மலையாள சினிமா லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
மலையாள சினிமா லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

முத்தாரம்குன்னு பி.ஓ Mutharamkunnu P.O 1985

ஒரு கிராமத்தின் அன்றாட வாழ்க்கையையும், மல்யுத்தத்தின் மீதான அதன் அபாரமான ஈடுபாட்டையும், அதற்குள் மனிதர்களின் ஆசை, பிடிவாதம், காதல், பயம் ஆகியவற்றையும் சேர்த்து ஒரு நகைச்சுவைத் திரைப்படமாக உருவாக்க முடியுமா? 

1985-ஆம் ஆண்டு வெளியான முத்தாரம் குன்னு பி.ஓ. அந்த முயற்சியை மிகவும் இயல்பான தன்மையுடன் மேற்கொள்ளும் திரைப்படம். 

சிபி மலயில் இயக்குநராக அறிமுகமான இந்தப் படத்திற்கு சீனிவாசன் திரைக்கதை எழுத, ஜகதீஷ் கதை வழங்கியிருக்கிறார்.

 திரைப்படத்தின் பின்னணியும் கதாபாத்திரங்களின் அணுகுமுறையும் சேர்ந்து உருவாக்கும் கிராமிய உலகமே இதன் முக்கியமான ஈர்ப்புகளில் ஒன்று.

இந்தப் படத்தின் தனிச்சிறப்பு, பெரிய அளவிலான சம்பவங்களை மட்டுமே நம்பாமல், கதாபாத்திரங்களின் இயல்பான குணங்களிலிருந்தே நகைச்சுவையை உருவாக்குவதில் இருக்கிறது.

 மல்யுத்தம் ஒரு விளையாட்டாக மட்டுமல்லாமல், அந்தச் சமூகத்தின் பெருமை, அடையாளம், பழக்கம் ஆகியவற்றோடு கலந்திருப்பது படத்தின் உலகத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான தன்மையை அளிக்கிறது. 

அதே நேரத்தில், அந்த உலகத்துக்குள் நுழையும் புதிய மனிதரை மையமாகக் கொண்டிருப்பதால், பார்வையாளரும் அந்தக் கிராமத்தை அவனுடைய பார்வைக்கு நெருக்கமாக அனுபவிக்க முடிகிறது.

முகேஷின் நடிப்பில் திலிப் குமார், இந்தச் சூழலுக்குள் பொருந்த முயலும் சாதாரண மனிதனின் இயல்பை வெளிப்படுத்தும் கதாபாத்திரமாகத் தெரிகிறார்.

 அவருடைய நடிப்பின் முக்கியமான பலம், கதாபாத்திரத்தை மிகைப்படுத்தாமல் அதன் அப்பாவித்தனத்தையும் தயக்கத்தையும் நகைச்சுவையுடன் வெளிப்படுத்துவதில் இருக்கிறது. 

லிஸியின் அம்மிணிகுட்டி கதாபாத்திரம் படத்தின் மனிதநேயத் தன்மைக்கு முக்கியமான பங்களிப்பை அளிக்கிறது. 

நெடுமுடி வேணுவின் குட்டன் பிள்ளை, தனது உலகத்தின் மீது கொண்டிருக்கும் பெருமையும் பிடிவாதமும் காரணமாக நினைவில் நிற்கும் வகையில் அமைந்திருக்கிறது.

இந்தப் படத்தின் நடிப்புக் குழுவின் இன்னொரு சிறப்பு அதன் வளமான துணை நடிகர் பட்டியல். சீனிவாசன், ஜகதீஷ், ஜகதி ஸ்ரீகுமார், குதிரவட்டம் பப்பு உள்ளிட்ட பலர் தங்களுக்குக் கிடைத்த கதாபாத்திரங்களின் தனித்துவத்தைப் பயன்படுத்தி நகைச்சுவைச் சூழலை செழுமைப்படுத்துகின்றனர்.

 இதனால் நகைச்சுவை ஒரே ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மீது சுமத்தப்படாமல், பல்வேறு மனிதர்களின் குணாதிசயங்களிலிருந்து உருவாகிறது.

தாரா சிங் இந்தப் படத்தில் தன்னுடைய பெயரிலேயே தோன்றுவது மிக முக்கியமான தனித்துவம். 

திரைக்கதையில் ஆரம்பத்தில் அவரைப் போன்ற ஒருவரை வைத்துக்கொள்ளும் எண்ணம் இருந்த நிலையில், அவரையே நடிக்கச் செய்வதற்கான முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டு அது வெற்றியடைந்திருக்கிறது.

 இதனால் படத்தின் மல்யுத்தப் பின்னணிக்கு ஒரு உண்மைத்தன்மை கிடைக்கிறது. தாரா சிங்கைத் திரைப்படத்திற்குள் கொண்டு வந்ததே படத்தின் தன்மையையே மாற்றியதாக இயக்குநர் சிபி மலயில் பின்னர் நினைவுகூர்ந்திருக்கிறார்.

திரைக்கதையைப் பொறுத்தவரை, சீனிவாசனின் எழுத்து ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகச் சூழலை நகைச்சுவையின் மையமாகப் பயன்படுத்துகிறது.

 கதாபாத்திரங்கள் தங்களைப் பற்றியும் தங்களுடைய உலகத்தைப் பற்றியும் கொண்டிருக்கும் எண்ணங்களே பல நேரங்களில் நகைச்சுவைக்கான அடிப்படையாக அமைகின்றன.

 அதனால் நகைச்சுவை தனித்தனி நகைச்சுவைக் காட்சிகளாக மட்டும் தோன்றாமல், கதாபாத்திரங்களின் குணநலன்களிலிருந்து இயல்பாக உருவாகும் அனுபவமாக மாறுகிறது.

திரைப்படத்தின் மற்றொரு சுவாரஸ்யமான அம்சம் அதன் கதாபாத்திரங்களின் அப்பாவித்தனம். 

இந்தப் படத்தை மீண்டும் பார்க்கும்போது கிடைக்கும் ஈர்ப்பைப் பற்றி சிபி மலயிலிடம் குறிப்பிடப்பட்டபோது, அவரும் அந்தக் காலகட்டத்தின் கதாபாத்திரங்களில் காணப்படும் அப்பாவித்தனத்தை நினைவுகூர்கிறார். 

அந்த அப்பாவித்தனம் இன்றைய வேகமான நகைச்சுவை பாணியிலிருந்து படத்தை வேறுபடுத்துகிறது. மனிதர்களை கேலி செய்வதைவிட, அவர்களின் இயல்பான செயல்பாடுகளில் இருந்து சிரிப்பை உருவாக்கும் அணுகுமுறை இங்கு முக்கியமாகிறது.

1985-ஆம் ஆண்டின் கேரள கிராமியச் சூழல் திரைப்படத்தின் உணர்வுக்கு முக்கியமான பின்னணியாக அமைகிறது.

 முத்தாரம் குன்னு என்ற கற்பனைக் கிராமத்தை மையமாகக் கொண்ட இந்த உலகம், நகர வாழ்க்கையின் செயற்கையான வேகத்தைக் காட்டிலும் உள்ளூர் மனிதர்களின் பழக்கவழக்கங்கள், சமூக உறவுகள் மற்றும் அவர்களுக்குள் நிலவும் தனிப்பட்ட பெருமைகள் ஆகியவற்றை முன்னிறுத்துகிறது. 

இதனால் திரைப்படம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தையும் இடத்தையும் பதிவு செய்யும் தன்மையையும் பெறுகிறது.

இயக்குநராக சிபி மலயிலின் முதல் படைப்பு என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது. பின்னாளில் மலையாளத் திரைப்படத்தில் முக்கியமான இயக்குநராக உருவெடுத்த அவருடைய தொடக்கப் படைப்பாக இதைப் பார்க்கும்போது, கதாபாத்திரங்களை மையப்படுத்திய அணுகுமுறையும், நகைச்சுவையையும் மனிதநேயத்தையும் இணைக்கும் முயற்சியும் குறிப்பிடத்தக்கதாகத் தெரிகிறது. 

அவர் அப்போது உதவி இயக்குநராகப் பணியாற்றிய அனுபவத்தின் வழியாகத் திரைப்படத் தயாரிப்பைக் கற்றுக்கொண்டிருந்த நிலையில் இந்த வாய்ப்பு கிடைத்தது.

திரைப்படத்தின் தயாரிப்புப் பின்னணியும் சுவாரஸ்யமானது. தாரா சிங்கை நடிக்க வைப்பதற்காக ஜகதீஷ் மும்பைக்குச் சென்று அவரைச் சந்தித்து சம்மதிக்க வைத்திருக்கிறார். 

தாரா சிங்கின் பங்கேற்பு படத்தின் எதிர்பார்ப்பையும் தனித்துவத்தையும் அதிகரித்தது. குறிப்பாக மல்யுத்த வீரராகத் தன்னுடைய தொழில்முறை அடையாளத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற அவரது அணுகுமுறையும் திரைப்படத்தின் உருவாக்கத்தில் ஒரு முக்கியமான சுவாரஸ்யமான அம்சமாக அமைந்திருக்கிறது.

வெளியீட்டின் போது திரைப்படத்திற்கு எதிர்பார்த்த அளவிலான வணிக வெற்றி கிடைக்கவில்லை. இயக்குநரின் நினைவுகளில் இடம்பெறும் ஒரு சம்பவம் இதை மிகவும் மனிதநேயமாக உணர்த்துகிறது.

 1985 ஜூன் 21 அன்று பாலக்காட்டில் திரைப்படம் வெளியான நாளில் அவர் திரையரங்குக்குச் சென்றபோது, அதே நேரத்தில் வெளியான இரண்டு பெரிய படங்களுக்கு இருந்த கூட்டத்துடன் ஒப்பிடும்போது தனது படத்திற்கு மிகக் குறைவான பார்வையாளர்களே இருந்ததாக அவர் நினைவுகூர்கிறார்.

 அங்கிருந்த உணவகத்தில் ஒரு மனிதரிடம் படம் எப்படி இருக்கிறது என்று கேட்டபோது, அவர் இது மல்யுத்தப் படம் என்று கூறி வேறு படம் பார்க்குமாறு அறிவுறுத்தியதாகவும் சிபி மலயில் தெரிவித்துள்ளார்.

 தன்னுடைய முதல் படத்திற்குக் கிடைத்த முதல் விமர்சனமே அது என்று அவர் நினைவுகூர்வது, அந்தக் காலகட்டத்தின் வணிகச் சூழலையும் திரைப்படத்தின் ஆரம்பப் பயணத்தையும் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

ஆனால் வணிக வெற்றி குறைந்திருந்தாலும், திரைப்படம் விமர்சகர்களின் கவனத்தைப் பெற்றது. 

சிபி மலயிலுக்கும் தொடர்ந்து திரைப்பட வாய்ப்புகள் கிடைக்க இந்தப் படத்தின் கவனம் உதவியது என்று சீனிவாசன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

 காலப்போக்கில் இப்படத்திற்கு தனித்துவமான ரசிகர் வட்டமும் உருவானது. ஆரம்பகால வணிகத் தோல்வியைத் தாண்டி மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கப்படும் திரைப்படமாக அது நிலைத்திருப்பது, அதன் நகைச்சுவை மற்றும் கதாபாத்திரங்களின் நீடித்த ஈர்ப்பைக் காட்டுகிறது.

 அந்தக் காலகட்டத்தின் மலையாளத் திரைப்பட நகைச்சுவை எவ்வாறு மனிதர்களின் இயல்பான குணங்களிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டது என்பதை அனுபவிப்பதில் சுவை உள்ளது.

 மிகப்பெரிய வணிக வெற்றியைப் பெறாத ஒரு படம் எவ்வாறு காலத்தைக் கடந்து ரசிகர்களிடம் தனி இடத்தைப் பெறுகிறது என்பதற்கும் இது ஒரு நல்ல உதாரணம். 

அதன் அப்பாவித்தனமான கதாபாத்திரங்கள், வளமான நடிகர் குழு, மல்யுத்தத்தைச் சுற்றியுள்ள தனித்துவமான கிராமிய உலகம், தாரா சிங்கின் எதிர்பாராத தனிச்சிறப்பு ஆகியவை சேர்ந்து இதை ஒரு சுவாரஸ்யமான பழைய மலையாள நகைச்சுவைப் படமாக மாற்றுகின்றன.

முத்தாரம் குன்னு பி.ஓ. சிபி மலயிலின்  அறிமுகப் படமாகும். தன்னை ஓர் தன்னடக்கமான மனிதர் என்றும், தன்னைப் பற்றி விளம்பரப்படுத்திக்கொள்ளும் திறமை தனக்கு இல்லை என்றும் அவர் பேட்டியில் நினைவுகூர்ந்துள்ளார்.

 உதவி இயக்குநராக இருந்தபோது கோடம்பாக்கத்துடன் தனக்கு பெரிய தொடர்பு இருக்கவில்லை என்றும், சென்னைக்கு வரும்போதெல்லாம் நவோதயாவின் விருந்தினர் இல்லத்தில் தங்கியதாகவும் கூறுகிறார். 

தன்னுடைய வசதியான எல்லையை விட்டு வெளியேறாமல், பணியாற்றிய தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள் மூலம் தனது திறமை கவனிக்கப்பட்டதாகவும், அதன் வழியாக அக்காலத்தின் முக்கிய தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் அவரை அணுகத் தொடங்கியதாகவும் அவர் தெரிவித்துள்ளார்.

 செஞ்சுரி உள்ளிட்ட பெரிய நிறுவனங்களும் அவரை இயக்குநராகப் பணியாற்ற அழைத்தன.

பிரியதர்ஷனிடம் பணியாற்றிய காலத்தில் இஸ்ரோ விஞ்ஞானி நம்பி நாராயணனும், ஜோஷியின் பிரியில்லா நாம் படத்தைத் தயாரித்த சுப்பிரமணியமும் அவரைச் சந்தித்தனர். சில கதைகள் குறித்து ரகுநாத் பாலேரியுடன் ஆலோசித்தும் எதையும் இறுதி செய்ய முடியாத சூழலில், நடிகர் ஜகதீஷ் சீனிவாசன் கூறியிருந்த ஒரு கதையை அவரிடம் அறிமுகப்படுத்தினார். 

அந்தக் கதை சிபி மலயிலின் இயக்குநர் அறிமுகத்திற்கு ஏற்றதாக இருக்கும் என்று ஜகதீஷ் கருதினார். அந்தக் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு சீனிவாசன் திரைக்கதையை உருவாக்கினார்.

திரைப்படத்தில் தாரா சிங்கை நடிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற யோசனை பின்னர் வந்தது. திரைக்கதையில் ஆரம்பத்தில் குறிப்பிட்ட பாத்திரத்திற்காக “தாரா சிங் போன்ற ஒருவர்” என்ற எண்ணமே இருந்தது.

 ஆனால் உண்மையான தாரா சிங்கையே நடிக்க வைக்க முடிவு செய்யப்பட்டதும், ஜகதீஷ் மும்பைக்குச் சென்று அவரை நேரில் சந்தித்து சம்மதிக்க வைத்தார். 

தாரா சிங்கின் நடிப்பு திரைப்படத்தின் தன்மையையே மாற்றியதாக சிபி மலயில் கூறியுள்ளார். அவருக்கு வழங்கப்பட்ட சம்பளம் ₹25,000; முழுத் திரைப்படமும் ஐந்து லட்சம் ரூபாய்க்கும் குறைவான செலவில் தயாரிக்கப்பட்டது.

திரைப்படத்தின் இறுதிப் போட்டிக்கான காட்சியில் திலிப் குமார் தாரா சிங்கை வீழ்த்துவதாக முதலில் முடிவு செய்யப்பட்டிருந்தது. 

ஆனால் தாரா சிங் அதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தார். ஒரு மல்யுத்த வீரராகத் தன்னுடைய தொழில்முறை மரியாதைக்கு எதிரானதாகவும், உண்மையான மல்யுத்தப் பயிற்சி இல்லாத ஒருவரிடம் ஒரு சாம்பியன் தோல்வியடைவது நம்பத்தகாததாகவும் அவர் கருதினார். இதனால் அந்தக் காட்சியின் அணுகுமுறை மாற்றப்பட்டது.

அந்தப் படப்பிடிப்பின்போது முகேஷுக்கும் ஒரு வேடிக்கையான சம்பவம் நடந்தது. தன்னிடம் அறிமுகமில்லாத ஏதாவது மல்யுத்த உத்தியைப் பயன்படுத்த முயன்றால் தன்னை நன்றாக அடித்துவிடுவேன் என்று தாரா சிங் முகேஷை எச்சரித்திருந்தார்.

 முகேஷ் உண்மையிலேயே பயந்துவிட்டார். பின்னர் அது ஜகதீஷும் நெடுமுடி வேணுவும் சேர்ந்து செய்த குறும்பு என்பது தெரியவந்தது. 

முகேஷ் ஒரு பல்கலைக்கழக மல்யுத்தச் சாம்பியன் என்றும், தன்னை வீழ்த்துவதற்காக அவர் புதிய உத்தி ஒன்றைப் பயன்படுத்தத் திட்டமிடுகிறார் என்றும் அவர்கள் தாரா சிங்கிடம் கூறியிருந்தனர். 

உண்மையில் முகேஷுக்கு அத்தகைய மல்யுத்தப் பின்னணி எதுவும் இல்லை. உண்மை தெரியவந்ததும் அவர் தாரா சிங்கிடம் கெஞ்சிப் பேசி, அது ஒரு விளையாட்டுக்காகச் செய்த குறும்பு என்பதை விளக்கி தப்பித்தார்.

திரைப்படம் 1985 ஜூன் 21 அன்று வெளியானது. அதே நாளில் ஒன்னிங்கு வந்தெங்கில் மற்றும் ஒரு நோக்கு காணான் ஆகிய இரண்டு திரைப்படங்களும் வெளியானதால், அவற்றுக்கு மிகப்பெரிய கூட்டம் இருந்ததாக சிபி மலயில் நினைவுகூர்கிறார். தனது திரைப்படத்திற்கு வந்த கூட்டம் மிகவும் குறைவாக இருந்ததைப் பார்த்த அவர், திரையரங்கின் உணவகத்தில் இருந்த ஒருவரிடம் படம் எப்படி இருக்கிறது என்று கேட்டார்.

 அந்த நபர், “இது ஒரு மல்யுத்தப் படம்” என்று கூறிவிட்டு வேறு திரைப்படத்தைப் பார்க்குமாறு அவருக்கே அறிவுரை வழங்கினார். தனது இயக்குநர் அறிமுகப் படத்துக்குக் கிடைத்த முதல் விமர்சனம் அதுதான் என்று சிபி மலயில் பின்னர் நகைச்சுவையுடன் குறிப்பிட்டார்.

திரைப்படம் வணிக ரீதியாக வெற்றி பெறவில்லை என்றாலும், விமர்சகர்களின் கவனத்தைப் பெற்றது. அந்தப் படம் தோல்வியடைந்தது தன்னை ஏமாற்றமடையச் செய்ததாக முகேஷ் பின்னர் கூறினார்; ஆனால் அது நல்ல திரைப்படம் என்ற நம்பிக்கை அவருக்கு இருந்தது.

 சீனிவாசனின் பார்வையில், வணிக வெற்றி கிடைக்காவிட்டாலும் திரைப்படம் கவனிக்கப்பட்டது. குறிப்பாக சிபி மலயிலின் திறமை திரையுலகில் அறியப்பட்டதால், அவருக்கு அடுத்தடுத்த திரைப்பட வாய்ப்புகள் கிடைக்கத் தொடங்கின.

இத்திரைப்படத்தின் மற்றொரு குறிப்பிடத்தக்க அம்சம் அதன் மறுபார்வை மதிப்பு. வெளியான காலத்தில் மிகப்பெரிய வசூல் வெற்றியைப் பெறாதிருந்தாலும், காலம் செல்லச் செல்ல படத்திற்கு தனி ரசிகர் வட்டம் உருவானது.

 கதாபாத்திரங்களின் அப்பாவித்தனம், இயல்பான நகைச்சுவை, மல்யுத்தத்தை மையமாகக் கொண்ட கிராமியச் சூழல் ஆகியவை பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் திரைப்படத்தை நினைவில் வைத்திருக்கச் செய்தன.

