ஸ்டில் அலிஸ் Still Alice திரைப்படம் 2014 ஆம் ஆண்டு வெளியானது.
ரிச்சர்ட் கிளாட்சர் மற்றும் வாஷ் வெஸ்ட்மோர்லாண்ட் ஆகிய இருவர் இணைந்து இந்தத் திரைப்படத்தை இயக்கியுள்ளனர்.
இது தத்ரூபம் மிகுந்த உணர்வுகர திரைப்பட வகையைச் சேர்ந்த படைப்பு.
ஒரு புகழ்பெற்ற மொழிநூல் பேராசிரியை, மிக இளம் வயதிலேயே அல்சைமர் எனப்படும் மறதி நோயால் பாதிக்கப்படுவதையும், அதனால் அவருக்கும் அவரது குடும்பத்திற்கும் ஏற்படும் சவால்களையும் இந்தத் திரைப்படம் மிக உருக்கமாக விவரிக்கிறது.
ஒரு மனிதன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் கஷ்டப்பட்டு சேர்த்த அறிவு, அந்தஸ்து, நினைவுகள் மற்றும் சொந்த அடையாளத்தை ஒரு கொடிய நோய் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழிக்கும்போதும், அவற்றுடன் போராடித் தன் சுயத்தைத் தக்கவைக்க முயலும் ஒரு பெண்ணின் நெஞ்சை உருக்கும் போராட்டமே இதன் அடிநாதம் .
அனைத்தையும் மறந்த பின்பும் உலகத்தில் எஞ்சி நிற்பது "அன்பு" மட்டுமே என்பதை இத்திரைப்படம் மிக ஆழமாக உணர்த்துகிறது.
இதில் முதன்மைக் கதாபாத்திரத்தில் நடித்த ஜூலியான் மூரின் நடிப்பு உலகளவில் மிக உயரிய பாராட்டைப் பெற்றது.
ஒரு புத்திசாலிப் பெண் தன் நினைவுகளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இழந்து தவிக்கும் வேதனையை அவர் தன் அசாத்தியமான நடிப்பின் மூலம் பார்வையாளர்களின் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைக்கும் வகையில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
கிறிஸ்டன் ஸ்டீவர்ட் மற்றும் அலெக் பால்ட்வின் ஆகியோரின் பங்களிப்பும் கதைக்குக் கூடுதல் பலம் சேர்த்துள்ளது.
இயக்குனர்கள் ரிச்சர்ட் மற்றும் வாஷ் இருவரும் இந்த உணர்ச்சிகரமான கதையைக் கையாண்ட விதம் பாராட்டுக்குரியது.
நோயின் தீவிரத்தை மிகைப்படுத்தாமல், அதே சமயம் அதன் வலியைத் துல்லியமாகத் திரையில் கொண்டு வந்துள்ளனர்.
இப்படத்தின் ஒளிப்பதிவை டெனிஸ் லெனாயர் மேற்கொண்டுள்ளார். கதாநாயகியின் மனநிலையை, அவர் உலகம் மங்குவதைக் காட்டும் காட்சிகளின் வழியே ஒளிப்பதிவாளர் மிக நேர்த்தியாகப் படம் பிடித்துள்ளார்.
இத்திரைப்படம் ஆஸ்கார் விருது, கோல்டன் குளோப் விருது, பாஃப்டா விருது மற்றும் ஸ்கிரீன் ஆக்டர்ஸ் கில்ட் விருது உள்ளிட்ட மிக முக்கிய சர்வதேச விருதுகளை வென்று சாதனை படைத்தது.
நடிகை ஜூலியான் மூர் சிறந்த நடிகைக்கான ஆஸ்கார் விருதை இத்திரைப்படத்திற்காகப் பெற்றார்.
இத்திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவை மேற்கொண்ட பிரெஞ்சு ஒளிப்பதிவாளர் டெனிஸ் லெனாயர், கதாநாயகியின் மனநிலையைக் காட்சிரீதியாகக் கடத்துவதற்காகப் பல்வேறு தனித்துவமான உத்திகளைக் கையாண்டார்.
அல்சைமர் நோயின் பாதிப்பால் அலிஸின் கவனம் சிதறுவதையும், அவர் உலகை எதிர்கொள்ளும் விதத்தையும் காட்ட கேமராவின் லென்ஸ்கள் மிக நுட்பமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன.
