ஒரு பள்ளி என்பது வெறும் பாடப்புத்தகங்களையும் வகுப்பறைகளையும் கொண்ட கட்டிடம் மட்டும்தானா?
குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை உருவாக்க வேண்டிய கல்வி அமைப்பே அதன் அடிப்படை நோக்கத்திலிருந்து விலகிவிட்டால் என்ன ஆகும்?
இந்தக் கேள்விகளை நேரடியாகப் பிரசங்கிக்காமல், மிக இயல்பான நகைச்சுவையுடனும் கூர்மையான சமூகப் பார்வையுடனும் முன்வைக்கும் திரைப்படம் தான் 1986-ஆம் ஆண்டு வெளியான "தூரே தூரே ஒரு கூடு கூட்டம்".
சிபி மலயில் இயக்கத்தில், சீனிவாசன் திரைக்கதையில் உருவான இந்தப் படம், கல்வி அமைப்பை மையமாகக் கொண்ட சமூக நையாண்டியை மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையோடு இணைத்து வழங்குகிறது.
திரைப்படத்தின் மிகப் பெரிய பலம், சமூகப் பிரச்சினையை ஒரு கனமான பிரசங்கமாக மாற்றாமல், வாழ்க்கையின் இயல்பான முரண்பாடுகளுக்குள் வைத்துப் பார்ப்பதுதான்.
1980களின் கேரளச் சமூகப் பின்னணியில் கல்வி, வேலை, தகுதி, நிர்வாகம், பணம், பொறுப்பு போன்ற கருத்துகள் ஒன்றோடொன்று மோதும் விதத்தைப் படம் சிந்திக்க வைக்கிறது.
கல்வி என்பது மதிப்பெண்கள் அல்லது சான்றிதழ்கள் மட்டுமல்ல; அதன் பின்னால் மனிதர்களின் எதிர்பார்ப்புகளும் குழந்தைகளின் எதிர்காலமும் இருக்கின்றன என்பதை படம் நுட்பமாக உணர்த்துகிறது.
சிபி மலயிலின் இயக்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்கது அதன் கட்டுப்பாடான அணுகுமுறை.
காட்சிகளை வெறும் நகைச்சுவைக்காகப் பயன்படுத்தாமல், நகைச்சுவையின் பின்னால் இருக்கும் சமூக அபத்தத்தை பார்வையாளரே உணரும்படி செய்கிறார்.
இதனால் சிரிப்பும் சிந்தனையும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரான அனுபவங்களாக இல்லாமல், ஒரே காட்சிக்குள் இணைந்து செயல்படுகின்றன.
இந்தத் தொனி திரைப்படத்துக்கு தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறது.
சீனிவாசனின் திரைக்கதை இந்தப் படத்தின் முக்கியமான தூண்களில் ஒன்று.
கல்வி அமைப்பைப் பற்றிய விமர்சனத்தை பெரிய கோஷங்களாக முன்வைக்காமல், சாதாரண மனிதர்களின் உலகத்துக்குள் கொண்டு வருவது அதன் சிறப்பு.
நிர்வாகம், ஆசிரியர் பணி, வேலைவாய்ப்பு, தகுதி போன்ற விஷயங்கள் வெறும் கருத்துகளாக இல்லாமல் சமூகத்தின் அன்றாட நடைமுறைகளோடு தொடர்புடையவையாகத் தோன்றுகின்றன.
அதனால் பல ஆண்டுகளுக்கு முன் உருவான திரைப்படமாக இருந்தாலும், அது எழுப்பும் கேள்விகள் காலத்தால் முற்றிலும் பழமையானதாகிவிடவில்லை.
திவாகரன் (மோகன்லால்) என்ற மையக் கதாபாத்திரத்தில் மோகன்லால் வழங்கும் நடிப்பு, திரைப்படத்தின் மனிதநேயத் தன்மையை வலுப்படுத்துகிறது.
அவருடைய நடிப்பில் மிகைப்படுத்தப்பட்ட வீரத்தன்மையை விட, சாதாரண மனிதனின் இயல்பும் மனநிலைகளும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.
நானு மாஷ் (ஜகதி ஸ்ரீகுமார்), குஞ்ஞன் நாயர் (நெடுமுடி வேணு), கோயா (மாமுக்கோயா), கல்யாணிக்குட்டி (சுகுமாரி), விஜயன் மாஷ் (சீனிவாசன்) உள்ளிட்ட பாத்திரங்கள் திரைப்படத்தின் உலகத்தை உயிரோட்டமாக்குகின்றன.
