ஆவணப்படம் கனடா, அமெரிக்கா மற்றும் ஐக்கிய இராஜ்ஜியம் நாடுகளின் கூட்டுத் தயாரிப்பில், ரீட் என்டர்டெய்ன்மென்ட் மற்றும் பன்பரி ஃபிலிம்ஸ் ஆகிய நிறுவனங்களின் தயாரிப்பில் உருவாகி, 2013 ஆம் ஆண்டு உலகளவில் வெளியானது.
இந்த ஆவணப்படத்தின் அடிநாதம், மனிதனால் கற்பனை செய்ய முடியாத பேரழிவிற்கும் கொடுமைக்கும் நடுவிலும், கலை மற்றும் நேர்மறை எண்ணங்கள் மூலம் ஒரு ஆன்மா எவ்வாறு உயிர்த்தெழ முடியும் என்பதே.
நாஜிக்களின் முகாம்களில் மரணத்தின் நிழல் எப்போதும் சூழ்ந்திருந்த போதிலும், ஆலிஸ் ஹெர்ஸ்-சோமர் என்ற அந்த 110 வயதுத் தாய் தன் நெஞ்சில் தேக்கி வைத்திருந்த இசையே அவரை உயிருடன் வைத்திருந்தது.
வெறுப்பை வெறுப்பால் எதிர்கொள்ளாமல், வாழ்க்கையின் மீது அவர் கொண்டிருந்த மாறாத காதலையும், அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையையும், புன்னகையையும் இப்படம் பிரதிபலிக்கிறது.
மனித உடலைச் சிறைப்படுத்தினாலும் ஆன்மாவின் சுதந்திரத்தையும் இசையின் பேராற்றலையும் எந்தவொரு கொடுங்கோல் சக்தியாலும் அழித்துவிட முடியாது என்ற உன்னதமான வாழ்வியல் தத்துவமே இந்த ஆவணப்படத்தின் ஜீவநாடி.
39 நிமிடங்கள் ஓடக்கூடிய இந்த அகாடமி விருது பெற்ற ஆவணக் குறும்படத்தை மால்கம் கிளார்க் மிகச் சிறப்பான முறையில் இயக்கியுள்ளார். அவரே கார்ல் ஃப்ரீட் என்பவருடன் இணைந்து இதற்கான திரைக்கதையையும் எழுதியுள்ளார்.
மால்கம் கிளார்க், நிக்கோலஸ் ரீட் மற்றும் கிறிஸ்டோபர் பிரான்ச் ஆகியோர் இணைந்து இப்படத்தைத் தயாரித்துள்ளனர்.
கேரொலின் ஸ்டோசிங்கர் எழுதிய "A Century of Wisdom" என்ற புத்தகமே இந்தத் திரைப்படம் உருவாவதற்கான முக்கியத் தூண்டுகோலாக அமைந்தது. அந்த உன்னதமான வாழ்க்கை வரலாற்று நூலும், அதன் தூண்டுதலால் உருவான இந்த ஆஸ்கார் விருது பெற்ற ஆவணப்படமும், ஆலிஸ் ஹெர்ஸ்-சோமர் என்ற ஒரு உன்னதமான பெண்ணின் வியக்கத்தக்க வாழ்வியலை நமக்குக் கடத்தும் இரு பெரும் கலைப் படைப்புகளாக விளங்குகின்றன.
1903 ஆம் ஆண்டு பிராக் நகரில் பிறந்த ஆலிஸ், கலை மற்றும் இலக்கிய வளம் மிக்க ஒரு யூதக் குடும்பத்தில் வளர்ந்தார். சிறுவயதிலேயே பியானோ இசையில் அசாத்தியத் திறமை பெற்றிருந்த அவரது குடும்பத்தினருக்கு, உலகப் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் பிரான்ஸ் காஃப்கா (அவரை ஆலிஸ் அன்போடு "மாமா பிரான்ஸ்" என்றே அழைத்தார்), சிக்மண்ட் பிராய்ட், குஸ்டாவ் மாஹ்லர் போன்ற மாமேதைகளுடன் மிக நெருங்கிய நட்பு இருந்தது.
