இயக்குனர் பீட்டர் ஃபாரெல்லி இயக்கத்தில் 2018 ஆம் ஆண்டு வெளியான "கிரீன் புக்" உண்மைக் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்ட உன்னதமான படைப்பு.
1962 ஆம் ஆண்டுகளில் அமெரிக்காவின் தெற்குப் பகுதிகளில் நிலவிய இனவெறி மற்றும் சமூகப் பாகுபாடுகளை ஒரு சாலைப் பயணத்தின் வழியாக இத்திரைப்படம் ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது.
ஆப்பிரிக்க அமெரிக்க இசைக்கலைஞர் டான் ஷெர்லி மற்றும் அவரது ஓட்டுநராகப் பயணிக்கும் இத்தாலிய அமெரிக்கரான டோனி லிப் ஆகிய இருவருக்குள் மலரும் நட்பே இப்படத்தின் மையக்கருவாக அமைகிறது.
வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தி நீக்ரோ மோட்டாரிஸ்ட் கிரீன் புக் எனும் வழிகாட்டிப் புத்தகத்தை மையமாகக் கொண்டு இதன் திரைக்கதை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
கிரீன் புக் திரைப்படத்தின் அடிநாதம் இரு வேறு துருவங்களாக இருக்கும் மனிதர்கள் தங்களுக்குள் இருக்கும் முன்முடிவுகளைக் களைந்து ஒருவரை ஒருவர் ஆழமாகப் புரிந்து கொள்வதாகும்.
ஒருபுறம் சமூகத்தால் ஒடுக்கப்பட்டாலும் தனது கலையாலும் அறிவாலும் உயர்ந்த நிலையில் இருக்கும் டான் ஷெர்லி மறுபுறம் பிழைப்பிற்காக எதையும் செய்யும் துணிச்சலும் உலக அறிவும் கொண்ட டோனி லிப் என இருவருமே தங்களுக்குள் ஒரு போலி பிம்பத்தைச் சுமந்து திரிகிறார்கள்.
இந்தப் பயணம் வெறும் சாலை வழிப் பயணம் மட்டுமல்ல அது அவர்களின் மனதிற்குள் நிகழும் ஒரு நெடிய பயணம்.
ஒரு கருப்பினக் கலைஞர் எதிர்கொள்ளும் புறக்கணிப்புகளை விடவும் அவர் தனது சொந்த இனத்தவரிடமிருந்தே அந்நியப்பட்டு நிற்பது இத்திரைப்படத்தின் மிக முக்கியமான உணர்ச்சிப் புள்ளியாகும்.
தனிமனித கௌரவம் ஒருவன் மற்றவர்களுக்குக் காட்டும் மரியாதையில் மட்டுமல்ல தனக்குத் தானே கொடுத்துக் கொள்ளும் மதிப்பிலும் இருக்கிறது என்பதை இக்கதை அழுத்தமாகச் சொல்கிறது.
டான் ஷெர்லி எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு அவமானமும் அவரை உடைப்பதற்குப் பதிலாக அவரை மேலும் உறுதிப்படுத்துகிறது.
அதே சமயம் டோனி லிப் போன்ற ஒரு முரட்டுத்தனமான மனிதனிடம் இருக்கும் எதார்த்தமான அன்பு எப்படி ஒரு மேதையின் தனிமையைப் போக்க வல்லது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
சட்டம் மனிதர்களைப் பிரிக்கலாம் ஆனால் பகிரப்படும் உணர்வுகளும் ஒருவருக்காக ஒருவர் எடுக்கும் தார்மீக முடிவுகளும் அந்தச் சட்டங்களைக் காட்டிலும் வலிமையானவை என்பதை இப்படம் நிலைநாட்டுகிறது.
உண்மையான மாற்றம் மேடைப் பேச்சுகளிலோ அல்லது சட்டப் புத்தகங்களிலோ நிகழ்வதை விடவும் சக மனிதனின் வலியைத் தனது வலியாக உணரும் தருணத்திலேயே தொடங்குகிறது.
டோனி தனது குடும்பம் மற்றும் இனம் சார்ந்த குறுகிய வட்டத்தில் இருந்து வெளியே வந்து டானின் உலகைப் பார்க்கும்போது ஒரு புதிய மனிதனாக உருவெடுக்கிறார்.
