என்காண்டோ 2021 ஆம் ஆண்டு வால்ட் டிஸ்னி அனிமேஷன் ஸ்டுடியோஸ் தயாரிப்பில் உருவான அமெரிக்க இசை மாயாஜாலத் திரைப்படம்.
ஜாரெட் புஷ் மற்றும் பைரன் ஹோவர்ட் இயக்கத்தில் வெளியான இப்படைப்பு கொலம்பிய கலாச்சாரப் பின்னணியில் ஒரு அசாதாரண குடும்பத்தின் கதையை முன்வைக்கிறது.
மிராபெல் மேட்ரிகல் எனும் சிறுமியை மையமாகக் கொண்ட இக்கதை குடும்பத்தில் உள்ள அனைவருக்கும் மாயாஜால சக்திகள் இருந்தும் அவளுக்கு மட்டும் அது கிடைக்காததற்கான காரணத்தையும் அதன் பின்னுள்ள உறவுச் சிக்கல்களையும் ஆழமாகப் பேசுகிறது.
நவீன உலக சினிமாவில் இப்படம் ஒரு மகத்தான படைப்பு. இதில் கையாளப்பட்டுள்ள மேஜிக்கல் ரியலிசம் மற்றும் தலைமுறைகளைத் தாண்டித் தொடரும் மனக்காயங்கள் போன்ற கருப்பொருள்கள் உலகளாவிய விமர்சகர்களால் பெரிதும் பாராட்டப்பட்டன.
ஒரு குடும்ப உறுப்பினர்கள் ஒருவரை ஒருவர் எவ்வாறு புரிந்து கொள்கிறார்கள் என்பதை இயக்குநர்கள் நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்துள்ளனர்.
இதற்காக உளவியலாளர்கள் மற்றும் கொலம்பிய கலாச்சார நிபுணர்களுடன் இணைந்து ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தையும் தனித்துவமாகச் செதுக்கினர்.
அனிமேஷன் மற்றும் காட்சி அமைப்பில் இத்திரைப்படம் புதிய தொழில்நுட்பப் பாய்ச்சலை நிகழ்த்தியது. கொலம்பியாவின் இயற்கை எழில் மற்றும் பாரம்பரிய கட்டிடக்கலை பாணிகளைத் துல்லியமாகப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் காட்சிகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.
கேசிடா எனும் மாயாஜால வீட்டை ஒரு உயிருள்ள கதாபாத்திரமாகவே வடிவமைத்தது அனிமேஷன் குழுவின் பெரும் சாதனை. ஒளியமைப்பு மற்றும் வண்ணங்களின் பயன்பாடு படத்தின் உணர்ச்சிகரமான தருணங்களுக்கு மேலும் வலு சேர்த்தது.
2021 நவம்பர் மாதம் திரையரங்குகளில் வெளியான இப்படம் டிஸ்னி பிளஸ் தளத்திற்கு வந்த பிறகு உலகளாவிய கலாச்சார நிகழ்வாக மாறியது.
ஸ்டெபானி பீட்ரிஸ் மற்றும் ஜான் லெகுயுசாமோ உள்ளிட்ட கலைஞர்களின் குரல் வழி நடிப்பு கதாபாத்திரங்களுக்கு உயிர் கொடுத்தது.
லின் மேனுவல் மிராண்டா இசையமைப்பில் உருவான பாடல்கள் குறிப்பாக வி டோன்ட் டாக் அபௌட் புருனோ உலகளாவிய இசைப் பட்டியல்களில் முதலிடம் பிடித்து சாதனை படைத்தன.
94 வது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த அனிமேஷன் படத்திற்கான ஆஸ்கார் விருதை இப்படம் வென்றது.
இது தவிர கோல்டன் குளோப் மற்றும் பாஃப்டா விருதுகளையும் தட்டிச் சென்றது.
தொழில்நுட்ப நேர்த்தியுடன் ஆழமான மனித உணர்வுகளையும் குடும்ப விழுமியங்களையும் இணைத்துச் சொன்னதால் உலக சினிமா வரலாற்றில் இப்படம் நீங்கா இடம் பெற்றுள்ளது.
லத்தீன் அமெரிக்கக் கலாச்சாரத்தின் பெருமையை உலகுக்குச் சொன்ன இப்படைப்பு இன்றும் பல கோடி ரசிகர்களால் கொண்டாடப்படுகிறது.