ஒவ்வொருவரும் கதையை முன்னெடுக்கும் கருவிகளாக மட்டுமல்லாமல், அந்தச் சமூகச் சூழலின் வெவ்வேறு முகங்களாகத் தோன்றுகின்றனர்.
ஒளிப்பதிவாளர் எஸ். குமாரின் பணியும் படத்தின் யதார்த்த உணர்வுக்கு துணைபுரிகிறது. காட்சிகள் அழகுக்காக மட்டுமே அமைக்கப்படாமல், திரைப்படம் பேசும் சமூக உலகத்தை நம்பத்தகுந்ததாக உணரச் செய்கின்றன.
அதேபோல் வி. பி. கிருஷ்ணனின் படத்தொகுப்பு காட்சிகளின் நகைச்சுவைத் தாளத்தையும் சமூகக் கருத்தின் ஓட்டத்தையும் சமநிலைப்படுத்துகிறது.
தேவையற்ற அலங்காரங்களை விட காட்சியின் உள்ளடக்கத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
ஷ்யாமின் இசை, சுனக்கர ராமன்குட்டியின் பாடல் வரிகளுடன் இணைந்து திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிச் சூழலை உருவாக்குகிறது.
குறிப்பாக இசை காட்சிகளை மூடிமறைக்கும் அளவுக்கு முன்னிலைப்படாமல், கதாபாத்திரங்களின் உலகத்தோடு இயல்பாகக் கலக்கிறது.
ஒலியமைப்பும் காட்சியமைப்பும் சேர்ந்து திரைப்படத்தின் காலப்பின்னணியை உணர்த்துகின்றன.
இதனால் 1980களின் கேரளச் சூழல் வெறும் பின்னணியாக இல்லாமல், திரைப்படத்தின் தன்மையின் ஒரு பகுதியாகவே மாறுகிறது.
கலை இயக்கம், ஆடைத் தேர்வு, பள்ளிச் சூழல் உள்ளிட்ட காட்சியமைப்பு அம்சங்கள் திரைப்படத்தின் யதார்த்தத்தன்மையை அதிகரிக்கின்றன.
இவை தனித்தனியாக கவனத்தை ஈர்க்க முயலாமல், கதாபாத்திரங்கள் வாழும் உலகத்தை இயல்பாக உருவாக்குகின்றன.
இதுவே படத்தின் காட்சிமொழிக்கு ஒரு ஆவணப்படத் தன்மையையும் வாழ்க்கைக்கு நெருக்கமான உணர்வையும் வழங்குகிறது.
இந்தப் படத்தின் முக்கியமான தனித்துவம் அதன் நையாண்டி. சிரிக்க வைக்கும் ஒரு சூழ்நிலையின் பின்னால் இருக்கும் சமூக முரண்பாட்டை உணரச் செய்வதே அதன் பலம்.
குறிப்பாக கல்வி போன்ற புனிதமானதாகக் கருதப்படும் துறையிலும் மனிதர்களின் பேராசை, அலட்சியம், வாய்ப்புக்காகத் தேடும் மனநிலை போன்றவை எவ்வாறு இடம் பெறுகின்றன என்பதை படம் சிந்திக்க வைக்கிறது.
ஆனால் யாரையும் எளிதாக நல்லவர், கெட்டவர் என்று பிரித்துவிடாமல், அமைப்பின் குறைகளுக்குள் சிக்கிய மனிதர்களைப் பார்க்கிறது.
அதனால்தான் தூரே தூரே ஒரு கூடு கூட்டம் வெறும் நகைச்சுவைத் திரைப்படமாக நினைவில் நிற்கவில்லை.
கல்வி அமைப்பு எதற்காக இருக்க வேண்டும், ஆசிரியரின் பொறுப்பு என்ன, தகுதி என்றால் என்ன, ஒரு நிறுவனத்தின் உண்மையான மதிப்பு எதில் இருக்கிறது போன்ற அடிப்படை கேள்விகளை அது பார்வையாளருக்குள் எழுப்புகிறது.
தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும் சமூக அமைப்பையும் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது என்பதையும் படம் உணர்த்துகிறது.