அலிஸ் தனது நினைவுகளை இழந்து தவிக்கும் காட்சிகளில், அவரைச் சுற்றியுள்ள பின்னணி மங்கலாகத் தெரியும்படி 'ஷேலோ டெப்த் ஆஃப் ஃபீல்ட்' உத்தியை ஒளிப்பதிவாளர் மிக நேர்த்தியாகப் பயன்படுத்தினார்.
இது பார்வையாளர்களையும் அலிஸின் குழப்பமான உலகிற்குள் அழைத்துச் சென்றது.
படப்பிடிப்பின் போது அலிஸாக நடித்த ஜூலியான் மூரின் முகபாவனைகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் தரப்பட்டது.
அவரது அசைவுகளைத் துல்லியமாகப் படம்பிடிக்க கேமராக்கள் மிக நெருக்கமாக வைக்கப்பட்டன.
இதனால் மிகக் குறைவான விளக்குகளைக் கொண்டே காட்சிகளை அமைக்க வேண்டிய சவால் ஒளிப்பதிவுக் குழுவுக்கு இருந்தது.
குறிப்பாக, அலிஸ் பல்கலைக்கழக வளாகத்தில் ஓடும்போது திடீரெனத் தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்பதை மறந்து திணறும் ஒரு முக்கியக் காட்சி வரும்.
அந்தக் காட்சியில் அலிஸின் பதற்றத்தையும் தனிமையையும் திரையில் கொண்டு வர, கேமராவைத் தோளில் சுமந்து இயக்கும் 'ஹேண்ட்ஹெல்ட்' முறையைப் பயன்படுத்தினர்.
அந்தச் சூழலில் கேமராவின் அசைவுகளும் ஒளியின் மாறுபாடுகளும் அலிஸின் மனப் போராட்டத்தைக் கச்சிதமாகப் பிரதிபலித்தன.
இயக்குனர்களில் ஒருவரான ரிச்சர்ட் கிளாட்சர், நரம்பியல் நோயால் (ALS) பாதிக்கப்பட்டுப் பேச முடியாத நிலையில் இருந்ததால், ஐபேட் மூலமாகவே ஒளிப்பதிவாளருக்குக் காட்சிகளைப் பற்றிய அறிவுறுத்தல்களை வழங்கினார்.
இயக்குனரின் இந்த நிலையைப் புரிந்துகொண்டு, ஒளிப்பதிவாளர் டெனிஸ் லெனாயர் கதையின் சோகத்தையும் வலிமையையும் வார்த்தைகளின்றி ஒளியின் மூலமே திரையில் கடத்திக் காட்டினார்.
இத்திரைப்படத்திற்கு இசையமைத்த இலான் எஷ்கேரி , அலிஸின் நரம்பியல் சிதைவை இசையின் மூலமாகக் கடத்துவதற்கு மிகவும் மாறுபட்ட, எளிமையான ஒரு அணுகுமுறையைக் கையாண்டார்.
இப்படத்தின் பின்னணி இசைக்காகப் பிரம்மாண்டமான வாத்தியக் குழுவை நாடாமல், மிகக் குறைவான கருவிகளைக் கொண்டே இசையமைக்க முடிவு செய்யப்பட்டது.
அலிஸின் ஆரம்பகாலப் புத்திசாலித்தனத்தையும் நேர்த்தியையும் காட்ட பியானோ இசையும், அவரது உணர்ச்சிப்பூர்வமான தனிமையைக் காட்ட வயலின் இசையும் முதன்மையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன.
இசை உருவாக்கத்தின் போது, அலிஸின் நோய் முற்றுவதற்கேற்ப இசையின் வடிவமும் மாற வேண்டும் என்பதில் இசையமைப்பாளர் உறுதியாக இருந்தார்.
படத்தின் தொடக்கத்தில் வரும் இசை மிகவும் நேர்த்தியாகவும், சீரான தாள லயத்தோடும் ஒலிக்கும். ஆனால், கதை நகர நகர, அலிஸ் நினைவுகளை இழக்கும் காட்சிகளில் இசைக்கோவைகளும் சிதைவடைவது போலவும், குறிப்புகள் முழுமையடையாமல் பாதியிலேயே நிற்பது போலவும் இசை நுட்பமாக வடிவமைக்கப்பட்டது.
இது அலிஸின் மூளையில் ஏற்படும் குழப்பத்தை ஒலியின் வழியே பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்தியது.
