ஒரே பள்ளிக்குள் 48 நாடுகளிலிருந்து வந்த குழந்தைகள் ஒன்றாக அமர்ந்து படிக்கத் தொடங்கும்போது, அவர்கள் உண்மையில் ஒரு பாடத்தை மட்டும்தான் கற்றுக்கொள்கிறார்களா?
அல்லது ஒருவரை ஒருவர் அந்நியர்களாகப் பார்ப்பதை நிறுத்துவதற்கான கடினமான பாடத்தையும் கற்றுக்கொள்கிறார்களா?
இந்தக் கேள்வியைத்தான் 2010-ஆம் ஆண்டு வெளியான Strangers No More தனது நாற்பது நிமிட ஆவணப்பட வடிவில் மனிதர்களின் முகங்களைக் கொண்டு ஆராய்கிறது.
இஸ்ரேலின் டெல் அவிவில் உள்ள பியாலிக்-ரோசோகின் பள்ளிதான் இந்த ஆவணப்படத்தின் உலகம். வெவ்வேறு நாடுகள், மொழிகள், பண்பாடுகள், குடும்பப் பின்னணிகளிலிருந்து வந்த குழந்தைகள் ஒரே வகுப்பறைக்குள் சந்திக்கும் இடம் அது.
அவர்களின் பெற்றோர்கள் இஸ்ரேலுக்கு வேலை தேடி வந்த 300,000-க்கும் மேற்பட்ட பன்னாட்டு இடம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்களில் அடங்குகின்றனர்.
அவர்களில் சிலர் அரசின் அனுமதியுடன் வந்தவர்கள்; சிலர் ஆவணங்களின்றி வாழ்பவர்கள். இந்தப் பின்னணி குழந்தைகளின் வாழ்க்கையை வெறும் பள்ளிக் கல்வி என்ற எல்லைக்குள் வைத்திருக்க முடியாத அளவுக்கு சிக்கலானதாக மாற்றுகிறது.
கரேன் குட்மேன் மற்றும் கிர்க் சைமன் இயக்கிய இந்தப் படம் அந்தப் பெரும் சமூகப் பிரச்சினையை புள்ளிவிவரங்களின் வழியாக அணுகுவதில்லை.
அதற்குப் பதிலாக மூன்று மாணவர்களின் வாழ்க்கையை நெருக்கமாகப் பின்தொடர்கிறது.
இஸ்ரேலில் புதிய வாழ்க்கைக்குள் நுழைவது அவர்களுக்கு எளிதான அனுபவமாக இல்லை.
புதிய மொழி, புதிய சூழல், குடும்பங்களின் கடந்தகாலத் துயரங்கள் என ஒவ்வொரு குழந்தையும் பள்ளிக்குள் கொண்டு வருவது ஒரு புத்தகப்பையை மட்டும் அல்ல; தன்னுடன் வந்திருக்கும் ஒரு முழு வாழ்க்கையையே.
அதனால்தான் பள்ளி இந்த ஆவணப்படத்தில் ஒரு சாதாரண கல்வி நிறுவனமாகத் தோன்றுவதில்லை. வெளியில் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் அந்நியத்தன்மைக்கு மாறாக, வகுப்பறை மெதுவாக அவர்களுக்கு ஒரு பொதுவான இடமாக மாறுகிறது.
ஆரம்பத்தில் வேறுபாடுகளால் பிரிக்கப்பட்ட குழந்தைகள், ஒன்றாகக் கற்றுக்கொள்வதன் மூலமும் அன்றாட உறவுகளின் மூலமும் அந்த இடைவெளியை குறைத்துக்கொள்கிறார்கள்.
தலைப்பு குறிப்பிடும் “Strangers No More” என்ற நிலை திடீரென உருவாகவில்லை; பழக்கம், புரிதல், நட்பு ஆகியவற்றின் வழியாக அது படிப்படியாக உருவாகிறது.
திரைப்படத்தின் முக்கியமான பலம் இதில்தான் இருக்கிறது. இடம்பெயர்வு, வறுமை, ஆவணமின்மை, புதிய நாட்டில் வாழ்வதன் சிரமம் போன்ற பெரிய அரசியல் மற்றும் சமூகச் சொற்களை குழந்தைகளின் அனுபவங்களாக மாற்றுகிறது.
ஒரு குழந்தையின் தனிப்பட்ட போராட்டத்தைப் பார்க்கும்போது, புள்ளிவிவரமாகத் தோன்றிய “புலம்பெயர்ந்தோர்” என்ற சொல் முகமும் குரலும் கொண்ட மனித வாழ்க்கையாக மாறுகிறது.
அந்த மாற்றமே படத்தின் மனிதநேயப் பார்வைக்கு வலிமை சேர்க்கிறது.
படம் எடுக்கப்பட்ட பியாலிக்-ரோசோகின் பள்ளியின் உண்மையான சூழலையே கேமரா பின்தொடர்வதால், காட்சிகளுக்கு செயற்கையான நாடகத்தன்மை குறைகிறது.
சினிமாவுக்காக உருவாக்கப்பட்ட சம்பவங்களுக்குப் பதிலாக அங்கே ஏற்கெனவே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் குழந்தைகளின் உலகத்தை இயக்குநர்கள் கவனிக்கிறார்கள்.
