப் பாடலுக்கும் பாரம்பரிய கர்நாடக இசைக்கும் இடையே இயல்பான பாலம் உருவாகிறது.
“ராஜமாதங்கி” அல்லது “த்வனி பிரசாதம்” பல ராகங்கள் இணையும் ராகமாலிகையாக இப்பாடல் அமைந்துள்ளது.
மாயாமாளவகௌள, தோடி, ஆரபி, கனடா ஆகிய ராகங்களின் பயன்பாடு அதற்கு இசைச் செழுமையை வழங்குகிறது.
எம். பாலமுரளிகிருஷ்ணா, கே.ஜே. ஏசுதாஸ், கே.எஸ். சித்ரா ஆகியோரின் குரல்கள் இதில் இடம்பெறுகின்றன.
“ரகுவம்சபதே” சங்கராபரணம் ராகத்தில் அமைந்துள்ளது;
“ராமகதா கானலயம்” சுபபந்துவராளி ராகத்தின் உணர்ச்சிப் பரப்பைப் பயன்படுத்துகிறது;
“ஸ்ரீ விநாயகம்” ஹம்சத்வனி ராகத்தில் அமைந்துள்ளது. இவை அனைத்தும் சேர்ந்து படத்தின் இசை உலகத்தை உருவாக்குகின்றன.
“ராமகதா கானலயம்” பாடலுக்காக கே.ஜே. ஏசுதாஸுக்கு சிறந்த ஆண் பின்னணிப் பாடகருக்கான தேசிய திரைப்பட விருது கிடைத்தது.
ரவீந்திரன் மாஸ்டர் இசைக்கும் தேசிய அளவில் சிறப்பு குறிப்பிடல் கிடைத்தது.
பாடல்களின் இசை அமைப்பிலும், அவற்றைச் சூழலுடன் இணைக்கும் முறையிலும் படம் காட்டும் கவனம், அதன் இசை ஏன் இன்றும் தனித்துவமாக நினைவுகூரப்படுகிறது என்பதை விளக்குகிறது.
படத்தின் பின்னணி இசையை ஜான்சன் மாஸ்டர் அமைத்துள்ளார். பாடல்களுக்கும் பின்னணி இசைக்கும் தனித்தனி இசையமைப்பாளர்கள் இருந்தாலும், இரண்டும் திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிச் சூழலுடன் ஒத்திசைவாகச் செயல்படுகின்றன.
இசை அதிகமாகக் காட்சியை ஆக்கிரமிக்காமல், காட்சியின் உணர்வை வலுப்படுத்தும் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படுவது குறிப்பிடத்தக்கது.
ஒளிப்பதிவை ஆனந்தக்குட்டன் மேற்கொண்டுள்ளார். குடும்பச் சூழல், இசை நிகழ்ச்சிகள், கதாபாத்திரங்களின் நெருக்கமான தருணங்கள் ஆகியவற்றை இயல்பாகப் பதிவு செய்யும் காட்சியமைப்பு படத்தின் உணர்வை வலுப்படுத்துகிறது.
திரைப்படத்தின் காட்சிகள் மிகையான அலங்காரத்தை நாடாமல் கதாபாத்திரங்களின் உலகத்திற்குள் பார்வையாளரை அழைத்துச் செல்கின்றன.
எல். பூமிநாதனின் படத்தொகுப்பும் இந்த இயல்பான ஓட்டத்திற்கு துணைபுரிகிறது.
1991-ஆம் ஆண்டின் மலையாளத் திரைப்படச் சூழலில் உருவான பரதம், இசை மையப்படுத்தப்பட்ட திரைப்படம் என்ற எல்லைக்குள் சிக்கிக் கொள்ளாமல், குடும்ப உறவுகளையும் மனித உணர்வுகளையும் கலைக்கான பார்வையுடன் அணுகுகிறது.
இதன் தலைப்பே இராமாயணத்தில் பரதனின் பார்வையை நினைவூட்டும் வகையில் அமைந்திருக்கிறது.
மூத்த சகோதரரின் இல்லாமையில் குடும்பப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளும் இளைய சகோதரரின் நிலைப்பாட்டை மைய உணர்வாகக் கொண்டிருப்பதால், தலைப்புக்கும் படத்தின் மைய அணுகுமுறைக்கும் ஆழமான தொடர்பு உருவாகிறது.
இந்த திரைப்படத்தின் முக்கியமான சாதனைகளில் ஒன்று அதன் நடிப்புக்கும் இசைக்கும் கிடைத்த ஒருங்கிணைந்த அங்கீகாரம்.
