"டிரைவ் மை கார்" 2021 ஆம் ஆண்டு ஜப்பானிய மொழியில் வெளியான தத்ரூபமான படைப்பு.
புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் ஹருகி முரகாமியின் சிறுகதையைத் தழுவி இந்தப் படம் உருவாக்கப்பட்டது. ஒரு மேடை நாடக இயக்குநரின் வாழ்க்கை மற்றும் அவரது மனைவியின் மறைவுக்குப் பிறகு அவர் எதிர்கொள்ளும் மனப்போராட்டங்களை மையமாகக் கொண்டு இதன் திரைக்கதை மிக நுணுக்கமாக எழுதப்பட்டுள்ளது.
ஹிடெடோஷி நிஷிஜிமா (யூசுகே கஃபுகு) இந்தப் படத்தின் முதன்மைக் கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ளார். டோக்கியோவில் தொடங்கி ஹிரோஷிமா வரை நீளும் ஒரு கார் பயணத்தின் வழியாக மனித உணர்வுகளின் சிக்கலான பக்கங்களை இப்படம் மென்மையாகத் தொடுகிறது.
உலக சினிமா அரங்கில் இப்படம் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. கான் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்டு அங்கேயே சிறந்த திரைக்கதைக்கான விருதை வென்றது.
மேலும் சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படத்திற்கான ஆஸ்கார் விருதை வென்ற முதல் ஜப்பானியத் திரைப்படம் என்ற வரலாற்றுச் சாதனையைப் படைத்தது.
இது 21 ஆம் நூற்றாண்டின் மிகச்சிறந்த திரைப்படங்களில் ஒன்றாக விமர்சகர்களால் போற்றப்படுகிறது. ஒரு சிறிய சிறுகதையை மூன்று மணி நேர காவியமாக மாற்றிய விதம் உலகெங்கிலும் உள்ள சினிமா ரசிகர்களை வியக்க வைத்துள்ளது.
விமர்சகர்கள் இந்தப் படத்தை ஒரு மேதமை நிறைந்த படைப்பு என்று வர்ணிக்கிறார்கள். மிக மெதுவான ஓட்டம் கொண்டிருந்தாலும் ஒரு வினாடி கூட சலிப்புத் தட்டாத வகையில் இதன் காட்சிகள் அடுக்கப்பட்டுள்ளன.
மனித மனதின் ஆழத்தில் இருக்கும் ரகசியங்கள் மற்றும் ஒருவர் மீது ஒருவர் வைத்திருக்கும் உண்மையான அன்பு மற்றும் துரோகம் ஆகியவற்றை இப்படம் மிகவும் முதிர்ச்சியுடன் விவாதிக்கிறது.
வெறும் உரையாடல்கள் மூலமாகவே ஒரு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்பதற்கு இந்தப் படம் ஒரு மிகச்சிறந்த உதாரணமாகத் திகழ்கிறது.
இயக்குநர் ரியுசுகே ஹமாகுச்சி இப்படத்தை மிக நேர்த்தியாக இயக்கியுள்ளார். கோவிட் பெருந்தொற்று காரணமாகப் படப்பிடிப்புத் தளத்தை மாற்ற வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்ட போதிலும் ஹிரோஷிமாவின் நிலப்பரப்பை அவர் மிக அழகாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்.
நடிகர்களிடமிருந்து மிக இயல்பான நடிப்பைப் பெறுவதற்காக அவர் கையாண்ட உத்திகள் திரையில் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.
குறிப்பாகப் பல மொழிகள் பேசும் நடிகர்களைக் கொண்டு ஒரு நாடகத்தை உருவாக்கும் காட்சிகளில் அவரது மேதமை வெளிப்படுகிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் ஹிடெடோஷி ஷினோமியா மிகச் சிறப்பான பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளார். அந்தச் சிவப்பு நிற சாப் 900 டர்போ கார் ஒரு பாத்திரமாகவே படத்தில் பயணிக்கிறது.