படப்பிடிப்பு முடிவடைவதற்கு முன்பாகவே, படத்தின் சில முக்கியக் காட்சிகளின் உணர்வைப் புரிந்துகொள்வதற்காக இசையமைப்பாளர் எஷ்கேரி சில இசைத் துண்டுகளை உருவாக்கிக் கொடுத்தார்.
நடிகை ஜூலியான் மூர் படப்பிடிப்புத் தளத்தில் அந்த இசையைக் கேட்டுக்கொண்டே நடித்தார். இது அலிஸ் கதாபாத்திரத்தின் சோகத்தையும் ஆழத்தையும் உள்வாங்கி நடிக்க அவருக்குப் பெரும் உதவியாக இருந்தது.
இயக்குனர் ரிச்சர்ட் கிளாட்சர் பேச முடியாத நிலையிலும் இசையின் மீதான தனது ரசனையை ஐபேட் வழியாகத் தொடர்ந்து பகிர்ந்து கொண்டார்.
இசையமைப்பாளர் ஒவ்வொரு ட்ராக்கையும் உருவாக்கும்போது, அது மிகைப்படுத்தப்பட்ட சோகமாக மாறிவிடக் கூடாது என்பதில் இயக்குனர்கள் கவனமாக இருந்தனர்.
சோகத்தைக் கொண்டாடுவதற்குப் பதிலாக, ஒரு மனிதனின் வாழ்வின் எதார்த்த நிலையை அமைதியாகப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் உருவான இந்த இசை, படத்தின் அமைதியான ஆன்மாவாக மாறியது.
இப்படத்தின் இயக்குனர்களில் ஒருவரான ரிச்சர்ட் கிளாட்சருக்கு, படத்திற்கான திரைக்கதையை எழுதத் தொடங்குவதற்குச் சில நாட்களுக்கு முன்புதான் ஏஎல்எஸ் (ALS) எனப்படும் கொடிய நரம்பியல் பாதிப்பு இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. உடலின் அசைவுகளையும் பேசும் திறனையும் மெல்ல இழந்து வந்த நிலையிலும், அவர் பின்வாங்கவில்லை.
தன் வாழ்நாளின் இறுதிப் போராட்டத்தை இப்படம் வழியே வெளிப்படுத்த விரும்பிய அவர், ஒரு கட்டத்தில் தன் கைகள் செயலிழந்தபோது, ஒரே ஒரு கால் விரலைக் கொண்டு ஐபேட் திரையைத் தொட்டுத் திரைக்கதையை முழுமையாக எழுதி முடித்தார்.
கதாநாயகியாக நடித்த ஜூலியான் மூர், அலிஸ் கதாபாத்திரத்திற்குத் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளப் பல மாதங்கள் தீவிர ஆராய்ச்சி செய்தார்.
அமெரிக்காவின் அல்சைமர் அமைப்பைச் சேர்ந்த நிபுணர்களை நேரில் சந்தித்துப் பேசியதுடன், மறதி நோயின் தொடக்க நிலையில் இருந்த பல பெண்களுடன் பல மணி நேரம் உரையாடி அவர்களின் அன்றாடச் சவால்களைக் கேட்டறிந்தார்.
மேலும், நோயாளிகளுக்கு நடத்தப்படும் நரம்பியல் சார்ந்த நினைவாற்றல் பரிசோதனைகளை அவரே நேரடியாகச் செய்து பார்த்தார்.
இப்படத்தில் அலிஸ் செய்யும் ஒரு சில அசைவுகளும், அவரது கண் பார்வையின் திசையும் கூட ஜூலியான் மூர் நிஜ நோயாளிகளைக் கண்டு உணர்ந்து சேர்த்த நுணுக்கங்களாகும்.
படப்பிடிப்புத் தளத்தில் இயக்குனர் ரிச்சர்ட்டால் பேச முடியாத சூழல் இருந்ததால், அவர் தனது மொபைல் மற்றும் ஐபேட் சிறப்பு செயலிகள் மூலமாகவே நடிகர்களுக்கும் தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களுக்கும் காட்சிகளை விவரித்தார்.
படக்குழுவினர் அனைவரும் அவரது கண்களின் அசைவையும், டிஜிட்டல் குரலையும் வைத்தே படப்பிடிப்பை எவ்விதத் தொய்வுமின்றி நடத்தினர்.
