2017-ஆம் ஆண்டு வெளியான 'கால் மீ பை யுவர் நேம்' (Call Me by Your Name) திரைப்படம், வட இத்தாலியின் ஒரு கிராமப்புறப் பின்னணியில் 17 வயது இளைஞன் எலியோவிற்கும், அவனது தந்தையின் ஆராய்ச்சி உதவியாளர் மாணவரான 24 வயது அமெரிக்க இளைஞன் ஆலிவருக்கும் இடையே மலரும் ஆழமான கோடைகாலக் காதலைப் பேசும் தனித்துவமான படைப்பு.
ஆண்ட்ரே அசிமானின் நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டு, மனித உணர்வுகளின் ஆழத்தையும், பிரிவின் துயரத்தையும், அடையாளத் தேடலையும் மிக அழகாக எதார்த்தத்துடன் விவரிக்கும் ஒரு சிறந்த சுயதேடல் கதையாக இப்படம் உலகளவில் கொண்டாடப்படுகிறது.
'கால் மீ பை யுவர் நேம்' திரைப்படத்தின் அடிநாதம் மனித உணர்வுகளின் ஆழத்தையும், அதன் போக்கையும் எவ்விதக் கட்டுப்பாடும் இன்றி அப்படியே ஏற்கும் உன்னதமான மனநிலைதான்.
வலியைத் தவிர்க்கிறேன் என்ற பெயரில் நம் உணர்வுகளை நாமே கொன்றுவிடக் கூடாது என்பதே இதன் முதன்மையான தத்துவம்.
ஏமாற்றத்திற்கும் பிரிவின் துயரத்திற்கும் பயந்து, தங்களின் உண்மையான காதலையோ அல்லது ஈர்ப்பையோ மனிதர்கள் வெளிப்படுத்தாமல் மூடி மறைத்துவிடுகிறார்கள்.
ஆனால், வேதனையிலிருந்து தப்பிக்க நம் இதயத்தையும் உடலையும் நாம் சுருக்கிக் கொண்டே போனால், காலப்போக்கில் அடுத்தவருக்குக் கொடுப்பதற்கு நம்மிடம் அன்பு என்று எதுவும் இல்லாமல் போய்விடும்.
துக்கமாக இருந்தாலும் சரி, சந்தோஷமாக இருந்தாலும் சரி, அதை அப்படியே முழுமையாக அனுபவிப்பதே வாழ்க்கையின் ஆகச்சிறந்த வடிவம் என்பதை இப்படம் உணர்த்துகிறது.
அடுத்ததாக, இது ஒரு பதின்பருவ இளைஞன் தனக்குள் இருக்கும் விருப்பங்கள் என்ன, தன் பாலின ஈர்ப்பு எத்தகையது என்று தன்னைத்தானே கண்டறியும் ஒரு சுயதேடல் பயணமாகும்.
தனக்கு நேரும் குழப்பங்கள், பயம், ஆர்வம், பொறாமை மற்றும் எல்லையற்ற ஏக்கம் ஆகியவற்றை அந்த வயதிற்கே உரிய இயல்போடு எதிர்கொள்வதை இது காட்டுகிறது.
அதேபோல், இந்தக் காதல் கதைக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட கோடைகாலக் கால எல்லை இருக்கிறது. காலம் மிக வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதும், இன்னும் சில நாட்களில் இந்த வசந்தம் முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்பதும் தெரிந்தே காதலிக்கும்போது, அந்தப் பிரிவின் பயமே அவர்களின் காதலை இன்னும் தீவிரமானதாக மாற்றுகிறது.
சமூகம் மற்றும் சூழ்நிலை போன்ற வெளிப்புறக் காரணிகளுக்காக நாம் வாழும் ஒரு 'நிஜ வாழ்க்கை' ஒருபுறம், நமக்குப் பிடித்தமான, ஆனால் வாழ முடியாமல் மனதிற்குள் புதைத்து வைத்திருக்கும் ஒரு 'கற்பனை வாழ்க்கை' மறுபுறம் என, இந்த இரண்டு இணையான பாதைகளுக்குள் சிக்கித் தவிக்கும் மனித மனங்களின் மௌனமான தவிப்பே இப்படத்தின் ஒட்டுமொத்த அடிநாதமாக ஒலித்து நம்மை உருக வைக்கிறது.