அதேபோல் டான் தனது தனிமை எனும் கோட்டையிலிருந்து வெளியே வந்து சாமானிய மனிதர்களின் அன்பை ருசிக்கத் தொடங்குகிறார்.
பாகுபாடுகள் நிறைந்த உலகிற்கு எதிராக வன்முறையை விடவும் மேன்மையான பண்பும் பிணைப்புமே சிறந்த பதிலடி என்பதை இத்திரைப்படம் அதன் ஆழமான கதைப்போக்கின் மூலம் நிறுவுகிறது.
உலக சினிமா அரங்கில் இப்படம் ஒரு மிகச்சிறந்த நகைச்சுவை கலந்த வாழ்வியல் நாடகமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.
மனிதாபிமானம் மற்றும் இன நல்லிணக்கத்தைப் பேசும் இப்படத்தின் கதை அமைப்பு உலகெங்கிலும் உள்ள ரசிகர்களைக் கவர்ந்தது.
குறிப்பாக மனித உறவுகளுக்கு இடையே இருக்கும் நுணுக்கமான உணர்வுகளைக் கையாண்ட விதம் இப்படத்தை ஒரு உலகத்தரமான படைப்பாக மாற்றியது.
பல்வேறு கலாச்சாரப் பின்னணி கொண்ட மக்களும் தங்களோடு தொடர்புபடுத்திக் கொள்ளும் வகையில் இதன் உலகளாவிய கருப்பொருள் அமைந்துள்ளது.
விமர்சன ரீதியாக இப்படம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றாலும் சில விவாதங்களையும் உருவாக்கியது.
டான் ஷெர்லி மற்றும் டோனி லிப் ஆகியோரின் நடிப்பை விமர்சகர்கள் ஏகமனதாகப் பாராட்டினர். அதே சமயம் இனப் பாகுபாடுகளைக் கையாண்ட விதம் குறித்தும் டான் ஷெர்லியின் நிஜ வாழ்க்கை அந்தரங்க சித்தரிப்பு குறித்தும் சில விமர்சனங்கள் எழுந்தன.
இருந்தபோதிலும் ஒரு தனிமனிதனின் பார்வையில் ஏற்படும் மாற்றம் சமூக மாற்றத்திற்கு எப்படி வித்திடுகிறது என்பதை இப்படம் நேர்த்தியாக விவரிப்பதாகப் பலரும் கருத்துத் தெரிவித்தனர்.
இயக்குநர் பீட்டர் ஃபாரெல்லி இப்படத்தை மிகவும் யதார்த்தமாகவும் விறுவிறுப்பாகவும் கையாண்டுள்ளார்.
தனது முந்தைய நகைச்சுவைப் படங்களிலிருந்து மாறுபட்டு ஒரு தீவிரமான சமூகப் பிரச்சினையை மென்மையான நகைச்சுவையுடன் கலந்து வழங்கியுள்ளார்.
காட்சியமைப்புகள் ஒவ்வொன்றும் 1960 களின் காலக்கட்டத்தை மிகத் துல்லியமாகப் பிரதிபலிக்கின்றன.
ஓட்டுநருக்கும் பயணிக்கும் இடையிலான அதிகாரப் படிநிலை எப்படி ஒரு சமமான நட்பாக மாறுகிறது என்பதைத் தனது இயக்கத்தின் மூலம் அவர் செதுக்கியுள்ளார்.
படமாக்கப்பட்ட விதம் மற்றும் அதன் ஒளிப்பதிவு பார்வையாளர்களை அந்தப் பயணத்திலேயே அழைத்துச் செல்கிறது.
சீன் போர்ட்டரின் ஒளிப்பதிவு அமெரிக்காவின் நிலப்பரப்புகளையும் நகரங்களையும் அழகியல் உணர்வுடன் படம்பிடித்துள்ளது.
குறைந்த திட்டத்தொகையில் உருவாக்கப்பட்டாலும் தொழில்நுட்பத் தரம் மிகவும் உயர்வாக இருக்கிறது.
நியூ ஆர்லியன்ஸ் மற்றும் லூசியானா போன்ற பகுதிகளில் படமாக்கப்பட்ட காட்சிகள் அக்காலத்துச் சூழலை அப்படியே கண்முன் நிறுத்துகின்றன.