இயக்குனரின் இந்த மன உறுதி, ஒட்டுமொத்தப் படக்குழுவினர் மத்தியிலும் ஒருவிதப் புனிதமான அர்ப்பணிப்பு உணர்வை ஏற்படுத்தியது.
மிகக் குறைந்த பட்ஜெட்டில் சுயாதீனமாக உருவான இத்திரைப்படம், நியூயார்க் நகரின் கடுமையான குளிர்காலத்தில் வெறும் 23 நாட்களில் மிகக் குறுகிய கால அட்டவணையில் படமாக்கப்பட்டது.
கால அவகாசம் மிகக் குறைவாக இருந்ததால், பல உணர்ச்சிகரமான காட்சிகள் ஒற்றை டேக்கிலேயே படமாக்கப்பட்டு ஓகே செய்யப்பட்டன.
குறிப்பாக, அலிஸ் தனது கணவரிடம் நோய் பாதிப்பைக் கூறி அழும் உணர்வுப்பூர்வமான முதல் காட்சி, எவ்வித ரீ-டேக்கும் இன்றி முதல் முயற்சியிலேயே மிக கச்சிதமாகப் படமாக்கப்பட்டது.
அலிஸின் இளைய மகளாக நடித்த கிறிஸ்டன் ஸ்டீவர்ட், இப்படத்தின் படப்பிடிப்பில் இணைந்தபோது அவருக்கும் ஜூலியான் மூருக்கும் இடையே நிஜமான தாய்-மகள் போன்ற ஒரு பந்தம் உருவானது.
திரைக்கதைப்படி, அலிஸின் நோய் முற்றிய நிலையில் கிறிஸ்டன் ஸ்டீவர்ட் அவருடன் பேசும் உணர்ச்சிகரமான காட்சிகள் ஸ்கிரிப்ட்டில் இருந்ததை விடவும், படப்பிடிப்புத் தளத்தில் இருவரின் இயல்பான கெமிஸ்ட்ரியால் இன்னும் ஆழமாக மாறின.
பல இடங்களில் வசனங்களைத் தாண்டி, கிறிஸ்டன் ஸ்டீவர்ட் தனது தாயின் நிலையைப் பார்த்துக் கலங்கும் எதார்த்தமான முகபாவனைகளை இயக்குனர்கள் அப்படியே பயன்படுத்திக் கொண்டனர்.
இப்படத்தின் தயாரிப்பு வடிவமைப்பாளர் , அலிஸின் வீடு மற்றும் அவரது பல்கலைக்கழக அறை ஆகியவற்றை வடிவமைக்கும்போது ஒரு நுட்பமான உத்தியைக் கையாண்டார்.
படத்தின் தொடக்கத்தில் அலிஸின் உலகம் மிகவும் நேர்த்தியாகவும், கலைப் பொருட்கள் மற்றும் புத்தகங்கள் சரியான வரிசையிலும் அடுக்கப்பட்டிருக்கும்.
ஆனால், நோய் தீவிரமடையும் காட்சிகளுக்கு ஏற்ப, அந்த அறைகளின் அமைப்பும், பொருட்களின் ஒழுங்கும் மெல்ல மெல்லக் கலைக்கப்பட்டு, ஒருவித குழப்பமான சூழல் பின்னணியில் உருவாக்கப்பட்டது.
அலிஸின் மனநிலையைக் காட்சிப்படுத்துவதில் இந்த செட் வடிவமைப்பு பெரும் பங்கு வகித்தது.
படத்தின் இறுதிக்கட்டப் படப்பிடிப்பின் போது, இயக்குனர் ரிச்சர்ட் கிளாட்சரின் உடல்நிலை மிகவும் மோசமடைந்தது.
அவரால் தனது கால் விரலால் கூட ஐபேடை தொட முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. அந்த இக்கட்டான சூழலில், அவரது கணவரும் இணை இயக்குனருமான வாஷ் வெஸ்ட்மோர்லாண்ட், ரிச்சர்ட்டின் கண் அசைவுகளை மட்டுமே புரிந்து கொண்டு, அவர் என்ன நினைக்கிறார் என்பதைப் படக்குழுவுக்குக் கடத்தினார்.