ஆனால், இந்த அமைதியான கலை வாழ்க்கை 1943 ஆம் ஆண்டு நாஜிக்களின் வருகையால் முற்றிலுமாகச் சிதைந்தது. ஆலிஸ், அவரது கணவர் மற்றும் ஆறு வயது மகன் ரஃபி ஆகியோர் தெரசியன்ஸ்டாட் முகாமிற்கு வலுக்கட்டாயமாக அனுப்பப்பட்டனர்.
மரண பயமும், பசியும், சித்திரவதைகளும் நிறைந்த அந்த நரகத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் மடிந்தபோதும், ஆலிஸை உயிருடன் வைத்திருந்தது அவர் தன் நெஞ்சில் தேக்கி வைத்திருந்த இசை மட்டும்தான்.
அங்கு சக கைதிகளின் மரண பயத்தைப் போக்கவும், அவர்களுக்குள் நம்பிக்கையை விதைக்கவும் ஆலிஸ் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பியானோ கச்சேரிகளை நடத்தினார். குழந்தைகளின் மன உறுதியைக் காப்பதற்காக ரகசியமாக பியானோவும் கற்றுக்கொடுத்தார்.
தன் தாய், கணவர் மற்றும் நெருங்கிய நண்பர்கள் அனைவரும் நாஜிக்களால் படுகொலை செய்யப்பட்ட போதிலும், ஆலிஸ் தன்னுள் இருந்த நேர்மறை எண்ணங்களை ஒருபோதும் இழக்கவில்லை.
உலகப் போர் முடிவுக்கு வந்த பிறகு, தப்பிப் பிழைத்த தன் மகனுடன் இஸ்ரேலுக்குக் குடிபெயர்ந்து, பின்னர் லண்டனில் உள்ள "நம்பர் 6" என்ற தனது சிறிய அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் தன் வாழ்நாளின் இறுதிவரை வசித்தார். அங்கிருந்து தினமும் பியானோ இசை ஒலித்துக்கொண்டே இருந்ததை அடிப்படையாகக் கொண்டே இந்த ஆவணப்படத்திற்கு "The Lady in Number 6" என்று பெயரிடப்பட்டது.
கியாரன் கிரில்லியின் துல்லியமான ஒளிப்பதிவும், லூக் செயின்ட் பியரின் ஆன்மாவைத் தொடும் பின்னணி இசையும், கார்ல் ஃப்ரீட்டின் நேர்த்தியான படத்தொகுப்பும் ஆலிஸின் வாழ்க்கையை உன்னதமாகத் திரையில் கடத்துகின்றன. இப்படத்திற்கான கதைக் குரலையும் இயக்குநர் மால்கம் கிளார்க்கே வழங்கியுள்ளார்.
இப்படத்தில் பிராக் நகரைச் சேர்ந்த ஜெர்மன் மொழி பேசும் யூத பியானோ கலைஞரான ஆலிஸ் ஹெர்ஸ்-சோமர் முதன்மைக் கதாபாத்திரமாகத் தோன்றி, தன் சொந்த வாழ்வையே இதில் வாழ்ந்து காட்டியுள்ளார்.
இரண்டாம் உலகப் போரின்போது நாஜிக்களின் இனவதை முகாம்களில் இருந்து உயிர் பிழைத்தவர்களில், உலகிலேயே மிக அதிக வயது வாழ்ந்த பெருமை இவரையே சாரும். 1903 இல் பிறந்து, 2014 இல் தனது 110 ஆவது வயதில் இயற்கை எய்திய ஆலிஸ், 86 ஆவது ஆஸ்கார் விருது விழா நடைபெறுவதற்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்புதான் மறைந்தார்.
மிக மோசமான சூழ்நிலையிலும் இசை எவ்வாறு தன் உயிரைக் காத்தது என்பதையும், சிரிப்பு, மகிழ்ச்சி மற்றும் நேர்மறை எண்ணங்கள் மூலம் எப்படிக் கடினமான வாழ்வையும் எதிர்கொள்ளலாம் என்பதையும் இந்த ஆவணப்படத்தில் அவர் மிக உருக்கமாக விவரித்துள்ளார்.
