மனித இயல்பின் விசித்திரங்களையும், சந்தேகத்தின் கொடூரத்தையும் ஒரு சிறிய தங்குமிடத்தின் எல்லைக்குள் வைத்து ஆராயத் துணியும் ஒரு படைப்பு எப்படிப்பட்ட அனுபவத்தைத் தரும்?
1966-இல் வெளியான 'யாருக்காக அழுதான்' திரைப்படம், தமிழ் சினிமா அதுவரை கண்டு வந்த வழக்கமான வணிகச் சூத்திரங்களை உடைத்து எறிந்த ஒரு அபூர்வமான படைப்பாகும்.
எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன் தனது சொந்த நாவலைத் தானே திரைப்படமாக மாற்றியமைத்த விதம், திரையரங்கில் பார்வையாளர்களை ஒரு பதற்றமான சூழலுக்குள் அழைத்துச் செல்கிறது.
நாவலில் இருந்த கனகசபை என்ற கதாபாத்திரத்தை வெட்டி நீக்கி ஜோசப் கதாபாத்திரத்தின் மீது கவனம் குவித்து திரைக்கதை எழுதியுள்ளார்,பின்னாளில் கே.பாலசந்தர் இயக்கத்தில் வெளியான எதிர்நீச்சல் இதன் நீட்சியே ஆகும்.
சமூகத்தில் எளிய மனிதர்கள் எவ்வாறு பார்க்கப்படுகிறார்கள், எளிய மனிதர்களின் மௌனம் எத்தகைய வலிமையைக் கொண்டது என்பதைப் பற்றிய ஆழமான சிந்தனையை இந்தப் படம் தூண்டுகிறது.
திரைப்படத்தின் மாபெரும் பலம் அதன் நுட்பமான கதை சொல்லும் முறையிலும் கதாபாத்திர அமைப்பிலும்தான் உள்ளது.
மனவளர்ச்சி குன்றிய எளிய ஊழியரான ஜோசப் (நாகேஷ்), அந்த விடுதியின் உரிமையாளர் (டி. எஸ். பாலையா), விடுதியில் தங்கியிருக்கும் ஒரு பெண் (கே. ஆர். விஜயா), குடித்துவிட்டு வரும் வாடிக்கையாளரான சைட் (வஹாப் காஷ்மீரி) மற்றும் விடுதியின் தலைமைச் சமையல்காரரான நாயுடு (எஸ். வி. சகஸ்ரநாமம்) என ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் மிகவும் யதார்த்தமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.
வழக்கமாக நகைச்சுவை வேடங்களில் ரசிகர்களைக் களிப்பில் ஆழ்த்தும் முதன்மை நாயகன், இதில் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு தீவிரமான உணர்ச்சிப் பரிமாணத்தை வெளிப்படுத்தியிருப்பது இப்படத்திற்கு மிகப்பெரிய பலம் சேர்க்கிறது.
வார்த்தைகளை விடவும் உடலசைவுகள், பார்வைகள் மற்றும் மௌனத்தின் மூலமே உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தும் திரைப்பட மொழியை இயக்குநர் இதில் அற்புதமாகக் கையாண்டுள்ளார்.
தொழில்நுட்ப ரீதியாக, இத்திரைப்படம் அன்றைய காலகட்டத்திற்கு மிகமுன்னோடியான ஒரு முயற்சியாகத் திகழ்கிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் நெமாய் கோஷ் அவர்களின் கேமரா கோணங்கள், விடுதியின் குறுகிய இடத்திற்குள் நிகழும் மனித உணர்வுகளின் கொந்தளிப்பை மிக அருகில் நின்று பதிவு செய்கின்றன.
எஸ். வி. ரமணன் இசையமைப்பு, காட்சிகளின் பதற்றத்தையும் உணர்ச்சி ஆழத்தையும் கூட்டி பார்வையாளரை அந்தச் சூழலோடு ஒன்ற வைக்கிறது.