ஒரு இயக்குனரின் சிந்தனை, வார்த்தைகளோ அசைவுகளோ இன்றி மற்றொருவர் மூலம் கடத்தப்பட்டுப் படம் இயக்கப்பட்டது சினிமா வரலாற்றில் ஒரு அபூர்வமான நிகழ்வாகும்.
படம் எடிட்டிங் செய்யப்பட்டு இறுதி வடிவம் பெற்றபோது, அதன் உணர்வுப்பூர்வமான தாக்கம் படக்குழுவினரையே உலுக்கியது.
டொராண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் (TIFF) இப்படம் முதன்முதலில் திரையிடப்பட்டபோது, அரங்கிலிருந்த பார்வையாளர்கள் அனைவரும் எழுந்து நின்று பல நிமிடங்கள் கண்ணீருடன் கைதட்டினர்.
படம் வெளியாகி உலகளாவிய அங்கீகாரத்தைப் பெற்ற சில வாரங்களிலேயே, படத்தின் வெற்றியைத் தன் கண்களால் கண்ட இயக்குனர் ரிச்சர்ட் கிளாட்சர் இயற்கை எய்தினார்.
படம் உருவான விதம், அதன் திரைப் பயணம் என அனைத்தும் ஒரு நிஜமான போராட்டத்தின் சாட்சியாகவே அமைந்தது.
இப்படத்தின் பின்னணி குரல் பதிவு மற்றும் ஒலிக் கலவையின் போது, அலிஸின் உள்மனக் குரலையும் தனிமையையும் கொண்டு வர ஒலியமைப்பாளர்கள் மிகுந்த சிரத்தை எடுத்தனர்.
காதுகளில் கேட்கும் அன்றாடச் சத்தங்கள் கூட அலிஸின் நோய்ப் பாதிப்பிற்குப் பிறகு அவருக்கு எப்படி ஒரு வித அச்சுறுத்தலாகவும் விசித்திரமாகவும் மாறுகின்றன என்பதை ஒலியின் வழியே கொண்டு வந்தனர்.
அலிஸ் தனியாக இருக்கும் காட்சிகளில் சுற்றுப்புறச் சத்தங்கள் திடீரெனக் குறைந்து, ஒருவித நிசப்தம் நிலவுவது போல ஒலிக் கலவை செய்யப்பட்டது.
ஜூலியான் மூர் இப்படத்தில் நடித்ததற்காக ஆஸ்கார் விருதை வென்ற தருணம் ஒட்டுமொத்தப் படக்குழுவிற்கும் ஒரு உணர்ச்சிகரமான மைல்கல்லாக அமைந்தது.
விருது வழங்கும் விழாவிற்குச் சில நாட்களுக்கு முன்புதான் இயக்குனர் ரிச்சர்ட் கிளாட்சர் தீவிர சிகிச்சைக்காக மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார்.
ஜூலியான் மூர் மேடையில் சிறந்த நடிகைக்கான ஆஸ்கார் விருதைப் பெற்றுக் கொண்டு உணர்ச்சிப் பெருக்கோடு பேசியபோது, மருத்துவமனைக் கட்டிலில் இருந்தபடியே ரிச்சர்ட் தனது கணவர் வாஷ் வெஸ்ட்மோர்லாந்துடன் இணைந்து அந்த வரலாற்றுத் தருணத்தைக் தொலைக்காட்சியில் கண்டு மகிழ்ந்தார்.
விருதுகள் மற்றும் பாராட்டுக்களைத் தாண்டி, இத்திரைப்படம் மருத்துவ உலகிலும் சமூகத்திலும் ஒரு மிகப்பெரிய விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியது.
அல்சைமர் நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினர் பலர், இப்படத்தில் காட்டப்பட்ட சவால்கள் தங்களின் நிஜ வாழ்க்கையை அப்படியே பிரதிபலிப்பதாகக் கூறி நெகிழ்ந்தனர்.
அதுவரை சினிமாக்களில் மறதி நோய் என்பது வெறும் நகைச்சுவைக்காகவோ அல்லது மிகைப்படுத்தப்பட்ட நாடகக் காட்சிகளாகவோ மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த நிலையை மாற்றி, அதன் தீவிரத்தை மிக மரியாதையுடனும் எதார்த்தத்துடனும் அணுகிய முதல் உலகத் தரம் வாய்ந்த படைப்பாக இப்படம் மருத்துவ நிபுணர்களால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது.