இவ்வாறு பார்த்தால், முத்தாரம் குன்னு பி.ஓ. ஒரு இயக்குநரின் முதல் படமாக மட்டுமல்லாமல், சிபி மலயிலின் திரைப்படப் பயணத்திற்கு கதவைத் திறந்த படைப்பாகவும், தாரா சிங்கின் எதிர்பாராத பங்கேற்பால் தனித்துவம் பெற்ற படமாகவும், வெளியீட்டில் எதிர்பார்த்த வெற்றியைப் பெறாதபோதும் காலப்போக்கில் ரசிகர்களால் மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட படமாகவும் விளங்குகிறது.

===============================
படத்தின் கதை:-

குட்டன் பிள்ளை (நெடுமுடி வேணு) ஒரு காலத்தில் கட்டா குஸ்தி எனப்படும் மல்யுத்தத்தில் புகழ்பெற்ற வீரராக இருந்தவர். இப்போது ஓய்வு பெற்றுவிட்டாலும், தனது பழைய வீரத்தையும் சாதனைகளையும் பற்றி பெருமையாகப் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்.

 ஆனால் அவரது மனத்தில் ஆறாத ஒரு கோபமும் இருக்கிறது. உடும்பு வேலாயுதன் (ஓரிடர்தொரு பயில்வான் ரஷீத்) என்ற மல்யுத்த வீரர் ஒருகாலத்தில் குட்டன் பிள்ளையின் கால்களை உடைத்து அவரை வாழ்நாள் முழுவதும் ஊனமாக்கியிருக்கிறான்.

 அந்தத் தோல்வியையும் அவமானத்தையும் குட்டன் பிள்ளையால் மறக்க முடியவில்லை. ஆகவே, உடும்பை எப்படியாவது தோற்கடிக்க வேண்டும் என்பதே அவரது வாழ்க்கையின் முக்கிய நோக்கமாக மாறுகிறது.

உடும்பை வீழ்த்துவதற்காக குட்டன் பிள்ளை தொடர்ந்து புதிய மல்யுத்த வீரர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கிறார்.

 தன்னிடம் பயிற்சி பெறும் ஒவ்வொருவரையும் உடும்புடன் மோதச் செய்து அவனை வெல்ல வைக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறார். 

ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு புதிய பிரச்சினை ஏற்படுகிறது. குட்டன் பிள்ளையின் மைத்துனர், அவர் பயிற்சி அளித்துள்ள மல்யுத்த வீரரின் பலவீனங்களை ரகசியமாக உடும்புக்கு பணம் பெற்று துப்பு தெரிவித்துவிடுகிறார். 

அந்தத் தகவல்களைப் பயன்படுத்தி உடும்பு ஒவ்வொரு முறையும் எதிராளியை வீழ்த்திவிடுகிறான். இதனால் குட்டன் பிள்ளையின் பழிவாங்கும் முயற்சி தொடர்ந்து தோல்வியடைகிறது.

குட்டன் பிள்ளையின் ஒரே மகள் அம்மிணிகுட்டி (லிஸி). தனது மகள் ஒரு வெற்றிகரமான மல்யுத்த வீரரைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்பது குட்டன் பிள்ளையின் ஆசை. 

தனது வாழ்க்கையையே கட்டா குஸ்தியும் மல்யுத்தப் பெருமையும் சுற்றி அமைத்துக்கொண்டிருப்பதால், மகளின் திருமணத்தையும் அதே உலகத்தோடு இணைத்துப் பார்க்கிறார்.

அந்தச் சூழ்நிலையில் திலிப் குமார் (முகேஷ்) முத்தாரம் குன்னு கிராமத்துக்கு புதிய அஞ்சல் அதிகாரியாக வருகிறார். 

அங்கு வந்த பிறகு அவர் அம்மிணிகுட்டியைச் சந்திக்கிறார். இருவருக்கும் காதல் உருவாகிறது. 

ஆனால் இந்தக் காதல் குட்டன் பிள்ளைக்கு பிடிக்கவில்லை. காரணம், திலிப் குமார் ஒரு மல்யுத்த வீரர் அல்ல; தனது மகளுக்கு ஒரு வெற்றிகரமான மல்யுத்த வீரரையே கணவனாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் குட்டன் பிள்ளை உறுதியாக இருக்கிறார்.

இதனால் திலிப் குமாருக்கும் அம்மிணிகுட்டிக்கும் இடையிலான காதல் திருமணமாக மாறுவதற்கு குட்டன் பிள்ளை ஒரு நிபந்தனை விதிக்கிறார். 

திலிப் குமார் தன்னைப் பொறுத்தவரை மிகப்பெரிய மல்யுத்த வீரராகக் கருதப்படும் தாரா சிங்குடன் மோதிப் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றால்தான் அம்மிணிகுட்டியைத் திருமணம் செய்துகொள்ள முடியும் என்று கூறுகிறார். 

இதன் மூலம் மகளின் காதலை ஏற்க மறுத்த குட்டன் பிள்ளை, திலிப் குமாரை ஒரு மல்யுத்தப் போட்டிக்குள் தள்ளுகிறார்.

கிராம மக்கள் அனைவரும் எதிர்பார்த்திருந்த அந்தக் கட்டா குஸ்திப் போட்டி ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது. ஒருபுறம் திலிப் குமாரும் மறுபுறம் தாரா சிங்கும் களத்தில் இறங்குகிறார்கள். 

திலிப் குமார் உண்மையில் ஒரு மல்யுத்த வீரர் அல்ல என்பதால், தாரா சிங்கை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை அவருக்கு மிகுந்த பயத்தை ஏற்படுத்துகிறது. 

போட்டி தொடங்கியதும், தாரா சிங்கை எதிர்கொள்ள முடியாமல் திலிப் குமார் பயந்து நடுங்குகிறார்; அவரிடமிருந்து தப்பிக்க முயன்று ஓடி ஒளிகிறார். இதனால் அங்கு திரண்டிருந்தவர்களுக்கு அந்தப் போட்டி சிரிப்பூட்டும் சூழ்நிலையாக மாறுகிறது.

ஆனால் இந்தப் போட்டிக்கு முன்பே அம்மிணிகுட்டி தாரா சிங்கை தனியாக அணுகி, தன்னுடைய காதலைப் புரிந்துகொண்டு திலிப் குமாருடன் தன்னைச் சேர்த்து வைக்குமாறு கதறி அழுதிருக்கிறாள். 

அவளுடைய காதலையும் வேதனையையும் பார்த்த தாரா சிங் மனம் மாறுகிறார். அதோடு, கட்டா குஸ்தி மேடையில் தன்னைப் பார்த்தவுடனேயே பயந்து நடுங்கி ஓடி ஒளியும் திலிப் குமாரைப் பார்த்ததும், அவன் உண்மையில் தன்னை எதிர்த்து வெல்ல முடியாதவன் என்பதை தாரா சிங் புரிந்துகொள்கிறார்.

அப்போது குட்டன் பிள்ளை நினைப்பது போல ஒரு பெண்ணைத் திருமணப் பந்தயத்தின் பொருளாக வைத்து, அவளை யார் வெல்கிறார்களோ அவருக்கே திருமணம் செய்து கொடுப்பது சரியல்ல என்பதையும் தாரா சிங் உணர்கிறார். 

அதே நேரத்தில், கட்டா குஸ்திப் போட்டியைக் காண ஆவலுடன் திரண்டிருக்கும் ஊர்மக்களையும் ஏமாற்ற முடியாது. எனவே தாரா சிங் ஒரு வழியைக் கையாள்கிறார்.

அவர் திலிப் குமாரைத் தாக்கி வெல்வதற்குப் பதிலாக, அவனைத் தலைக்கு மேல் தூக்கிச் சுற்றுகிறார். 

இதனால் அங்கு கூடியிருக்கும் மக்கள் எதிர்பார்த்த மல்யுத்தக் காட்சியைப் பார்த்து திருப்தி அடைகிறார்கள். 

பின்னர் தாரா சிங் திலிப் குமாரை கீழே இறக்குகிறார். அதன்பிறகு அம்மிணிகுட்டியையும் மேடையில் இருந்து இறக்கி அழைத்து, அவளை  திலிப் குமாருடன் சேர்த்து வைக்கிறார்.

இதன் மூலம் தாரா சிங், குட்டன் பிள்ளையின் பிடிவாதத்தையும் அவருடைய தவறான திருமண நிபந்தனையையும் நேரடியாக உடைக்கிறார். 

குட்டன் பிள்ளையையும் உரிமையுடன் சமாதானப்படுத்துகிறார். மகளின் காதலை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நிலைக்கு குட்டன் பிள்ளை வருகிறார். இறுதியில் திலிப் குமாரும் அம்மிணிகுட்டியும் இணைகிறார்கள். 

தாரா சிங் அவர்களுக்கு திருமண மாலை அணிவித்து அவர்களுடைய திருமணத்தை நடத்தி வைக்கிறார். 

இவ்வாறு, குட்டன் பிள்ளையின் மல்யுத்தப் பெருமை, பழைய பகை, மகளின் திருமணம் ஆகியவற்றைச் சுற்றி உருவான பிரச்சினைகள் அனைத்தும் முடிவுக்கு வந்து, திலிப் குமாரும் அம்மிணிகுட்டியும் திருமணத்தில் இணைவதுடன் கதை நிறைவடைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்மலையாளம்க்ளாஸிக்

மூணாம்பக்கம் Moonampakkam 1988

ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் தருவது பெரிய சாதனைகளா, இல்லை அவனைச் சுற்றியிருக்கும் சில அன்பான மனிதர்களா? 

இந்தக் கேள்வியை வெளிப்படையாகக் கேட்காமல், மனதுக்குள் மெதுவாக எழச் செய்யும் திரைப்படம் பத்மராஜனின் “மூணாம்பக்கம்”.

 1988-ல் வெளியான இந்த மலையாளத் திரைப்படம், மிகப் பெரிய சம்பவங்களையோ பரபரப்பான திருப்பங்களையோ முன்னிறுத்தாமல், மனித உறவுகளின் மீது வாழ்க்கை எவ்வளவு ஆழமாகச் சார்ந்திருக்கிறது என்பதை நுட்பமாக அணுகுகிறது.

கடற்கரை, பழைய வீடு,தோப்பு,குளம், கடல்,உப்பளம்,வட்டப்பாறை கோட்டை, இயற்கை, மனிதர்களின் அன்றாடப் பழக்கம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு உருவாக்கப்படும் உலகம் ஆரம்பத்திலேயே பார்வையாளரை அந்தச் சூழலுக்குள் அழைத்துச் செல்கிறது.

பத்மராஜனின் இயக்கத்தின் மிகப்பெரிய சிறப்பு, கதையை அவசரப்படுத்தாமல் மனிதர்களை முதலில் நமக்கு அறிமுகமானவர்களாக மாற்றுவதுதான். 

தம்பி என்ற பெயர்கொண்ட அப்பூப்பன் (திலகன்), பாச்சு (ஜெயராம்), பத்ரா (கீர்த்தி சிங்), லோபஸ் (ரஹ்மான்), ரஞ்சித் மேனன் (அசோகன்), கிருஷ்ணன்குட்டி (அஜயன்), கவலா (ஜகதி ஸ்ரீகுமார்) என ஒவ்வொருவரும் வெறும் கதாபாத்திரங்களாக இல்லாமல் தனித்தனி குணநலன்களுடன் உருவாக்கப்படுகிறார்கள்.

 அவர்களுக்கிடையேயான அன்பு, நட்பு, நெருக்கம் ஆகியவை உரையாடல்களால் மட்டும் நிறுவப்படுவதில்லை;

 அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் பழகும் விதம், வீட்டில் இயல்பாகக் கலக்கும் விதம், அவர்களுடைய சிறிய செயல்கள் ஆகியவற்றின் வழியாக உறவுகளின் தன்மை புரியவைக்கப்படுகிறது.

 அதனால் பார்வையாளர் அவர்களைப் பற்றி தெரிந்துகொள்வதற்குள் அவர்களுடன் உணர்வுபூர்வமாக இணைந்துவிடுகிறார்.

திரைக்கதையின் இன்னொரு வலிமை அதன் பொறுமை. திரைப்படம் ஒரே ஒரு சம்பவத்தைச் சுற்றி மட்டும் இயங்காமல், அந்தச் சம்பவத்தைச் சுமக்கக்கூடிய மனித உலகத்தை முதலில் உருவாக்குகிறது. 

இதனால் கதையின் ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் பின்னால் ஒரு வாழ்க்கை இருப்பதை உணர முடிகிறது. பத்ராவின் குடும்பச் சூழல், அப்பூப்பனின் தனிமை, பாச்சுவின் நட்பு வட்டம், வீட்டைச் சுற்றி உருவாகியிருக்கும் மனித உறவுகள் ஆகியவற்றை பத்மராஜன் மிக இயல்பாக இணைக்கிறார். 

எதையும் செயற்கையாக விளக்குவதற்குப் பதிலாக, காட்சிகளின் இயல்பான ஓட்டத்திலேயே பார்வையாளரை அந்த உலகத்துக்குள் கொண்டு செல்கிறார்.

பாச்சுவாக ஜெயராம் காட்டும் இளமைத் துடிப்பும் இயல்பான குறும்பும், அப்பூப்பனாக திலகன் வெளிப்படுத்தும் பாசமும் நெருக்கமும் படத்தின் உணர்ச்சித் தளத்தை வலுப்படுத்துகின்றன. 

குறிப்பாக அப்பூப்பன் என்ற கதாபாத்திரம் வெறும் வயதான குடும்பத் தலைவராக எழுதப்படவில்லை. தனிமை, நினைவு, பாசம், எதிர்பார்ப்பு, அன்புக்காக ஏங்கும் மனம் ஆகிய பல அடுக்குகள் அவருக்குள் இருக்கின்றன. 

திலகனின் நடிப்பில் இந்த அடுக்குகள் உரத்த வசனங்களாக வெளிப்படாமல், பார்வை, முகபாவனை, உடல் மொழி, மௌனம் ஆகியவற்றின் வழியாக வெளிப்படுகின்றன. இதுவே அவரது நடிப்பை மிகவும் நம்பகமானதாக மாற்றுகிறது.

ஜெயராமின் பாச்சுவில் இருக்கும் உற்சாகம் திரைப்படத்தின் ஆரம்ப உணர்வை இலகுவாக வைத்திருக்கிறது.

 நண்பர்களுடன் இருக்கும் காட்சிகளில் அவருடைய இயல்பான நடிப்பு கதாபாத்திரத்தை செயற்கையான கதாநாயகனாக இல்லாமல், நமக்குத் தெரிந்த ஒரு இளைஞனாக மாற்றுகிறது.

 பத்ராவாக கீர்த்தி சிங் வெளிப்படுத்தும் மென்மையான உணர்வுகளும், துணைக் கதாபாத்திரங்களில் வரும் நடிகர்களின் இயல்பான பங்களிப்பும் சேர்ந்து ஒரு முழுமையான மனிதச் சூழலை உருவாக்குகின்றன.

திரைப்படத்தின் காட்சியமைப்பு இந்த மனித உலகத்திலிருந்து தனியாக நிற்பதில்லை. கடற்கரைப் பகுதியின் இயற்கை, பழமையான மூதாதையர் வீடு, குளம், மரங்கள், வயல்கள், மணல், கடல், உப்புக் குவியல்கள், கோட்டை, இடிபாடுகள் ஆகியவை வெறும் பின்னணிக் காட்சிகளாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை. 

மனித வாழ்க்கை நடைபெறும் இடங்களாக அவை மாறுகின்றன. குறிப்பாக கடலும் மனிதர்களும் இடையேயான காட்சித் தொடர்பு மிகவும் கவனமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

 அமைதியாகத் தோன்றும் இயற்கையின் பிரம்மாண்டத்துக்கு முன்னால் மனிதர்கள் எவ்வளவு சிறியவர்கள் என்பதை படம் நேரடியாகச் சொல்லாமல் காட்சிகளின் மூலமாக உணர்த்துகிறது.

கன்னியாகுமரி ,கொளச்சல் வட்டப்பாறை கோட்டை மற்றும் அதன் சுற்றுப்புறங்களில் படமாக்கப்பட்ட காட்சிகள் இந்த இயற்கை உணர்வுக்கு முக்கியமான பங்களிப்பை வழங்குகின்றன. 

கொளச்சல் பகுதியில் உள்ள மூதாதையர் வீடும், வட்டக்கோட்டையில் படமாக்கப்பட்ட கோட்டைச் சம்பந்தமான காட்சிகளும் படத்தின் உலகத்தை செயற்கையான திரைப்படத் தளமாகத் தோன்றவிடாமல் இயற்கையான வாழ்விடமாக மாற்றுகின்றன.

படத்தொகுப்பிலும் இதே அபாரமான ஒழுங்கு தெரிகிறது. திரைப்படம் பார்வையாளரை தொடர்ந்து அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கும் வேகமான வெட்டுக்களை நாடுவதில்லை. 

காட்சிகளுக்குத் தேவையான இடத்தை அழுந்த வழங்குகிறது. இதனால் மனிதர்களின் முகங்களையும் மௌனங்களையும் சூழலையும் கவனிக்க முடிகிறது. திரைப்படத்தின் உணர்ச்சி வலிமை உரையாடல்களிலிருந்து மட்டும் வராமல், ஒரு காட்சி எவ்வளவு நேரம் திரையில் நீடிக்கிறது, ஒரு இடம் எவ்வளவு நேரம் நம்முன் இருக்கிறது என்பதிலிருந்தும் உருவாகிறது.

இந்தப் படத்தின் தனித்துவமான வலிமைகளில் ஒன்றாக இசைஞானி இளையராஜாவின் இசை அமைகிறது. பாடல்கள் கதையை நிறுத்தி தனியாகக் காட்சிப்படுத்தப்படும் இசைத் துண்டுகளாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் உணர்ச்சி உலகத்துடன் இணைகின்றன.

 “உணருமீ கானம்” பாடல் நினைவையும் ஏக்கத்தையும் மென்மையாகத் தூண்டும் தன்மை கொண்டது. அதன் இசைத் தொடக்கம் முதலே ஒரு பழைய நினைவின் வாசனையை உருவாக்குகிறது. 

பாடலின் மெட்டு இனிமையாக இருந்தாலும் அதன் அடியில் ஒரு மெல்லிய சோக நிழல் இருப்பதால், அது வெறும் இனிமையான பாடலாக நின்றுவிடாமல் படத்தின் உணர்ச்சிச் சூழலோடு ஊன்றிக் கலக்கிறது. 

ஜி. வேணுகோபால் குரலில் அந்தப் பாடலின் மென்மையும் ஏக்கமும் மேலும் வலுப்பெறுகின்றன.

“தாமரக்கிளி பாடுன்னு” காதல் பாடல் முற்றிலும் வேறுபட்ட உணர்வை வழங்குகிறது. பாச்சு மற்றும் பத்ரா தொடர்பான காதல் உணர்வுகளுக்கு ஏற்ற இலகுவான டூயட் பாடலாக அது அமைந்துள்ளது. 

கே. எஸ். சித்ரா, எம். ஜி. ஸ்ரீகுமார், இளையராஜா ஆகியோரின் குரல்கள் பாடலுக்கு இளமைத் தன்மையை அளிக்கின்றன. 

இதனால் திரைப்படத்தின் மனித உறவுகளுக்குள் இருக்கும் மகிழ்ச்சியான பரிமாணம் இயல்பாக வெளிப்படுகிறது.

ஆனால் இந்தப் படத்தின் இசையின் உண்மையான சிறப்பு பாடல்களைக் கடந்தே இருக்கிறது. இளையராஜாவின் பின்னணி இசை காட்சிகளின் உணர்ச்சியை கட்டளையிடுவதற்குப் பதிலாக அதை மெதுவாக வழிநடத்துகிறது. 

நம்பிக்கை, காத்திருப்பு, பதற்றம், நினைவு, தனிமை போன்ற உணர்வுகள் காட்சிகளின் மீது வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்கப்படுவதில்லை. 