அதிகமான பாடல்களோ, தேவையற்ற சண்டைக் காட்சிகளோ இன்றி, கதையோட்டத்திற்கும் கதாபாத்திரங்களின் நடத்தைக்கும் மட்டுமே முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டிருக்கும் இதன் திரைக்கதை அமைப்பு, ஒரு க்ரைம் த்ரில்லர் திரைப்படத்திற்குரிய விறுவிறுப்பையும் தத்ரூபமான உணர்வுகளையும் ஒரே நேரத்தில் வழங்குகிறது.
சமூகத்தின் நீதி உணர்வையும், மனிதநேயத்தின் உண்மையான முகத்தையும் கேள்விக்குட்படுத்தும் ஒரு உன்னதமான திரைப் படைப்பாக இது மிளிர்கிறது.
வணிக ரீதியான சமரசங்கள் எதுவும் இன்றி, ஒரு இலக்கியப் படைப்பிற்குரிய ஆழத்தோடும் கலை நேர்த்தியோடும் உருவாக்கப்பட்டுள்ள இத்திரைப்படம், பார்வையாளர்களின் மனசாட்சியைத் தட்டி எழுப்பும் ஆற்றல் கொண்டது.
வழக்கமான பொழுதுபோக்குத் திரைப்படங்களைத் தாண்டி, தமிழ் சினிமாவின் கதைகூறும் மரபில் ஒரு புதிய பரிமாணத்தைக் காண விரும்புபவர்கள் தப்பாமல் பார்க்க வேண்டிய ஒரு காலத்தால் அழியாத காவியம் இது.
இத்திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற "உருவத்திலே இவன் மனிதன்" என்ற இப்பாடல், கதையின் நாயகனான ஜோசப்பின் மன இயல்பையும் அவனது தூய்மையான குணத்தையும் வெளிப்படுத்தும் விதமாக கவிஞர் கண்ணதாசனால் மிக அழகாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளது.
இப்பாடல் ஜோசப் என்ற கதாபாத்திரத்தின் ஒட்டுமொத்தப் பண்பையும் ஒரே நேர்கோட்டில் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது.
தோற்றத்தில் இவன் பிற மனிதர்களைப் போல வளர்ந்த உடலமைப்பைக் கொண்டிருந்தாலும், அவனது மனதோ உலகியல் தந்திரங்கள், சுயநலம், பேராசை போன்ற எதுவுமற்றுச் சுதந்திரமாகப் பறக்கும் ஒரு பறவையைப் போன்ற தூய்மையைக் கொண்டது என்பதை இப்பாடல் விவரிக்கிறது.
பருவத்தால் இவன் வாலிபனாக உருவெடுத்திருந்தாலும், சிந்தனையிலும் எண்ணங்களிலும் எந்தவிதக் கள்ளங்கபடமும் அற்ற ஒரு சிறு குழந்தையின் மென்மையையும் அறியாமையையும் மட்டுமே கொண்டிருக்கிறான்.
அதேசமயம், மற்றவர்கள் மீது அவன் காட்டும் அன்பிலும் அரவணைப்பிலும் அனைவரையும் காக்கும் ஒரு தந்தைக்குரிய பெருந்தன்மையான பாசமும் கருணையும் நிறைந்திருக்கிறது.
மனிதர்களின் கபடத்தனத்திற்கு மத்தியில் அமைதியாக வாழும் ஜோசப்பின் இந்த உன்னதமான குணங்களை உணர்த்தும் விதமாக இப்பாடல் காட்சியில் மிளிர்கிறது.
===============================
படத்தின் கதை:-
ரத்தினவேலு முதலியார் (டி. எஸ். பாலையா) நடத்தும் 'நடராஜ விலாஸ் உயர்தர காப்பி அண்டு டீ மிலிட்டேரி சாப்பாடு ஹோட்டல்', ரயில்வே ஸ்டேஷனிலிருந்து இரண்டு மைல் தொலைவில் உள்ள ஒரு சிறு நகரத்தில் அமைந்திருக்கிறது.
ஹோட்டலின் வியாபாரம் மந்தமடைந்து, நஷ்டத்தில் இயங்கி வருகிறது. பழையபடி நிலைக்கு வர இரண்டாயிரம் ரூபாய் ரொக்கம் தேவைப்படுகிறது.