மிகவும் குறைவான பட்ஜெட்டில், வெறும் 23 நாட்களில், மரண விளிம்பில் இருந்த ஒரு இயக்குனரின் அசாத்தியமான கனவாகத் தொடங்கப்பட்ட இந்தச் சிறிய சுயாதீனத் திரைப்படம் , உலகத் திரையுலகின் மிக உயரிய ஆஸ்கார் மேடை வரை சென்று வென்றது ஒரு கூட்டு உழைப்பிற்கும் மனித உணர்வுகளின் வலிமைக்கும் சான்றாகும்.
============================
படத்தின் கதை:-
கொலம்பியா பல்கலைக்கழகத்தின் உலகப் புகழ்பெற்ற மொழிநூல் பேராசிரியரான அலிஸ் ஹவ்லேண்ட் (ஜூலியான் மூர்) தனது ஐம்பதாவது பிறந்தநாளைக் கணவர் மற்றும் மூன்று பிள்ளைகளுடன் மகிழ்ச்சியாகக் கொண்டாடுவதில் இருந்து இக்கதை தொடங்குகிறது.
தனது அறிவாற்றலிலும் மொழியியல் புலமையிலும் மிகுந்த தன்னம்பிக்கை கொண்ட அலிஸ், ஒருமுறை பல்கலைக்கழக விரிவுரையின் போது மிகச் சாதாரணமான ஒரு வார்த்தையை நினைவுகூர முடியாமல் மேடையிலேயே தடுமாறுகிறார்.
இந்தச் சிறிய மறதி, அடுத்து வரும் நாட்களிலும் தொடர்கிறது, தான் தினமும் ஓடச் செல்லும் அதே பல்கலைக்கழக வளாகத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது, திடீரெனத் தான் எங்கு இருக்கிறோம், எப்படி வீட்டிற்குச் செல்வது என்று தெரியாமல் அலிஸ் நடுவழியில் உறைந்து நிற்கிறார்.
தனக்குள் ஏற்படும் இந்த அதிர்ச்சிகரமான மாற்றங்களை உணர்ந்து, யாரிடமும் சொல்லாமல் ரகசியமாக ஒரு நரம்பியல் மருத்துவரைச் சந்தித்துத் தொடர் நினைவாற்றல் மற்றும் மூளைப் பரிசோதனைகளை மேற்கொள்கிறார்.
பரிசோதனைகளின் முடிவில், அவருக்கு மரபணு ரீதியாக வரக்கூடிய மிக அரிய வகை தொடக்ககால அல்சைமர் நோய் இருப்பது உறுதி செய்யப்படுகிறது.
இந்தக் கொடூரமான உண்மையை அலிஸ் தனது கணவரான ஜான் (அலெக் பால்ட்வின்) என்பவரிடம் உடைக்கும்போது, மருத்துவத் துறையில் சாதிக்கத் துடிக்கும் அவரோ ஆரம்பத்தில் இதனை ஒரு தற்காலிக மன அழுத்தம் என்று கூறி மறுக்கிறார்.
ஆனால், மருத்துவ அறிக்கைகள் உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டும்போது இருவரும் நிலைகுலைந்து போகிறார்கள்.
மேலும், இது மரபணு சார்ந்த நோய் என்பதால் தங்களின் பிள்ளைகளான அன்னா (கேட் போஸ்வொர்த்), டாம் (ஹண்டர் பார்ரிஷ்) மற்றும் கலிபோர்னியாவில் நடிகையாக முயன்று கொண்டிருக்கும் இளைய மகள் லிடியா (கிறிஸ்டன் ஸ்டீவர்ட்) ஆகியோருக்கும் பரவ வாய்ப்புள்ளது என்பதால், பிள்ளைகளையும் ரத்தப் பரிசோதனை செய்யச் சொல்கிறார்கள்.
இதில் மூத்த மகள் அன்னாவுக்கு அந்த நோய்க்கான மரபணு இருப்பது உறுதியாகி அவர் கண்ணீரில் மூழ்க, டாம் மற்றும் லிடியாவுக்கு அந்தப் பாதிப்பு இல்லை என்பது தெரியவருகிறது.
நோய் மெல்ல மெல்ல அலிஸின் மூளையைச் சிதைக்கத்தொடங்குகிறது.
அவரால் தனது வகுப்புகளைச் சரியாக நடத்த முடியாமல் போவதால், பல்கலைக்கழக நிர்வாகம் அவரைப் பணியில் இருந்து நீக்குகிறது.