காரின் சன்ரூஃப் வழியாகப் சிகரட் புகையை வெளியேற்றும் காட்சிகள் மற்றும் பனி படர்ந்த ஹொக்கைடோவின் நிலப்பரப்புகள் போன்றவை படத்தின் அமைதியான சூழலுக்கு மேலும் வலிமை சேர்க்கின்றன.
சாதாரணக் காட்சிகளைக் கூட ஒரு குறியீடாக மாற்றி அதன் மூலம் ஆழமான கருத்துகளை ஒளிப்பதிவு கடத்துகிறது.
இப்படம் முதன்முதலில் 2021 ஜூலை மாதம் கான் திரைப்பட விழாவில் வெளியிடப்பட்டது.
பின்னர் ஜப்பான் மற்றும் உலகநாடுகளில் படிப்படியாகத் திரையிடப்பட்டது. விமர்சன ரீதியாகப் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது மட்டுமின்றி வசூல் ரீதியாகவும் ஒரு சுயாதீனத் திரைப்படத்திற்குரிய நல்ல லாபத்தை ஈட்டியது.
குறிப்பாக அமெரிக்காவில் ஆஸ்கார் பரிந்துரைக்குப் பிறகு இந்தப் படத்தின் புகழ் பல மடங்கு அதிகரித்தது.
2025 ஆம் ஆண்டு வரை பல்வேறு சர்வதேசத் திரைப்பட விழாக்களில் கௌரவப் பிரிவுகளில் இப்படம் தொடர்ந்து திரையிடப்பட்டு வருகிறது.
நடித்த அனைத்து நடிகர்களும் தங்கள் கதாபாத்திரங்களுக்கு முழு நியாயம் செய்துள்ளனர். யூசுகே கஃபுகு என்ற துயரம் நிறைந்த கதாபாத்திரத்தில் ஹிடெடோஷி நிஷிஜிமா மிக அடக்கமான வலிமையான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
அமைதியான ஓட்டுநராக வரும் டோகோ மியுரா (மிசாகி வதாரி) தனது கண்களாலேயே பல உணர்வுகளைக் கடத்துகிறார். சைகை மொழியில் பேசும் பார்க் யூ-ரிம் (லீ யூ-னா) மற்றும் ஆக்ரோஷமான இளைஞனாக வரும் மசாகி ஒகாடா (கோஜி தகட்சுகி) ஆகியோரின் நடிப்பு படத்தின் தரத்தை உயர்த்துகிறது.
இசை இந்தப் படத்திற்கு ஒரு ஆன்மாவாகவே செயல்படுகிறது. ஈகோ இஷிபாஷி அமைத்துள்ள பின்னணி இசை படத்தின் நிதானமான ஓட்டத்திற்குப் பெரும் பலமாக இருக்கிறது.
படத்தின் பெயர் பீட்டில்ஸ் குழுவின் பாடலை நினைவுபடுத்தினாலும் காப்புரிமை காரணங்களால் அந்தப் பாடல் பயன்படுத்தப்படவில்லை.
மாறாக பீத்தோவனின் இசைக்கோர்ப்புகள் மற்றும் மென்மையான ஜாஸ் இசை ஆகியவை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
இந்த இசை ஒரு தனிப்பட்ட உணர்வைப் பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்தும் வகையில் மிக நுட்பமாகத் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது.
விருதுகள் பட்டியலில் இப்படம் ஒரு பெரும் பட்டியலையே வைத்துள்ளது. சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படத்திற்கான அகாடமி விருது கோல்டன் குளோப் விருது மற்றும் பாஃப்டா விருது ஆகியவற்றை வென்றுள்ளது.
நான்கு ஆஸ்கார் பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட முதல் ஜப்பானியப் படம் இதுவாகும். லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் மற்றும் நியூயார்க் விமர்சகர் சங்கங்கள் உட்பட அமெரிக்காவின் மூன்று முக்கிய விமர்சகர் குழுக்களிடமிருந்தும் சிறந்த படத்திற்கான விருதைப் பெற்ற மிக அரிதான படங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும்.
இந்த வெற்றி ரியுசுகே ஹமாகுச்சியை உலக அளவில் ஒரு முன்னணி இயக்குநராக நிலைநிறுத்தியுள்ளன.