இதனால், கடன் சுமையாலும் வியாபாரக் கவலையாலும் முதலியார் எப்போதும் கவலையிலும் எரிச்சலிலும் இருக்கிறார்.
அந்த ஹோட்டலில் 'திருட்டு முழி' சோசப்பு (நாகேஷ்) என்ற ஏவல் வேலைக்காரன் வேலை செய்கிறான். அவனுக்கு உலகியல் அறிவு கிடையாது;
தான் செய்யும் வேலைக்கு மாதம் பத்து ரூபாய் சம்பளம் வாங்குகிறான். அனைவரையும் "ஆண்டவனே" என்று அழைக்கும் பழக்கம் கொண்டவன். சமையல்காரரான கோவிந்தசாமி நாயுடு (எஸ். வி. சகஸ்ரநாமம்) விடுமுறையில் தன் ஊருக்குச் சென்றிருக்கிறார்.
செவ்வாய்க்கிழமை இரவு பத்து மணிக்கு மேல், மற்ற தொழிலாளர்கள் அனைவரும் சினிமாவுக்குப் புறப்படுகின்றனர். முத்து என்ற வேலைக்காரன் முதலியாரிடம் வந்து முன்சம்பளமாக இரண்டு ரூபாய் கேட்கிறான்.
முதலியார் அவனுக்குப் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, சமையல்காரர் நாயுடு ஊருக்குச் சென்றுவிட்டதால் செவ்வாய்க்கிழமை உணவகத்தில் சமையல் இருக்காது, சாப்பாடு காப்பி கிடைக்காது என்பதை நினைவூட்டுகிறார்.
அப்போது சோசப்பு தன் படுக்கைச் சுருணையையும், மூன்று குரங்குகள் (தீமை பார்க்காதே, பேசாதே, கேட்காதே) வரிசையாக அமர்ந்திருப்பது போன்ற பொம்மை ஒன்றையும் கையில் ஏந்திக்கொண்டு வருகிறான்.
அந்தப் பொம்மையை மூன்றே முக்கால் ரூபாய்க்கு வாங்கி வந்திருப்பதாகக் கூறுகிறான். முதலியார் அவனைக் கண்டித்து படுக்கச் சொல்கிறார்.
சோசப்பு படுக்கச் சென்றதும், கோவிந்தசாமி நாயுடு வெளி வராந்தாவில் தன் படுக்கையில் மல்லாந்து படுத்துப் புத்தகம் வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறார்.
சோசப்பு அவரிடம் வந்து, "ஆண்டவனே, நான் காசைக் கரியாக்கறேனாம்... நம்ம எசமான் சொல்றார்!" என்று மெல்லிய குரலில் கூறுகிறான்.
நாயுடு பீடியைப் பற்றவைத்துக்கொண்டு அமைதியாகப் படுக்கிறார். சோசப்பு தன் கழுத்தில் தொங்கும் அலுமினியச் சிலுவையைத் தொட்டபடி, "ஸ்தோத்ரம் ஆண்டவனே" என்று முனகிக்கொண்டே பொம்மையைத் தன் படுக்கைக்கு அருகில் வைத்துப் படுக்கிறான்.
அதே நேரத்தில், மது அருந்தி முழுப் போதையில் இருக்கும் சேட் (வஹாப் காஷ்மீரி) என்ற வடமாநிலத் தொழிலதிபர் ஹோட்டலுக்கு வந்து சேர்கிறார். அவரிடம் நாலாயிரம் ரூபாய் ரொக்கம் அடங்கிய பர்ஸ் இருக்கிறது. போதையில் இருக்கும் சேட், அந்தப் பணத்தை லாட்ஜ் முதலாளியான முதலியாரிடம் கொடுத்துப் பத்திரமாக வைக்குமாறு ஒப்படைக்கிறார். பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட முதலியார், அதைத் தன் அறையிலுள்ள தலையணைக்கு அடியில் ஒளித்து வைக்கிறார்.