இப்படத்தின் அடிநாதம் குடும்பத்தின் எதிர்பார்ப்புகள் மற்றும் தலைமுறை இடைவெளிகளால் ஏற்படும் மன அழுத்தங்களை மாயாஜால யதார்த்தவாதம் வழியாகப் பேசுவதே ஆகும்.
ஒரு குடும்பத்தின் அடையாளமாகத் திகழும் மாயாஜால சக்திகள் அந்த உறுப்பினர்களின் தனித்துவத்தை மறைத்து அவர்களை வெறும் கடமை செய்யும் கருவிகளாக மாற்றும் போக்கை இப்படம் ஆழமாகச் சித்தரிக்கிறது.
அபுவேலா ஆல்மா எனும் பாட்டியின் ஆளுமை இப்படத்தின் ஒரு முக்கிய அச்சு. கடந்த காலத்தில் சந்தித்த இழப்புகள் மற்றும் துயரங்களின் காரணமாக அவர் தனது குடும்பத்தைக் காக்க எடுக்கும் அதீத முயற்சி காலப்போக்கில் ஒரு கட்டுப்பாடாக மாறுகிறது.
குடும்பத்தின் கௌரவத்தைக் காக்க ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குப் பிடித்தமானவற்றைத் தியாகம் செய்துவிட்டு ஒரு முகமூடியுடன் வாழ வேண்டிய சூழல் இங்கு உருவாகிறது.
மூத்த சகோதரி லூயிசா தனது பலத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் பலவீனத்தையும் இசபெல்லா தனது அழகிற்குப் பின்னால் இருக்கும் தனித்துவத் தேடலையும் மறைத்து வாழ்வதே இதற்குச் சான்று.
மிராபெல் கதாபாத்திரம் எவ்வித சக்தியும் அற்றவளாகச் சித்தரிக்கப்பட்டாலும் அவளே அக்குடும்பத்தைச் சிதையாமல் காக்கும் உண்மையான சக்தியாக விளங்குகிறாள்.
குடும்பத்தினர் ஒருவரை ஒருவர் அவர்களின் திறமைகளுக்காக மட்டும் நேசிக்காமல் அவர்களின் இயல்பான குணங்களுக்காக நேசிக்க வேண்டும் என்பதே இக்கதையின் சாரம்.
பூரணத்துவம் எனும் போலி பிம்பத்தைத் தகர்த்து குறைகளுடன் கூடிய மனித இருப்பை அங்கீகரிப்பதே உண்மையான அற்புதம் என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.
புருனோ எனும் கதாபாத்திரம் குடும்பத்தின் கசப்பான உண்மைகளைப் பேசுபவர்கள் எவ்வாறு ஒதுக்கி வைக்கப்படுகிறார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது.
இறுதியில் காணாமல் போன அந்த உறவுகளை மீண்டும் இணைப்பதன் மூலமும் கடந்த கால காயங்களுக்கு மருந்தாவதன் மூலமும் சிதைந்த வீடு மீண்டும் உயிர்பெறுகிறது.
அதிகாரமும் கட்டுப்பாடும் அல்லாமல் பரஸ்பர புரிதலும் நிபந்தனையற்ற அன்புமே ஒரு குடும்பத்தின் உண்மையான அடித்தளம் என்பதை இத்திரைப்படம் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.
என்காண்டோ உருவாக்கத்தின் தொடக்கக் காலத்தில் ஆலோசிக்கப்பட்டு பின்னர் இறுதிப் பிரதியில் இருந்து நீக்கப்பட்ட பல சுவாரசியமான தகவல்கள் வியப்பை அளிக்கின்றன.
கதையின் தொடக்கத்தில் மிராபெல் ஒரு நவீன காலப் பெண்ணாக சித்தரிக்கப்பட்டார். ஒரு மாயாஜாலக் கதவு பிடியின் வழியாக அவர் மற்றொரு உலகிற்குச் செல்வதாகவே ஆரம்பக்கட்டத் திரைக்கதை அமைந்திருந்தது.
குடும்பத் தலைவர் அகுஸ்டின் என்பவரே அந்தப் பள்ளத்தாக்கைக் கண்டுபிடித்து காசிதா வீட்டைச் சொந்தமாக உருவாக்கியவர் என்ற கோணமும் பரிசீலிக்கப்பட்டது.