யுனிவர்சல் பிக்சர்ஸ் மூலம் 2018 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் இத்திரைப்படம் திரையரங்குகளில் வெளியானது.
23 மில்லியன் டாலர் செலவில் எடுக்கப்பட்ட இப்படம் உலகளவில் 321 மில்லியன் டாலர்களுக்கும் மேல் வசூலித்து மிகப்பெரிய வணிக வெற்றியைப் பெற்றது.
சீனாவில் இப்படம் பெற்ற அமோக வரவேற்பு பலரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியது. திரையரங்க வெளியீட்டிற்குப் பிறகு டிஜிட்டல் தளங்களிலும் இப்படம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றுத் தற்போதும் பலரால் ரசிக்கப்பட்டு வருகிறது.
விக்கோ மார்டென்சன் (டோனி லிப்) மற்றும் மஹர்ஷாலா அலி (டான் ஷெர்லி) ஆகியோரின் நடிப்பு இப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம்.
டோனி லிப் கதாபாத்திரத்திற்காக விக்கோ மார்டென்சன் தனது உடல் எடையைக் கூட்டி ஒரு முரட்டுத்தனமான அதே சமயம் அன்பான மனிதராக வாழ்ந்துள்ளார்.
மஹர்ஷாலா அலி ஒரு செவ்வியல் இசைக்கலைஞரின் கம்பீரத்தையும் உள்ளுக்குள் இருக்கும் தனிமையையும் தனது கண்கள் மூலமே கடத்தியுள்ளார்.
லிண்டா கார்டெல்லினி (டோலோரஸ்) டோனியின் மனைவியாக மிகச் சிறப்பான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
இசையமைப்பாளர் கிரிஸ் போவர்ஸ் இப்படத்திற்கு மிகச்சிறந்த பின்னணி இசையை வழங்கியுள்ளார்.
டான் ஷெர்லியின் ஜாஸ் இசை மற்றும் கிளாசிக்கல் இசைக் கோர்ப்புகள் படத்தின் ஆன்மாவாகத் திகழ்கின்றன.
இசையின் மூலம் ஒரு மனிதன் எப்படித் தனது வலிகளை மறக்கிறான் என்பதையும் மக்களுடன் இணைகிறான் என்பதையும் இசைக்கோர்வைகள் உணர்த்துகின்றன.
இப்படத்தின் பாடல்கள் மற்றும் இசைத்தட்டுக்கள் டிஜிட்டல் தளங்களில் பல மில்லியன் முறை கேட்கப்பட்டு சாதனை படைத்துள்ளன.
91 ஆவது அகாடமி விருதுகளில் இப்படம் சிறந்த திரைப்படம் சிறந்த துணை நடிகர் மற்றும் சிறந்த அசல் திரைக்கதை ஆகிய மூன்று ஆஸ்கார் விருதுகளை வென்றது.
மஹர்ஷாலா அலி தனது சிறந்த நடிப்புக்காக இரண்டாவது முறையாக ஆஸ்கார் விருதைப் பெற்றார்.
கோல்டன் குளோப் விருதுகள் மற்றும் பாஃப்டா விருதுகளிலும் இப்படம் பல முக்கிய விருதுகளைத் தட்டிச் சென்றது.
டொராண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் மக்களின் விருப்பமான திரைப்பட விருதைப் பெற்றது இதன் வெற்றிப் பயணத்தின் தொடக்கமாக அமைந்தது.
டோனி லிப் பாத்திரத்திற்காக விக்கோ மார்டென்சன் தனது உடல் எடையை சுமார் 20 கிலோ வரை அதிகரித்துக் கொண்டார்.
இப்படத்தின் திரைக்கதையை டோனி லிப்பின் உண்மையான மகனான நிக் வாலெலோங்கா எழுதியுள்ளார் .
படத்தின் இசையமைப்பாளர் கிரிஸ் போவர்ஸ் நடிகர் மஹர்ஷாலா அலிக்கு பியானோ வாசிப்பதற்கான அடிப்படை நுணுக்கங்களைக் கற்றுக்கொடுத்தார் .
பியானோ வாசிக்கும் காட்சிகளில் அலிக்கு மாற்றாக கிரிஸ் போவர்ஸின் கைகளே பயன்படுத்தப்பட்டன.