மறுநாள் காலையில் விழித்தெழும் சேட்டுக்கு போதை தெளிந்ததும், தான் பணத்தை யாரிடம் கொடுத்தோம் என்ற நினைவே இல்லாமல் போகிறது.
தன் பர்ஸ் காணாமல் போனதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்து, ஹோட்டல் நடு ஹாலில் கூச்சல் போடுகிறார். சேட்டின் கூச்சலைக் கேட்டு அங்கு வரும் தாது புஷ்டி லேகியம் விற்பவர்கள், அப்பாவியும் பதில் பேசத் தெரியாதவனுமான வேலைக்காரச் சிறுவன் சோசப்பைச் சந்தேகிக்கின்றனர்.
சேட் ஆத்திரத்தில் சோசப்பைப் பிடித்து இழுத்து, முகத்திலும் உதட்டிலும் அடித்து உதைக்கிறார். சோசப்பின் உதட்டிலிருந்து ரத்தம் கசிகிறது;
ஆனால் அவன் அழாமல் மௌனமாகவே நிற்கிறான்.
அதே ஹோட்டலில் தங்கியிருக்கும், காதலனால் ஏமாற்றப்பட்டு ஆதரவின்றித் தவிக்கும் ஒரு இளம் பெண் (கே. ஆர். விஜயா), மாடி வராந்தாவிலிருந்து இதைப் பார்த்து ஆத்திரமடைகிறாள்.
சோசப் அப்பாவி என்பதை உணர்ந்த அவள், சேட்டையும் அங்குள்ள மற்றவர்களையும் கடிந்துகொள்கிறாள். "அன்னம் தண்ணி குடுக்காம ஒரு ஜீவனை அடிச்சே கொன்னுடுவீங்க போலிருக்கே... நெசமாத் திருடினவனைப் புடிக்கப் பாரய்யா" என்று சேட்டை நோக்கிக் கத்துகிறாள்.
அங்கிருக்கும் மோசடி லேகியம் விற்பவர்களுக்கும் அப்பெண்ணுக்கும் இடையே கடும் வாக்குவாதம் வெடிக்கிறது.
இந்தச் சூழலில், ஊரிலிருந்து திரும்பும் கோவிந்தசாமி நாயுடு ஹோட்டல் வாசலில் நிலைமையை அறிகிறார். நடு ஹாலில் அடிபட்டு உதடும் முகமும் வீங்கி நிற்கும் சோசப்பைக் கண்ட நாயுடுவுக்குக் கோபம் பொங்குகிறது. "டே, சோசப்பு! யாருடா உன்னை அடிச்சவன்?" என்று ஆக்ரோஷமாகக் கத்துகிறார்.
அங்கிருந்த தொழிலாளர்களையும் முதலாளியையும் பார்த்து, "உங்களில் ஒருத்தன் இல்லையா இவன்? அவன் மொகதைப் பாருங்கடா. இவன் திருடி இருப்பான் நு நீங்க நெஞ்சிலே கை வெச்சி சொல்லுங்க... மிருக ஜன்மமாடா!" என்று காறி உமிழ்கிறார்.
நாயுடுவின் அதிகாரமிக்கக் குரலையும் கேள்விகளையும் கண்டு முதலியார் அடிவயிற்றில் பயத்துடன் நடுங்குகிறார்.
நாயுடு உடனே சிறுவன் சீனுவை அழைத்துப் போலீஸைக் கூட்டி வரப் பணிக்கிறார். லாட்ஜின் அனைத்து அறைகளையும் சோதனை போட வேண்டும் என்றும், முதலியாரின் அறையையும் சேர்த்துச் சோதனை இட வேண்டும் என்றும் கூறுகிறார்.
போலீஸ் சோதனை போட்டால் தன் தலையணைக்கு அடியில் இருக்கும் பர்ஸ் சிக்கிவிடும், தன் மானமே போய்விடும் என்று மிரளும் முதலியார், சாக்குப்போக்கு சொல்லித் தன் அறைக்குச் சென்று தலையணையிலிருந்த பர்ஸை எடுத்துத் தன் மடியில் மறைத்துக் கட்டிக்கொள்கிறார்.