இப்படத்தில் எலியோ பெர்ல்மேனாக திமோதி சலமேவும், ஆலிவராக ஆர்மி ஹேமரும் முதன்மைக் கதாபாத்திரங்களில் தங்களின் மிகச்சிறந்த நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். இவர்களுடன் எலியோவின் பெற்றோர்களாக மைக்கேல் ஸ்டல்பர்க் (தந்தை), அமிரா காசர் (தாய்) ஆகியோரும், எலியோவின் தோழியாக எஸ்தர் காரெல் (மார்சியா) என்பவரும் தங்களின் முதிர்ச்சியான பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளனர்.
இத்திரைப்படத்தை இத்தாலிய இயக்குநர் லூகா குவாடானினோ இயக்கியுள்ளார். உணர்ச்சிகளின் ஓட்டம் தடைபடாமல் இருக்க, கதையின் காலவரிசைப்படியே (Chronological order) காட்சிகளைப் படமாக்கியதுடன், நடிகர்களிடமிருந்து மிக இயல்பான நடிப்பை வாங்கிக் குறைவான டேக்குகளில் காட்சிகளை நகர்த்திய இவரது நுட்பமான இயக்கம் உலகளவில் விமர்சகர்களால் பெரிதும் பாராட்டப்பட்டது.
இப்படத்தின் ஒளிப்பதிவை சாயம்பூ முக்திப்ரோம் கையாண்டுள்ளார். டிஜிட்டல் முறையைத் தவிர்த்து, 35 மிமீ செல்லுலாய்ட் பிலிம் மற்றும் ஒரே ஒரு லென்ஸை மட்டுமே பயன்படுத்தி, 1980-களின் இத்தாலியக் கோடைகாலச் சூழலைத் தன் கேமராவிற்குள் கடத்தினார்.
படப்பிடிப்பு சமயத்தில் பெய்த பலத்த மழையையும் பொருட்படுத்தாமல், செயற்கை விளக்குகளைக் கொண்டு வெயில் காலத்துக்கே உரிய அந்தத் தனித்துவமான வண்ண அமைப்பை (Color Palette) இவர் உருவாக்கிய விதம் அற்புதம்.
இப்படத்தின் இசையை இயக்குநரே தேர்ந்தெடுத்தார். எலியோவின் பியானோ ஆர்வத்தோடு இசையை இணைத்ததோடு, அமெரிக்கப் பாடகர் சுஃப்ஜான் ஸ்டீவன்ஸ் இப்படத்திற்காக வழங்கிய 'மிஸ்டரி ஆஃப் லவ்' மற்றும் 'விஷியன்ஸ் ஆஃப் கிடியான்' போன்ற பாடல்கள் படத்தின் உணர்வுகளை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் சென்றன.
இவர்களுடன் ஜான் ஆடம்ஸ், ரியூயிச்சி சகாமோட்டோ ஆகியோரின் பாரம்பரிய இசையும், 80-களின் பாப் பாடல்களும் பின்னணியில் பயன்படுத்தப்பட்டன.
இப்படம் 90-வது ஆஸ்கார் விருதுகளில் சிறந்த தழுவல் திரைக்கதைக்கான (ஜேம்ஸ் ஐவரி) விருதை வென்றதுடன், சிறந்த படம், சிறந்த நடிகர் (திமோதி சலமே) உட்பட நான்கு பிரிவுகளில் பரிந்துரைகளைப் பெற்றது.
மேலும் பாஃப்டா (BAFTA) விருதையும், இண்டிபெண்டண்ட் ஸ்பிரிட் விருதுகளில் சிறந்த ஒளிப்பதிவு மற்றும் சிறந்த நடிகருக்கான விருதுகளையும் வென்று சாதனை படைத்தது.
எலியோ தன் காதலை ஆலிவரிடம் முதன்முதலாக வெளிப்படுத்தும் அந்த முக்கியமான காட்சி, ஒரு பெரிய சதுக்கத்தில் எடிட்டிங் கட்ஸ் ஏதுமின்றி ஒரே நீளமான ஷாட்டில் எடுக்கப்பட்டது. இதற்காக மிக நீளமான கேமரா டிராக் அமைக்கப்பட்டு, உணர்ச்சிகளின் ஓட்டம் தடைபடாமல் இருக்க வழிவகை செய்யப்பட்டது.