இந்தத் திரைப்படத்தின் சமூக முக்கியத்துவத்துக்கு அதிகாரப்பூர்வமான அங்கீகாரமும் கிடைத்துள்ளது. இது தேசிய திரைப்பட விருதில் பிற சமூகப் பிரச்சினைகள் குறித்த சிறந்த திரைப்படத்துக்கான விருதைப் பெற்றுள்ளது.
அந்த விருது, திரைப்படம் வெறும் பொழுதுபோக்கு நையாண்டியாக இல்லாமல், சமூக அக்கறையுடன் உருவாக்கப்பட்ட படைப்பாகவும் மதிப்பிடப்பட்டிருப்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது.
பல தசாப்தங்களுக்கு முன் உருவான ஒரு திரைப்படம், இன்றும் கல்வி மற்றும் சமூக அமைப்பைப் பற்றி சிந்திக்கத் தூண்டுமானால், அதன் மையக் கருத்து காலத்தைக் கடந்துவிட்டது என்பதே அதற்கான மிகப்பெரிய சான்று.
தூரே தூரே ஒரு கூடு கூட்டம் பார்வையாளருக்கு ஒரு கதையை மட்டும் வழங்க விரும்புவதில்லை;
சிரிப்புக்குப் பின்னால் ஒரு கேள்வியையும், அன்றாட வாழ்க்கைக்குப் பின்னால் ஒரு சமூகப் பார்வையையும் வைத்துச் செல்கிறது.
இந்தப் படத்தைப் பார்ப்பது முக்கியம்—திரையில் விரியும் உலகத்தை ரசித்தபடியே, அந்த உலகம் நம்முடைய சமூகத்தைப் பற்றி என்ன சொல்கிறது என்பதையும் நாமே கண்டறிய முடியும்.
===============================
படத்தின் கதை:-
கேரளாவில் 1980களிலிருந்து 1990கள் வரையிலான காலகட்டத்தில் நிலவிய கல்வி அமைப்பின் பின்னணியில் கதை தொடங்குகிறது.
திவாகரன் (மோகன்லால்) நல்ல வேலை கிடைக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்துடன் இருக்கிறான், ஆசிரியர் பணி தான் அன்று நல்ல பாதுகாப்பான பணி.
ஆனால் ஆசிரியர் பணிக்குத் தேவையான உண்மையான தகுதி அவனிடம் இல்லை.
அதனால் மைசூர் ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனத்திலிருந்து போலிச் சான்றிதழைப் பெற்றுக்கொண்டு, அந்தச் சான்றிதழின் அடிப்படையில் அரசு உதவி பெறும் கீழ்நிலைத் தொடக்கப் பள்ளியில் ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்கிறான்.
திவாகரன் பணியில் சேரும் பள்ளியை அச்சுதன் நம்பியார் (கே.பி.ஏ.சி. சன்னி) என்ற மேலாளர் நடத்துகிறார்.
அந்தப் பள்ளி மிகவும் மோசமான நிலையில் இருக்கிறது. கூரைக்காக ஓலை வேயப்பட்ட அந்தப் பள்ளிக் கட்டிடம் போதிய வசதிகள் இல்லாமல் சீர்குலைந்த நிலையில் காணப்படுகிறது.
குழந்தைகள் கல்வி கற்கும் இடமாக இருக்க வேண்டிய பள்ளியின் நிலைமை மிகவும் பரிதாபகரமாக உள்ளது.
அந்தப் பள்ளிக்கு வரும் குழந்தைகளின் நிலையும் கல்வியின் உண்மையான நோக்கம் எவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.
குழந்தைகளில் பலர் பாடம் கற்க வேண்டும் என்பதற்காக மட்டும் பள்ளிக்கு வருவதில்லை; அங்கு வழங்கப்படும் சத்துமாவு மற்றும் பால் உணவுக்காகவே பள்ளிக்கு வருகின்றனர்.
இதனால் அவர்களின் கல்வித் தேவையும் அடிப்படை வாழ்க்கைத் தேவையும் ஒன்றோடொன்று கலந்துவிடுகின்றன.
பள்ளியில் பணிபுரியும் ஆசிரியர்களின் அணுகுமுறையும் இதற்கு மாறுபட்டதாக இல்லை.