இசை அவற்றின் பின்னால் அமைதியாக நகர்கிறது. குறிப்பாக கடல் சார்ந்த காட்சிகளில் பின்னணி இசையும் இயற்கை ஒலிகளும் இணையும் விதம் பார்வையாளரை அந்த இடத்தின் மனநிலைக்குள் இழுக்கிறது. 

இந்தப் படத்தின் பின்னணி இசையைத் தனியாகக் கேட்டாலும் அதன் உணர்ச்சிச் சூழலை உணர முடியும் என்பதே அதன் வலிமை.

ஒலியமைப்பிலும் கடலின் இருப்பு முக்கியமானது. அலைகளின் ஓசை, காற்றின் சத்தம், இயற்கையின் அமைதி ஆகியவை வெறும் சுற்றுப்புற ஒலிகளாக இல்லாமல் திரைப்படத்தின் உணர்ச்சித் தளத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறுகின்றன. 

மனிதர்கள் பேசாத தருணங்களிலும் ஒலி தொடர்ந்து ஒரு உணர்வை உருவாக்குகிறது. இதனால் சில காட்சிகளில் வசனத்தைவிட இயற்கையின் ஒலியே அதிகமாகப் பேசுகிறது.

வேணுவின் ஒளிப்பதிவு இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்று. கடல், மணல், உப்பு மேடுகள், வயல்கள், மரங்கள், குளம், பழமையான வீடு, கோட்டை, இடிபாடுகள் எனப் படத்தின் இயற்கைச் சூழலை அவர் வெறும் அழகுக்காகப் பதிவு செய்யவில்லை; 

அந்தச் சூழலுக்குள் மனிதர்கள் வாழும் விதத்தையும், அவர்களின் உறவுகளையும் உணரக்கூடிய வகையில் காட்சிகளாக மாற்றுகிறார்.

 குறிப்பாக கடல் இந்தப் படத்தில் ஒரு சாதாரண இயற்கைக் காட்சியாகத் தெரியாமல், மனிதர்களின் வாழ்க்கைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு மாபெரும் சக்தியாகத் தோன்றுவதற்கு ஒளிப்பதிவு பெரிதும் துணைபுரிகிறது. 

மனிதர்கள் சிறியவர்களாகவும், அவர்களைச் சுற்றியிருக்கும் இயற்கை அளவிட முடியாததாகவும் தோன்றும் காட்சியமைப்பு படத்தின் உணர்வை ஆழப்படுத்துகிறது.

அதே நேரத்தில், வேணு மனிதர்களின் முகங்களையும் உடல்மொழியையும் இயற்கையின் பரந்த வெளிகளுடன் சமநிலைப்படுத்துகிறார்.

 பழமையான வீட்டின் அறைகளுக்குள் இருக்கும் நெருக்கமும், கடற்கரையின் திறந்த வெளியில் உருவாகும் தனிமை உணர்வும் ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்ட காட்சி அனுபவத்தைத் தருகின்றன. 

அதனால் படம் ஒரு கதையை மட்டும் பார்க்கும் அனுபவமாக இல்லாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்புக்குள் வாழும் மனிதர்களின் உலகத்தை நேரில் உணரும் அனுபவமாக மாறுகிறது. 

வேணுவின் ஒளிப்பதிவின் சிறப்பு இதுதான்: காட்சிகளை அழகாகக் காட்டுவதைக் கடந்து, அந்தக் காட்சிகளுக்குள் ஒரு உணர்வை உருவாக்குவது.

கலை இயக்கமும் இதே இயல்பைத் தொடர்கிறது. பழைய வீடு, அதன் பொருட்கள், சுற்றியுள்ள நிலப்பரப்பு, கடற்கரைச் சூழல் ஆகியவை அந்த வாழ்க்கையின் காலப்பின்னணியை நம்பகமாக உருவாக்குகின்றன. 

ஆடை வடிவமைப்பும் கதாபாத்திரங்களை அலங்கரிப்பதற்காக அல்லாமல் அவர்கள் வாழும் சமூகச் சூழலுக்குப் பொருந்தும் வகையில் அமைந்துள்ளது.

 இதனால் படம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தையும் இடத்தையும் சேர்ந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கையாகத் தோன்றுகிறது.

பத்மராஜனின் திரைப்பட மொழியில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், பெரிய தத்துவங்களைச் சிறிய மனிதத் தருணங்களின் வழியாகச் சொல்வது. இந்தப் படமும் மரணம், வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மை, மனித உறவுகளின் சார்பு, தனிமை, அன்பின் தேவை, எதிர்பார்ப்பு, இயற்கையின் முன் மனிதனின் இயலாமை போன்ற விஷயங்களைப் பேசுகிறது.

 ஆனால் இவை எதுவும் நீண்ட அறிவுரைகளாக மாறுவதில்லை. கதாபாத்திரங்களின் இயல்பான வாழ்க்கையிலேயே அவை ஊடுருவுகின்றன.

அதனால்தான் இந்தத் திரைப்படம் வழக்கமான கண்ணீர் வரவழைக்கும் சோகப் படமாகத் தோன்றுவதில்லை. உணர்ச்சியைப் பெரிதாக்குவதற்காக நீண்ட அழுகைக் காட்சிகளையோ மிகையான வசனங்களையோ நம்பாமல், மனிதர்களின் மனதுக்குள் ஏற்படும் சிறிய மாற்றங்களையே நம்புகிறது.

 பார்வையாளரை அழ வைக்க வேண்டும் என்று படம் முயற்சி செய்வதில்லை; மனித உறவுகளின் மதிப்பை உணரச் செய்கிறது. அதுவே அதன் தாக்கத்தை இன்னும் ஆழமாக்குகிறது.

படத்தின் மற்றொரு சிறப்பு, மனிதர்களை நல்லவர்–கெட்டவர் என்ற எளிய பிரிவுக்குள் அடைக்காமல் அவர்களுடைய தனிமை மற்றும் தேவைகளின் அடிப்படையில் பார்க்கிறது. 

அப்பூப்பன், பத்ரா, நளினி, கவலா, பத்ராவின் தாத்தா, பாச்சுவின் நண்பர்கள் என ஒவ்வொருவரிடமும் ஏதோ ஒரு இழப்பு அல்லது வெற்றிடம் இருக்கிறது. 

ஆனால் அவர்கள் அந்த வெற்றிடங்களோடு வாழ்வதற்கான உறவுகளை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.

 இந்த அணுகுமுறையால் படம் ஒரு குடும்பக் கதையைத் தாண்டி, மனிதர்கள் ஒருவரை ஒருவர் எவ்வாறு தாங்கிக்கொண்டு வாழ்கிறார்கள் என்பதற்கான நுட்பமான பதிவாக மாறுகிறது.

உலகளாவிய அளவில் கிடைத்த விமர்சன வரவேற்பும் இந்தப் படத்தின் நீடித்த தாக்கத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது.

  விமர்சனங்களில் நடிகர் திலகனின் நடிப்பு குறிப்பாகப் பாராட்டப்பட்டது; திரைப்படத்தின் உணர்ச்சித் தாக்கமும் அதன் காட்சியமைப்பும் குறிப்பிடத்தக்கதாகப் பேசப்பட்டன.  

வெளியான காலத்திலும் படம் வணிக ரீதியாக வெற்றி பெற்றது. இசையமைப்பாளர் இளையராஜாவின் இசையில் உருவான “உணருமீ கானம்” பாடலுக்காக ஜி. வேணுகோபால் கேரள மாநில சிறந்த பாடகர் விருதைப் பெற்றார்.

“மூணாம்பக்கம்” பார்க்க வேண்டிய முக்கியமான காரணம் அதன் கதை மட்டுமல்ல; மனிதர்களின் வாழ்க்கையை அது எவ்வளவு நெருக்கமாகப் பார்க்கிறது என்பதுதான். 

ஒரு பழைய வீடு, சில மனிதர்கள், ஒரு கடற்கரை, சில உறவுகள், நினைவுகளோடு வாழும் மனிதர்கள்—இவற்றை வைத்தே பத்மராஜன் மனதில் நீண்ட நேரம் தங்கக்கூடிய திரைப்பட அனுபவத்தை உருவாக்குகிறார்.

 இளையராஜாவின் இசையும் கடலின் ஒலியும் திலகனின் நுணுக்கமான நடிப்பும் பத்மராஜனின் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட கதைசொல்லலும் ஒன்றாகச் சேரும்போது, படம் முடிந்த பிறகும் அதன் மனிதர்களும் அந்தக் கடற்கரையும் மனதில் தொடர்ந்து இருக்கின்றன. 

பார்வையாளர் அந்த உலகத்துக்குள் நேரடியாகச் சென்று அனுபவிப்பதே இந்தப் படத்துக்குச் சரியான அணுகுமுறை. “மூணாம்பக்கம்” பார்க்கப்பட வேண்டிய திரைப்படம் மட்டுமல்ல; பார்த்த பிறகும் நம்முடைய உறவுகளைப் பற்றியும், நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களின் மதிப்பைப் பற்றியும் அமைதியாகச் சிந்திக்க வைக்கும் திரைப்படம்.

===============================
படத்தின் கதை:-

தம்பி என்ற பெயர்கொண்ட அப்பூப்பன் (திலகன்) தன் எண்பதுகளில் கடற்கரைப் பகுதியில் இருக்கும் தனது மூதாதையர் வீட்டில் தனிமையாக வாழ்கிறார். 

இந்திய ரயில்வேயில் கணக்காளராகப் பணியாற்றி 1980களின் நடுப்பகுதியில் ஓய்வு பெற்ற அவர், ஏற்கெனவே தனது ஒரே மகனான ஜெயன் (வேணு நாகவள்ளி) என்பவரை இழந்திருக்கிறார். 

அந்த இழப்புக்குப் பிறகு அவருடைய உலகத்தில் எஞ்சியிருக்கும் மிக முக்கியமான உறவு பேரன் பாஸ்கர் என்கிற பாச்சு (ஜெயராம்). மருத்துவப் படிப்புக்காக பெங்களூரு மருத்துவக் கல்லூரியில் தங்கி இருக்கும் பாச்சுவை கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக அப்பூப்பன் நேரில் பார்த்திருக்கவில்லை. 

அதனால் விடுமுறையில் பேரன் வருகிறான் என்ற செய்தியே அவருக்கு மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சியாகிறது. மகனை இழந்த பிறகு தனது வாழ்க்கையில் எஞ்சியிருக்கும் ஒரே நம்பிக்கையும் பாச்சுதான் என்பதால், அவனுடைய வருகையை அப்பூப்பன் ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கிறார், அவன் நண்பர்களுக்காக புதிதாக நான்கு வெஸ்டன் கழிவறை கட்டுகிறார் .

பாச்சு  தனது கல்லூரி நண்பர்களான லோபஸ் (ரஹ்மான்), ரஞ்சித் மேனன் (அசோகன்), கிருஷ்ணன்குட்டி (அஜயன்) ஆகியோருடன் அப்பூப்பனின் வீட்டுக்கு வருகிறான். 

இளைஞர்கள் வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் நீண்ட காலமாக அமைதியாக இருந்த அந்தப் பழைய வீடு மீண்டும் சிரிப்பும் பேச்சும் விளையாட்டும் நிறைந்ததாக மாறுகிறது.

 பேரனைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியுடன் அப்பூப்பன் அவனுடைய நண்பர்களுடனும் இயல்பாகப் பழகுகிறார். பாச்சுவும் நண்பர்களும் வீட்டில் தங்குவது, அவர்களுடன் அப்பூப்பன் நேரம் செலவிடுவது, இளைஞர்களின் குறும்புகளையும் உற்சாகத்தையும் ரசிப்பது என அவரது தனிமையான வாழ்க்கைக்குள் மீண்டும் உயிரோட்டம் திரும்புகிறது. 

பல ஆண்டுகளாகத் தன்னுள் அடங்கியிருந்த நினைவுகளுக்கும் அமைதிக்கும் நடுவே, பேரனின் வருகை அவருக்கு மீண்டும் ஒரு குடும்பம் தன்னுடன் இருப்பதைப் போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.

பாச்சுவின் வாழ்க்கையில் பத்ரா (கீர்த்தி சிங்) மிகவும் நெருக்கமானவள். அவள் பாச்சுவின் காதலி மட்டுமல்லாமல், சிறுவயதிலிருந்தே அவனுடன் நெருக்கமாக வளர்ந்தவள். 

பத்ரா தனது பணிச்சுமை மிகுந்த மருத்துவர் பெற்றோர் இருவரிடமிருந்தும் பிரிந்து வாழ்கிறாள். அந்தத் தனிமையின் வெற்றிடத்தை அவளுடைய தாத்தாவான மருத்துவர் (சுராஜ்) அளிக்கும் அன்பும், பாச்சுவுடன் நீண்ட காலமாகத் தொடரும் நட்பும் காதலும் நிரப்புகின்றன.

 அதனால் பாச்சுவின் வருகை அவளுடைய வாழ்க்கையிலும் மகிழ்ச்சியை உருவாக்குகிறது. அவள் அப்பூப்பனுடனும் நெருக்கமாகப் பழகுகிறாள். அப்பூப்பனுக்கும் பத்ராவுக்கும் இடையே பாச்சுவின் மூலம் உருவான குடும்பத் தொடர்பு வலுப்பெறுகிறது.

அப்பூப்பனைச் சுற்றி வாழும் மற்றவர்களுக்கும் அவர்களுக்கென்று தனித்தனி வெற்றிடங்கள் இருக்கின்றன.

பாச்சுவின் தூரத்து சித்தி முறையான முதிர்கன்னி நளினி இவ்வீட்டில் வேலை செய்கிறாள்; அவளுடைய வாழ்க்கை அப்பூப்பன் அளிக்கும் ஆதரவையே பெரிதும் சார்ந்திருக்கிறது. 

தனிமையில் வாழும் கவல (ஜகதி ஸ்ரீகுமார்) அந்த வீட்டுடன் இணைந்திருப்பதன் மூலம் தனக்கென ஒரு இடத்தையும் மனிதர்களுடன் சேர்ந்திருக்கும் உணர்வையும் பெற்றிருக்கிறார்.

 பத்ராவின் தாத்தாவான மருத்துவரும் தான் கட்டிய மருத்துவமனை, குடும்பம், நண்பர்கள் ஆகியவற்றுடன் தொடர்ந்து உறவைப் பேணி வாழ்க்கையை முன்னெடுக்கிறார். 

இவ்வாறு ஒரே வீட்டைச் சுற்றி வாழும் இவர்கள் அனைவரும் ரத்த உறவுகளால் மட்டும் இணைந்தவர்கள் அல்ல; அன்பு, நட்பு, பழக்கம், உதவி, பாதுகாப்பு ஆகியவற்றால் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக உருவாகியிருக்கும் ஒரு மனிதச் சூழலாக இருக்கிறது.

இந்த உலகத்தின் மையத்தில் பாச்சு இருக்கிறான். அப்பூப்பனுக்கு அவன் பேரன் மட்டுமல்ல; மகனை இழந்த பிறகு வாழ்க்கையைத் தொடர வைத்திருக்கும் முக்கியமான காரணம். 

பத்ராவுக்கு அவன் சிறுவயது முதல் தொடரும் அன்பான உறவு. பாச்சுவின் நண்பர்களுக்கு அவன் நெருங்கிய தோழன். நளினி, கவல போன்றவர்களும் இந்த இளைஞர்களின் வருகையால் உயிரோட்டம் பெறுகிறார்கள். 

அப்பூப்பனின் பழைய வீடு, குளம், மரங்கள், வயல்கள், கடற்கரை, மணல், கடலில் குவியும் உப்பு, கோட்டை, இடிபாடுகள் என சுற்றியுள்ள இயற்கை உலகமும் இந்த மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையோடு கலந்திருக்கிறது. 

அந்தக் கடல் அவர்களுக்கு விளையாடவும் மகிழவும் செல்லும் இடமாக இருக்கிறது. ஆனால் அதே கடல்தான் அவர்களின் வாழ்க்கையை முற்றிலும் மாற்றப்போகிறது.

விடுமுறை நாட்களில் பாச்சுவும் அவனுடைய நண்பர்களும் அடிக்கடி கடற்கரைக்குச் சென்று கடலில் நீந்துகிறார்கள்.

 கடலுக்குச் செல்வது அவர்களுடைய வழக்கமான பொழுதுபோக்காக மாறுகிறது. குறிப்பாக கடலில் நீந்த வேண்டும் என்பது நண்பர்களின் விருப்பமாக இருக்கிறது. 

அந்த இளைஞர்களின் உற்சாகமான வாழ்க்கையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் அப்பூப்பனுக்கு அது அவருடைய பேரனும் நண்பர்களும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைக் காணும் இன்னொரு காரணமாக இருக்கிறது.

ஒருநாள் பாச்சுவும் லோபஸும் கடலில் நீந்திக்கொண்டிருக்கும்போது எதிர்பாராத விதமாக இருவரும் கடலுக்குள் இழுக்கப்படுகிறார்கள். 

லோபஸ் போராடி வெளியேறிவிடுகிறான். ஆனால் பாச்சுவால் கரைக்குத் திரும்ப முடியவில்லை. அவன் கடலில் காணாமல் போகிறான். 

சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு நண்பர்களுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்த பாச்சு திடீரெனக் கண்முன்னே இல்லாமல் போனதால் லோபஸும் மற்ற நண்பர்களும் அதிர்ச்சியடைகிறார்கள்.

 அவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே நடந்த இந்தச் சம்பவம் அவர்களுடைய மனத்தில் பெரும் குற்றவுணர்வையும் உருவாக்குகிறது. 

ஏனெனில் கடலுக்குச் சென்று நீந்த வேண்டும் என்று தொடர்ந்து விரும்பியவர்களே அவர்கள்.

பாச்சுவைக் கண்டுபிடிக்க காவல்துறையினரும் உள்ளூர் மக்களும் கடலில் தேடுதல் நடத்துகிறார்கள். 

கடலின் அடிஒழுக்குள்ள பல பகுதிகளில் தேடியும் அவனுடைய உடல் கிடைக்கவில்லை. பாச்சு உயிருடன் இருக்கிறானா, அலைகள் அவனை வேறு இடத்துக்குக் கொண்டு சென்றிருக்கிறதா, அல்லது அவன் ஏற்கெனவே இறந்துவிட்டானா என்பதற்கு யாரிடமும் உறுதியான பதில் இல்லை. 

இந்தத் தெளிவின்மையே அடுத்த மூன்று நாட்களையும் கொடூரமான காத்திருப்பாக மாற்றுகிறது.

அந்தக் கடற்கரைப் பகுதியில் நிலவும் நம்பிக்கை ஒன்றும் இந்தக் காத்திருப்புடன் இணைகிறது. 

கடல் ஒருவரை எடுத்துக்கொண்டால், மூன்றாம் நாளில் அவரது உடலைத் திருப்பிக் கரையில் சேர்க்கும் என்பதே அந்த நம்பிக்கை.

 பாச்சுவின் உடல் கிடைக்காததால், அவன் இறந்துவிட்டான் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாத நிலை உருவாகிறது. 

அதனால் சிலரிடம் அவன் உயிருடன் திரும்பிவிடக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையும், இன்னும் சிலரிடம் அவன் இறந்துவிட்டான் என்ற அச்சமும் மாறி மாறி எழுகின்றன.

அப்பூப்பன் மட்டும் பாச்சு இறந்துவிட்டான் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறார்.

 மற்றவர்கள் நம்பிக்கையை இழக்கத் தொடங்கிய நேரத்திலும் அவர் பாச்சு திரும்பி வருவான் என்ற நம்பிக்கையை விடுவதில்லை. 

அதே நேரத்தில் தனது குடும்பத்தினரையும் நண்பர்களையும் ஆறுதல்படுத்த வேண்டிய நிலையும் அவருக்கு ஏற்படுகிறது. 

பாச்சுவின் தாய் பானு (ஜெயபாரதி), பாச்சுவின் நண்பர்கள், பத்ரா என அனைவரும் துயரத்தில் இருக்கும்போது, அப்பூப்பன் அவர்களைத் தேற்றுகிறார்.