படத்தின் காலக்கட்டம் 1950களில் அமைந்திருக்க வேண்டிய சூழலும் ஒருமுறை நிலவியது. அந்த வடிவில் பெரும் நகரங்கள் மோட்டார் வாகனங்கள் மற்றும் நவீன ஆடைகளுடன் கூடிய காட்சிகள் திட்டமிடப்பட்டிருந்தன.
ஆல்பாவின் ஆளுமையை மட்டுமே பிரதிபலிக்கும் ஒரு நீட்சியாக அந்த வீடு வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. குறிப்பாக லூயிசாவின் அறை கற்களால் ஆன சலிப்பூட்டும் இடமாகத் தோற்றமளித்தாலும் அதன் உள்ளே ஒரு தீம் பார்க் போன்ற ரகசிய விளையாட்டு உலகம் ஒளிந்திருக்குமாறு முதலில் கற்பனை செய்யப்பட்டது.
இசபெல்லாவிற்குப் பெரிய நகரத்தில் இருந்து வந்த பூபோ என்ற ஒரு விசித்திரமான காதலன் இருந்தான். மேலும் மிராபெல்லின் கதையைத் தாண்டி ஆல்பாவின் பார்வையில் கதையின் நிறங்கள் மாறும் நுட்பம் விவாதிக்கப்பட்டது.
நதியின் கரையில் மூன்று குழந்தைகள் பிறக்கும் தருணத்திலேயே பெட்ரோ உயிரிழப்பது போன்ற காட்சிகள் தவிர்க்கப்பட்டன. மிராபெல் மற்றும் இசபெல்லா இருவருக்கும் இடையே ஏற்படும் கடுமையான மோதல் ஒரு கைக்கலப்பாக மாறும் காட்சி விவாதிக்கப்பட்டு பின்னர் நீக்கப்பட்டது.
இவை அனைத்தும் படத்தின் ஓட்டத்தை மாற்றியமைக்கும் வல்லமை கொண்டவை என்றாலும் இறுதித் திரைப்படத்தில் இவை இடம்பெறவில்லை.
இப்படத்தில் வரும் மிராபெல் கதாபாத்திரம் முந்தைய டிஸ்னி நாயகிகளிடமிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் இயக்குநர்கள் உறுதியாக இருந்தனர்.
இதற்காக அவர் அணிந்திருக்கும் கண்ணாடியிலிருந்து அவரது சுருள் முடி மற்றும் தடுமாறும் இயல்பு வரை ஒவ்வொன்றும் ஒரு சாதாரணப் பெண்ணின் பிம்பத்தைப் பிரதிபலிக்குமாறு செதுக்கப்பட்டது.
இப்படத்தின் நடன அசைவுகள் மிக முக்கியமானவை. வழக்கமாக அனிமேஷன் முடிந்த பிறகு நடனக் கலைஞர்கள் அழைக்கப்படுவார்கள்.
ஆனால் இப்படத்தில் தொடக்கத்திலிருந்தே நடன இயக்குநர்கள் அனிமேஷன் குழுவுடன் இணைந்து பணியாற்றினர்.
லூயிசாவின் அசைவுகள் ரெகுயேட்டன் பாணியிலும் மிராபெல்லின் அசைவுகள் கலி சால்சா பாணியிலும் வடிவமைக்கப்பட்டன.
பின்னணியில் தோன்றும் தாவரங்கள் கூட கொலம்பியாவின் இயற்கை வளத்தைத் துல்லியமாகக் காட்ட வேண்டும் என்பதற்காக ஒரு தாவரவியல் நிபுணரின் வழிகாட்டுதலில் உருவாக்கப்பட்டன.
படத்தின் ஒலியமைப்பில் அலன் துடிக் எனும் கலைஞர் பீக்கோ எனும் பறவைக்குக் குரல் கொடுத்த விதம் சுவாரசியமானது.
தொடக்கத்தில் அக்குழுவினர் கிளி போன்ற ஒலியைப் பயன்படுத்தினர். ஆனால் அலன் துடிக் அது ஒரு துக்கான் பறவையின் உண்மையான ஒலி அல்ல என்பதைச் சுட்டிக்காட்டி பல மணிநேரம் அசல் துக்கான் பறவையைப் போலவே ஒலியெழுப்பிக் காட்டி அதனைப் பதிவு செய்ய வைத்தார்.