இத்திரைப்படத்தின் தொழில்நுட்ப ரீதியான கட்டுமானமும் அதன் திரைக்கதை அமைக்கப்பட்ட விதமும் மிகவும் தனித்துவமானது.
இந்தப் படம் ஹருகி முரகாமியின் சிறுகதையை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொள்ளாமல் அவரது மற்ற கதைகளான ஷெஹரஸாட் மற்றும் கினோ ஆகியவற்றின் கூறுகளையும் தன்னுள் இணைத்துக் கொண்டுள்ளது.
திரைக்கதையில் ஓட்டோ சொல்லும் கதைகள் அனைத்தும் இந்த மற்ற சிறுகதைகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை. மூன்று மணி நேர நீளம் கொண்ட இப்படத்தின் ஆரம்பக் காட்சிகள் மற்றும் நடிகர்களின் பெயர்கள் திரையில் தோன்றுவதற்கு முன்பே சுமார் நாற்பது நிமிடங்கள் கடந்துவிடுகின்றன.
இது ஒரு நாவலைப் படிப்பது போன்ற உணர்வை வழங்குகிறது.
இப்படத்தின் பின்னணி இசையை அமைத்த ஈகோ இஷிபாஷி ஜாஸ் மற்றும் பாப் இசையின் கலவையாக ஒரு தியான நிலையை உருவாக்கியுள்ளார்.
பொதுவாக இயக்குநர் ஹமாகுச்சி தனது படங்களில் அதிக இசையைப் பயன்படுத்துவதில்லை. ஆனால் இப்படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான பயணத்திற்கு இஷிபாஷியின் இசை மிகச் சரியாகப் பொருந்தும் என்று அவர் கருதினார்.
ஜிம் ஓ ரூக் மற்றும் தட்சுஹிசா யமமோட்டோ போன்ற கலைஞர்களின் பங்களிப்புடன் உருவான இந்தப் பின்னணி இசை படத்தின் அமைதியான சூழலை மேலும் மெருகேற்றுகிறது.
ஒரு காட்சியில் காரின் சன்ரூஃப் வழியாக யூசுகே மற்றும் மிசாகி இருவரின் கைகளும் உயரே எழும்பி சிிகரெட் புகையை வெளியேற்றும் அந்த மௌனமான தருணம் ஒரு புனிதமான பிணைப்பை வெளிப்படுத்துகிறது.
படத்தின் தயாரிப்புப் பணிகள் முதலில் தென்கொரியாவின் பூசான் நகரில் நடைபெறுவதாகத் திட்டமிடப்பட்டது. ஆனால் உலகளாவிய பெருந்தொற்று காரணமாகப் படப்பிடிப்பு ஜப்பானின் ஹிரோஷிமா நகருக்கு மாற்றப்பட்டது.
முரகாமியின் மூலக் கதையில் மஞ்சள் நிற சாப் 900 கன்வெர்டிபிள் கார் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும். ஆனால் இயக்குநர் ஹமாகுச்சி ஹிரோஷிமாவின் நிலப்பரப்பிற்குச் சிவப்பு நிறம் எடுப்பாக இருக்கும் என்று கருதி சிவப்பு நிற சாப் 900 டர்போ காரைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.
இந்தக் கார் ஒரு இயந்திரமாக இல்லாமல் கதாபாத்திரங்களின் அந்தரங்கப் பேச்சுகளைக் கேட்கும் ஒரு சாட்சியாகவே படம் முழுவதும் பயணிக்கிறது.
இப்படத்தின் ஒளிப்பதிவு மிகவும் நேரடியானது மற்றும் எளிமையானது.
எந்தவிதமான ஆர்ப்பாட்டமும் இன்றி ஒரு தத்ரூபமான உலகைப் பார்வையாளர்கள் முன் நிறுத்துகிறது. ஒளிப்பதிவாளர் ஷினோமியா சாதாரண நிகழ்வுகளிலிருந்து ஒருவித காட்சி அடையாளங்களை உருவாக்கியுள்ளார்.