சிறந்த நடிகர், சிறந்த ஆண் பின்னணிப் பாடகர், இசைக்கான சிறப்பு குறிப்பிடல் என மூன்று தேசிய திரைப்பட விருதுகள் கிடைத்துள்ளன.
கேரள மாநில திரைப்பட விருதுகளில் சிறந்த நடிகர், சிறந்த நடிகை, சிறந்த இசையமைப்பாளர், சிறப்பு நடுவர் விருது உள்ளிட்ட அங்கீகாரங்களும் கிடைத்துள்ளன.
தென்னிந்திய பிலிம்பேர் விருதுகளில் சிறந்த இயக்குநர் மற்றும் சிறந்த இசையமைப்பாளர் விருதுகளும் கிடைத்துள்ளன.
கேரள திரைப்பட விமர்சகர்கள் சங்க விருதுகளில் சிறந்த படம், இயக்குநர், நடிகர், திரைக்கதை, ஒளிப்பதிவு, இசையமைப்பு, பின்னணிப் பாடகர் உள்ளிட்ட பல பிரிவுகளில் அங்கீகாரம் பெற்றுள்ளது.
திரையரங்குகளிலும் படம் குறிப்பிடத்தக்க வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது; 125 நாட்கள் ஓடியது. மேலும் 2013-ஆம் ஆண்டு இந்திய சினிமாவின் நூற்றாண்டை முன்னிட்டு ஃபோர்ப்ஸ் இந்தியா வெளியிட்ட இந்திய சினிமாவின் 25 சிறந்த நடிப்புகளின் பட்டியலில் கோபிநாதனாக மோகன்லாலின் நடிப்பும் இடம்பெற்றுள்ளது.
இது ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தின் வெற்றியைத் தாண்டி, அந்த நடிப்பு நீண்டகாலமாக நினைவுகூரப்பட்டிருப்பதற்கான முக்கியமான அங்கீகாரமாகும்.
பரதம் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படமாக இருப்பதற்குக் காரணம் இசை, நடிப்பு, குடும்ப உணர்வு ஆகிய மூன்றும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து எவ்வாறு ஒரு ஆழமான திரைப்பட அனுபவத்தை உருவாக்குகின்றன என்பதை நேரடியாக உணர்வதில்தான் இருக்கிறது.
கர்நாடக இசையை நன்கு அறிந்தவர்களுக்கு அதன் ராகங்களும் பாடல் அமைப்புகளும் தனி இன்பத்தைத் தரும்;
கர்நாடக இசை அறிவு இல்லாதவர்களுக்கும் அதன் மனித உணர்வுகள் எளிதில் சென்றடையும். அதனால்தான் மூன்று தசாப்தங்களைக் கடந்தும் பரதம் ஒரு இசைத் திரைப்படமாக மட்டுமல்லாமல், சிறந்த நடிப்பு மற்றும் நுட்பமான மனிதநேய அணுகுமுறையைக் கொண்ட படைப்பாகவும் பார்க்கத் தூண்டும் படமாக நிற்கிறது.
===============================
படத்தின் கதை:-
கல்லூர் கோபிநாதன் என்கிற கோபி (மோகன்லால்) கர்நாடக இசை மரபைக் கொண்ட குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். அவரும் சிறந்த பாடகராக இருக்கிறார். அவருடைய மூத்த சகோதரர் கல்லூர் ராமநாதன் என்கிற ராமன் (நெடுமுடி வேணு) சிறந்த பாடகர் மட்டுமல்லாமல், கோபியின் குருவாகவும் முன்மாதிரியாகவும் இருக்கிறார்.
ராமன் ரமணியை (லட்சுமி) திருமணம் செய்து வாழ்கிறார். அவர்களுக்கு அப்பு என்ற மகன் இருக்கிறான்.
ரமணியின் சகோதரி தேவி (ஊர்வசி) கோபியை காதலிக்கிறார். இசைத் திறமையாலும் சமூகத்தில் பெற்றிருக்கும் மரியாதையாலும் ராமன் குடும்பத்திலும் சுற்றத்திலும் முக்கியமானவராகத் திகழ்கிறார்.
ஆனால் அண்ணன் ராமனுக்கு மதுப்பழக்கம் ஏற்படுகிறது. குடும்பத்தினர் பலமுறை அந்தப் பழக்கத்திலிருந்து அவரை மீட்க முயற்சி செய்கிறார்கள்.
ஒவ்வொரு முறையும் இனி குடிக்கமாட்டேன் என்று அவர் குடும்பத்தினரிடம் உறுதி அளிக்கிறார். ஆனால் அந்த உறுதியை அவரால் காப்பாற்ற முடியாமல் மீண்டும் மதுவுக்கு அடிமையாகிறார்.