இப்படத்தின் பாடல்களைத் தேர்வு செய்வதில் புகழ்பெற்ற பாடகர் ராபர்ட் பிளான்ட் முக்கியப் பங்காற்றினார். அவர் பரிந்துரைத்த பல அரிய பாடல்கள் படத்தின் பின்னணியில் இடம்பெற்றுள்ளன.
குறிப்பாக 1950 மற்றும் 1960 களின் மறக்கப்பட்ட பல இசைக்கோர்ப்புகளைக் குறைந்த செலவில் படக்குழுவினர் பயன்படுத்தினர்.
படத்தின் இறுதியில் வரும் கருப்பின இசை விடுதிக் காட்சியில் சோபின் எனும் இசைமேதையின் வின்டர் விண்ட் எனும் இசைக்கோர்ப்பு வாசிக்கப்பட்டது.
இது படத்தின் அதிகாரப்பூர்வ இசைத்தொகுப்பில் இடம்பெறவில்லை. ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க் இப்படத்தை மிகவும் ரசித்து ஐந்து முறை பார்த்ததாகவும் "புட்ச் காசிடி அண்ட் சண்டான்ஸ் கிட்" படத்திற்குப் பிறகு இதுவே அவருக்குப் பிடித்த நண்பர்களைப் பற்றிய திரைப்படம் என்றும் கூறியுள்ளார்.
நிஜ வாழ்க்கையில் டோனி லிப்பின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் பலர் இப்படத்தில் கௌரவத் தோற்றங்களில் நடித்துள்ளனர்.
டோனியின் மகன் நிக் வாலெலோங்கா இதில் ஆகி எனும் மாஃபியா பாத்திரத்தில் நடித்துள்ளார். மேலும் டோனியின் மற்றொரு மகனான பிராங்க் ஜூனியர் தனது சொந்த சித்தப்பா ரூடி வாலெலோங்காவாகத் திரையில் தோன்றியுள்ளார்.
படத்தின் தயாரிப்பாளர்களில் ஒருவரான பிரையன் கியூரி பனிப்புயலின் போது உதவும் காவலர் பாத்திரத்தில் நடித்துள்ளார்.
டான் ஷெர்லியின் செல்பிஸ்ட் யூரி தேத் எனும் நிஜக் கதாபாத்திரத்திற்குப் பதிலாக ஓலெக் எனும் கற்பனைக் கதாபாத்திரம் படத்தில் சேர்க்கப்பட்டது.
டான் ஷெர்லியின் குடும்பத்தினர் கதையில் சில மாற்றங்கள் இருப்பதாகக் குறிப்பிட்டாலும் மஹர்ஷாலா அலி அதற்காக அவர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டதுடன் தனக்கு வழங்கப்பட்ட தகவல்களைக் கொண்டு சிறந்த பங்களிப்பை வழங்கியதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
இத்திரைப்படத்தின் தயாரிப்புப் பணிகள் முதலில் ஃபோகஸ் ஃபீச்சர்ஸ் நிறுவனத்திடம் இருந்தன பின்னர் பார்டிசிபென்ட் மீடியா நிறுவனம் 23 மில்லியன் டாலர் பட்ஜெட்டில் இப்படத்தை உருவாக்கியது.
படத்தின் இயக்குநர் பீட்டர் ஃபாரெல்லி இந்தப் படைப்பை ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க்கிற்குத் திரையிட்டுக் காட்டினார். படத்தின் தரம் மற்றும் உணர்ச்சிகரமான கதை சொல்லலில் ஈர்க்கப்பட்ட ஸ்பீல்பெர்க் இதனை யுனிவர்சல் பிக்சர்ஸ் நிறுவனம் மூலம் விநியோகம் செய்ய உதவினார்.
91 ஆவது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த படத்திற்கான ஆஸ்கார் விருதை வென்றதன் மூலம் சிறந்த இயக்குநருக்கான பரிந்துரை இன்றி அந்த விருதைப் பெற்ற ஐந்தாவது திரைப்படம் என்ற வரலாற்றுப் பெருமையை இப்படம் பெற்றது.
இதற்கு முன்னர் "விங்ஸ் கிராண்ட் ஹோட்டல்", "டிரைவிங் மிஸ் டெய்சி" மற்றும் "ஆர்கோ" ஆகிய படங்கள் மட்டுமே இச்சாதனையைச் செய்திருந்தன.