படத்தின் இறுதி காட்சியில் எலியோ நெருப்புத் தணலின் முன்னால் அமர்ந்து அழும் நான்கு நிமிடக் காட்சியைப் படமாக்கிய போது, கேமராவிற்குப் பின்னால் இயக்குநரோ அல்லது ஒளிப்பதிவாளரோ இல்லை. கேமராவை அப்படியே செட் செய்துவிட்டு அனைவரும் வெளியேறிவிட, நடிகர் திமோதி சலமே தனது காதில் ஒலித்த 'விஷன்ஸ் ஆஃப் கிடியான்' என்ற பாடலின் இசையைக் கேட்டுக்கொண்டே அந்தத் தனிமையில் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தினார்.
திரைப்படத்தின் தலைப்பான 'கால் மீ பை யுவர் நேம்' என்பது ஆரம்பத்தில் வராமல், படத்தின் இறுதி காட்சி திரையில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போதுதான் முதன்முதலாகத் தோன்றும்.
பாடினோ சதுக்கத்தில் உள்ள ஒரு போர் நினைவிடத்தின் முன்பு ஆர்மி ஹேமர் நடனமாடும் காட்சியைப் படமாக்குவது அவருக்குப் பெரும் சவாலாக இருந்தது. வசனப் பதிவிற்காக இசையை முழுமையாகக் குறைத்துவிட்டு, வெறும் சத்தத்தை மட்டுமே ஒலிக்கவிட்டு, 50 துணை நடிகர்களுக்கு முன்னால் அவர் ஆட வேண்டியிருந்தது.
ஆர்மி ஹேமர் தனது வாழ்க்கையிலேயே நடித்த மிக கடினமான காட்சி இதுதான் எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
டிஜிட்டல் முறையில் எடுப்பதை விட செலவு அதிகமானாலும், படத்தின் கால விண்டேஜ் தன்மையைக் கூட்டுவதற்காக 35 மிமீ செல்லுலாய்ட் பிலிம் மற்றும் ஒரே ஒரு லென்ஸைப் பயன்படுத்தி மட்டுமே இப்படம் முழுமையாகப் படமாக்கப்பட்டது.
எலியோவிற்கும் ஆலிவருக்குமான ஒரு தீவிரமான காட்சியைப் படமாக்கி முடித்ததும், நடிகர்களின் நடிப்பு தந்த தாக்கத்தால் உணர்ச்சிவசப்பட்ட ஒளிப்பதிவாளர் சாயம்பூ, கேமராவை விட்டுவிட்டு அறையின் ஒரு மூலையில் நின்று அழுதார்.
படத்தொகுப்புப் பணிகள் ஜூன் மற்றும் ஜூலை மாதங்களுக்குள், வெறும் ஒரே மாதத்தில் மிக வேகமாக முடிக்கப்பட்டன. படத்தின் முதல் எடிட்டிங் வடிவம் 3 மணி நேரம் 20 நிமிடங்களாக இருந்தது, பின்னர் அது 2 மணி நேரம் 10 நிமிடங்களாகக் குறைக்கப்பட்டது.
இத்திரைப்படத்திற்கு இசையின் மூலமாக ஒரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான கதைகூறலை உருவாக்க இயக்குநர் லூகா குவாடானினோ விரும்பினார். பியானோ வாசிப்பதிலும், இசையை மாற்றி அமைப்பதிலும் ஆர்வம் கொண்ட எலியோவின் கதாபாத்திரத் தன்மையோடு இந்த இசை மிகவும் நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்தது.
இதற்காக அமெரிக்கப் பாடகர் சுஃப்ஜான் ஸ்டீவன்ஸை அணுகியபோது, அவர் படத்தின் பின்னணிக்குக் குரல் கொடுக்க மறுத்துவிட்டார், ஆனால் படத்திற்காக 'மிஸ்டரி ஆஃப் லவ்' மற்றும் 'விஷன்ஸ் ஆஃப் கிடியான்' உள்ளிட்ட மூன்று அற்புதமான பாடல்களைத் தந்தார்.
படப்பிடிப்பு தொடங்குவதற்கு சில நாட்களுக்கு முன்பே இந்த பாடல்கள் கிடைத்துவிட்டதால், இயக்குநர் படப்பிடிப்பு தளத்திலேயே நடிகர்களுடன் இணைந்து இதைக் கேட்டு ரசித்தார்.