குறிப்பாகப் பனி படர்ந்த பகுதிகளில் கார் செல்லும் காட்சிகள் ஒருவிதமான தனிமையையும் அதே சமயம் ஒரு புதிய தொடக்கத்தையும் குறிக்கின்றன.
இத்திரைப்படம் வெறும் ஒரு கதையைச் சொல்லாமல் ஒரு மனிதனின் மனசாட்சியோடு உரையாடும் ஒரு அனுபவமாக மாறுகிறது. கலை மற்றும் வாழ்க்கை ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான அந்த மெல்லிய கோட்டை இப்படம் மிக நுட்பமாகப் பிளந்து காட்டுகிறது.
படத்தின் கதை:-
மேடை நாடக நடிகர், இயக்குனரான யூசுகே கஃபுகு (ஹிடெடோஷி நிஷிஜிமா) டோக்கியோவில் தனது மனைவி ஓட்டோவுடன் (ரேகா கிரிஷிமா) வசித்து வருகிறார்.
ஓட்டோ ஒரு திரைக்கதை எழுத்தாளர். அவர் உடலுறவின் போது மனதில் தோன்றும் கதைகளை உருவாக்கி அதை யூசுகேவிடம் விவரிக்கும் விசித்திரத்தை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.
யூசுகே தனது சிவப்பு நிற சாப் 900 டர்போ காரை ஓட்டும்போது ஓட்டோ பதிவு செய்து தந்த குரல் நாடாக்களைக் கேட்டு தனது நாடக வசனங்களைப் பயிற்சி செய்கிறார்.
ஒருமுறை வெயிட்டிங் ஃபார் கோடோ என்ற நாடகத்தில் யூசுகே நடிக்கும்போது ஓட்டோ அவருக்கு இளம் தொலைக்காட்சி நடிகர் கோஜி தகட்சுகியை (மசாகி ஒகாடா) அறிமுகப்படுத்துகிறார்.
ஒருமுறை தான் நடுவராகப் பங்கேற்க வேண்டிய நாடகத் திருவிழா தள்ளிப்போனதால் யூசுகே எதிர்பாராமல் வீடு திரும்புகிறார்.
அப்போது தனது மனைவி ஓட்டோ கோஜியுடன் உடலுறவு கொள்வதைக் காண்கிறார். ஆனால் அவர்களைத் தொந்தரவு செய்யாமல் அமைதியாக வெளியேறுகிறார்.
ஒரு கார் விபத்திற்குப் பிறகு யூசுகேவிற்கு ஒரு கண்ணில் குளுக்கோமா பாதிப்பு இருப்பது தெரியவருகிறது. இதனால் பார்வை இழப்பைத் தடுக்க அவர் சொட்டு மருந்து பயன்படுத்த வேண்டியுள்ளது.
ஒரு நாள் மனைவி ஓட்டோ தன்னிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேச வேண்டும் என்று யூசுகேயிடம் கூறுகிறார்.
அன்று நாள் முழுவதும் காரிலேயே தனியாகச் சுற்றிவிட்டு யூசுகே வீட்டிற்குத் திரும்புகிறார்.
அப்போது ஓட்டோ மூளை ரத்தக் கசிவால் இறந்து கிடப்பதைக் காண்கிறார்.
இறுதிச் சடங்கிற்குப் பிறகு அங்கிள் வான்யா என்ற புகழ்பெற்ற நாடகத்தில் நடிக்கும்போது மேடையிலேயே யூசுகே மனமுடைந்து அழுகிறார்.
இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு யூசுகே ஹிரோஷிமா சென்று அங்கு அங்கிள் வான்யா நாடகத்தை இயக்க ஒப்புக்கொள்கிறார்.
காப்பீட்டு விதிமுறைகள் காரணமாக அவர் தனது சொந்த காரை ஓட்ட அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.
அவருக்கு ஓட்டுநராக மிசாகி வதாரி (டோகோ மியுரா) எனும் அமைதியான இளம் பெண் நியமிக்கப்படுகிறார்.