திரைப்படத்தின் விளம்பரங்களுக்காக மட்டும் சுமார் 37.5 மில்லியன் டாலர்கள் செலவிடப்பட்டன.
பாக்ஸ் ஆபீஸ் வசூலில் ஆரம்பத்தில் மந்தமாகத் தொடங்கினாலும் விருதுகளுக்கான பரிந்துரைகள் மற்றும் ரசிகர்களின் நேர்மறையான விமர்சனங்களால் இப்படம் நீண்ட காலம் திரையரங்குகளில் ஓடி சாதனை படைத்தது.
குறிப்பாக ஆஸ்கார் விருது வென்ற பிறகு இப்படத்தின் திரையரங்குகள் எண்ணிக்கை ஆயிரக்கணக்கில் அதிகரிக்கப்பட்டு வசூலில் 121 சதவீதம் வளர்ச்சியை எட்டியது.
இது 2011 ஆம் ஆண்டின் த "கிங்ஸ் ஸ்பீச் " படத்திற்குப் பிறகு ஒரு ஆஸ்கார் வெற்றிப் படத்திற்குப் கிடைத்த மிகப்பெரிய வசூல் உயர்வாகும்.
சீனாவில் இப்படம் 70 மில்லியன் டாலர்களுக்கும் மேல் வசூலித்து டைட்டானிக் படத்திற்கு அடுத்தபடியாக அங்கு அதிக வசூல் செய்த சிறந்த படத்திற்கான ஆஸ்கார் விருது பெற்ற இரண்டாவது திரைப்படம் என்ற இடத்தைப் பிடித்தது.
ஜப்பான் பிரான்ஸ் ஜெர்மனி மற்றும் இங்கிலாந்து ஆகிய நாடுகளிலும் இப்படம் மிகப்பெரிய வணிக வெற்றியைப் பெற்றது.
விமர்சன ரீதியாக 2025 ஆம் ஆண்டு நியூயார்க் டைம்ஸ் இதழ் வெளியிட்ட 21 ஆம் நூற்றாண்டின் சிறந்த திரைப்படங்கள் பட்டியலில் வாசகர்களின் விருப்பத் தேர்வாக இப்படம் 264 ஆவது இடத்தைப் பிடித்தது.
ஆப்பிரிக்க அமெரிக்க இசைக்கலைஞர் குயின்சி ஜோன்ஸ் டான் ஷெர்லியைத் தனக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் தெரியும் என்றும் மஹர்ஷாலா அலி அந்தப் பாத்திரத்தை மிகச் சிறப்பாகச் செய்துள்ளதாகவும் பாராட்டியுள்ளார்.
டான் ஷெர்லியின் உதவியாளராக நடித்த இக்பால் தேபா மற்றும் தயாரிப்பு நிர்வாகியாக நடித்த பி.ஜே. பைர்ன் போன்ற நடிகர்கள் இப்படத்தின் உண்மைத் தன்மையைக் சிலாகித்தனர்.
========================
படத்தின் கதை:-
1962 ஆம் ஆண்டு நியூயார்க்கின் பிராங்க்ஸ் பகுதியில் இத்தாலிய அமெரிக்கரான டோனி லிப் (விக்கோ மார்டென்சன்) தான் வேலை செய்த கோப்பகபானா இரவு விடுதி புதுப்பித்தல் பணிகளுக்காக மூடப்பட்டதால் வருமானத்திற்கு வழியின்றித் தவிக்கிறார்.
இந்தச் சூழலில் ஒரு கார் ஓட்டுநர் வேலைக்கான நேர்காணலில் அவர் கலந்து கொள்கிறார். அங்கு அவர் டான் ஷெர்லி (மஹர்ஷாலா அலி) எனும் ஒரு வசதிமிக்க பண்பட்ட ஆப்பிரிக்க அமெரிக்க பியானோ இசைக் கலைஞரை சந்திக்கிறார் .
அமெரிக்காவின் மத்திய மேற்கு மற்றும் ஆழமான தெற்கு மாகாணங்களில் எட்டு வாரங்கள் நடைபெறவுள்ள இசைப் பயணத்திற்குத் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ளவும் காரைச் செலுத்தவும் ஒரு வலிமையான மனிதராக டோனியை டான் ஷெர்லி தேர்வு செய்கிறார்.