திரைப்படம் சண்டான்ஸ் திரைப்பட விழாவில் முதன்முதலாகத் திரையிடப்பட்டபோது, அங்கு வந்திருந்த பார்வையாளர்களிடம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்று எழுந்து நின்று பாராட்டும் கௌரவத்தைப் பெற்றது.
அதைத்தொடர்ந்து நியூயார்க் திரைப்பட விழாவில் இப்படம் திரையிடப்பட்டபோது, அந்த விழாவின் வரலாற்றிலேயே மிக நீண்ட பாராட்டுதலாகத் தொடர்ந்து 10 நிமிடங்கள் ஒட்டுமொத்த அரங்கும் கைதட்டல்களால் அதிர்ந்தது.
வெறும் 3.4 மில்லியன் டாலர் என்ற மிகக் குறைந்த பட்ஜெட்டில் தயாரிக்கப்பட்ட இத்திரைப்படம், உலகளவில் 41.9 மில்லியன் டாலர்களை வசூலித்து மிகப்பெரிய வணிக ரீதியான சாதனையைப் படைத்தது.
ஆஸ்கார் விருதுகளில் சிறந்த படம், சிறந்த நடிகர் உட்பட நான்கு பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட இப்படம், சிறந்த தழுவப்பட்ட திரைக்கதைக்கான ஆஸ்கார் விருதை வென்றது.
இதன் மூலம் திரைக்கதை ஆசிரியர் ஜேம்ஸ் ஐவரி, ஆஸ்கார் வரலாற்றிலேயே போட்டிப் பிரிவில் விருது வென்ற மிக வயதான நபர் (89 வயது) என்ற வரலாற்றுப் பெருமையைப் பெற்றார்.
இப்படத்தின் விளம்பரத்திற்காக ஆர்மி ஹேமரும் திமோதி சலமேயும் பாரில் நடனமாடும் ஒரு சிறிய காட்சி வெளியிடப்பட்டு இணையத்தில் பெரும் வைரலாக மாறியதுடன், அந்தப் பாடலும் இசைத்தளங்களில் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது.
உலகளவில் விமர்சகர்களின் டாப் 10 பட்டியல்களில் இப்படம் இடம்பிடித்ததுடன், 21-ஆம் நூற்றாண்டின் ஆகச்சிறந்த காதல் திரைப்படங்களில் ஒன்றாகவும் இது அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.
திரைப்படத்தின் உலகளாவிய வெற்றிக்குப் பிறகு, அதன் ரசிகர்கள் படத்தின் படப்பிடிப்பு நடந்த இத்தாலியின் கிரீமா நகரத்திற்குச் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொள்வதை ஒரு வழக்கமாகவே மாற்றிக்கொண்டனர்.
இதனால் அந்த நகரமும் ரசிகர்களுக்காக அதிகாரப்பூர்வமான சுற்றுலா வழிகாட்டல்களை வழங்கத் தொடங்கியது.
இப்படத்தின் அடுத்த பாகத்தை எடுப்பது குறித்து இயக்குநர் லூகா குவாடானினோ தொடக்கத்திலிருந்தே பல திட்டங்களை வைத்திருந்தார்.
எலியோ மற்றும் ஆலிவர் வயது முதிர்வதைக் காட்டும் வகையில், ஐந்து பாகங்கள் வரை எடுக்கலாம் என்று அவர் விரும்பினார். மேலும், அடுத்த பாகத்தின் கதையை 1990-களின் பின்னணியில், பெர்லின் சுவர் வீழ்ச்சி மற்றும் கம்யூனிசத்தின் வீழ்ச்சி போன்ற அரசியல் மாற்றங்களோடு இணைக்கவும் திட்டமிட்டார்.
நாவலாசிரியர் ஆண்ட்ரே அசிமானும் இதன் தொடர்ச்சியாக 'ஃபைண்ட் மீ' என்ற புதிய நாவலை எழுதினார்.