 ஆனால் அவருடைய மனத்திற்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதை வெளியில் காட்டாமல் அந்த நம்பிக்கையைத் தாங்கிக்கொள்கிறார்.

இந்த மூன்று நாட்களில் பாச்சுவின் நண்பர்கள் கடற்கரையை விட்டு விலக முடியாமல் தவிக்கிறார்கள்.

 தாங்கள்தான் அடிக்கடி கடலில் நீந்தச் சென்றவர்கள் என்பதால், பாச்சு கடலில் சிக்கியதற்கான குற்றவுணர்வு அவர்களைத் துரத்துகிறது. 

ஒவ்வொரு காலையும் அவர்கள் கடற்கரைக்குச் செல்கிறார்கள். கடல் எதையாவது கரைக்கு கொண்டு வருகிறதா என்று தொலைவில் பார்த்துக்கொண்டே நிற்கிறார்கள். 

அங்கே அவர்களிடம் தொடர்ந்து கேட்கப்படும் ஒரே கேள்வி, “உடல் கிடைத்ததா?” என்பதுதான். 

அந்த வார்த்தையே அவர்களை வேதனைப்படுத்துகிறது. ஏனெனில் அவர்கள் தேடுவது நண்பன் உயிருடன் திரும்புவான் என்ற நம்பிக்கையிலிருந்து, அவனுடைய உயிரற்ற உடலை எதிர்பார்க்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டார்கள்.

ஒருநாள் ரஞ்சித் கடலை உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது தொலைவில் ஏதோ ஒரு பொருள் மிதப்பதைப் பார்க்கிறான். 

அது பாச்சுவின் உடலாக இருக்குமோ என்ற எதிர்பார்ப்பில் அவன் அவசரமாக அந்தத் திசையை நோக்கிச் செல்கிறான்.

 அவனுடைய மனதில் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு எண்ணங்கள் ஓடுகின்றன—பாச்சு உயிருடன் இருக்கக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையும், அவன் உடல் கிடைக்கப்போகிறது என்ற பயமும். 

ஆனால் அருகில் சென்ற பிறகுதான் அது பாச்சுவின் உடல் அல்ல, கடலில் மிதந்து வந்த ஒரு மரத்துண்டு என்பதை அறிகிறான். அந்தச் சிறிய நம்பிக்கையும் உடைந்து போகிறது.

இதே நேரத்தில் பத்ராவும் பாச்சுவுக்காகக் காத்திருக்கிறாள். பெற்றோரிடமிருந்து ஏற்கெனவே பிரிந்திருக்கும் அவளுடைய வாழ்க்கையில் பாச்சுவின் அன்பு ஒரு முக்கியமான ஆதரவாக இருந்ததால், அவன் காணாமல் போனது அவளுடைய தனிமையை இன்னும் பெரிதாக்குகிறது. 

பாச்சு திரும்பி வருவான் என்று எதிர்பார்க்கும் அப்பூப்பனின் நம்பிக்கைக்கும், அவனை இழந்துவிட்டோமோ என்ற பத்ராவின் பயத்துக்கும் இடையே அந்த நாட்கள் நகர்கின்றன.

மூன்றாம் நாள் வருகிறது. கடல் இறுதியில் பாச்சுவைத் திருப்பிக் கொடுக்கிறது. ஆனால் உயிருடன் அல்ல; உடலாக.

 பாச்சுவின் உடல் கடற்கரையில் கரை ஒதுங்கிக் கிடைக்கிறது. கடலில் மூன்று நாட்கள் இருந்ததால் மீன்கள் கடித்து முகம் உருமாறி உடல் அழுகிய நிலையில் இருக்கிறது.

 அதனால் உடலை உடனடியாக இறுதி அஞ்சலிக்கு எடுத்துச் செல்ல முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது. கடற்கரையிலேயே தென்னங்கீற்றுகளை வைத்து மறைப்பு ஏற்படுத்தி, அந்த மறைவுக்குள் பாச்சுவின் உடலை வைத்து பிரேதப் பரிசோதனை நடத்தப்படுகிறது. 

சில நாட்களுக்கு முன்பு அதே கடற்கரையில் நண்பர்களுடன் சிரித்தபடி நீந்திய இளைஞனின் உடல் இப்போது தென்னங்கீற்று மறைவுக்குள் பிரேதப் பரிசோதனைக்காகக் கிடப்பது அனைவரையும் தாங்க முடியாத துயரத்தில் ஆழ்த்துகிறது. 

கடல் எடுத்துக்கொண்டதை மூன்றாம் நாள் திருப்பிக் கொடுக்கும் என்ற நம்பிக்கை நிறைவேறுகிறது; ஆனால் திரும்பி வந்தது பாச்சுவின் உயிரல்ல, அவனுடைய உடல் மட்டுமே.

பிரேதப் பரிசோதனை முடிந்த பிறகு பாச்சுவின் இறுதிச்சடங்கு நடைபெறுகிறது. அப்பூப்பனுக்கு இது தனது வாழ்க்கையில் ஏற்கெனவே ஏற்பட்டிருந்த மகன் இழப்பின் மீது விழுந்த இன்னொரு பேரழிவாகிறது.

 மகனை இழந்த பிறகு பேரனையே தனது வாழ்க்கையின் மையமாக வைத்திருந்த அவருக்கு, இப்போது அந்தப் பேரனையும் இழந்துவிட்ட நிலை ஏற்படுகிறது.

 இருந்தாலும் அவர் சடங்குகளைச் செய்து முடிக்கிறார். பாச்சுவின் நண்பர்களும் அந்த இறுதி நிகழ்வுகளில் கலந்துகொள்கிறார்கள்.

அடுத்த நாள் நண்பர்கள் அங்கிருந்து புறப்படத் தயாராகிறார்கள். ஆனால் பாச்சுவை விட்டுச் செல்லும் முன், அவர்கள் கடைசியாக அவனுடன் சென்ற கடற்கரைக்குச் செல்கிறார்கள். 

பாச்சுவின் மரணத்துக்குக் காரணமான அதே கடல் அவர்களுக்கு முன்பாகப் பரந்து கிடக்கிறது. அவர்கள் பார்த்த அந்தக் கடலே இப்போது பாச்சுவின் நினைவாக மட்டுமே மாறியிருக்கிறது. 

அப்போது அப்பூப்பன் சில புரோகிதர்களுடன் கடற்கரைக்கு வருகிறார். பாச்சுவுக்கான இறுதி சடங்கின் ஒரு பகுதியாக அங்கு பலி சடங்கை நிறைவேற்றுவதற்காக அவர் வந்திருக்கிறார்.

பலிச் சடங்கு நடைபெறுகிறது. அப்பூப்பன் இறுதியாக பாச்சுவுக்காக வைக்கப்பட்ட பலி உருண்டையை தனது கைகளில் எடுத்துக்கொள்கிறார். 

அந்தச் சிறிய உருண்டையை கையில் எடுத்த அந்தக் கணத்தில் அவரது நினைவில் உயிரோடு இருக்கும் பாச்சு தோன்றுகிறான். 

கடலில் உற்சாகமாக நீந்திய பேரன், நண்பர்களுடன் சிரித்த பேரன், தனது தனிமையான வாழ்க்கைக்குள் மீண்டும் மகிழ்ச்சியை கொண்டு வந்த பேரன் என பாச்சுவின் நினைவுகள் அவரைச் சூழ்கின்றன. 

இப்போது அந்தப் பேரனுக்காக பலிச்சோற்றை எடுத்துக்கொண்டு நிற்க வேண்டிய நிலை அவருடைய மனதில் எஞ்சியிருந்த கடைசி நம்பிக்கையையும் உடைத்துவிடுகிறது.

இதுவரை பாச்சு திரும்பி வருவான் என்று நம்பிய அப்பூப்பனிடம் இப்போது அந்த நம்பிக்கையும் இல்லை.

 மகனை இழந்த பிறகு பேரனையே தனது வாழ்க்கையின் காரணமாக வைத்திருந்த அவர், பேரன் இல்லாத உலகில் தனியாக வாழ வேண்டிய நிலையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் போகிறார். 

பலிச்சோற்றை கையில் வைத்தபடியே அவர் கடலை நோக்கி மிகவேகமாக  நடக்கத் தொடங்குகிறார். அங்கு இருப்பவர்கள் அதிர்ச்சியுடன் செய்வதறியாது அவரைப் பார்க்கிறார்கள்.

 பாச்சுவின் உடலை எடுத்துக்கொண்ட அதே கடலுக்குள் அப்பூப்பனும் நுழைகிறார். தனது கையில் இருந்த பலிச்சோற்றுடன் தன்னை கடலுக்கு ஒப்படைத்துக் கொள்கிறார்.

அப்பூப்பனும் பாச்சுவும் இல்லாத நிலையில் அந்த வீட்டின் உயிரோட்டமே மறைந்து விடுகிறது. சில நாட்களுக்கு முன்பு பாச்சுவும் அவனுடைய நண்பர்களும் வந்ததால் சிரிப்பும் பேச்சும் நிறைந்திருந்த அந்தப் பழைய வீடு மீண்டும் வெறுமையாகிறது. 

பாச்சுவின் நண்பர்கள் தங்களுடைய நண்பனை இழந்துவிட்ட நிலையில் புறப்படுகிறார்கள். 

பத்ரா தனது சிறுவயது முதல் தன்னுடன் இருந்த காதலையும் துணையையும் இழக்கிறாள். பாச்சுவின் தாய் பானு தனது மகனை இழந்த துயரத்துடன் நிற்கிறார். 

நளினிக்கும் கவலாவுக்கும் வாழ்க்கையில் தங்களுக்குத் துணையாக இருந்த அப்பூப்பனையும் இழந்த நிலை ஏற்படுகிறது. 

அப்பூப்பனைச் சுற்றி உருவாகியிருந்த அந்த மனித உறவுகளின் உலகம் ஒரே நிகழ்வால் சிதறிப்போகிறது.

ஆனால் கடல் மட்டும் தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டே இருக்கிறது. பாச்சுவையும் அப்பூப்பனையும் எடுத்துக்கொண்ட பிறகும் அலைகள் வழக்கம்போல கரையை நோக்கி வந்து மோதுகின்றன. 

மணல் அப்படியே கிடக்கிறது. கோட்டையும் இடிபாடுகளும் அப்படியே நிற்கின்றன. கடல் தனது கொடூரத்தால் இரண்டு உயிர்களைப் பறித்திருந்தாலும் அதற்காக அதன் இயல்பு மாறவில்லை. 

மனிதர்கள் உருவாக்கிய சிறிய உலகம்—சிரிப்பு, அன்பு, நட்பு, குடும்பம், எதிர்பார்ப்பு, காத்திருப்பு—மட்டுமே அழிந்துவிட்டது. 

மனிதர்களின் இருப்பு அந்த இயற்கைக் காட்சிகளுக்கு அர்த்தம் கொடுத்திருந்தது; இப்போது அந்த மனித இருப்பே இல்லாமல் போயிருக்கிறது.

 கடல் தொடர்ந்து அலைகளை வீசிக்கொண்டிருக்க, ஒருகாலத்தில் பாச்சுவின் சிரிப்பாலும் அப்பூப்பனின் அன்பாலும் உயிர்ப்புடன் இருந்த அந்த உலகம் மட்டும் நினைவாக மிஞ்ச படம் நிறைகிறது.

#கீதப்ப்ரியன்மலையாளம்க்ளாஸிக்

பரிணயம் Parinayam மலையாளம் 1994

ஒரு சமூகத்தின் மரபுகள் எப்போது பண்பாடாக இருக்கின்றன, எப்போது மனிதனைச் சிறைபிடிக்கும் கட்டுப்பாடாக மாறுகின்றன?

 இந்தக் கேள்வியை நேரடியாகக் கத்திக் கேட்காமல், பார்வையாளரின் மனதுக்குள் மெதுவாக இறக்கிவைக்கும் திரைப்படம் தான் ஹரிஹரன் இயக்கிய பரிணயம். 

1994-ல் வெளியான இந்த மலையாளப் படத்தின் வலிமை பரபரப்பான சம்பவங்களில் இல்லை; ஒரு காலத்தின் சமூக மனநிலையையே திரையில் உயிருடன் நிறுத்துவதில் இருக்கிறது. 

எம்.டி. வாசுதேவன் நாயரின் திரைக்கதை, கேரள நம்பூதிரி சமூகத்தின் பழமைவாத நடைமுறைகளையும் மனிதர்களின் தனிப்பட்ட உணர்வுகளையும் எதிரெதிராக நிறுத்தி, பார்வையாளரை எளிதான தீர்ப்புகளுக்குள் சிக்கவிடாமல் சிந்திக்க வைக்கிறது.

இது ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தையும் சமூகச் சூழலையும் மையமாகக் கொண்ட திரைப்படம் என்பதால், அதன் காலப்பின்னணி வெறும் பின்னணிக் காட்சியாகத் தெரியவில்லை. 

அந்தக் காலத்தின் சமூக ஒழுங்கு, குடும்ப அமைப்பு, பெண்கள் மீதான கட்டுப்பாடுகள், மரபு சார்ந்த அதிகாரம் ஆகியவை திரைப்படத்தின் உலகத்தையே உருவாக்குகின்றன. 

அதனால் பரிணயம் பார்க்கும்போது ஒரு கதையை மட்டும் பார்ப்பதில்லை; ஒரு காலகட்டத்தின் வாழ்க்கை முறைக்குள் பார்வையாளர் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார்.

 குறிப்பாக நம்பூதிரி சமூகத்தில் நடைமுறையில் இருந்த ‘ஸ்மார்த்தவிசாரம்’ என்ற சடங்கு சார்ந்த விசாரணையை மையமாகக் கொண்டிருப்பது, திரைப்படத்துக்கு வரலாற்று மற்றும் சமூக அடுக்கை வழங்குகிறது.

எம்.டி. வாசுதேவன் நாயரின் திரைக்கதை இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்று.

 சமூகப் பிரச்சினையை வெறும் பிரசாரமாக மாற்றாமல், மனிதர்களின் மனநிலைகள் வழியாக அதை அணுகுகிறது.

 “யார் சரி, யார் தவறு?” என்று உடனடியாகத் தீர்ப்பு வழங்குவதற்குப் பதிலாக, மரபு, தனிமனித உரிமை, பெண்ணின் கண்ணியம், சமூக ஒழுக்கம், அதிகாரம் போன்ற கேள்விகளை ஒன்றோடொன்று மோதச் செய்கிறது. 

அதனால் படம் முடிந்த பிறகும் அதன் கேள்விகள் பார்வையாளரின் மனதில் தொடர்ந்து இயங்குகின்றன.

ஹரிஹரனின் இயக்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்க சிறப்பு, இந்தக் கனமான சமூகப் பொருளை அளவுக்கு மீறிய நாடகத்தன்மையால் மூடிவிடாமல் கையாள்வதில் இருக்கிறது. 

காட்சிகள் கதையைத் தள்ளிச் செல்லும் கருவிகளாக மட்டும் இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் உலகத்தையும் அந்தச் சமூகத்தின் மனநிலையையும் உணர்த்துகின்றன. 

பழமைக்கும் மாற்றத்துக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டை இயக்குநர் உரத்த வசனங்களால் மட்டும் நிறுவாமல், சூழல், நடத்தை, அமைதி, பார்வைகள் போன்ற திரைப்பட மொழியின் நுணுக்கங்களாலும் வெளிப்படுத்துகிறார்.

உண்ணிமாயா என்ற மையக் கதாபாத்திரத்தில் மோகினியின் நடிப்பு மிகவும் முக்கியமானது.

 இந்தக் கதாபாத்திரத்தின் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தும்போது மிகையான நடிப்பை நாடாமல், முகபாவனைகளிலும் அமைதியிலும் உள்ளார்ந்த வேதனையை உணர்த்தும் விதத்தில் நடிக்கிறார்.

 குஞ்ஞுன்னியாக மனோஜ் கே. ஜெயன், மரபு மற்றும் சீர்திருத்தம் ஆகியவற்றுக்கிடையே நிற்கும் மனிதரின் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்.

 மாதவனாக வினீத் வேறுபட்ட மனநிலையைக் கொண்ட பாத்திரத்தை ஏற்றுள்ளார்.

 இவர்களுடன் திலகன், நெடுமுடி வேணு, ஓடுவில் உன்னிகிருஷ்ணன், ஜகதி ஸ்ரீகுமார், சுகுமாரி உள்ளிட்ட அனுபவமிக்க நடிகர்கள் இணைவது திரைப்படத்தின் சமூக உலகத்துக்கு நம்பகத்தன்மையை அளிக்கிறது.

கதாபாத்திர உருவாக்கத்திலும் படம் கவனமாக இருக்கிறது. ஒவ்வொருவரையும் நல்லவர்–கெட்டவர் என்ற இரு பெட்டிகளில் அடைத்துவிடாமல், அவர்கள் சார்ந்திருக்கும் சமூக அமைப்பு அவர்களுடைய சிந்தனையையும் செயல்பாடுகளையும் எவ்வாறு வடிவமைக்கிறது என்பதற்கான இடத்தை திரைக்கதை உருவாக்குகிறது. 

இதனால் தனிமனிதர்களைப் பற்றி மட்டுமல்லாமல், ஒரு மனிதனை ஒரு குறிப்பிட்ட விதத்தில் நடக்கச் செய்யும் சமூக அமைப்பைப் பற்றியும் படம் சிந்திக்க வைக்கிறது.

ஒளிப்பதிவாளர் எஸ். குமாரின் பங்களிப்பு திரைப்படத்தின் காலச்சூழலை உருவாக்குவதில் முக்கியமானது. 

காட்சிகள் வெறும் அழகுக்காக அமைக்கப்பட்டவை போலத் தோன்றாமல், அந்த உலகத்தின் கட்டுப்பாடான தன்மையையும் அதன் பாரம்பரிய சூழலையும் உணர்த்துகின்றன. 

படத்தின் காட்சியமைப்பும் கலை இயக்கமும் பார்வையாளரை நவீன வாழ்க்கையிலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு சமூகச் சூழலுக்குள் இயல்பாக அழைத்துச் செல்கின்றன.

 வீடுகள், உடைகள், பாரம்பரிய நடைமுறைகள் ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைப்பு அந்தக் காலத்தின் வாழ்க்கை உணர்வை உருவாக்குகிறது.

ஆடை வடிவமைப்பும் இங்கு தனியாகப் பாராட்டப்பட வேண்டிய ஒன்று.

 கதாபாத்திரங்கள் அணியும் உடைகள் அவர்களின் சமூக நிலை, வாழ்க்கை முறை, காலப்பின்னணி ஆகியவற்றை இயல்பாக வெளிப்படுத்துகின்றன.

 இதனால் உடை என்பது அலங்காரமாக மட்டும் இல்லாமல், திரைப்படத்தின் உலகத்தை உருவாக்கும் ஒரு கதை சொல்லும் கருவியாக மாறுகிறது.

படத்தொகுப்பு திரைப்படத்தின் கனமான பொருளை தேவையற்ற வேகத்தால் சிதைக்காமல், காட்சிகளுக்கு தேவையான இடைவெளியை வழங்குகிறது. 

இதன் காரணமாக பார்வையாளருக்கு காட்சிகளை வெறுமனே கடந்து செல்லாமல் அவற்றின் உணர்ச்சியை உள்வாங்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. 

ஒலியமைப்பும் இதே கட்டுப்பாட்டுடன் செயல்படுகிறது. பின்னணி இசைக்கு ஜான்சன் பொறுப்பேற்றிருக்க, பாடல்களுக்கு பாம்பே ரவி இசையமைத்துள்ளார். யூசுபலி கேச்சேரியின் வரிகளுடன் உருவான பாடல்கள் திரைப்படத்தின் உணர்ச்சிச் சூழலோடு இயல்பாக இணைகின்றன.

குறிப்பாக பாம்பே ரவியின் இசை இந்தப் படத்தின் தனித்துவமான அடையாளங்களில் ஒன்றாகிறது.

 “அஞ்சு சரங்களும்”, “சாமஜ சஞ்சாரிணி”, “பார்வணேந்து முகி”, “வைசாக பௌர்ணமியோ”, “சாந்தாகாரம்” போன்ற பாடல்கள் கர்நாடக இசை ராகங்களின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளன.