டோனியின் நற்பெயர் மற்றும் விசுவாசத்தை அறிந்து அவரைப் பணியமர்த்தும் டான் கிறிஸ்துமஸ் ஈவ் அன்று மீண்டும் நியூயார்க் திரும்புவதாகத் திட்டமிட்டுப் பயணத்தைத் தொடங்குகிறார்.
டானின் இசை நிறுவனம் டோனியிடம் தி நீக்ரோ மோட்டாரிஸ்ட் கிரீன் புக் எனும் கையேட்டை வழங்குகிறது.
இது ஜிம் க்ரோ சட்டங்கள் அமலில் இருந்த அமெரிக்காவின் தெற்குப் பகுதிகளில் கருப்பின மக்கள் பாதுகாப்பாகத் தங்குவதற்கும் உணவருந்துவதற்கும் அனுமதிக்கப்பட்ட இடங்களின் முகவரிகளைக் கொண்ட ஒரு வரலாற்று ஆவணம்.
பயணத்தின் ஆரம்பக் கட்டத்தில் டோனியின் முரட்டுத்தனமான பேச்சு மற்றும் நாகரிகமற்ற பழக்கவழக்கங்கள் டானுக்கு எரிச்சலைத் தருகின்றன.
அதேபோல டானின் அதிகப்படியான ஒழுக்கமும் கண்டிப்பும் டோனிக்கு அசெளகரியத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
ஆனால் தெற்கு நோக்கி நகர நகர மேடையில் டான் வெளிப்படுத்தும் அபாரமான இசைத்திறமையைக் கண்டு ஓட்டுனர் டோனி வியந்து போகிறார்,மரியாதை கொள்கிறார்.
அதே சமயம் மேடைக்கு வெளியே டான் சந்திக்கும் கொடூரமான இனவெறிப் பாகுபாடுகள் மற்றும் அவமானங்களைக் கண்டு டோனி மிகுந்த ஆத்திரமும் வேதனையும் அடைகிறார்.
கென்டக்கி மாநிலத்தின் லூயிஸ்வில் பகுதியில் ஒரு மதுக்கடையில் வெள்ளை இனத்தவர்கள் டானை அடித்துத் துன்புறுத்தி அவர் உயிருக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்படுத்தும்போது டோனி அங்கே புகுந்து அவரை மீட்டு வருகிறார்.
இனிமேல் தான் இல்லாமல் டான் எங்கும் தனியாகச் செல்லக் கூடாது என்று அவர் அன்புக் கட்டளையிடுகிறார்.
இந்தப் பயணத்தின் ஊடாக டோனி தனது மனைவி டோலோரஸ்ஸுக்கு (லிண்டா கார்டெல்லினி) எழுதும் கடிதங்கள் மிகவும் சாதாரணமாக இருப்பதை உணரும் டான் அவற்றைத் திருத்தி மிகவும் ஆழமான உணர்ச்சிகரமான மற்றும் கவித்துவமான கடிதங்களாக மாற்ற பின்னின்று உதவுகிறார்.
இது டோனியின் குடும்ப வாழ்வில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
அதேபோல் டான் தனது சகோதரரை விட்டுப் பிரிந்து தனிமையில் இருப்பதைக் கண்ட டோனி அவரை மீண்டும் உறவுகளுடன் இணைய ஊக்குவிக்கிறார்.
ஒரு கட்டத்தில் டான் ஒரு பொதுக் கழிப்பறையில் ஒரு வெள்ளை இன ஆணிடம் பாலியல் ரீதியாகத் தொடர்பு கொண்டதாகக் காவல்துறையிடம் சிக்கியபோது டோனி எந்தத் தயக்கமும் காட்டாமல் காவலர்களுக்குப் பணம் கொடுத்து அந்தப் பிரச்சினையை முடிவுக்குக் கொண்டு வருகிறார்.
மிசிசிப்பி மாகாணத்தில் ஒரு இரவு நேரத்தில் சூரிய அஸ்தமனத்திற்குப் பிறகு கருப்பின மக்கள் நடமாடக் கூடாது எனும் விதியுள்ள சன்டவுன் டவுன் பகுதியில் இவர்கள் கைது செய்யப்படுகிறார்கள்.
அங்கே டோனி ஒரு காவலரைத் தாக்கியதால் சிறையில் இருவரும் அடைக்கப்படுகிறார்கள்.