ஆடை வடிவமைப்பில் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் நிறமும் அவர்களின் உணர்ச்சிகளோடு பிணைக்கப்பட்டுள்ளது.
பெப்பா மற்றும் பெலிக்ஸ் குடும்பத்தினர் கரீபியன் பாரம்பரியத்தைப் போற்றும் வகையில் ஆரஞ்சு மற்றும் மஞ்சள் போன்ற வெப்பமான நிறங்களை அணிந்தனர்.
ஜூலியட்டா மற்றும் அகுஸ்டின் குடும்பத்தினர் குளிர்ச்சியான நீல நிறங்களை அணிந்தனர்.
எந்தச் சக்தியும் இல்லாத மிராபெல் தனது பாவாடையில் குடும்பத்தின் அனைத்து உறுப்பினர்களின் சின்னங்களையும் கைகளால் தைத்திருப்பது போன்ற நுணுக்கமான சித்திரம் அவரது ஆழமான அன்பைக் காட்டுகிறது.
இத்தகைய சிறு சிறு நுணுக்கங்களே இப்படத்தை ஒரு கலைப் பொக்கிஷமாக மாற்றின.
என்காண்டோ திரைப்படத்தின் திரைமறைவுத் தகவல்களில் அனிமேஷன் கலைஞர்களுக்குப் பெரும் சவாலாக இருந்தது அதன் கதாபாத்திரங்களின் எண்ணிக்கை.
பொதுவாக இரண்டு அல்லது மூன்று முக்கியக் கதாபாத்திரங்களைச் சுற்றியே அனிமேஷன் நுணுக்கங்கள் அமையும்.
ஆனால் இதில் பன்னிரண்டு பேருக்கும் தனித்துவமான உடல்மொழி மற்றும் முகபாவனைகளை உருவாக்க வேண்டியிருந்தது.
இதற்காக அனிமேஷன் குழுவினர் கொலம்பியாவிற்கு நேரில் செல்லத் திட்டமிட்டனர். எதிர்பாராத விதமாகப் பெருந்தொற்று பரவியதால் அக்குழுவினர் அங்கு செல்ல முடியாமல் போனது.
இந்தத் தடையைத் தகர்க்க கொலம்பிய கலாச்சாரத் தூதுவர் எஸ்பினோசா உரைபே தனது அலைபேசி வழியாகவே கொலம்பியாவின் தெருக்களையும் கட்டிடங்களையும் அனிமேஷன் கலைஞர்களுக்கு நேரலையில் சுற்றிக் காட்டினார்.
மிராபெல் கதாபாத்திரத்தின் சுருள் முடி மற்றும் பெரிய கண்ணாடி போன்ற தோற்ற அமைப்பு இந்த எஸ்பினோசாவின் உருவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவானது.
மிராபெல் அணியும் பாவாடையின் வடிவமைப்பு வேல்ஸ் பகுதியில் நெய்யப்படும் பாரம்பரிய ஆடைகளின் உத்வேகமாகும்.
இசபெல்லா உருவாக்கும் பூக்கள் வெறும் கற்பனையல்ல. பிலிப் ஜபாட்டா எனும் தாவரவியல் நிபுணரின் ஆலோசனையின்படி கொலம்பியாவில் மட்டுமே காணப்படும் ஜகரண்டா மற்றும் ஜாகோபினியா போன்ற மலர்கள் துல்லியமாகப் படமாக்கப்பட்டன.
படத்தில் வரும் கேசிடா வீட்டின் அசைவுகள் பீட்டில்ஜூஸ் எனும் பழைய படத்தின் தாக்கத்தில் உருவானவை.
ஒரு வீட்டை எப்படி உயிருள்ள பொருளாகக் காட்டலாம் என்பதற்கு அந்தத் திரைப்படம் முன்னோடியாக அமைந்தது.
ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் உடைகளிலும் அவர்களின் சக்தியைக் குறிக்கும் சின்னங்கள் நுணுக்கமாகப் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன.