பயத்தில் நடுங்கியபடி மாடியேறி ஒவ்வொரு அறையாகப் பூட்டச் செல்கிறார்.
நாயுடுவின் கெடுபிடியினாலும், போலீஸ் சோதனைக்கு பயந்தும் சேட் தன் அறையைத் தேடிச் செல்கிறார்.
அங்கு மேஜையின் மீதிருந்த ஜோசப்பிடம் விசாரணையின் போது பறித்த ஐம்பது ரூபாய் பணம் இருந்த துரு ஏறிய பெருங்காய பெட்டியை நகர்த்தியபோது, அதன் பின்னே பொம்மைக்கு பின்னால் தானாகவே வைத்திருந்த பர்ஸ் கிடைக்கிறது.
தான் குடிபோதையில் பர்ஸை பொம்மைக்கு பின் ஒளித்து வைத்துவிட்டு, தேவையில்லாமல் சோசப்பைக் சந்தேகப்பட்டு அடித்து வதைத்ததை உணர்ந்து சேட் அதிர்ச்சியும் மனவருத்தமும் அடைகிறார்.
தான் செய்த தவற்றுக்கு வருந்தி, பிராந்தி பாட்டிலை உடைத்தெறிந்துவிட்டு ஓடிவந்து சோசப்பின் காலில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்கிறார் சேட்.
"ஆண்டவனே... என்னை மன்னிச்சிடு... நான் குடி வெறியில் தப்புப் பண்ணிட்டேன். இதோ இங்கே இருக்கிற பணமெல்லாம் உன்னோடதுதான்... வேணும்கறதை எடுத்துக்கோ" என்று கூறிச் சோசப்பின் கைகளைப் பிடித்துத் தன் கண்களில் ஒற்றிக்கொள்கிறார்.
சோசப்பு அந்தப் பணத்தைத் தொடாமல், தனது பெருங்காய பெட்டியை மட்டும் எடுத்துக்கொள்கிறான்.
தன் அறையில் பர்ஸை மடியில் ஒளித்து வைத்துக்கொண்டு நின்றிருந்த முதலியார், சோசப்பின் இந்தத் தூய்மையான மனதையும், தன் பேராசையின் கொடூரத்தையும் எண்ணி உள்ளூரக் கூசிப்போகிறார்.
சோசப்வை நோக்கித் தன் மனதுக்குள், "ஆண்டவனே என்னை மன்னிச்சிடு!" என்று கதறுகிறார்.
தான் படாத பாடுபட்டு, அடிவாங்கி, அவமானப்பட்டபோதும் சோசப்பு அழவே இல்லை. ஆனால், சேட் தன் தவறை உணர்ந்து காலில் விழுந்து அழுவதையும், மனிதர்களின் இந்தப் போலித்தனமான உலகத்தையும் பார்த்த சோசப்பு, சுவரில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு 'ஓ'வென்று பெருங்குரலில் கதறி அழத் தொடங்குகிறான்.
அவன் தனக்காகவோ தான் பட்ட காயங்களுக்காகவோ அழவில்லை; மனிதர்களின் அறியாமையையும், இந்த உலகத்தின் நிலையையும் எண்ணியே அழுகிறான் என்பதை உணர்ந்து கோவிந்தசாமி நாயுடு அவனைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு, "அழாதே சோசப்பு! நீயும் மனுஷன்தான்" என்று ஆறுதல் கூறுகிறார்.
லாட்ஜில் தங்கியிருக்கும் அப்பெண் (கே. ஆர். விஜயா), தன் காதலனால் ஏமாற்றப்பட்டு, ஆதரவின்றி ஆதரவற்ற நிலையில் அங்கு வந்து சேர்ந்தவள். உலக மனிதர்களின் போலித்தனத்தையும் துரோகத்தையும் கண்டு மிகவும் வெறுத்துப் போய், யாருடனும் பேசாமல் தன் சோகத்திலேயே மூழ்கியிருக்கிறாள்.