அப்போது டான் தனது வழக்கறிஞரை அழைப்பதாகக் கூறி அப்போதைய அமெரிக்க அட்டர்னி ஜெனரல் ராபர்ட் கென்னடியைத் தொடர்பு கொண்டு மேலிடத்து அழுத்தத்தின் மூலம் விடுதலையாகிறார்.
இது இருவருக்கும் இடையே ஒரு பெரிய வாக்குவாதத்தை உருவாக்குகிறது. தகுதியும் திறமையும் இருந்தும் தன் சொந்த இனத்தவராலும் வெள்ளை இனத்தவராலும் முழுமையாக ஏற்கப்படாத தனது தனிமை மற்றும் அடையாளச் சிக்கலை டான் கண்ணீருடன் டோனியிடம் வெளிப்படுத்துகிறார்.
அந்த மழையிரவில் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொண்டு சமரசம் அடைகிறார்கள்.
இறுதியாக அலபாமாவின் பர்மிங்காம் நகரில் தனது இறுதி இசை நிகழ்ச்சியை நடத்த வேண்டிய நாட்டுப்புற கிளப்பில் டான் அங்கிருந்த உணவகத்தில் நுழையத் தடை விதிக்கப்படுகிறார்.
அவர் அங்குள்ள மேடையில் இசைக்கலாம் ஆனால் அங்கேயே உணவருந்தக் கூடாது என்ற மேலாளர் பிரையன் ஸ்டெபனெக் நிபந்தனையை டான் எதிர்க்கிறார்.
டோனி அந்த மேலாளரை மிரட்டினாலும் டான் அந்த நிகழ்ச்சியைப் புறக்கணிக்க முடிவு செய்கிறார்.
இது டானின் இசை ஒப்பந்தத்தைப் பாதிக்கும் என்றாலும் டோனி தனது நண்பனின் கௌரவத்திற்காக அந்த முடிவை ஆதரிக்கிறார்.
அவர்கள் இருவரும் அங்கிருந்து வெளியேறி ஒரு சாதாரண கருப்பின விடுதிக்குச் சென்று அங்குள்ள இசைக்கலைஞர்களுடன் இணைந்து மிக உற்சாகமாகப் பியானோ வாசிக்கிறார்கள்.
அங்கிருந்து அவர்கள் நியூயார்க் திரும்பும்போது கடும் பனிப்புயலில் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள். வழியில் ஒரு காவலர் அவர்களை நிறுத்தும்போது மீண்டும் ஏதேனும் சிக்கல் ஏற்படுமோ என்று அஞ்சுகிறார்கள்.
ஆனால் அந்தக் காவலர் அவர்களின் வாகனத்தின் டயர் பஞ்சராக இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டி அவர்களுக்கு உதவி செய்து பாதுகாப்பான பயணத்திற்கு வாழ்த்துக் கூறுகிறார்.
கடும் சோர்வடைந்த டோனி உறங்க டான் காரைச் செலுத்தி கிறிஸ்துமஸ் இரவு அன்று டோனியின் வீட்டிற்கு சொன்னபடியே சென்று சேர்க்கிறார்.
டோனி டானைத் தனது குடும்ப கிருஸ்துமஸ் விருந்துக்கு அழைத்தாலும் டான் தயக்கத்துடன் மறுத்துவிட்டுத் தனது மாளிகைக்குச் செல்கிறார்.
ஆனால் அந்தத் தனிமை அவரை வாட்ட மீண்டும் அவர் டோனியின் வீட்டிற்குத் திரும்புகிறார். அங்கு டோனியின் குடும்பத்தினர் டான் ஷெர்லியை மிகுந்த அன்புடன் வரவேற்றுத் தங்கள் குடும்பத்தில் ஒருவராக ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள்.
நிஜ வாழ்க்கையில் டான் தொடர்ந்து பல இசைப் படைப்புகளை உருவாக்கினார், டோனி மீண்டும் கோப்பகபானாவில் பணியில் சேர்ந்தார்.
இவர்கள் இருவரும் 2013 ஆம் ஆண்டு சில மாத இடைவெளியில் இறக்கும் வரை பிரிக்க முடியாத சிறந்த நண்பர்களாக வாழ்ந்தார்கள் என்ற செய்திக் குறிப்புடன் படம் நிறைகிறது.