லூயிசாவின் உடையில் பளுதூக்கும் கருவியும் பெப்பாவின் தோட்டில் சூரியனும் இடம் பெற்றிருக்கும். டிஸ்னி நிறுவனம் முதலில் மிராபெல் மற்றும் இசபெல்லா பொம்மைகளை மட்டுமே சந்தைப்படுத்தத் திட்டமிட்டது.
ஆனால் படம் வெளியான பிறகு தசை வலிமை கொண்ட லூயிசா கதாபாத்திரத்திற்குப் பெண் குழந்தைகளிடம் கிடைத்த வரவேற்பு தயாரிப்பு நிறுவனத்தையே வியப்பில் ஆழ்த்தியது. இத்தகைய நுணுக்கமான திட்டமிடலே இப்படத்தின் பிரம்மாண்ட வெற்றிக்குக் காரணமாக அமைந்தது.
என்காண்டோ படத்தின் இசை உருவாக்கத்தில் லின் மேனுவல் மிராண்டா நிகழ்த்திய மேஜிக் மிகவும் சுவாரசியமானது. பொதுவாக அனிமேஷன் படங்களில் கதையின் போக்கிற்கு ஏற்ப பாடல்கள் எழுதப்படும்.
ஆனால் இப்படத்தில் மிராபெல் குடும்பத்தின் பன்னிரண்டு உறுப்பினர்களையும் அவர்களின் குணாதிசயங்களையும் ஒரே பாடலில் ரசிகர்களுக்கு அறிமுகம் செய்ய வேண்டும் என்ற சவாலை மிராண்டா ஏற்றார்.
இதற்காக அவர் உருவாக்கிய தி ஃபேமிலி மேட்ரிகல் எனும் தொடக்கப் பாடல் டிஸ்னி நிறுவனத்திற்கு ஒரு பாடலால் முழு குடும்பத்தையும் அறிமுகப்படுத்த முடியும் என்ற நம்பிக்கையை அளித்தது.
இசைத் தட்டில் இடம்பெற்ற வி டோன்ட் டாக் அபௌட் புருனோ பாடல் உலகளாவிய சாதனைகளைப் படைக்கும் என்று படக்குழுவினர் எவருமே எதிர்பார்க்கவில்லை.
இப்பாடலில் வரும் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் பகுதிகளும் வெவ்வேறு இசைப் பாணிகளில் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.
குறிப்பாக டோலோரஸின் பகுதி கிசுகிசுக்கும் பாணியிலும் ஃபெலிக்ஸின் பகுதி கரீபியன் தாளத்திலும் அமைந்தது.
இப்படத்தின் வெற்றியைத் தொடர்ந்து டிஸ்னி நிறுவனம் தனது தீம் பார்க்குகளில் என்காண்டோவிற்காகத் தனிப் பிரிவை உருவாக்கும் பணிகளைத் தொடங்கியது.
படத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில் மிராபெல் மற்றும் ஆல்மா சந்திக்கும் நதிக்கரை காட்சி கொலம்பியாவின் ஆயிரம் நாள் போரின் வரலாற்று வலியைப் பிரதிபலிக்கிறது.
அந்த நதிக்கரையில் தோன்றும் மஞ்சள் வண்ணத்துப்பூச்சிகள் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்கேஸின் படைப்புகளுக்குச் செய்யப்பட்ட ஒரு மரியாதையாகும்.
மேலும் இப்படத்தில் வரும் உணவுகள் ஒவ்வொன்றும் கொலம்பியாவின் அடையாளங்கள்.
ஜூலியட்டா தயாரிக்கும் அரைபாஸ் எனும் பலகாரம் கொலம்பிய வீடுகளில் அன்றாடம் செய்யப்படும் ஒரு உணவு.
இதனைத் திரையில் தத்ரூபமாகக் காட்ட அனிமேஷன் கலைஞர்கள் உணவின் பதத்தையும் புகையையும் மிக நுணுக்கமாக வடிவமைத்தனர்.
அனிமேஷன் வரலாற்றில் முதல்முறையாக இப்படத்தின் கதாபாத்திரங்களுக்குப் பின்னல் இடுவதற்கும் தலைமுடி அலங்காரத்தைச் செய்வதற்கும் எனத் தனிப்பட்ட மென்பொருட்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன.