 காம்போஜி, மோகனம், கல்யாணி, ஆனந்தபைரவி, மாந்த் போன்ற ராகங்களின் பயன்பாடு திரைப்படத்தின் பாரம்பரியச் சூழலோடு இசையை ஆழமாக இணைக்கிறது. 

அதனால் பாடல்கள் தனிப்பட்ட இசை அனுபவமாக மட்டுமல்லாமல், படத்தின் கலாச்சார உலகத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் செயல்படுகின்றன.

பரிணயம் திரைப்படத்தின் முக்கியமான தனித்துவம், பெண்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசும்போது அவர்களை வெறும் பரிதாபத்துக்குரியவர்களாக மட்டும் சித்தரிக்காத அணுகுமுறையில் இருக்கிறது.

 பெண்ணின் கண்ணியம், தனிப்பட்ட சுதந்திரம், சமூக விதிகளின் அழுத்தம், ஆணாதிக்க அதிகாரம் போன்ற விஷயங்களைப் படம் மிகவும் தீவிரமான மனிதநேயப் பார்வையுடன் அணுகுகிறது.

 அதே நேரத்தில், இது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தை மட்டுமே குற்றம் சாட்டும் எளிய படைப்பாக மாறாமல், மரபு என்ற பெயரில் உருவாகும் அதிகார அமைப்பின் இயல்பைப் பற்றிய பரந்த கேள்வியையும் எழுப்புகிறது.

இந்தத் திரைப்படத்தின் தாக்கம் அதன் சமூகப் பொருளுக்கு மட்டும் வரையறுக்கப்படவில்லை.

 சிறந்த திரைக்கதை, இசை, ஒளிப்பதிவு, இயக்கம், நடிப்பு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து செயல்படுவதால், இது வெறும் வரலாற்றுப் பின்னணியிலான சமூக நாடகமாகத் தங்கிவிடாமல் ஒரு முழுமையான திரைப்பட அனுபவமாக மாறுகிறது. 

இதன் கலைநயம் மற்றும் சமூகப் பார்வைக்கு கிடைத்த அங்கீகாரமும் குறிப்பிடத்தக்கது. தேசிய திரைப்பட விருதுகளில் சிறந்த திரைக்கதை, பிற சமூகப் பிரச்சினைகள் குறித்த சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த இசையமைப்பு மற்றும் ஒளிப்பதிவுக்கான சிறப்பு நடுவர் அங்கீகாரம் ஆகியவற்றைப் பெற்றுள்ளது. 

கேரள மாநில திரைப்பட விருதுகளிலும் சிறந்த திரைப்படம், திரைக்கதை, ஆண் மற்றும் பெண் பின்னணிப் பாடகர்கள், பாடலாசிரியர் உள்ளிட்ட பிரிவுகளில் விருதுகளை வென்றுள்ளது.

 தென்னிந்திய பிலிம்பேர் விருதுகளிலும் சிறந்த மலையாள இயக்குநர் மற்றும் இசையமைப்பாளர் விருதுகள் கிடைத்துள்ளன.

இவ்வளவு விருதுகளின் பட்டியலைத் தாண்டியும் பரிணயம் பார்க்க வேண்டிய காரணம் ஒன்று இருக்கிறது:

 இது பார்வையாளருக்குப் பதில்களை மட்டும் கொடுக்க முயலவில்லை; கேள்விகளை விட்டுச் செல்கிறது. மரபு மனிதனுக்காகவா, மனிதன் மரபுக்காகவா? சமூக ஒழுக்கம் என்ற பெயரில் தனிமனித கண்ணியம் எவ்வளவு தூரம் கட்டுப்படுத்தப்படலாம்? ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய தீர்ப்பை வழங்கும் அதிகாரம் யாருக்கு இருக்கிறது?

 இத்தகைய கேள்விகளை கதை வெளிப்படுத்தாமல், அதன் உலகம் மூலமாகவே உணரச் செய்யும் படைப்பு இது. 

1994-ல் உருவான திரைப்படமாக இருந்தாலும், மனித கண்ணியம் மற்றும் சமூக அதிகாரம் குறித்த அதன் கேள்விகள் காலத்தால் பழமையானதாகத் தோன்றுவதில்லை. 

படத்தை பார்க்கத் தொடங்கிய பிறகு, திரையில் தெரியும் காலம் பழையதாக இருந்தாலும், அது எழுப்பும் மனிதக் கேள்விகள் நமக்கு மிகவும் அருகிலிருப்பதை உணரச் செய்யும் திரைப்படம் பரிணயம்.

==============================
பரிணயம் படத்தின் கதை:-

கேரளத்தில் பழமைவாத நம்பிக்கைகளும் கடுமையான சமூகக் கட்டுப்பாடுகளும் நிலவிய காலகட்டத்தில், கிழக்கேயிடத்து மனை என்ற முற்போக்கான குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இளம் பெண் உண்ணிமாயா (மோகினி) வாழ்கிறாள். 

கல்வியறிவு பெற்றவளான அவள், குடும்பத்தின் சமூக மற்றும் பொருளாதாரச் சூழ்நிலைகளால் தன்னைவிட மிகவும் வயதான, அறுபதுகளில் இருக்கும் செல்வந்தரான பாலக்குன்னத்து நம்பூதிரிக்கு (ஜகன்னாத வர்மா) திருமணம் செய்து வைக்கப்படுகிறாள்.

 அவர் ஏற்கெனவே மூன்று திருமணங்கள் செய்திருப்பதால், உண்ணிமாயா அவருடைய நான்காவது மனைவியாகிறாள்.

 முற்போக்கான சூழலில் வளர்ந்த அவளுக்கு, பாலக்குன்னத்து வீட்டில் நிலவும் கடுமையான பழமைவாத நடைமுறைகளுடன் ஒத்துப்போவது மிகவும் கடினமாகிறது.

திருமண வாழ்க்கை நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை. பாலக்குன்னத்து நம்பூதிரி திடீரென இறந்துவிடுகிறார்.

 அந்த மரணம் உண்ணிமாயாவை ஒரு இளம் விதவையாக மாற்றுவதுடன், நம்பூதிரி சமூகத்தில் விதவைகளுக்குக் கடைப்பிடிக்கப்படும் கடுமையான சடங்குகளையும் கட்டுப்பாடுகளையும் அவள்மீது கொண்டு வருகிறது. 

இனி அவள் சாதாரண மனிதரைப் போல வாழ முடியாத நிலை உருவாகிறது. எந்தவொரு கொண்டாட்டத்திலும் கலந்து கொள்ளக் கூடாது; 

இசை அல்லது நடன நிகழ்ச்சிகளுக்குச் செல்லக்கூடாது; சமூக வாழ்க்கையிலிருந்து ஒதுக்கப்பட்டவளாகவே இருக்க வேண்டும். 

கணவனை இழந்ததற்காக மட்டுமே, அவள் சமூகத்தால் கிட்டத்தட்ட விலக்கப்பட்ட ஒருவரைப் போல நடத்தப்படுகிறாள்.

இந்தச் சூழலில் பாலக்குன்னத்தின் மூத்த மகனான குஞ்ஞுன்னி (மனோஜ் கே. ஜெயன்) மட்டும் உண்ணிமாயாவிடம் மனிதாபிமானத்துடன் நடந்து கொள்கிறான். 

நம்பூதிரி சமூகத்தில் நிலவும் பழமைவாத நடைமுறைகளை மாற்ற வேண்டும் என்று நினைக்கும் குஞ்ஞுன்னி, அந்தச் சமூகத்தின் சீர்திருத்த முயற்சிகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறான். 

அதனால் பழமைவாத நம்பூதிரிகளின் பார்வையில் அவன் ஒரு கிளர்ச்சியாளனாகக் கருதப்படுகிறான்.

 உண்ணிமாயாவுக்கு ஆதரவாகவும் அக்கறையுடனும் இருக்கும் ஒரே முக்கியமான மனிதராக அவன் நிற்கிறான்.

இதற்கிடையில் உண்ணிமாயாவுக்கு வளர்ந்து வரும் கதகளிக் கலைஞரான மாதவனை (வினீத்) சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

 அவர்களுக்குள் காதல் உருவாகிறது. அந்தக் காதல் நெருக்கமாக மாறி, இருவரும் சில அந்தரங்கமான தருணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். 

பின்னர் உண்ணிமாயா கர்ப்பமாக இருப்பதை அறிகிறாள். ஒரு விதவையான உண்ணிமாயா கர்ப்பமாக இருப்பது நம்பூதிரி சமூகத்துக்கு மிகப்பெரிய அதிர்ச்சியாகிறது.

 அவள் சமூகத்தின் விதிகளை மீறியதாகக் கருதப்பட்டதால், அவளை சமூகத்திலிருந்து முழுமையாக வெளியேற்ற முடிவு செய்யப்படுகிறது.

அதற்காக நம்பூதிரி சமூகத்தில் நடைமுறையில் இருந்த ஸ்மார்த்தவிசாரம் என்ற சடங்கு விசாரணை தொடங்குகிறது.

 மூத்த நம்பூதிரிகளின் குழு மூத்தேயிடத்து பட்டாத்திரியின் (திலகன்) தலைமையில் இந்த விசாரணையை நடத்துகிறது.

 இந்தச் சடங்கின் நோக்கம் முதலில் உண்ணிமாயாவை கர்ப்பமாக்கிய ஆணின் பெயரை அவளிடமிருந்து வெளிக்கொணர்வதாக இருக்கிறது. 

அதன் பின்னர் அவளை சமூகத்திலிருந்து வெளியேற்றுவதற்கான சடங்குகள் நடத்தப்படுகின்றன.

 அவள் மீது சமூகத்தின் அதிகாரம் முழுமையாகச் செலுத்தப்படுகிறது.

இந்த நிலையில் உண்ணிமாயா மாதவன் தன்னைக் காப்பாற்ற வருவான் என்று எதிர்பார்க்கிறாள். 

ஆனால் அவளுக்காக அந்த ஆபத்தை எதிர்கொள்ளும் துணிவு மாதவனிடம் இல்லை.

 அவளைப் பாதுகாப்பதற்காக சமூகத்துக்கு எதிராக நிற்க வேண்டிய நேரத்தில் அவன் பின்வாங்குகிறான். 

இதனால் உண்ணிமாயாவுக்கு மாதவன் தன்னை மீட்டெடுக்கும் அளவுக்கு துணிச்சலானவன் அல்ல என்பது தெளிவாகிறது.

 இனி அவனிடமிருந்து எந்த உதவியையும் எதிர்பார்க்க முடியாது என்பதை உணர்ந்தவள், தன்னுடைய நிலையைத் தானே எதிர்கொள்ள முடிவு செய்கிறாள்.

ஸ்மார்த்தவிசாரத்தின் போது நம்பூதிரிகள் அவளிடம் கேள்விகளை எழுப்புகிறார்கள்.

 ஆனால் அச்சத்தால் உடைந்து போகாமல், உண்ணிமாயா அவர்களின் கேள்விகளுக்கு தெளிவாகவும் தன்னம்பிக்கையுடனும் பதிலளிக்கிறாள். 

அவளுடைய நேரடியான பதில்கள் பழமைவாத நம்பூதிரிகளை மேலும் கோபப்படுத்துகின்றன.

 அவளைச் சமூகத்திலிருந்து வெளியேற்ற வேண்டும் என்ற அவர்களுடைய முடிவு மேலும் உறுதியாகிறது. 

இறுதியில் அவளை நம்பூதிரி சமூகத்திலிருந்து விலக்கும் தீர்ப்பு எடுக்கப்படுகிறது.

 அதற்குத் தேவையான அனைத்து சடங்குகளும் நிறைவேற்றப்படுகின்றன. உண்ணிமாயா தனது சொந்த சமூகத்திலிருந்தே முறையாக வெளியேற்றப்பட்டவளாகிறாள்.

அந்த நேரத்தில் குஞ்ஞுன்னி அவளுக்கு ஆதரவாக வந்து நிற்கிறான். சமூகத்தின் தீர்ப்பையும் பழமைவாதிகளின் எதிர்ப்பையும் பொருட்படுத்தாமல், உண்ணிமாயாவுக்கு தன்னுடைய வீட்டில் அடைக்கலம் அளிக்கிறான். 

சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணை வீட்டில் ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலம், அவனும் அந்தப் பழமைவாத அமைப்புடன் நேரடியாக மோதும் நிலைக்கு வருகிறான்.

குஞ்ஞுன்னி இணைந்திருக்கும் முற்போக்கான யோகக்ஷேம சபைக்கும் அவனுடைய இந்த அணுகுமுறை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாகிறது. 

சமூகச் சீர்திருத்தத்தில் ஈடுபட்டிருந்த அந்த அமைப்புக்குக் கூட குஞ்ஞுன்னியின் செயல்பாடுகள் அளவுக்கு அதிகமான கட்டுப்பாடற்ற, மரபுக்கு மாறான போக்காகத் தோன்றுகின்றன.

 அதன் விளைவாக அவனை அந்த அமைப்பிலிருந்தும் நீக்குகிறார்கள். 

இவ்வாறு பழமைவாத சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்ட உண்ணிமாயாவுக்கு ஆதரவாக நின்றதற்காக, குஞ்ஞுன்னியும் தனது சமூக மற்றும் அமைப்பு சார்ந்த ஆதரவுகளை இழக்கிறான்.

இதற்கிடையில், தன்னுடைய தவறை மாதவன் உணர்கிறான். உண்ணிமாயாவை அந்தச் சூழ்நிலையில் தனியாக விட்டுச் சென்றது தவறு என்பதை உணர்ந்த அவன், இறுதியில் அவளை ஏற்றுக்கொள்ள வருகிறான். 

ஆனால் இப்போது உண்ணிமாயா அவனை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. அவளைப் பாதுகாக்க வேண்டிய நேரத்தில் தன்னுடைய துணிச்சலை வெளிப்படுத்தத் தவறிய மாதவனிடம் அவள் இனி எந்த எதிர்பார்ப்பும் வைக்கவில்லை.

மாதவன் தான் பிறக்கவிருக்கும் குழந்தையின் தந்தை என்ற எண்ணத்தையும் உண்ணிமாயா நிராகரிக்கிறாள். 

அவன் தந்தை அல்ல என்று நேரடியாகக் கூறி, அவனைத் தன்னிடமிருந்து வெளியேறச் செய்கிறாள். 

மாதவன் கதகளி நிகழ்ச்சிகளில் அர்ஜுனன், பீமன், நளன் போன்ற வீரக் கதாபாத்திரங்களை ஏற்று நடிக்கிறான். 

அந்தக் கதாபாத்திரங்களையே உண்ணிமாயா தன்னுடைய கருவில் இருக்கும் குழந்தையின் தந்தைகள் என்று குறிப்பிடுகிறாள். 

இதன் மூலம், தன்னைப் பாதுகாக்க வேண்டிய நேரத்தில் வீரத்தைக் காட்டாத மாதவனின் கோழைத்தனத்தை அவள் அவனுக்கே எதிராகத் திருப்புகிறாள். 

இறுதியில் மாதவனுக்கு அவளுடைய வாழ்க்கையில் இடமில்லை என்பதைத் தெளிவாகச் சொல்கிறாள்.

சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்ட நிலையிலிருந்து வெளியே வந்த உண்ணிமாயா, தனக்காக மட்டும் வாழாமல் சமூகத்தின் அடித்தட்டில் இருக்கும் மக்களுக்காகச் செயல்படத் தொடங்குகிறாள். 

அவள் சமூக சேவையில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறாள். பின்னர் காங்கிரஸ் இயக்கத்தின் தன்னார்வத் தொண்டராகவும் இணைகிறாள். 

தன்னை விதவையாகவும், குற்றம் சாட்டப்பட்ட பெண்ணாகவும், சமூகத்தால் வெளியேற்றப்பட்டவளாகவும் மட்டுமே பார்க்கச் செய்த அந்தச் சூழலைத் தாண்டி, தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்காக ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்ற முடிவுடன் தனது வாழ்க்கையைத் தொடரும் தருணத்தில் படம் நிறைகிறது.

==============================

கேரளத்தில் ஸ்மார்த்த விசாரம் செய்யப்பட்ட குரியேடத்து தாத்ரி என்ற அந்தர்ஜனத்தின் நிஐக்கதை:-

கேரளத்தின் திருச்சூர் மாவட்டத்துக்குட்பட்ட அன்றைய தலப்பள்ளி தாலுக்காவில் இருந்த கல்பகச்சேரி இல்லத்தில் அஷ்டமூர்த்தி நம்பூதிரியின் மகளாக 1885-ஆம் ஆண்டு குரியேடத்து தாத்ரி  பிறக்கிறாள்.

 அவள் பின்னாளில் குரியேடத்து சாவித்திரி என்றும் தாத்ரிக்குட்டி என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள். அவள் பிறந்தபோது, ஒரு ஜோதிடர் அவளுடைய பிறப்பு குடும்பத்துக்குத் துரதிர்ஷ்டத்தையும் குடும்ப கௌரவ அழிவையும் கொண்டு வரும் என்று அவளுடைய தந்தையிடம் கூறியதாக ஒரு தகவல் உள்ளது. 

ஆனால் இது உறுதிப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றுத் தகவல் அல்ல; பரவலாகக் கூறப்பட்ட ஒரு செய்தியாகவே குறிப்பிடப்படுகிறது.

ஒன்பது வயதில் தாத்ரி குன்னம்குளம் அருகே வசித்த தனது அத்தையின் வீட்டுக்குச் செல்கிறாள். 

அங்கு நம்பீசனிடம் பாடல் கற்றுக்கொள்கிறாள். தாத்ரி பின்னாளில் நடத்திய ஸ்மார்த்தவிசாரணையில் அளித்த வாக்குமூலத்தின்படி, அங்கு அவளுடைய உறவினரான முசாம்புரி நம்பியாத்தன் தொடர்ந்து பன்னிரண்டு நாட்கள் அவளைப் பாலியல் ரீதியாகத் துன்புறுத்துகிறான். 

இந்தச் சம்பவம் அவளுடைய சிறுவயதிலேயே நிகழ்கிறது.

பதினொன்று முதல் பதின்மூன்று வயதுக்குள் தாத்ரிக்கு செம்மந்திட்டை குரியெடத்தில்லத்தைச் சேர்ந்த ராமன் நம்பூதிரியுடன் திருமணம் நடைபெறுகிறது. 

அப்போது ராமன் நம்பூதிரிக்கு அறுபது வயதுக்கு மேல் இருக்கும். அவருக்கு ஏற்கெனவே பல மனைவிகள் இருந்ததாகவும், அவர் தனது வீட்டுக்கு அடிக்கடி பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடும் பெண்களை அழைத்து வந்ததாகவும் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.

 இந்தச் சூழல் தாத்ரியின் திருமண வாழ்க்கையை மிகவும் சிக்கலானதாக மாற்றுகிறது.

ராமன் நம்பூதிரியுடன் தாத்ரி எவ்வாறு பிரிந்தாள் என்பது தெளிவாகப் பதிவாகவில்லை. ஆனால் பல்வேறு ஆதாரங்கள் கூறுவதன்படி, ராமன் மற்ற பெண்களையும் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடும் பெண்களையும் வீட்டுக்குக் கொண்டு வருவதை தாத்ரி எதிர்த்ததால், அவர் அவளை கைவிட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

 கணவனால் கைவிடப்பட்ட பிறகு, தாத்ரி தனது வாழ்க்கையை நடத்துவதற்காக பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடத் தொடங்கியதாக சில ஆதாரங்கள் கூறுகின்றன.

 ஆனால் அவள் கட்டாயத்தால் அந்த வாழ்க்கைக்குச் சென்றாளா அல்லது தன்னுடைய விருப்பத்தால் சென்றாளா என்பது உறுதியாகத் தெரியவில்லை.

தாத்ரி மிகவும் மிக அழகானவளாக இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அவளைச் சந்தித்த ஆண்கள் பல்வேறு சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களாகவும், அவர்களில் சமூகத்தில் செல்வாக்கு பெற்றவர்களும் இருந்ததாகவும் பதிவுகள் கூறுகின்றன.