ஒருநாள் ராமன் ஒரு இசை நிகழ்ச்சியில் பாடுவதற்குச் செல்கிறார். ஆனால் அவர் மதுபோதையில் இருப்பதால் மேடையில் பாட முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது.
அந்தச் சூழலில் கோபி அவருக்குப் பதிலாக மேடையேறி பாடஸ்ரீ விநாயகர் நாமாம்யஹம் என்ற கடினமான பாடலை தொடர்ந்து எடுத்து பாட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.
அப்போது இதுவரை ராமனின் புகழுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த கோபியின் இசைத்திறமை முழுமையாக வெளிப்படுகிறது.
அவர் பாடியதும் மக்கள் பெரிதும் ரசித்து அவருக்கு உடனடியாக மிகுந்த வரவேற்பை அளிக்கிறார்கள். “ஸ்ரீ விநாயகம்” பாடலின் காட்சியில், ராமனின் புகழால் மறைந்திருந்த கோபியின் திறமை தனியாக வெளிப்படுவதாக அந்த நிகழ்வு அமைகிறது.
இந்த வெற்றி ராமனுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லை. மாறாக, தனது தம்பி தன்னைவிடப் பெரிய வரவேற்பைப் பெறுவதை அவர் அவமானமாகவே எடுத்துக்கொள்கிறார்.
இதனால் கோபியிடம் அவர் வெறுப்பை வளர்த்துக்கொள்கிறார். அதே சமயம் மதுப்பழக்கத்திலிருந்து மீண்டு மீண்டும் தனது பழைய நிலையை அடைய வேண்டும் என்று அவர் தீவிரமாக முயற்சி செய்கிறார்.
அவருடைய மனநிலையை மேலும் பாதிக்கும் வகையில் திருவையாறு தியாகராஜ ஆராதனை நிகழ்ச்சி வருகிறது. அதில் பாடுவதற்கு ஏற்பாட்டாளர்கள் ராமனைத் தேர்வு செய்யாமல் கோபியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்.
இதனால் ராமனின் மனம் மேலும் உடைந்து கோபம் அதிகரிக்கிறது. தனது காரணமாக அண்ணனுக்கு தொடர்ந்து வேதனை ஏற்படுவதை உணரும் கோபி,
மங்கலம் பாடி இனி தான் பாடுவதையே நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறார்.
கோபி எடுத்த இந்த முடிவு ராமனை சிந்திக்க வைக்கிறது. தன்னுடைய பொறாமையாலும் கோபத்தாலும் தம்பியின் திறமையை அடக்க முயன்றுவிட்டதை அவர் உணர்கிறார்.
கோபி தன்னுடைய இடத்தைப் பறிக்க முயற்சி செய்யவில்லை என்பதும், மாறாக அண்ணனின் மனதைப் பாதுகாப்பதற்காகவே பாடுவதிலிருந்து விலகத் தயாராகிறார் என்பதும் அவருக்குப் புரிகிறது.
தனது தவறை உணர்ந்த ராமன், தியாகராஜ ஆராதனையில் கோபி பாட வேண்டும் என்று அவரிடம் கேட்டுக்கொள்கிறார். அதனால் கோபி மீண்டும் பாடுவதற்கு சம்மதிக்கிறார்.
தியாகராஜ ஆராதனை நாளில் கோபி மேடையில் பாடுகிறார். ராமனும் அந்த நிகழ்ச்சிக்கு வருகிறார்.
ஆனால் அவர் மீண்டும் மதுபோதையில்தான் இருக்கிறார். இருந்தாலும் இந்த முறை தனது தம்பியின் இசையை பொறாமையுடன் பார்க்காமல், கோபியின் திறமையை மனதார ரசிக்கிறார். நிகழ்ச்சியின் நடுவில் அவர் மேடைக்கு வருகிறார்.
தன்னுடைய குடும்பத்தின் இசை மரபைக் குறிக்கும் மூதாதையர் அணிகலனை அவர் கழற்றுகிறார். பின்னர் அதை கோபியின் கழுத்தில் அணிவிக்கிறார்.
இதன் மூலம் தங்களது குடும்பத்தின் இசை மரபை இனி கோபி தொடர்ந்து எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதை அவர் சபைக்கு வெளிப்படுத்துகிறார்.
அந்தப் பொறுப்பைத் தம்பியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு அவர் மேடையை விட்டு புதுமனிதனாக வெளியேறுகிறார்.