குறிப்பாக ஆப்ரோ லத்தீன் வகை தலைமுடி அலங்காரங்களைச் சரியாகக் கொண்டு வர கலைஞர்கள் பெரும் உழைப்பைச் செலுத்தினர்.
படத்தின் ஒளிப்பதிவாளர் அலெஸாண்ட்ரோ ஜாகோமினி ஒளியின் வழியாகவே மிராபெல்லின் தனிமையையும் ஏக்கத்தையும் வெளிப்படுத்தினார்.
கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைக்கு ஏற்ப பின்னணி ஒளியின் நிறம் மாறும் நுட்பம் இப்படத்தை ஒரு காட்சிப் பேரனுபவமாக மாற்றியது.
படத்தின் கதை:-
கொலம்பியா நாட்டின் ஒரு அழகான கிராமத்தில் வசிக்கும் மாட்ரிகல் குடும்பத்தின் மாயாஜால வரலாற்றை இப்படம் விவரிக்கிறது.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு ஆயுதப் போராட்டத்தின் போது அல்மா (மரியா சிசிலியா பொட்டெரோ) மற்றும் பெட்ரோ தம்பதியினர் தங்கள் பச்சிளம் குழந்தைகளான ஜூலியட்டா, பெப்பா மற்றும் புருனோவுடன் ஊரை விட்டு வெளியேறுகிறார்கள்.
அந்த பயணத்தில் பெட்ரோ கொல்லப்பட, அல்மா ஏந்தியிருந்த மெழுகுவர்த்தி ஒரு தெய்வீக சக்தியைப் பெற்று எதிரிகளை விரட்டுகிறது.
அந்த சக்தி கேசிடா எனப்படும் ஒரு உயிருள்ள வீட்டையும், அதைச் சுற்றி மலைகளால் சூழப்பட்ட என்காண்டோ என்ற பாதுகாப்பு அரணையும் உருவாக்குகிறது.
நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அந்த மெழுகுவர்த்தியின் சக்தியால் மாட்ரிகல் குடும்பத்தின் ஒவ்வொரு வாரிசும் ஐந்து வயதை அடையும் போது அவர்களுக்கு ஒரு தனித்துவமான மாயாஜால சக்தி கிடைக்கிறது.
ஜூலியட்டா (ஆங்கி செபெடா) தன் சமையல் மூலம் காயங்களை ஆற்றுகிறார்.
பெப்பா (கரோலினா கைடன்) தன் மனநிலைக்கு ஏற்ப வானிலையை மாற்றுகிறார்.
ஆனால் ஜூலியட்டாவின் கடைசி மகளான மிராபெல் (ஸ்டீபனி பீட்ரிஸ்) மட்டும் எந்த சக்தியும் கிடைக்காமல் போகிறாள்.
அதே சமயம் எதிர்காலத்தைக் கணிக்கும் திறன் கொண்ட புருனோ (ஜான் லெகுயுஸாமோ) குடும்பத்தை விட்டு வெளியேறி மாயமானதாக ஊர் மக்கள் நம்புகிறார்கள்.
பத்தாண்டுகள் கழித்து பெப்பாவின் மகன் அந்தோணியோ (ரவி கபோட் கான்யேர்ஸ்) விலங்குகளுடன் பேசும் சக்தியைப் பெறுகிறான்.
அந்த கொண்டாட்டத்தின் போது வீட்டின் சுவர்களில் விரிசல் ஏற்படுவதையும் மெழுகுவர்த்தியின் சுடர் அணைவதையும் மிராபெல் கவனிக்கிறாள்.
அவள் தன் பாட்டியிடம் இதைச் சொல்லியும் யாரும் நம்பவில்லை. தன் குடும்பத்தின் சக்தியைக் காப்பாற்ற மிராபெல் ரகசியமாக விசாரிக்கத் தொடங்குகிறாள்.
அபார வலிமை கொண்ட லூயிசா (ஜெசிகா டாரோ) தன் சக்தி குறைந்து வருவதாக மிராபெலிடம் வருந்துகிறாள்.
புருனோவின் அறையில் உள்ள ரகசியங்களைப் பார்த்தால் இதற்கு விடை கிடைக்கும் என அவள் கூறுகிறாள்.
புருனோவின் அறைக்குள் மிராபெல் நுழையும் போது அங்கு ஒரு பச்சை நிற கண்ணாடித் துண்டைக் கண்டெடுக்கிறாள்.