நாடகத்திற்காகப் பல்வேறு மொழிகளைப் பேசும் நடிகர்களை யூசுகே தேர்வு செய்கிறார்.
கொரிய சைகை மொழியில் பேசும் லீ யூ-னா (பார்க் யூ-ரிம்) மற்றும் எதிர்பாராத விதமாக ஓட்டோவின் காதலனான கோஜி ஆகியோரை அவர் தேர்ந்தெடுக்கிறார்.
நாடக ஒத்திகைக்குப் பிறகு கோஜியும் யூசுகேயும் மது அருந்தச் செல்கிறார்கள்.
அங்கு கோஜி தான் ஓட்டோவை காதலித்ததை ஒப்புக்கொள்கிறார்.
பின்னர் நாடகக் குழுவில் உள்ள காங் யூன்-சூ (ஜின் டே-யியோன்) வீட்டிற்கு யூசுகே மற்றும் மிசாகி விருந்திற்குச் செல்கின்றனர்.
அங்கு யூன்-சூவின் மனைவிதான் சைகை மொழி நடிகை யூ-னா என்பது தெரியவருகிறது.
வீடு திரும்பும் வழியில் மிசாகி தனது கடந்த காலத்தைப் பகிர்கிறார். சிறு வயதிலேயே தனது தாய்க்காக நீண்ட நேரம் கார் ஓட்டியதையும் ஒரு நிலச்சரிவில் தனது தாய் இறந்ததையும் அவர் விவரிக்கிறார்.
மீண்டும் ஒருமுறை கோஜியுடன் உரையாடும்போது யூசுகே தனது மகளின் இழப்பைப் பற்றியும் ஓட்டோவுடனான உறவைப் பற்றியும் பேசுகிறார்.
ஓட்டோ கதைகள் சொல்வதன் மூலம் அவர்கள் இருவரும் மகளின் துயரத்தைக் கடந்து வந்ததை விவரிக்கிறார்.
அப்போது கோஜி இதுவரை யூசுகே கேட்டிராத ஓட்டோவின் ஒரு கதையின் மீதமுள்ள பகுதியைச் சொல்கிறார்.
இதற்கிடையில் கோஜி தன்னை ரகசியமாகப் புகைப்படம் எடுத்த நபரைத் தாக்கியதில் அந்த நபர் உயிரிழக்கிறார்.
இதனால் கோஜி போலீசாரால் கைது செய்யப்படுகிறார். நாடகத்தை ரத்து செய்யலாமா அல்லது தானே வான்யா கதாபாத்திரத்தில் நடிக்கலாமா என்ற குழப்பத்தில் இருக்கும் யூசுகே மிசாகியுடன் அவரது சொந்த ஊரான ஹொக்கைடோவிற்குப் பயணிக்கிறார்.
அங்கு நிலச்சரிவில் இடிந்து போன மிசாகியின் வீட்டின் இடிபாடுகளுக்கு முன் இருவரும் நிற்கிறார்கள்.
ஓட்டோ சாவதற்கு முன் பேச நினைத்ததைத் தான் தவிர்க்காமல் இருந்திருந்தால் அவர் பிழைத்திருக்கக்கூடும் என்ற குற்ற உணர்வை யூசுகே பகிர்கிறார்.
நிலச்சரிவின் போது தனது தாயைக் காப்பாற்ற வாய்ப்பு இருந்தும் அவரை அப்படியே விட்டுவிட்ட ரகசியத்தை மிசாகி கூறுகிறார்.
இருவரும் ஒருவரையொருவர் அணைத்துக்கொண்டு தங்கள் துயரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்.
யூசுகே வான்யா கதாபாத்திரத்தை ஏற்று மேடையில் சிறப்பாக நடிக்கிறார்.
நாடகத்தின் இறுதியில் யூ-னா சைகை மொழியில் சோனியாவின் வசனங்களைப் பேசுகிறார்.
நாம் அமைதி பெறுவோம் என்றும் வருத்தங்கள் நீங்கி உலகம் கருணையால் நிறையும் என்றும் அவர் கூறும்போது அரங்கம் நெகிழ்ச்சியில் ஆழ்கிறது.