தொடக்கத்தில் நடிகர்கள் திமோதி சலமே மற்றும் ஆர்மி ஹேமர் இருவரும் அடுத்த பாகத்தில் நடிக்க ஆர்வம் காட்டினர். ஆனால், திரைக்கதை ஆசிரியர் ஜேம்ஸ் ஐவரி இந்தத் தொடர் பாகங்கள் எடுக்கும் யோசனையை மறுத்தார்.
பின்னர், நடிகர் ஆர்மி ஹேமர் மீது எழுந்த சில கடுமையான தனிப்பட்ட புகார்கள் மற்றும் சர்ச்சைகள் காரணமாக அவர் பல படங்களிலிருந்து நீக்கப்பட்டார். இது படத்தின் அடுத்த பாகம் உருவாவதற்கான சாத்தியக்கூறுகளைப் பெரிதும் பாதித்தது.
அதனைத் தொடர்ந்து, இயக்குநர் லூகாவும் தனது முன்னுரிமைகள் மாறிவிட்டதாகக் கூறி, அடுத்த பாகம் எடுக்கும் திட்டத்தைத் தற்காலிகமாகக் கைவிட்டார்.
ராட்டன் டொமாட்டோஸ்' இணையதளத்தில் 95 சதவீத நேர்மறை விமர்சனங்களைப் பெற்று, 2017-ஆம் ஆண்டின் மிகச்சிறந்த ஒருபால் காதல் திரைப்படமாக இது கொண்டாடப்பட்டது.
திரைப்படத் தரவரிசைகளில் இன்றும் 21-ஆம் நூற்றாண்டின் ஆகச்சிறந்த 100 திரைப்படங்களின் பட்டியலில் இப்படம் ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பிடித்து, உலகெங்கும் உள்ள சினிமா ரசிகர்களின் நெஞ்சில் நீங்கா இடம் பெற்றுள்ளது.
============================
படத்தின்மறுநாள்
1983-ஆம் ஆண்டு கோடைகாலத்தில், வட இத்தாலியின் ஒரு கிராமப்புறப் பகுதியில் வசிக்கும் 17 வயது யூத இளைஞனான எலியோ பெர்ல்மேனின் வாழ்க்கையிலிருந்து இந்த அழகான கதை தொடங்குகிறது.
எலியோவின் தந்தை ஒரு தொல்லியல் துறை பேராசிரியர். அவர் தனது கல்விப் பணிகளுக்கு உதவியாகவும், தன் புத்தகப் பிரதிகளைத் திருத்தவும் ஆலிவர் என்ற 24 வயது அமெரிக்க யூத பட்டதாரி மாணவரை அந்த கோடைகாலத்தில் தங்கள் வீட்டில் தங்கிப் படிக்க அழைக்கிறார்.
புத்தகங்கள் வாசிப்பதிலும், இசை அமைப்பதிலும் ஆர்வம் கொண்ட உள்முக சிந்தனையாளரான எலியோவிற்கு, எல்லோரையும் எளிதில் கவரும் குணம் கொண்ட ஆலிவரைப் பார்த்தபோது தங்களுக்குள் எந்த ஒற்றுமையும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.
எலியோ தனது கோடைகாலத்தைக் கதைகள் படித்தும், பியானோ வாசித்தும், தன் சிறுவயதுத் தோழிகளான சியாரா மற்றும் மார்சியாவுடன் சுற்றியும் கழித்து வருகிறான்.
ஒருமுறை கைப்பந்து விளையாட்டின் போது ஆலிவர் எலியோவின் முதுகைத் தொட, எலியோ அதைத் தட்டிவிடுகிறான்.
ஆனால், ஆலிவர் சியாராவை முத்தமிடுவதைப் பார்க்கும்போது எலியோவிற்குள் ஒரு பொறாமை எட்டிப்பார்க்கிறது.
நாட்கள் செல்லச் செல்ல, எலியோவும் ஆலிவரும் நகருக்குள் நீண்ட தூரம் உலாச் செல்வது, எலியோவின் தந்தையுடன் தொல்லியல் பயணங்களுக்குச் செல்வது என ஒன்றாக அதிக நேரம் செலவிடுகிறார்கள்.
எலியோவிற்குள் ஆலிவர் மீதான ஈர்ப்பு நாளுக்கு நாள் அதிகமாகிறது. ஒருமுறை ஆலிவர் இல்லாத நேரத்தில் அவனது அறைக்குள் ரகசியமாக நுழைந்து அவனது ஆடைகளை மோப்பம் பிடிக்கும் அளவிற்கு அந்த ஈர்ப்பு வளர்கிறது.