 அவர்கள் தாத்ரி ஒரு திருமணமான நம்பூதிரி பெண், அதாவது அந்தர்ஜனம் என்பதை அறிந்திருக்கவில்லை. அவளைச் சந்திப்பதற்கான ஏற்பாடுகள் அவளுடைய பணியாளரின் மூலம் செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

இந்தச் சந்திப்புகளுக்கிடையே ஒரு சம்பவம் தாத்ரியின் வாழ்க்கையை முற்றிலும் மாற்றும் அளவுக்கு முக்கியமானதாகிறது என்று ஒரு பிரபலமான தகவல் கூறுகிறது.

 ஒருநாள் அவளுடைய கணவனான ராமன் நம்பூதிரியே, தாத்ரி யார் என்பதை அறியாமல் அவளைத் தன்னிடம் வரவழைத்ததாகவும், அவளை அடையாளம் கண்டுகொண்ட பிறகு அவளுக்கு எதிராகப் புகார் செய்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.

 இந்தத் தகவலின் முழுமையான உண்மை குறித்து வரலாற்று ஆதாரங்களில் தெளிவின்மை இருப்பதால், இது ஒரு பிரபலமான வரலாற்றுக் கூற்றாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

அந்தக் கால கேரள நம்பூதிரி சமூகத்தில் ஸ்மார்த்தவிசாரம் என்ற கடுமையான சடங்கு சார்ந்த விசாரணை நடைமுறையில் இருந்தது. 

ஒரு பெண் திருமணத்திற்கு புறம்பான பாலியல் உறவில் ஈடுபட்டதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டால், அவளுக்கு எதிராக இந்த விசாரணை நடத்தப்படும். 

அவள் குற்றவாளி என்று தீர்மானிக்கப்பட்டால், அவளுடன் தொடர்புடையதாகக் கூறப்படும் ஆண்களும், அவளும் சாதியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு நாடுகடத்தப்படுவார்கள்.

 இவ்வாறு குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஆண்கள் ‘ஜாரன்’ என்று குறிப்பிடப்பட்டனர்.

தாத்ரி தொடர்பான குற்றச்சாட்டு நம்பூதிரி சமூகக் கூட்டத்தில் முன்வைக்கப்பட்டபோது, அவளுக்கு எதிராக விசாரணை தொடங்குகிறது. 

இந்தக் குற்றச்சாட்டை ராமன் நம்பூதிரியே முன்வைத்ததாக ஒரு தகவல் கூறுகிறது.

 மற்றொரு தகவலின்படி, தாத்ரியின் அண்டை வீட்டுக்காரரே அவளுடைய செயல்களைப் பற்றி சமூகக் கூட்டத்தில் தெரிவித்ததாகக் கூறப்படுகிறது. 

எனவே புகார் எவ்வாறு தொடங்கியது என்பதிலும் ஆதாரங்களுக்கிடையே வேறுபாடு உள்ளது.

1904-ஆம் ஆண்டின் இறுதிக்குள் தாத்ரிக்கு எதிரான முதல் ஸ்மார்த்தவிசாரணை முடிந்துவிட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

 ஆனால் அந்த விசாரணையைச் சுற்றி பல சர்ச்சைகள் எழுந்ததால், மன்னர் மீண்டும் ஸ்மார்த்தவிசாரணை நடத்த உத்தரவிடுகிறார். 

அதன் விளைவாக 1905 ஜூலை 13-ஆம் தேதி தாத்ரிக்கு எதிரான இரண்டாவது விசாரணை தொடங்குகிறது.

இந்த இரண்டாவது விசாரணையின் போது தாத்ரி தன் மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளை ஒப்புக்கொள்கிறாள். 

ஆனால் அதே நேரத்தில், சட்டம் அனைவருக்கும் சமமாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று கோருகிறாள். 

தன்னை மட்டும் குற்றவாளியாக்காமல், தன்னுடன் தொடர்புடையதாகக் கூறப்படும் ஆண்களும் அதே சட்டத்தின் கீழ் விசாரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே அவளுடைய கோரிக்கையாக இருக்கிறது.

அதன்பின் விசாரணையின் போக்கு முற்றிலும் மாறுகிறது. தாத்ரி தன்னுடன் பாலியல் தொடர்பு கொண்டதாகவோ அல்லது தன்னை பாலியல் ரீதியாகத் துன்புறுத்தியதாகவோ கூறப்படும் ஆண்களின் பெயர்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வெளியிடுகிறாள்.

 அவள் குறிப்பிட்டவர்களில் முப்பது நம்பூதிரிகள், பதின்மூன்று அம்பலவாசிகள், பத்து ஐயர்கள், பதினொரு நாயர்கள் இருந்ததாகப் பதிவுகள் கூறுகின்றன. 

அவள் பெயரிட்டவர்களில் சிலர் அவளுடைய நெருங்கிய உறவினர்களாகவும் இருந்தனர். அவளுடைய தந்தையும் தந்தையின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரரும் அந்தப் பட்டியலில் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

இந்தப் பட்டியலில் சமூகத்தில் புகழ்பெற்ற அறிஞர்கள், இசைக்கலைஞர்கள் மற்றும் கதகளிக் கலைஞர்களும் இடம்பெற்றிருந்தனர். 

அவர்கள் பதினான்கு வயது முதல் எண்பத்தைந்து வயது வரையிலானவர்கள் என்று பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.

 இதனால் விசாரணை ஒரு பெண்ணின் மீது நடத்தப்பட்ட வழக்காக மட்டும் இல்லாமல், அந்தக் கால சமூகத்தின் பல்வேறு அதிகாரம் கொண்ட ஆண்களையும் நேரடியாகத் தொடும் விசாரணையாக மாறுகிறது.

தாத்ரி குறிப்பிட்ட பல ஆண்கள் தங்களுக்கும் அவளுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்று மறுக்கிறார்கள். 

ஆனால் தாத்ரி அவர்கள் உண்மையில் யார் என்பதைத் துல்லியமாக அடையாளம் காண்கிறாள். 

அவர்களுடைய உடலில் இருந்த பிறவிக்குறிகள், மச்சங்கள் போன்ற தனிப்பட்ட அடையாளங்களை நினைவுகூர்ந்து கூறுகிறாள்.

 அவர்களுடன் நடந்ததாகக் கூறப்படும் சந்திப்புகளின் தேதி, நேரம், இடம் ஆகியவற்றையும் துல்லியமாக நினைவுபடுத்துகிறாள்.

 இதனால் அவர்கள் கூறும் மறுப்புகளை எதிர்கொள்ளும் வகையில் அவளுடைய வாக்குமூலம் மேலும் வலுவடைகிறது.

அவள் வாய்மொழியாக மட்டும் தகவல்களை வழங்கவில்லை. தன்னிடம் இருந்த கடிதங்கள் உள்ளிட்ட எழுத்து மற்றும் காட்சிசார் ஆதாரங்களையும் விசாரணையில் சமர்ப்பித்ததாகப் பதிவுகள் கூறுகின்றன. 

இதன் விளைவாக தாத்ரி பெயரிட்ட பல ஆண்களின் சமூக நம்பகத்தன்மை கடுமையாக பாதிக்கப்படுகிறது. 

அவர்களின் சமூக மரியாதைக்கும் புகழுக்கும் இந்த விசாரணை பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

தாத்ரியின் விசாரணையில் இதற்கு முன் இல்லாத ஒரு மாற்றமும் நிகழ்கிறது.

 ஸ்மார்த்தவிசாரணையின் வரலாற்றில் முதல்முறையாக, குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஆண்களுக்கும் விசாரணையின் போது குறுக்கு விசாரணை நடத்த அனுமதி வழங்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. 

இதனால் விசாரணை மேலும் நீளமானதும் சிக்கலானதுமாகிறது.

இந்த விசாரணையின் பின்னணியில் மன்னருக்கு தாத்ரியின் வழக்கில் தனிப்பட்ட ஆர்வம் இருந்ததாக சில வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர். 

அதற்கான ஒரு காரணமாக, மன்னரோ அல்லது அவருடைய நெருங்கிய உறவினரோ தாத்ரியுடன் பாலியல் தொடர்பு கொண்டவர்களின் பட்டியலில் இருந்திருக்கலாம் என்ற குற்றச்சாட்டு குறிப்பிடப்படுகிறது. 

ஆனால் இதுவும் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட உண்மை அல்ல; வரலாற்று ஆய்வுகளில் முன்வைக்கப்பட்ட ஒரு கருத்தாகவே உள்ளது.

விசாரணை ஏழு மாதங்கள் நீடிக்கிறது. அது மூன்று வெவ்வேறு இடங்களில் கடுமையான பாதுகாப்புடன் நடைபெறுகிறது. 

அந்தக் காலம் முழுவதும் தாத்ரி தான் குறிப்பிடும் ஆண்களின் பெயர்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகச் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறாள்.

விசாரணை அறுபத்தைந்தாவது பெயரை நோக்கிச் சென்றபோது, தாத்ரி ஒரு மோதிரத்தை உயர்த்திப் பிடித்துக்கொண்டு, “இந்தப் பெயரையும் சொல்ல வேண்டுமா?” என்று கேட்டதாகப் பிரபலமான தகவல் ஒன்று கூறுகிறது. 

இதற்குப் பிறகு விசாரணை முடிவுக்கு வந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. மன்னர் திடீரென விசாரணையை நிறுத்தியதாக ஒரு கருத்து நிலவுகிறது. 

தாத்ரி அடுத்ததாகச் சொல்லவிருந்த பெயர் தன்னுடைய பெயராக இருக்கலாம் என்று மன்னர் அஞ்சியதால் விசாரணையை முடித்ததாக ஒரு வதந்தி கூறுகிறது.

இதற்கு வேறு ஒரு விளக்கமும் உள்ளது. தாத்ரி அடுத்ததாக யாருடைய பெயரைச் சொல்வாள் என்ற அச்சம் அருகிலுள்ள கிராமங்களிலும் கிராமத்திற்கு வெளியேயும் இருந்த பல குடும்பங்களுக்கு ஏற்பட்டதாகவும், தங்களுடைய குடும்பத்தைச் சேர்ந்த யாராவது பெயரிடப்படலாம் என்று அவர்கள் அஞ்சியதால் விசாரணையை நிறுத்தச் செய்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.

 எனவே அறுபத்தைந்தாவது பெயருக்கு முன்பே விசாரணை ஏன் முடிவடைந்தது என்பதில் உறுதியான ஒரே வரலாற்றுச் சம்மதம் இல்லை.

தாத்ரி தன்னை சிறுவயதில் பாலியல் ரீதியாகத் துன்புறுத்திய ஆண்களிடம் பழிவாங்குவதற்காக சில பெயர்களையாவது கூறியிருக்கலாம் என்ற கருத்தும் பின்னாளில் முன்வைக்கப்பட்டது. 

அதே நேரத்தில், அவள் வெளிப்படுத்திய தகவல்களின் துல்லியம், தனிப்பட்ட அடையாளங்களை நினைவில் வைத்திருந்த விதம், கடிதங்கள் உள்ளிட்ட ஆதாரங்களைச் சமர்ப்பித்தது ஆகியவை இந்த வழக்கை வரலாற்றில் மிகவும் சிக்கலானதாக மாற்றின.

தாத்ரி பெயரிட்டவர்களில் புகழ்பெற்ற கதகளிக் கலைஞர்களான காவுங்கல் சங்கரப்பணிக்கர், கடலத்து மாதவன் நாயர், பணங்காவில் நாராயணனம்பியார், அச்சுதபொதுவாள் ஆகியோரும் இருந்ததாகப் பதிவுகள் கூறுகின்றன. 

தாத்ரியுடன் மறைமுகமான சட்டவிரோத உறவு வைத்திருந்ததாக ஏற்பட்ட அவப்பெயரைத் தொடர்ந்து, அவர்கள் தங்களுடைய பணிகளை விட்டு கிராமத்தை விட்டு வெளியேறியதாகக் கூறப்படுகிறது.

இறுதியில் தாத்ரியும் அவள் பெயரிட்ட அறுபத்து நான்கு ஆண்களும் சாதியிலிருந்து வெளியேற்றப்படுகிறார்கள்.

 அரசாங்கப் பதிவுகளின்படி, தாத்ரி சாலக்குடிக்கு அனுப்பப்பட்டு அங்குள்ள ஆற்றங்கரையோர வீட்டில் குடியேறுகிறாள். 

இதற்குப் பிறகு அவளுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய அதிகாரப்பூர்வமான பதிவுகள் கிடைக்கவில்லை.

அவளுடைய பின்னைய வாழ்க்கையைப் பற்றி பல்வேறு கதைகள் நிலவுகின்றன.

 அவள் கிறித்தவ மதத்திற்கு மாறி ஒரு கிறித்தவரைத் திருமணம் செய்துகொண்டதாக ஒரு பிரபலமான நம்பிக்கை உள்ளது. 

‘பிரிட்டிஷ் கமிஷன் டு இந்தியா’ என்ற நூலில் பவித்ரன் கூறியதாகத் தரப்படும் தகவலின்படி, அவள் ஒரு ஆங்கிலோ-இந்திய ரயில்வே கேங்மேனைத் திருமணம் செய்து கொண்டு கோயம்புத்தூரில் குடியேறியதாகக் கூறப்படுகிறது.

 ‘அவுட்காஸ்ட்’ என்ற நூலின் மொழிபெயர்ப்பாளரான வசந்தி சங்கரநாராயணன் கூறிய தகவலின்படி, தாத்ரி தமிழ்நாட்டில் எங்கோ தனது எண்பது வயது வரை வாழ்ந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.

 இவை அனைத்தும் அவளுடைய அதிகாரப்பூர்வமாக உறுதிசெய்யப்பட்ட வாழ்க்கை வரலாறு அல்ல.

தாத்ரி தனது ஒன்பது வயது முதல் இருபத்துமூன்று வயது வரையிலான காலத்தில் பாலியல் துன்புறுத்தல்களுக்கும் பல ஆண்களுடனான பாலியல் தொடர்புகளுக்கும் உள்ளானதாகக் கூறப்பட்டாலும், அவள் கர்ப்பமானதாகவோ கருக்கலைப்பு செய்ததாகவோ எந்தப் பதிவும் இல்லை. 

சில வரலாற்றாசிரியர்கள், ஸ்மார்த்தவிசாரணைக்கும் மறுமணத்திற்கும் பிறகு அவளுக்கு இரண்டு மகள்களும் ஒரு மகனும் பிறந்ததாகக் கருதுகின்றனர். 

இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் புகழ்பெற்ற மலையாளத் திரைப்பட நடிகையாக இருந்த ஒருவரை தாத்ரியின் பேத்தி என்று ஒரு வதந்தியும் பரவியது. 

ஆனால் அந்த நடிகையே அந்தக் கூற்றை மறுத்ததாகப் பதிவுகள் கூறுகின்றன.

தாத்ரியின் ஸ்மார்த்தவிசாரணை கேரளத்தின் வரலாற்றில் பெண்களின் நிலை மற்றும் விடுதலை குறித்த விவாதத்தில் ஒரு திருப்புமுனையாகக் கருதப்படுகிறது. 

அந்த விசாரணைக்குப் பிறகு, சில புரட்சிகர நம்பூதிரி ஆண்களின் தலைமையில் ‘யோகக்ஷேமம்’ என்ற அமைப்பு உருவானதாகக் கூறப்படுகிறது.
 திருமணச் சட்டங்களைத் தளர்த்துவது, சம்பந்தம் என்ற நடைமுறையை ஒழிப்பது போன்ற சீர்திருத்தக் கருத்துகளை அந்த அமைப்பு முன்னிறுத்தியது. 

இவ்வாறு தாத்ரியின் வழக்கு தனிப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கைச் சம்பவமாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், நம்பூதிரி சமூகத்தின் சீர்திருத்தப் போக்குகளுக்கும் பெண்களின் விடுதலை குறித்த மாற்றங்களுக்கும் ஒரு முக்கியத் தூண்டுதலாக அமைந்ததாக வரலாற்றில் பார்க்கப்படுகிறது.

தாத்ரியின் வாழ்க்கையும் அவளுக்கு எதிராக நடைபெற்ற ஸ்மார்த்தவிசாரணையும் பின்னாளில் பல நூல்கள், ஆவணப்படங்கள் மற்றும் திரைப்படங்களுக்கு அடிப்படையாக அமைந்தன.

 1969-ஆம் ஆண்டு மாடம்பு குஞ்சுக்குட்டன் எழுதிய ‘பிரஷ்டு’ என்ற நாவல் குரியெடத்து தாத்ரியையும் அவளுடைய ஸ்மார்த்தவிசாரணையையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது.

 1994-ஆம் ஆண்டு ஹரிஹரன் இயக்கிய மேலே சொன்ன மலையாளத் திரைப்படமான ‘பரிணயம்’, தாத்ரியின் ஸ்மார்த்தவிசாரணையால் ஈர்க்கப்பட்டாலும், அது தாத்ரியின் வாழ்க்கையின் நேரடி திரைப்பட வடிவம் அல்ல; அந்தச் சம்பவத்தைத் தளர்வான அடிப்படையாகக் கொண்ட படைப்பு. 

மேலும், ஜி. பிரபா இயக்கிய ‘தயா’ என்ற சமஸ்கிருதத் திரைப்படம் தாத்ரியின் வாழ்க்கையை வேறுபட்ட பார்வையில் சித்தரிக்கிறது.

இவ்வாறு, சிறுவயதிலேயே துன்புறுத்தலைச் சந்தித்த ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை, மிக இளம் வயதில் நடைபெற்ற திருமணம், கணவனுடனான முறிவு, அதன்பிறகு ஏற்பட்ட வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகள், அவளைச் சுற்றியிருந்த ஆண்கள், அவளுக்கு எதிரான ஸ்மார்த்தவிசாரணை, அந்த விசாரணையில் அவள் வெளியிட்ட பெயர்கள் மற்றும் ஆதாரங்கள், ஏழு மாதங்களாக நீண்ட விசாரணை, அறுபத்தைந்தாவது பெயருக்கு முன்பான மர்மமான முடிவு, சாதியிலிருந்து அவள் வெளியேற்றப்படுதல், அதற்குப் பிறகு பதிவுகள் மறைந்து போகும் அவளுடைய வாழ்க்கை என அனைத்தும் சேர்ந்து கேரள வரலாற்றின் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய நிகழ்வுகளில் ஒன்றாக குரியெடத்து தாத்ரியின் வரலாற்றை உருவாக்குகின்றன.

#கீதப்ப்ரியன்மலையாளம்க்ளாஸிக்

அயாள் சசி | 2017 | சஜின் பாபு

2017-ஆம் ஆண்டு வெளியான  மலையாளத் திரைப்படம் "அயாள் சசி", 

பிரியாணி படம் இயக்கிய இயக்குநர் சஜின் பாபுவின் இயக்கத்தில் உருவானது. இப்படத்தை சுதீஷ் பிள்ளை மற்றும் பி. சுகுமார் ஆகியோர் இணைந்து தயாரித்தனர். இப்படத்தில்  நடிகர் ஸ்ரீனிவாசன் முதன்மை சசி கதாபாத்திரத்தில் நடித்தார்.

 அவருடன் திவ்யா கோபிநாத், கொச்சு பிரேமன், எஸ்.பி. ஸ்ரீகுமார் மற்றும் அனில் நெடுமங்காடு ஆகியோர் முக்கிய வேடங்களில் நடித்துள்ளனர்.
இத்திரைப்படத்தின் கதை மற்றும் திரைக்கதையை இயக்குநர் சஜின் பாபுவே எழுதியுள்ளார். பேசில் சி.ஜே. (Basil C. J.) இப்படத்திற்கு இசையமைத்துள்ளார். தனது தனித்துவமான கதைக்களம் மற்றும் ஸ்ரீனிவாசனின் எதார்த்தமான நடிப்பிற்காக இப்படம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது. மேலும், 2016-ஆம் ஆண்டுக்கான கேரளா மாநில திரைப்பட விருதுப் போட்டியில் (Kerala State Film Award) இப்படம் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.