சில காலம் கழித்து மிசாகி தென்கொரியாவில் வசிக்கிறார். அவர் யூசுகேவின் சிவப்பு நிற காரை ஓட்டிச் செல்கிறார்.
காரின் பின் இருக்கையில் ஒரு நாய் அமர்ந்திருக்கிறது. முகக்கவசத்தைக் கழற்றும் மிசாகியின் முகத்தில் இருந்த தழும்பு இப்போது மறைந்து காணப்படுகிறது.
அவர் அமைதியுடன் காரைச் செலுத்திச் செல்கையில் படம் நிறைகிறது.
இத்திரைப்படம் ஒரு மனிதனின் ஆழ்மனதில் புதைந்து கிடக்கும் குற்ற உணர்வு மற்றும் தீராத துயரத்தை எவ்வாறு கையாள்வது என்பதை மிக ஆழமாக விவரிக்கிறது.
இதன் முக்கியமான செய்தி என்பது நாம் நேசிக்கும் மனிதர்கள் நமக்குத் தெரியாத ஒரு ரகசிய உலகத்தைத் தங்களுக்குள் வைத்திருக்க வாய்ப்புண்டு என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதே ஆகும். யூசுகே தனது மனைவி ஓட்டோவிடம் இருந்த மற்றொரு பக்கத்தை அறிந்திருந்தும் அதை எதிர்கொள்ளத் தயங்கித் தன்னையே வருத்திக்கொள்கிறார்.
இதேபோல் மிசாகியும் தனது தாயின் மரணத்தில் தனக்கிருக்கும் பங்கை எண்ணித் தவிக்கிறார். இந்த இருவரும் ஒரு நீண்ட பயணத்தின் வழியாகத் தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொள்கிறார்கள்.
வாழ்க்கையில் சில சமயங்களில் நாம் செய்த தவறுகளுக்காகவோ அல்லது செய்யத் தவறிய காரியங்களுக்காகவோ நம்மை நாமே தண்டித்துக் கொள்கிறோம்.
ஆனால் கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது என்பதை உணர்ந்து நிகழ்காலத்தில் எஞ்சியிருக்கும் வாழ்வை நேர்மையுடன் வாழ்வதே உண்மையான விடுதலை என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.
மற்றவர்களை மன்னிப்பதை விட நம்மை நாமே மன்னிப்பதுதான் மிகவும் கடினமானது என்கிற உண்மையை யூசுகே மற்றும் மிசாகியின் உரையாடல்கள் தெளிவுபடுத்துகின்றன. துயரங்கள் என்பவை கடந்து போக வேண்டியவை அல்ல அவை நம்முடன் பயணிப்பவை என்பதை ஏற்று அவற்றோடு சமரசம் செய்து கொள்வதே மன அமைதிக்கான வழி என இப்படம் காட்டுகிறது.
இறுதியில் சோனியா கதாபாத்திரத்தின் வசனங்கள் வழியாகச் சொல்லப்படுவது போல இந்த உலகில் நாம் சந்திக்கும் துன்பங்களும் வலிகளும் ஒரு கட்டத்தில் அமைதியாகிவிடும் என்கிற நம்பிக்கையை இப்படம் அளிக்கிறது.
நாம் எவ்வளவு பெரிய இழப்பைச் சந்தித்தாலும் தொடர்ந்து வாழ்வதும் நம் பணிகளைத் தடையின்றித் தொடர்வதுமே அந்த ஆன்மாவிற்கு நாம் செய்யும் உண்மையான மரியாதை ஆகும்.
அந்தச் சிவப்பு நிற கார் என்பது வெறுமனே ஒரு வாகனம் மட்டுமல்ல அது மனித மனங்களின் காயங்களை ஆற்றும் ஒரு பயணத்தின் அடையாளமாகத் திகழ்கிறது. ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னுள் வைத்திருக்கும் ரகசியங்களை மற்றவர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ளும்போது அந்தப் பாரம் குறைந்து மனத்தழும்புகள் மெல்ல மறையத் தொடங்கும் என்பதே இப்படம் தரும் மையச் செய்தியாகும்.