தனது அடையாளமாக இருந்த வேலையும் அறிவும் பறிபோகும் நிலையில், வருங்காலத்தில் தான் முழுமையாக நினைவை இழந்து, குடும்பத்திற்குப் பாரமாவதற்கு முன் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள அலிஸ் ஒரு ரகசியத் திட்டத்தைத் தீட்டுகிறார்.
தனது லேப்டாப்பில் "Butterfly" என்ற பெயரில் ஒரு கோப்பை உருவாக்கி, அதில் எதிர்கால அலிஸிற்காக ஒரு வீடியோவைப் பதிவு செய்து வைக்கிறார்.
அதில், நோய் முற்றிய காலத்தில் எழும் சில எளிய கேள்விகளுக்குப் பதில் தெரியாமல் போகும்போது, படுக்கையறையில் இருக்கும் தூக்க மாத்திரைகளை முழுமையாக விழுங்கி உயிரை விட்டுவிடுமாறு தனக்குத் தானே அவர் அறிவுறுத்துகிறார்.
இதற்கிடையில், அலிஸின் கணவர் ஜானுக்கு வேறு ஒரு நகரில் மிகப்பெரிய வேலை வாய்ப்பு கிடைப்பதால் அவர் அங்குச் செல்லத் தயாராகிறார்.
ஆனால், தாயின் இந்த இறுதி நாட்களை அவருடன் கழிக்க விரும்பும் இளைய மகள் லிடியா, தனது நடிப்பு ஆசையை ஒத்தி வைத்துவிட்டு அலிஸைக் கவனித்துக் கொள்ள வீட்டிற்கு வருகிறார்.
ஒருநாள், தனது லேப்டாப்பில் இருக்கும் அந்த ரகசிய வீடியோவை தற்செயலாகப் பார்க்கும் தற்போதைய அலிஸ், அதில் இருக்கும் தன் பழைய குரலின் அறிவுறுத்தலின்படி மாத்திரைகளைத் தேடிச் சென்று தற்கொலைக்கு முயல்கிறார்.
ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக அதே நொடியில் வீட்டுப் பணிப்பெண் உள்ளே நுழைந்து அவரை அழைக்க, அலிஸின் கையில் இருந்த மாத்திரைகள் சிதறி கீழே விழுகின்றன.
அடுத்த சில நொடிகளில் தான் ஏன் அங்கு நின்றோம், கையில் என்ன இருந்தது என்பதையே அலிஸ் முற்றிலும் மறந்துவிடுகிறார்.
கதையின் இறுதிக் காட்சியில், அலிஸால் பேசவோ, எழுதவோ, தன் பிள்ளைகளை அடையாளம் காணவோ முடியாத முழுமையான மறதி நிலை ஏற்படுகிறது.
லிடியா அவரிடம் ஒரு உணர்வுப்பூர்வமான கதையைப் படித்துக் காட்டி, "அம்மா, இந்தக் கதையில் இருந்து உனக்கு என்ன புரிகிறது?" என்று கேட்கும்போது, அலிஸ் மிகவும் சிரமப்பட்டுத் தன் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் "அன்பு" என்ற ஒற்றை வார்த்தையை மட்டும் உச்சரிக்கிறார்.
அனைத்தும் அழிந்த பின்னரும் அந்தத் தாயின் மனதில் எஞ்சி நிற்பது அன்பு மட்டுமே என்பதை உணர்த்திய அத்தருணத்தில் இக்கதை முடிகிறது.
ஸ்டில் அலிஸ் திரைப்படம் மனித வாழ்வின் மிக ஆழமான, எதார்த்தமான பக்கங்களை நோக்கி நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கும் பல உன்னதமான செய்திகளைத் தாங்கி நிற்கிறது.
ஒரு மனிதனின் அடையாளம் என்பது அவனது சமூக அந்தஸ்து, கல்வித் தகுதி, வேலை அல்லது அவனது அசாத்தியமான அறிவாற்றல் ஆகியவற்றில் மட்டும் அடங்கியிருக்கவில்லை என்பதை இப்படைப்பு மிக முக்கியச் செய்தியாக உலகிற்கு உணர்த்துகிறது.