சர்வதேச அளவில் இந்த ஆவணப்படம் மிகப்பெரிய பாராட்டுக்களையும் முக்கிய விருதுகளையும் குவித்தது. 2014 மார்ச் 2 அன்று நடைபெற்ற 86 ஆவது அகாடமி விருதுகளில், சிறந்த ஆவணக் குறும்படத்திற்கான ஆஸ்கார் விருதை இயக்குநர் மால்கம் கிளார்க் மற்றும் தயாரிப்பாளர் நிக்கோலஸ் ரீட் ஆகியோர் வென்றனர். அதற்கு அடுத்த நாளே நடைபெற்ற லிவர்பூல் லிஃப்ட்-ஆஃப் திரைப்பட விழாவிலும், சிறந்த ஆவணக் குறும்படத்திற்கான சர்வதேச விருதை இப்படம் பெற்றது.
இப்படத்தின் ஆணிவேராக அமைந்தது காரோலின் ஸ்டோசிங்கர் எழுதிய ஆலிஸின் வாழ்க்கை வரலாற்றுப் புத்தகமாகும். அதைப் படித்த மால்கம் கிளார்க் மற்றும் நிக்கோலஸ் ரீட் ஆகியோர், லண்டனில் ஒரு சிறிய அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் தனியாக வசித்து வந்த நூறு வயதைக் கடந்த ஆலிஸைச் சந்தித்தபோதுதான் படத்தின் உண்மையான பயணம் தொடங்கியது.
ஆலிஸைப் படம்பிடிப்பது படக்குழுவினருக்கு ஒரு சாதாரண நேர்காணலாக இருக்கவில்லை; மாறாக அது ஒரு ஆன்மீக அனுபவமாக மாறியது. நூறு வயதைக் கடந்தும், தன் கைகளில் இருந்த தீவிர வாத நோய் மற்றும் வலிகளைப் பொருட்படுத்தாமல், ஆலிஸ் தினமும் பல மணிநேரம் பியானோவில் பாஹ் மற்றும் சோபின் இசைக் கோர்ப்புகளை வாசித்துப் படக்குழுவினரை வியப்பில் ஆழ்த்தினார்.
நாஜி முகாம்களில் இருந்தபோது மற்ற கைதிகளின் மரண பயத்தைப் போக்க, பசியோடும் வலியோடும் தான் வாசித்த நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பியானோ கச்சேரிகளை அவர் விவரித்தபோது, கேமராவிற்குப் பின்னால் இருந்த ஒட்டுமொத்தக் குழுவும் கண்ணீர் வடித்தது.
இயக்குநர் மால்கம் கிளார்க், ஆலிஸின் முகத்திலிருந்த புன்னகையை ஒருபோதும் கேமரா தவறவிட்டுவிடக் கூடாது என்பதில் மிகுந்த கவனம் செலுத்தினார். உலகின் மிகக் கொடூரமான மனிதப் பேரழிவைச் சந்தித்த ஒருவரால் எப்படி இவ்வளவு தூய்மையாகச் சிரிக்க முடிகிறது என்ற ஆச்சரியமே இப்படத்தின் காட்சிக் கோணங்களைத் தீர்மானித்தது.
படத்தொகுப்பின் போது, ஆலிஸின் இளமைக்கால அரிய புகைப்படங்கள், அவரது பியானோ இசை மற்றும் அவரது கம்பீரமான குரல் ஆகிய மூன்றும் மிக நேர்த்தியாக இணைக்கப்பட்டன.
இதற்கெல்லாம் முத்தாய்ப்பாக அமைந்த மிகப் பெரிய சுவாரஸ்யமும் சோகமும் என்னவென்றால், படம் முழுமையடைந்து ஆஸ்கார் விருதுக்குத் தகுதிபெற்ற வேளையில், தனது 110 ஆவது வயதில் ஆலிஸ் காலமானார். அவர் மறைந்த அடுத்த ஒரே வாரத்தில் உலகம் முழுவதும் அவரது கதை பரவி, இந்த ஆவணப்படம் ஆஸ்கார் விருதை வென்றது. ஆலிஸ் ஆஸ்கார் மேடையில் நேரில் இல்லாவிட்டாலும், அவரது மரணமில்லா இசையும், புன்னகையும், வாழ்வின் மீதான காதலும் அந்த விருதின் மூலமாகவும், படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியின் மூலமாகவும் ஒட்டுமொத்த உலகிற்கும் கடத்தப்பட்டன.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