அதை இணைத்துப் பார்த்தால் கேசிடா உடைந்து விழுவதும் அதன் முன்னே மிராபெல் நிற்பதும் போன்ற ஒரு காட்சி தெரிகிறது.
இதை மிராபெல்லின் தந்தை அகஸ்டின் (வில்மர் வால்டெர்ராமா) மறைக்க முயன்றாலும் நுணுக்கமான கேட்கும் திறன் கொண்ட டோலோரஸ் (அடாசா) மூலம் ரகசியம் கசிகிறது.
மிராபெல்லின் அக்கா இசபெல்லா (டயான் குரேரோ) மற்றும் மரியானோ (மலுமா) ஆகியோரின் நிச்சயதார்த்த விருந்தின் போது இந்த செய்தி வெடித்து வீட்டின் விரிசல் மீண்டும் அதிகமாகிறது.
மிராபெல் எலிகளைப் பின்தொடர்ந்து செல்லும்போது வீட்டின் சுவர்களுக்குப் பின்னால் மறைந்து வாழ்ந்து வந்த புருனோவைச் சந்திக்கிறாள்.
மிராபெல்லின் எதிர்காலம் அந்த மாயாஜாலத்தைக் காப்பாற்றுவதாகவும் இருக்கலாம் அல்லது அழிப்பதாகவும் இருக்கலாம் என்ற குழப்பத்தால் அவளைக் காக்கவே புருனோ தலைமறைவானது தெரியவருகிறது.
புருனோ ஒரு புதிய தரிசனத்தை உருவாக்குகிறார். அதில் மிராபெல் தன் அக்கா இசபெல்லாவை கட்டிப்பிடித்தால் மந்திர சக்தி மீண்டும் பலப்படும் என்பது புலனாகிறது.
இசபெல்லா எப்போதும் மிகச் சரியாக இருக்க வேண்டும் என்ற அழுத்தத்தில் வாழ்வதையும் அவளுக்கு மரியானோவை திருமணம் செய்ய விருப்பம் இல்லை என்பதையும் மிராபெல் உணர்கிறாள்.
இருவரும் சமாதானமாகி நெருக்கமாகும்போது மெழுகுவர்த்தி பிரகாசிக்கிறது.
ஆனால் இதைக்கண்டு கோபமடைந்த பாட்டி அல்மா, மிராபெல்லால்தான் குடும்பத்திற்கு அழிவு வருவதாகக் குற்றம் சாட்டுகிறார்.
அதற்கு மிராபெல், பாட்டியின் அளவுக்கு மீறிய எதிர்பார்ப்புகள்தான் வீட்டை உடைக்கிறது என எதிர்த்துப் பேசுகிறாள்.
இந்த கடும் வாக்குவாதத்தால் காசிடா முழுமையாக இடிந்து மெழுகுவர்த்தி அணைந்து போகிறது.
குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் தங்கள் சக்தியை இழக்கிறார்கள்.
மனமுடைந்த மிராபெல் ஓடிச் சென்று தன் தாத்தா பெட்ரோ கொல்லப்பட்ட ஆற்றுப் படுகையில் அமர்ந்து அழுகிறாள்.
அங்கு வரும் அல்மா தன் தவறை உணர்கிறார். சக்தியின் மீது காட்டிய அக்கறையை குடும்ப உறுப்பினர்களின் உணர்வுகள் மீது காட்டத் தவறிவிட்டதை ஒப்புக்கொண்டு மிராபெலிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறார்.
அங்கேயே அவர்கள் இருவரும் புருனோவைச் சந்திக்கிறார்கள். மூவரும் மீண்டும் கிராமத்திற்குத் திரும்ப ஊர் மக்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி மாட்ரிகல் குடும்பத்திற்காக வீட்டை மீண்டும் கட்டுகிறார்கள்.
மிராபெல் அந்த வீட்டின் கதவுப் பிடியைப் பொருத்தும்போது இழந்த சக்திகள் மீண்டும் கிடைப்பதுடன் மிராபெல்லும் அக்குடும்பத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கமாக அங்கீகரிக்கப்படுகிறாள்.
இறுதியாக புருனோ உட்பட முழு குடும்பமும் ஒரு புகைப்படத்தை எடுத்துக் கொள்வதுடன் கதை நிறைவடைகிறது.