இறுதியில், எலியோ தன் காதலை ஆலிவரிடம் வெளிப்படுத்துகிறான். ஆனால் ஆலிவரோ, நாம் இது போன்ற விஷயங்களைப் பேசக் கூடாது என்று கூறி விலகுகிறான்.
பின்னர் ஒரு தனிமையான இடத்தில் இருவரும் தங்கள் முதல் முத்தத்தைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள். ஆனாலும், இந்த உறவை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல ஆலிவர் தயங்குவதால், இருவருக்கும் இடையே சில நாட்கள் பேச்சற்ற மௌனம் நிலவுகிறது.
இந்த இடைவெளியில், எலியோ மார்சியாவுடன் டேட்டிங் சென்று அவளுடன் உடலுறவு கொள்கிறான். ஆனால் அவனால் ஆலிவரை மறக்க முடியவில்லை.
ஆலிவருடனான மௌனத்தை உடைக்க எலியோ அவனுக்கு ஒரு கடிதம் எழுத, ஆலிவரும் அதற்குப் பதில் எழுதி நள்ளிரவில் சந்திக்கும்படி அழைக்கிறான். அந்த நள்ளிரவில் இருவரும் முதன்முதலாக ஒன்றாக இணைகிறார்கள்.
அந்தப் பரவசத்திற்குப் பிறகு ஆலிவர் எலியோவிடம், "உன் பெயரை எனக்கு வை, என் பெயரை உனக்கு வைக்கிறேன்" (Call me by your name and I'll call you by mine) என்று அன்போடு கூறுகிறான்.
மறுநாள் காலையில் எலியோவிற்குள் ஒரு சிறிய குழப்பம் ஏற்படுகிறது. தனது பாலியல் இச்சையை ஒரு பீச் பழத்தின் மூலம் தீர்த்துக்கொள்ள முயல்கிறான்.
அதை ஆலிவர் பார்த்துவிடும்போது, தங்களுக்கான நேரம் மிகக் குறைவாக இருப்பதை நினைத்து எலியோ அழுதுவிடுகிறான்.
இதற்கிடையில், மூன்று நாட்களாகத் தன்னைத் தொடர்புகொள்ளாத எலியோவை மார்சியா நேரில் சந்திக்கிறாள். ஆனால் எலியோ அவளிடம் அலட்சியமாக நடந்துகொண்டு அவளது மனதைக் காயப்படுத்துகிறான்.
ஆலிவர் அமெரிக்கா திரும்பும் நாட்கள் நெருங்குவதை எலியோவின் பெற்றோர் கவனிக்கிறார்கள். இருவருக்குள்ளும் இருக்கும் ஆழமான பிணைப்பைப் புரிந்துகொள்ளும் அவர்கள், ஆலிவர் கிளம்புவதற்கு முன்பு இருவரும் சேர்ந்து பெர்காமோ நகரத்திற்குச் சுற்றுலா செல்லுமாறு பரிந்துரைக்கிறார்கள்.
அங்கு இருவரும் மூன்று நாட்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் காதலோடும் கழிக்கிறார்கள். ஆலிவர் இரயிலேறி அமெரிக்கா சென்றதும், எலியோ தாங்க முடியாத துயரத்துடன் இரயில் நிலையத்திலிருந்து தன் தாயை அழைத்துத் தன்னை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லும்படி அழுதுகொண்டே கேட்கிறான்.
எலியோவின் நிலையைப் புரிந்துகொள்ளும் மார்சியா, அவனது உணர்வுகளுக்கு மதிப்பு கொடுத்து என்றும் அவனுக்கு நல்ல தோழியாக இருக்க விரும்புவதாகக் கூறுகிறாள்.
மகனின் பெரும் சோகத்தைக் காணும் தந்தை அவனிடம் பேசி, "உங்களுக்குள் இருந்த பிணைப்பு மிகவும் அரிதானது. என் வாழ்க்கையில் இப்படி ஒரு காதல் கிடைக்கவில்லை, அதை நினைத்து நான் உன்னைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படுகிறேன். உனது இதயத்தை மூடிக்கொள்ளாமல், இன்னும் பல அனுபவங்களுக்காக அதைத் திறந்து வை" என்று கூறி ஆறுதல் படுத்துகிறார்.