Buddy Squires-ன் ஒளிப்பதிவு அந்த நெருக்கத்தைத் தக்கவைக்கிறது. பள்ளி ஒரு பெரிய சமூகத்தின் சிறிய பிரதிபலிப்பாகத் தோன்றும் அளவுக்கு காட்சிகள் மனிதர்களின் அன்றாட நடவடிக்கைகளில் கவனம் செலுத்துகின்றன.
நாற்பது நிமிடங்களே கொண்ட படமாக இருந்தாலும், அதன் கதை அமைப்பு சுருக்கமான செய்திப்படத்தைப் போல இல்லை. மூன்று மாணவர்களின் அனுபவங்களைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பது ஒரு முக்கியமான முடிவு.
அவர்களின் வாழ்க்கை வழியாக பள்ளியின் தன்மையும், இடம்பெயர்ந்த குடும்பங்களின் பின்னணியும், புதிய நாட்டில் தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும் போராட்டமும் ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன.
இதனால் தனிநபர் கதை மெதுவாக சமூகக் கதையாக விரிவடைகிறது.
இத்திரைப்படத்தின் மற்றொரு சிறப்பு, குழந்தைகளை வெறும் இரக்கத்திற்குரியவர்களாக சித்தரிக்காதது.
அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் கஷ்டங்கள் முக்கியமானவை என்றாலும், அவர்களின் வாழ்க்கை முழுவதும் துயரத்தால் நிரம்பியதாக படம் காட்டுவதில்லை.
பள்ளி அவர்களுக்கு புதிய வாய்ப்புகளையும் உறவுகளையும் உருவாக்குகிறது.
அந்நிய சூழலில் அவர்கள் தங்களுக்கான இடத்தை உருவாக்கிக் கொள்வதைப் பார்ப்பதால், படம் பரிதாபத்தைவிட மனிதர்களுக்கிடையேயான தொடர்புக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது.
2010 செப்டம்பர் 24 அன்று மேற்கு ஹாலிவுட்டில் உள்ள Laemmle Theatres Sunset 5 திரையரங்கில் படம் முதன்முதலாகத் திரையிடப்பட்டது.
பின்னர் 2011-ஆம் ஆண்டுக்கான ஆஸ்கர் பரிந்துரைக்கப்பட்ட குறும்படத் தொகுப்பின் வழியாக உலகின் பல நகரங்களில் திரையிடப்பட்டது.
2011 ஜனவரி 25 அன்று 83-வது அகாடமி விருதுகளில் சிறந்த ஆவணப்படக் குறும்படப் பிரிவுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
பிப்ரவரி 27 அன்று நடைபெற்ற விருது விழாவில் அந்தப் பிரிவில் வெற்றியடைந்தது. பின்னர் HBO-வில் 2011 டிசம்பர் 5 அன்று தொலைக்காட்சியில் அறிமுகமானது.
இந்த விருது படத்தின் முக்கியத்துவத்தை உறுதிப்படுத்தினாலும், அதன் மதிப்பு விருதில் மட்டும் இல்லை. மிகப் பெரிய அரசியல் பிரச்சினையை மிகச் சிறிய மனித உறவுகளின் வழியாகச் சொல்வதே இதன் திரைப்படத் தன்மை.
நாடுகள், எல்லைகள், குடியேற்றச் சட்டங்கள் போன்றவை பெரியவர்களின் உலகத்தை நிர்ணயிக்கின்றன;
ஆனால் குழந்தைகள் ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்கும் தருணத்தில் அந்த எல்லைகள் வேறு விதமாகச் செயல்படத் தொடங்குகின்றன.
ஒரே மேசையில் அமர்வதும், ஒன்றாகக் கற்றுக்கொள்வதும், ஒருவருடைய வாழ்க்கையை மற்றொருவர் அறிந்துகொள்வதும் அந்தப் பிரிவுகளுக்கு எதிரான அமைதியான பதிலாக மாறுகின்றன.
Strangers No More நீளமான ஆவணப்படம் அல்ல; ஆனால் அதன் கேள்வி நீளமானது. ஒரு குழந்தை பிறந்த நாட்டைத் தாண்டி வேறொரு நாட்டில் வளரும்போது, அவனை அங்கே “வெளியாள்” என்று தீர்மானிப்பது யார்? அந்த அடையாளத்தை மாற்றுவதற்கான முதல் இடம் அரசியல் மேடை அல்ல, ஒரு பள்ளி வகுப்பறையாக இருக்க முடியுமா?
படத்தின் நாற்பது நிமிடங்கள் இந்தக் கேள்விகளுக்கு பிரசங்கம் செய்யாமல் மனிதர்களின் வாழ்க்கையிலேயே பதிலைத் தேடுகின்றன.
அதனால்தான் இந்த ஆவணப்படம் ஒரு பள்ளியைப் பற்றிய திரைப்படமாகத் தொடங்கி, மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் உருவாக்கும் தூரத்தைப் பற்றிய திரைப்படமாக மனதில் தங்குகிறது.
அந்நியத்தன்மை பிறப்பிலேயே நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒன்று அல்ல; சந்திப்பு, புரிதல், பகிர்வு ஆகியவற்றால் அது கரையக்கூடியது என்பதை பெரிய அரசியல் முழக்கமின்றி காட்டும் அமைதியான படைப்பாக Strangers No More நிற்கிறது.
#கீதப்ப்ரியன்ஆஸ்கர்
#ஆஸ்கர்இரண்டாம்நூறு
#கீதப்ப்ரியன்ஆவணப்படம்