படத்தின் கதை:-

சசி நம்பூதிரி எனும் அறுபது வயது முதியவரின் விசித்திரமான மற்றும் சுவாரஸ்யமான வாழ்க்கையை இத்திரைப்படம் முன்வைக்கிறது.

 எந்தவிதமான குடும்பப் பொறுப்புகளோ அல்லது பிணைப்புகளோ இல்லாத அவர், ஒரு சுதந்திரப் பறவையாகத் தனது காலத்தைக் கழிக்கிறார். ஒவ்வொரு வார இறுதியிலும் தனது நண்பர்களுக்குத் தனது வீட்டிலேயே மது விருந்துகளை (Parties) ஏற்பாடு செய்து, கவலைகளே இல்லாமல் வாழ்ந்து வருகிறார். 

ஊர் மக்கள் மத்தியில் அவர் ஒரு சிறந்த ஓவியக் கலைஞராக அறியப்படுகிறார். ஆனால், உண்மையில் அவர் ஒரு 'வியாபாரி'. நுண்கலை கல்லூரி மாணவர்களிடம் இருந்து குறைந்த விலைக்கு ஓவியங்களை வாங்கி, அவற்றில் தனது பெயரை (Signature) இட்டு, அவற்றை அதிக விலைக்கு விற்று தனது பிழைப்பை நடத்தி வருகிறார்.

வாழ்க்கை இவ்வாறு நகர்ந்து கொண்டிருக்கும்போது, ஒரு எதிர்பாராத திருப்பமாக சசிக்கு நான்காம் கட்ட கல்லீரல் புற்றுநோய் இருப்பது தெரியவருகிறது. அவரது அதீத மதுப்பழக்கமே இதற்கு முக்கியக் காரணமாக அமைகிறது. 

இன்னும் ஆறு மாதங்களே அவர் உயிர் வாழ முடியும் என்று மருத்துவர்கள் கெடு விதிக்கின்றனர். தனது மரணத்தை ஒரு சாதாரண விஷயமாகக் கடந்து போக விரும்பாத சசி, தனது இறுதிப் பயணத்தையும் மிகவும் தனித்துவமானதாக மாற்றத் திட்டமிடுகிறார்.

தனது உடல் அடக்கம் செய்யப்படுவதற்கு ஒரு நவீன வசதிகள் கொண்ட "ஸ்மார்ட்" (Smart) சவப்பெட்டியைத் தயாரிக்க அவர் ஆர்டர் கொடுக்கிறார். வழக்கமான சம்பிரதாயங்களிலிருந்து விலகிச் செல்ல விரும்பும் அவர், கிறிஸ்தவ மதத்திற்கும் மாறுகிறார்.

 மரணத்திற்குப் பின் நடக்கும் சடங்குகளிலும் தனது அடையாளத்தைப் பதிக்க வேண்டும் என்ற அவரது விசித்திரமான ஆசை இதில் வெளிப்படுகிறது.
திரைப்படத்தின் இறுதிக்காட்சி மிகவும் உருக்கமானது மற்றும் நையாண்டி நிறைந்தது. 

அவர் பெரும் பொருட்செலவில் உருவாக்கிய அந்த "ஸ்மார்ட்" சவப்பெட்டி, வழக்கமான சவப்பெட்டிகளை விட உருவத்தில் மிகவும் பெரியதாக இருக்கிறது. இதன் காரணமாக, பொதுவான இடுகாடுகளில் அல்லது மயானங்களில் அந்தச் சவப்பெட்டியை அனுமதிப்பதில் சட்ட சிக்கல்கள் ஏற்படுகின்றன.

 தான் அத்தனை ஆசையாகவும் திட்டமிட்டும் செய்த ஒரு விஷயம் நிராகரிக்கப்படுவதைக் கண்டு சசி மிகுந்த ஏமாற்றம் அடைகிறார். இறுதியாக, அந்த விலை உயர்ந்த சவப்பெட்டியை ஆற்று நீரில் மிதக்க விட்டுவிட்டு, எதைக் குறித்தும் கவலைப்படாமல் அவர் நடந்து செல்லும் காட்சியுடன் படம் நிறைவடைகிறது. 

இது மனித வாழ்வின் நிலையற்ற தன்மையையும், மரணத்திற்கு நாம் செய்யும் ஆடம்பரங்களின் பொருளற்ற தன்மையையும் நுட்பமாக உணர்த்துகிறது.

நடிகர் சீனிவாசன் மறைவை ஒட்டி இப்படம் அவருடன் பணிபுரிகையில் ஏற்பட்ட தனித்துவமான அனுபவங்களை இயக்குனர் தன் முகநூலில் பகிர்ந்து கொண்டதன் தமிழாக்கம் இங்கே.

ஸ்ரீனிவாசன்: என் நினைவுகளில் ஒரு மகா கலைஞன்

“அஸ்தமயம் வரே” (Unto the Dusk) என்ற எனது முதல் இண்டி (Indie) படத்திற்குப் பிறகு, “அயாள் சசி” படத்தின் திரைக்கதையை எழுதத் தொடங்கியபோது, 'சசி' என்ற அந்தப் பாத்திரமாக என் மனதில் முதலில் தோன்றியது ஸ்ரீனிவாசன் சாரினுடைய முகம் தான். 

திரைக்கதையை எழுதி முடித்த பிறகு, அவரிடம் கதை சொல்வதற்காக அவருக்கு நெருக்கமான சிலரை அழைத்து, “தயவுசெய்து எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு வாங்கித் தர முடியுமா?” என்று பரிந்துரை கேட்டு அலைந்தேன். 

ஆனால் பல மாதங்கள் முயன்றும் அது நடக்கவில்லை. “உன்னைப் போன்ற சிறிய பையன்களுக்கெல்லாம் அவரைப் போன்ற ஒரு மூத்த கலைஞர் கால்ஷீட் தரமாட்டார்” என்று சொல்லி சில நண்பர்கள் என்னை ஊக்கமிழக்கச் செய்தனர்.
இறுதியாக ஒரு கடைசி முயற்சி என்று நினைத்து, அவருடைய மொபைல் எண்ணைச் சேகரித்து, பெரிய எதிர்பார்ப்புகள் ஏதுமின்றி ஒரு மெசேஜ் அனுப்பினேன்.

 அதில், நான் ஒரு சிறிய படம் செய்திருப்பதாகவும், அதற்கு IFFK மற்றும் பெங்களூருவில் விருதுகள் கிடைத்துள்ளன என்றும் குறிப்பிட்டு, கதை சொல்ல நேரம் கேட்டிருந்தேன். 

ஒரு நாள் முழுவதும் அவரிடமிருந்து பதில் வரவில்லை. “இந்தக் கதைக்கு வேறு எந்த நடிகரும் பொருத்தமாக இருக்க மாட்டார்கள், அதனால் இந்த ஸ்கிரிப்ட்டைக் கைவிட்டுவிட்டு வேறு ஏதாவது செய்யலாமா?” என்று நான் யோசித்துக்கொண்டிருந்த போது, திடீரென்று ஸ்ரீனிவாசன் சாரிடமிருந்து போன் வந்தது! என்னால் அதை நம்பவே முடியவில்லை.

 அவர் அந்த மெசேஜைப் பார்த்ததாகவும், அடுத்த வாரம் கண்டநாட்டிலுள்ள அவரது வீட்டிற்கு வந்து கதை சொல்லலாம் என்றும் கூறிவிட்டு இணைப்பைத் துண்டித்தார்.
இந்தச் சந்தோஷத்தை எனக்கு நெருக்கமானவர்களிடம் சொன்னபோது, “மலையாள சினிமாவின் மிகச்சிறந்த திரைக்கதை ஆசிரியரிடம் கதை சொல்லப் போகிறாய், மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும்” என்று பல ஆலோசனைகள் வந்தன. 

என் உள்ளத்தில் பயம் தொற்றிக்கொண்டது. அவரைச் சந்திக்கச் செல்லும் முன், நான் ஒரு பக்குவப்பட்ட மனிதன் என்று அவரை நம்ப வைக்கத் தாடி வளர்க்கத் தீர்மானித்தேன். அன்று வளர்க்கத் தொடங்கிய தாடியைத்தான் நான் இன்றும் வைத்திருக்கிறேன். 

ஒரு வாரம் வளர்ந்த தாடியுடன் திருவனந்தபுரத்திலிருந்து கண்டநாட்டிற்குச் சென்று அவரைச் சந்தித்தேன்.
எனது பதற்றத்தைப் புரிந்துகொண்ட அவர், முதலில் சினிமா அல்லது கதையைப் பற்றி எதுவுமே கேட்காமல், பொதுவான பல விஷயங்களைப் பேசி என்னைச் சகஜமாக்கினார். ஒருவேளை மற்ற விஷயங்களில் எனக்கு இருக்கும் புரிதலை (Sensibility) அவர் அளவிட்டிருக்கலாம்.

 அதன் பிறகு கதை சொல்லச் சொன்னார். “எனக்குச் சரியாகக் கதை சொல்லத் தெரியாது” என்று முன்னெச்சரிக்கையாக ஒரு ஜாமீன் வாங்கிக்கொண்டு நான் பேசத் தொடங்கினேன். சுமார் ஒன்றரை மணி நேரம் நான் கதை சொன்னேன்.

 இடையில் ஒரு வார்த்தை கூட அவர் பேசவில்லை. நான் சொல்லி முடித்ததும், “இதோ வருகிறேன்” என்று சீரியஸாகச் சொல்லிவிட்டு அறைக்குள் சென்றார். எனக்குப் பயமாகிவிட்டது. பத்து நிமிடம் கழித்து வந்து அமர்ந்த அவர், கதையின் ஒவ்வொரு நுணுக்கங்களையும் கேட்கத் தொடங்கினார். 

நான் எல்லா கேள்விகளுக்கும் பதிலளித்தேன். அப்போதும் என் பதற்றம் குறையவில்லை. ஆனால் இறுதியில் அவர் சிரித்துக்கொண்டே, “கதை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது, திரைக்கதையையும் படிக்க வேண்டும். எதுவாக இருந்தாலும் நாம் இந்தப் படத்தை செய்கிறோம்” என்றார்.

அது ஒரு தொடக்கம்தான். பிறகு நான் அனுப்பிய திரைக்கதையை இரண்டு நாட்களில் படித்துவிட்டு மீண்டும் அழைத்தார். “மிக நன்றாக இருக்கிறது” என்றார். அப்படித் தான் பெங்களூரு நண்பர் சுபாஷ் பாபு மூலமாக அறிமுகமான சூர்யா வழியாக, 'மீசை மாதவன்' உள்ளிட்ட பல படங்களைத் தயாரித்த சுதீஷ் பிள்ளையும், புகழ்பெற்ற ஒளிப்பதிவாளர் மற்றும் இயக்குநரான பி.சுகுமாரும் தயாரிப்பாளர்களாக முன்வர, எனது இரண்டாவது படமான “அயாள் சசி” பிறந்தது.

அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்காகத் தனது எடையைக் குறைத்து அவர் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டார். கேரவன் போன்ற எந்த நிபந்தனையும் இன்றி அவர் இந்தப் படத்தில் நடிக்கச் சம்மதித்தார். படப்பிடிப்பு தொடங்கிய சில நாட்களில் அதிகாலை 6 மணி முதல் மறுநாள் அதிகாலை 2 மணி வரை கூட எந்தப் புகாரும் இன்றி நடித்தார். 

படப்பிடிப்பு அனுமதி பெறுவதில் சில சிக்கல்கள் வந்தபோது, தனது நண்பரான அன்றைய வனத்துறை அமைச்சரைத் தொடர்பு கொண்டு அவரே உதவினார். இது சின்க் சவுண்ட் (Sync Sound) படம் என்பதால், எல்லா வசனங்களையும் முந்தைய நாளே மனப்பாடம் செய்துவிட்டுத்தான் தளத்திற்கு வருவார்.

படப்பிடிப்பின் போது நடந்த ஒரு விபத்தை இன்றும் நடுக்கத்துடன்தான் என்னால் நினைக்க முடிகிறது. கரமனை ஆற்றின் ஓரத்தில் ஓம்னி வேனை அவர் ஓட்டும் காட்சி. திடீரென வண்டி கட்டுப்பாட்டை இழந்து அக்ரஹாரத்துச் சுவரில் மோதி, ஆற்றில் விழும் நிலையில் ஊசலாடியபடி நின்றது. நான் உட்பட அனைவரும் பயந்து ஓடிச் சென்று வண்டியைத் தாங்கிப் பிடித்தோம். 

எல்லாரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றோம். அன்று இனி படப்பிடிப்பு நடக்காது என்று நினைத்தபோது, வண்டியிலிருந்து இறங்கிய ஸ்ரீனிவாசன் சார் என் முகத்தைப் பார்த்துப் புன்னகைத்து, “உடனே ரீ-டேக் எடுக்கலாம்” என்று கூறி, அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடன் கேமரா முன் நின்றார். 

அந்த அனுபவத்தை என்னால் மறக்கவே முடியாது.
மற்றுமொரு மறக்க முடியாத விஷயம், இத்தனை நாட்கள் படப்பிடிப்பு நடந்தும் என்னிடம் ஒரு சிறு வருத்தத்தைக் கூட அவர் காட்டியதில்லை. எத்தனை முறை ரீ-டேக் கேட்டாலும் முகம் சுளிக்கமாட்டார். 

படத்தின் கிளைமாக்ஸ் படப்பிடிப்பின் போது, நண்பகல் ஒரு மணி அளவில் சசி சவப்பெட்டியில் படுத்து ஆற்றில் மிதந்து வரும் காட்சியை எடுத்துக் கொண்டிருந்தோம். சுமார் ஆறு ரீ-டேக்குகளுக்குப் பிறகு நான் மீண்டும் ஒரு டேக் கேட்டபோது, “இந்த ஷாட் இன்னும் சரியாகவில்லையா?” என்று சிறிய எரிச்சலுடன் அவர் கேட்டார். 

நான் “ஒரே ஒரு முறை மட்டும்” என்று கூறிவிட்டு அந்த ஷாட்டை எடுத்தேன். பிறகு பழைய ஷாட்டுகளில் ஒன்றைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்று கூறி பிரேக் விட்டேன். வழக்கமாக ஒவ்வொரு ஷாட் முடிந்ததும் என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைப்பார்.

 அன்று நானும் அவரிடம் முகம் கொடுத்துப் பேசவில்லை. அன்று வேலை முடிந்ததும், மறுநாள் காலை 6 மணிக்குச் சந்திக்கலாம் என்று பிரிந்தோம். என் முகத்தில் வருத்தம் இருந்தது.
மறுநாள் காலை 6 மணிக்கு முன்பே அவர் மேக்கப் போட்டுக்கொண்டு தயாராக வந்தார். 

காரிலிருந்து இறங்கி என்னை ஒரு பக்கமாக அழைத்துச் சென்றார். அவர் சொன்னது இதுதான்: “நேற்று நண்பகல் வெயிலில் அந்த ஷாட் எடுத்தோம் அல்லவா? சூரியன் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருந்தது. நான் படுத்திருந்தபோது அடியிலிருந்தும் சூடு, மேலே சூரியனிடமிருந்தும் சூடு. அதைத் தாங்க முடியாமல்தான் அப்படிப் பேசிவிட்டேன். 

ஸாரி.” இதைக் கேட்டதும் நான் அப்படியே உடைந்து போனேன். அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகுதான், மற்றவர்களுக்குத் தெரிந்தோ தெரியாமலோ ஒரு கஷ்டம் ஏற்படும்போது நாம் எப்படிப் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டேன்.

படப்பிடிப்பு முடிந்த பிறகுதான் அவரோடு நான் இன்னும் நெருக்கமானேன். அவ்வப்போது அவர் வீட்டிற்குச் செல்வேன். காலை முதல் மாலை வரை பல விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருப்போம். டீச்சர் (அவரது மனைவி) மதிய உணவு தருவார். 

நான் எழுதிய ஆனால் படமாகாத பல கதைகளைப் படித்து அவர் கருத்துச் சொல்லியிருக்கிறார். எனது “பிரியாணி” படத்தின் கதையைப் படித்துவிட்டு, “நிச்சயமாக இதைச் செய்ய வேண்டும்” என்று எனக்குத் தைரியம் அளித்தார். நீண்ட நாட்கள் அவரைச் சந்திக்காமல் இருந்தால், அவரே போன் செய்து “ஃப்ரீயாக இருந்தால் வீட்டிற்கு வா” என்பார். 

அங்கே தான் இயற்கை விவசாயம் சார்ந்த பலரை நான் சந்தித்தேன்.
சில மாதங்களுக்கு முன்பு அவரைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்தேன். அன்றும் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அன்று என்னுடன் வந்திருந்த ஜேம்ஸ் தகரா என்பவருக்கு அவர் பேசுவது புரியவில்லை, ஆனால் எனக்குப் பழகிப்போனதால் அவர் சொன்னதெல்லாம் புரிந்தது.

 அன்றும் நகைச்சுவையாகப் பேசித்தான் விடைபெற்றோம். மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு அங்கிருந்து கிளம்பும்போது, அதுதான் எங்களின் கடைசிச் சந்திப்பாக இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அவரைப் பற்றிய நினைவுகளும் அனுபவங்களும் இன்னும் நிறைய இருக்கின்றன.

 அவற்றை என்றும் ஒரு நிதியைப் போல என் மனதில் சுமப்பேன். என் அன்பிற்குரிய ஸ்ரீனிவாசன் சாரை நான் என்றும் மிஸ் செய்வேன்.

மலையாள நடிகர் மாமுக்கோயா மறைவு | அஞ்சலி


மலையாள சினிமாவின் ஒப்பற்ற காமெடி மற்றும் குணசித்திர நடிகர் மாமுகோயா அவர்கள் இறைவனடி சேர்ந்தார், அவருக்கு இதய அஞ்சலி, வீட்டாருக்கு ஆழ்ந்த இரங்கலைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

தமிழில் அரங்கேற்றவேளை திரைப்படத்தில் நடிகர் ஜெய்கணேஷின் விட்டு சமையல்காரராக நடித்திருப்பார், அதில் இரவல் குரல், தமிழ் சினிமா நடிகர் கொச்சின் ஹனிஃபாவை பயன்படுத்தியது போல இவரை பயன்படுத்தவில்லை என்ற குறை நிரம்ப உண்டு.

பிரியமுள்ள கபூஃர் இக்கா போய் வாருங்கள்.

முன்பு மாமுக்கோயா பற்றி சிலாகித்து எழுதியது

அக்கர |1984 | மலையாளம் | பரத்கோபி | மாதவி

அக்கர (வெளிநாடு) 1984 ஆம் ஆண்டு வெளியான மலையாள Slapstick பாணி adult comedy திரைப்படம்,  இயக்கம் K. N. Sasidharan,

படம் ஒன்றரை மணி நேரம் தான், பாடல்களே கிடையாது, மிகவும் விறுவிறுப்பாக நகைச்சுவையாக நகர்கிறது, இதில் நடிகர் சீனிவாசன், மம்மூட்டி, மோகன்லால் ஆகியோர் கௌரவ வேடத்தில் நடித்துள்ளனர்.

பரத்கோபி என்ற ஒற்றை நடிகரை நம்பி எந்த கதையையும் இயக்கலாம்,அதிலும் சுய எள்ளல் கதாபாத்திரங்கள் என்றால் போதும், அற்புதமான நடிகர், உடன் மாதவியும் உண்டு,கேட்கவே வேண்டாம்.

இதில் பரத்கோபி, கோபி என்ற  தாஸில்தார் , பெரிய பதவி ,ஜீப்,  டிரைவர் ,ப்யூன் என  எல்லாம் அரசாங்கத்தில்  தந்திருந்தாலும் லைசன்ஸ்ராஜ் யுகத்தில் நக்காப்பிச்சை சம்பளம் தான் வாங்க முடிகிறது,

சதா மனைவி பத்மாவதியின் (மாதவி)முனுமுனுப்பு,  இவர் வயதை ஒத்த ஆண்கள் கல்ஃபில் சென்று திர்கமில் பத்தாயிரக்கணக்கில் சம்பளம் வாங்குகிறார்கள் என புகார் வாசிக்கிறார்,எந்நேரமும் ஒப்பீடு. 