அதே ஆண்டு யூதர்களின் ஹனுக்கா பண்டிகையின் போது, ஆலிவர் அமெரிக்காவிலிருந்து எலியோவின் குடும்பத்திற்குத் தொலைபேசியில் அழைக்கிறான். தான் கடந்த சில வருடங்களாகப் பழகி வந்த ஒரு பெண்ணுடன் தனக்குத் திருமணம் நிச்சயம் ஆகியுள்ள செய்தியை அவன் அறிவிக்கிறான்.
அப்போது எலியோ பழைய நினைவுகளுடன் ஆலிவரைத் தன் சொந்தப் பெயரால் எலியோ என்று அழைக்க, ஆலிவரும் மறுமுனையில் அவனைத் தன் பெயரால் ஆலிவர் என்று கூப்பிட்டு, "எனக்கு இன்னும் எல்லாமே நினைவிருக்கிறது" என்று உருகுகிறான்.
அந்த அழைப்பிற்குப் பிறகு, பெற்றோரும் வீட்டுப் பணியாளர்களும் இரவு உணவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருக்க, எலியோ வீட்டின் நெருப்பு மூட்டும் இடத்தின் அருகே அமர்ந்து, எரியும் தணலைப் பார்த்தபடி தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு பழைய நினைவுகளில் மூழ்குகையில் படம் நிறைகிறது.
திமோதி சலமே எலியோவாகவும், ஆர்மி ஹேமர் ஆலிவராகவும், மைக்கேல் ஸ்டல்பர்க் எலியோவின் தந்தையாகவும், அமிரா காசர் எலியோவின் தாயாகவும் (அனெல்லா) நடித்துள்ளனர். எஸ்தர் காரெல் மார்சியாவாகவும், விக்டோரி டு பாய்ஸ் சியாராவாகவும் தங்கள் பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளனர்.
இப்படம் சொல்லும் செய்தி இதுதான்: "துக்கமாக இருந்தாலும் சரி, ஏமாற்றமாக இருந்தாலும் சரி, வலிகளுக்குப் பயந்து உங்கள் உணர்வுகளைக் கொன்றுவிடாதீர்கள்; அதை முழுமையாக எதிர்கொண்டு வாழுங்கள்."என்பதே.
மனிதர்களாகிய நாம் பல நேரங்களில் பிரிவின் துயரத்திற்கும், காதலின் தோல்விக்கும் பயந்து, நம் இதயத்தை யாருக்கும் திறக்காமல் பூட்டி வைத்துக் கொள்கிறோம். வலியைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதற்காக எதையுமே முழுமையாக அனுபவிக்காமல், உணர்ச்சியற்ற ஒரு வாழ்க்கையை வாழத் தொடங்கிவிடுகிறோம்.
வலிகளும் வேதனைகளும் கூட நாம் உயிருடன் இருக்கிறோம் என்பதற்கான அடையாளங்கள் தான். அந்த வலியைத் தவிர்க்க நினைத்தால், மகிழ்ச்சியையும் நாம் இழக்க நேரிடும்.
அதேபோல், பிள்ளைகளின் உணர்வுகளைப் பெற்றோர்கள் எவ்வித நிபந்தனையுமின்றி அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற செய்தியையும் இப்படம் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.
சமூகம் என்ன சொல்லும் என்று பார்க்காமல், தன் பிள்ளையின் மனப் போராட்டத்தைப் புரிந்து கொண்டு, அவனது காதலைத் தூய்மையான கண்ணோட்டத்துடன் ஏற்கும் ஒரு தந்தையின் பாத்திரம், ஒவ்வொரு மனிதருக்குள்ளும் இருக்க வேண்டிய ஆகச்சிறந்த அன்பிற்கு உதாரணமாகக் காட்டப்படுகிறது.
காலம் மிகக் குறுகியது; அதில் நேரும் காதலோ, பிரிவோ, வலியோ எதுவாக இருந்தாலும் அதை மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொண்டு, இதயத்தை எப்போதும் மூடிவிடாமல் நேசிப்பதற்கேற்ப திறந்து வைக்க வேண்டும் என்பதுதான் இப்படம் நமக்குத் தரும் உன்னதமான செய்தி.