கதையின் நாயகி அலிஸ் தனது மொழியியல் அறிவையும், பேராசிரியை என்ற பதவியையும், தன் வாழ்நாளின் நினைவுகளையும் கொடூரமான நோயினால் இழக்கும்போதும், அவளுக்குள் இருக்கும் மனிதத்தன்மையும் சுயமரியாதையும் இறுதிவரை அழியாமல் அப்படியேதான் இருக்கிறது.
மனிதர்கள் தங்களின் புறச் சாதனைகளை இழந்துவிட்டாலும், அவர்களின் அக மதிப்பு குறையாது என்பதை இப்படம் ஆணித்தரமாகச் சொல்கிறது.
சமூக ரீதியாக, அல்சைமர் போன்ற நரம்பியல் குறைபாடுகளாலும் மறதி நோயாலும் பாதிக்கப்பட்டவர்களை இந்த உலகம் எப்படி அணுக வேண்டும் என்ற மிக முக்கியமான விழிப்புணர்வுச் செய்தியை இத்திரைப்படம் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.
இத்தகைய நோயாளிகளைப் பரிதாபத்திற்குரியவர்களாகவோ, உலகிற்குப் பயனில்லாதவர்களாகவோ அல்லது ஒரு சுமையாகவோ பார்க்கக் கூடாது என்பதை அலிஸின் கதாபாத்திரம் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.
அவர்கள் தங்களின் நினைவுகளை இழந்தாலும் உணர்வுகளை இழப்பதில்லை. தங்களுக்கு என்ன நடக்கிறது என்பதை அவர்களால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாவிட்டாலும், தங்களைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் காட்டும் அன்பையும், கோபத்தையும், புறக்கணிப்பையும் அவர்களது மனம் துல்லியமாக உணர்கிறது.
எனவே, அவர்களைத் தனிமைப்படுத்தாமல், அவர்களின் நிலையைப் புரிந்து கொண்டு, இறுதிவரை அவர்களின் சுயமரியாதைக்குப் பங்கம் வராமல் அரவணைக்க வேண்டியது குடும்பத்தினரினதும் சமூகத்தினரினதும் கடமையாகும்.
மேலும், இக்கதை உறவுகளின் உண்மையான இலக்கணத்தையும், இக்கட்டான சூழல்களில் குடும்பத்தின் அவசியத்தையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.
ஒருவருக்குப் பெருமையும் புகழும் இருக்கும்போது கூடவே இருக்கும் உறவுகளை விட, அவர் தனது அனைத்து அடையாளங்களையும் இழந்து தவிக்கும் போது கரம் கொடுக்கும் உறவுகளே உண்மையானவை என்பதை அலிஸின் பிள்ளைகள் வழியே படம் விவரிக்கிறது.
குறிப்பாக, அலிஸுடன் எப்போதும் கருத்து வேறுபாடு கொண்டிருக்கும் இளைய மகள், தாயின் இறுதிப் பருவத்தில் தனது சொந்தக் கனவுகளைத் தள்ளிவைத்துவிட்டு, அவருக்குப் பணிவிடை செய்ய வருவதன் மூலம், உறவுகளுக்கு இடையே இருக்க வேண்டிய நிபந்தனையற்ற அன்பை இப்படம் பிரதிபலிக்கிறது.
வாழ்க்கை என்பது நாம் திட்டமிட்டபடி அமைவதல்ல; எதிர்பாராத தருணங்களில் அது நம் மீது கடுமையான சோதனைகளை வீசக்கூடும். அத்தகைய சூழல்களில் சோர்ந்து போகாமல், நமக்கு எஞ்சியிருக்கும் ஒவ்வொரு நொடியையும் எவ்வளவு அர்த்தமுள்ளதாக, விழிப்புணர்வுடன் வாழ வேண்டும் என்ற வாழ்வியல் தத்துவத்தையும் இத்திரைப்படம் நமக்குத் தருகிறது.
மனித மூளையில் இருக்கும் நினைவுகளும், சொற்களும், அறிவும் ஒரு கொடிய நோயால் முழுமையாகத் துடைத்தழிக்கப்பட்டாலும், மனித ஆன்மாவின் ஆழத்தில் இருக்கும் 'அன்பு' என்ற உன்னதமான உணர்வை எந்த ஒரு நோயாலும், ஏன் மரணத்தாலும் கூட அழிக்க முடியாது என்ற உன்னதமான பிரபஞ்சச் செய்தியோடு தான் இத்திரைப்படம் நிறைவடைகிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