கிரீன் புக் திரைப்படம் ஒரு மனிதனின் நிறம் அல்லது அவனது சமூக அந்தஸ்து ஆகியவற்றைக் கடந்து இரு வேறு துருவங்களாக இருக்கும் மனிதர்களுக்கிடையிலான புரிதலையும் நட்பையும் மிக ஆழமாகப் பேசுகிறது.
திறமைக்கும் தகுதிக்கும் இனம் ஒரு தடையாக இருக்கக் கூடாது என்பதை வலியுறுத்தும் அதே வேளையில் வெறுப்புணர்வு என்பது பெரும்பாலும் அறியாமையாலேயே பிறக்கிறது என்பதை டோனி லிப் மற்றும் டான் ஷெர்லி இடையிலான உறவு நிரூபிக்கிறது.
1960 களின் அமெரிக்காவில் நிலவிய கடுமையான இனவெறிச் சூழலில் ஒரு வெள்ளை இனத்தவர் கருப்பினத்தவருக்கு ஓட்டுநராகச் செல்வது என்பது வெறும் வேலையாகத் தொடங்கினாலும் அது இறுதியில் ஒரு தார்மீகப் போராட்டமாக உருவெடுக்கிறது.
சமூகத்தில் நிலவும் ஆழமான பாரபட்சங்களை வேரறுக்க சட்டங்களை விடவும் மனிதர்களுக்கு இடையே ஏற்படும் நேரடித் தொடர்பும் பகிரப்படும் அனுபவங்களுமே வலிமையானவை என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.
டான் ஷெர்லி எனும் கதாபாத்திரம் தனது அடையாளத்தைத் தேடி அலைவது ஒரு முக்கியமான செய்தியை முன்வைக்கிறது.
அவர் தனது கருப்பின மக்களுடன் முழுமையாக இணைய முடியாமலும் வெள்ளை இனத்தவர்களால் ஒரு கலைப் பொருளாக மட்டுமே மதிக்கப்பட்டு தனிப்பட்ட முறையில் புறக்கணிக்கப்படுவதும் சமூகத்தில் நிலவும் இரட்டைத் தன்மையை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.
கண்ணியம் என்பது ஒருவன் தன்னைத் தானே தற்காத்துக் கொள்வதில் இருக்கிறது என்பதையும் வன்முறையை விடவும் அமைதியான உறுதியான எதிர்ப்பு என்பது மிக வலிமையானது என்பதையும் டான் ஷெர்லியின் நடத்தைகள் வழி உணரலாம்.
அதேபோல் டோனி லிப் ஆரம்பத்தில் கொண்டிருந்த முன்முடிவுகள் டானின் திறமையையும் அவர் எதிர்கொள்ளும் வலிகளையும் காணும்போது மாறத் தொடங்குகிறது.
இது ஒரு மனிதன் தனது குறுகிய வட்டத்திலிருந்து வெளியே வரும்போது உலகை எவ்வளவு விசாலமாகப் பார்க்க முடியும் என்பதற்கான சான்றாகும்.
இறுதியில் இத்திரைப்படம் தனிமை என்பது எவ்வளவு பெரிய சாபம் என்பதையும் அன்பு மற்றும் அரவணைப்பு ஒரு மனிதனின் வாழ்வை எப்படி மாற்றும் என்பதையும் காட்டுகிறது.
டான் ஷெர்லி தனது வசதியான மாளிகையில் தனித்து வாழ்வதை விட டோனியின் எளிய குடும்பத்தில் ஒருவராக இணைவதை விரும்புவது சக மனிதர்களுடனான பிணைப்பின் மேன்மையை விளக்குகிறது.
நண்பனுக்காகத் தனது வேலையையோ அல்லது வாய்ப்புகளையோ இழக்கத் துணியும் டோனியின் குணம் உண்மையான நட்பு என்பது நிறம் மற்றும் அதிகார வர்க்கத்தை விட மேலானது என்பதைப் பறைசாற்றுகிறது.
பாகுபாடுகள் நிறைந்த உலகில் ஒருவரையொருவர் மாற்றிக் கொள்வதை விட ஒருவரையொருவர் புரிந்து கொள்வதே உலகத்தை மாற்றும் முதல் படி எனும் உன்னத செய்தியை இப்படம் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.