அவர்கள் குழந்தைகளின் கல்வி அல்லது பள்ளியின் வசதிகள் குறித்து அக்கறை காட்டுவதற்குப் பதிலாக, தங்களுக்குக் கிடைக்கும் நல்ல சம்பளத்தையே முக்கியமாகக் கருதுகின்றனர்.
இதனால் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை உருவாக்க வேண்டிய பள்ளி, ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் இடையே உண்மையான கல்விச் சூழலை உருவாக்க முடியாத நிலையில் இருக்கிறது.
இந்தப் பள்ளியின் நிர்வாகத்தை நடத்தும் அச்சுதன் நம்பியார், பள்ளியை கல்வி நிறுவனமாகக் காட்டிலும் பணம் சம்பாதிக்கும் ஒரு வழியாகப் பயன்படுத்துகிறான்.
அரசு வழங்கும் நிதியுதவிகளை வளைத்து பெறுவதும், ஆசிரியர் நியமனங்கள் மூலம் பணம் சம்பாதிப்பதும் அவனுடைய முக்கிய நோக்கங்களாக இருக்கின்றன.
பள்ளியின் கட்டிடம் எப்படியிருக்கிறது, குழந்தைகளுக்கு என்ன வசதிகள் கிடைக்கின்றன என்பதைக் காட்டிலும், பள்ளியின் மூலம் கிடைக்கும் பொருளாதாரப் பயனே அவனுக்கு முக்கியமாகிறது.
இந்தச் சூழலில்தான் திவாகரன் ஆசிரியராக தனது பணியைத் தொடர்கிறான்.
அவனுடைய ஆசிரியர் பணிக்கான அடிப்படைச் சான்றிதழே போலியானது என்பதால், அவன் ஏற்கனவே ஒரு தவறான முடிவின் அடிப்படையில் இந்தப் பணிக்குள் வந்திருக்கிறான்.
அவனுடைய தந்தையான கோவிந்தன்குட்டி மாஷ் (குஞ்ஞாண்டி) விதைத்த குற்ற உணர்வு, திவாகரனின் மனதில் பின்னர் ஆழமாக உருவெடுக்கத் தொடங்குகிறது.
பள்ளியின் மோசமான நிலைமை தொடர்ந்து நீடிக்கிறது. கல்விக்காக இருக்க வேண்டிய கட்டிடம் குழந்தைகளுக்கே ஆபத்தான அளவுக்கு சீர்குலைந்த நிலையில் இருக்கிறது.
இந்தச் சூழலின் மிகக் கொடூரமான விளைவாக, அந்தப் பழுதடைந்த பள்ளிக் கட்டிடம் காரணமாக இடிந்து விழுந்து மூன்று மாணவர்கள் உயிரிழக்கின்றனர்.
குழந்தைகளைப் பாதுகாத்து கல்வி வழங்க வேண்டிய பள்ளியே அவர்களின் உயிரிழப்புக்குக் காரணமாகிறது.
இந்தச் சம்பவம் திவாகரனின் மனநிலையில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
ஏற்கெனவே அவனுடைய தந்தையால் விதைக்கப்பட்டிருந்த போலி சான்றிதழ் குற்ற உணர்வு, மூன்று மாணவர்களின் மரணத்தால் தீவிரமடைகிறது.
தான் போலிச் சான்றிதழைப் பயன்படுத்தி ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்திருப்பதையும், தன்னைச் சுற்றியுள்ள கல்வி அமைப்பின் மோசமான நிலைமையையும் அவன் உணர்கிறான்.
தன் செயலின் தவறை அவன் இனி தவிர்க்க முடியாத நிலைக்கு வருகிறான்.
இதன் விளைவாக திவாகரன் தனது போலிச் சான்றிதழைப் பயன்படுத்திய குற்றத்திற்காக காவல்துறையிடம் சரணடைகிறான்.
நல்ல வேலை கிடைக்க வேண்டும் என்ற ஆசையால் தொடங்கிய அவனுடைய தவறான பாதை, பள்ளியின் சீரழிவையும் மாணவர்களின் உயிரிழப்பையும் எதிர்கொண்ட பிறகு, தன்னுடைய குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு சட்டத்தின் முன் நிற்கும் முடிவில் முடிகிறது,
இதுவே திவாகரனின் கதையின் இறுதி நிலையாக அமைந்து திருந்திய மனிதனாக சிறை செல்கையில் படம் நிறைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்மலையாளம்க்ளாஸிக்