அதன் பின்னர் ராமனுக்கு ஒரு முக்கியமான ஆசை உருவாகிறது. மதுப்பழக்கத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபட்டு, மீண்டும் இசை வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்றும், ஒருநாள் கோபியுடன் சேர்ந்து ஒரு இசை நிகழ்ச்சியில் பாட வேண்டும் என்றும் அவர் விரும்புகிறார்.
இந்த எண்ணத்துடன் அவர் ஒரு புனித யாத்திரைக்குப் புறப்படுகிறார். ஆனால் அந்தப் பயணத்திலிருந்து அவர் மீண்டும் குடும்பத்திற்குத் திரும்புவதில்லை.
ராமன் விபத்தில் இறந்துவிட்டதாக கோபிக்கு தகவல் கிடைக்கிறது. ஆனால் அந்த நேரத்தில் குடும்பத்தில் பேச முடியாத நிலையில் இருக்கும் சகோதரி ராதாவின் திருமணம் நடைபெற உள்ளது.
ராமனின் மரணச் செய்தி இப்போது வெளியில் தெரிந்தால் அந்தத் திருமணம் பாதிக்கப்படலாம் என்று கோபி கருதுகிறார்.
அதனால் ராமன் இறந்துவிட்ட உண்மையை குடும்பத்தினரிடமிருந்து மறைக்கிறார். இந்த உண்மையை முறைப்பெண் தேவி மட்டும் அறிந்திருக்கிறார்.
அண்ணனின் மரணத்தை அறிந்திருந்தும் அதை வெளிப்படுத்த முடியாமல் கோபி மிகுந்த மனவேதனையுடன் குடும்பத்தின் பொறுப்புகளைத் தொடர்ந்து ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
ராமனை இழந்த துயரத்தை வெளிப்படையாகக் காட்ட முடியாத நிலையில் அவர் இருக்கிறார்.
அதே நேரத்தில் குடும்பத்தின் வாழ்க்கை சீராகத் தொடர வேண்டும் என்பதற்காக உண்மையை தனக்குள் அடக்கிக்கொள்கிறார்.
தேவியின் ஆதரவு அவருக்கு அந்தக் காலத்தில் முக்கியமான துணையாக இருக்கிறது.
ஆனால் ராமனின் மரணத்தை நிரந்தரமாக மறைக்க முடியவில்லை. இறுதியில் குடும்பத்தினருக்கு அவர் இறந்துவிட்ட உண்மை தெரியவருகிறது.
அதோடு, ராமனின் மரணத்தை கோபி முன்பே அறிந்திருந்தும் குடும்பத்தினரிடம் மறைத்திருக்கிறார் என்பதும் தெரியவருகிறது.
இதனால் குடும்பத்தினர் கோபியிடம் வேதனையுடனும் கோபத்துடனும் எதிர்வினையாற்றுகிறார்கள்.
அண்ணனின் மரணத்தை மறைத்த குற்றச்சாட்டை கோபி எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
கோபியின் மனவேதனை இந்த நிலையில் உச்சத்தை அடைகிறது. ஆனால் இறுதியில் அவர் உண்மையை ஏன் மறைத்தார் என்பதை குடும்பத்தினர் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.
ராமனின் மரணச் செய்தியால் ராதாவின் திருமணம் பாதிக்கப்படக்கூடாது என்பதற்காகவும், குடும்பத்தை அந்த நேரத்தில் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதற்காகவுமே அவர் உண்மையை மறைத்தார் என்பதை அவர்கள் உணர்கிறார்கள்.
இதனால் கோபியின் நோக்கம் தவறானது அல்ல என்பதை குடும்பத்தினர் இறுதியில் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.
இறுதியில் ராமன் விட்டுச் சென்ற இசை மரபை கோபி அடுத்த தலைமுறைக்கு வழங்கத் தொடங்குகிறார்.
ராமனின் மகன் அப்புவைத் தனது அருகில் அமர வைத்து அவருக்கு இசைப் பயிற்சி அளிக்கிறார்.
ஒருகாலத்தில் தனது அண்ணனிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட இசையையும், அவர் தன்னிடம் ஒப்படைத்த குடும்பத்தின் இசைப் பாரம்பரியத்தையும் இப்போது கோபி அப்புவிடம் தொடர்ந்து வழங்குகிறார்.
ராமன் இல்லாவிட்டாலும், அவர் விட்டுச் சென்ற இசை மரபு கோபியின் வழியாக அடுத்த தலைமுறைக்குச் செல்கிறது. அந்தக் காட்சியிலேயே கதை நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்மலையாளம்க்ளாஸிக்