அந்நிய gadgets, பொருட்களுக்கும் புடவைக்கும் ,தங்க நகைகளுக்கும் அப்படி ஆசைப்படுகிறார், பிற கல்ஃபர்களைப் போலவே சுற்றுவட்டாரத்தில் கௌரவமாக தலை நிமிர்ந்து வாழ பிரயத்தனப்படுகிறார், எப்பாடு பட்டாவது NOC ,இலவச Visa வாங்கி தன் கணவரை கல்ஃபிற்கு எந்த blue collar வேலைக்கேனும் அனுப்ப கங்கனம் கட்டுகிறார்.

இப்போது தாஸில்தாரின் நண்பர் ஜானி (நெடுமுடி வேணு) துபாயில் இருந்து வந்தவர் தாஸில்தாருக்கு தன் வீட்டில் வைத்து 120 திர்கம் தந்து வாங்கிய Ye Whisky of Ye Monks என்ற பெயரெடுத்த ஃபாரின் ஸ்காட்சை நன்கு ஊற்றி விடுகிறார்,

அவர்  மனைவிக்கு  பாலியெஸ்டர் புடவை, அவருக்கு round neck T-shirt பரிசு  தருகிறார்.மனைவி அவரிடம் தயங்கியபடி ஒரு விஸா சரியாக்கித் தரச் சொல்ல , இப்போது டைப்பிங் படித்தால் நல்ல வேலை கிடைக்கும்,எனவே கோபியேட்டனை டைப்பிங் படிக்க சொல்லுங்கள்  என்கிறார்.தான் டூட்டி கட்டாமல் இறக்குமதி செய்து கொண்டு வந்த ஒலிம்பஸ் SLR கொண்டு இருவரையும் படம் எடுப்பது போல பத்மாவதியை zoom செய்து படங்கள் எடுக்கிறார் ஜானி

இப்போது தாஸில்தார் கோபி வேலை முடிந்ததும் மகளிர் தட்டச்சு பயிலும் தட்டச்சு நிலையம் தினம் சென்றவர், ஆறே மாதங்களில் நாளிதழ் செய்தியைப் பார்த்து வேகமாக தட்டச்சு செய்ய பயில்கிறார்.

இப்போது தாஸில்தாரின் நண்பர் இஸ்மாயில்  (மம்மூட்டி) ஷார்ஜாவில் இருந்து ஊருக்கு வந்தவர் புல்லட்டில் வலம் வருகிறார், அப்போது நிலவிய சிமெண்ட் தட்டுப்பாடு காரணமாக, அவருக்கு மாட்டு கொட்டகை அமைக்கத் தேவையான 20 மூட்டை சிமெண்ட்டிற்கு தாசில்தார் சான்று தேவைப்படுகிறது, அதற்கு பிரதி உபகாரமாக தான் ஷார்ஜாவில் இருந்து கொண்டு வந்த சூட்கேஸ் மாடல் டைப்ரைட்டரை தாஸில்தாருக்கு கூடையில் வைத்து வாழை இலையால் போர்த்தி சிறுவனிடம் தந்து விட்டு அனுப்புகிறார்.

மனைவி பத்மாவதி அவரிடம் மெல்ல ஒரு விஸா சரியாக்கித் தரச் சொல்கிறார்,இவருக்கு டைப்பிங் நன்றாக தெரியும் என்கிறார், ஆனால் ஊரில் பெயரெடுத்த டெய்லரின் மகனான  இஸ்மாயிலோ  இப்போது டைப்பிங் அறிந்தால் நல்ல வேலை கிடைப்பதில்லை, இந்த வேலைகள் லெபனிக்கும் , மிஸிரிக்கும்(Egyptian) தான் செல்கிறது என்கிறார்.தற்சமயம் டெய்லரிங் படித்தால் நல்ல சம்பளம் கிடைக்கும், தன்னால் விஸா சரியாக்கித் தர முடியும் என்கிறார்.

இப்போது தாஸில்தார் வேலை முடிந்ததும் ஊரின் ஒதுக்குப்புறமாக தன் வீட்டின் திண்ணையில்  டெய்லர் கடையும் பெட்டிக் கடையும் ஒருங்கே வைத்திருக்கும் கொச்சுண்ணியிடம் சென்று  இரவில் தையல் படிக்கிறார்,  வேகமாக தையல் கலையையும்  பயில்கிறார். அவர் மகளோ தாஸில்தாரை கண்ணாலே தின்கிறாள்.

இப்போது தாஸில்தார் அலுவலகத்தில் டெய்லர் அச்சுண்ணிக்கு தெரிந்தவன் என்று ஒருவன் துபாய்க்கு group visa வில் டிரைவர் பணிக்கு செல்ல இவரிடம்  experience letter கேட்டு வருகிறான்,அவர் நான்கு நாள் கழித்து வரச்சொல்ல, அவன் இவர் இரவில் தையல் பணி படிப்பதை அறிவேன் என்கிறான்,இவர் பதறியபடி உடனே கொடுத்து அனுப்புகிறார்.

ஆனால் இவர் ஒரு மண்டன் தாஸில்தார், அங்கே ஊரில் கொச்சுண்ணி மகள் பெயரெடுத்த விலைமாது என அறியாமல் அவள் விரித்த வலையில் வசமாக விழுந்து விடுகிறார்,அங்கு அவளுடன் ராத்தங்குகிறார்.

விடியலில் வெளியே திருடனை ஊரார் துரத்த, இவர் ஏதோ தன்வீட்டில் படுத்திருந்தது போல எழுந்து சென்று திருடனைத் துரத்துகிறார்.

திருடன் ஒரு திருப்பத்தில் தப்பி விட, சட்டையில்லாமல் ஓடும் இவரை பிடித்து ஊரார் அடித்து துவைத்து, கை காலை கட்டி டாக்ஸியில் ஏற்றி போலீஸ் ஸ்டேஷனில் விடுகின்றனர்.

அங்கே இன்ஸ்பெக்டருக்கு தாஸில்தாரைத் தெரிந்ததால் மக்களை விரட்டிவிட்டு மருத்துவமனை அழைத்துப் போய் முதலுதவி செய்து கட்டுகள் கட்டி,இவரை வீட்டில் கொண்டு விடுகிறார், இப்போது டெய்லரிங் மெல்ல நின்று போகிறது,
இப்போது தாஸில்தார் கோபி ஊரின் பெரிய மைதானத்தில் அம்பாசடர் கார் கொண்டு டிரைவிங் படிப்பிப்பதை உச்சி வெயிலில் நோட்டம் விடுகிறார்,ஏகலைவனாக டிரைவிங் படிக்கிறார்.

இப்போது தாஸில்தார் மனைவியின் தூரத்து உறவினன் சுகஏட்டன் ( மோகன் லால் ) துபாயில் இருந்து வந்தவர் , பத்மாவதிக்கு பாலியெஸ்டர் சேலை தருகிறார்  ,அவர் அம்படக் கள்ளன் உள் பாடிகள் கூட லஞ்ஜையின்றி தருகிறார், தாஸில்தார் வேலையை விட்டு வரக்காத்திருத்தவர் அவரிடம் தலைக்கு கருப்புச் சாயம் அடிக்கும் special brush  மற்றும் இது மற்றது என்று விறைப்பிற்கு உபயோகிக்கும் ஸ்பரேயை கண்ணடித்தபடி தந்து செல்கிறார்.
கௌரவம் பார்க்காமல் எந்த வேலையும் செய்தால்  தன்னைப்போல   நாலாயிரம் திர்கம் நல்ல சம்பளம் கிடைக்கும் என்கிறார்.

தாஸில்தார் இரவில் தன் பின்னந் தலைக்கு கருப்பு சாயம் அடிக்கச் சொல்லி கேட்டவர்,தலை காய்ந்ததும், அந்த மற்ற ஸ்பரேயை உபயோகித்து அறைக்கதவை தாழிட்டது தான் தாமதம், பத்மாவதியின் அலறல் சப்தம், மறு காட்சியில் அங்கே கட்டில் தட்டு முட்டு சாமான்கள் உடைந்து, தலையணை பஞ்சுகள் வெளியேறி சந்தைக்கடையாக காட்சி அளிக்கிறது அந்த அறை.

விபச்சாரம் நடந்த வீட்டிற்கு சென்று வந்த தாஸில்தார் என்று இவரது பெயரும் தினசரியில் வர ஊர் சிரிக்கிறது, இவரது தாஸில்தார் வேலையில் இருந்தும் இடை நீக்கம் செய்யப்பட்டதாக இவருக்கு கடிதமும் வருகிறது.

அடுத்து இவர் மனைவி சொல்லே மந்திரம் என்று ksrtc புறநகர் பேருந்து நிலையத்தில் porter வேலையில் இருக்கிறார், முதல் காட்சியில் வந்த ஜானி அடுத்த vacation லும் வந்து விடுகிறார்,  முன்பைப் போன்ற 56 அங்குல நீளமுள்ள ராட்சத பெட்டி,அதன் மீது கட்டிய பெரிய பாலீதீன் பார்சல்,உடன் இரண்டு கைப்பெட்டிகள் , இவற்றை ஜானி முன்னாள் தாஸில்தார் கோபி தலையில் ஏற்றி வீட்டுக்கு வருவதாக படம் முடிகிறது.

ps: நான் துபாயில் பணியாற்றுகையில் உடன் பணிசெய்த மலையாளி நண்பரின் மனைவி கேரளத்தில் அரசு உயர்நிலைப்பள்ளி கணித ஆசிரியராக பணியில் இருக்கையில் அங்கு நீண்ட விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு இங்கு துபாயில் வந்து டெலிபோன் ஆபரேட்டராக பணியாற்றினார் , அங்கு ஆசிரியை சம்பளம் கண்டிப்பாக 60 ஆயிரம் வரும் என்றாலும் இங்கு வாங்கும் ஐயாயிரம் திர்கம் அவர்களுக்கு பெரிய பணமாக நினைத்தனர்,இங்கு துபாயில் vacation அனுப்புகையில் அங்கு கேரளம் சென்று சில தினங்கள் பணியில் அமர்வார், மீண்டும் விடுமுறைக்கு விண்ணப்பித்து மீண்டும் துபாய் கிளம்புவார், இதை நிறைய மலையாளி கல்ஃபர்கள் பதிவாகவே வைத்துள்ளனர்,நம் அரசு சட்டங்களும் இப்படி வளைப்பதற்கு தோதாகவே உள்ளன.

#பரத்கோபி,#மாதவி,#மம்மூட்டி,#மோகன்லால்,#நெடுமுடிவேணு,#சீனிவாசன்,#லைசன்ஸ்ராஜ்,#கல்ஃப்,#துபாய்,#ஷார்ஜா,#அக்கர
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

குறிச்சொற்கள் வைத்து தேடிப்படிக்க

சமூகம் (383) தமிழ் சினிமா (258) உலக சினிமாபார்வை (234) ஆஸ்கர் (160) கமல்ஹாசன் (130) மலையாளம் (89) சென்னை (82) கட்டிடக்கலை (80) கட்டுமானம் (73) ஹேராம் (54) வாஸ்து (47) கே.பாலசந்தர் (46) கலை (45) இசைஞானி (44) ஆன்மீகம் (39) உலக சினிமா (38) ஃப்ராடு (33) சினிமா (33) தமிழ்சினிமா (25) ஓவியம் (22) விமர்சனம் (22) மனையடி சாஸ்திரம் (21) இலக்கியம் (17) உலக சினிமா பார்வை (17) இசை (15) சினிமா விமர்சனம் (15) மோகன்லால் (15) திரைப்படம் (12) ரஜினிகாந்த் (12) அரசியல் (11) ஒளிப்பதிவு (11) அஞ்சலி (10) கோயன் பிரதர்ஸ் (10) பாலிவுட் (10) மோசடி (10) விருமாண்டி (10) சுஜாதா (9) இந்தியா (8) சத்யஜித் ரே (8) சரிதா (8) சுகுமாரன் (8) பாலு மகேந்திரா (8) மகாநதி (8) ஸ்ரீவித்யா (8) அயல் சினிமா (7) எம்ஜியார் (7) சிவாஜி கணேசன் (7) சீன வாஸ்து (7) ஆக்கம் (6) உலகசினிமா பார்வை (6) நடிப்பு (6) நட்பு (6) நூல் அறிமுகம் (6) மதுரை (6) அமீரகம் (5) கவிஞர் கண்ணதாசன் (5) சிபி மலயில் (5) திலகன் (5) தேவர் மகன் (5) நகைச்சுவை (5) பாரதிராஜா (5) மம்மூட்டி (5) மோகன் லால் (5) மோடி (5) இனப்படுகொலை (4) இளையராஜா (4) ஐவி சஸி (4) சுஹாசினி (4) ஜெயலலிதா (4) டார்க் ஹ்யூமர் (4) தமிழ் (4) நகர வடிவமைப்பு (4) நடிகர் திலகம் (4) நடைபயிற்சி (4) நவாஸுதீன் சித்திக்கி (4) பத்மராஜன் (4) பப்பேட்டா (4) பம்மல் (4) பரதன் (4) பரத்கோபி (4) பெங்காலி சினிமா (4) மீரா நாயர் (4) லாரி பேக்கர் (4) விருட்ச சாஸ்திரம் (4) ஆரோக்கியம் (3) எழுத்தாளர் (3) எழுத்தாளர் சுஜாதா (3) கவிதாலயா (3) சரத்பாபு (3) சிவகுமார் (3) ஜெயராம் (3) தாஸேட்டா (3) திருநீர்மலை (3) திரைவிமர்சனம் (3) துபாய் (3) தெலுங்கு சினிமா (3) நாயகன் (3) நெடுமுடிவேணு (3) பாரதியார் (3) புத்தக விமர்சனம் (3) மம்முட்டி (3) மரண தண்டனை (3) மலேசியா வாசுதேவன் (3) யேசுதாஸ் (3) ராஜேஷ் கண்ணா (3) லோஹிததாஸ் (3) வாகனம் (3) ஷோபா (3) ஸ்ரீதர் (3) ஸ்ரீதேவி (3) ஃப்ரென்சு சினிமா (2) அம்மா (2) ஆஸ்திரிய சினிமா (2) இனவெறி (2) இரானிய சினிமா (2) உலகம் (2) எம் எஸ் வி (2) ஏ.பி.நாகராஜன் (2) சத்யன் அந்திக்காடு (2) சமூக சேவை (2) சிந்தனை (2) சிறுகதை (2) சேரன் (2) ஜி.நாகராஜன் (2) ஜெயசூர்யா (2) ஜெயன் (2) டார்க்ஹ்யூமர் (2) திரை விமர்சனம் (2) தெலுங்கு (2) நாகராஜ் மஞ்சுளே (2) நிலம் (2) நுவார் (2) பக்தி இலக்கியம் (2) பாலகுமாரன் (2) பிஜேபி (2) பெட்ரோல் (2) மகாகவி (2) மகேந்திரன் (2) மதுவிலக்கு (2) ராஜா ரவிவர்மா (2) ராஜ்கபூர் (2) ரித்விக் கட்டக் (2) ருத்ரையா (2) ரோமன் பொலன்ஸ்கி (2) லதா மங்கேஷ்கர் (2) லோஹி (2) விஜயகாந்த் (2) விஜய்காந்த் (2) வித்யாசாகர் (2) வைரமுத்து (2) ஷோபனா (2) ஹிந்தி (2) ஹெல்மெட் (2) ஹேமமாலினி (2) A.K.லோஹிததாஸ் (1) ஆஸ்திரேலிய சினிமா (1) இன அழிப்பு (1) இன்ஸெஸ்ட் (1) இயக்குனர் சிகரம் (1) இஸரேலிய சினிமா (1) இஸ்ரேல் (1) எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி (1) எஸ்.எஸ்.வாசன் (1) எஸ்.பி.முத்துராமன் (1) ஏ.வின்செண்ட் (1) கங்கை அமரன் (1) கட்டுமானக்கலை (1) கட்டுரை (1) கதை (1) கம்யூனிஸ்ட் (1) கலை இயக்கம் (1) கே.ஜே.ஜேசுதாஸ் (1) கௌரவக் கொலை (1) க்வெண்டின் (1) சங்கராடி (1) சசி கபூர் (1) சந்தோஷ் சிவன் (1) சரிதா தேவி (1) சஷி கபூர் (1) சாதிவெறி (1) சாய்பு (1) சி.சு.செல்லப்பா (1) சிக்கனம் (1) சிரிப்பு (1) சிறுவர் சினிமா (1) சில்க் (1) சில்ஹவுட் (1) சிவாஜி (1) சீமா பிஸ்வாஸ் (1) ஜானகி (1) ஜிகிலோ (1) ஜீனத் அமன் (1) ஜூஹிசாவ்லா (1) ஜெஃப்ரி ரஷ் (1) ஜெயபாரதி (1) ஜெயப்ரதா (1) ஜேவியர் பர்டம் (1) டாக்மி 95 (1) டார்க் காமெடி (1) தஞ்சை பெரிய கோவில் (1) தண்டனை (1) துருக்கி சினிமா (1) தூக்கு தண்டனை (1) தெரு நாய் (1) நடிகர் நாசர் (1) நன்றி (1) நவீன இலக்கியம் (1) நாஜி (1) நார்வே சினிமா (1) நியோ நுவார் (1) நீதி (1) ப.சிங்காரம் (1) பஞ்சு அருணாச்சலம் (1) படுகொலை (1) பதேர் பாஞ்சாலி (1) பரதம் (1) பல்லாவரம் சந்தை (1) பான் நலின் (1) பாஸ்கர குரூப்பு (1) பாஸ்போர்ட் (1) பிசி ஸ்ரீராம் (1) பிஜு மேனன் (1) பீடோஃபீல் (1) புலமைப்பித்தன் (1) பூ அறிவோம் (1) பூஜா பட் (1) பூர்ணம் விஸ்வநாதன் (1) பூலான் தேவி (1) பெல்ஜிய சினிமா (1) பேசும்படம் (1) பேட்டி (1) பேரழிவு (1) போபால் (1) போர்வெல் மரணம் (1) போலந்து சினிமா (1) போலீஸ் (1) மக்கள் உயிர் (1) மஞ்சுளா (1) மன ஊனம் (1) மனமுறிவு (1) மரகதமணி (1) மராத்திய சினிமா (1) மருதகாசி (1) மருதம் (1) மறுமணம் (1) மிருகவதை (1) முகநூல் (1) மெயின் ஸ்ட்ரீம் சினிமா (1) மோனிகா பெலுச்சி (1) மௌசமி சேட்டர்ஜி (1) யூதர்கள் (1) ரகுவரன் (1) ரவீந்திரன் மாஷே (1) ராகுல் (1) ராகுல் போஸ் (1) ராஜாரவிவர்மா (1) ராஜீவ் (1) ராஜ்கிரண் (1) ராமச்சந்திர பாபு (1) ராவுத்தர் (1) ராஹுல் போஸ் (1) ரிச்சர்ட் அட்டன்போரோ (1) ரிதுபர்ன கோஷ் (1) ரிஷிகபூர் (1) ருமானியா (1) ரோமன் பொலஸ்கி (1) ரோமுலஸ் விட்டேகர் (1) லஞ்சம். (1) லாக்டவுன் (1) லூயி.ஐ.கான் (1) லூயிகான் (1) லைசென்ஸ்ராஜ் (1) வாணிஜெயராம் (1) வி.குமார் (1) விசாகப்பட்டினம் (1) விடுமுறை (1) விபத்து (1) விமான விபத்து (1) விம் வாண்டர்ஸ் (1) வீ.ஆர்.கிருஷ்ணயர் (1) வூடி ஹாரல்சன் (1) வேணு (1) வைக்கம் முகமது பஷீர் (1) ஷாஜி கருண் (1) ஷார்ஜா (1) ஷிண்ட்லர்ஸ் லிஸ்ட் (1) ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க் (1) ஸ்ரீப்ரியா (1) ஹிட்லர் (1) ஹேமா சவுத்ரி (1)