என்காண்டோ திரைப்படம் வெறும் மாயாஜாலக் கதையாக மட்டுமல்லாமல், மனித உணர்வுகள் மற்றும் குடும்ப உறவுகள் குறித்த மிக ஆழமான பல செய்திகளை நமக்கு உணர்த்துகிறது.
ஒருவருடைய மதிப்பு என்பது அவரிடம் இருக்கும் அபூர்வ சக்திகளிலோ அல்லது அவர் செய்யும் சாதனைகளிலோ இல்லை என்பதை இப்படம் உரக்கச் சொல்கிறது.
மிராபெல் என்ற கதாபாத்திரத்தின் மூலம், எந்தவொரு விசேஷ திறமையும் இல்லாவிட்டாலும், ஒரு நபர் தன் அன்பினாலும் முயற்சியினாலும் ஒரு குடும்பத்தையே ஒன்றிணைக்க முடியும் என்பது அழகாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.
நாம் யார் என்பதும், நம்மிடம் இருக்கும் குணங்களுமே நம் உண்மையான அடையாளமே தவிர, வெளியுலகிற்கு நாம் காட்டும் பிம்பம் அல்ல.
குடும்பத்தின் மூத்தவர்கள் இளையவர்கள் மீது சுமத்தும் மிகச்சரியான மனிதர்களாக இருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு எவ்வளவு நச்சுத்தன்மையானது என்பதை இப்படம் காட்டுகிறது.
இசபெல்லா எப்போதும் அழகாகவும் பூப்போலவும் இருக்க வேண்டும் என்ற அழுத்தத்தில் தன் உண்மையான உணர்வுகளை மறைக்கிறாள்.
லூயிசா குடும்பத்தின் பாரத்தைச் சுமக்கும் வலிமையானவளாக இருக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயத்தில் தன் மன அழுத்தத்தை வெளிப்படுத்த அஞ்சுகிறாள்.
ஒவ்வொருவரும் குறைபாடுகளுடன்தான் இருப்பார்கள் என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதே ஒரு குடும்பத்தின் ஆரோக்கியத்திற்கு நல்லது என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.
பாட்டி அல்மா தன் கடந்த கால கசப்பான அனுபவங்களால், பாதுகாப்பை உறுதி செய்யக் குடும்பத்தை ஒரு சட்டகத்திற்குள் அடைக்க முயல்கிறார்.
இது பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் அன்பைத் திணிப்பதாக மாறுகிறது. ஒரு கட்டத்தில் பழைய முறைகளை மாற்றிக்கொண்டு, புதிய தலைமுறையின் கருத்துகளுக்குச் செவிசாய்க்கும் போதுதான் வீட்டின் விரிசல்கள் குணமாகின்றன.
முன்னோர்கள் தங்கள் பயத்தை அடுத்த தலைமுறை மீது திணிக்கக்கூடாது என்ற பாடத்தை இது சொல்கிறது.
புருனோவின் கதாபாத்திரம் சமூகத்தால் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஒரு மனிதனின் நிலையை விளக்குகிறது.
உண்மையைச் சொல்பவர்கள் பல நேரங்களில் வில்லன்களாகச் சித்தரிக்கப்படுவதையும், அவர்களை ஒதுக்கி வைப்பது குடும்பத்திற்கே இழப்பு என்பதையும் இது காட்டுகிறது.
ஒருவரைப் பற்றி மற்றவர் பேசும் வதந்திகளை நம்பாமல், அவரோடு நேரடியாகப் பேசிப் புரிந்து கொள்வதே குடும்ப ஒற்றுமைக்கு வழிவகுக்கும்.
இறுதியில், வீட்டின் மாயாஜால சக்தியை விட, அந்தக் குடும்ப உறுப்பினர்களிடையே இருக்கும் நிபந்தனையற்ற அன்பு மற்றும் ஒற்றுமை ஆகியவையே மிகப்பெரிய அற்புதம் என்பதைப் படம் உணர்த்துகிறது.
வீடு என்பது வெறும் கல்லால் மண்ணால் ஆனதல்ல, அது மனிதர்களின் பிணைப்பால் உருவானது என்பதே இப்படத்தின் மையக்கருத்து.