சேட்டின் நாலாயிரம் ரூபாய் பர்ஸ் காணாமல் போனதும், போதையில் இருந்த சேட்டும் லாட்ஜ் ஊழியர்களும் சேர்ந்து அப்பாவி வேலைக்காரச் சிறுவன் சோசப்பைத் தாக்குகின்றனர். சோசப் அடிபட்டு உதடு வீங்கி, ரத்தம் கசிந்த நிலையிலும் எதுவும் பேசாமல் மௌனமாக நிற்பதைக் கண்டு, மாடி வராந்தாவிலிருந்து கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்தப் பெண் பொறுமை இழக்கிறாள்.
அவள் ஆத்திரத்துடன் கீழே இறங்கி வந்து, சேட்டையும் அங்குள்ள மற்றவர்களையும் நோக்கி, "நீங்க எல்லாம் அண்ணன் தம்பியோட பொறக்கலியா? அவனைக் கொன்னுட்டா உனக்குப் பணம் வந்துடுமோ ஐயா?
திருடினவன் யாருன்னு கண்டு பிடிக்காம அந்த அப்பாவியைப் போட்டு வதைக்கிறீங்களே... நானும் காத்தாலே புடிச்சிப் பாக்கறேன். அன்னம் தண்ணி குடுக்காம ஒரு ஜீவனை அடிச்சே கொன்னுடுவீங்க போலிருக்கே... நெசமாத் திருடினவனைப் புடிக்கப் பாரய்யா" என்று சோசப்புக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுக்கிறாள்.
அங்கிருக்கும் சூதாட்டக்காரன் அவளைப் பார்த்து, "பத்தினித் தெய்வம் சொல்லிடுச்சு... இவளையும் சேர்த்து இழுத்துக்கிட்டுப் போங்க போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு" என்று ஏளனம் செய்ய, அவள் சற்றும் அஞ்சாமல், "நான் கெட்டுப் போனவதான், இல்லேங்கலே! ஆனா கேடித்தனம் பண்றவ இல்லை. எனக்கு என்னாய்யா பயம்? தாராளமா வர்ரேன் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு! யோக்கியன் மாதிரிப் பேசுறியே நீயும் வர்ரியா?" என்று துணிச்சலாக எதிர்த்து நிற்கிறாள்.
மேலும், "எனக்கு இந்த ரெண்டு ஆளுங்க மேலதான் சந்தேகம். வாங்க எல்லோரும் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போகலாம்" என்று தன் சேலைத் தலைப்பை வரிந்து செருகிக் கொண்டு புறப்படுகிறாள்.
அதன்பின், சமையல்காரர் கோவிந்தசாமி நாயுடு ஊரிலிருந்து வந்து, சோசப்பை அடித்ததற்காக எல்லோரையும் கண்டித்துப் பேசும்போது, அந்தப் பெண் நாயுடுவின் பக்கம் நின்று சோசப்பை அடித்தவர்களைச் சபித்துத் தன் ஆதரவைத் தெரிவிக்கிறாள்.
நாயுடு சோசப்பின் பூ போன்ற மனதையும், அவன் உழைப்பையும் நினைத்து உணர்ச்சிவசப்பட்டு அழும்போது, அப்பெண்ணும் தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு நெகிழ்கிறாள்.
இறுதியில், சேட் தன் பர்ஸை அவரே போதையில் ஒளித்து வைத்திருந்ததை உணர்ந்து, தன் தவறுக்காகச் சோசப்பின் காலில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டு அழும்போது, மனிதர்களின் இந்த அறியாமையையும் நாடகத்தையும் கண்டு சோசப்பு கதறி அழுகிறான்.
அந்த உணர்ச்சிப்பூர்வமான தருணத்தில், சோசப்பின் தூய்மையான மனதையும், அவன் அழுவதற்கான உண்மையான காரணத்தையும் உணர்ந்து அப்பெண்ணும் நெஞ்சம் கலங்கி நிற்கிறாள்.
#கீதப்ப்ரியன்தமிழ்சினிமாக்ளாஸிக்
#கீதப்ப்ரியன்க்ளாஸிக்
